Pilar Albarracín (Sevilla, 1968) foi unha das creadoras claves na renovación das linguaxes artísticas en España durante os anos noventa. Nunha escena ata entón dominada pola pintura e a escultura, o seu traballo foi pioneiro no uso da fotografía, a performance ou a instalación como medios de expresión artística, e contribuíu a formular algunhas das cuestións fundamentais para entender a evolución das prácticas artísticas nas últimas décadas. 

Mandala (Arc en ciel) (2012) forma parte dunha serie máis ampla integrada por outras cinco pezas que actualmente pertencen ás coleccións do CAAC de Sevilla e o MUSAC de León. A obra exposta no hall do CGAC está constituída por un conxunto de bragas usadas de diversas cores e tamaños dispostas en círculos concéntricos. Neste contexto, as pezas de roupa interior femininas adquiren un significado novo e profundamente simbólico, modelando un universo sagrado onde se combinan harmoniosamente o individual e o colectivo.

A tatuaxe debe o seu nome ao tatau polinesio que a tripulación europea do capitán Cook descubriu no século XVIII. A evolución desta práctica foi o resultado de intercambios entre países, entre correntes marxinais e dominantes, entre centros e periferias. Sobreexposta actualmente por mor do desenvolvemento de Internet e o interese mediático que esperta, a tatuaxe escribe a súa historia contemporánea ao ritmo dos avances tecnolóxicos.

A exposición Tattoo. Arte baixo a pel segue a tatuadores e persoas tatuadas a través de épocas e continentes para explorar as confluencias que converteron a tatuaxe nunha forma de expresión artística e nun fenómeno global.

Producida polo Musée quai du Branly-Jacques Chirac, a mostra reúne 240 obras históricas e contemporáneas procedentes de 18 países do mundo entre pinturas, debuxos, libros, modelos en silicona tatuados, ferramentas para tatuar, máscaras, fotografías, selos e nove audiovisuais. Está comisariada por Anne Richard, destacada axente cultural da arte europea de vangarda e fundadora da influente revista HEY! Modern Arte & Pop Culture.

Do soño á apocalipse. Os vieiros da literatura fantástica en galego é unha exposición da Biblioteca de Galicia que pretende reivindicar a importancia deste xénero literario, moitas veces estigmatizado como ‘menor’ e decotío asociado a un público infantoxuvenil.

Esta mostra, a través de máis de 100 pezas bibliográficas custodiadas na Biblioteca de Galicia, así como gravados, manuscritos e outros materiais achegados por autores e autoras expostas, pon en valor a literatura fantástica tanto escrita orixinalmente en galego como a traducida ao noso idioma. 

A maioría das editoriais galegas careceron de coleccións específicas destinadas á literatura fantástica ata principios de século. Esta mostra pretende desterrar os prexuízos que existen sobre o xénero.

A mostra, composta por seis vitrinas, fai un percorrido pola vida e a obra do artista a través da que podemos entrever as súas motivacións, gustos e o gran esforzo que dedica a cada creación.

Xosé Vizoso (Mondoñedo, 1950) conta que xa de pequeno pasaba o tempo buscando formas e debuxos nas paredes. Recentemente creou varias viñetas que ilustran a súa vida dende os inicios e que se poden ver na exposición.

Esta exposición é unha reflexión artística e histórica sobre a identidade de Galicia

Comisariada por Germán Labrador Méndez, esta mostra combina arte, memoria e modernidade para ofrecer unha nova perspectiva da nosa historia.

AUTORES

Manuel Abad, Enrique Acuña, Xosé María Acuña, Agrupación Guerrilleira do Noreste Peninsular, artesán anónimo, artista anónimo, Arraianos, Manuel Ayaso, Marcos Álvarez, Xurxo Ayán, Álvaro de la Parra, Álvaro de la Vega, Nieves Amado Roldán, Anxo Baranga, Jorge Barbi, Clemente Bernard, Mestre Bretón, Camilo Díaz Baliño, Cerámica de Buño, Cerámicas Celta, canteiros anónimos, Castelao, Plácido Castro, Grupo Chévere, Cristina Lucas, Cobian Areal, José Collazo Toro, Xosé Conde Corbal, Eva Civadanes, Franco del Carro, María Antonia Dans, Andrés Dearca, Isaac Díaz Pardo, Laura Freire, Pedro Ferrer, Xoán Carlos Gil, Juan Antonio Gómez Vázquez, Hipólito González Fernández, Antonio Grunfeld, Lúa Gándara, HISTAGRA, Catherina Susanna Kuijper, Irmáns Misterio, Irmáns Naveira, Kukas, Diego Vites, Joan Morera Arbones José Meijón, David Martínez Peón, Xaquín Marín, Urbano R. Moledo / Manuel Torres, Manolito Ngema, Antonio Nodar, Lino Novas Calvo, Uxío Novoneira, Manuel Lema Otero, Celso Otero Domínguez, Raimundo Patiño, L. Edwin Pastuña, Irene Pin, Estampa Popular Galega, Francisco Pérez Porto, Xavier Pousa, Benito Prieto Coussent, Julia Ramalho, Abe Rábade, Anxo Rabuñal, Viki Rivadulla, Juan Rivas, Maruja Roca, Carmen Rodeja, Carmen Romero, Mercedes Ruibal, Santa Inquisición Española, Fernando Sánchez Castillo, Xosé Salgado, Camilo Seira, Manuel Sendón José Signo, Carlos Sobrino, Alfredo Souto, Sr. José, Eduardo Valiña, Jorge Varela, Nicolás Combarro, Xoan-Xil López, Xaime Quesada, Xosé Vizoso Asociación, O General, O Moucho, O Xestal, Juanito y su Pajarito, Colectivo NEG.

A exposición Estrutura dun zumbido de Alberto Ovejero está marcada por un forte carácter autobiográfico, apoiándose en diferentes formatos como ilustracións, pinturas, colaxes e pezas audiovisuais cunha ampla diversidade de técnicas que van dende o óleo, pasando polo acrílico ata o grafito, tendo o debuxo como principal ferramenta e canle de expresión para canalizar os seus pensamentos recorrentes nun exercicio de autosanación. A estes pensamentos denomínaos zumbidos.

Estrutura dun zumbido abarca un proceso longo dende unha reflexión persoal sobre cuestións e temáticas que afectan a súa xeración, como son a diversidade sexual, o xénero ou a saúde mental, conseguindo deste xeito provocar no espectador distintos interrogantes sobre a identidade e a experiencia humana. Ovejero fala dos ecos do trauma e do pasado que resoan e compoñen o seu mapa emocional, que descompón e resignifica no profundo da súa identidade. Afonda o surrealismo e o simbólico, entrelazando os límites da anatomía e a introspección emocional. A súa obra está marcada por unha exploración inquebrantable da forma humana, a miúdo presentada dunha maneira fragmentada e distorsionada que invita ao espectador a un espazo de contemplación e inquedanz

No marco do seu programa de artistas de media carreira, o CGAC presenta unha mostra individual da artista Mar Caldas, pioneira da arte feminista en Galicia. A súa obra, fundamentalmente fotográfica, renova sempre o seu cariz reivindicativo para atender aos diferentes atrancos que, pola súa condición, atenazan a vida das mulleres.

Desta volta, convídanos a un percorrido pola súa obra recente, na que o traballo das mulleres e a denuncia da súa escasa consideración, pasada e presente, ocupan a centralidade do discurso. A súa proposta fálanos da realidade laboral das mulleres galegas durante tres xeracións. Neta de sindicalista fusilado, Caldas reclama a súa identidade como vítima transxeracional do franquismo: neta de viúva abocada á escaseza e as privacións e filla de nai telefonista que perdeu o seu traballo polo feito de contraer matrimonio. A exposición desenvólvese en tres salas e conta, ademais, cun anexo documental. Coa fotografía como protagonista, desprega un amplo abano de formalizacións: colaxe fotográfica con imaxes apropiadas, series fotográficas de creación propia en grande formato, a imaxe fotográfica proxectada a modo de instalación e como base dunha obra fílmica... e mesmo unha peza fotográfica en formato “tarxeta para levar”. A terceira sala está dedicada ao proxecto Retrato de familia, realizado ad hoc para esta exposición.

A obra de Mar Caldas é conceptualmente densa, froito dun continuo e laborioso traballo de investigación, mais sintética desde un punto de vista formal, e procura sempre primar a comunicación coa persoa espectadora. A súa investigación atinxe tanto aos límites e á historia do medio fotográfico —aos seus usos e formalizacións fóra e dentro do eido da arte— como a outros campos segundo as necesidades específicas de cada proxecto.

A indagación que a artista fai nos eidos da historia contemporánea e da historia da arte moderna faise patente en forma de cadro ou escena de xénero. Dun xeito que diriamos poético, Caldas fai un exercicio de arqueoloxía, ao buscar, achar e analizar artefactos xerados mediante a arte académica e a fotografía profesional. Deste xeito, por medio da arte, reconstrúe o contexto en que determinadas pezas da cultura material de Galicia foron realizadas, para desvelar a presenza soterrada das mulleres no rexistro histórico.

Con relevantes traxectorias individuais Concha Jerez (Las Palmas de Gran Canaria, 1941) e José Iges (Madrid, 1951) desenvolveron de forma paralela, desde hai máis de tres décadas, unha produción común que se contamina e se enriquece na diferenza das súas respectivas linguaxes. A partir do concepto de resignificación, esta mostra conxunta reúne obras realizadas entre 1989 e 2023. Baixo esta idea, o que Iges e Jerez propoñen é, nas súas propias palabras, “unha operación que permite asignarlles a un obxecto, a un medio ou a unha situación calidades ata ese momento inesperadas, imprevistas”. Na filosofía destas obras subxacen formulacións que enunciou Guy Debord tanto no seu libro A sociedade do espectáculo (1967) como na súa obra fílmica.

A Zona C acolle o traballo de comisariado seleccionado na achega de proxectos de intervencións artísticas para a Zona C. O comisario e investigador Sergio Meijide Casas (A Coruña, 1996), presenta un percorrido a través do universo cinestético do coreógrafo, bailarín e investigador das artes do movemento, Javier Martín.

Esta exposición trata de mostrar esa parte máis animal na que vemos a un West coñecedor do seu próximo fin, que coa súa obra leva ó espectador a un mundo de desacougo. O inquietante faise presente a través da fragmentación dos cadros, que lle permite o autor xogar con distintas temáticas nunha mesma obra. Deste xeito, e tendo presente sempre o vestixio da morte, Philip West xoga coa sexualidade bruta, os insectos e a natureza, creando un mundo desalentador no que o corrente flúe co inhabitual.

Esta mostra de Juan Barreto reúne 45 fotografías gardadas ata o 2007, momento no que empeza a realizar as intervencións, que sintetizan unha visión persoal a partir do uso de colaxe, a liña e a cor, incorporando figuras alongadas que vense na obra máis plástica de Barreto.  Estas fotografías abordan temáticas como a literatura, a música e referencias a creadores como Federico García Lorca, Luis Cernuda, Manuel de Falla e Eugenio Granell.

En 1996 Jim Morrison escribe The End un tema co que dicía adeus a unha parella sentimental e que derivaría nun lisérxico e famosísimo spoken word. Nesta canción, de extrema pulsión vital, os símbolos entrecrúzanse e lévannos nunha viaxe polo ciclo ciclo infindo da vida. Agora Carlos Aires recolle esta inspiración e afonda na idea de final, na delgada liña que separa vida e morte nun mundo marcado pola violencia, o xenocidio e a ansiedade suicida.

En The End atopámonos cara a cara co derrube da cultura occidental asentada na busca de coñecemento, os mitos, as artes e o afán científico, pero tamén na loita relixiosa, na pugna polo territorio, na alienación e a distopía. The End lévanos a pensar na fin dun ciclo e en ídolos caídos, pero tamén na esperanza, na nosa capacidade de apuntalar, de soster de forma individual e tamén colectiva, para evitar a destrución.

Carlos Aires nace en Ronda, Granada. Después de licenciarse en Bellas Artes por la Universidad de Granada en1997, se traslada a Holanda y completa sus estudios de postgrado en la Academia Fontys (Tilburg, Holanda), el HISK (Amberes, Bélgica) y la Universidad Estatal de Ohio (EE.UU.).

Un proxecto expositivo-colaborativo de investigación emocional, plástica e estética sobre o trastorno narcisista xestado por Ana Costas para oito artistas coa colaboración de Carlos Villanueva. 

A mostra consta de oito pezas, resultado da interpretación dos 8 conceptos que se lle asignou a cada artista e unha peza en audio que reproducirá en bucle a voz da súa propia creadora, Rita Más Ibáñez: interpretación da 'Envexa' por Montse Rego, do 'Egoísmo' por María Xosé Díaz, da 'Mezquindade' por María X. Fernández, da 'Traizón' por Ana Costas, da 'Mentira' por Ricardo de Campos, da 'Vanidade' por Ruth Lodeiro, da 'Hipocrisía' por Marita Carmona, da 'Mediocridade' por Alma Pérez, e da 'Narcisa' por Rita Más Ibáñez.

Ao longo da historia, as mulleres sempre foron relegadas nas marxes da educación artística. Expedientes para o establecemento dunha escola de nenas nos que se especificaba que o interese que existía para que as mulleres aprenderan a debuxar era, unicamente, que puideran despois trasladar a aprendizaxe a labores de bordado, citas nas que se expoñía que as nenas debían sentarse lonxe dos nenos para non distraelas, ou escritos nos que se explicaba que as nenas tiñan que atender a clase polas mañás porque ningún pai querería que a súa filla volvese a casa de noite.

A escaseza de alumnas matriculadas e a súa práctica inexistencia dentro dos cadros de persoal do profesorado demostran as grandes dificultades que tiñan as mulleres para accederen a ensinanzas artísticas. Con motivo do Día Internacional da Muller, o Arquivo de Galicia inaugura a exposición Mulleres artistas: aprendendo o oficio, que reflicte o difícil camiño ao que moitas tiveron que enfrontarse para conseguir o recoñecemento social da súa capacidade creadora, así como o acceso á educación artística.

A mostra exhibe un total de 39 documentos orixinais de entre 1785 e 1962 procedentes dos fondos da Real Sociedade Económica de Amigos do País e a Escola de Artes e Oficios. Informes, regulamentos de funcionamento das escolas, fotografías, láminas utilizadas como modelos para a aprendizaxe do debuxo ou exercios realizados polas alumnas son algúns dos materiais que podemos atopar nesta mostra e que reflicten a situación das mulleres na educación artística en Santiago de Compostela.

Exposición de abstración xeométrica contemporánea asinada por Anabel Álvarez Goyanes.

O traballo recente da Álvarez Goyanes representa o rigor na exploración das posibilidades plásticas da xeometría, a delicadeza na construción da paleta cromática e a sensibilidade no uso combinado de forma e cor para xerar a ilusión de volume, movemento e profundidade a partir da linealidade do soporte plano.

É unha man tendida ao espectador, unha invitación a transcender as limitacións físicas do noso espazo tridimensional e a participar no xogo das realidades visuais alternativas.

Ao longo da súa historia o cómic sempre mantivo unha evidente relación con outras artes, tanto anteriores coma contemporáneas a el. Esta mostra bibliográfica pretende ser un pequeno exemplo deste continuo diálogo, presentando algunhas das súas vertentes máis destacables.

Poñendo o foco nas artes gráficas e audiovisuais, inclúense distintas representacións, dende as narracións sobre historia da arte e as súas grandes figuras, ata as viñetas que sen abordar unha temática artística convértense en arte experimental en sí mesmas. En definitiva, obras que salientan e expanden as barreiras desta lonxeva relación como froito dese xa mencioado diálogo interartístico.

Pode visitarse na zona da Bedeteca durante o horario de apertura da biblioteca

O Día Mundial da Poesía é unha efeméride que se vén celebrando desde 1999, cando a Conferencia Xeral da UNESCO fixou o 21 de marzo, coincidindo co inicio da primavera, como o día elixido para conmemorar a arte poética e promover a lectura e escritura da poesía en tódalas súas manifestacións.

Dende a biblioteca Ánxel Casal queremos aproveitar esta oportunidade para render unha homenaxe ao poeta Antonio Machado (1875-1939), do que neste ano 2025 cúmprese o 150 aniversario do seu natalicio.

O ilustre poeta sevillano foi un dos primeiros representantes da famosa Xeración do 98; introduciu en España o modernismo (eido tamén cultivado polo seu irmán Manuel, do cal tamén expoñemos algunha obra coescrita con Antonio). Máis tarde, desenvolveu unha poesía de corte intimista e simbólica, inmortalizada na súa obra máis coñecida, Campos de Castilla.

