Kunsthalle presenta o traballo site-specific de 5 coñecidos artistas: Jorge Perianes, Alain Urrutia, Suso Fandiño, Carlos Maciá e Misha Bies Golas.

Suso Fandiño presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras. Misha Bies Golas deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local. Carlos Maciá presenta unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas. Jorge Perianes presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación. E Alain Urrutia presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

** Suso Fandiño (Santiago de Compostela, 1970). O seu traballo rescata a linguaxe da arte pop para exercer unha crítica mordaz sobre a sociedade actual. Na súa obra devolve unha visión do creador como xerador dunha mercadotecnia promocional, inserto de pleno nos mecanismos da sociedade de mercado. A esta análise do mundo da arte engade outro máis xeral sobre as estratexias de imaxe promovidas polos medios de comunicación de masas e os pseudo-produtos culturais emitidos pola considerada baixa-cultura. Suso Fandiño participou en numerosas exposicións como Sur le dandysme aujord'hui: Do manequín no escaparate á estrela mediática no CGAC, Santiago de Compostela, Look Up! Natural Porto Art Show en Porto ou La Colección, Fundación Barrié en 2011 e as súas obras están presentes en coleccións como a da Fundación Barrié ou a Fundación Coca-Cola, España. En Kunsthalle presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras.

** Misha Bies Golas (Lalín, 1977) aprópiase da idea dadaísta de ready-made para construír un traballo determinado pola presenza da crítica como modus operandi. A colaxe como forma de desenvolvemento, a seriación e a selección do motivo en relación á esfera vital, aparecen como claves para definir unha obra en continua relación co literario e o cinematográfico. Nos seus patróns, o espazo xeométrico e o ritmo das figuras aparecen como estruturas cunha clara intención musical. Noutras series, o absurdo e a idea de object trouvé cobran nova significación no seu relato. Misha Bies Golas foi gañador do Premio Novos Valores na modalidade de debuxo en 2010, participou en exposicións como Typewriter. A historia escrita á máquina. Colección Sirvent na Cidade da Cultura de Galicia e vén de presentar a súa última publicación A xeito de conclusión no CGAC de Santiago de Compostela. En Kunsthalle deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local.

** Carlos Maciá, (Lugo, 1977). O traballo de Carlos Maciá móvese entre a pintura, a fotografía e o vídeo como soportes usados para indagar no campo da experiencia. No caso da súa obra pictórica, unha concepción do espazo como lugar de pegada, como lugar de paso, determina unha pintura dominada pola calidade vertixinosa e multiplicadora dun trazo que case sempre se converte en ocupación. Carlos Maciá participou en numerosas exposicións individuais como La leyenda del tiempo en MACUF, 2008, Time goes back no Espazo rúa Herrezuelos 31 en Antequera, Málaga, 2007 ou ¡Ten cuidado, no vayas a matar a alguien! na Chocolatería, Santiago de Compostela, 2006 e en colectivas como Que de lejos parecen moscas no Museo de Arte Meixela Gil en México DF en 2011 ou Uno más uno, multitud en Doméstico’08 en Madrid, 2008. Carlos Maciá presenta en Kunsthalle unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas.

** Jorge Perianes (Ourense, 1974) traballa no espazo coma se fose un campo de minas. As súas esculturas-instalacións desvían a atención do espectador dos aspectos meramente figurativos e aparentemente cómodos das súas imaxes cara á idea de intervención como accidente, como trampa, como método de suspicacia ante a aparencia do real. O obxecto vólvese vital mentres asiste á representación do cotián nun espazo escénico e teatral. Entre as súas exposicións individuais destacan as realizadas en Matadero Madrid dentro do Programa Aberto X obras ou Los animales se equivocan en MACUF, e participou en colectivas como 7 +1 Project Rooms no marco de Vigo en 2008 ou Existencias en MUSAC, 2007. A súa obra forma parte de coleccións como a de MUSAC, MACUF, CGAC ou Coca- Cola. En Kunsthalle presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación.

** Alain Urrutia (Bilbao, 1981). A pintura de Alain Urrutia caracterízase por converter situacións tipicamente cotiás en obxecto de revisión artística, formulando algo así como unha revalorización estética dalgúns instantes que para nada foron elixidos de antemán pola súa condición temática. A pintura adquire un carácter revelador, de certas posibilidades ensoñadoras que a afastan da frialdade do elemento fotográfico como base de rexistro do cotián. En 2011, Alain Urrutia participou na exposición Melodías prohibidas dentro do programa do Festival SOS 4.8 e recibiu a Bolsa de Residencia en Beijing (China) do mastudio. En marzo de 2012 presentou exposición individual na Galería Juan Silió e en outubro de 2012 a súa obra estará presente na conmemoración do 15 aniversario do Museo Guggenheim Bilbao co proxecto 103-B. En Kunsthalle presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

Baixo o título de 'Memoria de Compostela' o Consorcio de Santiago ideou unha mostra na que se invita ao visitante a realizar un singular percorrido pola historia de Santiago a partir de vellas fotografías e dos primeiros rótulos que conformaron o rueiro da cidade e que son propiedade do Concello.

A orixe destes rótulos históricos está nas primeiras ordenanzas municipais encamiñadas a establecer unha rotulación das rúas en 1837. A rotulación non se fai efectiva até 1866 cando se comezan a colocar nas paredes dos edificios as placas con letras negras sobre fondo branco cunha dimensión de ao redor de 40x30 centímetros. Tamén se procedeu á numeración das vivendas, moitas das cales aínda conservan os rótulos orixinais. Estas placas luciron no rueiro santiagués até 1964 cando, baixo a coordinación do arquitecto Francisco Pons Sorolla, substituíronse por unhas novas placas graníticas cos nomes tallados a bisel, reproducindo un abecedario de tipo romano pintado en vermello sangue. Este deseño é o que segue vixente na actualidade.

Xunto ás placas, a exposición recolle varias fotografías antigas, de finais do século XIX e de comezos do XX, que permiten botar a vista atrás e descubrir novas estampas, algunhas inmutables, da cidade de Santiago de Compostela. A mostra quere ser un recoñecemento ao labor que durante décadas realizou José Luís Cabo Villaverde na recuperación de material gráfico inédito, que veu enriquecer o patrimonio histórico-cultural de Compostela e que compilou no seu libro Compostela. Memoria fotográfica, publicada con Pablo Costa e editado por Ara Solis en 1996.

De forma complementaria, a mostra expón unha serie de reproducións de planos antigos da cidade. Son planos que se gardan nos arquivos municipais e da catedral e no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Destacan un plano procedentes do Arquivo Xeral de Simancas, no que se debuxa a antiga muralla, e dúas vistas de Santiago, de Pier Maria Baldi (1669) e Ramón Gil Rey (1837).

A Cidade da Cultura organiza ata principios de xaneiro de 2013 unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media.

