O estandarte da boa mesa local lévano os crustáceos e os moluscos, grupo variopinto que todos chaman, simplemente, ‘marisco'. Cigalas, lagostinos, gambas, camaróns, navallas, ostras, vieiras, mexillóns, ameixas, berberechos, zamburiñas, santiaguiños, centolas, lagostas, lumbrigante, bois de mar ou nécoras que se serven cocidos ou á grella, do tempo ou quentes, pero sen mollos que disfracen as súas calidades, que medran –di a tradición- nos meses con ‘r', é dicir, de setembro a abril.

Merece mencionarse á parte o polbo á galega, é dicir, cocido e bañado en pementón e aceite de oliva. Hai que probalo tamén guisado con cachelos (patacas). Os mariscos poden entrar, ademais, en sopas, arroces e paellas; en croquetas, escabeches ou empanadas. Como tapa, como ración, como pincho nunha festa ou entrante, a empanada énchese con carnes ou peixes e mariscos en ousadas combinacións, entre as que destaca o bacallau con pasas.

O primeiro prato por excelencia é o caldo galego, que agacha os milagres que obran xuntos as patacas, fabas e grelos ou verzas cociñados con unto, esa manteiga de porco afumada omnipresente nos pratos de inverno.