A pegada de Antonio Machado na literatura e na cultura españolas e universais do século XX é inabarcable. Pintores como Picasso e Miró, poetas como Jorge Guillén e García Lorca, e cantautores como Joan Manuel Serrat, homenaxearon ao xenio.

Que mellor ocasión que recibir a chegada da primavera e o Día Mundial da Poesía con estes versos que Machado escribiu nun dos seus poemas máis coñecidos:

Mi corazón espera también, hacia la luz y hacia la vida, otro milagro de la primavera.

No 2º andar do 21 de marzo ao 19 de abril. Pode visitarse no horario de apertura da biblioteca.

Unha nova exposición que terá como eixe o pop art de Jorge Agra e o realismo das esculturas de Óscar Aldonza.

Jorge Agra comeza a súa andaina na arte na década dos anos 70 mentres estudaba en Madrid. Xa nos 80 entrou en contacto con outros artistas como Antón Reixa, Carlos Berride, Antón Patiño e Menchu Lamas, cos que colaborou. Dentro deste mundo da cultura, vese fortemente influenciado por Equipo Crónica e o Pop Art americano. Destas inspiracións nace o estilo propio de Jorge Agra, unha plasmación de diferentes iconas da televisión, do cine, das revistas ou da cultura, entrelazados con toques satíricos. Exhíbense os lenzos máis característicos que recollen a síntese do traballo de Jorge Agra.

Acompañando esta mostra pictórica atópanse as obras de Óscar Aldonza, unha recompilación de pezas de varias etapas e influencias diferentes, onde se pode observar a multidisciplinariedade do artista. Preséntanse obras realistas en terracota, instalacións e traballos en bronce. Unha exposición na que o artista nos convida a reflexionar sobre temas como o amor, o xénero ou cuestións universais.

Exposición de Amaya González Reyes

A súa obra, que podería definirse como interdisciplinar, está presente en exposicións de arte contemporánea en centros de recoñecido prestixio (CGAC, MARCO, MAC, Círculo de Belas Artes, etc..) así como en numerosas coleccións privadas e/ou públicas, como no CGAC (Santiago de Compostela) ou o Museo de Arte de Santander (Cantabria).

A Biblioteca Anxel Casal cede o seu espazo a Santiago Losada, usuario da biblioteca e coleccionista de libros para que no mes do libro poidamos desfrutar dalgúns dos exemplares da súa colección Losada Díaz.

Trátase dunha mostra con 15 exemplos seleccionados que mostran a evolución dos sistemas de ilustración dende 1809 a 1916: gravado, litografía, xilografía, calcografía e as súas variantes. Con ilustracións de Alphonse de Neuville, Gustave Doré, Charles Knight, Jules Girardet ou Randolph Caldecott entre outros. 

Pode visitarse no andar baixo durante o horario de apertura da biblioteca.

Ediciós do Castro, nada tras a creación do Laboratorio de Formas, fundado por Díaz Pardo e Seoane, publicou máis de 70 obras repartidas nunhas 20 coleccións entre 1963 e 2008. Entre estas coleccións destacamos a Biblioteca do Exilio, pequena escolma de obras de diferentes xéneros e autores, non sempre galegos, que se completa con outros documentos fóra de colección sobre a emigración e o exilio galego.

Pode visitarse no terceiro andar durante o horario de apertura da biblioteca.

Ediciós do Castro, nada tras a creación do Laboratorio de Formas, fundado por Díaz Pardo e Seoane, publicou máis de 70 obras repartidas nunhas 20 coleccións entre 1963 e 2008. Entre estas coleccións destacamos os Cadernos do Seminario de Estudios Cerámicos de Sargadelos nos que se plasmarían diferentes aspectos desta arte popular a través de conferencias, estudos de autor ou as experiencias da Escuela Libre y Laboratorio Cerámico de Sargadelos.

Pode visitarse no terceiro andar durante o horario de apertura da biblioteca

O Museo do Pobo Galego súmase ás homenaxes ao intelectual e artista Isaac Díaz Pardo, protagonista do Día das Artes Galegas, cun programa de actos en lembranza do que fora membro fundador e presidente do seu Padroado desde o ano 2000 até o 2011.

Entre as actividades previstas, inclúese unha intervención nos espazos da zona noroeste do Museo, cuxa apertura está prevista para mañá venres, 4 de abril, ás 12 horas. Espazos contra o baleiro fará un percorrido pola figura de Isaac Díaz Pardo e o seu papel na refundación do Seminario de Estudos Galegos, a súa particular vinculación co Museo do Pobo Galego e o seu labor a prol da memoria histórica. Tres facetas do intelectual que quedarán reflectidas a través de documentación gráfica e bibliográfica e unha pequena escolma de pezas do autor, material pertencente aos fondos do Museo. 

Nova exposición individual que ten como protagonista a exuberancia sensorial e a explosión cromática da pintura da artista zaragozana Alejandra Atarés (Zaragoza, 1987). 

En Flores: resistencia, poder e renovación volveremos atopar o personalísimo código estético da súa pintura, onde a cor saturada e un xesto decidido póñense ao servizo do matérico e da desbordante personalidade da artista. Unha exuberancia floral menos naturalista, máis conceptualizada que en traballos anteriores, que evoluciona no espazo pictórico cunha forza inusitada. En sazón, as flores de Atarés dan lugar a unha trasfega visual que flúe desde o fondo das pezas cara ao público conectando desde o sensorial, bordeando o sinestésico. 

Rafael Úbeda leva pintando sete décadas. A exposición Úbeda. Visión retrospectiva abrangue unha ollada completa da súa traxectoria creativa, afondando nos fitos máis relevantes da súa obra e das pezas representativas que marcaron cada etapa do camiño. 

O artista, logo de sete décadas en activo, representa unha parte da historia da arte que enriquece o patrimonio de Galicia, así como unha das figuras das artes plásticas máis notables en España con conexións en diferentes lugares e escolas de Europa.

Esta mostra supón un relato pictórico que ten en conta as súas etapas vitais, moi vencellada aos lugares nos que habitou (Pontevedra, Madrid, Holanda e Italia). A exposición propicia unha viaxe polo universo e a biografía dun creador que representa un dos nomes principais da pintura galega. Así, o Museo Centro Gaiás reúne nesta mostra 56 pinturas, cinco debuxos e unha peza audiovisual inédita que axuda a comprender a súa evolución.

 “Playmobil Compostela” chega en abril a Área Central. Trátase dun evento que fará desfrutar ás persoas que se emocionan coa beleza do pequeno e que valoran o detalle e a creatividade.

O trasfondo desta actividade é solidario e ten como eixe común os clicks de Playmobil®. “Playmobil Compostela” é unha actividad organizada en colaboración con Playmogalicia, Esta exposición non está organizada por (c) Playmobil/Geobra Brandstaetter stiftung & Co.

Desde o martes 8 de abril e ata o 9 de maio Área Central contará con catro dioramas artesanais. Son recreacións feitas cos clicks nas que cada detalle conta.

A temática será diversa para sorprender aos visitantes de Área Central. Desde o día a día nun aeroporto pasaremos á estampa vacacional dun camping. Veremos tamén a recreación do desembarco de Catoira e un porto comercial do século XVIII.

Os dioramas poderanse ver todo o mes. E estarán acompañados dous fins de semana por unha feira comercial.. A primeira feira celebrarase os días 12 e 13 de abril e a segunda os días 26 e 27 de abril. Expositores procedentes de puntos diferentes de España traerán os seus produtos de Playmobil®. Coleccionistas, afeccionados e curiosos revolverán e seguro que atopan a peza que buscan.

Estas feiras estarán operativas de 10.00 a 21.00 horas, tanto o sábado como o domingo. Os días 12 e 13 de abril asistirán os seguintes stands: Frikycollection (Madrid), Toysspain (Cataluña), Playmomark (Madrid) e Playmocampoo (Palencia).

Esta actividade ten un trasfondo solidario. Detrás está Playmogalicia, unha asociación cultural que desenvolve dous programas: o de urnas de Playmobil® hospitalarias e o de xoguetes para a infancia hospitalizada.

Rosalía de Castro nace no mesmo ano no que, por vez primeira, unha muller consegue entrar na Biblioteca Nacional. Non se sabe se a escritora galega repetiu esa xesta durante os seus anos madrileños, mais o certo é que nunca puido cursar estudos universitarios. Con todo, hoxe en día coñécese que a nai da autora, dona Teresa Castro Abadía, se preocupou, de xeito moi consciente, pola súa educación. Na adolescencia, Rosalía beneficiouse da instrución musical, dramática, literaria e pictórica recibida como froito da súa vinculación aos círculos progresistas do Liceo de la Juventud e desde o seu nacemento (ao parecer, asistido polo catedrático Varela de Montes) ata o matrimonio co Murguía, con certeza a escritora participou das ideas xeradas desde a Universidade, incluídas as científicas e, máis especificamente, as botánicas. 

Porén, o certo é que Rosalía nunca entrou en Fonseca, e a xulgar por un fragmento da súa novela Ruinas (1866), a súa visión da Universidade compostelá non era, naqueles anos, favorable. Con estes antecedentes, ao abeiro da recén estreada Cátedra Rosalía de Castro, baixo o auspicio do Museo de Historia Natural da USC, e grazas ao financiamento dunha bolsa Leonardo da Fundación BBVA, semella chegada a hora dunha restitución que permita o ingreso simbólico, con honores, da autora Rosalía de Castro na Universidade de Santiago de Compostela.

A pluralidade como concepto central que nutre estilos, técnicas e perspectivas é a idea da que emerxe DIVERSA, V Mostra Internacional de Ilustración Contemporánea Afundación #MiiC5, que achega a Santiago de Compostela unha selección das propostas máis representativas da ilustración actual. Nesta V edición, a exposición explora como a variedade cultural, a conexión coa nosa contorna e as experiencias persoais das e dos artistas converxen para dar forma a un discurso visual que dialoga cos grandes retos e temas do noso tempo. Outra volta, convidámoste á Sede Afundación na Rúa do Vilar para descubrir unha creatividade fascinante.

A mostra, procedente do Museo Provincial de Pontevedra, reúne 52 imaxes tomadas polo fotoxornalista Xan Carballa durante os actos levados a cabo en Santiago con motivo do retorno a Galicia dos restos de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, o 28 de xuño de 1984. 

Comisariada por Xosé Enrique Acuña.

A exposición é o resultado dun primeiro proxecto sobre as mariscadoras de Muros, coas que Cris Romero traballou durante tres anos fotografando a súa vida cotiá na ría. “O seu esforzo e tesón contra todo pronóstico, o mal tempo e o cesamento da actividade foron unha constante no meu esforzo por reflectilo nas miñas fotografías, por valoralas, e por darlles unha plataforma para dar a coñecer o seu traballo, algo que todos coñecen en Galicia pero non no resto de España”, asegura a autora. O resultado foron dúas exposicións, unha en xullo de 2023 no Molino de Mareas de Muros e outra en marzo de 2024, en Madrid con motivo do Día da Muller, e a edición dun libro.

Leandro Barea (Lugo, 1974) é un dos artistas gráficos, ilustradores e muralistas máis interesantes de hoxe en Galicia e conta cun palmarés moi amplo de premios nacionais e internacionais. Habitual na prensa, en revistas infantís ou satíricas, como El Jueves, e mesmo en fanzines, o seu estilo, humorístico e reflexivo, ten moito que ver coa actitude da propia filosofía, polo que esta exposición de 25 das súas obras atopa un lugar moi axeitado na Facultade de Filosofía. Leandro provoca ao espectador cun deseño audaz e uns textos que, ante todo, sempre fan pensar e poñen ao espectador nunha situación de cuestionarse el mesmo, os seus prexuízos e expectativas. A arte gráfica de Leandro sempre sorprende, sen perder nunca un espírito de crítica social que conecta inmediatamente co público.

Como parte das actividades organizadas con motivo da Semana da Facultade de Filoloxía coincidindo coa celebración do patrón, San Isidoro de Sevilla, o centro pon en marcha no primeiro andar, a exposición Isidorus relectus, o poder da palabra. Con ela preténdese divulgar o patrimonio da Biblioteca Universitaria exhibindo edicións antigas e modernas e traducións a diversas linguas da prolífica produción isidoriana. 

Exposición de Guillermo Simón, artista asturiano que leva a suas costas case 40 mostras individuais e máis de 100 exposicións colectivas. 

Esta serie de obras propón unha viaxe emocional a través de paisaxes que superan a simple representación visual. Están desprovistas de calquera referencia a un lugar concreto. O que busca é convidar ao espectador a explorar un territorio de sensacións puras, onde o concreto se disolve no abstracto.

Alfonso Zarauza (Santiago de Compostela, 1973) está a celebrar trinta anos facendo filmes, desde Compostela para o mundo.

A mostra Nunca deixará de chover no meu cinema percorre estes anos adicados a unha profesión que o recoñece como un dos autores máis relevantes do audiovisual contemporáneo galego. 

Nos diferentes espazos da Zona C amósase unha escolma de materiais feita polo propio cineasta que achega o público ao proceso creativo e técnico que se atopa tras o seu traballo: carteis, guións, documentos, fotografías de rodaxes e de actores e actrices, hoxe xa con longa traxectoria, xunto a outros materiais relacionados co seu traballo, na que será unha experiencia enriquecedora para quen queira afondar no seu traballo.

Unha ollada que é reflexión sobre a propia cidade, sobre esa Compostela na que vive e na que desenvolve moitos dos seus proxectos; esa cidade que é punto de partida e de retorno e na que sendo aínda novo decidiu rodar a súa primeira curtametraxe Hay que joderse (1995). Esta peza, amateur e naif,  seria o comezo da súa prolífica carreira.

Gregg Simpson e o comisario independente Allan Graubard, que colaboraron en dous libros, Sirenes e Western Terrace, presentan unha exposición da preocupación de Simpson pola Escola de Pont-Aven de artistas como unha reimaxinación surrealista dese grupo.

Comezan co regreso de Simpson á imaxinería arcana e os símbolos herméticos establecidos na serie Dream Gardens de 2018-2019, recentemente exposta en París, Copenhague, Roma, Turín e Padua. Igual que Gregg Simpson, moitos do grupo de Pont-Aven interesáronse pola teosofía e afondaron no ocultismo e nas relixións orientais, o que levou á formación dos Nabis (ou Profetas), cuios intereses polo simbolismo precederon a algúns aspectos do surrealismo.

A exposición inclúe alusións á “coiffe”, o icónico tocado das mulleres tradicionais bretonas, cuios orixes remóntanse aos druídas celtas. Os lenzos son alegorías metafísicas definidas con precisión, incluídas obras nas que aparecen formas ataviadas en peregrinación, como no cadro de Simpson El camino de Pont-Aven.

As obras sobre papel están realizadas en gouache e pastel e son de creación máis espontánea nun principio, pero complétanse con certa precisión. Nas vitrinas expóñense Los módulos bretones, pequenas obras sobre papel que o artista creou mentres viaxaba por Italia, e Los talismanes de paisaxe realizados plein-air mentres recorría Pont-Aven.

As anteriores exposicións de Simpson na Fundación Eugenio Granell, e a aceptación da súa obra na colección permanente da Fundación, prepararono para futuros éxitos, como a súa participación na gran exposición e libro Surrealismo sen fronteiras, celebrada no Museo Metropolitano de Arte de Nova York ou no Tate de Londres.

Desde a Biblioteca Ánxel Casal queremos presentar un percorrido que vai desde a trasmisión oral da literatura popular ata o verso cantado para unírmonos á celebración do Día das Letras Galegas 2025 dedicado ás cantareiras Adolfina e Rosa Casás, Eva Castiñeira e Manuela Lema, representación colectiva de todas aquelas mulleres que foron custodias e divulgadoras deste tesouro cultural.

Os materiais fotográficos incluídos nestes traballos publícanse por cortesía do Arquivo do Patrimonio Oral da Identidade (Instituto de Estudos das Identidades do Museo do Pobo Galego) no que se alberga o fondo Schubarth-Santamarina ao que pertencen as fotografías.

Na sala infantil. Pode visitarse ao longo do mes de maio durante o horario de apertura da biblioteca.

TintA é unha mostra que se compón dunha pequena selección de fanzines de entre o que é unha infinidade de publicacións libertarias xurdidas desde finais dos setenta ata a actualidade e onde a través dun conxunto de artigos seleccionados, achegarémonos á realidade vivencial dun sindicato; dun ateneo; dunha asociación cultural; de individualidades…coñeceremos os seus puntos de vista, as súas opinións, as súas preocupacións, as súas loitas…

A exposición está deseñada para ser unha experiencia educativa e visualmente impactante que motive aos visitantes para tomar acción en favor dos polinizadores. Coa combinación de elementos informativos e visuais, esperamos sensibilizar ao público sobre a urxente necesidade de protexer a estes cruciais seres vivos. Este proxecto expositivo busca concienciar sobre a importancia dos polinizadores e as ameazas que enfrontan, utilizando unha combinación de elementos visuais e textuais que informen e sensibilicen aos visitantes. Toda a información presentada está avalada por estudos científicos realizados polo laboratorio Divulgare da Universidade de Vigo integrado no Grupo de Referencia Competitiva BVE1.