'Códices, xoias das catedrais galegas na Idade Media' propón unha inmersión nunha Idade Media afastada dos tópicos oscurantistas; unha Idade Media de luminosidade e desenvolvemento cultural, de miniaturas, imaxes, cores, manuscritos e imprentas... Folios e pergameos que translocen toda unha organización social, económica e política. A viaxe levará ao visitante polas principais mostras de códices e libros medievais entre os séculos X e XV, con exemplares únicos en Europa, como o Códice Calixtino e os diversos tombos, o primeiro libro impreso en Galicia, caso do Misal Auriense, ou magníficas copias miniadas, como a Legenda Maior ou o Pasionario Tudense.

Todo un percorrido formulado dende a sinxela dobre perspectiva do coñecemento e do desfrute, e facendo sempre fincapé na importancia, individualidade e particularidade de cada un dos volumes.

Unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media que se mostran ao público en todo o seu esplendor:

Códice Calixtino (½ s. XII)
Tinta sobre pergameo
31,0 x 28,4 x 6 cm

Breviario Auriense (S.XV)
Tinta sobre pergameo
25,0 x 19,0 cm

Libro X de Pergameos Reais (Séculos X-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Tombo A (Cc. 1130-1140)
Tinta sobre pergameo
49,4 x 35,4 x 3,7 cm

Tombo Pechado (Ss. XIV-XV)
Tinta sobre pergamiño
34,5 x 24,5 x 9,0 cm
   
Misal Auriense (1494. Monterrei)
Impreso sobre vitela
34 x 24 x 8,5 cm

Pontifical de Tui (Século XIV)
Tinta sobre vitela
33 x 22 cm

Legenda Maior (Finais s. XIII-comezos s. XIV)
Tinta sobre pergamiño
15,0 x 11,0 x 2,5 cm

Libro XI de Bulas Papais (Séculos XII-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Pasionario Tudense (Primeiro terzo do século XIII)
Tinta sobre pergameo
45,7 x 29,5 cm

Breviario de Miranda (½ s. XV)
Impreso sobre vitela
21,7 x 17,2 x 10,4 cm

Historia Compostelá (S. XVI)
Tinta sobre papel
29,8 x 23,3 x 8,3 cm

Observar, recompilar, indexar, coñecer, recrear. Nunha obra marcada por xestos silenciosos, Fernando Casás (Gondomar, Pontevedra, 1946) mantén unha relación de curiosidade permanente coa natureza. Os vestixios do paso do tempo, os estados e formas entrópicas en permanente mutación, atopadas na profundidade da selva tropical ou na exuberante paisaxe galega, determinan unha traxectoria creativa de máis de corenta anos. Entre Brasil, onde iniciou a súa práctica artística, e a súa Galicia natal, esta exposición antolóxica dá visibilidade a unha obra cunha determinación especulativa e conceptual singular, que tanto se pode materializar en procesos pictóricos ou escultóricos, como en accións efémeras e intervencións específicas, como será o caso das obras inéditas creadas para as salas do CGAC.

Consulta o folleto da exposición aquí

Igual que o cine ou a prensa, a música pop e a rock tampouco non deron escapado da acción da censura. Pero, a diferenza destes, a represión intensificouse xusto cando a ditadura estaba a iniciar unha tímida apertura. O franquismo foi consciente do papel que a música xogara nas revoltas internacionais dos sesenta e tentou limitar o seu alcance nunha España cada vez máis desenvolvida e cosmopolita.

A censura obrigou a producir novas portadas —convertidas hoxe en prezadas pezas de coleccionista— para refacer as máis escandalosas ou eliminar referencias incómodas nos textos das cancións. Vibracións prohibidas revisa os mecanismos de control aplicados durante a ditadura e a súa incidencia no mundo do pop e do rock, a través das portadas de discos da época e dos partes dos censores.

Consulta o folleto da exposición aquí

Ata mediados do mes de xaneiro, a galería Trinta acolle 'Setenta e tres pinceladas', a última mostra da artista Berta Cáccamo.

"Lembro que a miña maior dificultade foi considerarme artista. Nos primeiros anos de estudante de Belas Artes en Barcelona producíame vertixe pensar en chegar a ser pintora e aínda máis en ser artista, término que designaba ós autores que eu ía descubrindo con fascinación...Despois fun atopando o modo de que o que eu facía fora asemellándose á arte, ou polo menos, á arte que debía imitar se quería ser pintora. Hoxe penso que a arte é imitación... Recorremos á imitación do mesmo modo que emulamos ás persoas que nos anteceden, ós modelos humanos que copiamos... Eu vivín o feito de nacer nunha familia na que hai un importante vínculo coa cultura; pintaba dende pequena, tivemos uns excelentes talleres de plástica dende o período infantil no colexio alemán e contaba co apoio dalgún irmán que me poñía a "traballar" ó voltar da escola e gardaba e valoraba os meus debuxos..."

"A arte ten a capacidade de abraiarnos. A experiencia do abraio detén a actividade da mente, o remuíño mental. É a sorpresa do "agora". É o abraio o que detén a estrutura dialéctica da mente. Recoñecer o pensamento é a ponte de entrada á actividade artística. Na práctica da arte, a sensación dase en presente. O pasado e o futuro tórnanse fuxidíos... O tempo desaparece, o tempo non deixa de ser un pensamento... A arte ten o poder de acercarnos á realidade, de situarnos no tempo presente. A arte ten o poder de nos espertar dun soño".

"Cando decido facer un cadro, penso previamente como o vou realizar, establezo uns parámetros que a miúdo veñen dados polas propias características dos materiais e pola idea que sostén a proposta, pero normalmente xorde dunha necesidade, unha necesidade de avance".

"Despois de 25 anos na pintura, chegas a pensar que xa formulaches o teu proxecto, que todo está xa feito, pois aquelas pequenas aportacións ou variacións en torno ó extenso espazo da pintura abstracta foron xa formuladas e só queda non copiarse máis. Pero aparece a necesidade de experimentar nun territorio diferente e descobres de novo as infinitas variables dunha nova idea".

'Unidos pola arte. Colección de pintura do Concello de Santiago de Compostela e do Consorcio de Santiago' é o nome da mostra que agrupa no Auditorio de Galicia unha boa parte do patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago. Trátase da primeira vez que unha exposición reúne nun mesmo lugar cadros que normalmente se localizan en diferentes espazos: na sede do Concello de Santiago, no Pazo de Raxoi; na sede do Consorcio de Santiago, na Casa de Vaamonde; no Auditorio de Galicia; no Museo do Pobo Galego e no Teatro Principal. Son cerca de sesenta pinturas que abranguen un período comprendido entre o século XVIII e a actualidade, e son representativos de diferentes épocas e correntes pictóricas.

A máis antiga peza exposta é un Martirio de San Bartolomé que, probablemente, date de finais do século XVIII e que se considera o cadro máis antigo do Concello de Santiago. Ademais poderemos ver outras pezas antigas como a Aparición da Virxe do Pilar ao Apóstolo Santiago (Mariano Salvador Maella, 1780) e obras de Dionisio Fierros, José Garabal Louzao, Joaquín Sorolla ou Ramón Gil Rey, entre outros.

