En Aurora Boreal exponse a permanencia das cousas. Reflexiónase sobre a durabilidade dunha obra escénica. Pode cambiar co tempo? Precisa mudar, ou quedar conxelada? A fugacidade como unha esixencia social xa constituída aparentemente aprobada pola sociedade. Aurora Boreal parte deste concepto do ser exposto ante unha sociedade de consumo efémero, onde a atención humana cada vez é máis escasa. Como a danza que realiza a luz nas xeografías nórdicas, esas luminosidades fugaces aparentes, que só acontecen nunha época determinada do ano, cultívase a paciencia, e é tan rápida que nos deixa unha sensación de serenidade fuxidía: o efémero e o cambiante, onde o obxecto é moi importante en relación co corpo a modo de paralelismo ou interacción.

Dirección: Rut Balbís
Cocreación: Rut Balbís e Paula Quintas
Interpretación: Paula Quintas
Iluminación: Octavio Mas
Vestiario: Jandro Villa
Composición musical: Macarena Montesinos e Nacho Muñoz
Composición audiovisual: Carla Andrade
Asesoría de movemento: Tanit Cobas
Asesoría artística: Manu Lago- Galicia Danza Contemporánea.
Foto: Alberte Peiteavel
Audiovisual: Miramemira
Distribución: Lilian Portela- AMARELO Distribución Escénica

Idade recomendada: > 12 anos
Duración: 50 min
Lingua: sen texto
Foco Creadoras de escena

A seguir coa conmemoración dos 15 anos de traxectoria do programa Danza a Escena, a axenda de Compostela Cultura acolle un programa dobre de acceso libre para gozar das artes do movemento. Dúas propostas escénicas, PIES DE GALLINA e ZENEZ, transpórtannos a un terreo onde a danza contemporánea é vehículo de conexión, presenza e escoita.

Neste laboratorio, Janet Novás comparte a práctica desenvolvida ao longo dos anos como bailarina e performer, baseada en creacións propias e colaboracións con disciplinas como a música, a moda ou o cinema.

A artista entende o corpo como un espazo arqueolóxico, cheo de capas que se poden descubrir a través do movemento. Propón un proceso de "escavación” física e simbólica guiado pola improvisación, onde se exploran materiais internos como ósos, fascias, emocións, imaxinarios ou sons. Tamén se traballa coa voz, a mirada, a pausa, a escoita e a conciencia dos corpos físico, enerxético, emocional e sonoro, co obxectivo de expandir as posibilidades do corpo como ferramenta expresiva e creadora.

PROTO (SN1806) é o resultado de investigación de dez anos de traballos en solitario de Janet Novás, caracterizados fundamentalmente pola súa relación co enerxético a partir do movemento, a música, a caixa escura, a iluminación e coa mirada do espectador. Todas estas relacións permitírona achegarse a un tipo específico de fisicalidade, de presenza corporal, un determinado tipo de imaxes e accións e unhas relacións específicas cos obxectos. Unha viaxe introspectiva que agora necesita expandirse e tomar outras formas máis aló do seu corpo. 

Dirección: Janet Novás 
Elenco: Yuantao Gorriz, Julia Kayser e Danielle Mesquita
Dramaturxia: Ricardo Santana
Acompañamento artístico: Pablo Lilienfeld
Deseño sonoro: Carlos Parra, L´Voix e Julián D’Avino
Deseño de iluminación: Cristina Bolívar
Vestiario: Raquel Buj
Produción: Adriana Reyes
Coprodución: Xunta de Galicia a través do Centro Coreográfico Galego, Festival TNT e Auditorio de Tenerife
Co apoio de: Centro de Danza Canal, Losdedae e La Caldera

Foto: Virginia Rota

Nun xogo de máscaras e deformidades faciais, Julia investiga a perda de identidade e a procura dun outro que poida cubrir esa carencia. As ilusións creadas con luces e sombras e as posibilidades de expandir e deformar o corpo con outros materiais, amplifican o movemento dinámico e preciso de Waacking, transformando o artista nunha masa cambiante, cargada de posibilidades e en constante mutación.