Pode visitarse no vestíbulo do 6 ao 30 de maio durante o horario de apertura da biblioteca.

Beatriz Mosés é una muller de mediana idade soñadora e imaxinativa. Tras a perda da mobilidade da man que empregaba para todo tivo que volver a empezar.

Hai pouco máis dun ano, decidiu retomar a pintura, un camiño que, pouco a pouco, a levou ata o día de hoxe, onde ten o pracer de presentar a súa obra ao público.

Beatriz traballa con acuarela e pluma de tinta, acrílico, algúns óleos, así como diversos materiais e tamaños. Ademais, explora tamén outras técnicas como o debuxo a lapis, carboncillo ou rotulador, e complementa as súas obras con poesías propias, creando un espazo onde a pintura e as palabras se funden en harmonía.

Esta é a súa terceira exposición, que se presentará o martes  6 de maio ás 19h, Beatriz estará pintando en vivo e realizará unha visita comentada, onde explicará en detalle o proceso creativo e as emocións que inspiran cada unha das súas pezas que van acompañadas tamén de poesías da autora.

A Galería Trinta acolle a exposición Aproximación formal do artista Xurxo Martiño, unha proposta que explora os límites da forma a través dunha ollada precisa e sensible ao xesto e ao espazo. Nesta mostra, Martiño desprega unha serie de obras nas que a materia, a xeometría e a textura dialogan en equilibrio, dando lugar a composicións que convidan á contemplación pausada. Aproximación formal preséntase como unha reflexión visual sobre os procesos de construción artística e sobre a relación entre o orgánico e o estruturado.

A XIII Bienal de Fotografía Etnográfica das Socias e Socios do Museo do Pobo Galego, Entre Amigos, ten este ano unha temática marcada fundamentalmente polas Letras Galegas 2025, con varias instantáneas sobre o patrimonio inmaterial referido á nosa música, como son as de Denís Estévez, José María Laredo Cordonié, José Francisco Mëndez García, Jesús García Devesa, Nolo Suárez, Manuel Otero López e Lois Ladra. 

Tamén participan, con outras temáticas Anxo Regueiro, Carmen Villar, María Soledad Pintos Peñaranda e María Jesús Fariña Busto.

Mostra sobre Castelao na súa dobre vertente de docente no Instituto de Pontevedra así como de cidadán que compartiu, a través da súa obra, a súa visión crítica sobre a situación da escola na Galicia que lle tocou vivir.
 

Unha iniciativa baseada na idea de Noamí Batllori que pretende achegar a arte ao público infantil e adulto.

Con esa premisa, desde centros socioculturais ofrecese un planazo artístico, sen saír da cidade, sen limitacións de capacidade, ao aire libre, sen aglomeracións nin colas, sen horarios e con entrada de balde, e todo isto, dentro dunha caixa/museo de 13x13 cm.

O obxectivo e encher a cidade de pequenos museos da arte, que estarán montados desde o 14 de maio ata o 11 de xullo do 2025 en distintos escaparates de todo Santiago.  

Exposición das artistas madrileñas Consuelo Chacón e Patricia Mateo e o artista, tamén madrileño, José Luis López Moral.

Este proxecto multidisciplinar, que transita fotografía, pintura, vídeo, instalación e son, adéntrase dende a arte, a experiencia e a natureza no universo das meigas, do patrimonio botánico e da tradición galega, no imaxinario das lendas e das supersticións, nos saberes populares que tan firmes alicerces teñen construído na cultura senlleira do noso país. 

A partir dunha profunda investigación e un intenso traballo de campo, percorrendo moitas trazas da xeografía galega e indagando nas febras da tradición e da memoria, con obras de pintura, fotografía e instalación, Consuelo Chacón, Patricia Mateo e Jose Luis López Moral sumérxennos en mundos máxicos, cheos de simbolismo e ambigüidade, atmosferas de ensoñación e simulacro que transitan entre o real e o ficticio, reivindicando o valor da sabedoría popular e da natureza, a rica raíz da identidade cultural galega, o papel das 'bruxas' e dos relatos que se tecen nas marxes do discurso sistémico. Sempre na procura de interpelar e situar ao público, nun estado simbiótico de cuestionamento, estrañeza e fascinación, para que, na procura de respostas, só atisven preguntas, nas que tal vez, atoparse a un mesmo, a unha mesma.

Comisariada por Paula Cabaleiro.

Unha exposición para poñer o foco en todas as mulleres que mantiveron viva a poesía e a música de tradicional oral e para coñecer tamén como foi evolucionando a súa recollida e posta en valor ao longo dos tempos. Tesoureiras do noso é unha mostra na que a Biblioteca de Galicia, con motivo do Día das Letras Galegas 2025, recompila libros, cancioneiros e material audiovisual para comprender a todas esas mulleres que comezaron a tocar e cantar con pratos e sachos por pura necesidade de diversión e goce ata chegar co seu legado aos escenarios. 

O Museo Centro Gaiás abre as súas portas á noitiña con motivo do Día Internacional dos Museos e propón unha serie de visitas especiais para experimentalo como espazo acolledor, contemporáneo e cargado de posibilidades. Ao longo de dúas xornadas, o sábado 17 e o domingo 18 de maio, poderedes habitar o museo gozando de música en directo e dun petisco para acompañar o baile, mergullándovos en experiencias inmersivas e interactivas e tamén descubrir como funciona por dentro o grande espazo expositivo da Cidade da Cultura.

Todas as actividades son gratuítas e pensadas para todos os públicos. Consulta os horarios, información e fai a túa reserva para as visitas especiais nesta mesma web.

Este ano, o Día Internacional dos Museos leva por lema O futuro dos museos en comunidades en constante cambio, e celebra como estes centros culturais están dando forma a un futuro máis inclusivo, innovador e sostible.

+INFO

Exposición de pintura e escultura do artista Xaquín Chaves.

Exposición da polifacética artista portuguesa Francisca Aires Mateus.

Nesta mostra, Aires reflexiona sobre o concepto de tradución: un proceso que permite comprender mentres altera o significado orixinal da mensaxe.

A exposición está feita en colaboración con Appleton – Associação Cultural.

Ás 12.30 horas do día 24 de maio, e como parte da programación da VI edición de Plataforma, Festival de Artes Performativas, terá lugar a performance titulada LN Performance, protagonizada pola propia artista.

A mostra Ollos de Vidro. As formas doutra historia de Galicia conclúe o seu período expositivo cunha actividade que transcende o recinto de exhibición para dar vida ás palabras de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao sobre o escenario. Dous contadores excepcionais, Quico Cadaval e Celso F. Sanmartín toman a Sala Mozart do Auditorio para agasallarnos cunha contada libre de Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete.

Quico Cadaval, actor, director, escritor e adaptador teatral, é unha das voces máis recoñecibles e recoñecidas da narración oral galega e portuguesa, un contista autodidacta que espallou alén fronteiras a arte de relatar en galego. En 2011 recibiu o Premio Cultura Galega das Artes Escénicas.

Celso Fernandez Sanmartín é tamén narrador oral, etnógrafo e poeta de longa traxectoria no asociativo e na acción sociocultural. Recibiu en 2022 o Premio Rebulir da Cultura Galega.

Esta mostra supón un percorrido expositivo polas diferentes etapas artísticas e vitais de Eugenio Granell dende a súa vinculación con Galicia como referente de moitas das súas producións ao longo de toda a súa vida, neste senso faise unha alusión especial á obra do seu irmán, Mario Granell.

Nestes 30 anos, a Fundación Granell pasou por diferentes etapas, sempre baixo unha única traxectoria: protexer, difundir e estudar o legado de Granell e do Surrealismo, dende diferentes ópticas e dando a oportunidade a moitos artistas de amosar o seu traballo ademais de  facer participe aos diferentes públicos dende o local ao internacional.

A exposición Boutique Amparo, comisariada por Eduardo Valiña forma parte das mostras conmemorativas do trinta aniversario do museo.      

Unha viaxe solidaria e creativa á vida é unha exposición colectiva de máis de 30 artistas coordinados por Manuel Nieto a beneficio do proxecto "Viaje hacia la vida". 

A mostra está organizada por Tierra de Hombres.

A exposición La Planitud do artista Adrián García preséntase na Galería Metro de Santiago de Compostela, ofrecendo unha reflexión crítica sobre a superficialidade e a inmediatez na sociedade contemporánea. Inspirado na linguaxe da publicidade, García cuestiona como estes elementos afectan á percepción da realidade, propoñendo unha ollada introspectiva a través das súas obras. A mostra convida ao espectador a reconsiderar a profundidade do pensamento nun mundo dominado polo efémero

Nesta exposición, enmarcada nos actos do 30 aniversario da Asociación do Traxe Galego, reuniranse entre quince e vinte traxes antigos completos, ou semicompletos, das catro provincias galegas.

Máis de 100 prendas xuntas no mesmo lugar. Así mesmo contarase tamén con réplicas exactas de prendas antigas, das que só se ten coñecemento por fotos ou porque o seu estado de deterioro non permite que sexan expostas. 

Trátase de traxes datados entre o século XVIII, XIX e principio do XX que responden ás características máis representativas do vestir das clases populares das distintas comarcas galegas neste período histórico e que permiten ter unha perspectiva real e mesmo física da verdade da indumentaria de Galicia. 

A mostra Nunca deixará de chover no meu cinema. 30 anos de filmes de Zarauza inclúe no mes de xuño actividades complementarias para afondar na ollada e a traxectoria do guionista, director e produtor compostelán. 

O domingo 31 de maio, a Zona C servirá de escenario para a lectura de textos e poemas do cineasta cos que coñecer outra póla creativa deste polifacético autor. Na voz do propio Zarauza e do actor Adrián Ríos.

Área Central acolle Fastlife Expo Motor, unha exposición de vehículos clásicos e contemporáneos que representará as distintas tendencias e subculturas no mundo do motor. A mostra contará con exemplares orientados a preservar o estado orixinal do vehículo ou aqueles que modifican a súa estética e as súas prestacións. A mostra de vehículos de competición, coches clásicos e contemporáneos complementarase con espectáculos de vinilado e de mantemento de pinturas e elementos do automóbil.

Composta por 50 obras, ‘Humor para mudar o mundo. Que graza!‘ é un título que recolle o que pretende Pepe Carreiro, coa súa forza creativa nas súas dúas sentencias: unha primeira, frase en serio e pretensiosa (Humor para mudar o mundo), que logo, na segunda, cunha contestación burleira (Que graza!) rebaixa as ínfulas da primeira parte e lle dá un baño de realidade.

Mostra organizada pola Asociación Cultural O Galo.

Unha viaxe a través do pensamento, da percepción e da nosa propia relación cos obxectos. Exposición organizada por Fotoforum Compostela.

A Asociación Fotoforum Compostela, entidade con doce anos de traxectoria que ten entre os seus obxectivos a promoción e defensa da lingua e da cultura galegas a través da fotografía, presenta, con motivo do Día das Letras Galegas 2025, un proxecto expositivo colectivo que toma como punto de partida a banda deseñada Os suicidantes, con guión de Diego Ameixeiras —autor residente na nosa cidade— e ilustracións de Tomás Guerrero, publicada por Xerais no ano 2023. A obra propón un futuro distópico ambientado en Santiago de Compostela.

O proxecto, patrocinado pola Secretaría Xeral da Lingua da Xunta de Galicia, inspírase no argumento e na estética de Os suicidantes, que se reflicte en 64 fotografías de inspiración noir, creadas por 23 persoas da asociación.

A mostra pode visitarse na libraría Couceiro entre o 17 e o 30 de maio, durante o horario habitual de apertura ao público. No propio Día das Letras Galegas repartíronse copias das fotografías en distintos espazos públicos do Casco Histórico, que se puideron non só contemplar, senón tamén levar, facilitando así o achegamento ao proxecto e á nosa asociación.

Plastic biontes é unha intervención nas Torres Hejduk que pretende un diálogo, a través do lixo, entre a Cidade da Cultura e a cidade de Santiago. As torres como faros, como puntos de referencia social, como símbolos que unen a historia, a memoria e a posibilidade dun futuro aínda por imaxinar e construír. 

Plastic biontes reflexiona sobre os límites entre o "natural" e o artificial, cada vez máis difusos, e na interdependencia das formas de vida. Propón unha mimese entre o existente e o novo, nesas simbioses que nos axudan a imaxinar formas de vida futura, a prestar atención ás ameazas pero que tamén nos interpelan a imaxinar formas de adaptación, colaboración e resiliencia.

Ambas intervencións empregan restos de materiais que proveñen das cadeas de produción industriais de empresas próximas, reutilizándoos e resignificándoos para transformar a pel das torres. Un xogo entre o visible e o invisible.

Recuperar a imaxinación, o poder de observación, do próximo, do que existe ao noso arredor pero que é invisible aos ollos. Facer visible a abundancia axúdanos a entender quen somos.

A exposición "Tras a pegada das musas" invita aos asistentes a realizar un percorrido expositivo polas obras da artista plástica Mareiras, que falan de oito mulleres artistas cunha creatividade poderosa e singular: a condesa Oldini, Isabel Rawsthorne, Suzanne Valadon, Bella Chagall, Lidia Delectorskaya, Teresa Arijón, Celia Paul e Ethel Warwick. Ademais, Mareiras inclúe a súa propia musa masculina, Fausto.

Deste xeito, a artista rompe co discurso artístico hexemónico e reivindica a posibilidade de que os homes encarnen o papel de musa. Inspirada polo libro "A muller pintada" de Teresa Arijón, a intención das obras de Mareiras é revalorizar os nomes destas grandes creadoras, devolvéndolles o lugar na historia que se merecen e que o relato canónico lles negou.

O contacto entre Camilo José Cela e as mulleres que conforman esta mostra foi, sobre todo, epistolar, de aí a presenza de diversas cartas manuscritas e/ou mecanografadas, onde as palabras das persoas destinatarias e remitentes dan fe dos seus sentires

Terceira exposición individual en Galicia da artista Laura Nieto. A mostra reúne 12 pinturas nas que a artista propón un percorrido visual e simbólico por paisaxes nas que a natureza e a pegada humana coexisten nunha constante ambigüidade.

A obra de Priscilla Monge, foi frecuentemente incluida na escena posconceptual latinoamericana dos noventa, pero hai que ter en conta que neses anos nin Costa Rica nin a rexión centroamericana á que pertence figuraban nos mapas da arte latinoamericana recoñecida internacionalmente.

As súas pezas están situadas entre as dimensións significativas do verbal e do visual dos signos e as representacións. Como ela mesma afirma: “Atópanse nun espazo fractal, ese espazo entre a palabra e a imaxe e viceversa. É nese límite onde a arte xera un lugar seguro e de busca espiritual e seguramente de cambio”.

BORIS SAVELEV. Viewfinder, unha forma de mirar é a retrospectiva máis ampla realizada ata agora do fotógrafo Boris Savelev (Chernivtsi, Ucraína, 1947), artista premiado en PHotoEspaña 2024 cuxa mirada se forxou na Unión Soviética nos anos 70. Foi aló, primeiro como parte do prestixioso club Novator e máis adiante como freelance para publicacións rusas e estranxeiras, onde comezou a capturar instantáneas á marxe dos temas preestablecidos e as ríxidas regras estéticas do sindicato oficial de fotógrafos.

A exposición, comisariada por Adam Lowe, percorre seis décadas nas que Savelev se converteu nun incansable cazador da vida anónima das cidades, elmento fundamental na súa procura por revelar a fraxilidade do tecido urbano. Chernivtsi, Moscova, San Petersburgo, Nova York, Londres, Madrid, Dresde ou Vigo, cidade que o acolleu tras abandonar o seu país natal logo da invasión rusa, aparecen retratadas na mostra en diferentes épocas. En todas elas, a pesar do paso do tempo, somos quen de compartir o punto de vista do fotógrafo e comprender o que está mirando en cada momento. Instantes nos que os detalles —a tapa dun sumidoiro, unha sombra, un raio de luz— transmiten emocións e nos descobren unha realidade poética e complexa.

Facémolo co corpo. A performance é cousa de mulleres recolle o traballo dun importante número de artistas, capaces de sustentar por si mesmas un relato en relación á historia da performance dende finais dos anos sesenta, cando este tipo de linguaxe se desenvolve con forza.