A exposición articúlase en 5 seccións que abranguen diferentes períodos pictóricos: As orixes da colección; A Escola Compostelá de Pintura e o Grupo Mateo; As exposicións trienais de 1971 e 1974; O Grupo Nome; e A continuidade da colección. Ademais das obras máis antigas, recollidas en As orixes da colección, a mostra inclúe un apartado dedicado á Escola Compostelá de Pintura, creada por Mariano Tito Vázquez, á que pertenceron, entre outros, Elvira Santiso, Juan Luis López, Lino Martínez Villafínez, Manuel López Garabal e Concha Vázquez Martínez. En 1964 parte destes artistas, entre os que se atopan o matrimonio Manuel López Garabal e Concha Vázquez xunto con Felipe Criado, Manuel Pesqueira, Segundo Hevia e Antonio Moragón, forman o grupo denominado “Mateo”.

Outra sección recolle unha selección de obras que participaron na I Exposición Trienal Nacional de Bellas Artes, que se organizou co gallo do Ano Santo de 1971, e na II Exposición Trienal Nacional de Pintura, Escultura, Dibujo y Acuarela y Grabado, en 1974, ambas celebradas en San Domingos de Bonaval.

O cuarto apartado reúne pezas do coñecido como Grupo Nome, que se presentou en Pontevedra en 1986 coa intención de atopar un lugar na plástica galega e deste xeito abrirse ao universo artístico e saír da marxinalidade periférica que sufrían respecto aos circuítos oficiais. Nesta sección podemos contemplar creacións de Xosé Bibián Lorenzo, Anselmo Lamela Castro, Xosé Ramón Morquecho, Xulio Maside e Xan Pardiñas.

A última sección, A continuidade da colección, está dedicada ao Consorcio de Santiago, institución nacida en 1992 e que dende as súas orixes foi depositaria de non poucas obras de arte, co obxectivo de crear un patrimonio artístico propio que contribúa a facer partícipes da cultura viva aos cidadáns, visitantes, peregrinos e turistas, para converter Santiago nun foro cultural de primeira orde.

Esta exposición está organizada polo Concello de Santiago de Compostela contando coa colaboración do Consorcio de Santiago e coa xestión do Auditorio de Galicia. Conta co mecenado da Deputación da Coruña e está comisariada por Juan Conde Roa.

A Zona C de Bonaval acolle ata o mes de febreiro unha nova intervención, ‘Cento oitenta segundos’ de Jesús de la Iglesia, comisariado por Rocío Figueroa. A intervención queda enmarcada na convocatoria de selección dun proxecto para o fomento da práctica profesional de especialistas en arte contemporánea na Zona C que organiza o Concello de Santiago e xestiona o Auditorio de Galicia en colaboración co Máster en Arte, Crítica e Museoloxía Contemporáneas da USC.

Jesús de la Iglesia é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo. Recibiu o premio extraordinario fin de carreira na especialidade de escultura. Despois realizou o Máster en Arte Contemporánea, Creación e Investigación da mesma universidade. É experto en deseño multimedia, especializado en web e vídeo dixital. Actualmente compaxina o seu labor profesional e artístico coa realización da súa tese de doutoramento sobre videoarte. A súa investigación artística radica na busca dun ámbito procesual produtivo que posibilite un diálogo multimedia fluído entre disciplinas tan dispares como o vídeo, a instalación, a fotografía, a escultura ou a pintura.

Jesús de la Iglesia presenta un proxecto expositivo inédito, baseado nunha liña de investigación que vén estudando ao redor do retrato dentro da videoarte. Cento oitenta segundos retrata persoas de todo tipo e condición, mostrando a súa individual historia de vivencias. Nesta exposición, o artista céntrase nos rostros, con nomes e apelidos, dalgúns artesáns que desenvolven o seu traballo na cidade Santiago de Compostela, un contorno historicamente relevante para este tipo de profesionais. Jesús de la Iglesia mostra o seu traballo encauzado entre a tradición e a modernidade na historia da arte, ao tempo que o presenta nun espazo de similares condicións, convertendo a Zona “C” nun marco dentro do marco.

“Cento oitenta segundos, non son máis que tres minutos. Os tres minutos de exposición nos que deben posar os protagonistas das obras de Jesús de la Iglesia ante a súa cámara. O artista, cun encadre en plano medio, retrata persoas de todo tipo e condición, mostrando a súa propia historia, a través dos moitos detalles con que se debuxan os seus rostros; un mapa cartográfico de vivencias escrito sobre a pel. Nesta ocasión o obxectivo enfoca directamente a tradición, o traballo dos artesáns, ferreiros, imaxineiros, ourives, marroquineiros etc. Eses oficios, cada vez máis en desuso, que sobreviven grazas ao afán incansable daqueles que non se renderon á produción industrial e ás novas tecnoloxías.

Jesús de la Iglesia toma este tema particular dentro dun contexto máis amplo que incide sobre a importancia do retrato e da identidade. Supón o pretexto perfecto para reflexionar sobre o concepto de tempo e sobre o poder de fascinación da imaxe. Unha constante construción do presente a través da revisión do pasado, nunha época, a nosa, na que se impoñen outros modos e outros formatos de narración.

O artista alude directamente a referentes clásicos da pintura da arte europea, véndose influenciado por artistas como Hans Holbein, Vermeer De Delft ou Velázquez. Tamén observa a artistas modernos e contemporáneos como Pierre Gonnord, Bill Viola, Ori Gherst, ou Andy Warhol que xa nos anos 60 fixera os seus Screen Text, unha serie de videoretratos filmados en branco e negro.

O artista traballa coa luz, e coas cores como se fosen pigmentos; coa mesma dedicación, como o máis puro artista no seu obradoiro, elaborando, configurando, plasmando. O dominio da técnica que aplica e a edición final resultan determinantes na súa produción.

Neste caso, a pintura defínese así como pensamento, como idea, máis que como acto físico. “Pintar” imaxes non é máis que plasmar algo imaxinado en algo tanxible, e polo tanto non exclusivo da pintura no seu concepto máis clásico como disciplina académica. En lugar de traballar con pincel fino en óleo sobre táboa, configura luz e cor, sobre un tecido de píxeles, enmarcado nunha pantalla de cristal líquido. As novas técnicas alíanse co artista, como noutros tantos momentos anteriores da historia da arte, para iluminar obras, quizais imaxinadas, pero nunca antes materializadas.

Jesús de la Iglesia reivindica “contemplar”, como un acto necesario, ao que parece que a sociedade actual renunciou. Debemos retomar o dereito a deternos, a fixar a nosa atención en algo, e ter un xuízo crítico individual, desligándonos do colectivo, para non ver a través dos ollos doutros, senón para observar a través dos propios.