Dirección: Julia Laport Rivas
Creación e interpretación: Martín Gonçalves, Laura Iturralde e Julia Laport
Deseño de Iluminación e audiovisuais: Laura Iturralde
Deseño de escenografía e vestiario: Martín Gonçalves
Confeción: Raquel Crespo
Espazo sonoro: Julia Laport
Axuda á produción: AGADIC - Xunta de Galicia
Foto: Martín Gonçalves

Idade recomendada: Todos os públicos
Duración: 60 min
Lingua: galego
Foco Creadoras de escena

PROTO (SN1806) é o resultado de investigación de dez anos de traballos en solitario de Janet Novás, caracterizados fundamentalmente pola súa relación co enerxético a partir do movemento, a música, a caixa escura, a iluminación e coa mirada do espectador. Todas estas relacións permitírona achegarse a un tipo específico de fisicalidade, de presenza corporal, un determinado tipo de imaxes e accións e unhas relacións específicas cos obxectos. Unha viaxe introspectiva que agora necesita expandirse e tomar outras formas máis aló do seu corpo. 

Dirección: Janet Novás 
Elenco: Yuantao Gorriz, Julia Kayser e Danielle Mesquita
Dramaturxia: Ricardo Santana
Acompañamento artístico: Pablo Lilienfeld
Deseño sonoro: Carlos Parra, L´Voix e Julián D’Avino
Deseño de iluminación: Cristina Bolívar
Vestiario: Raquel Buj
Produción: Adriana Reyes
Coprodución: Xunta de Galicia a través do Centro Coreográfico Galego, Festival TNT e Auditorio de Tenerife
Co apoio de: Centro de Danza Canal, Losdedae e La Caldera

Foto: Virginia Rota

Ateneu Popular 9 Barris

Siempre se encontraron en la plaza. Siempre sonaron los mismos tambores. Siempre bailaron por las calles bajo las guirnaldas. Siempre cortaron el árbol y después lo levantaron. Siempre hicieron la misma fotografía.

Pero hoy, cuando la cita sigue siendo en la plaza pero la música suena diferente, alguien se pregunta por primera vez: ¿por qué?

El 28º Circ d’Hivern – Glatir es un espectáculo de circo que reflexiona sobre la tradición en un mundo en transformación.

Una propuesta para todos los públicos que reúne artistas de mástil, trapecio fijo y washington, junto con números de verticales y acrodanza.

Edad recomendada: a partir de 8 años · Duración: 60 min · Idioma: catalán

A artista Neves Seara impartirá na Fundación DIDAC de Santiago de Compostela o obradoiro performativo Luz infinda, unha proposta na que o corpo, a emoción e a poesía se entrelazan a través de xogos de luz e sombra.

Enmarcado na programación da VI edición de Plataforma. Festival de artes performativas, o obradoiro desenvolverase durante dúas xornadas: o sábado 17 de maio de 10.00 a 14.30 e de 16.00 a 19.30 horas, e o domingo 18 en horario de mañá, de 10.00 a 14.30.

O Festival Plataforma é unha cita anual ineludible para os amantes da cultura e as artes, achegando diversos públicos coa súa proposta interdisciplinar. Entre o 21 e o 25 de maio o festival dinamizará as rúas e prazas da cidade, con performances, música, cinema, danza, propostas escénicas, encontros, talleres, exposicións, conferencias performativas e arte contemporánea.

Grazas a súa natureza transversal, o Festival Plataforma intégrase á perfección coa programación cultural compostelá, así coma na rede galega de institucións públicas e privadas que colaboran con este festival. Un ano máis, Plataforma aposta polo talento local e a igualdade, facendo da cultura o eixe integrador do patrimonio compostelá. Nesta edición os escenarios da programación serán espazos como a Praza das Praterías, o parque de Bonaval, a Fundación DIDAC, a sala do cinema NUMAX, o Centro Sociocultural Santa Marta, a sede de SGAE Sociedad General de Autores e Editores, a Igrexa da Universidade, a sala Riquela ou o CGAC, Centro Galego de Arte Contemporánea, ademais de recuperar a Sala Agustín Magán para usos escénicos.

+INFO E PROGRAMA COMPLETO

O Festival C volverá facerse coas rúas de Compostela do 4 ao 28 de agosto. A sétima edición levará a distintos espazos da cidade un regueiro de sesións de balde e para todos os públicos con circo, danza, teatro de rúa, poesía, música, contos, maxia e cinema da man de compañías e artistas galegas e visitantes para encher de creatividade as tardes e noitiñas do verán.