A performance emerxe como unha das formas de creación máis interesantes, intensamente vinculada á necesidade de volver unir as prácticas artísticas coa vida, e asumir novos compromisos sociais, algo que a arte esquecera dende os realismos de finais do século XIX. A performance aparece tamén como consecuencia da loita das mulleres artistas por entrar nas institucións, sendo o seu carácter efémero o que facilitaría a súa presenza nos espazos da arte.

En Facémolo co corpo, hai unha selección de obras a través da cal poder falar da performance en Galicia, protagonizada en gran parte por mulleres que tiveron presenza nas programacións de institucións e festivais, e tamén en exposicións e eventos independentes durante as últimas décadas. Algunhas delas son galegas, outras, contribuíron co seu traballo á formación dos públicos e das artistas que teñen nas artes performativas o seu maior campo de expresión dentro do noso territorio.

Castelao. Mirar por Galicia representa a experiencia tecnolóxico-cultural máis avanzada ata o momento ao redor de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, un percorrido para atravesar o devir persoal, literario, artístico e político dunha das figuras máis senlleiras da historia de Galicia.

Intelixencia artificial, hologramas, videoproxeccións ou realidade virtual combínanse nun relato que nos traslada unha visión anovadora da súa vida, das súas achegas e do seu universo artístico, recreado aproveitando o potencial das tecnoloxías de animación 3D e dos motores de intelixencia artificial. O proxecto, que abrirá as súas portas no Museo Centro Gaiás o 26 de xuño de 2025, conta coa asesoría e dirección histórico-artística de Miguel Anxo Seixas Seoane, presidente da Fundación Castelao e posiblemente o maior especialista na biografía, obra e achegas da figura de Castelao.

As animacións e produción dixital recaen no estudio Maxina, empresa galega especialista no deseño de efectos visuais, animación 3D, visualización e experiencias inmersivas, fundada polos irmáns Noela e Carlos Seijo. Maxina combina sensibilidade artística e novas tecnoloxías e conta con máis de 10 anos de experiencia nos que colaborou co Guggenheim de Bilbao, a Xunta de Galicia, Afundación, Ferrovial ou Netflix, sendo responsables de proxectos do Gaiás como Orixes ou Hábitats.

Dirección artística: Carlos Seijo. Asesoría histórica: Miguel Anxo Seixas Seoane

Fotografías de Manuel Valcárcel «Piro».
O Kumbh Mela, que significa «Encontro do Cántaro», é a maior celebración relixiosa do mundo dentro do hinduísmo. Cada ciclo congrega devotos nas cidades sagradas de Prayagraj, Haridwar, Nashik e Ujjain para realizar o snana, o baño sagrado, e así buscar a purificación, o perdón dos pecados e a liberación espiritual (moksha). Entre o 13 de xaneiro e o 26 de febreiro de 2025, tivo lugar un Kumbh Mela excepcional en Prayagraj, recollido en imaxes por Manuel Valcárcel «Piro», un acontecemento que non se repetirá ata dentro de 144 anos.

A Fundación Gonzalo Torrente Ballester inaugura o vindeiro 3 de xullo de 2025, ás 18:00 h, a exposición permanente Gonzalo Torrente Ballester. Itinerario de vida e creación. Comisariada por Carmen Becerra Suárez, especialista na obra do autor, a mostra propón un percorrido vital e creativo polas diferentes etapas de Torrente Ballester, desde a súa infancia en Ferrol ata os últimos anos en Salamanca, ofrecendo unha mirada profunda a este autor poliédrico, un dos grandes nomes da literatura española do século XX. Reúne materiais bibliográficos, documentais e persoais dos fondos da Fundación, incluíndo primeiras edicións de obras emblemáticas como La saga/fuga de J.B., Los gozos y las sombras ou Don Juan, fotografías familiares, manuscritos, obxectos persoais, premios e recoñecementos. Ao final do percorrido poderá verse o documental GTB x GTB, realizado por Luis Felipe Torrente e Daniel Suberviola, que achega unha visión próxima e emocionante sobre o home, o escritor, profesor, crítico e guionista.

A galería Dupla presenta ata mediados de agosto a exposición Common people, das artistas Natalia Umpiérrez (Pontevedra, 1982) e Nuria Figueiredo (Ourense, 1986), quen ofrecen dúas miradas complementarias sobre a realidade: mentres Umpiérrez recorre ao humor, á irreverencia e ao grotesco nas súas pezas de cerámica e papel que exploran medos e anhelos, Figueiredo constrúe un universo onírico e místico a través de cerámicas que fusionan o humano e o animal en delicados exvotos e retablos. Ambas artistas, recoñecidas con premios como o Novos Valores da Deputación de Pontevedra e participantes en importantes bienais e circuítos internacionais, conflúen nesta mostra que convida o espectador a transitar entre a ironía e a ensoñación.

Un percorrido guiado polas cantareiras Hadri e Jenni Felpete, que irán botando coplas en cada unha das diferentes paradas que se farán durante o itinerario, que terá o seu remate fronte á exposición Cantareiras. Oralidade - Creación - Transmisión.

No contexto do Ano Castelao 2025, o proxecto expositivo 'Traxes e cores de Galiza. A identidade nacional na plástica de Castelao' propón amosar a rica e importante presenza da indumentaria tradicional na obra pictórica e gráfica de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. 

Máis de 50 manequíns recubertos en liño do país, con base de madeira e brazos articulados, mostrarán reproducións fidedignas de traxes tradicionais galegos que aparecen nos óleos, acuarelas, gravados e bosquexos de Castelao. Cada manequín irá acompañado de utensilios e antigüidades para completar a escena a representar.

A exposición contará tamén con reproducións da obra gráfica de Castelao en diferentes formatos e tamaños, ourivería tradicional, paneis con información das obras expostas e dos traxes amosados, vitrinas con material gráfico e documental relacionado coas pezas do corpus expositivo, así como un audiovisual para a proxección na sala.

Hai 25 anos tiña lugar na cidade de Lugo un descubrimento arqueolóxico excepcional. Con motivo da reforma do Pazo de Montenegro para convertelo en sede da Vicerreitoría do Campus, atopáronse os restos dunha domus romana moi ben conservada que tiña un mitreo no seu interior. O achado tiña un valor científico notable, pois este templo dedicado ao deus Mitra é un dos escasísimos coñecidos na Península Ibérica e o mellor conservado, polo que se converteu en obxecto de estudo para a investigación internacional.

O Colexio de Fonseca súmase ao programa de actividades de conmemoración do evento coa exposición ‘Un achado excepcional: 25 anos da Domus do Mitreo’. A través de 12 paneis con fotografías, moitas delas inéditas procedentes do arquivo do arqueólogo-director, C. Rodríguez Cao, mostrarase a súa evolución desde a escavación ata a musealización. Poderá verse a complexidade da escavación e da restauración do seu material, a investigación e o museo actual. 

Exposición evocativa dos 100 anos do Manifesto Surrealista, un proxecto comisariado por Miguel de Carvalho que poderá visitarse ata o 12 de outubro. Este proxecto internacional é articulado por Miguel de Carvalho nunha aposta conxunta co artista surrealista brasileiro Sergio Lima, recentemente falecido. A exposición itinerante pasa polas institucións portuguesas, Casa da Cultura de Paredes e a Fundación Cupertino de Miranda, completando o seu percorrido na Fundación Eugenio Granell.

A Galería de Arte José Lorenzo acolle unha exposición sen precedentes que reúne obra de varias xeracións de creación galega, conectando a arte comprometida de Castelao, o legado humanista e innovador de Isaac Díaz Pardo, o pulo rupturista dos anos 80 e as propostas dos principais representantes da vangarda galega.

A mostra traza un percorrido visual e emocional polo pensamento artístico galego, dende a loita cultural no exilio ata a experimentación actual, pasando polos movementos que sacudiron a escena nos anos da transición e a posmodernidade.

Catro eixes, un relato colectivo.

Castelao. Arte e conciencia: Unha selección de obras orixinais do intelectual e artista Alfonso Daniel Rodríguez Castelao que reflicten o seu compromiso político, social e estético con Galicia e a súa xente.

Isaac Díaz Pardo. A fábrica do pensamento: Unha coidada selección de obras que percorren a súa evolución como pintor e ilustran a dimensión multidisciplinar de Díaz Pardo, fundador de Sargadelos, artista plástico, empresario cultural e figura clave na recuperación da memoria histórica e a arte galega do século XX.

Esta exposición é unha homenaxe á última que realizou na Galería José Lorenzo, denominada Xentes, e á exposición comisariada tamén pola Galería José Lorenzo na Casa da Parra, titulada Pintura e Fracasos.

Anos 80. Estalido creativo: Unha homenaxe visual á arte galega dos anos 80, unha década marcada pola efervescencia, a mestura de linguaxes e a irrupción de novas voces en plena transición democrática. Están representados Antón Goyanes, Lodeiro, Molezún, Luis Caruncho, Freixanes e Lamazares.

Vangarda contemporánea: Unha colectiva con artistas galegos cuxas obras exploran novos linguaxes e nas que se pode apreciar a evolución das correntes artísticas. Nesta colectiva pódense admirar obras de Antonio Fernández, Germán Taibo, Juan Luis, Julia Minguillón, Pesqueira, Lago Rivera, Quessada, Tino Grandío, Colmeiro e Laxeiro.

Esta exposición está pensada para sentir a Galicia máis artística.

Esta colectiva propón unha lectura transversal da historia cultural galega, convidando o público a reflexionar sobre a identidade, a memoria, a innovación e a resistencia.

“En el camino” é unha exposición realizada por Abel Barandela nestes meses en directo, no Camiño de Santiago. O artista preséntanos unha colección de obras elaboradas coa técnica da Enopintura —pintura con viño—, nas que representa o Camiño de Santiago en diferentes facetas.

Aenea naceu hai vinte e seis anos co desexo de crear un espazo de encontro para o crecemento persoal e grupal. A exposición colectiva Tecendo o Un, que se poderá visitar do 18 de xullo ao 28 de agosto na sede de Aenea en Santiago, é a expresión simbólica deste camiño compartido. O resultado do traballo dun pequeno grupo “aenero” que, a través da arte, quixo agradecer e celebrar a enerxía, o coidado e o amor que alimentaron o proxecto durante todo este tempo. Cada participante achegou o seu fío para crear unha peza común, tecida desde o individual ao colectivo.

A mostra ofrece unha escolma representativa da traxectoria de José Ortiz (Santiago, 1955), un artista multidisciplinar que leva décadas desenvolvendo un traballo singular no eido da escultura, a forxa artística, a pintura, o deseño e o pensamento crítico. A través das súas obras, Ortiz explora a relación entre materia e forma, tradición e contemporaneidade, cunha linguaxe estética propia que dialoga coa memoria cultural galega e os desafíos do presente.

“Sinaladas: a loita das mulleres no século XX, cen anos de conquistas e represións” recolle unha visión global da memoria das mulleres galegas ao longo do pasado século.

A exposición, que permanecerá na Carreira do Conde ata o 10 de agosto, está dividida en trece estruturas para divulgar e difundir a figura das mulleres e dos movementos nos que partiparon, desde as revoltas agrarias, pasando pola situación educativa durante a II República, a represión durante o franquismo ou o exilio, ata a participación na resistencia e a loita para conseguir a democracia.

"Sinaladas", organizada pola Deputación da Coruña con carácter itirnerante, xorde como exemplo de memoria activa para poñer en valor as súas vidas, as súas traxectorias e as súas loitas. 

Phygital Land explora a construción do espazo virtual desde a dimensión física, reflexionando sobre como percibimos o dixital e o tanxible cando ambos mundos se entrelazan. O termo phygital —que combina physical (físico) e digital (dixital)— define unha experiencia híbrida que atravesa toda a intervención e nos convida a repensar a relación entre o natural e o tecnolóxico. Empregando técnicas como a fotogrametría e a impresión 3D, xéranse esculturas que son ao tempo datos e materia, así como proxeccións animadas que revelan a mirada da máquina.

A mostra representa a obra do fotógrafo ourensán que viu a luz, ao longo dun cuarto de século, cada 28 de decembro, festa dos Santos Inocentes, no xornal La Región. Nesa xornada, cando o ano estaba a piques de rematar, Augusto Pacheco construía unha estrutura composta por un texto, de natureza xornalística, e unha fotografía, de feitío máis ou menos fantástico, que resumía acontecementos, locais ou universais, do ano que se ía.

Segundo afirmaba Pacheco, a idea, na súa orixe, baseábase na creación de relatos imaxinarios que, ao vir acompañados de imaxes fotográficas —estritas reprodutoras da realidade, segundo a crenza do autor— adquirirían a posibilidade de ser interpretados como eventos ou situacións posibles, reais. “Posúe interese o feito de ser o fotógrafo, como a maior parte dos seus contemporáneos, un defensor ferreño da fiel reprodución da realidade que o dispositivo fotográfico fornecía e, ao mesmo tempo, desenvolver unha práctica de demolición de dita fidelidade e practicar a pescuda do que é verdadeiro —a realidade— perante o que é sinxelamente verosímil, a representación fotográfica”, explican dende a organización da mostra. 

A cuarta e última entrega do ciclo «Universidade e Territorio» presenta a exposición dos proxectos desenvolvidos polo alumnado da Universidade de Navarra (UNAV). A mostra poderá visitarse entre o 10 de setembro e o 11 de outubro.

A exposición reúne propostas que reflexionan sobre o abandono das aldeas, o despoboamento e a urxencia de recuperar o territorio e as actividades produtivas vencelladas a el. O traballo do estudantado formula intervencións estratéxicas que buscan reactivar o medio rural a través de novos usos, dinámicas comunitarias e instrumentos legais e técnicos de recuperación territorial.

O día 10 terá lugar a primeira das catro conversas programadas arredor destas cuestións:

Recuperar a terra: instrumentos para a reactivación agroforestal, un debate con Inés Santé Riveiro (doutora enxeñeira agrónoma e profesora titular do Departamento de Enxeñaría Agroforestal da Universidade de Santiago de Compostela) e Quico Ónega López (enxeñeiro agrónomo e investigador do Laboratorio do Territorio da Universidade de Santiago de Compostela). A conversa xirará arredor da Lei de recuperación do territorio e das ferramentas legais e técnicas dispoñibles para impulsar o uso produtivo e comunitario das terras abandonadas.

No marco da exposición celebraranse outras tres sesións abertas ao público en Casa RIA:

• Habitar o rural: novos modelos de vivenda e co-vivenda
  Conversa entre Luis Milia (alcalde de Carballeda de Avia), Agustín Jamardo (fundador de Anceu Coliving) e María Ríos (urbanista, Agrelar Consultora)
  Xoves 18 de setembro ás 18 h

• Estratexias para a recuperación da contorna construída
  Xoves 25 de setembro ás 18 h
  Máis información proximamente

• Activación produtiva: sistemas agroforestais, alimentación e economía
  Xoves 9 de outubro ás 18 h
  Máis información proximamente

Todas as actividades son de balde, con prazas limitadas ata completar aforo.

A mostra permanecerá aberta ata o 11 de outubro no espazo expositivo de Casa RIA (Virxe da Cerca 6, Santiago de Compostela), de luns a sábado en horario de 10 a 17 h.

A exposición forma parte do ciclo «Universidade e Territorio», promovido pola Fundación RIA ao longo do verán de 2025, que reúne en Casa RIA as colaboracións con catro universidades: a Universitat Internacional de Catalunya (10–26 de xullo), a Universidade de Alcalá (31 de xullo–16 de agosto), o MIT (20 de agosto–6 de setembro) e a Universidade de Navarra (10 de setembro–11 de outubro).

Tras anos de traballo coas comunidades locais, a Fundación RIA facilita que universidades nacionais e internacionais conecten con lugares específicos, retos concretos e actores do territorio galego. O alumnado de arquitectura participa en procesos de aprendizaxe situada: explora os lugares, dialoga coa veciñanza, elabora cartografías, identifica necesidades e formula propostas estratéxicas.

As súas propostas abordan cuestións clave como o despoboamento rural, a valorización das paisaxes produtivas, a dinamización das economías locais ou a rexeneración e ordenación do territorio. Así, o exercicio vai máis alá do proxecto: é aprendizaxe situada, mediación e compromiso. Aplicar o coñecemento é activar novas preguntas, poñer en valor as intelixencias locais e abrir camiños compartidos cara a un futuro sostible para o territorio.

Coincidindo con Apertura Madrid Gallery Weekend, a Galería Luisa Pita ten o pracer de anunciar a exposición “Deconstrución”, do artista téxtil Pierre Louis Geldenhuys (Sudáfrica, 1971), que se celebrará no Espazo Jovellanos de Madrid do 12 ao 26 de setembro de 2025.