Comisaria
Rocío Figueroa Guisande*

Rocio Figueroa Guisande é licenciada en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. Actualmente centra a súa actividade na crítica de arte, e na colaboración en varios traballos editoriais, así como na creación de proxectos de comisariado con artistas novos.

Ata comezos do mes de febreiro, o artista Valentín Jaramillo Arévalo presenta na galería Bus Station Space a súa última exposición, titulada 'Momentos'.

O acto de inauguración da mostra servirá tamén para presentar aos novos artistas colaboradores da galería: Baldo Ramos, Elías Cueto e Javier de la Rosa.

Ata finais do mes de xaneiro, os espazos do Hotel Virxe da Cerca albergarán unha exposición colectiva de Nadal. As obras que se poden ver nesta mostra conforman un paseo pola arte galega máis relevante, dende os anos 70 ao máis actual tanto en pintura coma en fotografía e escultura. Trátase dunha interesante colectiva na que unha parte das vendas irá destinadas a unha institución benéfica, remarcando, así, o carácter social e solidario da arte.

Artistas: Alexandro, Fernando Barreira, Ángel Caballero, Óscar Cabana, Óscar Carballo, Simion Craciun, Xaquín Chaves, Jorge Espiral, Alberto Gulías, Masiá, J. Méndez, Seara, Vicente Ruíz Soldevilla, Julio Sanjurjo, Leandro Sánchez, Enrique Tenreiro, Edu Valiña, Vázquez Alemán, Mila Vázquez, Fernando Yáñez.

Obra de: Lugris Vadillo, Mª Antonia Dans, Tenreiro, Lamazares, Sucasas, Lago Rivera, Alejandro González Pascual.

Escultura de: Óscar Aldonza, Buciños, Arturo Brea Pasín, Ramón Conde, Xosé Cid, Luis de las Cuevas, Lomarti, Paulo Neves, Francisco Pazos, Soledad Penalta, Paco Pestana,  Alfonso Rivero, Andreas Ruíz, Camilo Seira.

A mostra pode visitarse no espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca e os escultores intervendran o emblemático xardín deste edificio do século XVIII, reconvertido en hotel. Esta mostra realízase ao abeiro do convenio que dende hai un ano se creou entre a empresa Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

A Galería de Arte Contemporánea Espacio48 organiza ata mediados do mes de xaneiro a exposición colectiva 'Colezziona', dos artistas Caxigueiro, Vivián e Xurxo Martiño.

Daniel Caxigueiro (Mondoñedo, Lugo, 1955), expón por primeira vez entre as paredes de Espacio48 e o fai curiosamente volvendo camiñar por un “espazo” previamente transitado, e para iso reinterpreta e afonda cos seus libros de cerámica nese profundo e enrevesado universo simbólico que conteñen; Xosé Vivián (Santiago de Compostela, 1949), trae ao recordo pezas pictóricas evocadoras e cargadas dun lirismo que nos transporta a unha natureza momentáneamente alterada, pero que atopa refuxio na delicadeza do seu trazo; e Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña, 1964), procura na reinvención das súas paisaxes arquitectónicas unha plasmación real e desposuída de todo artificio, e non para de tentar captalos dende distintas ópticas, sintetizándoos cada vez máis, ata o punto de chegar a fundirse coa propia materia.

Os tres teñen en común a súa rigurosidade e o seu coñecemento e compromiso co que lles rodea en todo momento. Deste xeito, todas as obras teñen que ver co cotián, coa natureza, coa realidade circundante e comparten todas elas unha forte carga de valores comúns, así como un claro vínculo coa materia, unha materia interiorizada dende un punto de vista poético pero, ao mesmo tempo, moi realista.

É a amalgama destas coincidencias a que crea un impacto global imborrable no espectador, que se reformula a trascendental cuestión de por que a arte debe estar presente no noso día a día, tendo en conta os tempos que corren. E a resposta atópaa de inmediato, xa que é a propia arte a que lla facilita case sen esforzo, pois non deixa de ser lesta un testemuño dun momento que nos pertence a todos por igual, e que queda atrapado de forma incuestionable e irrepetible, ousando estimular a nosa conciencia e a nosa consciencia histórica e potenciando os valores que nunca se deberían perder.
E por iso xorde a necesidade de “colezzionar”, que se escribe nesta ocasión con dúas zetas, apropiándose da última letra do abecedario, a máis esquecida, que marca o final, pero avisa do comezo de algo novo, un coleccionismo que procura cada vez máis meditar sobre o que nos define e sobre o que de verdade pode aportarnos todo o que recompilamos e gardamos como o noso pequeno gran tesouro. Unha colección que nos acompañará sempre e cuxa pertenza dirá moito de nós, polo que debe ser realista, próxima e factible.

Cristina Moreiro

Os tres artistas que conforman a mostra “colezziona”, contan cunha ampla traxectoria. Destaca a recente exposición antolóxica adicada á obra de Caxigueiro na Sala Luzán (CAI) de Zaragoza e a presenza do artista na exposición colectiva “Os ollos das Palabras” na Cidade da Cultura de Santiago. Tanto Vivián como Xurxo Martiño contan tamén cun amplo bagaxe expositivo, e cabe sinalar que actualmente exhiben algunhas das súas pezas na exposición “Unidos pola arte” no Auditorio de Galicia en Santiago de Compostela, que recolle por vez primeira o patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago.

Un ano máis, a Fundación Eugenio Granell únese a celebración do Nadal coa súa particular proposta de Belén. Trátase dunha visita obrigada nestas datas para adultos e público infantil.

O Belén componse de pezas da colección de arte étnica da Fundación Eugenio Granell. Deste xeito créase unha composición na recepción do museo, na que se dispoñen unha coidada selección de obras de arte popular e doutras culturas de diferentes partes do mundo, dende pezas de Portugal, Canadá, USA, Polonia, Porto Rico, Túnez, India, Perú ou México, entre outras.

Esta singular visión inclúe pezas que nada teñen que ver coas habituais figuriñas do Nadal, adquirindo o toque surrealista representativo da Fundación, ofrecendo unha perspectiva diferente e cargada de significado, especialmente nos tempos que nos toca vivir, un reflexo da multiculturalidade, presente na traxectoria de Granell e nas súas coleccións.

A sala de exposicións do compostelán hotel Porta do Camiño inaugura a mostra 'Vernissage' do artista Xuxo Fernández, unha exposición na que se exhiben lenzos de diversas etapas da produción do artista. A mostra estará aberta ao público ata o 15 de xaneiro e a organización corre a cargo da galería de arte José Lorenzo.

Acrílico e técnica mixta son os dous recursos máis utilizados por Xuxo Fernández para uns lenzos de formato amplo. O seu procedemento indaga na exploración de materiais e expresión, xogando con texturas, dando efectos de cor suxestivos, que chegan a vibrar.