A praza da Quintana, o parque de Bonaval, o parque de Galeras, a Casa das Máquinas e a rúa Concepción Arenal serán os principais escenarios da que é a sétima edición do festival. 

Como cada ano, o cemiterio de Bonaval converterase en escenario de excepción para dar acubillo a boa parte dos espectáculos de danza que cada luns ás 20 horas ofrecerá o Festival C. O primeiro deles chegará o propio día 4 da man do recoñecido creador Alberto Velasco. Mover montañas, unha peza de danza-teatro candidata ao mellor espectáculo de rúa nos Premios Max 2025 e distinguida co premio do xurado ao espectáculo máis anovador do XXV Festival Internacional de Valladolid, é un traballo irreverente que se rebela contra a gordofobia e normatividade dos corpos en danza, e que esculca a esencia mesma do folclore para presentalo como lugar de encontro e tránsito entre tradición e modernidade. O espectáculo foi desenvolvido dentro do programa de residencias da Compañía Nacional de Danza e coproducido por Festival TAC Valladolid e Festival Danseu. 

O luns 11 será quenda para Trïade, de Colectivo Glovo, unha peza que ten como punto de partida a necesidade de xuntarse, vincularse e bailar desde o coidado e a escoita nun espazo que procure unha xenealoxía feminina, unha orde simbólica persoal e independente, inspirada pola tríade luar e a súa idea do eterno retorno —vida, morte e renacemento– nun traballo de marcado carácter ritual e de culto ás ancestras e ás raíces.

Trátase doutro espectáculo enmarcado no circuíto Danza a Escena do Instituto Nacional das Artes Escénicas e da Música (INAEM). 

O Colectivo DeXeito farase co escenario o luns 18 para presentar a obra 77.000, unha creación que fai referencia ao número de toneladas verquidas polo petroleiro Prestige nas costas galegas no ano 2002 e que, a través da danza e do movemento, crea unha representación propia do suceso e das súas consecuencias. A peza convida o público a reflexionar sobre a fraxilidade do noso medio ambiente e a importancia da acción colectiva en situacións de emerxencia.

A última das representacións en Bonaval chegará o luns 25 da man da Fran Sieira compañía de danza. Un baile ceibe en comunidade é unha peza contemporánea reflexo do baile e a música tradicional que investiga a relación entre o xénero e a nosa tradición analizando como os estereotipos atravesan tamén formas culturais como o baile. A partir desa consciencia, o traballo propón establecer distancia coa normatividade e arrastrala cara ás marxes co gallo de construír novas formas de entender o corpo e o movemento en comunicación coa comunidade.

En paralelo á presentación destas pezas, entre o 11 e o 14 de agosto o Festival C abeira tamén un laboratorio de creación e movemento, promovido polo Colectivo RPM e coa participación da coreógrafa e bailarina portuguesa Tánia Carvalho. Baixo o título de Tecer o corpo, habitar a sombra, a iniciativa resultará nunha obra de creación colectiva que  poderemos ver o xoves 14 de agosto ás 20.30 horas na Casa das Máquinas.

Entre as propostas para público miúdo destácanse as sesións de Contos no parque que o programa Apego leva cada martes ás 18 horas á zona dos arcos do parque de Bonaval. A primeira delas acontecerá o día 5 da man da compañía Xarope Tulú. Lingoreteira é unha homenaxe ao ser falangueiriño que habita en cadaquén, que nos anima a sacar a lingua a pacer e consegue así que a palabra e a oralidade sigan vivas ou, cando menos, non morran de todo. 

O martes 12 será ocasión para que Tropa de Trapo comparta seus Contos para nenas grandes e pequenas, unha proposta de narración oral e música en directo que achega historias de mulleres diversas arredor do poder do amor e da memoria, do bo trato entre as persoas e da igualdade entre homes e mulleres. 

A seguir, o martes 19, Fran Rei e Feli Rodríguez porán Máis Saaabor! ás sesións do Apego cunha función que mestura música en directo, maxia, humor ritmo e gastronomía para ofrecer un menú ben gorentoso e variado. 

E o Mago Paco pechará o ciclo o martes 26 con Ledicias, un espectáculo de maxia divertida e participativa coa que aguilloar o maxín e construír momentos que atesourar para a lembranza. 