Neste novo proxecto, Geldenhuys desenvolve unha profunda exploración da arte téxtil, outorgando protagonismo a elementos como fíos, costuras ou cremalleiras. As súas obras desafían a percepción tradicional do medio e poñen en valor a conciencia ambiental e a innovación material.

A seda salvaxe é o soporte principal duns traballos que establecen un diálogo entre a fraxilidade natural e a rixidez de materiais industriais. Así, o artista convida a unha reflexión crítica sobre a relación entre a humanidade e a natureza, abordando temas como a extinción e a rexeneración. Cada obra é única e exclusiva.

Trátase de proxectos de enxeñaría xeométrica construídos a partir dun só patrón repetido nunha única peza de tea. A proporción, a orde e a regularidade combínanse co uso da luz LED, xerando formas tridimensionais nunha procura constante da beleza. En Deconstrución, Geldenhuys emprende unha viaxe introspectiva a través da arte téxtil. As obras permiten ser vistas desde “as súas entrañas”: fíos que atravesan e anudan pregos de tea, que se colgan, se acumulan e repousan sobre a base das composicións.

Entre polígonos regulares e irregulares, crea volumes, sombras, espazo e cor, presentando as pezas cunha orde xeométrica perfecta. Nas sedas intégranse tinguiduras de cor, cortes, cremalleiras, alfinetes, botóns e imperdibles, todos coidadosamente dispostos en composicións que xeran unha nova interpretación da teselación tradicional.

O resultado é un percorrido visual vibrante que se concreta en dezaseis obras de diferentes formatos distribuídas ao longo do Espazo Jovellanos. Desde a abstracción xeométrica, Pierre Louis Geldenhuys seduce ao espectador cunha estética depurada e elegante, nun xogo visual no que a ollada establece as regras.

Un proxecto artístico concibido e dirixido por Carlos Martínez Casanova e Ana Dorrego, que propón unha revisión visual, simbólica e crítica dalgunhas das obras máis icónicas da historia da arte occidental.

A través de recreacións fotográficas contemporáneas, o proxecto encarna e desborda cadros clásicos como A morte de Marat, Ofelia, As señoritas de Avignon, A dama do armiño, O berro ou A muller co paraugas, entre outros. As imaxes non se limitan a reproducir: provocan, cuestionan e reescriben o canon desde corpos actuais, conscientes, diversos e cargados de significados propios.

O resultado é unha serie de pezas cargadas de tensión estética e conceptual, que xorden do cruce entre o pictórico e o fotográfico, entre o simbólico e o carnal, entre a historia da arte e a súa relectura desde o presente.

A artista Amabel Míguez de la Sierra expón na Igrexa da Universidade a mostra 'Abuso'. A creadora presenta, nesta ocasión, unha obra en papel, maioritariamente debuxo, en ocasións de gran formato, que lle permite combinar unha técnica tan basal como é o debuxo cun tratamento temático e compositivo orixinal.

"A sociedade actual parece rexerse pola lei do abuso: abuso social, sexual, ritual, familiar, físico… Este abuso, ese sobrepasamento agresivo, maniféstase en situacións de todo tipo que non sempre son entendidas como extralimitación ou exceso. A reflexión de Amabel Míguez céntrase nesta ocasión nos máis evidentes abusos á infancia, ás veces pouco disimulados nas relacións de poder ou mesmo sexuais. E tamén nos abusos sociais que xorden en ocasións aparentemente pouco comprometidas: unha festa familiar, unha voda, unha celebración. O abuso aí xa non é un protagonismo persoal senón que resulta excesivo no propio tratamento da situación.

Os excesos celebrativos que hoxe en día padece a sociedade deste tempo resultan completamente abusivos para quen os padece de maneira directa, pero tamén para aqueles que quixeran participar da mesma celebración e quedan excluídos pola súa situación social e económica: un abuso in absentia", explican desde a organización. Amabel Míguez, nunha senda ás veces perturbadora, irónica e pouco amable que pode recordar a Paula Rego ou á artista chinesa Yu Hong, pon en evidencia as contradiccións sociais que se esconden nun comportamento visto como socialmente correcto e plausible.

O contido individual de cada peza, cargada de valores non sempre evidentes, afastan estes debuxos dunha falsa imaxe ilustradora necesitada dun discurso explicativo auxiliar.

De hortalizas e panteras: A artista Montse Rego presenta o seu novo proxecto baseado no bodegón, explorando a natureza morta como acumulación e selección de obxectos e a súa disposición no espazo. A proposta céntrase na composición, a luz e a cor, trasladando a tradición pictórica á escultura.

A través da cerámica, a artista procura “pintar bodegóns” tridimensionais, transformando un xénero clásico nunha experiencia táctil e contemporánea. O seu traballo combina a precisión formal coa sensibilidade cara aos materiais, ofrecendo ao espectador unha reinterpretación escultórica dun xénero que historicamente celebrou a beleza do cotián e a harmonía das formas.

A exposición Cara a cara chega da man dos artistas Samuel Salcedo (Barcelona, 1975) e Sito Mújica (Sabadell, Barcelona, 1971).

A obra escultórica de Samuel Salcedo propón unha exploración da psicoloxía humana que atopa no xesto —mueca, risa, burla— un medio para cuestionar a sociedade actual. Son retratos anónimos, desposuídos de calquera indicio narrativo máis alá da expresión do personaxe, do que descoñecemos xénero, idade ou raza. Isto confírelles un carácter universal. A carga irónica destas pezas contrasta co seu monumentalismo e, unida á excelencia técnica, ao dominio dos materiais e á precisión dos acabados, remite con frecuencia á escultura clásica.

Pola súa banda, Sito Mújica constrúe pinturas a partir de imaxes dixitais, reproducindo manualmente a trama de medio punto, como fixeran antes Chuck Close, Roy Lichtenstein ou Sigmar Polke. Nas súas obras intégranse elementos figurativos con iconas plásticas que evocan cadros abstractos, creando representacións simultáneas ou planos en multicapa. Aínda que únicas, estas pezas resultan da apropiación de prácticas e imaxes de diversas procedencias, moitas delas inspiradas na estatuaria clásica do Museo do Louvre. O resultado é unha hibridación entre iconografía grecorromana, moda contemporánea e cultura gráfica pop.

A mostra celébrase no marco de Aberto 2025, coa xornada de portas abertas os días 18, 19 e 20 de setembro. Trátase dunha apertura conxunta organizada por Contemporánea —Asociación de Galerías de Arte Contemporáneo de Galicia— que dá o pistoletazo de saída á nova tempada expositiva.

A Galería Luisa Pita inaugura o vindeiro 18 de setembro a exposición LOVE IS POP de Salustiano, coincidindo coa celebración de Aberto 2025, o evento organizado por Contemporánea (Asociación de Galerías de Arte Contemporáneo de Galicia) que, do 18 ao 20 de setembro, abre de maneira conxunta a tempada expositiva 2025/2026.

A mostra, que poderá visitarse ata o 7 de novembro na sede da galería (rúa Cardenal Payá, 9, Santiago de Compostela), reúne pinturas, debuxos e edicións recentes nas que o artista sevillano reafirma a beleza e o amor como eixes da experiencia contemporánea. Entre as obras expostas destacan Zahara con hostia, Diego con cigüeña ou Alma mater, que poñen de relevo a tensión entre o clásico e o pop, o íntimo e o monumental.

En paralelo, como parte de Aberto 2025, a Galería Luisa Pita participará na exposición conxunta das dez galerías que integran Contemporánea (Territorio Contemporánea 2025) no Centro Obra Social ABANCA, no seu espazo da praza de Cervantes (Santiago de Compostela). Alí exhibiranse dúas pezas emblemáticas de LOVE IS POP: Under the rain. Juanito e On the road. Zahara con pistola de auga.

Con esta dobre presenza, a Galería Luisa Pita sitúa a obra de Salustiano en diálogo tanto co contexto colectivo de Aberto como co calendario expositivo da cidade, reafirmando o seu compromiso coa proxección da creación contemporánea.

Esta exposición de Alberto Ardid é, segundo o propio autor, un exercicio visual e tangible que trata sobre as relacións entre o humano e o material. Neste caso, a peza artística como ben de consumo. En moitas delas, o acabado industrial reforza o salto do factor cualitativo no que se basea a arte, ao cuantitativo, ao seriado, ao simple produto. Porén, a pintura como mercadoría pendurada na parede conserva aínda os seus derradeiros vestixios de artisticidade.

Área Central acolle a primeira edición deste evento que incluirá exposición e venda de motos clásicas, ademais de mercadiño de pezas e complementos para motos.

PAMP (Asociación de Familias e Persoas con Parálise Cerebral de Vigo) presenta na Fundación Eugenio Granell a exposición Arte na Rúa, que recolle dúas das intervencións artísticas realizadas pola entidade nas rúas de Vigo nos últimos anos, sempre coa participación activa da cidadanía.

O obxectivo destas intervencións é habitar e utilizar o espazo urbano para crear conexións e favorecer encontros de convivencia. A mostra xera un espazo de arte público, interactivo e con conciencia social, convertendo a arte nun axente de transformación social e un diálogo de realización colectiva. Preténdese dar visibilidade ás diferentes capacidades e perspectivas creativas de numerosos grupos da sociedade.

En Sentada na Rúa (2024), a cadeira convértese nun símbolo: afastada do seu uso cotián, adquire un novo significado e cuestiona o consumismo masivo e a obsolescencia programada. Cada cadeira conta historias reais de superación, valentía e heroísmo.

En Enredando na Rúa (2019), unha gran rede de tecido de 5×5 metros, elaborada por máis de 700 persoas de 28 colectivos distintos, transforma o Paseo de Alfonso XII en Vigo nun espazo de creación colectiva. Esta obra, hoxe exposta na Fundación Granell, recibe o nome de Aracne.

O primeiro andar da Facultade de Filoloxía acolle dende o 25 de setembro a exposición A Emoción creadora. Manuel Gómez Román e a arquitectura galeguista, que percorre a traxectoria do arquitecto vigués, referente do galeguismo e expoñente da arquitectura rexionalista galega. 

A mostra pon en valor o compromiso de Gómez Román (1876-1964) coa procura dunha arquitectura propia para Galicia, inspirada no románico e no barroco como sinais de identidade, e inclúe tamén dous traballos de virtualización realizados por Carlos Paz Lorenzo e Andrés Armesto Cortiña do Centro Infográfico Avanzado de Galicia.

O vindeiro xoves 25 de setembro ás 19:00h horas a Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición De arriba para abaixo e de dentro para fóra do artista Iago Fernández Díaz, un proxecto comisariado por Eduardo Valiña que poderá visitarse ata o 17 de xaneiro do vindeiro ano.

Iago Fernández formouse en Belas Artes na Universidade de Vigo e conta cun mestrado en Creación e Investigación de Arte Contemporánea. Esta mostra supón un percorrido polas pezas máis representativas da súa produción, amosando diferentes disciplinas como instalacións, obxectos intervidos, téxtil, colaxe ou fotografía, entre outras.

O seu proxecto artella diferentes dispositivos partindo da pegada que deixamos como seres humanos a través de diversos elementos alleos que establecen un relato sobre a memoria, un pretexto para sublimar cuestións xeracionais dende a autorepresentación.

En 1999, o CGAC, baixo a dirección de Miguel Fernández-Cid e en colaboración coa Escola Internacional de Teoría nas Humanidades da USC —impulsada polo entón reitor Darío Villanueva—, organizou un ciclo de conferencias sobre ciencia, tecnoloxía e arte titulado The Special Plenary Series on Science , Technology and the Arts. Aquel simposio reuniu figuras destacadas de distintos ámbitos do coñecemento e da creación, como o poeta e premio nobel de química Roald Hoffmann, o novelista francés Michel Rio ou a artista serbia Marina Abramović. Segundo Margery Arent Safir, coordinadora do evento, o seu propósito era “ser un encontro especial de práctica e teoría, lóxica e estética, de feitos, imaxinación e expresión: unha exhaustiva gramática do coñecemento e da sensibilidade humana na ciencia e na arte”.

Vinte e seis anos despois, nun contexto no que urxe recuperar unha visión menos fragmentada e máis global da realidade, ese diálogo entre ciencia e humanidades resulta, se cabe, máis necesario. A arte, na súa transformación continua, sempre estivo ligada aos avances tecnolóxicos e ás novas ideas que estes impulsan. Pero na actualidade, debido á incidencia directa que os avances científicos e tecnolóxicos teñen na nosa vida cotiá, a relación da ciencia e a tecnoloxía cos campos da creación é máis estreita ca nunca. A tecnoloxía non só transformou as prácticas artísticas; tamén contribuíu a moldear e a enriquecer a nosa maneira de percibir e comprender o mundo, incorporando un principio positivo e dinámico: a incerteza, que opera ao mesmo tempo como límite e como resorte crítico.

Neste sentido, a computación cuántica abriu un novo escenario de intelixencia artificial, capaz de despexar incógnitas do saber, pero tamén de suscitar dilemas éticos sobre o seu uso.

Percepción e incerteza non é unha exposición de tese, senón unha experiencia inmersiva que, desde a imaxe e os seus límites, propón reformular a tensión entre a percepción e a incerteza. Para iso reúne as obras de tres artistas que traballan coa imaxe en movemento desde perspectivas moi distintas e con propostas experienciais diversas: Jaione Camborda desde o cinema, e Joan Fontcuberta e Max de Esteban desde a fotografía e o vídeo.

Cada unha das pezas seleccionadas aborda as ideas de percepción e incerteza desde un ángulo diferente. En Génesis.IA (Xénese.IA), Joan Fontcuberta explora a maxia da intelixencia artificial e o seu potencial como xeradora de experiencias visuais inéditas. Nas obras de Max de Esteban, reunidas nun díptico de ton distópico, advírtese sobre os riscos de manipular a ciencia ao servizo da bioeconomía e da infopolítica global. Finalmente, a instalación de Jaione Camborda introdúcenos, desde a empatía, no universo perceptivo dunha persoa xordocega e ofrécenos unha metáfora das infinitas posibilidades e contradicións do mundo cuántico.

Un Breviario é un resumo dunha obra extensa. Tamén é un libro de memoria, ou un libro de apuntamentos. Nesta ocasión o Breviario de Tamara Feijoo é unha pequena colección de pezas que funcionan como mostras e experimentos pictóricos. Trátase de escollidos espazos de pensamento sobre a propia pintura, ensaios de taller, recorrencias e descartes, que dan forma a unha imaxinería persoal que funciona como resumo de toda a súa traxectoria.    

A mostra está comisariada por Mónica Maneiro, directora artística da Fundación DIDAC.

Tamara Feijoo é licenciada en Belas Artes pola Universidade de Vigo. Foi merecedora de recoñecementos en case todos os certames dedicados á promoción da arte en Galicia: Bolsa do Certame Novos Valores da Deputación de Pontevedra, Premio de Adquisición no Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo, Bolsa de Creación Artística no Estranxeiro Gas Natural Fenosa ou Premio Julián Trincado na 12 Mostra Internacional de Arte Gas Natural Fenosa.

A súa obra atópase en importantes coleccións como a Colección CGAC, Colección DKV, entre outras.

Nicasso é unha obra de Carlos Pazos (Barcelona, 1949) realizada en 2006 e adquirida pouco despois polo CGAC para integrarse na mostra A sombra da historia, unha exposición centrada nos arquivos e coleccións persoais ou secretas de distintos artistas.

A peza funciona como unha mirada crítica e irónica sobre as diferentes lecturas e interpretacións populares das obras de Picasso e toma como punto de partida a soada cerámica de Vallauris. Esta localidade, onde o artista malagueño residiu entre 1948 e 1955, converteuse no escenario dunha intensa produción cerámica.

A relación de Picasso con Vallauris comezou mentres vivía en Golfe-Juan. Alí coñeceu a Suzanne e Georges Ramié, propietarios do taller Madoura, e pronto empezou a experimentar no seu obradoiro. Pouco despois, trasladouse con Françoise, a súa parella, e o fillo de ambos, Claude, á vila La Galloise, situada nun outeiro próximo.

Ata entón, Vallauris era coñecida pola súa cerámica de enxoval resistente ao lume, de carácter funcional pero sen un atractivo especial. Picasso revolucionou este panorama: asinou un acordo cos Ramié e empezou a producir pezas de todo tipo, desde pratos e xerras convencionais pero decorados de forma agresiva con motivos mediterráneos (faunos, peces, máscaras), ata figuras que se achegaban ao escultórico. A súa influencia estimulou tanto a outros artistas como aos propios artesáns locais, que comezaron a experimentar con formas e cores novas, orientadas cara ao decorativo. Estas innovacións atraeron o público e o turismo crecente na Costa Azul e transformaron Vallauris converténdoo nun dinámico centro cerámico, diverso e moderno, marcado tamén por un certo kitsch propio da época.