Incontables movementos de vangarda mestúranse nas súas obras cos estilos clásicos: dende as iconas rupestres ata o mediterraneismo, pasando polo símbolo do peixe paleocristián. Todo iso realizado cunha linguaxe próxima ao mundo do cómic e da ilustración. E no medio insire figuras icónicas de museo ou da cultura pop, pode ser unha Venus de Botticelli ou Superman. Outras obras, de corte abstracto, camiñan tamén entre o mundo das vangardas e as orixes da arte, coas incisións en pedra do home primitivo.

Xuxo Fernández é un pintor autodidacta. O seu carácter artístico é produto de toda unha carreira profesional en obra gráfica, deseño e produción de vídeo. As súas pinturas son reflexo de toda esta traxectoria, na que desprega a súa polifacética creatividade.

O desenvolvemento da súa obra pictórica está marcado por unha perpetua busca que fai que o seu traballo teña un carácter singular, investigativo e, sobre todo, experimental.

Ata mediados do mes de xaneiro, a galería Espazo en Branco organiza unha exposición de pinturas do artista británico David Earl Crooks.

David Earl Crooks naceu en Lincolnshire, Inglaterra, en 1977. As súas dúas paixóns foron sempre a arte e as ciencias. Despois de rematar o doutoramento en física teórica, trasladouse a Santiago para realizar unha investigación posdoutoral en Teoría de Cordas. Posteriormente David deixou a un lado o mundo da física para se dedicar exclusivamente ao traballo artístico.

A súa obra caracterízase pola carga conceptual baseada no xogo de imaxes ambiguas, que produce un estrañamento nos espazos ateigado de escenas insólitas. David crea, mediante ambientes oníricos, universos figurativos moi propios e persoais.

O seu traballo fai referencia a temas como a orixe da vida, a loita pola supervivencia, a reprodución das especies, a anatomía, a vertixe existencial... en xeral, a ciencia, a fantasía e, sobre todo, a fraxilidade do corpo.

María Meijide (Santiago, 1978) presenta na galería Metro 40 pezas en diferentes formatos e en diferentes técnicas, fundamentalmente pintura sobre tea, acuarela sobre papel e tamén algo de debuxo e colaxe. Todas elas corresponden ao traballo destes dous últimos anos entre Compostela e Lisboa e conforman unha especie de itinerario persoal.

Unha produción, figurativa e realista, que se nutre precisamente da base material desta vida máis ou menos itinerante: os diferentes espazos que se habitan, que se visitan, os obxectos que se usan, a roupa, os amigos e amores que se viven, (que se anhelan talvez...!). Así se propón un percorrido que, en consonancia co espazo expositivo, poderiamos dividir en tres momentos: asuntos de exterior con paisaxes e vista dende a ventá; asuntos de interior con salas, cociñas, libros e demais aparataxe do cotián; e cada vez máis cara a dentro, nun estrato máis profundo ou persoal, escenas de dormitorio.

Neste sentido podemos falar dunha pintura de corte intimista e cun forte trazo autobiográfico, pero por outro lado, e un pouco en contradición cabe apuntar aquí que non hai ningunha vocación documental explícita, nin tan sequera de relato. E é que estas teas non pretenden grandes significados ou grandes transcendencias... (o cal non deixa de ser toda unha pretensión). Estas pinturas non significan cousas, senón que as representan, e isto parece situarnos máis en relación ao como que ao que, máis en relación ao pracer de facer coa súa vinculación ao obradoiro que á proposta de narrar nun sentido estritamente conceptual ou literario. E é que talvez esta produción se insira naquela ampla tradición que traballa, dende a repetición e o oficio, e dende tempos inmemoriais, en contra da idea de grandeza: unha pintura concentrada no cotián e que se ven cultivando dende sempre: Paisaxe, natureza morta ou mesmo pintura de flores (case sempre relegada polo discurso construído da alta cultura...). E non obstante esta pintura de cousas, tal como a entende a artista, non necesita especialmente de discursos, senón que é unha busca de sentido en si mesma. A natureza morta, de vocación radicalmente materialista, rexeita toda idealización, e implica unha insubmisión, unha subversión de valores conducida a niveis.

Por outro lado e moito máis interesante, ou cando menos, máis simpático, esta pintura apela aos sentidos, ao pracer, ao desfrute a través do substrato material da vida. Ao igual que nos gusta unha persoa, e non adoitamos preguntarnos polo significado desta... se é que o ten, e a saber se queremos realmente sabelo, a pintura de María Meijide ten máis que ver coa sedución que coa lingüística ou a interpretación, coa erótica en definitiva, máis que coa hermenéutica.

Novacaixagalicia inaugura no seu Centro Cultural de Santiago unha completa mostra que se concibe como unha retrospectiva sobre a produción pictórica de Leopoldo Nóvoa. A sala compostelá acolle 29 obras pertencentes a diversos propietarios particulares e centros museísticos, ademais de á propia Novacaixagalicia e a Novagalicia Banco.

A vocación de 'Leopoldo Nóvoa alén do tempo' é presentar un percorrido polas etapas visitadas polo xenio de Armenteira ao longo da súa dilatada carreira profesional. Xa que logo, partindo desde a súa temperá etapa figurativa, atravesaranse os diferentes momentos artísticos que, finalmente, o habían conducir cara ao informalismo que o caracterizou.

A mostra está integrada por 29 cadros procedentes de diferentes coleccións privadas e institucións museísticas que xunguiron esforzos, a instancias da comisaria, Mercedes Rozas, para presentaren unha retrospectiva centrada na evolución que o xenio de Armenteira experimentou desde os anos cincuenta do pasado século ata pouco tempo antes do seu pasamento. Trátase, xa que logo, dun percorrido antolóxico cun centro bastante enfocado cara á vida parisiense, posto que foi a capital francesa un dos lugares emblemáticos para comprender a pintura de Nóvoa, unha arte ateigada de referentes emotivos que converten a súa pintura nun medio de expresión das emocións máis intensas. A andaina de Nóvoa desde a figuración ata o informalismo, do que practicamente deveu paradigma, é un dos camiños que se poden trazar nesta exposición. A chegada aos seus cadros espaciais, aqueles que presentan innovacións na incorporación de materiais alleos aos propios pigmentos, simboliza a madurez artística dese Nóvoa que é hoxe quizais o máis coñecido. A aparición de elementos máis vinculados á escultura, coma arames, pinchos ou puntas, sitúanos perante un momento de cambio intenso na concepción da pintura, posto que, dalgún xeito, da man de Nóvoa, esta disciplina pasa a reclamar tamén a tridimensionalidade que lle é inherente á escultura. Os trazos característicos de ambas as dúas artes, cultivadas polo xenio de Armenteira, acaban convivindo para crear unhas pezas en que innovación e emoción apelan o espectador. Este traballo de investigación e de superación de Nóvoa foi un dos aspectos destacados por María Teresa Cores Fernández, directora de contidos socioculturais de Novacaixagalicia, ao incidir, na presentación da mostra, en que «Leopoldo Nóvoa foi un deses grandes artistas que aprendeu e que nos ensinou, que nos regalou e que non nos demandou. Foi o pintor do sentimento, da emoción contida, da sensibilidade, dos seus únicos espazos indescritibles. Foi un dos artistas que nos levou ao mundo traéndonos o mundo». Así mesmo, Mercedes Rozas quixo subliñar que «nesta retrospectiva configurada a partir dun percorrido cronolóxico que abrangue desde os anos cincuenta ata as súas últimas creacións, é posible descubrir o seu ideal de beleza, aquel en que o autor persistía en ordenar superficies, onde tempo e espazo se fundían nunha expresión única».