A nosa tradición oral e a música popular fanse coas tardiñas dos mércores cun ciclo que, ao caer do sol e baixo o título  de Por que non cantades todas?, cita no paseo da ferradura da Alameda a cantareiras e padeireteiras dos colectivos tradicionais máis importantes do país para reivindicar o rol das mulleres no desenvolvemento e preservación da poesía e a expresión musical galegas.

O mércores 6 serán as cantareiras e pandeireteiras de Ultreia, o día 13 as de Brincadeira, e o día 20 as de Cantigas e Agarimos, as encargadas de pór voz e son a este ciclo que honra a tradición, a memoria e os versos da nosa terra. 

O Festival C garda, un ano máis, un lugar central para o circo, con obradoiros matinais para a rapada e sesións vespertinas para toda a familia. Circonove desenvolverá no parque de Bovanal unha decea de obradoiros circenses, oito deles para a rapazada de 3 a 14 anos de idade (os luns, mércores e venres) e outros dous máis específicos para nenas e nenos de 3 a 5 anos (os martes 5 e 19 de agosto). Arrancarán ás 11.30 horas na Casa das Máquinas e, unha vez reunido o grupo e sempre que o tempo o permita, a comitiva circense desprazarase ao parque para pór en práctica acrobacias, malabares, equilibrios, danza, clown, teatro, ritmo e xogos, en sesións sempre adaptadas ao nivel e momento de cada participante. Cada grupo está limitado a 25 participantes, que poderán inscribirse mediante mensaxe ao enderezo circonoveoficina@gmail.com. Cómpre indicar no texto nome completo e idade da/o participante e datos e teléfono do contacto da persoa adulta ao cargo. 

Ademais, a programación inclúe catro espectáculos de circo e teatro de rúa para as tardes dos xoves na praza da Quintana. O día 7, a irreverente compañía éuscara Trapu Zaharra abrirá este singular escenario con Dale Ramón!, unha parodia sobordante de humor, –premio ao mellor espectáculo de Euskadi na Feria Umore Azoka– que conxura o riso fronte a histeria colectiva e mediatizada.

O xoves 14, o Duo Laos presenta a comedia acrobática Ovella Negra, un traballo que bota tamén man do humor para reflexionar sobre a diferenza, e que entre espectaculares voltas e reviravoltas ofrece unha homenaxe a quen fai fronte á falta de comprensión dos máis á hora de se desenvolver e expresar. 

Tamén Mute, da compañía Orain Bi, despregará o xoves 21 na Quintana espectaculares acrobacias para afondar na importancia de cambiar e evolucionar, de nos permitir mutar para seguir avanzando e chegar máis lonxe e máis algo. 

Finalmente, o xoves 28 o espectáculo Olympics de Nacho Vilar Producciones e Yllana, inspírase nos xogos e deportes olímpicos para tecer un espectáculo surrealista e hilarante que bota man do humor xestual absurdo para argallar unha competición de asombro e risos.

Cara á fin do mes, as noites do Festival C vístense de cinema ao aire libre. O martes 26 de agosto, a rúa Concepción Arenal, que dá acceso á Sala NUMAX, acollerá ás 21.45 horas a proxección de Daguerrotipos (Daguerréotypes, 80 min, 1976, VOSE) de Agnès Vardá, unha película na que a directora francesa filma os comercios situados entre o número 70 e o número 90 da rúa Daguerre, no distrito 14º de París, onde ela vivía, nunha homenaxe sentida e carente de artificios á vida e ao traballo en comunidade. 

O mércores 27, o cinema de Spike Lee toma a pantalla con Fai o que debas (Do the right thing, 120 min, 1989, VOSE), un título de culto co que o estadounidense ofrece un retrato das tensións raciais na sociedade norteamericana tan divertido como dialéctico e tan fermoso como brutal.

A escolla de filmes establece, así, un diálogo entre realidades urbanas protagonizadas polas historias de barrio, a identidade colectiva e as relación humanas. 

A información ao detalle de todas as actividades que conforman o Festival C está dispoñible na web compostelacultura.gal. 

Colectivo RPM, en colaboración co Auditorio de Galicia, impulsa un laboratorio coa artista Tânia Carvalho dirixido a artistas do campo das artes performativas con interese de compartir unha experiencia colectiva arredor do universo artístico desta coreógrafa portuguesa.