A exposición recupera agora a peza Nicasso, que reúne unha colección de cerámicas representativas do Vallauris posterior á etapa picassiana. A obra acompáñase de diversas pezas relacionadas, entre as que destaca Nicasso, el film (Nicasso, o filme), onde Pazos compón unha colaxe de escenas tomadas de películas comerciais realizadas entre os anos 1950 e 2000 nas que Picasso aparece citado ou evocado como símbolo de extravagancia. Ademais, inclúese un vídeo documental de Vacca sobre a primeira presentación pública da obra no Museu Abelló de Mollet del Vallès. Nesa ocasión, a instalación exhibiuse nun espazo con forma de escaparate, aberto á mirada dos transeúntes as vinte e catro horas do día, coma se dunha tenda se tratase.

O premio Auditorio de Galicia chega a súa décima cuarta edición como cita consolidada da creación contemporánea galega, como lugar de difusión dos traballos das e dos artistas e como espazo de encontro con un público amplo e diverso que abrangue tamén o ámbito profesional.

A sala Isaac Díaz Pardo recolle a selección que o xurado realiza sobre as propostas recibidas, nunha sempre dificultosa escolla pola alta calidade dos traballos presentados.

O percorrido ben de reflexar a riqueza e pluralidade de perspectivas das persoas que se presentan individualmente ou como colectivo, artistas menores de coarenta anos, nados ou residentes en Galicia. Unha riqueza que se manifesta tamén nas diversas disciplinas e soportes que utilizan, pintura, escultura e tamén instalacións, performances, vídeo creación e outros. Experimentan con materiais, a veces pouco comúns dando lugar a estilos propios e diferenciados. Desafían as convencións e tratan temas que indagan en moitas preocupacións comúns que son tamén a toda a sociedade da que son reflexo. As fronteiras entre disciplinas diluense, transcenden límites e ofrecen un achegamento a sociedade plural que somos.

ARTISTAS SELECIONADAS / OS

Pablo Agma, Alberto Ardid, Manuel Alejandro Balsas Navarro, Blanca Castro, Lara e Noa Castro Lema, Cristian Cerqueira, Fabián Cidrás Pérez, Matías Daporta, Carlos Fer, Nuria Figueiredo, Alejandro Fuertes, Lúa Gándara, Doa Oa, Alberto Ovejero, Lucía Perdiz, Manuela Pereira Enríquez, Sara Piñeiro, Nicolás Pisada, Denis Protopopov, Mar Ramón Soriano, Sara Ricoy Rajoy, Andrés Rodís, Fran Rodríguez Casal, Ariadna Silva Fernández, Cris Souto, Taro, Dennise Vaccarello, Aldara Vázquez, Verónica Vicente, Lucía Villar e Breogán Xague.

A galería de arte José Lorenzo de Santiago acolle a exposición Luz Atlántica, dedicada aos artistas vigueses José Frau (1898-1976) e Ángel Sevillano (1942-1994).
A mostra reúne trinta obras que exploran a luz, a cor e a forma desde dúas perspectivas complementarias dun arte figurativo de identidade atlántica. Frau aborda paisaxes e interiores cheos de emoción e lirismo, mentres que Sevillano amosa escenas populares de estética naïf e cromatismo intenso.
As salas do fondo da galería completan o percorrido cunha ampla panorámica da arte galega contemporánea, desde os mestres de comezos do século XX ata o Grupo Atlántica dos anos oitenta.

O Claustro Alto do Colexio de Fonseca acolle a mostra As primeiras profesoras da Universidad Complutense de Madrid, dedicada a dar visibilidade ás pioneiras da docencia e da investigación na UCM, entre as que figuran as galegas Emilia Pardo Bazán, Antonia Ferrín Moreiras e Jimena Fernández de la Vega.

A exposición, parte do proxecto Académicas UCM, recupera a memoria das primeiras mulleres que impartiron clases na antiga Universidade Central. 

A exposición “Lorca e Galicia: 90 aniversario da primeira edición de Seis poemas galegos” inaugúrase o 22 de outubro no Colexio de Fonseca para conmemorar os noventa anos da publicación da obra galega de Federico García Lorca. A mostra, organizada pola Biblioteca Universitaria de Santiago de Compostela (BUSC), exhibe dous exemplares orixinais da edición de 1935 e diversos materiais —fotografías, documentos, recortes de prensa e edicións posteriores— que ilustran a relación de Lorca coa lingua e cultura galegas. Estruturada en seis eixos temáticos, inclúe tamén un mapa que localiza as bibliotecas do mundo que conservan exemplares da primeira edición. A exposición poderá visitarse presencialmente e tamén de forma virtual a través dunha guía con códigos QR.

Dano Cerebral Galicia inaugura a exposición fotográfica “Contemos multitudes” o mércores 22 de outubro ás 11:00 horas no Museo Gaiás, Cidade da Cultura, Santiago de Compostela. Subtitulada “Dano cerebral adquirido, onde as cousas perdidas volven estar ben”, a mostra reúne imaxes de Fuco Reyes das persoas participantes no Laboratorio Artístico e Creativo, unha iniciativa que ofrece formación en fotografía a persoas con dano cerebral adquirido, promovendo a expresión, o goce do tempo libre e o enriquecemento persoal.

A exposición está organizada pola Asociación Dano Cerebral Galicia e comisariada por Fuco Reyes e Carla Miranda, co deseño gráfico de Xaime Fandiño e produción de Axeitos&Co. Contará con dous bloques: retratos realizados polo docente con apoio de testemuños manuscritos das persoas fotografadas, e 37 traballos fotográficos resultantes das prácticas do Laboratorio, centrados no relato biográfico e na reflexión sobre as secuelas do dano cerebral.

A inauguración contará con representantes institucionais, intervencións de Fuco Reyes e dunha das persoas participantes, e unha visita guiada para todas as persoas asistentes. A mostra poderá visitarse ata o 8 de decembro no horario habitual do Museo Gaiás.

É o último gran proxecto expositivo do ano na Cidade da Cultura. Unha mostra coa que afondar, desde unha ollada contemporánea, no complexo mundo estético do artista que soubo sintetizar as novas correntes escultóricas europeas coa raíz galega.

 A exposición aborda, desde unha óptica contemporánea, o complexo mundo creativo do artista de Cambados, figura imprescindible na historia da arte galega e un dos renovadores da escultura española do século XX.

Comisariada por Miguel Fernández-Cid e coordinada por Carmen Asorey, neta do artista e figura esencial na reivindicación da súa obra e vida, a mostra reúne unha selección das obras máis importantes do escultor. Desde as pezas iniciais nas que podemos apreciar as súas primeiras eleccións estéticas, ata as esculturas en madeira nas que desenvolve unha iconografía de claras raíces populares e un tratamento singular da policromía, así como tamén a súa obra monumental, presente en toda a xeografía galega. Un conxunto formado por esculturas, escaiolas, debuxos, audiovisuais, documentos da época e ferramentas de traballo, ademais das cerámicas coas que se popularizaron algunhas das súas obras máis significativas, para contextualizar e dar a coñecer da maneira máis completa a relevancia artística e histórica de Asorey.

A Fundación Eugenio Granell acolle ata o 17 de xaneiro a exposición Montaña sobre montaña. Saltamontes, da artista Lúa Gándara, nun proxecto comisariado por Eduardo Valiña. A mostra é o resultado do traballo desenvolvido pola creadora durante a súa estadía na IX edición de Artista en Residencia da Fundación.

A proposta de Lúa Gándara transita entre diferentes linguaxes artísticas —desde a pintura ata a performance ou o son— para construír un espazo plástico cheo de ritmo, cor e movemento. A artista combina signos e símbolos que establecen diálogos co cotián e coa colectividade, utilizando o humor como ferramenta expresiva e emocional. O proxecto convértese así nunha estrutura aberta e colaborativa, onde conflúen outras creadoras e prácticas que amplían o discurso cara ao público, o urbano e o vital.

No 75 aniversario do pasamento de Daniel Castelao, a Universidade de Santiago súmase aos actos de conmemoración con a exposición Cousas de Familia. O dereito de familia galego no 75 aniversario do cabodano de Castelao e no 30 aniversario da Lei 4/1995, do 24 de maio, de Dereito Civil de Galicia, comisariada pola profesora Belén Trigo García.

A coordinación da exposición correu a cargo de Mª Paz García Rubio e Antonia Nieto Alonso, coa coordinación bibliográfica de José Rodríguez Dopazo, contando co apoio financeiro da Consellaría de Educación, Ciencia, Universidades e Formación Profesional da Xunta de Galicia e do grupo de investigación De Conflictu Legum.

Comisario: Jacobo Bermejo | Colaboran: Fundación Andreu Nin, Fundación 10 de Marzo

Na inauguración celebrarase unha mesa redonda coa participación de Jacobo Bermejo, Enrique del Olmo e Víctor Santidrián.

A mostra rescata a memoria histórica de militantes da esquerda heterodoxa galega, “dobremente esquecidos” pola represión franquista e a persecución estalinista, e reflexiona sobre a unidade da esquerda ante os ventos fascistas.

Stéphane  Levallois, un dos grandes creadores do cine fantástico, reflexiona sobre os monstros que Francisco de Goya pintou hai máis de 200 anos, e recrea este universo en diálogo con Hellboy, unha das criaturas do cómic e o cinema fantástico máis populares do século XXI na exposición «Goya-Hellboy.

Unha iconografía de monstros por Stéphane Levallois». Inaugurada hoxe, «Goya-Hellboy. Unha iconografía de monstros, por Stéphane Levallois» reúne 72 ilustracións orixinais nas que o prestixioso debuxante francés Stéphane Levallois reflexiona e captura a iconografía do pintor e gravador español en creacións feitas a partir do universo do superheroe contemporáneo Hellboy.

As persoas que a visiten tamén atoparán dúas das series máis destacadas dos gravados de Goya, cuxa influencia é especialmente sobresaínte na obra de Levallois: «Os caprichos» e «Os disparates», procedentes da Colección de Arte Afundación. Tamén se poderán contemplar dúas láminas cedidas e asinadas polo creador da saga Hellboy, o lendario autor de cómics estadounidense Mike Mignola, quen no 2008 xa lle rendera unha interesante homenaxe a Goya a través dunha banda deseñada presente na exposición e que confirma a enorme pegada de Goya nos creadores de xénero fantástico.

A exposición, comisariada polo recoñecido especialista en cinema e banda deseñada Asier Mensuro, permanecerá aberta ata o 24 de xaneiro.

No Outlet Área Central, do xoves 13 ao sábado 15 de novembro, celebrarase Retromanía, feira de coleccionismo de xoguetes, música e cine. Os visitantes poderán mercar produtos variados como vinilos, películas en varios formatos, coches a escala, Legos, Playmobil, xoguetes antigos, bonecas, pines, etc. É un evento pensado para nostálxicos e para todas aquelas persoas que disfrutan entre tesouros do pasado. Horario os tres días: de 11.00 a 21.00 horas.

Figura destacada da arte contemporánea galega, LOMARTI (Lugo, 1957) é un creador multidisciplinar que explora a pintura, a escultura, a instalación e a performance, movéndose entre linguaxes plásticas e conceptuais con liberdade expresiva constante. A súa traxectoria, iniciada en 1977, levouno a participar en bienais e exposicións nacionais e internacionais, consolidándose como unha das voces máis singulares da súa xeración. A súa obra, marcada pola experimentación formal e unha ollada crítica sobre a condición humana, o consumo e a natureza, busca provocar unha relación de complicidade co espectador, liberando a cor e a materia nun espazo que convida á reflexión e á dúbida.

A Galería Luisa Pita inaugura o venres 14 de novembro ás 20:00 h a exposición Óxido, terceira mostra individual do artista Arturo Álvarez (Pontevedra, 1964). A través de sete esculturas inéditas elaboradas en ferro e malla metálica, o creador abre unha nova liña de investigación arredor do tempo, a materia e o proceso de oxidación.

Óxido aborda o deterioro e a transformación como metáforas da sociedade contemporánea, mais tamén como exercicio de esperanza e renovación. Inspirado na natureza e na súa capacidade de rexeneración, Álvarez propón un percorrido visual e simbólico que explora a beleza contida do material e a súa forza expresiva.

A galería DUPLA inaugura o venres 14 de novembro, ás 19:30 h, a mostra colectiva She’s so inusual, con obras das artistas Ana Jarén, Cristina Fernández Núñez, Lara Pintos e Lula Goce.
Comisariada por Laura Darriba, a exposición celebra a diferenza como forza creativa e aborda a liberdade coa que as artistas conciben a súa obra, afastadas das normas e fieles á súa voz propia. A través de estilos e linguaxes diversos, as catro creadoras transforman a pintura nun exercicio de pensamento e resistencia, unha afirmación da autenticidade como forma de liberdade.
A mostra poderá visitarse ata o 7 de xaneiro na galería DUPLA (rúa Fonte de Santo Antonio, 9).
Horario: luns a venres, de 11:00 a 14:00 h e de 17:00 a 21:00 h. Sábados, con cita previa (info@galeriadupla.art ).

A galería Trinta celebra o seu 40 aniversario con “Piezas que nunca debín vender”, unha exposición que percorre catro décadas de traxectoria, 288 exposicións e 97 feiras nacionais e internacionais. A mostra rende homenaxe a artistas e coleccionistas que fixeron posible este percorrido, presentando obras que reflicten gustos compartidos, confianza mutua e eleccións arriscadas.

A Fundación Eugenio Granell celebra os aniversarios de Eugenio Granell e Amparo Segarra cunha programación especial que inclúe Xornadas de Portas Abertas e un maratón de lectura.

Xornadas Fotográficas “Tempos Modernos” | 28 e 29 de novembro – Santiago de Compostela

Fotoforum Compostela organiza as Xornadas Fotográficas “Tempos Modernos”, un encontro dedicado á creación visual contemporánea con conferencias e espazos de diálogo na Sede de Afundación e na Sala Eisenman. Profesionais como Carmen Dalmau, Rosa Neutro, Vari Caramés ou Marcelino Agís ofrecerán diversas perspectivas sobre a fotografía actual.

No marco das xornadas, a Sala Eisenman acollerá do 29 de novembro ao 3 de decembro a exposición colectiva “Tempos Modernos”, con obras de socias e socios de Fotoforum Compostela que reflexionan sobre identidade, vida contemporánea e os desafíos dos tempos hipermodernos. Entrada libre.

Exposición organizada anualmente pola Asociación Fonte da Virxe, que reúne unha selección de obras creadas polas súas persoas usuarias.

A artista compostelá Ana Moure Rosende presenta na Zona C Acumulacións dun presente moi pasado, unha instalación creada co colectivo La cuarta piel.

A obra imaxina unha expedición ás futuras formacións xeolóxicas que xurdirán dos residuos urbanos, convidando a observar os restos da vida contemporánea como parte dun territorio por vir. A partir de materiais en distintos estados de desintegración, o proxecto explora como obxectos e refugallos acabarán convertidos en estratos dunha paisaxe artificial que perdurará milleiros de anos. A instalación reflexiona sobre a crise global dos residuos, as contradicións entre aquilo que ocultamos e aquilo que sacralizamos, e as novas “montañas” creadas pola humanidade.

La cuarta piel, colectivo fundado en 2020 en Alacante, investiga paisaxes ecosociais e desenvolve procesos que promoven unha sensibilidade ecolóxica, con presenza en espazos como o Museo Thyssen, La Casa Encendida ou o IVAM.

A mostra, comisariada polo historiador Miguel García-Fernández e con ilustracións orixinais do artista Héitor Picallo, rescata e pon en valor o papel desempeñado na Galicia baixomedieval polas mulleres da liñaxe Moscoso a través de paneis divulgativos, ampla bibliografía e reproducións de documentación medieval na que se reúnen unha gran selección de materiais conservados en diversos arquivos galegos e estatais.

O CGAC presenta Arquivar para coidar (NOS), unha mostra resultante do taller de participación cidadá O Forno da Amara, desenvolvido durante seis meses con veciñas e veciños dos barrios próximos. A exposición reivindica a memoria comunitaria a través da fotografía, reunindo imaxes familiares, relatos orais e obxectos significativos que amosan oficios, xogos, vida cotiá e diversas formas de coidado. O proxecto insírese na liña do CGAC de traballo co territorio, continuando experiencias como Colectiva dun colectivo e Vidas.

