O frautista compostelán André Cebrián e o guitarrista Pedro Mateo González presentan un programa que traza unha auténtica cartografía sonora do océano no marco do programa Contemporáneas.

As obras de Leo Brouwer, Alicia Díaz de la Fuente, Toru Takemitsu ou Robert Beaser convidan a navegar entre ríos, mares e lendas, entre o mítico e o contemporáneo.

Nesta viaxe musical, a frauta e a guitarra dialogan como dúas correntes complementarias: o sopro e a corda, o aire e a terra. As melodías flúen entre a tradición e a vangarda, entre o real e o soñado, facendo da auga un espazo de encontro entre culturas e tempos.

MÚSICA · CICLO FIESTRA ABERTA

Traspielas é o novo proxecto de Su Garrido Pombo xunto con Macarena Montesinos (cello),Iago Ramilo (saxo), Marco Maril (electrónica) e Fran Rodriguez Casal (visuais) nos que celebran a memoria colectiva dunha aldea a través dunha obra musical, poética e visual.

Partindo de pezas tradicionais recollidas na aldea de Traspielas e proxecións con imaxes actuais e de videoarquivo, músicas de recoñecida traxectoria e de estilos diversos como a electrónica, a experimentación e a música tradicional conflúen para crear unha obra actual.
O obxectivo e dar nova vida a estas cancións nunha proposta artística multidisciplinare contemporánea que pon en valor a comunidade e a cultura popular dun territorio.
Despois de participar nas Residencias Mariñán 2024, foron proxecto seleccionado no MUMI 2024 e Maré 2024 e están preparando a súa xira e gravación do seu novo proxecto discográfico.

A seguir coa conmemoración dos 15 anos de traxectoria do programa Danza a Escena, a axenda de Compostela Cultura acolle un programa dobre de acceso libre para gozar das artes do movemento. Dúas propostas escénicas, PIES DE GALLINA e ZENEZ, transpórtannos a un terreo onde a danza contemporánea é vehículo de conexión, presenza e escoita.

Neste laboratorio, Janet Novás comparte a práctica desenvolvida ao longo dos anos como bailarina e performer, baseada en creacións propias e colaboracións con disciplinas como a música, a moda ou o cinema.

A artista entende o corpo como un espazo arqueolóxico, cheo de capas que se poden descubrir a través do movemento. Propón un proceso de "escavación” física e simbólica guiado pola improvisación, onde se exploran materiais internos como ósos, fascias, emocións, imaxinarios ou sons. Tamén se traballa coa voz, a mirada, a pausa, a escoita e a conciencia dos corpos físico, enerxético, emocional e sonoro, co obxectivo de expandir as posibilidades do corpo como ferramenta expresiva e creadora.

Cen anos despois, revivimos a viaxe de Ruth Matilda Anderson por Galicia, poñendo música e danza ás súas fotografías. Unha proposta escénica que mestura música, danza, palabras e imaxes nun homenaxe visual e emocional á forma en que nos miramos e somos mirados.

ESTER GUNTÍN
DANZA CONTEMPORÁNEA · ARTES ESCÉNICAS

Idade recomendada: a partir de 8 anos
Duración: 65 min
Lingua: castelán

QUISO NEGRO explora a morte a través do movemento, inspirándose no tarantismo, un ritual medieval do sur de Italia. A peza combina coreografía e música para representar posesión, catarses e esgotamento físico, ofrecendo unha viaxe vitalista e festiva arredor da fin da vida.

O vindeiro martes 20 de xaneiro terá lugar un Ensaio Aberto Fábrica Nº 6 de teatro inmersivo con Tyler McKechnie, de Oístes Teatro, e Gloria Rico, de Teatro en Punto. A partir das 12.00 h, o público poderá achegarse ao proceso creativo en tempo real, que se desenvolverá en distintas salas da Fundación Eugenio Granell. Esta investigación escénica aposta pola innovación a través da mestura de disciplinas e linguaxes nun espazo non convencional, limiar e surrealista, explorando as relacións entre o glocal, a experiencia queer e a xestión das emocións viscerais.

LA VERONAL
FIRMAMENTO
DANZA CONTEMPORÁNEA · ARTES ESCÉNICAS

Idade recomendada: >12 anos
Duración: 75 min
Lingua: Inglés (sobretitulado)

FIRMAMENTO é unha exploración da identidade e da conexión co mundo. Nun espazo en constante mutación, os personaxes móvense entre realidade e imaxinación, creando unha reflexión sobre a vida, os soños e as preguntas fundamentais que nos acompañan.

Evento organizado por No todo el pescado está vendido, que reunirá nos nosos corredores a 80 artistas procedentes da xeografía galega e nacional. Haberá ilustración, pintura, cerámica, ourivería e zona textil, como unha forma de dar visibilidade aos traballos artísticos e artesanais da nosa contorna. A xornada inclúe programación complementaria, con música en directo de Paco Nogueiras, a presentación do libro Las amigas del espejo de Alejandro López e actuación musical do Modulador de Ondas co seu Theremin. Tamén se ofrecerán diversos talleres ao longo de toda a xornada, nos que será posible experimentar cos artistas alí presentes. O Mercado da Arte está pensado para o disfrute de todos os públicos, para dar a coñecer os artistas e a artesanía emerxente e contemporánea, fomentar a economía circular e, sobre todo, para poder mercar pezas que conteñen unha historia e moita dedicación.

O Festival Internacional de Cinema Curtocircuíto, organizado polo Concello de Santiago de Compostela, celebra a súa vixésimo segunda edición volvendo ás rúas, coa proposta de xerar espazos de intercambio entre a cidadanía e as artistas nos que compartan e reflexionen sobre o seu traballo.

O festival manterá unha programación internacional e interdisciplinar que seguirá tendo o cinema como eixo principal. Ademais de conservar as seccións competitivas Planeta GZ, Supernova e Cosmos, o encontro e a convivencia entre artistas, cineastas e público serán o punto de partida para xerar lugares de debate, reflexión e coexistencia fóra das estruturas competitivas.

+INFO

No marco da exposición Nicasso, o CGAC acolle a primeira das sesións de cinema comentadas dedicadas á obra de Carlos Pazos. Proxectarase Art¡ss!mo (2015), unha película-colaxe que analiza a figura do artista no imaxinario do cine comercial e a súa influencia na consideración social da arte e dos seus creadores e creadoras. A sesión contará coa presenza do propio Carlos Pazos, acompañado polo comisario e profesor Pedro de Llano Neira.

A segunda sesión de cinema comentado arredor da obra de Carlos Pazos inclúe a proxección de Mnemocine. Película recortable (2006) e Yo inventé unos Llopis (2012). A través da colaxe fílmica, a memoria, a música e a cultura popular convértense en materia creativa nun percorrido persoal e experimental. A sesión contará coa presenza de Carlos Pazos, acompañado por Santiago Olmo, comisario da exposición Nicasso e director do CGAC.

Nos últimos anos o compromiso coa creación de novos públicos e de novo repertorio levou a Nuria Núñez a traballar en propostas que impliquen novas audiencias.

TALLER SONORO

Frauta: Jesús Sánchez Valladares
Clarinete: Camilo Irizo
Percusión: Baldomero Lloréns
Piano: Ignacio Torner
Violín: Alejandro Tuñón
Violonchelo: Carmen Coronado

CONTOS PARA ARROLAR UN ENXAME (Para frauta, clarinete, percusión, piano, violín e violonchelo).

• Alla ricerca disperata del sole (2014/17) Nuria Núñez (1980)
• Autonomous realities (2021) Lula Romero (1976)
• Die Macht der Gewöhnheit (2014) Elena Mendoza(1973)
• Cartografías efímeras (2024) Nuria Núñez
• Il colore dell’ombra (2010) Clara Iannotta(1983)

Os panos e mantóns do traxe galego eran unha das obsesións do escultor Francisco Asorey. O artista foi atesourando ao longo da súa vida unha boa colección, que moitas veces mercaba directamente á súa propietaria, para empregalos como referencias á hora de vestir en madeira as súas esculturas.

No obradoiro Da madeira ao pano, percorreremos o camiño inverso ao artista para estampar na tea motivos florais, formas vexetais e elementos orgánicos que reinterpretan de maneira accesible e contemporánea a estética do pano tradicional presente na obra de Asorey.

A actividade ofrece unha experiencia creativa en familia que combina artesanía, memoria e tradición e, ademais, as persoas participantes poderán levar para casa o seu propio pano estampado. Empregarase a técnica do esterxido, método que consiste en debuxar a figura a reproducir nun papel groso ou similar e delimitar o seu contorno con buracos polos que se aplica a pintura.

O obradoiro desenvolverase o sábado 7 de febreiro en dúas quendas de tarde: de 16 a 18 h e de 18 a 20 horas). Poderán participar públicos de todas as idades, aínda que as nenas e nenos menores de 10 anos deberán realizar a actividade acompañados dunha persoa adulta responsable. As entradas poden adquirirse a través da web de Ataquilla. 

Ás veces está ben perderse é un laboratorio de creación escénica dirixido a corporalidades disidentes, pensado como espazo de investigación, xogo e creación a partir do propio corpo e da identidade de cada participante. Desenvolverase os días 27 e 28 de febreiro en tres sesións conducidas Magda Labarga no Espazo REGA 2 da Cidade da Cultura.

Esta formación, gratuita, está dirixida a artistas con e sen discapacidade, persoas xordas, estudantes e profesionais do teatro, da danza e performers, e propón afastarse dun teatro psicolóxico tradicional para explorar novas linguaxes escénicas nas que o corpo, o espazo e a percepción se converten en materiais centrais do proceso creativo, xerando un espazo común de aprendizaxe accesible, inclusivo e colaborativo. As inscricións poden realizarse a través deste formulario en liña ata o 20 de febreiro de 2026

O laboratorio nace do desexo de traballar xunto a artistas con diversidade funcional, persoas xordas e corpos non normativos, e está directamente vinculado á creación do espectáculo Somos os monstros, coprodución de Berrobambán xunto ás compañías portuguesas Comédias do Minho e o Centro Dramático Galego, a partir do texto de Paula Carballeira.

Será impartido por Magda Labarga, narradora oral, directora e autora cunha ampla traxectoria en procesos de creación escénica inclusiva, tanto a nivel estatal como internacional. O seu traballo desenvolveuse en colaboración con institucións como o Centro Dramático Galego, o Institu del Teatre de Barcelona ou a AECID, sendo una referencia no ámbito da escena social e da diversidade funcional.

Como colofón á exposición Ollos de vidro, o comisario Germán Labrador e a investigadora María Bella, axudante curatorial  de Germán para este proxecto, convídannos a participar nun percorrido aberto ao público na que será  a última oportunidade de ver a mostra da man dunha visita comentada.

Germán e María desenvolveron un proxecto que ben de ocupar a sala de exposicións do Auditorio desde o pasado mes de xaneiro, tomando como punto de partida a publicación 'Ollo de vidro' (Castelao, 1992) aquela obra que falaba das relacións entre os mortos e os vivos na cultura galega.

Un ollo de vidro poliédrico que durante estos meses convocou na sala de exposicións a artistas e autores participantes e que se foi enriquecendo con aportacións e miradas a que se suma nesta ocasión a de María Bella.