O laboratorio –que terá lugar entre os días 11 e 14 de agosto na Casa das Máquinas de Santiago de Compostela– navegará entre dúas das súas obras, A tecedura do caos e Ventre do vulcão. O obxectivo desta iniciativa é construír unha versión colectiva que se poderá ver na Casa das Máquinas o día 14 de agosto, dentro do marco do Festival C de Compostela Cultura. A participación é de balde previa inscrición.

Inspirándose nas rupturas visuais de Picasso, PICASSa é unha peza site-specific concibida especialmente para espazos museísticos, que explora a desafección, a pegada do efémero e a procura de novas formas de expresión. A través dun exercicio de descontextualización e transformación do espazo expositivo, a obra establece unha estreita relación co cubismo e convida a repensar a realidade desde múltiples perspectivas.

Mediante unha relectura do corpo e da súa ligazón co espazo e co espectador, PICASSa propón unha viaxe creativa máis alá dos límites escénicos convencionais, abrindo novas posibilidades de relación entre forma, percepción e imaxinación.

O espazo, sempre cambiante, convértese no fío condutor desta enciclopedia visual en movemento, que guía tanto á artista como ao público a través dunha serie de paisaxes sensoriais e creativos. A obra transforma o museo en punto de partida para un proceso de autoexploración, propoñendo unha experiencia única que transforma o acto de mirar.

FICHA ARTÍSTICA

• Idea e dirección artística: Lorena Nogal

• Coreografía e interpretación: Lorena Nogal

• Produción: Àngela Boix

• Asistencia coreográfica: Marina Rodríguez

• Asistencia artística: Álvaro Esteban

• Vestiario: Mar García Jiménez – Marlota

• Deseño de son: Manuel Rodríguez e Rafael Heredia Horimoto

• Fotografía: Lourdes Cabrera

Coprodución: Graner, centro de creación de danza e artes vivas, e Museu Picasso, no marco do programa Creación y Museos do Institut de Cultura de Barcelona co apoio da Xarxa de Fàbriques de Creació de Barcelona. Coa colaboración do Festival Grec de Barcelona e o Festival Escena Patrimonio.

Horizontes Errantes é unha peregrinación artística entre Alemaña e España, un proxecto de arte en movemento co que Laura Arís e Jakob Jautz transforman a experiencia de camiñar nunha creación escénica de danza contemporánea, música e teatro físico.

Unha performance con múltiples rostros que se presentará ao público galego o 27 de setembro no Salón de convencións do Edificio CINC, con entrada libre ata completar capacidade.

Durante 15 días, Laura Arís e Jakob Jautz percorreron a pé os camiños entre Tübingen e Friburgo (atravesando a Selva Negra en Alemaña) e entre Villanueva de Santo Adriano e Santiago de Compostela (seguindo o Camiño Primitivo), recollendo historias, sons, paisaxes e encontros significativos.

O camiño —coas súas voces humanas e non humanas— convértese con Horizontes errantes en corpo, movemento e relato. A proposta convida a habitar o mundo desde a lentitude, a escoita e a transformación. Camiñar como un acto poético de resistencia crítica e á vez sensible, que —a pesar da realidade distópica— evoca sentimentos de esperanza e conexión.

Está dirixido a rapaces de 17 a 30 anos que forman parte  do ecosistema científico, investigador ou empresarial galego ou representan a universidades, centros tecnolóxicos ou entidades colaboradoras.

Con relevantes traxectorias individuais Concha Jerez (Las Palmas de Gran Canaria, 1941) e José Iges (Madrid, 1951) desenvolveron de forma paralela, desde hai máis de tres décadas, unha produción común que se contamina e se enriquece na diferenza das súas respectivas linguaxes. A partir do concepto de resignificación, esta mostra conxunta reúne obras realizadas entre 1989 e 2023. Baixo esta idea, o que Iges e Jerez propoñen é, nas súas propias palabras, “unha operación que permite asignarlles a un obxecto, a un medio ou a unha situación calidades ata ese momento inesperadas, imprevistas”. Na filosofía destas obras subxacen formulacións que enunciou Guy Debord tanto no seu libro A sociedade do espectáculo (1967) como na súa obra fílmica.

A obra de Priscilla Monge, foi frecuentemente incluida na escena posconceptual latinoamericana dos noventa, pero hai que ter en conta que neses anos nin Costa Rica nin a rexión centroamericana á que pertence figuraban nos mapas da arte latinoamericana recoñecida internacionalmente.