A mostra inclúe tamén un programa de actividades paralelas que abrangue paseos guiados polos barrios, unha sesión de cinema falado con participación veciñal, un obradoiro de papaventos e unha degustación de pans tradicionais, ademais doutras propostas para toda a comunidade. Arquivar para coidar (NOS) quere ser un espazo de encontro e unha celebración da memoria compartida, poñendo en valor os vínculos que constrúen e inspiran o futuro dos nosos barrios.

+INFO

O Museo do Pobo Galego acolle a exposición temporal das esculturas do Mestre Mateo —Abraham/Xeremías e Isaac/Ezequiel— recuperadas polo Concello de Santiago logo de seren espoliadas polo franquismo. A mostra, situada na Ala Sur do museo, inclúe unha liña do tempo e un audiovisual do proxecto KosmoTech_1200, centrado na reconstrución do coro do Mestre Mateo e do nártice do Pórtico da Gloria. Todo o contido é accesible grazas á colaboración coa Federación Autismo Galicia, que facilitou materiais de accesibilidade cognitiva mediante pictogramas e textos en linguaxe clara.

A galería DUPLA inaugura a exposición Absurdo, de Iván Prieto e ZËsar Bahamonte. A mostra propón un diálogo entre escultura, pintura e muralismo arredor do pensamento do absurdo, inspirándose na filosofía de Albert Camus e na procura de sentido da existencia humana. 

A Galería LUISA PITA presenta o vindeiro venres 16 de xaneiro ás 20:00 h a exposición colectiva Convivencias, unha mostra que reúne a obra de Martina Rodríguez Morán, Alejandra Atarés, Laura Nieto e Ana Margarita Ramírez. Catro artistas de recoñecida traxectoria cuxas propostas pictóricas dialogan desde linguaxes diversas para conformar unha exposición emocional, vibrante e profundamente contemporánea.

Esta primeira exposición da galería en 2026 propón un encontro entre estéticas e discursos que abordan a práctica pictórica desde procesos moi distintos, mais que comparten un notable poder de atracción visual e unha sólida construción conceptual e simbólica desenvolvida ao longo das súas respectivas carreiras.

Tal e como suxire o título, Convivencias propón compartir un mesmo espazo aceptando a diferenza como valor, entendendo a coexistencia como unha forma de enriquecemento mutuo. Un convite a convivir coa arte desde a pluralidade e o respecto pola singularidade de cada mirada.

A Fundación DIDAC presenta O Arquivo de Barro, unha exposición baseada no arquivo do deseñador galego Pepe Barro, depositado na Fundación desde 2024. A mostra permite coñecer a súa traxectoria desde os anos setenta ata hoxe, destacando proxectos de deseño editorial e identidade visual, así como a súa labor como cronista da historia de Galicia. Durante a exposición haberá relatorios e conversas, comezando o 22 de xaneiro con Suso de Toro. O proxecto conta coa colaboración do Ministerio de Cultura, a Deputación da Coruña e o Concello de Santiago.

Nesta exposición, Eduardo Gruber propón unha reflexión profunda sobre o silencio, a escoita e a imaxinación como motores do proceso creativo. A través de grafitos, carbones e acuarelas, o artista constrúe un universo no que dialogan o branco e o negro, a angustia e a serenidade, o pensamento racional e o soño. Inspirada en referencias literarias como Kafka, Keats ou Rilke, a mostra convida a abandonar o coñecido para mergullarse nun territorio de imaxes intensas e sutís, onde o silencio se converte en espazo fértil para novas ideas.

Unha exposición que convida a descubrir o valor simbólico, artístico e social da máscara a través de pezas procedentes de máis de 40 países reunidas polo coleccionista e viaxeiro Nacho Rovira, combinadas con máscaras galegas, algunhas pertencentes ao Museo do Pobo Galego.

A mostra estará aberta ata abril de 2026 e forma parte dun proxecto de investigación e divulgación da Universidade de Valladolid a través da Cátedra de Estudos sobre a Tradición, inscrita no proxecto europeo Unveiling the Arts and Works behind the Masks, promovido pola European Education and Culture Executive Agency.

Área Central acolle unha exposición fotográfica dedicada aos Xenerais da Ulla, unha das celebracións máis singulares do Entroido Galego, declarada Ben de Interese Cultural e Festa de Galicia de Interese Turístico.
A mostra componse de 8 paneis —un por cada concello participante—, con 8 fotografías en cada un, que recollen diferentes escenas dos atranques, desfiles e personaxes característicos. Ademais, inclúense 4 paneis adicionais con información xeral sobre esta tradición centenaria.
Un percorrido visual para achegarse ao Entroido Rural da Ulla e á súa riqueza cultural.

'Auga, lodo e capital' sitúanos fronte á ferida aberta nas veas da terra: os seus ríos e leitos. Àlvar Calvet diseca como o sistema transmutou o elemento primixenio da vida nunha mercadoría especulativa. Esta mostra chega a Galicia nun momento crítico: o artista vencella a ameaza da planta de Altri con outras cicatrices hídricas que marcaron a súa traxectoria -desde o Ebro ao embalse de Riudecanyes, pasando polo Arga ou o Aniene italiano-, expoñendo o conflito da auga como un epicentro onde coliden a economía, a política e a ecoloxía.

Entendendo que o sedimento é a memoria física do río, Calvet traslada esta materia ante o altar deste espazo de mística compartida. As pezas tradicionais convértense en ferramentas de debate contemporáneo: as trinta moedas moldeadas con sedimentos do Ulla simbolizan a traizón e a mercantilización dos recursos naturais.

O artista desprega unha liturxia de elementos rituais -pendóns e columnas de cántaros que sosteñen o peso da especulación- onde o pan e a auga, como símbolos primixenios, dialogan coa arquitectura relixiosa que acolle a mostra. A través destes materiais humildes, Calvet suxírenos unha escoita activa da contorna. Auga, Lodo e Capital é un recordatorio de que a explotación dos recursos hídricos traizoa a nosa propia natureza e a da nosa contorna. En Galicia, esta ferida non é unha abstracción: é presente, territorio e conflito. A arte actúa aquí como un catalizador poderoso, aínda que sexa baixo a forma dunha manchea de barro ferido.

O CGAC, que é o primeiro museo proxectado por Álvaro Siza Vieira, abordou a arquitectura desde múltiples perspectivas no seu programa de actividades e exposicións, a miúdo a través da mirada dos e das artistas que colaboraron co centro desde a súa apertura en 1993.

É, polo tanto, un lugar propicio para acoller a primeira itinerancia de Internalities, a exposición comisariada e deseñada polos arquitectos galegos Manuel Bouzas e Roi Salgueiro para o Pavillón de España na 19.a Bienal de Arquitectura de Venecia, que tivo lugar do 10 de maio ao 23 de novembro de 2025. Esta itinerancia constitúe, ademais, a primeira ocasión na que unha exposición concibida para representar a España nesta exposición internacional de arquitectura se presenta nun espazo museístico fóra do certame.

Internalities foi o proxecto seleccionado mediante convocatoria aberta para representar a España na última edición da bienal, comisariada por Carlo Ratti e articulada baixo o lema Intelligens. Natural. Artificial. Collective. Coa súa proposta, este arquitecto e urbanista italiano quixo explorar como as distintas formas de intelixencia —natural, artificial e colectiva— poden adaptarse para combater a crise climática e contribuír así a construír un mundo máis sostible.

A exposición no CGAC articúlase arredor dunha sala introdutoria, Balance, que reúne dezaseis proxectos a través dos cales se evidencia a diversidade de enfoques que actualmente se están desenvolvendo en España para conciliar ecoloxía e economía. A partir de aí, despréganse cinco eixes temáticos —materiais, enerxía, oficios, residuos e emisións—, que amosan os resultados das investigacións realizadas por varios equipos de arquitectos e fotógrafos locais, cada un deles centrado nun territorio e nun recurso concreto da xeografía española, co obxectivo de analizar a descarbonización da arquitectura no país.

A montaxe emprega, como elementos construtivos, os materiais protagonistas das distintas seccións, outorgándolle un protagonismo especial á madeira procedente dos montes veciñais en man común de Galicia.

Promovida polo Goberno de España, a través da Secretaría Xeral de Axenda Urbana, Vivenda e Arquitectura do Ministerio de Vivenda e Axenda Urbana (MIVAU), e desenvolvida en colaboración con Acción Cultural Española (AC/E) e a Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento (AECID), Internalities contou, ademais, co patrocinio oficial de FINSA.

A Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición do artista Sergio Marey, comisariada por Eduardo Valiña, que poderá visitarse ata o 5 de abril. Baixo o título Arrieire no camiño, Marey ofrece unha lectura crítica da tradición, entendida non como unha herdanza fixa senón como un espazo de conflito e transformación. A súa obra dialoga coa memoria colectiva, a cultura popular e as posicións disidentes, resignificando elementos rurais e cotiáns para cuestionar os relatos dominantes e abrir novas posibilidades para imaxinar a comunidade. A exposición propón reflexionar sobre como se constrúen e exclúen as tradicións e como se poden reinventar desde o presente.

A mostra “Virando o rosa”, da fotógrafa Diana Fajardo Rama, inaugúrase o 16 de febreiro ás 12:00 h no Claustro Alto do Colexio de Fonseca, no marco das celebracións do 8M. O proxecto reflexiona sobre a atención ás mulleres diagnosticadas de cancro desde unha perspectiva de xénero, combinando exposición fotográfica, libro gráfico e relatorios públicos. A mostra busca dar visibilidade ás experiencias reais das afectadas, superando imaxes simplificadas de recuperación e empoderamento.

Lito Sferas é unha exposición de Lito Portela que nace arredor dun libro de artista concebido como núcleo do proxecto: unha peza elaborada manualmente polo autor, co deseño de Rai Iglesias, que integra textos poéticos de Manuel Romón, reflexións críticas e obras orixinais sobre papel.

Non é un simple contedor de imaxes, senón unha obra total na que palabra, materia e xesto conflúen nun mesmo proceso creativo. O proxecto, iniciado en 2020, entende a paisaxe non como un motivo para representar, senón como unha experiencia vital que se habita: camiñar, estar, percorrer o monte forman parte da propia acción artística. Esa identificación entre corpo e territorio atravesa toda a mostra, que invita a ler devagar, a deterse e a relacionarse coa obra desde a intimidade que propón o libro e coa expansión visual das pezas que ocupan o espazo expositivo.

Pinturas sobre papel e libros intervenidos prolongan a mesma reflexión: superficies que evocan rocha, sedimento, erosión e tempo, cunha pintura contida e esencial. A exposición sitúa o foco na relación entre paisaxe e identidade, reivindicando unha mirada ética e sensible cara á natureza, fronte á homoxeneización contemporánea do territorio. Máis que mostrar imaxes, Lito Sferas propón habitar simbolicamente a paisaxe e lembrarnos que tamén formamos parte dela.

A mostra ‘Despunte 2026’ reúne os proxectos finais do alumnado das Ensinanzas Artísticas Superiores de Deseño (Grau en Deseño de Produto) e das Ensinanzas Artísticas Profesionais de Artes Plásticas e Deseño (Ciclos Formativos de Grao Superior en Fotografía, Xoiaría Artística e Técnicas Escultóricas).

Os traballos expostos optan aos premios Despunte 2026, cuxos galardóns entregaranse na gala desfile Despunte 2026 o 5 de marzo, na que tamén se presentarán as coleccións finais do Grao en Deseño de Moda.

As estacións do ano é unha exposición de arte contemporánea singular que convida a abrir os sentidos, camiñar devagar e mergullarse en cada obra. Partindo dun concepto de inmersión espacial, o Museo Centro Gaiás convértese nun lugar onde sentir a arte a través dos sons, da temperatura, das cores e das texturas, coa primavera, o verán, o outono e o inverno como os grandes escenarios das nosas vidas.

A comisaria da mostra, a artista e investigadora, Mónica Alonso, seleccionou coidadosamente cada pintura, escultura, fotografía, instalación e vídeo, deseñando un percorrido que pon o foco no valor emocional, sensorial e simbólico da experiencia artística.

Nesta viaxe percorreremos paisaxes, bodegóns, esculturas e imaxes indiscutiblemente evocadoras da memoria individual e colectiva de cada estación en Galicia. A choiva e a neve, o mar, o verde das montañas, as flores ou plantas e froitos como o millo, as verzas ou a pataca xorden non só como motivos estéticos, senón como compoñentes fundamentais da vida e da identidade galega.

Do Movemento Rexionalista de principios do século XX ata as xeracións máis novas que están a gañar recoñecemento a nivel estatal e internacional, As estacións do ano reúne máis de 80 pezas de 63 artistas, procedentes das coleccións de arte públicas e privadas máis destacadas de Galicia. Entre elas, a Colección de Arte Afundación, a Colección de Arte ABANCA, as fundacións María José Jove, Luis Seoane e Eugenio Granell, así como o Centro Galego de Arte Contemporánea, os museos de Belas Artes da Coruña, Pontevedra e Lugo, ou as galerías Nordés e Trinta.

Lluís Hortalà (Olot, Xirona, 1959) xoga co engano e a confusión da mirada, mergullándose na arte do trompe l’oeil. Centrándose coidadosamente no detalle, incide nunha pintura realista ata o extremo, que é mimética coas texturas e os brillos, capaz de reproducir visualmente o tacto e, ás veces, a temperatura fría das pedras. Nesta pintura parece que non hai nada máis ca técnica; iso si, impecable. Non obstante, por detrás da técnica afloran o sentido e os significados. En cada unha das obras hai unha narrativa, unha rede de conexións que constrúe un marco reflexivo sobre a historia; tamén, e sobre todo, a historia da pintura e da cultura.

A súa obra de principios dos 2000 caracterizouse por estudar a paisaxe que frecuentaba como alpinista e montañeiro. A paisaxe era a montaña, as formas dos pináculos, pero sobre todo a rocha, a textura da pedra, a rugosidade caprichosa, xeolóxica e mineral. Esta atención á pel das rochas, á súa textura, é un precedente de todo o que virá despois: a representación dunha ornamentación arquitectónica e de estilos que encadran ideoloxías e políticas, formas de xulgar.

Co título da exposición, Ante a Lei —que tamén lle dá nome a varias das súas obras—, Lluís Hortalà remítenos a un dos contos máis coñecidos de Kafka, quizais o máis divulgado xunto con A metamorfose (tamén chamada A transformación en traducións recentes). Con esta referencia, Hortalà convídanos a explorar a tensión entre o acceso e a barreira, entre o visible e o prohibido, temas que atravesan o universo kafkiano e resoan na súa obra plástica.

A mostra inclúe algunhas das súas series máis recentes, que desenvolven progresivamente xuízos sobre as leis cambiantes do gusto. Comeza co contraste entre chemineas rococó e neoclásicas, que precederon e anunciaron formalmente a guillotina: unha forma de xulgar a vida ou a morte desde a lei durante a Revolución Francesa. Continúa coas paredes —pintadas ou revestidas con teas— e as portas que conectan as salas de grandes museos europeos, como o Prado de Madrid ou a National Gallery de Londres. Todos eles se converteron en tribunais desde os que xulgar non só a arte, senón tamén as nacións que os crearon.

Por último, chegamos á porta e ás ventás da sala do tribunal onde tiveron lugar os xuízos de Núremberg, que sentaron as bases do mundo democrático posterior a 1945, no que vivimos ata os nosos días. Naquel proceso xulgáronse os crimes do nazismo e asinouse a necesidade de leis lexítimas, fronte a cuxa ausencia axexan os demos cos que nos tocou convivir: os mesmos que hoxe rexorden, reivindicando liderados totalitarios e enarborando a bandeira do capricho autoritario e do odio. Lembrar serve para loitar e resistir. Kafka entre nós é unha luz que advirte das tebras que nos ameazan.

Como será o internet do futuro? Vivimos xa no metaverso?

Unha reflexión sobre as implicacións éticas, legais, sociais e económicas dos mundos virtuais

A exposición Mundo expandido. Entre o físico e o virtual explora os límites da realidade física e da simulación dixital e afonda nos efectos da explosión dos mundos virtuais nas nosas vidas.

A través de 80 pezas, entre as que se atopan desde obxectos históricos dos séculos XVIII e XIX, instalacións inmersivas, videoxogos, aplicacións de realidade aumentada e reflexións sobre o metaverso de diversos artistas nacionais e internacionais, a mostra explora a pulsión humana por habitar mundos simulados. Ao mesmo tempo, convida a reflexionar sobre a relación actual entre a realidade física e os mundos virtuais, e sobre as súas implicacións éticas, filosóficas, legais, sociais e económicas.

A globalización, a hipervixilancia, a desigualdade, as identidades dixitais, ou a organización social e códigos de conduta en comunidades virtuais son algúns dos temas, de fonda actualidade, presentes nunha mostra que pon o foco nunha sociedade que habita entre o real e o virtual. 