Co propósito de contribuír a unha meirande promoción da arte e, neste caso, da galega en particular, Novacaixagalicia pon á disposición dos centros escolares un completo programa didáctico específico para cada etapa educativa desde infantil ata a universidade. Ademais, todas aquelas asociacións ou colectivos que o desexen tamén poderán acordar unha visita guiada á mostra previa reserva no número de teléfono do Centro Cultural Novacaixagalicia de Santiago de Compostela. Como complemento, a entidade ofrece, así mesmo, a opción de acudir ás visitas de público xeral que se realizarán, mentres permaneza aberta a exposición, todos os xoves ás 19:00 h previa reserva.

Para concertar visitas guiadas: 981 552 577

A galería A.dFuga organiza ata finais do mes de xaneiro unha exposición titulada 'La Finca/Good Night London', do artista santiagués Jesús Madriñán.

Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Barcelona e graduado en Fotografía pola Central Saint Martins, Jesús Madriñán (1984, Santiago de Compostela) traballa en series xurdidas das súas propias vivencias, converténdoas en reflexións que necesita expresar. A medio camiño entre a fotografía documental e a fotografía narrativa, ten sido recoñecido en numerosas ocasións, destacando, entre outros, os seguintes galardóns: Premio nos International Photography Awards de Nova York, Premio eCREA do Festival Internacional de Artes Visuales EMERGENT, Premio Laszlo Foundation da Royal Society of Portrait Painters (UK) e Winterthur de Suiza, o recente  primeiro premio na 2º Convocatoria OCEMX de Fotografía da Oficina Cultural da Embaixada de España en México en colaboración co Centro Cultural de España, polo seu traballo “Good Night London”.

O pintor lalinense Nicolás González Aller expón ata comezos do mes de febreiro 'O unicornio e o seu mundo', unha mostra que poderá ser visitada na Igrexa da Universidade todas as tardes de luns a sábados.

Entrada libre.

Ata o 7 de xaneiro, a Biblioteca pública Ánxel Casal organiza, na súa Sala Infantil, a mostra bibliográfica titulada 'O Nadal', na que se expoñen os materiais infantís máis destacados da Biblioteca que teñen como temática o Nadal (contos, películas, etc.).

A Casa das Crechas presenta a exposición do artista Xesús Carballido que está composta de oito ‘collages’ que supoñen, en palabras do autor, “unha homenaxe á Casa das Crechas con motivo do seu 25 aniversario”.

Das oito ‘collages’, catro son de formato circular e, segundo Xesús Carballido, falan de cando e con que filosofía nace a Casa das Crechas. O primeiro representa a Orixe, o segundo o Amor, o terceiro a Música e o cuarto a Liberdade.

Os catro de formato vertical tentan de reflectir “os tempos de hoxe, cheos de confusión, inxustiza, loita...” e están realizados nos reversos de cheques bancarios. “Desde o primeiro grupo de ‘collages’ ao segundo”, di Carballido, “están os 25 anos das Crechas cheos de vida”.

Xesús Carballido (O Carballiño, 1954) é un artista autodidacta. Comezou a expoñer individualmente en 1992, e fíxoo en case todas as cidades e vilas importantes de Galicia. Colectivamente apareceu na 3ª Mostra Unión Fenosa de 1993 e, posteriormente, a súa obra estivo presente en mostras de Ourense, A Coruña, La Mancha, Madrid, Francia ou Santiago de Cuba. Está representado no Museo Unión Fenosa da Coruña, na Fundación Granell de Compostela e noutras coleccións de Galicia e Cuba.

Con motivo da celebración dos 20 anos da Casa das Crechas crea o persoeiro "Canéfano", un ciclista totalmente libre que viaxa por todo o mundo e que en Galicia visita as Crechas como un lugar de encontro, relación e intercambio de culturas e xentes de todo o mundo.

A arte de Carballido é absolutamente peculiar, inconfundible. Partindo de evocacións de obxectos, gravados, xoguetes adminículos dun pasado entre remoto e próximo, recrea estampas, deseños, postais, como se todo estivese envellecido, amarelecido polo paso do tempo. Participa da ‘collage’, do pop e non pouco do surrealismo, porque á fin é tanto ou máis onírico que recreador do real.

A pátina que o po crea sobre o abandonado parece apoderarse da obra deste artista estraño, ás veces tamén próximo aos modos do construtivismo de Torres García en canto á composición de "crebacabezas". Ocres e sepias, cartolinas abarquilladas, obxectos de ortopedia e publicidade do pasado, que encantarían ao barroquismo Gómez de la Serna, o galego simplifícaos, reducíndoos a perfís, a liñas concisas, a meras siluetas inscritas en táboas perforadas, abichadas, emerxendo de caixas de madeiras aromáticas que perderon xa o seu aroma. Constrúe, a xeito de retablos, ámbitos imposibles de referenciar concretamente e que, non obstante, todos temos na memoria, porque cremos velos non lonxe do noso ámbito cotián.

Esa actitude levou a Carballido á escultura, ou máis ben ao obxecto corpóreo, en composicións complexas que acumulan sabiamente, aínda que con aparencia de despreocupación, os obxectos máis varios, dende tipos de imprenta a cunchas mariñas, ferros forxados, restos de xoias, etiquetas de produtos comerciais e mil cachifallos máis.

O seu barroquismo irrenunciable é, ás veces, secuela de cubismo razoante, xeométrico e cabal, ou debuxo infantilizado que eleva a transcendente e preocupante. Ou simplemente, combina caixas e pequenos estoxos metálicos onde aparece aínda, esvaecida, a imaxe que lle serviu de atractivo en data indeterminable.

Inventario de rarezas, recuperado faiado da memoria, populismo intelectualizado. A capacidade creadora de Carballido é inmensa a partir do reto que para el supón todo ese mundo de escoura e almoeda que tan habilmente manexa.

A Cidade da Cultura ábrelles as portas do Museo, Arquivo e Biblioteca a todos os cidadáns que desexen coñecer o complexo deseñado por Peter Eisenman.

Os visitantes poderán acceder libremente a estes espazos e percorrer os exteriores da Cidade da Cultura: dende as Torres Hedjuk ata a praza central. Ademais, o complexo do Gaiás dispón de programas de visitas guiadas para coñecer máis de preto os segre de un proyecto arquitectónico único.

