O Salón Teatro acolle durante dúas noites a representación desta peza de teatro contemporáneo que mestura comedia de xénero, farsa de costumes, melodrama, cabaret e sátira social.

Autoría: Copi
Dirección: Zé Paredes
Elenco: Mundo Villalustre
Deseño de iluminación: Antóm Ferreiro
Deseño plástico, vestiario e maquillaxe: Mónica Camaño - Teatro Un
Produción, deseño gráfico e fotografía: Manu Lago - La Tía Mardalina
Auxiliar de produción: Cristina Balboa - La Tía Mardalina
Vídeo: La Tía Mardalina
Xastra: Manola Camaño - Teatro Un
Marioneta: Alexandre Oaz - Teatro Un
Produce: Mundo Villalustre
Coproducen: Teatro Nu e La Tía Mardalina
Colaboran: Teatro do Noroeste e Auditorio de Cangas

Este texto contén unha chamada de Australia, dúas violacións (seguidas), unha anestesia por cloroformo (sen violación), un editor en quebra, unha escritora exmodelo, unha xitana voyeurista, un detective en busca dun filme que protagonizar, un galgo afgán con incontinencia urinaria, un psicanalista con incontinencia verbal, unha nai alcohólica con debilidade polos negros e polas obras de caridade, unha morte seguida de resurrección e... ratas, moitas ratas en desbandada do Instituto Pasteur.
Todo isto acontece dentro do universo prodixioso de L., un home que é muller e que no día do seu cincuenta aniversario recibe un estraño regalo: un frigorífico.
Le Frigo, retrato dun templo saturado de imaxes e soidade, é unha das máis fascinantes propostas de interpretación do teatro contemporáneo. É un texto cáustico e intemporal no que todos os xéneros sexuais e todos os estilos teatrais se suceden promiscuamente de forma vertixinosa e sorprendente: da comedia de xénero á farsa de costumes, do melodrama ao cabaré, da traxicomedia á sátira social.

A compañía Teatro do Lume ofrece esta fin de semana a representación de 'A que non podes dicir cocacola?', unha peza de teatro contemporáneo na que unha muller, representada por varios personaxes, busca a tan nomeada felicidade, dende moi diversos puntos de vista e en variadas situacións, no medio dun humor acedo e irónico mesturado con momentos intimistas.

Unha das obras cume de Camilo José Cela, Premio Nobel de Literatura, na que Pascual Duarte, campesiño estremeño fillo dun alcohólico, cóntanos a súa existencia mentres espera a súa execución na cela dos condenados á morte.

Dirección: Gerardo Malla
Produción: Tomás Gayo Producciones
Elenco: Marcial Álvarez, Ángeles Martín, Ana Otero, Tomás Gayo, Sergio Pazos, Lorena Do Val, Lola Casamayo

'Oiseau Rebelle (paxaro rebelde)' é un espectáculo de teatro-danza, verbal, plástico e sonoro que dialoga sobre o imaxinario amoroso e des-amoroso. Un ritual do corazón como músculo, como metáfora e como alimento.

Autoría, dirección e interpretación: Paulina Funes e Cristina Balboa
Escenografía e vestiario: Funboa Escénica
Música: Carlos Suárez e Funboa Escénica
Iluminación: Paulina Funes

Que impide ás novas xeracións caer no amor? Para caer temos que ter unha certa seguridade de podernos levantar, ou aínda máis, un ten que poder sentirse a si mesmo e aceptarse tendo a necesidade de ser visto polo outro. Pode que falte isto nas novas xeracións, na nosa: a capacidade de sentirnos a nós mesmos. Mesmo despois de facelo é difícil namorarse ou comezar unha historia "sincera".

'Oiseau Rebelle (paxaro rebelde)' é un espectáculo sobre o amor. Non ese amor que traspasa todas as fronteiras, senón o amor de hoxe, o da nosa xeración. O amor que sentimos nós, Cristina e Paulina, e o que cremos que proxectan as persoas que nos rodean. O noso xeito de sentir está condicionado polos códigos culturais cos que nos criamos: o cine, a literatura, os estereotipos publicitarios e os prexuizos sexuais que imos adquirindo en torno á montaña de información que recibimos da sociedade. Aprendéronnos a amar? Esta e a cuestión da que parte o proxecto.