Trátase dun proxecto de Fundación Telefónica, que puido verse orixinalmente na súa sede en Madrid entre novembro de 2023 e maio de 2024 e itinerou posteriormente ao Perú, exhibíndose entre xuño e novembro do 2024 no Museo de Arte de Lima (MALI). A súa estancia no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura é a primeira itinerancia en España desta mostra.

Un proxecto artístico de intercentros que nace da colaboración entre o IES de Cacheiras e o CIFP Compostela.

Esta mostra é o resultado dun innovador traballo conxunto no que participan alumnos/as de 3º da ESO do IES de Cacheiras, desde a materia de Educación Plástica, Visual e Audiovisual (EPVA) e tamén alumnado voluntario de 1º de ESO da mesma materia e estudantes do CS Modular e Dual de FP en Deseño e Xestión da Produción Gráfica e AFD Impresión Dixital do CIFP Compostela.

Os mozos e mozas do IES de Cacheiras, baixo a coordinación da profesora Ana Delia Rodríguez Dorrego, mergulláronse no imaxinario pétreo das gárgolas de Santiago de Compostela, desenvolvendo un proxecto artístico en dúas fases: unha primeira na que analizan, documentan e debuxan fielmente unha gárgola escollida; e unha segunda na que reinterpretan esa mesma figura mediante técnicas como o collage ou o modelado en 3D, deixando voar a súa creatividade e achegando novas lecturas a estas singulares esculturas que habitan os tellados da cidade.

Pola súa parte, o alumnado do CIFP Compostela, dirixido polo profesor Martín Alamancos Brandaríz, encargouse do deseño da cartelería, flyers, estructuras expositivas e roll-ups da exposición a partir das obras do IES de Cacheiras.

Durante a exposición, o público poderá participar activamente votando polas súas obras favoritas en dúas categorías: debuxo e interpretación escultórica/collage. As votacións estarán abertas ata o 6 de abril, e as obras gañadoras recibirán un premio outorgado pola Hospedaría de San Martiño Pinario.

A exposición permanecerá aberta ata o 10 de abril, día no que se celebrará o acto de clausura ás 20:00 horas coa correspondente entrega de premios.

Este proxecto site specific “descende o ceo” simbólicamente, levando o debuxo e a pintura sobre papel ao espazo, nun xogo de sensacións entre o corpo, a pintura e a arquitectura.

O ceo tórnase vulnerabilidade, pel e memoria, mesmo corpo, case como se descendesen séculos de historia dese rico teito mudéxar volvéndose febras de paisaxe. Nesta obra da artista arxentina Luciana Rago, os papeis de febras vexetais son traballados con tinta e acuarela, nun interesante xogo visual na súa fascinación polo ambiguo, desdebuxando o anverso e o reverso, investigando múltiples posibilidades nunha sorte de tensión entre o leve, o etéreo e o denso, o permanente. A obra propónse así como unha experiencia vital para ser transitada: unha escenografía envolvente que ofrece diferentes puntos de vista e interpela activamente a quen a percorre.

“O ceo aos meus pés”, que toma o título dunha antoloxía de poesía chinesa contemporánea, é unha metáfora complexa, mais tamén sensorial: un ceo que se deconstrúe en luz, levidade e emoción, mentres a súa derme actúa como rexistro de memoria, pegada e resistencia. A artista dialoga, así, coa tradición pictórica oriental, mais o trazo e a mancha irrompen agora na tridimensionalidade para interpelar o corpo e a súa temporalidade imperativa.

O Bar Suso acolle a súa primeira exposición artística, unha mostra fotográfica de Antonio Otero. 

A exposición Mar de San Simón reúne unha selección de pinturas de Berta Cáccamo (Vigo, 1963–2018), realizadas principalmente entre finais dos anos oitenta e comezos dos noventa. A mostra revisa un momento clave da súa traxectoria, no que a artista evoluciona desde unha pintura máis xestual cara a unha linguaxe depurada baseada na arquitectura e a composición. Inclúe obras significativas como Triple percorrido (1989) e o políptico Descrición do día (1988–1990), xunto con papeis e pinturas realizadas durante a súa etapa en París. O conxunto propón unha mirada sobre a transcendencia da súa obra e sobre a necesidade de revisar o pasado para pensar o presente.

A exposición ATENCIÓN PLENA do artista Félix Fernández, comisariada por Eduardo Valiña, poderá visitarse na Fundación Eugenio Granell ata o 17 de maio. Esta mostra interdisciplinar combina vídeo, performance, fotografía e debuxo para reflexionar sobre a identidade e a existencia. Inclúe dúas obras inéditas: Nos límites da corporalidade, que aborda a relación entre corpo e identidade nun contexto social dixitalizado, e Impermanencia, que explora a identidade líquida e a pertenza social mediante fotografía, animación 3D e referencias culturais. A exposición complétase con debuxos e fotografías que amplían o seu contido.

O venres 13 de marzo ás 19:30 h inaugúrase a exposición “Voluntades simultáneas” dos artistas ferroláns Sofía Piñeiro e Xabier Cano no Hotel Virxe da Cerca en Santiago de Compostela. A mostra enmárcase dentro do convenio expositivo desde 2011 entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo Penelas, que permite que artistas profesionais intervistan con obras contemporáneas nos nobles espazos do edificio do século XVIII.

Sofía Piñeiro (Ferrol, 1981) é licenciada en Belas Artes pola Universidade de Castilla-La Mancha e profesora de debuxo e pintura. O seu universo plástico mestura a revisión da poética do paisaxe e escenas costumbristas con trazos sarcásticos e infantís, utilizando cores vibrantes e escenarios que combinan fantasía e reflexión sobre a percepción da realidade.

Xabier Cano (Ferrol, 1984) é ilustrador freelance, pintor e arquitecto de interiores. Formouse en distintas técnicas pictóricas e, desde 2021, dedícase integramente á creación artística, fanzines e publicacións ilustradas. Ambos os artistas participaron recentemente en exposicións como “Neoterritorios” no Museo da Construcción Naval de Ferrol e estarán neste mesmo espazo este verán nunha mostra colectiva sobre o Camiño de Santiago e o eclipse de sol.

A través dunha coidada selección de retratos e historias persoais, Iguais baixo o sol ofrece unha aproximación humana ao impacto que o albinismo ten en miles de persoas. A exposición aborda o estigma social, o abandono e a violencia, así como as dificultades no acceso á saúde, á educación e ao emprego, ao tempo que destaca historias de resiliencia, liderado comunitario e iniciativas que xa están a transformar vidas. A mostra, incluída na Primavera Cultural da USC, nace da misión de Beyond Suncare, organización que traballa en países como Malawi, Uganda, Ruanda e a República Democrática do Congo para mellorar a protección e as condicións de vida das persoas con albinismo.

A Galería José Lorenzo inaugura a exposición Abstracción Atlántica, dedicada á arte abstracta galega das últimas décadas do século XX. A mostra reúne unha decena de obras de artistas como Xosé María Molezún, Silverio Rivas Caruncho, Antón Lamazares, Antón Goyanes ou Rafael Baixeras, vinculados a linguaxes sintéticas e expresivas que exploran o espazo, a materialidade e a memoria. A exposición poderá visitarse a partir do martes 17 de marzo.

Na Fundación Granell pódese visitar a exposición “Bonecas Ohinasama – Festa tradicional xaponesa Hinamatsuri”, do 18 de marzo ao 4 de abril. A mostra reúne unha colección exclusiva de bonecas Ohinasama e varios quimonos de nenas relacionados co Hinamatsuri, a tradicional celebración xaponesa tamén coñecida como Día das Bonecas ou Festival das Nenas.

Esta festividade, que en Japón se celebra cada 3 de marzo, está dedicada a desexar saúde, felicidade e un futuro próspero ás nenas da familia. As bonecas, que representan a membros da corte imperial e outras figuras simbólicas, colócanse en posicións concretas nun altar escalonado seguindo unha tradición centenaria que busca protexer e bendicir ás nenas. A exposición ofrece unha visión singular desta tradición cultural xaponesa a través da arte, o vestido tradicional e a simboloxía das bonecas.

A Cátedra Juana de Vega inaugura ‘Mulleres e comercio na Galicia, séculos XIX e XX’, unha exposición que reivindica o legado das mulleres como motor económico e social. O proxecto rescata a memoria das mulleres que, durante xeracións, sostiveron o abastecemento e o pulso económico das vilas e cidades galegas.

Ofrece unha ampla visión do papel feminino no comercio tradicional a través de paneis, fotografías históricas, documentos de arquivo, materiais sonoros e referencias literarias. O percorrido integra o traballo das vendedoras que aseguraban cada día o abastecemento urbano desde os mercados de abastos e prazas públicas; o dinamismo das vendedoras ambulantes e dos postos fixos que configuraron a paisaxe comercial das rúas; a vitalidade das feiras como grandes espazos de intercambio económico, socialización e tradición; e o avance das mulleres como titulares de negocios urbanos —desde mercerías e quincallerías ata sombrererías, bazares ou establecementos de distribución máis complexos— nun contexto no que o seu labor quedou con frecuencia invisibilizado.

Este diálogo entre pasado e presente complétase cunha mirada contemporánea ao comercio feminino, destacando a continuidade de negocios hoxe emblemáticos rexentados por mulleres que manteñen vivo un modelo baseado na proximidade, no coidado polo produto e nun tecido social que reforza a identidade das cidades e vilas galegas.

O Consorcio de Santiago organiza a exposición “A alma de Compostela: un percorrido en acuarela e fotografía” na Casa do Cabido (Praza de Praterías), que poderá visitarse de balde. 

A mostra forma parte do Proxecto Compostela, unha investigación visual do colectivo LUCET na que a práctica artística actúa como ferramenta de análise do territorio, da memoria e da experiencia urbana. Mediante a acuarela e a fotografía, os artistas ofrecen unha lectura da cidade como paisaxe cultural construída ao longo do tempo a partir da interacción entre espazo, historia e persoas.

A nova exposición no Auditorio de Galicia recupera o traballo fotográfico de Colita (Isabel Esteva, 1940-2023, Barcelona) publicado xunto con textos da escritora Maria Aurèlia Capmany (1918-1991, Barcelona) no libro Antifémina (1977), considerado o primeiro libro gráfico abertamente feminista da Transición.

A mostra reúne máis de 130 fotografías organizadas en dez seccións que exploran, con enfoque crítico e didáctico, a feminidade convencional e a vida das mulleres baixo o franquismo, abordando temas como traballo, relixión, marxinación, envelenamento e sexualidade, así como a experiencia de corpos empoderados, decorativos ou erosionados polo tempo.

Esta é a primeira vez que o libro se exhibe en formato expositivo, homenaxeando a Colita e reivindicando o papel destas dúas mulleres intelectuais. A exposición é unha coprodución de La Fábrica e o Círculo de Bellas Artes de Madrid e foi comisariada por Francesc Polop, quen recuperou e redeseñou o libro.

O Arquivo de Galicia inaugura a exposición Mulleres sobranceiras. Luísa Villalta. Música, palabra e compromiso, grazas á recente doazón do arquivo persoal da autora por parte da súa familia. Esta doazón converte ao Arquivo nunha das institucións de referencia para o estudo da figura de Luísa Villalta e permite achegar ao público a vida e obra dunha das intelectuais máis brillantes da súa xeración.

A mostra reúne máis de 60 pezas entre as que se atopan apuntes e borradores da súa obra, correspondencia con escritores e escritoras, así como folletos e programas de actos nos que participou. O percorrido expositivo permite descubrir as diferentes facetas dunha muller que destacou como música, escritora, tradutora e docente, e que practicou múltiples xéneros literarios: poesía, teatro, ensaio e xornalismo de opinión. En todas elas emerxe sempre a súa paixón, o seu compromiso e a súa mirada crítica e sensible.

Ademais, complétase coa exposición de algunhas das súas publicacións, procedentes da súa biblioteca persoal e do fondo da Biblioteca de Galicia, ofrecendo unha visión máis completa do seu legado intelectual e cultural.

A mostra está comisariada polos técnicos do Arquivo de Galicia Miguel López Sánchez e María del Mar García Miraz, e forma parte da iniciativa que desde 2016 o Arquivo desenvolve con motivo do Día Internacional da Muller: inauguracións de exposicións temporais que poñen en valor o papel das mulleres ao longo da historia.

Esta exposición é unha oportunidade única para mergullarse na vida, obra e compromiso de Luísa Villalta, e para recoñecer a importancia do seu legado na cultura galega e no pensamento contemporáneo

A exposición A natureza das cousas reúne unha selección de fotografías de Chema Madoz realizadas entre 1982 e a actualidade, nas que o artista dialoga coa natureza ou emprega elementos naturais. Madoz (Madrid, 1958), un dos creadores máis destacados da fotografía española contemporánea, é coñecido polas súas imaxes en branco e negro de inspiración surrealista. Comisariada por Oliva María Rubio e coorganizada con La Fábrica, a mostra inaugúrase o 26 de marzo na Sede Afundación de Santiago de Compostela e poderá visitarse ata o 29 de agosto.

Esta mostra acolle por primeira vez na galería a Alba Troiteiro, unha artista emerxente que encarna un espírito circense —vinculada co Circo Nove— enerxético e á vez fráxil, esencia que define toda a súa obra.

Alba Troiteiro (Soutomaior, 1988) traballa desde a linguaxe plástica, destacando o debuxo e a liña como forma de pensamento e expresión visual. A súa creación desenvolveuse en múltiples formatos —papel, muro, pel— sempre cunha mirada posta na emoción e na sensibilidade, sen perder a forza e a estrutura gráfica que a caracterizan. Na súa obra conflúen o íntimo e o simbólico, o corpo e o espazo, o artesanal e o contemporáneo. O xogo, o rito e a emoción convértense en linguaxes que se canalizan a través do trazo e da composición.

Actividade organizada en colaboración coa asociación PlaymoGalicia na que se exporán dioramas orixinais realizados con pezas desa marca de xoguete e que recrean diferentes escenarios e ambientes. Haberá catro dioramas: dous de 4 metros cadrados, un de 8 metros cadrados e un de 12 metros cadrados. Ademais, os días 18 e 19 de abril haberá unha feira comercial na que participarán varios expositores con produtos da marca Playmobil e un concurso de minidioramas.

Exposición Camelia, flor de Galicia. Do 2 ao 4 de abril, o Pazo Colexio de Fonseca acolle esta mostra que une a beleza da camelia coas cores e a tradición do traxe galego, ofrecendo un percorrido visual pola identidade cultural de Galicia.

A exposición contará con máis de 200 variedades desta flor emblemática, da man de 25 coleccionistas e entidades. A mostra combina a tradición botánica da camelia con elementos representativos do traxe tradicional galego, nun montaxe que incorpora, como novidade nesta VI edición, instalacións audiovisuais para enriquecer a experiencia do visitante.

Organiza: Turismo de Galicia
Colaboran: Sociedade Española da Camelia e Universidade de Santiago de Compostela

Voces do Pacífico reúne máis de 200 obxectos procedentes das coleccións do British Museum, unha das máis relevantes de arte de Oceanía a nivel internacional. A exposición propón un achegamento ás culturas do Pacífico situando os seus pobos no centro do discurso expositivo, poñendo en valor tanto pezas históricas como un conxunto significativo de obras de artistas contemporáneos oceánicos que reinterpretan e manteñen vivas as tradicións ancestrais. 

A mostra estrutúrase en sete ámbitos temáticos que permiten afondar na diversidade cultural, artística e espiritual de Polinesia, Melanesia e Micronesia, abordando prácticas como o tecido, a danza, o tallado, a navegación ou as loitas polo territorio e os recursos.

Ao longo do percorrido, a exposición preséntase como un convite á reflexión e á acción, salientando a creatividade, a innovación e a resiliencia que caracterizan estas comunidades. Desde unha perspectiva contemporánea, o discurso establece unha conexión directa cos retos globais actuais, especialmente co impacto do cambio climático, que ameaza de forma crítica a supervivencia de moitas illas do Pacífico debido á subida do nivel do mar.

Deste xeito, Voces do Pacífico configúrase como un recoñecemento ás culturas oceánicas ancestrais como fonte de coñecemento fundamental para afrontar os desafíos medioambientais do presente.

A mostra Nunca deixará de chover no meu cinema. 30 anos de filmes de Zarauza inclúe no mes de xuño actividades complementarias para afondar na ollada e a traxectoria do guionista, director e produtor compostelán. 

O domingo 31 de maio, a Zona C servirá de escenario para a lectura de textos e poemas do cineasta cos que coñecer outra póla creativa deste polifacético autor. Na voz do propio Zarauza e do actor Adrián Ríos.