Postres, viños e licores

Aquí non acaban as opcións da sobremesa. Compostela legou á gastronomía galega a chamada torta de Santiago, que nos seus 200 anos de historia soubo mesturar as proporcións xustas de améndoa moída, ovos, azucre, manteiga e pintiñas de canela debaixo dun manto de azucre en pé que debuxa a cruz do Apóstolo. Se se quere terminar a comida con queixos as opcións son moitas, porque Santiago está arrodeada de bos produtores de queixos, como os de Arzúa-Ulloa, os do Cebreiro, ou os de San Simón, puntiagudos e afumados. Reina entre eles o queixo de tetilla, de sabor suave pola súa corta maduración, e inconfundíbel pola súa forma.

O rego faise con viños procedentes de todos os recantos galegos. O popular Ribeiro, da rica zona vitícola de Ourense, é lixeiro e novo na súa versión branca, e cargado cando é tinto. Das Rías Baixas chegan o Albariño, fiel compaña do marisco, seguido polos caldos de Tea, Rosal, Ribeira de Ulla e Salnés. Tamén deben catarse os viños da Ribeira Sacra -brancos e tintos, encabezados polo histórico Amandi que, din, xa era coñecido nas mesas dos Césares romanos-; os de Monterrei, que abranguen dende brancos lixeiros ate tintos afroitados de intensa cor púrpura , e os de Valdeorras, que nacen tamén en Ourense, e se reparten entre brancos –Godello- e tintos –Mencía-.

O remate natural de calquera enchente son as augardentes ou oruxos, que poden tomar forma de licor de herbas, licor café e moitas máis. A caña é tamén a base das queimadas , que poñen a arder o oruxo con azucre, pelas de laranxa ou limón e graos de café namentres se recita un conxuro contra os maleficios de meigas e trasnos.