Partindo das nosas historias reais queremos indagar sobre o amor sen corpo ou amor cibernético, a moderación do amor e a dicotomía entre namorarse e permanecer en parella.

'O Vegetal' nace da fusión da comedia de situación co teatro do absurdo. A partir dunha parodia da comedia televisiva anglo-saxona, a peza transforma o característico salón de clase media, presidido polo eterno sofá onde todo ten lugar, nun espazo desnaturado e empobrecido. A intención, someter as relacións humanas máis triviais a un exercicio de ironía e distanciamento deitando algunha luz sobre a sociedade actual e a banalidade dos seus costumes.

Dramaturxia e dirección: Carlos Santiago
Elenco: Cátia Lopes e Flora Miranda
Escenografía e deseño gráfico: Pancho Lapeña
Figurinos: Sagra Quintela
Deseño de luz: Luca Malone
Banda sonora: Fran Pérez e Arnold Schönberg
(Espectáculo en portugués)

En medio da crise que sacude Portugal, dúas mulleres encóntranse nun sofá para tratar sobre un problema común, o problema do Vexetal.
O problema do Vexetal é que, de xeito inesperado, decidiu dar un paso a fronte e converterse en Animal, un ser capaz de desprazarse no espazo e no tempo polo propio impulso. Antes, o Vexetal era confortablemente pasivo, estático, divisible e previsible. Mais agora, convertido en Animal por un xesto acaso inconsciente, o tal suxeito escapa a calquera control. Obrigadas polas circunstancias, as dúas mulleres deben tomar medidas radicais para reatar o Animal e evitar o perigo.

A compañía Forma Teatro ofrece a representación de 'Son da corda', unha obra que conta o inicio da comunicación entre tres mulleres que coinciden na sala de espera dun psiquiatra coa única pretensión de normalizar as súas vidas.

'Son da corda'

Autoría: Rita Tabarés Goldar
Dirección: Rita Tabarés Goldar
Escenografía: O Contramaestre
Vestiario: Forma Teatro
Luces: Sara Baltar
Fotografía: Rubén Llenderrozos
Música orixinal: Anne Tooming e Juan Ramos
Actrices: Tania L. Villamarín, Sara Baltar e Rita Tabarés

O que en principio parece ser unha situación de soidade e de profunda necesidade de compartir, acaba converténdose nun caos absoluto, motivado polo abuso de poder que exerce o psiquiatra fronte á vulnerabilidade dos seus pacientes.
'Son da corda' fala de amor, de impotencia, de soidade, de necesidades sen cubrir, de tenrura, de odio, de relacións de poder. En definitiva, da complexa xestión do mundo dos sentimentos e dos perigos que isto leva.

Constituíu o primeiro gran éxito de Woody Allen. Para moitos especialistas, marca o punto de perfección de como debe ser a comedia. Quizais estamos falando dunha das obras que contén o número de frases máis enxeñosas e diálogos máis brillantes do teatro mundial.

Dirección: Tamzin Townsend - Axudante de dirección: Fran Arráez
Elenco: María Barranco, Luís Merlo, José Luís Alcobendas, Beatriz Santana, Javier Martín
Iluminación: Felipe Ramos
Escenografía: Ricardo Sánchez
Espazo Sonoro: Isabel Montero
Audiovisuais: Isaías Muñoz
Vestiario: Paco Casado e José Juan Rodríguez
Fotografa: Paconavarro - Paolo Tagliolini
Deseño Gráfico: Alberto Vale, Hawork Studio
Produción: Marisa Pino e Carlos Larrañaga

SINOPSE
Allan é un crítico de cinema que mantén conversacións imaxinarias con Humphrey Bogart. Cando a súa esposa o abandona, os seus amigos Frank e Linda tratan de axudarlle a atopar parella, con resultados en xeral desastrosos.
Aos poucos descubrimos que Linda é realmente a única persoa que pode entenderse co neurótico Allan...só que é a muller do seu mellor amigo. “Tócala otra vez, Sam” constituíu o primeiro gran éxito de Woody Allen. Foi saudada pola crítica especializada dos Estados Unidos e cualificada como “deliciosa”. Para moitos especialistas, marca o punto de perfección de como debe ser a comedia. O título fai referencia a unha suposta frase que equivocadamente atribúese aos diálogos da mítica película “Casabranca” e que, dita como tal, realmente pertence ao filme “Unha noite en Casabranca” dos Irmáns Marx.