Con motivo do Día Internacional do Restaurador de obras de arte, a sección de Conservación-Restauración realizará as labores de prevención das exposicións en curso dos fondos da Fundación, acompañada do público interesado. Esta é unha oportunidade para que o visitante observe parte das tarefas que se realizan cando o museo está pechado. O persoal técnico resolverá curiosidades e dúbidas sobre o seu traballo e sobre as obras expostas.

O Festival Plataforma é unha cita anual ineludible para os amantes da cultura e as artes, achegando diversos públicos coa súa proposta interdisciplinar. Entre o 21 e o 25 de maio o festival dinamizará as rúas e prazas da cidade, con performances, música, cinema, danza, propostas escénicas, encontros, talleres, exposicións, conferencias performativas e arte contemporánea.

Grazas a súa natureza transversal, o Festival Plataforma intégrase á perfección coa programación cultural compostelá, así coma na rede galega de institucións públicas e privadas que colaboran con este festival. Un ano máis, Plataforma aposta polo talento local e a igualdade, facendo da cultura o eixe integrador do patrimonio compostelá. Nesta edición os escenarios da programación serán espazos como a Praza das Praterías, o parque de Bonaval, a Fundación DIDAC, a sala do cinema NUMAX, o Centro Sociocultural Santa Marta, a sede de SGAE Sociedad General de Autores e Editores, a Igrexa da Universidade, a sala Riquela ou o CGAC, Centro Galego de Arte Contemporánea, ademais de recuperar a Sala Agustín Magán para usos escénicos.

+INFO E PROGRAMA COMPLETO

Neste 2025 realizaranse dúas intervencións murais en Santiago, a cargo dos pinceis e sprais de María Peña-Mapecoo (Oviedo, 1989), artista multidisciplinar e muralista, que pintará en Santa Isabel e Hanna Lucatelli, (Sao Paulo, 1990), deseñadora de moda, artista plástica ilustradora e muralista, que realizará a súa intervención entre os barrios de Vite-Vista Alegre. Será entre os días 10 e 16 de xullo. As outras intervencións realizaránse en Brión e Negreira.

Antes, entre os días 7 e 9 de xullo, terán lugar distintas actividades nas que María Peña e Hanna Lucatelli se mergullarán na idiosincrasia dos barrios de Vite, Vista Alegre e Santa Isabel. O martes 8, xunto a Encarna Otero, realizarase un roteiro ao redor dos oficios femininos vinculados á auga; pola tarde celebrarase o encontro de anfitrioas no CSC Antón Fraguas coa veciñanza dos barrios antes citados. O mércores 9, coñecerán o barrio de Vite a través dun paseo, en colaboración con Vite Arquiva. Rematarase coa visita ao CSC José Saramago onde se conserva o arquivo veciñal. Antes de comezar coas intervencións, as catro artistas terán cadansúa segunda xuntanza para amosar o bosquexo.

Colectivo RPM, en colaboración co Auditorio de Galicia, impulsa un laboratorio coa artista Tânia Carvalho dirixido a artistas do campo das artes performativas con interese de compartir unha experiencia colectiva arredor do universo artístico desta coreógrafa portuguesa.

O laboratorio –que terá lugar entre os días 11 e 14 de agosto na Casa das Máquinas de Santiago de Compostela– navegará entre dúas das súas obras, A tecedura do caos e Ventre do vulcão. O obxectivo desta iniciativa é construír unha versión colectiva que se poderá ver na Casa das Máquinas o día 14 de agosto, dentro do marco do Festival C de Compostela Cultura. A participación é de balde previa inscrición.

Inspirándose nas rupturas visuais de Picasso, PICASSa é unha peza site-specific concibida especialmente para espazos museísticos, que explora a desafección, a pegada do efémero e a procura de novas formas de expresión. A través dun exercicio de descontextualización e transformación do espazo expositivo, a obra establece unha estreita relación co cubismo e convida a repensar a realidade desde múltiples perspectivas.

Mediante unha relectura do corpo e da súa ligazón co espazo e co espectador, PICASSa propón unha viaxe creativa máis alá dos límites escénicos convencionais, abrindo novas posibilidades de relación entre forma, percepción e imaxinación.

O espazo, sempre cambiante, convértese no fío condutor desta enciclopedia visual en movemento, que guía tanto á artista como ao público a través dunha serie de paisaxes sensoriais e creativos. A obra transforma o museo en punto de partida para un proceso de autoexploración, propoñendo unha experiencia única que transforma o acto de mirar.

FICHA ARTÍSTICA

• Idea e dirección artística: Lorena Nogal

• Coreografía e interpretación: Lorena Nogal

• Produción: Àngela Boix

• Asistencia coreográfica: Marina Rodríguez

• Asistencia artística: Álvaro Esteban

• Vestiario: Mar García Jiménez – Marlota

• Deseño de son: Manuel Rodríguez e Rafael Heredia Horimoto

• Fotografía: Lourdes Cabrera

Coprodución: Graner, centro de creación de danza e artes vivas, e Museu Picasso, no marco do programa Creación y Museos do Institut de Cultura de Barcelona co apoio da Xarxa de Fàbriques de Creació de Barcelona. Coa colaboración do Festival Grec de Barcelona e o Festival Escena Patrimonio.

Un punto de encontro para celebrar as nosas raíces e fomentar o consumo responsable, apoiando aos produtores locais e preservando as nosas tradicións.
Así mesmo, un espazo para a reflexión, o coñecemento e o debate.

Ademais de diferentes postos de artesanía, “Artesanamente” inclúe unha programación paralela moi ambiciosa, que terá como un dos seus grandes atractivos a conferencia que o deseñador Lorenzo Caprile ofrecerá na tarde do venres no Centro Galego de Arte Contemporánea. 

Ademais desta conferencia, están previstas outras como a de Octavio Vázquez, da empresa Pau de Pedra, que falará sobre cantería tradicional e novas tecnoloxías; ou a de Elena Ferro e Álvaro Pin sobre “Os zocos dignificados”. Tamén haberá presentacións como a de Prímula ou do cuño de Artesanía Alimentaria de Galicia.

Na programación inclúense mostras de diferentes oficios, con artesáns que traballarán en directo na rúa do Vilar. Participarán os canteiro do CIFP de Cantería de Galicia, as redeiras da Asociación Redeiras Illa da Estrela de Corme, e o zoqueiro Álvaro Pin. Por último, no domingo haberá un pequeno desfile polas rúas de Santiago a cargo da Asociación do Traxe Galego.

Do 19 ao 21 de setembro
Sede AFUNDACIÓN, Rúa do Vilar, Santiago de Compostela

Horizontes Errantes é unha peregrinación artística entre Alemaña e España, un proxecto de arte en movemento co que Laura Arís e Jakob Jautz transforman a experiencia de camiñar nunha creación escénica de danza contemporánea, música e teatro físico.

Unha performance con múltiples rostros que se presentará ao público galego o 27 de setembro no Salón de convencións do Edificio CINC, con entrada libre ata completar capacidade.

Durante 15 días, Laura Arís e Jakob Jautz percorreron a pé os camiños entre Tübingen e Friburgo (atravesando a Selva Negra en Alemaña) e entre Villanueva de Santo Adriano e Santiago de Compostela (seguindo o Camiño Primitivo), recollendo historias, sons, paisaxes e encontros significativos.

O camiño —coas súas voces humanas e non humanas— convértese con Horizontes errantes en corpo, movemento e relato. A proposta convida a habitar o mundo desde a lentitude, a escoita e a transformación. Camiñar como un acto poético de resistencia crítica e á vez sensible, que —a pesar da realidade distópica— evoca sentimentos de esperanza e conexión.

O proxecto MUSEO MIGRANTE MIGRANTE · EN MOVEMENTO (MMM), da fotógrafa e artista Angélica Dass, chega a Santiago de Compostela do 14 ao 19 de abril con actividades na Zona C e no Auditorio de Galicia. MMM é un “arquivo vivo de obxectos, memorias e traxectorias en movemento” que propón construír un museo en constante transformación a partir das historias das persoas e das súas migracións.

Durante a súa estadía, a versión en Movemento do proxecto convida á cidadanía a participar en sesións fotográficas na Zona C, onde as persoas achegarán obxectos e testemuños que serán parte dun arquivo visual e dixital compartido. A iniciativa entende a migración como unha condición esencial da humanidade e converte a fotografía nunha ferramenta de escoita, memoria e representación colectiva. Paralelamente, desenvolveranse actividades complementarias que amplían a dimensión pedagóxica e social do proxecto.

O xoves 16 de abril, entre as 17:00 e as 19:00 h, terá lugar unha charla aberta na Sala Mozart do Auditorio de Galicia, na que a artista presentará o seu traballo internacional, incluíndo proxectos como Humanae e MMM, acompañada por profesionais galegas que traballan arredor das experiencias migratorias. A participación nas sesións fotográficas require inscrición previa.

Pilar Albarracín (Sevilla, 1968) foi unha das creadoras claves na renovación das linguaxes artísticas en España durante os anos noventa. Nunha escena ata entón dominada pola pintura e a escultura, o seu traballo foi pioneiro no uso da fotografía, a performance ou a instalación como medios de expresión artística, e contribuíu a formular algunhas das cuestións fundamentais para entender a evolución das prácticas artísticas nas últimas décadas. 

Mandala (Arc en ciel) (2012) forma parte dunha serie máis ampla integrada por outras cinco pezas que actualmente pertencen ás coleccións do CAAC de Sevilla e o MUSAC de León. A obra exposta no hall do CGAC está constituída por un conxunto de bragas usadas de diversas cores e tamaños dispostas en círculos concéntricos. Neste contexto, as pezas de roupa interior femininas adquiren un significado novo e profundamente simbólico, modelando un universo sagrado onde se combinan harmoniosamente o individual e o colectivo.

Esta exposición é unha reflexión artística e histórica sobre a identidade de Galicia

Comisariada por Germán Labrador Méndez, esta mostra combina arte, memoria e modernidade para ofrecer unha nova perspectiva da nosa historia.

AUTORES

Manuel Abad, Enrique Acuña, Xosé María Acuña, Agrupación Guerrilleira do Noreste Peninsular, artesán anónimo, artista anónimo, Arraianos, Manuel Ayaso, Marcos Álvarez, Xurxo Ayán, Álvaro de la Parra, Álvaro de la Vega, Nieves Amado Roldán, Anxo Baranga, Jorge Barbi, Clemente Bernard, Mestre Bretón, Camilo Díaz Baliño, Cerámica de Buño, Cerámicas Celta, canteiros anónimos, Castelao, Plácido Castro, Grupo Chévere, Cristina Lucas, Cobian Areal, José Collazo Toro, Xosé Conde Corbal, Eva Civadanes, Franco del Carro, María Antonia Dans, Andrés Dearca, Isaac Díaz Pardo, Laura Freire, Pedro Ferrer, Xoán Carlos Gil, Juan Antonio Gómez Vázquez, Hipólito González Fernández, Antonio Grunfeld, Lúa Gándara, HISTAGRA, Catherina Susanna Kuijper, Irmáns Misterio, Irmáns Naveira, Kukas, Diego Vites, Joan Morera Arbones José Meijón, David Martínez Peón, Xaquín Marín, Urbano R. Moledo / Manuel Torres, Manolito Ngema, Antonio Nodar, Lino Novas Calvo, Uxío Novoneira, Manuel Lema Otero, Celso Otero Domínguez, Raimundo Patiño, L. Edwin Pastuña, Irene Pin, Estampa Popular Galega, Francisco Pérez Porto, Xavier Pousa, Benito Prieto Coussent, Julia Ramalho, Abe Rábade, Anxo Rabuñal, Viki Rivadulla, Juan Rivas, Maruja Roca, Carmen Rodeja, Carmen Romero, Mercedes Ruibal, Santa Inquisición Española, Fernando Sánchez Castillo, Xosé Salgado, Camilo Seira, Manuel Sendón José Signo, Carlos Sobrino, Alfredo Souto, Sr. José, Eduardo Valiña, Jorge Varela, Nicolás Combarro, Xoan-Xil López, Xaime Quesada, Xosé Vizoso Asociación, O General, O Moucho, O Xestal, Juanito y su Pajarito, Colectivo NEG.