Visitas guiadas: 11:30 e 17:30 h. | Sábados, domingos e festivos | Saída dende o Punto de Información (Espazo On) | Non é preciso reservar praza

Visitas guiadas ao Museo Gaiás
- 12:30 e 18:30 h.
- Grupos: reserva en visitasmuseo@cidadedacultura.org ou 881 99 51 72.

Vistas para grupos: Concertar data en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

Visitas didácticas para escolares: De martes a venres | Concertar data e hora en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

CONEXIÓN EN BUS CON SANTIAGO

LIÑA 9: Luns a Venres laborais e Sábados pola mañá

Saídas dende Casas Novas  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 07.30 - 22.30
    Sábados 08:30 - 13:30

** Itinerario de ida: Casas Novas - Santa Isabel - Galeras - San Clemente - A Senra - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

Saídas dende a Cidade da Cultura  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 08:00 - 22.00
    Sábados 09:00 - 13:00

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - Campo da Angustia - Rúa de Bonabal - San Roque - Virxe da Cerca - A Senra - San Clemente - Galeras - Santa Isabel - Casas Novas

LIÑA  C11: Sábados tarde, Domingos e Festivos

Sábados tarde: 17:30 e 20:00 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 17:45 horas y 20:15.
    Domingos e festivos: 10:40, 13:45, 17:25 e 20:05 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 10:55, 14:00, 17:40 e 20:20 horas.

** Itinerario de ida: Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Avda. de Lugo - Bernardo Barreiro - Curros Enríquez - Xeral Pardiñas - Praza de Galicia - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - San Pedro - Porta do Camiño - Virxe da Cerca - Praza de Galicia - Xeral Pardiñas - Curros Enríquez - Bernardo Barreiro - Avda. de Lugo - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar

Máis info: www.cidadedacultura.org

O Auditorio de Galicia ofrece a posibilidade de facer visitas guiadas ás súas exposicións.

O grupo terá entre 10 e 25 persoas e persoal do gabinete didáctico encargarase de amosar o contido da mostra. Os interesados deben poñerse en contacto coa responsable do Departamento de Exposicións para concertar unha data cubrindo un formulario aquí ou nos teléfonos 981 574152 / 981 574153 en horario de 9:00 a 14:30 h.

De outubro a maio, a Real Filharmonía de Galicia e outras orquestras españolas e internacionais ofrecen no Auditorio de Galicia pretode 30 concertos, con máis de 100 pezas musicais e medio cento de directores e solistas invitados.

Grandes obras sinfónicas, corais e operísticas; estreas de autores galegos e concertos como o de Nadal ou o de Reis súmanse aos concertos familiares, os didácticos, ao ciclo de piano, ao ciclo de cámara e aos ensaios abertos ao público.

Fundada en 1996, a orquestra da cidade é hoxe unha formación con 52 músicos, tres directores -Paul Daniel, Antoni Ros Marbà e Maximino Zumalave-, unha excelente crítica nacional e internacional, unha produción de 9 traballos discográficos, un nutrido currículo de xiras e un intenso calendario paralelo á temporada, que inclúe o ciclo de cámara Música na Compañía e a Escola de Altos Estudos Musicais para a formación dos futuros músicos galegos.

Para visitar a exposición permanente do Museo do Pobo Galego cos pequenos e pequenas da familia, de forma autónoma e lúdica. Un xogo de pistas para adultos e pequenos que só hai que solicitar coa entrada na recepción do Museo.

De martes a sábado de 10:00 a 14:00 e de 16:00 a 20:00 horas.

Domingos e festivos de 11:00 a 14:00 horas. 

O tradicional Belén de Conxo, que se organiza desde o ano 1946, abre as súas portas para que todos os composteláns admiren os seus 35 metros cadrados de montaxe, nos que se representan máis de vinte escenas bíblicas.

O Belén de Conxo comprende centos de figuras e elementos decorativos (casas, cabanas, estanques, fontes luminosas, lavadoiros, fervenzas etc.) que adornan a espectacular composición. O Belén da familia Otero Moreira é un despregue de imaxinación no que se agrupan 527 figuras de barro, cera e madeira, 53 pezas en movemento, 202 animais, 104 pezas decorativas, estanques, fontes, vexetación natural, 1068 bombillas e 10 metros de muralla para dar vida ás escenas relacionadas coa celebración do Nadal.

A Colexiata de Sar abre ao público o seu tradicional Belén de Nadal, formado por máis de 250 figuras e con varias escenas en movemento. O Nacemento -que ocupa en total 64 metros cadrados e está situado no Claustro do templo- estrea este ano novo portal de Belén e reproduce varios momentos da vida cotiá, dende o nacemento de Xesús ou a adoración dos Reis Magos ata a cova cos pastores nas que o anxo anuncia a boa nova, entre outras moitas. Máis de vinte e cinco destas escenas teñen movemento e os seus dous muíños de auga con pedra de moer traballan coa auga do río.

Para a súa posta en marcha, preto dunha decena de veciños do barrio traballaron nos últimos meses para participar dunha tradición que conta con máis de 25 anos de historia. Así, co paso do tempo e a medida que foron aumentando as súas dimensións ao incorporar cada ano novas escenas, o Nacemento tivo que trasladar a súa situación e dende hai uns anos está instalado no Claustro do Templo.

A partir do domingo 16 de decembro estará aberto ao público xeral, en horario de 10:00 a 13:00 horas e de 16:00 a 19:00 horas. Tamén se poderá visitar os domingos, tras as celebracións eucarísticas. O acceso ao Claustro deberá facerse polo museo, no baptisterio da Colexiata.

A Catedral de Santiago acolle esta mañá a celebración da Solemnidade da Epifanía do Señor. Pouco antes de mediodía, dá comezo a procesión solemne do Excelentísimo Cabido, cos Sacerdotes concelebrantes e o Excelentísimo Sr. Arcebispo, Don Julián Barrio Barrio, acompañados das chirimías e co funcionamento do Botafumeiro. Ao chegar ao altar maior dá comezo a Misa Estacional.

Novacaixagalicia proxecta a película de animación galega 'O Apóstolo' no seu Centro Cultural compostelá da rúa do Vilar. As sesións serán ás 12.00 e ás 20.00 h todos os mércores, venres, sábados e domingos, ata o 6 de xaneiro.

As sesións matinais están dirixidas a escolares e o importe da entrada é de 2 € por asistente, previa reserva nos teléfonos 695.799.798/ 616.871.886/ 981.565.376; as sesións das tardes estarán abertas ao público xeral, o importe a aboar é de 3 € por butaca. Os asistentes ao filme poderán participar coa súa entrada no sorteo dunha viaxe para dúas persoas a través do Camiño de Santiago, partindo de Sarria.

A caixa súmase a esta iniciativa como parte da súa estratexia de apoio e promoción ao cinema e á industria audiovisual galega. A entidade colaborou, ademais, no proceso de produción da banda sonora do filme a través do seu Orfeón Terra A Nosa.