As súas pezas están situadas entre as dimensións significativas do verbal e do visual dos signos e as representacións. Como ela mesma afirma: “Atópanse nun espazo fractal, ese espazo entre a palabra e a imaxe e viceversa. É nese límite onde a arte xera un lugar seguro e de busca espiritual e seguramente de cambio”.

Facémolo co corpo. A performance é cousa de mulleres recolle o traballo dun importante número de artistas, capaces de sustentar por si mesmas un relato en relación á historia da performance dende finais dos anos sesenta, cando este tipo de linguaxe se desenvolve con forza.

A performance emerxe como unha das formas de creación máis interesantes, intensamente vinculada á necesidade de volver unir as prácticas artísticas coa vida, e asumir novos compromisos sociais, algo que a arte esquecera dende os realismos de finais do século XIX. A performance aparece tamén como consecuencia da loita das mulleres artistas por entrar nas institucións, sendo o seu carácter efémero o que facilitaría a súa presenza nos espazos da arte.

En Facémolo co corpo, hai unha selección de obras a través da cal poder falar da performance en Galicia, protagonizada en gran parte por mulleres que tiveron presenza nas programacións de institucións e festivais, e tamén en exposicións e eventos independentes durante as últimas décadas. Algunhas delas son galegas, outras, contribuíron co seu traballo á formación dos públicos e das artistas que teñen nas artes performativas o seu maior campo de expresión dentro do noso territorio.

En 1999, o CGAC, baixo a dirección de Miguel Fernández-Cid e en colaboración coa Escola Internacional de Teoría nas Humanidades da USC —impulsada polo entón reitor Darío Villanueva—, organizou un ciclo de conferencias sobre ciencia, tecnoloxía e arte titulado The Special Plenary Series on Science , Technology and the Arts. Aquel simposio reuniu figuras destacadas de distintos ámbitos do coñecemento e da creación, como o poeta e premio nobel de química Roald Hoffmann, o novelista francés Michel Rio ou a artista serbia Marina Abramović. Segundo Margery Arent Safir, coordinadora do evento, o seu propósito era “ser un encontro especial de práctica e teoría, lóxica e estética, de feitos, imaxinación e expresión: unha exhaustiva gramática do coñecemento e da sensibilidade humana na ciencia e na arte”.

Vinte e seis anos despois, nun contexto no que urxe recuperar unha visión menos fragmentada e máis global da realidade, ese diálogo entre ciencia e humanidades resulta, se cabe, máis necesario. A arte, na súa transformación continua, sempre estivo ligada aos avances tecnolóxicos e ás novas ideas que estes impulsan. Pero na actualidade, debido á incidencia directa que os avances científicos e tecnolóxicos teñen na nosa vida cotiá, a relación da ciencia e a tecnoloxía cos campos da creación é máis estreita ca nunca. A tecnoloxía non só transformou as prácticas artísticas; tamén contribuíu a moldear e a enriquecer a nosa maneira de percibir e comprender o mundo, incorporando un principio positivo e dinámico: a incerteza, que opera ao mesmo tempo como límite e como resorte crítico.

Neste sentido, a computación cuántica abriu un novo escenario de intelixencia artificial, capaz de despexar incógnitas do saber, pero tamén de suscitar dilemas éticos sobre o seu uso.

Percepción e incerteza non é unha exposición de tese, senón unha experiencia inmersiva que, desde a imaxe e os seus límites, propón reformular a tensión entre a percepción e a incerteza. Para iso reúne as obras de tres artistas que traballan coa imaxe en movemento desde perspectivas moi distintas e con propostas experienciais diversas: Jaione Camborda desde o cinema, e Joan Fontcuberta e Max de Esteban desde a fotografía e o vídeo.

Cada unha das pezas seleccionadas aborda as ideas de percepción e incerteza desde un ángulo diferente. En Génesis.IA (Xénese.IA), Joan Fontcuberta explora a maxia da intelixencia artificial e o seu potencial como xeradora de experiencias visuais inéditas. Nas obras de Max de Esteban, reunidas nun díptico de ton distópico, advírtese sobre os riscos de manipular a ciencia ao servizo da bioeconomía e da infopolítica global. Finalmente, a instalación de Jaione Camborda introdúcenos, desde a empatía, no universo perceptivo dunha persoa xordocega e ofrécenos unha metáfora das infinitas posibilidades e contradicións do mundo cuántico.