A exposición Estrutura dun zumbido de Alberto Ovejero está marcada por un forte carácter autobiográfico, apoiándose en diferentes formatos como ilustracións, pinturas, colaxes e pezas audiovisuais cunha ampla diversidade de técnicas que van dende o óleo, pasando polo acrílico ata o grafito, tendo o debuxo como principal ferramenta e canle de expresión para canalizar os seus pensamentos recorrentes nun exercicio de autosanación. A estes pensamentos denomínaos zumbidos.

Estrutura dun zumbido abarca un proceso longo dende unha reflexión persoal sobre cuestións e temáticas que afectan a súa xeración, como son a diversidade sexual, o xénero ou a saúde mental, conseguindo deste xeito provocar no espectador distintos interrogantes sobre a identidade e a experiencia humana. Ovejero fala dos ecos do trauma e do pasado que resoan e compoñen o seu mapa emocional, que descompón e resignifica no profundo da súa identidade. Afonda o surrealismo e o simbólico, entrelazando os límites da anatomía e a introspección emocional. A súa obra está marcada por unha exploración inquebrantable da forma humana, a miúdo presentada dunha maneira fragmentada e distorsionada que invita ao espectador a un espazo de contemplación e inquedanz

No marco do seu programa de artistas de media carreira, o CGAC presenta unha mostra individual da artista Mar Caldas, pioneira da arte feminista en Galicia. A súa obra, fundamentalmente fotográfica, renova sempre o seu cariz reivindicativo para atender aos diferentes atrancos que, pola súa condición, atenazan a vida das mulleres.

Desta volta, convídanos a un percorrido pola súa obra recente, na que o traballo das mulleres e a denuncia da súa escasa consideración, pasada e presente, ocupan a centralidade do discurso. A súa proposta fálanos da realidade laboral das mulleres galegas durante tres xeracións. Neta de sindicalista fusilado, Caldas reclama a súa identidade como vítima transxeracional do franquismo: neta de viúva abocada á escaseza e as privacións e filla de nai telefonista que perdeu o seu traballo polo feito de contraer matrimonio. A exposición desenvólvese en tres salas e conta, ademais, cun anexo documental. Coa fotografía como protagonista, desprega un amplo abano de formalizacións: colaxe fotográfica con imaxes apropiadas, series fotográficas de creación propia en grande formato, a imaxe fotográfica proxectada a modo de instalación e como base dunha obra fílmica... e mesmo unha peza fotográfica en formato “tarxeta para levar”. A terceira sala está dedicada ao proxecto Retrato de familia, realizado ad hoc para esta exposición.

A obra de Mar Caldas é conceptualmente densa, froito dun continuo e laborioso traballo de investigación, mais sintética desde un punto de vista formal, e procura sempre primar a comunicación coa persoa espectadora. A súa investigación atinxe tanto aos límites e á historia do medio fotográfico —aos seus usos e formalizacións fóra e dentro do eido da arte— como a outros campos segundo as necesidades específicas de cada proxecto.

A indagación que a artista fai nos eidos da historia contemporánea e da historia da arte moderna faise patente en forma de cadro ou escena de xénero. Dun xeito que diriamos poético, Caldas fai un exercicio de arqueoloxía, ao buscar, achar e analizar artefactos xerados mediante a arte académica e a fotografía profesional. Deste xeito, por medio da arte, reconstrúe o contexto en que determinadas pezas da cultura material de Galicia foron realizadas, para desvelar a presenza soterrada das mulleres no rexistro histórico.

Con relevantes traxectorias individuais Concha Jerez (Las Palmas de Gran Canaria, 1941) e José Iges (Madrid, 1951) desenvolveron de forma paralela, desde hai máis de tres décadas, unha produción común que se contamina e se enriquece na diferenza das súas respectivas linguaxes. A partir do concepto de resignificación, esta mostra conxunta reúne obras realizadas entre 1989 e 2023. Baixo esta idea, o que Iges e Jerez propoñen é, nas súas propias palabras, “unha operación que permite asignarlles a un obxecto, a un medio ou a unha situación calidades ata ese momento inesperadas, imprevistas”. Na filosofía destas obras subxacen formulacións que enunciou Guy Debord tanto no seu libro A sociedade do espectáculo (1967) como na súa obra fílmica.

Esta exposición trata de mostrar esa parte máis animal na que vemos a un West coñecedor do seu próximo fin, que coa súa obra leva ó espectador a un mundo de desacougo. O inquietante faise presente a través da fragmentación dos cadros, que lle permite o autor xogar con distintas temáticas nunha mesma obra. Deste xeito, e tendo presente sempre o vestixio da morte, Philip West xoga coa sexualidade bruta, os insectos e a natureza, creando un mundo desalentador no que o corrente flúe co inhabitual.

En 1996 Jim Morrison escribe The End un tema co que dicía adeus a unha parella sentimental e que derivaría nun lisérxico e famosísimo spoken word. Nesta canción, de extrema pulsión vital, os símbolos entrecrúzanse e lévannos nunha viaxe polo ciclo ciclo infindo da vida. Agora Carlos Aires recolle esta inspiración e afonda na idea de final, na delgada liña que separa vida e morte nun mundo marcado pola violencia, o xenocidio e a ansiedade suicida.

En The End atopámonos cara a cara co derrube da cultura occidental asentada na busca de coñecemento, os mitos, as artes e o afán científico, pero tamén na loita relixiosa, na pugna polo territorio, na alienación e a distopía. The End lévanos a pensar na fin dun ciclo e en ídolos caídos, pero tamén na esperanza, na nosa capacidade de apuntalar, de soster de forma individual e tamén colectiva, para evitar a destrución.

Carlos Aires nace en Ronda, Granada. Después de licenciarse en Bellas Artes por la Universidad de Granada en1997, se traslada a Holanda y completa sus estudios de postgrado en la Academia Fontys (Tilburg, Holanda), el HISK (Amberes, Bélgica) y la Universidad Estatal de Ohio (EE.UU.).

Unha nova exposición que terá como eixe o pop art de Jorge Agra e o realismo das esculturas de Óscar Aldonza.

Jorge Agra comeza a súa andaina na arte na década dos anos 70 mentres estudaba en Madrid. Xa nos 80 entrou en contacto con outros artistas como Antón Reixa, Carlos Berride, Antón Patiño e Menchu Lamas, cos que colaborou. Dentro deste mundo da cultura, vese fortemente influenciado por Equipo Crónica e o Pop Art americano. Destas inspiracións nace o estilo propio de Jorge Agra, unha plasmación de diferentes iconas da televisión, do cine, das revistas ou da cultura, entrelazados con toques satíricos. Exhíbense os lenzos máis característicos que recollen a síntese do traballo de Jorge Agra.

Acompañando esta mostra pictórica atópanse as obras de Óscar Aldonza, unha recompilación de pezas de varias etapas e influencias diferentes, onde se pode observar a multidisciplinariedade do artista. Preséntanse obras realistas en terracota, instalacións e traballos en bronce. Unha exposición na que o artista nos convida a reflexionar sobre temas como o amor, o xénero ou cuestións universais.

Exposición de Amaya González Reyes

A súa obra, que podería definirse como interdisciplinar, está presente en exposicións de arte contemporánea en centros de recoñecido prestixio (CGAC, MARCO, MAC, Círculo de Belas Artes, etc..) así como en numerosas coleccións privadas e/ou públicas, como no CGAC (Santiago de Compostela) ou o Museo de Arte de Santander (Cantabria).

O Museo do Pobo Galego súmase ás homenaxes ao intelectual e artista Isaac Díaz Pardo, protagonista do Día das Artes Galegas, cun programa de actos en lembranza do que fora membro fundador e presidente do seu Padroado desde o ano 2000 até o 2011.

Entre as actividades previstas, inclúese unha intervención nos espazos da zona noroeste do Museo, cuxa apertura está prevista para mañá venres, 4 de abril, ás 12 horas. Espazos contra o baleiro fará un percorrido pola figura de Isaac Díaz Pardo e o seu papel na refundación do Seminario de Estudos Galegos, a súa particular vinculación co Museo do Pobo Galego e o seu labor a prol da memoria histórica. Tres facetas do intelectual que quedarán reflectidas a través de documentación gráfica e bibliográfica e unha pequena escolma de pezas do autor, material pertencente aos fondos do Museo. 

Nova exposición individual que ten como protagonista a exuberancia sensorial e a explosión cromática da pintura da artista zaragozana Alejandra Atarés (Zaragoza, 1987). 

En Flores: resistencia, poder e renovación volveremos atopar o personalísimo código estético da súa pintura, onde a cor saturada e un xesto decidido póñense ao servizo do matérico e da desbordante personalidade da artista. Unha exuberancia floral menos naturalista, máis conceptualizada que en traballos anteriores, que evoluciona no espazo pictórico cunha forza inusitada. En sazón, as flores de Atarés dan lugar a unha trasfega visual que flúe desde o fondo das pezas cara ao público conectando desde o sensorial, bordeando o sinestésico. 

Rafael Úbeda leva pintando sete décadas. A exposición Úbeda. Visión retrospectiva abrangue unha ollada completa da súa traxectoria creativa, afondando nos fitos máis relevantes da súa obra e das pezas representativas que marcaron cada etapa do camiño. 

O artista, logo de sete décadas en activo, representa unha parte da historia da arte que enriquece o patrimonio de Galicia, así como unha das figuras das artes plásticas máis notables en España con conexións en diferentes lugares e escolas de Europa.

Esta mostra supón un relato pictórico que ten en conta as súas etapas vitais, moi vencellada aos lugares nos que habitou (Pontevedra, Madrid, Holanda e Italia). A exposición propicia unha viaxe polo universo e a biografía dun creador que representa un dos nomes principais da pintura galega. Así, o Museo Centro Gaiás reúne nesta mostra 56 pinturas, cinco debuxos e unha peza audiovisual inédita que axuda a comprender a súa evolución.