'O Apóstolo', de íntegra produción galega e con subtítulos en inglés, ten entre os seus méritos ser a primeira película europea realizada en animación stop-motion estereoscópica, ademais de ter comezado o seu percorrido internacional o pasado mes de xuño no Festival Internacional de Cine de Moscova, que por primeira vez presentou unha fita de animación para competir na Sección Oficial. Recibiu tamén o Primeiro Premio no Festival EXPOTOONs de Bos Aires, o galardón audiovisual máis recoñecido de América Latina, e o Gran Prix do Festival CINEHORIZONTES de Marsella. Estes galardóns avalan a calidade desta película que conta coa interpretación de actores como Geraldine Chaplin, Jorge Sanz, Paul Naschy, Carlos Blanco, Luís Tosar, Celso Bugallo, Isabel Blanco ou José Manuel Olveira, Pico. Todos eles defenden unha historia na que un convicto recentemente fuxido do cárcere tratará de recuperar un botín agochado, anos atrás, nunha solitaria e afastada aldea; pero o que alí encontrará supón unha condena aínda maior da que fuxiu. Sinistros anciáns, estrañas desaparicións, espíritos, un peculiar sacerdote e ata o mesmo arcipreste de Santiago cruzarán os seus camiños nun relato de terror, humor e fantasía. Nos catro anos que durou a produción do proxecto déronse cita profesionais da talla de Philip Glass, que participou na composición da banda sonora, ou os máis de cen técnicos internacionais que participaron en películas do nivel de A noiva cadáver, Coraline ou O señor dos aneis.

Máis información en www.obrasocialncg.com / www.oapostolo.es ou en Artefacto Producciones (695799798).

Ata comezos do mes de febreiro, o paseo central da Alameda acollerá a pista de xeo. Neste Nadal, a pista duplica o seu tamaño respecto da campaña pasada para facer aínda máis cómoda a patinaxe no recinto, que estará novamente cuberto por unha carpa transparente.

A pista terá este ano unhas dimensións de 60 x 12,5 metros, proporcionando aos patinadores unha superficie de xeo de 500 metros cadrados. Esta pista será a segunda en tamaño que se instale en Galicia neste Nadal. Non só se duplica o tamaño da pista, senón tamén o número de andadores, para facilitar a patinaxe aos que se inician nesta práctica. Tamén serán novidade os patíns, moito máis cómodos e adaptables.

Outro servizo engadido será a cafetería, que este ano estará instalada a carón da pista para facer máis cómoda a espera aos pais mentres patinan os máis pequenos.

A primeira xornada, o mércores 5 de decembro, será de portas abertas a partir das 17:00 horas. Calquera cidadán poderá achegarse nesa xornada a patinar e coñecer a pista.

A Liga ACB Endesa de Baloncesto 2012-2013 celebra hoxe a súa decimosexta xornada cun partido que enfrontará ao Blu:Sens Monbus e ao Blancos de Rueda Valladolid.

A tradicional árbore de Nadal pode contemplarse un ano máis na praza do Obradoiro. Como ven sendo habitual, o Concello de Santiago utiliza unha árbore natural, que logo regresará ao seu lugar orixinal. Do mesmo xeito, o Departamento de Parques e Xardíns recollerá as árbores de Nadal para recuperalas no Viveiro municipal e logo reutilizalas.

A árbore de Nadal sitúase a carón do Pazo de Raxoi. Emprégase unha árbore de 14 metros situada durante o resto do ano en Salgueiriños, a onde volverá despois destas datas. Para a decoración utilizáronse os mesmos adornos que en 2011. A árbore adornará a praza de Raxoi ata que se apague o alumeado de Nadal en toda a cidade.

Por outra parte, unha vez pase o Nadal, o Departamento de Parques e Xardíns recollerá as árbores dos cidadáns, co obxecto de levalas ao Viveiro municipal para logo ser replantadas.

Calquera veciño pode levar a súa árbore ao Viveiro, que está aberto dende as 7:00 ás 14:00 horas. Tamén pode chamar, para que lle recollan a súa árbore, aos seguintes teléfonos:

Departamento de Parques e Xardíns: 981 542 451
Protección Civil: 619 76 94 95

Nun primeiro momento, as árbores serán trasladadas ao Viveiro para a súa aclimatación, xa que proceden dun ambiente moi agresivo para elas como son as vivendas con calefacción. Unha vez recuperadas serán replantadas en espazos públicos ou ben conservadas no propio viveiro para poder ser usadas novamente no próximo Nadal.

Durante estas festas do Nadal, a iluminación adornará un total de 36 rúas e prazas de Compostela. A zona histórica contará con iluminación festiva dende a Algalia a Caldeirería pasando pola Acibechería, as rúas do Vilar e Nova, ou o Franco, entre outras. No Ensanche adornaranse con iluminación a avenida Juan carlos I, a Senra, Xeral Pardiñas, República Arxentina, Alfredo Brañas, Monteiro Ríos, Virxe da Cerca e o Hórreo, entre outras.

Todos os xoves do mes de xaneiro, Isidro Cea impartirá na galería de arte Bus Station Space un obradoiro de iniciación á edición fotográfica.

Curso de edición dixital con programas como Photoshop ou lightroom. Traballarase a iluminación das fotos con niveis e curvas, a cor e a saturación; branco e negro e como modificar as fotos con capas e máscaras.

Horario: Todos os xoves de 18:00 a 20:00 horas.

Prazas limitadas

Máis información: arte@busstationspace.es, 625342065

A Banda Municipal de Música de Santiago ofrece un concerto cunha selección do seu repertorio clásico e popular.

A Banda Municipal de Música de Santiago de Compostela é unha das máis antigas de Galicia, xa que foi fundada en 1849. Foi un centro educativo para a formación de instrumentistas, e á ela acudiron durante moitos anos os nenos acollidos na Casa Hospicio, paliando en parte as restricións educativas no ámbito musical que sufría a poboación infantil máis desfavorecida, e que en moitos casos supuxo un medio de vida para moitos deles.
Durante os primeiros anos é unha agrupación de afeccionados ata que en 1876 o Municipio decide facerse cargo dela e comeza a profesionalizarse. Unha das súas actividades máis importantes eran os concertos, denominados paseos, na Alameda ou na Rúa do Vilar, o que supuxo o traslado da música das veladas privadas a un ámbito público onde puidesen gozar del cidadáns de todos os estamentos sociais.

Na actualidade, o seu director titular é Xosé Carlos Seráns Olveira. A Banda realiza os seus concertos na tempada de inverno no Teatro Principal, construído en 1840-1841, no terreo que ocupara a Casa de Comedias; e na tempada de verán, os concertos son na Rúa do Vilar. Actualmente conta con 38 compoñentes e a súa actividade baséase fundamentalmente nos concertos dominicais ao longo de todo o ano; concertos de verán os xoves e domingos; concertos didácticos en período lectivo, nos que participan centos de mozos de Santiago e bisbarra, intercambios culturais, e todos aqueles actos protocolarios para os que sexa requirida polo Municipio.