A pluralidade como concepto central que nutre estilos, técnicas e perspectivas é a idea da que emerxe DIVERSA, V Mostra Internacional de Ilustración Contemporánea Afundación #MiiC5, que achega a Santiago de Compostela unha selección das propostas máis representativas da ilustración actual. Nesta V edición, a exposición explora como a variedade cultural, a conexión coa nosa contorna e as experiencias persoais das e dos artistas converxen para dar forma a un discurso visual que dialoga cos grandes retos e temas do noso tempo. Outra volta, convidámoste á Sede Afundación na Rúa do Vilar para descubrir unha creatividade fascinante.

Exposición de Guillermo Simón, artista asturiano que leva a suas costas case 40 mostras individuais e máis de 100 exposicións colectivas. 

Esta serie de obras propón unha viaxe emocional a través de paisaxes que superan a simple representación visual. Están desprovistas de calquera referencia a un lugar concreto. O que busca é convidar ao espectador a explorar un territorio de sensacións puras, onde o concreto se disolve no abstracto.

Gregg Simpson e o comisario independente Allan Graubard, que colaboraron en dous libros, Sirenes e Western Terrace, presentan unha exposición da preocupación de Simpson pola Escola de Pont-Aven de artistas como unha reimaxinación surrealista dese grupo.

Comezan co regreso de Simpson á imaxinería arcana e os símbolos herméticos establecidos na serie Dream Gardens de 2018-2019, recentemente exposta en París, Copenhague, Roma, Turín e Padua. Igual que Gregg Simpson, moitos do grupo de Pont-Aven interesáronse pola teosofía e afondaron no ocultismo e nas relixións orientais, o que levou á formación dos Nabis (ou Profetas), cuios intereses polo simbolismo precederon a algúns aspectos do surrealismo.

A exposición inclúe alusións á “coiffe”, o icónico tocado das mulleres tradicionais bretonas, cuios orixes remóntanse aos druídas celtas. Os lenzos son alegorías metafísicas definidas con precisión, incluídas obras nas que aparecen formas ataviadas en peregrinación, como no cadro de Simpson El camino de Pont-Aven.

As obras sobre papel están realizadas en gouache e pastel e son de creación máis espontánea nun principio, pero complétanse con certa precisión. Nas vitrinas expóñense Los módulos bretones, pequenas obras sobre papel que o artista creou mentres viaxaba por Italia, e Los talismanes de paisaxe realizados plein-air mentres recorría Pont-Aven.

As anteriores exposicións de Simpson na Fundación Eugenio Granell, e a aceptación da súa obra na colección permanente da Fundación, prepararono para futuros éxitos, como a súa participación na gran exposición e libro Surrealismo sen fronteiras, celebrada no Museo Metropolitano de Arte de Nova York ou no Tate de Londres.

A Galería Trinta acolle a exposición Aproximación formal do artista Xurxo Martiño, unha proposta que explora os límites da forma a través dunha ollada precisa e sensible ao xesto e ao espazo. Nesta mostra, Martiño desprega unha serie de obras nas que a materia, a xeometría e a textura dialogan en equilibrio, dando lugar a composicións que convidan á contemplación pausada. Aproximación formal preséntase como unha reflexión visual sobre os procesos de construción artística e sobre a relación entre o orgánico e o estruturado.

Exposición das artistas madrileñas Consuelo Chacón e Patricia Mateo e o artista, tamén madrileño, José Luis López Moral.

Este proxecto multidisciplinar, que transita fotografía, pintura, vídeo, instalación e son, adéntrase dende a arte, a experiencia e a natureza no universo das meigas, do patrimonio botánico e da tradición galega, no imaxinario das lendas e das supersticións, nos saberes populares que tan firmes alicerces teñen construído na cultura senlleira do noso país. 

A partir dunha profunda investigación e un intenso traballo de campo, percorrendo moitas trazas da xeografía galega e indagando nas febras da tradición e da memoria, con obras de pintura, fotografía e instalación, Consuelo Chacón, Patricia Mateo e Jose Luis López Moral sumérxennos en mundos máxicos, cheos de simbolismo e ambigüidade, atmosferas de ensoñación e simulacro que transitan entre o real e o ficticio, reivindicando o valor da sabedoría popular e da natureza, a rica raíz da identidade cultural galega, o papel das 'bruxas' e dos relatos que se tecen nas marxes do discurso sistémico. Sempre na procura de interpelar e situar ao público, nun estado simbiótico de cuestionamento, estrañeza e fascinación, para que, na procura de respostas, só atisven preguntas, nas que tal vez, atoparse a un mesmo, a unha mesma.

Comisariada por Paula Cabaleiro.

Exposición de pintura e escultura do artista Xaquín Chaves.

Exposición da polifacética artista portuguesa Francisca Aires Mateus.

Nesta mostra, Aires reflexiona sobre o concepto de tradución: un proceso que permite comprender mentres altera o significado orixinal da mensaxe.

A exposición está feita en colaboración con Appleton – Associação Cultural.

Ás 12.30 horas do día 24 de maio, e como parte da programación da VI edición de Plataforma, Festival de Artes Performativas, terá lugar a performance titulada LN Performance, protagonizada pola propia artista.

Esta mostra supón un percorrido expositivo polas diferentes etapas artísticas e vitais de Eugenio Granell dende a súa vinculación con Galicia como referente de moitas das súas producións ao longo de toda a súa vida, neste senso faise unha alusión especial á obra do seu irmán, Mario Granell.

Nestes 30 anos, a Fundación Granell pasou por diferentes etapas, sempre baixo unha única traxectoria: protexer, difundir e estudar o legado de Granell e do Surrealismo, dende diferentes ópticas e dando a oportunidade a moitos artistas de amosar o seu traballo ademais de  facer participe aos diferentes públicos dende o local ao internacional.

A exposición Boutique Amparo, comisariada por Eduardo Valiña forma parte das mostras conmemorativas do trinta aniversario do museo.      

A exposición La Planitud do artista Adrián García preséntase na Galería Metro de Santiago de Compostela, ofrecendo unha reflexión crítica sobre a superficialidade e a inmediatez na sociedade contemporánea. Inspirado na linguaxe da publicidade, García cuestiona como estes elementos afectan á percepción da realidade, propoñendo unha ollada introspectiva a través das súas obras. A mostra convida ao espectador a reconsiderar a profundidade do pensamento nun mundo dominado polo efémero

Plastic biontes é unha intervención nas Torres Hejduk que pretende un diálogo, a través do lixo, entre a Cidade da Cultura e a cidade de Santiago. As torres como faros, como puntos de referencia social, como símbolos que unen a historia, a memoria e a posibilidade dun futuro aínda por imaxinar e construír. 

Plastic biontes reflexiona sobre os límites entre o "natural" e o artificial, cada vez máis difusos, e na interdependencia das formas de vida. Propón unha mimese entre o existente e o novo, nesas simbioses que nos axudan a imaxinar formas de vida futura, a prestar atención ás ameazas pero que tamén nos interpelan a imaxinar formas de adaptación, colaboración e resiliencia.

Ambas intervencións empregan restos de materiais que proveñen das cadeas de produción industriais de empresas próximas, reutilizándoos e resignificándoos para transformar a pel das torres. Un xogo entre o visible e o invisible.

Recuperar a imaxinación, o poder de observación, do próximo, do que existe ao noso arredor pero que é invisible aos ollos. Facer visible a abundancia axúdanos a entender quen somos.

Terceira exposición individual en Galicia da artista Laura Nieto. A mostra reúne 12 pinturas nas que a artista propón un percorrido visual e simbólico por paisaxes nas que a natureza e a pegada humana coexisten nunha constante ambigüidade.

A obra de Priscilla Monge, foi frecuentemente incluida na escena posconceptual latinoamericana dos noventa, pero hai que ter en conta que neses anos nin Costa Rica nin a rexión centroamericana á que pertence figuraban nos mapas da arte latinoamericana recoñecida internacionalmente.

As súas pezas están situadas entre as dimensións significativas do verbal e do visual dos signos e as representacións. Como ela mesma afirma: “Atópanse nun espazo fractal, ese espazo entre a palabra e a imaxe e viceversa. É nese límite onde a arte xera un lugar seguro e de busca espiritual e seguramente de cambio”.

Facémolo co corpo. A performance é cousa de mulleres recolle o traballo dun importante número de artistas, capaces de sustentar por si mesmas un relato en relación á historia da performance dende finais dos anos sesenta, cando este tipo de linguaxe se desenvolve con forza.

A performance emerxe como unha das formas de creación máis interesantes, intensamente vinculada á necesidade de volver unir as prácticas artísticas coa vida, e asumir novos compromisos sociais, algo que a arte esquecera dende os realismos de finais do século XIX. A performance aparece tamén como consecuencia da loita das mulleres artistas por entrar nas institucións, sendo o seu carácter efémero o que facilitaría a súa presenza nos espazos da arte.

En Facémolo co corpo, hai unha selección de obras a través da cal poder falar da performance en Galicia, protagonizada en gran parte por mulleres que tiveron presenza nas programacións de institucións e festivais, e tamén en exposicións e eventos independentes durante as últimas décadas. Algunhas delas son galegas, outras, contribuíron co seu traballo á formación dos públicos e das artistas que teñen nas artes performativas o seu maior campo de expresión dentro do noso territorio.

A galería Dupla presenta ata mediados de agosto a exposición Common people, das artistas Natalia Umpiérrez (Pontevedra, 1982) e Nuria Figueiredo (Ourense, 1986), quen ofrecen dúas miradas complementarias sobre a realidade: mentres Umpiérrez recorre ao humor, á irreverencia e ao grotesco nas súas pezas de cerámica e papel que exploran medos e anhelos, Figueiredo constrúe un universo onírico e místico a través de cerámicas que fusionan o humano e o animal en delicados exvotos e retablos. Ambas artistas, recoñecidas con premios como o Novos Valores da Deputación de Pontevedra e participantes en importantes bienais e circuítos internacionais, conflúen nesta mostra que convida o espectador a transitar entre a ironía e a ensoñación.

Exposición evocativa dos 100 anos do Manifesto Surrealista, un proxecto comisariado por Miguel de Carvalho que poderá visitarse ata o 12 de outubro. Este proxecto internacional é articulado por Miguel de Carvalho nunha aposta conxunta co artista surrealista brasileiro Sergio Lima, recentemente falecido. A exposición itinerante pasa polas institucións portuguesas, Casa da Cultura de Paredes e a Fundación Cupertino de Miranda, completando o seu percorrido na Fundación Eugenio Granell.

A Galería de Arte José Lorenzo acolle unha exposición sen precedentes que reúne obra de varias xeracións de creación galega, conectando a arte comprometida de Castelao, o legado humanista e innovador de Isaac Díaz Pardo, o pulo rupturista dos anos 80 e as propostas dos principais representantes da vangarda galega.

A mostra traza un percorrido visual e emocional polo pensamento artístico galego, dende a loita cultural no exilio ata a experimentación actual, pasando polos movementos que sacudiron a escena nos anos da transición e a posmodernidade.

Catro eixes, un relato colectivo.

Castelao. Arte e conciencia: Unha selección de obras orixinais do intelectual e artista Alfonso Daniel Rodríguez Castelao que reflicten o seu compromiso político, social e estético con Galicia e a súa xente.

Isaac Díaz Pardo. A fábrica do pensamento: Unha coidada selección de obras que percorren a súa evolución como pintor e ilustran a dimensión multidisciplinar de Díaz Pardo, fundador de Sargadelos, artista plástico, empresario cultural e figura clave na recuperación da memoria histórica e a arte galega do século XX.

Esta exposición é unha homenaxe á última que realizou na Galería José Lorenzo, denominada Xentes, e á exposición comisariada tamén pola Galería José Lorenzo na Casa da Parra, titulada Pintura e Fracasos.

Anos 80. Estalido creativo: Unha homenaxe visual á arte galega dos anos 80, unha década marcada pola efervescencia, a mestura de linguaxes e a irrupción de novas voces en plena transición democrática. Están representados Antón Goyanes, Lodeiro, Molezún, Luis Caruncho, Freixanes e Lamazares.

Vangarda contemporánea: Unha colectiva con artistas galegos cuxas obras exploran novos linguaxes e nas que se pode apreciar a evolución das correntes artísticas. Nesta colectiva pódense admirar obras de Antonio Fernández, Germán Taibo, Juan Luis, Julia Minguillón, Pesqueira, Lago Rivera, Quessada, Tino Grandío, Colmeiro e Laxeiro.

Esta exposición está pensada para sentir a Galicia máis artística.

Esta colectiva propón unha lectura transversal da historia cultural galega, convidando o público a reflexionar sobre a identidade, a memoria, a innovación e a resistencia.

“En el camino” é unha exposición realizada por Abel Barandela nestes meses en directo, no Camiño de Santiago. O artista preséntanos unha colección de obras elaboradas coa técnica da Enopintura —pintura con viño—, nas que representa o Camiño de Santiago en diferentes facetas.

Phygital Land explora a construción do espazo virtual desde a dimensión física, reflexionando sobre como percibimos o dixital e o tanxible cando ambos mundos se entrelazan. O termo phygital —que combina physical (físico) e digital (dixital)— define unha experiencia híbrida que atravesa toda a intervención e nos convida a repensar a relación entre o natural e o tecnolóxico. Empregando técnicas como a fotogrametría e a impresión 3D, xéranse esculturas que son ao tempo datos e materia, así como proxeccións animadas que revelan a mirada da máquina.

A mostra representa a obra do fotógrafo ourensán que viu a luz, ao longo dun cuarto de século, cada 28 de decembro, festa dos Santos Inocentes, no xornal La Región. Nesa xornada, cando o ano estaba a piques de rematar, Augusto Pacheco construía unha estrutura composta por un texto, de natureza xornalística, e unha fotografía, de feitío máis ou menos fantástico, que resumía acontecementos, locais ou universais, do ano que se ía.

Segundo afirmaba Pacheco, a idea, na súa orixe, baseábase na creación de relatos imaxinarios que, ao vir acompañados de imaxes fotográficas —estritas reprodutoras da realidade, segundo a crenza do autor— adquirirían a posibilidade de ser interpretados como eventos ou situacións posibles, reais. “Posúe interese o feito de ser o fotógrafo, como a maior parte dos seus contemporáneos, un defensor ferreño da fiel reprodución da realidade que o dispositivo fotográfico fornecía e, ao mesmo tempo, desenvolver unha práctica de demolición de dita fidelidade e practicar a pescuda do que é verdadeiro —a realidade— perante o que é sinxelamente verosímil, a representación fotográfica”, explican dende a organización da mostra. 

Coincidindo con Apertura Madrid Gallery Weekend, a Galería Luisa Pita ten o pracer de anunciar a exposición “Deconstrución”, do artista téxtil Pierre Louis Geldenhuys (Sudáfrica, 1971), que se celebrará no Espazo Jovellanos de Madrid do 12 ao 26 de setembro de 2025.

Neste novo proxecto, Geldenhuys desenvolve unha profunda exploración da arte téxtil, outorgando protagonismo a elementos como fíos, costuras ou cremalleiras. As súas obras desafían a percepción tradicional do medio e poñen en valor a conciencia ambiental e a innovación material.

A seda salvaxe é o soporte principal duns traballos que establecen un diálogo entre a fraxilidade natural e a rixidez de materiais industriais. Así, o artista convida a unha reflexión crítica sobre a relación entre a humanidade e a natureza, abordando temas como a extinción e a rexeneración. Cada obra é única e exclusiva.

Trátase de proxectos de enxeñaría xeométrica construídos a partir dun só patrón repetido nunha única peza de tea. A proporción, a orde e a regularidade combínanse co uso da luz LED, xerando formas tridimensionais nunha procura constante da beleza. En Deconstrución, Geldenhuys emprende unha viaxe introspectiva a través da arte téxtil. As obras permiten ser vistas desde “as súas entrañas”: fíos que atravesan e anudan pregos de tea, que se colgan, se acumulan e repousan sobre a base das composicións.

Entre polígonos regulares e irregulares, crea volumes, sombras, espazo e cor, presentando as pezas cunha orde xeométrica perfecta. Nas sedas intégranse tinguiduras de cor, cortes, cremalleiras, alfinetes, botóns e imperdibles, todos coidadosamente dispostos en composicións que xeran unha nova interpretación da teselación tradicional.

O resultado é un percorrido visual vibrante que se concreta en dezaseis obras de diferentes formatos distribuídas ao longo do Espazo Jovellanos. Desde a abstracción xeométrica, Pierre Louis Geldenhuys seduce ao espectador cunha estética depurada e elegante, nun xogo visual no que a ollada establece as regras.

Un proxecto artístico concibido e dirixido por Carlos Martínez Casanova e Ana Dorrego, que propón unha revisión visual, simbólica e crítica dalgunhas das obras máis icónicas da historia da arte occidental.

A través de recreacións fotográficas contemporáneas, o proxecto encarna e desborda cadros clásicos como A morte de Marat, Ofelia, As señoritas de Avignon, A dama do armiño, O berro ou A muller co paraugas, entre outros. As imaxes non se limitan a reproducir: provocan, cuestionan e reescriben o canon desde corpos actuais, conscientes, diversos e cargados de significados propios.

O resultado é unha serie de pezas cargadas de tensión estética e conceptual, que xorden do cruce entre o pictórico e o fotográfico, entre o simbólico e o carnal, entre a historia da arte e a súa relectura desde o presente.

A artista Amabel Míguez de la Sierra expón na Igrexa da Universidade a mostra 'Abuso'. A creadora presenta, nesta ocasión, unha obra en papel, maioritariamente debuxo, en ocasións de gran formato, que lle permite combinar unha técnica tan basal como é o debuxo cun tratamento temático e compositivo orixinal.

"A sociedade actual parece rexerse pola lei do abuso: abuso social, sexual, ritual, familiar, físico… Este abuso, ese sobrepasamento agresivo, maniféstase en situacións de todo tipo que non sempre son entendidas como extralimitación ou exceso. A reflexión de Amabel Míguez céntrase nesta ocasión nos máis evidentes abusos á infancia, ás veces pouco disimulados nas relacións de poder ou mesmo sexuais. E tamén nos abusos sociais que xorden en ocasións aparentemente pouco comprometidas: unha festa familiar, unha voda, unha celebración. O abuso aí xa non é un protagonismo persoal senón que resulta excesivo no propio tratamento da situación.

Os excesos celebrativos que hoxe en día padece a sociedade deste tempo resultan completamente abusivos para quen os padece de maneira directa, pero tamén para aqueles que quixeran participar da mesma celebración e quedan excluídos pola súa situación social e económica: un abuso in absentia", explican desde a organización. Amabel Míguez, nunha senda ás veces perturbadora, irónica e pouco amable que pode recordar a Paula Rego ou á artista chinesa Yu Hong, pon en evidencia as contradiccións sociais que se esconden nun comportamento visto como socialmente correcto e plausible.

O contido individual de cada peza, cargada de valores non sempre evidentes, afastan estes debuxos dunha falsa imaxe ilustradora necesitada dun discurso explicativo auxiliar.

De hortalizas e panteras: A artista Montse Rego presenta o seu novo proxecto baseado no bodegón, explorando a natureza morta como acumulación e selección de obxectos e a súa disposición no espazo. A proposta céntrase na composición, a luz e a cor, trasladando a tradición pictórica á escultura.

A través da cerámica, a artista procura “pintar bodegóns” tridimensionais, transformando un xénero clásico nunha experiencia táctil e contemporánea. O seu traballo combina a precisión formal coa sensibilidade cara aos materiais, ofrecendo ao espectador unha reinterpretación escultórica dun xénero que historicamente celebrou a beleza do cotián e a harmonía das formas.

A exposición Cara a cara chega da man dos artistas Samuel Salcedo (Barcelona, 1975) e Sito Mújica (Sabadell, Barcelona, 1971).

A obra escultórica de Samuel Salcedo propón unha exploración da psicoloxía humana que atopa no xesto —mueca, risa, burla— un medio para cuestionar a sociedade actual. Son retratos anónimos, desposuídos de calquera indicio narrativo máis alá da expresión do personaxe, do que descoñecemos xénero, idade ou raza. Isto confírelles un carácter universal. A carga irónica destas pezas contrasta co seu monumentalismo e, unida á excelencia técnica, ao dominio dos materiais e á precisión dos acabados, remite con frecuencia á escultura clásica.

Pola súa banda, Sito Mújica constrúe pinturas a partir de imaxes dixitais, reproducindo manualmente a trama de medio punto, como fixeran antes Chuck Close, Roy Lichtenstein ou Sigmar Polke. Nas súas obras intégranse elementos figurativos con iconas plásticas que evocan cadros abstractos, creando representacións simultáneas ou planos en multicapa. Aínda que únicas, estas pezas resultan da apropiación de prácticas e imaxes de diversas procedencias, moitas delas inspiradas na estatuaria clásica do Museo do Louvre. O resultado é unha hibridación entre iconografía grecorromana, moda contemporánea e cultura gráfica pop.

A mostra celébrase no marco de Aberto 2025, coa xornada de portas abertas os días 18, 19 e 20 de setembro. Trátase dunha apertura conxunta organizada por Contemporánea —Asociación de Galerías de Arte Contemporáneo de Galicia— que dá o pistoletazo de saída á nova tempada expositiva.

A Galería Luisa Pita inaugura o vindeiro 18 de setembro a exposición LOVE IS POP de Salustiano, coincidindo coa celebración de Aberto 2025, o evento organizado por Contemporánea (Asociación de Galerías de Arte Contemporáneo de Galicia) que, do 18 ao 20 de setembro, abre de maneira conxunta a tempada expositiva 2025/2026.

A mostra, que poderá visitarse ata o 7 de novembro na sede da galería (rúa Cardenal Payá, 9, Santiago de Compostela), reúne pinturas, debuxos e edicións recentes nas que o artista sevillano reafirma a beleza e o amor como eixes da experiencia contemporánea. Entre as obras expostas destacan Zahara con hostia, Diego con cigüeña ou Alma mater, que poñen de relevo a tensión entre o clásico e o pop, o íntimo e o monumental.

En paralelo, como parte de Aberto 2025, a Galería Luisa Pita participará na exposición conxunta das dez galerías que integran Contemporánea (Territorio Contemporánea 2025) no Centro Obra Social ABANCA, no seu espazo da praza de Cervantes (Santiago de Compostela). Alí exhibiranse dúas pezas emblemáticas de LOVE IS POP: Under the rain. Juanito e On the road. Zahara con pistola de auga.

Con esta dobre presenza, a Galería Luisa Pita sitúa a obra de Salustiano en diálogo tanto co contexto colectivo de Aberto como co calendario expositivo da cidade, reafirmando o seu compromiso coa proxección da creación contemporánea.

Esta exposición de Alberto Ardid é, segundo o propio autor, un exercicio visual e tangible que trata sobre as relacións entre o humano e o material. Neste caso, a peza artística como ben de consumo. En moitas delas, o acabado industrial reforza o salto do factor cualitativo no que se basea a arte, ao cuantitativo, ao seriado, ao simple produto. Porén, a pintura como mercadoría pendurada na parede conserva aínda os seus derradeiros vestixios de artisticidade.

O primeiro andar da Facultade de Filoloxía acolle dende o 25 de setembro a exposición A Emoción creadora. Manuel Gómez Román e a arquitectura galeguista, que percorre a traxectoria do arquitecto vigués, referente do galeguismo e expoñente da arquitectura rexionalista galega. 

A mostra pon en valor o compromiso de Gómez Román (1876-1964) coa procura dunha arquitectura propia para Galicia, inspirada no románico e no barroco como sinais de identidade, e inclúe tamén dous traballos de virtualización realizados por Carlos Paz Lorenzo e Andrés Armesto Cortiña do Centro Infográfico Avanzado de Galicia.

O vindeiro xoves 25 de setembro ás 19:00h horas a Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición De arriba para abaixo e de dentro para fóra do artista Iago Fernández Díaz, un proxecto comisariado por Eduardo Valiña que poderá visitarse ata o 17 de xaneiro do vindeiro ano.

Iago Fernández formouse en Belas Artes na Universidade de Vigo e conta cun mestrado en Creación e Investigación de Arte Contemporánea. Esta mostra supón un percorrido polas pezas máis representativas da súa produción, amosando diferentes disciplinas como instalacións, obxectos intervidos, téxtil, colaxe ou fotografía, entre outras.

O seu proxecto artella diferentes dispositivos partindo da pegada que deixamos como seres humanos a través de diversos elementos alleos que establecen un relato sobre a memoria, un pretexto para sublimar cuestións xeracionais dende a autorepresentación.

En 1999, o CGAC, baixo a dirección de Miguel Fernández-Cid e en colaboración coa Escola Internacional de Teoría nas Humanidades da USC —impulsada polo entón reitor Darío Villanueva—, organizou un ciclo de conferencias sobre ciencia, tecnoloxía e arte titulado The Special Plenary Series on Science , Technology and the Arts. Aquel simposio reuniu figuras destacadas de distintos ámbitos do coñecemento e da creación, como o poeta e premio nobel de química Roald Hoffmann, o novelista francés Michel Rio ou a artista serbia Marina Abramović. Segundo Margery Arent Safir, coordinadora do evento, o seu propósito era “ser un encontro especial de práctica e teoría, lóxica e estética, de feitos, imaxinación e expresión: unha exhaustiva gramática do coñecemento e da sensibilidade humana na ciencia e na arte”.

Vinte e seis anos despois, nun contexto no que urxe recuperar unha visión menos fragmentada e máis global da realidade, ese diálogo entre ciencia e humanidades resulta, se cabe, máis necesario. A arte, na súa transformación continua, sempre estivo ligada aos avances tecnolóxicos e ás novas ideas que estes impulsan. Pero na actualidade, debido á incidencia directa que os avances científicos e tecnolóxicos teñen na nosa vida cotiá, a relación da ciencia e a tecnoloxía cos campos da creación é máis estreita ca nunca. A tecnoloxía non só transformou as prácticas artísticas; tamén contribuíu a moldear e a enriquecer a nosa maneira de percibir e comprender o mundo, incorporando un principio positivo e dinámico: a incerteza, que opera ao mesmo tempo como límite e como resorte crítico.

Neste sentido, a computación cuántica abriu un novo escenario de intelixencia artificial, capaz de despexar incógnitas do saber, pero tamén de suscitar dilemas éticos sobre o seu uso.

Percepción e incerteza non é unha exposición de tese, senón unha experiencia inmersiva que, desde a imaxe e os seus límites, propón reformular a tensión entre a percepción e a incerteza. Para iso reúne as obras de tres artistas que traballan coa imaxe en movemento desde perspectivas moi distintas e con propostas experienciais diversas: Jaione Camborda desde o cinema, e Joan Fontcuberta e Max de Esteban desde a fotografía e o vídeo.

Cada unha das pezas seleccionadas aborda as ideas de percepción e incerteza desde un ángulo diferente. En Génesis.IA (Xénese.IA), Joan Fontcuberta explora a maxia da intelixencia artificial e o seu potencial como xeradora de experiencias visuais inéditas. Nas obras de Max de Esteban, reunidas nun díptico de ton distópico, advírtese sobre os riscos de manipular a ciencia ao servizo da bioeconomía e da infopolítica global. Finalmente, a instalación de Jaione Camborda introdúcenos, desde a empatía, no universo perceptivo dunha persoa xordocega e ofrécenos unha metáfora das infinitas posibilidades e contradicións do mundo cuántico.

Un Breviario é un resumo dunha obra extensa. Tamén é un libro de memoria, ou un libro de apuntamentos. Nesta ocasión o Breviario de Tamara Feijoo é unha pequena colección de pezas que funcionan como mostras e experimentos pictóricos. Trátase de escollidos espazos de pensamento sobre a propia pintura, ensaios de taller, recorrencias e descartes, que dan forma a unha imaxinería persoal que funciona como resumo de toda a súa traxectoria.    

A mostra está comisariada por Mónica Maneiro, directora artística da Fundación DIDAC.

Tamara Feijoo é licenciada en Belas Artes pola Universidade de Vigo. Foi merecedora de recoñecementos en case todos os certames dedicados á promoción da arte en Galicia: Bolsa do Certame Novos Valores da Deputación de Pontevedra, Premio de Adquisición no Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo, Bolsa de Creación Artística no Estranxeiro Gas Natural Fenosa ou Premio Julián Trincado na 12 Mostra Internacional de Arte Gas Natural Fenosa.

A súa obra atópase en importantes coleccións como a Colección CGAC, Colección DKV, entre outras.

Nicasso é unha obra de Carlos Pazos (Barcelona, 1949) realizada en 2006 e adquirida pouco despois polo CGAC para integrarse na mostra A sombra da historia, unha exposición centrada nos arquivos e coleccións persoais ou secretas de distintos artistas.

A peza funciona como unha mirada crítica e irónica sobre as diferentes lecturas e interpretacións populares das obras de Picasso e toma como punto de partida a soada cerámica de Vallauris. Esta localidade, onde o artista malagueño residiu entre 1948 e 1955, converteuse no escenario dunha intensa produción cerámica.

A relación de Picasso con Vallauris comezou mentres vivía en Golfe-Juan. Alí coñeceu a Suzanne e Georges Ramié, propietarios do taller Madoura, e pronto empezou a experimentar no seu obradoiro. Pouco despois, trasladouse con Françoise, a súa parella, e o fillo de ambos, Claude, á vila La Galloise, situada nun outeiro próximo.

Ata entón, Vallauris era coñecida pola súa cerámica de enxoval resistente ao lume, de carácter funcional pero sen un atractivo especial. Picasso revolucionou este panorama: asinou un acordo cos Ramié e empezou a producir pezas de todo tipo, desde pratos e xerras convencionais pero decorados de forma agresiva con motivos mediterráneos (faunos, peces, máscaras), ata figuras que se achegaban ao escultórico. A súa influencia estimulou tanto a outros artistas como aos propios artesáns locais, que comezaron a experimentar con formas e cores novas, orientadas cara ao decorativo. Estas innovacións atraeron o público e o turismo crecente na Costa Azul e transformaron Vallauris converténdoo nun dinámico centro cerámico, diverso e moderno, marcado tamén por un certo kitsch propio da época.

A exposición recupera agora a peza Nicasso, que reúne unha colección de cerámicas representativas do Vallauris posterior á etapa picassiana. A obra acompáñase de diversas pezas relacionadas, entre as que destaca Nicasso, el film (Nicasso, o filme), onde Pazos compón unha colaxe de escenas tomadas de películas comerciais realizadas entre os anos 1950 e 2000 nas que Picasso aparece citado ou evocado como símbolo de extravagancia. Ademais, inclúese un vídeo documental de Vacca sobre a primeira presentación pública da obra no Museu Abelló de Mollet del Vallès. Nesa ocasión, a instalación exhibiuse nun espazo con forma de escaparate, aberto á mirada dos transeúntes as vinte e catro horas do día, coma se dunha tenda se tratase.

O premio Auditorio de Galicia chega a súa décima cuarta edición como cita consolidada da creación contemporánea galega, como lugar de difusión dos traballos das e dos artistas e como espazo de encontro con un público amplo e diverso que abrangue tamén o ámbito profesional.

A sala Isaac Díaz Pardo recolle a selección que o xurado realiza sobre as propostas recibidas, nunha sempre dificultosa escolla pola alta calidade dos traballos presentados.

O percorrido ben de reflexar a riqueza e pluralidade de perspectivas das persoas que se presentan individualmente ou como colectivo, artistas menores de coarenta anos, nados ou residentes en Galicia. Unha riqueza que se manifesta tamén nas diversas disciplinas e soportes que utilizan, pintura, escultura e tamén instalacións, performances, vídeo creación e outros. Experimentan con materiais, a veces pouco comúns dando lugar a estilos propios e diferenciados. Desafían as convencións e tratan temas que indagan en moitas preocupacións comúns que son tamén a toda a sociedade da que son reflexo. As fronteiras entre disciplinas diluense, transcenden límites e ofrecen un achegamento a sociedade plural que somos.

ARTISTAS SELECIONADAS / OS

Pablo Agma, Alberto Ardid, Manuel Alejandro Balsas Navarro, Blanca Castro, Lara e Noa Castro Lema, Cristian Cerqueira, Fabián Cidrás Pérez, Matías Daporta, Carlos Fer, Nuria Figueiredo, Alejandro Fuertes, Lúa Gándara, Doa Oa, Alberto Ovejero, Lucía Perdiz, Manuela Pereira Enríquez, Sara Piñeiro, Nicolás Pisada, Denis Protopopov, Mar Ramón Soriano, Sara Ricoy Rajoy, Andrés Rodís, Fran Rodríguez Casal, Ariadna Silva Fernández, Cris Souto, Taro, Dennise Vaccarello, Aldara Vázquez, Verónica Vicente, Lucía Villar e Breogán Xague.

A galería de arte José Lorenzo de Santiago acolle a exposición Luz Atlántica, dedicada aos artistas vigueses José Frau (1898-1976) e Ángel Sevillano (1942-1994).
A mostra reúne trinta obras que exploran a luz, a cor e a forma desde dúas perspectivas complementarias dun arte figurativo de identidade atlántica. Frau aborda paisaxes e interiores cheos de emoción e lirismo, mentres que Sevillano amosa escenas populares de estética naïf e cromatismo intenso.
As salas do fondo da galería completan o percorrido cunha ampla panorámica da arte galega contemporánea, desde os mestres de comezos do século XX ata o Grupo Atlántica dos anos oitenta.

É o último gran proxecto expositivo do ano na Cidade da Cultura. Unha mostra coa que afondar, desde unha ollada contemporánea, no complexo mundo estético do artista que soubo sintetizar as novas correntes escultóricas europeas coa raíz galega.

 A exposición aborda, desde unha óptica contemporánea, o complexo mundo creativo do artista de Cambados, figura imprescindible na historia da arte galega e un dos renovadores da escultura española do século XX.

Comisariada por Miguel Fernández-Cid e coordinada por Carmen Asorey, neta do artista e figura esencial na reivindicación da súa obra e vida, a mostra reúne unha selección das obras máis importantes do escultor. Desde as pezas iniciais nas que podemos apreciar as súas primeiras eleccións estéticas, ata as esculturas en madeira nas que desenvolve unha iconografía de claras raíces populares e un tratamento singular da policromía, así como tamén a súa obra monumental, presente en toda a xeografía galega. Un conxunto formado por esculturas, escaiolas, debuxos, audiovisuais, documentos da época e ferramentas de traballo, ademais das cerámicas coas que se popularizaron algunhas das súas obras máis significativas, para contextualizar e dar a coñecer da maneira máis completa a relevancia artística e histórica de Asorey.

Stéphane  Levallois, un dos grandes creadores do cine fantástico, reflexiona sobre os monstros que Francisco de Goya pintou hai máis de 200 anos, e recrea este universo en diálogo con Hellboy, unha das criaturas do cómic e o cinema fantástico máis populares do século XXI na exposición «Goya-Hellboy.

Unha iconografía de monstros por Stéphane Levallois». Inaugurada hoxe, «Goya-Hellboy. Unha iconografía de monstros, por Stéphane Levallois» reúne 72 ilustracións orixinais nas que o prestixioso debuxante francés Stéphane Levallois reflexiona e captura a iconografía do pintor e gravador español en creacións feitas a partir do universo do superheroe contemporáneo Hellboy.

As persoas que a visiten tamén atoparán dúas das series máis destacadas dos gravados de Goya, cuxa influencia é especialmente sobresaínte na obra de Levallois: «Os caprichos» e «Os disparates», procedentes da Colección de Arte Afundación. Tamén se poderán contemplar dúas láminas cedidas e asinadas polo creador da saga Hellboy, o lendario autor de cómics estadounidense Mike Mignola, quen no 2008 xa lle rendera unha interesante homenaxe a Goya a través dunha banda deseñada presente na exposición e que confirma a enorme pegada de Goya nos creadores de xénero fantástico.

A exposición, comisariada polo recoñecido especialista en cinema e banda deseñada Asier Mensuro, permanecerá aberta ata o 24 de xaneiro.

Figura destacada da arte contemporánea galega, LOMARTI (Lugo, 1957) é un creador multidisciplinar que explora a pintura, a escultura, a instalación e a performance, movéndose entre linguaxes plásticas e conceptuais con liberdade expresiva constante. A súa traxectoria, iniciada en 1977, levouno a participar en bienais e exposicións nacionais e internacionais, consolidándose como unha das voces máis singulares da súa xeración. A súa obra, marcada pola experimentación formal e unha ollada crítica sobre a condición humana, o consumo e a natureza, busca provocar unha relación de complicidade co espectador, liberando a cor e a materia nun espazo que convida á reflexión e á dúbida.

A Galería Luisa Pita inaugura o venres 14 de novembro ás 20:00 h a exposición Óxido, terceira mostra individual do artista Arturo Álvarez (Pontevedra, 1964). A través de sete esculturas inéditas elaboradas en ferro e malla metálica, o creador abre unha nova liña de investigación arredor do tempo, a materia e o proceso de oxidación.

Óxido aborda o deterioro e a transformación como metáforas da sociedade contemporánea, mais tamén como exercicio de esperanza e renovación. Inspirado na natureza e na súa capacidade de rexeneración, Álvarez propón un percorrido visual e simbólico que explora a beleza contida do material e a súa forza expresiva.

A galería DUPLA inaugura o venres 14 de novembro, ás 19:30 h, a mostra colectiva She’s so inusual, con obras das artistas Ana Jarén, Cristina Fernández Núñez, Lara Pintos e Lula Goce.
Comisariada por Laura Darriba, a exposición celebra a diferenza como forza creativa e aborda a liberdade coa que as artistas conciben a súa obra, afastadas das normas e fieles á súa voz propia. A través de estilos e linguaxes diversos, as catro creadoras transforman a pintura nun exercicio de pensamento e resistencia, unha afirmación da autenticidade como forma de liberdade.
A mostra poderá visitarse ata o 7 de xaneiro na galería DUPLA (rúa Fonte de Santo Antonio, 9).
Horario: luns a venres, de 11:00 a 14:00 h e de 17:00 a 21:00 h. Sábados, con cita previa (info@galeriadupla.art ).

A galería Trinta celebra o seu 40 aniversario con “Piezas que nunca debín vender”, unha exposición que percorre catro décadas de traxectoria, 288 exposicións e 97 feiras nacionais e internacionais. A mostra rende homenaxe a artistas e coleccionistas que fixeron posible este percorrido, presentando obras que reflicten gustos compartidos, confianza mutua e eleccións arriscadas.

A artista compostelá Ana Moure Rosende presenta na Zona C Acumulacións dun presente moi pasado, unha instalación creada co colectivo La cuarta piel.

A obra imaxina unha expedición ás futuras formacións xeolóxicas que xurdirán dos residuos urbanos, convidando a observar os restos da vida contemporánea como parte dun territorio por vir. A partir de materiais en distintos estados de desintegración, o proxecto explora como obxectos e refugallos acabarán convertidos en estratos dunha paisaxe artificial que perdurará milleiros de anos. A instalación reflexiona sobre a crise global dos residuos, as contradicións entre aquilo que ocultamos e aquilo que sacralizamos, e as novas “montañas” creadas pola humanidade.

La cuarta piel, colectivo fundado en 2020 en Alacante, investiga paisaxes ecosociais e desenvolve procesos que promoven unha sensibilidade ecolóxica, con presenza en espazos como o Museo Thyssen, La Casa Encendida ou o IVAM.

A galería DUPLA inaugura a exposición Absurdo, de Iván Prieto e ZËsar Bahamonte. A mostra propón un diálogo entre escultura, pintura e muralismo arredor do pensamento do absurdo, inspirándose na filosofía de Albert Camus e na procura de sentido da existencia humana. 

A Galería LUISA PITA presenta o vindeiro venres 16 de xaneiro ás 20:00 h a exposición colectiva Convivencias, unha mostra que reúne a obra de Martina Rodríguez Morán, Alejandra Atarés, Laura Nieto e Ana Margarita Ramírez. Catro artistas de recoñecida traxectoria cuxas propostas pictóricas dialogan desde linguaxes diversas para conformar unha exposición emocional, vibrante e profundamente contemporánea.

Esta primeira exposición da galería en 2026 propón un encontro entre estéticas e discursos que abordan a práctica pictórica desde procesos moi distintos, mais que comparten un notable poder de atracción visual e unha sólida construción conceptual e simbólica desenvolvida ao longo das súas respectivas carreiras.

Tal e como suxire o título, Convivencias propón compartir un mesmo espazo aceptando a diferenza como valor, entendendo a coexistencia como unha forma de enriquecemento mutuo. Un convite a convivir coa arte desde a pluralidade e o respecto pola singularidade de cada mirada.

A Fundación DIDAC presenta O Arquivo de Barro, unha exposición baseada no arquivo do deseñador galego Pepe Barro, depositado na Fundación desde 2024. A mostra permite coñecer a súa traxectoria desde os anos setenta ata hoxe, destacando proxectos de deseño editorial e identidade visual, así como a súa labor como cronista da historia de Galicia. Durante a exposición haberá relatorios e conversas, comezando o 22 de xaneiro con Suso de Toro. O proxecto conta coa colaboración do Ministerio de Cultura, a Deputación da Coruña e o Concello de Santiago.

Nesta exposición, Eduardo Gruber propón unha reflexión profunda sobre o silencio, a escoita e a imaxinación como motores do proceso creativo. A través de grafitos, carbones e acuarelas, o artista constrúe un universo no que dialogan o branco e o negro, a angustia e a serenidade, o pensamento racional e o soño. Inspirada en referencias literarias como Kafka, Keats ou Rilke, a mostra convida a abandonar o coñecido para mergullarse nun territorio de imaxes intensas e sutís, onde o silencio se converte en espazo fértil para novas ideas.

'Auga, lodo e capital' sitúanos fronte á ferida aberta nas veas da terra: os seus ríos e leitos. Àlvar Calvet diseca como o sistema transmutou o elemento primixenio da vida nunha mercadoría especulativa. Esta mostra chega a Galicia nun momento crítico: o artista vencella a ameaza da planta de Altri con outras cicatrices hídricas que marcaron a súa traxectoria -desde o Ebro ao embalse de Riudecanyes, pasando polo Arga ou o Aniene italiano-, expoñendo o conflito da auga como un epicentro onde coliden a economía, a política e a ecoloxía.

Entendendo que o sedimento é a memoria física do río, Calvet traslada esta materia ante o altar deste espazo de mística compartida. As pezas tradicionais convértense en ferramentas de debate contemporáneo: as trinta moedas moldeadas con sedimentos do Ulla simbolizan a traizón e a mercantilización dos recursos naturais.

O artista desprega unha liturxia de elementos rituais -pendóns e columnas de cántaros que sosteñen o peso da especulación- onde o pan e a auga, como símbolos primixenios, dialogan coa arquitectura relixiosa que acolle a mostra. A través destes materiais humildes, Calvet suxírenos unha escoita activa da contorna. Auga, Lodo e Capital é un recordatorio de que a explotación dos recursos hídricos traizoa a nosa propia natureza e a da nosa contorna. En Galicia, esta ferida non é unha abstracción: é presente, territorio e conflito. A arte actúa aquí como un catalizador poderoso, aínda que sexa baixo a forma dunha manchea de barro ferido.

O CGAC, que é o primeiro museo proxectado por Álvaro Siza Vieira, abordou a arquitectura desde múltiples perspectivas no seu programa de actividades e exposicións, a miúdo a través da mirada dos e das artistas que colaboraron co centro desde a súa apertura en 1993.

É, polo tanto, un lugar propicio para acoller a primeira itinerancia de Internalities, a exposición comisariada e deseñada polos arquitectos galegos Manuel Bouzas e Roi Salgueiro para o Pavillón de España na 19.a Bienal de Arquitectura de Venecia, que tivo lugar do 10 de maio ao 23 de novembro de 2025. Esta itinerancia constitúe, ademais, a primeira ocasión na que unha exposición concibida para representar a España nesta exposición internacional de arquitectura se presenta nun espazo museístico fóra do certame.

Internalities foi o proxecto seleccionado mediante convocatoria aberta para representar a España na última edición da bienal, comisariada por Carlo Ratti e articulada baixo o lema Intelligens. Natural. Artificial. Collective. Coa súa proposta, este arquitecto e urbanista italiano quixo explorar como as distintas formas de intelixencia —natural, artificial e colectiva— poden adaptarse para combater a crise climática e contribuír así a construír un mundo máis sostible.

A exposición no CGAC articúlase arredor dunha sala introdutoria, Balance, que reúne dezaseis proxectos a través dos cales se evidencia a diversidade de enfoques que actualmente se están desenvolvendo en España para conciliar ecoloxía e economía. A partir de aí, despréganse cinco eixes temáticos —materiais, enerxía, oficios, residuos e emisións—, que amosan os resultados das investigacións realizadas por varios equipos de arquitectos e fotógrafos locais, cada un deles centrado nun territorio e nun recurso concreto da xeografía española, co obxectivo de analizar a descarbonización da arquitectura no país.

A montaxe emprega, como elementos construtivos, os materiais protagonistas das distintas seccións, outorgándolle un protagonismo especial á madeira procedente dos montes veciñais en man común de Galicia.

Promovida polo Goberno de España, a través da Secretaría Xeral de Axenda Urbana, Vivenda e Arquitectura do Ministerio de Vivenda e Axenda Urbana (MIVAU), e desenvolvida en colaboración con Acción Cultural Española (AC/E) e a Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento (AECID), Internalities contou, ademais, co patrocinio oficial de FINSA.

A Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición do artista Sergio Marey, comisariada por Eduardo Valiña, que poderá visitarse ata o 5 de abril. Baixo o título Arrieire no camiño, Marey ofrece unha lectura crítica da tradición, entendida non como unha herdanza fixa senón como un espazo de conflito e transformación. A súa obra dialoga coa memoria colectiva, a cultura popular e as posicións disidentes, resignificando elementos rurais e cotiáns para cuestionar os relatos dominantes e abrir novas posibilidades para imaxinar a comunidade. A exposición propón reflexionar sobre como se constrúen e exclúen as tradicións e como se poden reinventar desde o presente.

Lito Sferas é unha exposición de Lito Portela que nace arredor dun libro de artista concebido como núcleo do proxecto: unha peza elaborada manualmente polo autor, co deseño de Rai Iglesias, que integra textos poéticos de Manuel Romón, reflexións críticas e obras orixinais sobre papel.

Non é un simple contedor de imaxes, senón unha obra total na que palabra, materia e xesto conflúen nun mesmo proceso creativo. O proxecto, iniciado en 2020, entende a paisaxe non como un motivo para representar, senón como unha experiencia vital que se habita: camiñar, estar, percorrer o monte forman parte da propia acción artística. Esa identificación entre corpo e territorio atravesa toda a mostra, que invita a ler devagar, a deterse e a relacionarse coa obra desde a intimidade que propón o libro e coa expansión visual das pezas que ocupan o espazo expositivo.

Pinturas sobre papel e libros intervenidos prolongan a mesma reflexión: superficies que evocan rocha, sedimento, erosión e tempo, cunha pintura contida e esencial. A exposición sitúa o foco na relación entre paisaxe e identidade, reivindicando unha mirada ética e sensible cara á natureza, fronte á homoxeneización contemporánea do territorio. Máis que mostrar imaxes, Lito Sferas propón habitar simbolicamente a paisaxe e lembrarnos que tamén formamos parte dela.

A mostra ‘Despunte 2026’ reúne os proxectos finais do alumnado das Ensinanzas Artísticas Superiores de Deseño (Grau en Deseño de Produto) e das Ensinanzas Artísticas Profesionais de Artes Plásticas e Deseño (Ciclos Formativos de Grao Superior en Fotografía, Xoiaría Artística e Técnicas Escultóricas).

Os traballos expostos optan aos premios Despunte 2026, cuxos galardóns entregaranse na gala desfile Despunte 2026 o 5 de marzo, na que tamén se presentarán as coleccións finais do Grao en Deseño de Moda.

Lluís Hortalà (Olot, Xirona, 1959) xoga co engano e a confusión da mirada, mergullándose na arte do trompe l’oeil. Centrándose coidadosamente no detalle, incide nunha pintura realista ata o extremo, que é mimética coas texturas e os brillos, capaz de reproducir visualmente o tacto e, ás veces, a temperatura fría das pedras. Nesta pintura parece que non hai nada máis ca técnica; iso si, impecable. Non obstante, por detrás da técnica afloran o sentido e os significados. En cada unha das obras hai unha narrativa, unha rede de conexións que constrúe un marco reflexivo sobre a historia; tamén, e sobre todo, a historia da pintura e da cultura.

A súa obra de principios dos 2000 caracterizouse por estudar a paisaxe que frecuentaba como alpinista e montañeiro. A paisaxe era a montaña, as formas dos pináculos, pero sobre todo a rocha, a textura da pedra, a rugosidade caprichosa, xeolóxica e mineral. Esta atención á pel das rochas, á súa textura, é un precedente de todo o que virá despois: a representación dunha ornamentación arquitectónica e de estilos que encadran ideoloxías e políticas, formas de xulgar.

Co título da exposición, Ante a Lei —que tamén lle dá nome a varias das súas obras—, Lluís Hortalà remítenos a un dos contos máis coñecidos de Kafka, quizais o máis divulgado xunto con A metamorfose (tamén chamada A transformación en traducións recentes). Con esta referencia, Hortalà convídanos a explorar a tensión entre o acceso e a barreira, entre o visible e o prohibido, temas que atravesan o universo kafkiano e resoan na súa obra plástica.

A mostra inclúe algunhas das súas series máis recentes, que desenvolven progresivamente xuízos sobre as leis cambiantes do gusto. Comeza co contraste entre chemineas rococó e neoclásicas, que precederon e anunciaron formalmente a guillotina: unha forma de xulgar a vida ou a morte desde a lei durante a Revolución Francesa. Continúa coas paredes —pintadas ou revestidas con teas— e as portas que conectan as salas de grandes museos europeos, como o Prado de Madrid ou a National Gallery de Londres. Todos eles se converteron en tribunais desde os que xulgar non só a arte, senón tamén as nacións que os crearon.

Por último, chegamos á porta e ás ventás da sala do tribunal onde tiveron lugar os xuízos de Núremberg, que sentaron as bases do mundo democrático posterior a 1945, no que vivimos ata os nosos días. Naquel proceso xulgáronse os crimes do nazismo e asinouse a necesidade de leis lexítimas, fronte a cuxa ausencia axexan os demos cos que nos tocou convivir: os mesmos que hoxe rexorden, reivindicando liderados totalitarios e enarborando a bandeira do capricho autoritario e do odio. Lembrar serve para loitar e resistir. Kafka entre nós é unha luz que advirte das tebras que nos ameazan.

A exposición Mar de San Simón reúne unha selección de pinturas de Berta Cáccamo (Vigo, 1963–2018), realizadas principalmente entre finais dos anos oitenta e comezos dos noventa. A mostra revisa un momento clave da súa traxectoria, no que a artista evoluciona desde unha pintura máis xestual cara a unha linguaxe depurada baseada na arquitectura e a composición. Inclúe obras significativas como Triple percorrido (1989) e o políptico Descrición do día (1988–1990), xunto con papeis e pinturas realizadas durante a súa etapa en París. O conxunto propón unha mirada sobre a transcendencia da súa obra e sobre a necesidade de revisar o pasado para pensar o presente.

A exposición ATENCIÓN PLENA do artista Félix Fernández, comisariada por Eduardo Valiña, poderá visitarse na Fundación Eugenio Granell ata o 17 de maio. Esta mostra interdisciplinar combina vídeo, performance, fotografía e debuxo para reflexionar sobre a identidade e a existencia. Inclúe dúas obras inéditas: Nos límites da corporalidade, que aborda a relación entre corpo e identidade nun contexto social dixitalizado, e Impermanencia, que explora a identidade líquida e a pertenza social mediante fotografía, animación 3D e referencias culturais. A exposición complétase con debuxos e fotografías que amplían o seu contido.

A Galería José Lorenzo inaugura a exposición Abstracción Atlántica, dedicada á arte abstracta galega das últimas décadas do século XX. A mostra reúne unha decena de obras de artistas como Xosé María Molezún, Silverio Rivas Caruncho, Antón Lamazares, Antón Goyanes ou Rafael Baixeras, vinculados a linguaxes sintéticas e expresivas que exploran o espazo, a materialidade e a memoria. A exposición poderá visitarse a partir do martes 17 de marzo.

Esta mostra acolle por primeira vez na galería a Alba Troiteiro, unha artista emerxente que encarna un espírito circense —vinculada co Circo Nove— enerxético e á vez fráxil, esencia que define toda a súa obra.

Alba Troiteiro (Soutomaior, 1988) traballa desde a linguaxe plástica, destacando o debuxo e a liña como forma de pensamento e expresión visual. A súa creación desenvolveuse en múltiples formatos —papel, muro, pel— sempre cunha mirada posta na emoción e na sensibilidade, sen perder a forza e a estrutura gráfica que a caracterizan. Na súa obra conflúen o íntimo e o simbólico, o corpo e o espazo, o artesanal e o contemporáneo. O xogo, o rito e a emoción convértense en linguaxes que se canalizan a través do trazo e da composición.

A Galería LUISA PITA inaugura o próximo 9 de abril a exposición Aventura da mirada de Antón Patiño, que reúne 17 pinturas sobre tela realizadas entre 2023 e 2026. A mostra ofrece unha visión actual do seu traballo, no que continúa a súa investigación arredor do xesto, a materia e a construcción do espazo pictórico.

O título da exposición suxire un percorrido aberto en torno á percepción, onde a mirada non só observa, senón que se despraza, constrúe e activa o sentido da pintura.

Neste conxunto de obras, a pintura preséntase como un campo activo no que conviven enerxía xestual e estrutura. As teas articulan composicións dinámicas nas que a cor, lonxe dunha función meramente descritiva, actúa como elemento xerador de ritmo e espazo. A obra de Patiño sitúase así nun territorio onde o orgánico e o constructivo se relacionan en constante tensión.

A exposición inaugúrase nun momento especialmente relevante, coincidindo practicamente coa clausura da súa recente mostra Auga e Soño no Palexco (A Coruña), o que permite establecer un diálogo entre ambos proxectos e reforzar a visibilidade da súa produción máis recente.

A exposición Perspectivas de Mar Vicente propón un percorrido arredor da mirada como elemento transformador da realidade. A través dunha sucesión de imaxes que capturan instantes en movemento, a artista constrúe volumes e formas en constante cambio, cuestionando a estabilidade do percibido. As súas pezas convidan a abandonar unha visión única para explorar diferentes perspectivas, nas que o espazo, o tempo e o punto de vista condicionan a nosa comprensión do visible. Neste diálogo, o contexto, a cor, a luz e a sombra adquiren un papel fundamental, revelando como a percepción constrúe a realidade.

Na mostra Arxila, auga e luma, do artista galego Xurxo Oro Claro, o autor substitúe o aceiro —material central na súa traxectoria— pola escultura cerámica.

A proposta conecta coa cultura material popular e ancestral, especialmente coa tradición galega, tanto desde a artesanía como desde a arqueoloxía. A mostra reúne arredor de 40 pezas de mediano e grande formato, froito de tres anos de traballo nun taller de cerámica de Barcelos, no norte de Portugal.