O Concello de Santiago promove ao longo de 2012 un programa de sendeirismo a cargo do clube de sendeirismo Via Láctea.

Poden participar todas as persoas interesadas que reúnan un mínimo de condicións físicas e se sintan capacitadas para desenvolver a actividade, os menores de idade deberán acudir acompañados por unha persoa adulta que se faga responsable del.
Para obter información sobre solicitudes e follas de inscrición poden achegarse á Casa das Asociacións, ou por consulta telefónica no 981 542 350, no horario de atención do programa, ou a través do enderezo electrónico: participacioncidada@santiagodecompostela.org.
A entrega da documentación farase na Casa de Asociacións no horario de atención indicado.

O pago farase efectivo unha vez confirmada a disposición de praza, a través do pagamento na conta do Club Vía Láctea 2080-0396-01-3040001740 de NovaGalicia Banco, e presentarase na Casa das Asociacións o resgardo do pagamento bancario. Aquelas persoas que teñan a licenza da Federación Galega de Montañismo, deberán presentar fotocopia do recibo pagado do ano 2012 para que se lle aplique o prezo de federado na ruta a realizar. A diferenza no prezo radica na inclusión do pagamento dun seguro de accidentes para as persoas que non estean federadas.

O prazo de inscrición no programa, tanto en rutas dunha xornada como de varias, abrirase a partir do martes 14 de febreiro de 2012 no horario de atención establecido, e seguirase a rigurosa orde na inscrición para a adxudicación da praza. Non se admitirán inscricións nas rutas que non teñan a antelación de catro días con respecto á data da mesma, agás para as rutas: Val do Jerte, Parque Nacional de Ordesa, Picos de Europa, Os Ancares, Illa de Ons e Ribeira Sacra, nas que deben realizarse cunha antelación mínima de 15 días. O número mínimo de inscricións para a realización das rutas será de 35 participantes por autocar, e máximo 104 para as dun día e 50 para as de varios días. De non acadarse o número mínimo, anularase a saída e procederase á devolución do pagamento ás persoas inscritas. Únicamente haberá devolución da cuota, cando xustificadamente e cunha antelación mínima de catro días, esta se comunique por escrito e presentado na Casa das Asociacións.

*** Consulta o calendario de saídas aquí

**Puntos de saída/ chegada e horarios:
1º Punto recollida: Na Avenida Rodríguez de Viguri, pola parte de atrás da estación de autobuses.
Hora: 20 minutos antes do horario indicado no calendario de cada ruta.
2º Punto saída: Diante da Casa das Asociacións (Antiga estación de Cornes).
Hora: A indicada no calendario de rutas.

Os puntos de chegada, serán os mesmos puntos que os de saída, os horarios dependerán da duración de cada ruta. O horario de chegada aproximadamente será ás 21:00 para ás rutas dun día. No caso das rutas do Val do Jerte, Parque Nacional de Ordesa, Picos de Europa, Os Ancares, a chegada será aproximadamente ás 24:00 h. do día sinalado. Despois de cada ruta e sempre que se poida, desenvolveranse visitas a aqueles monumentos, pobos, museos ou zonas próximas a ruta realizada e que esperten un certo interese cultural.
A organización resérvase o dereito de modificar ou anular os itinerarios programados así como as datas, horarios, e outros factores se existiran causas alleas como poden ser o número insuficiente de participantes, climatoloxía adversa ou calquera outra que impida o normal desenvolvemento da actividade ou supoña un risco para a integridade das persoas. Os participantes estarán acompañados en todas as rutas por persoal da organización.

**Recomendacións
Indumentaria: Botas de Trekking (nunca estrees calzado nunha camiñada longa). Roupa adecuada, comoda e transpirable que permita liberdade de movementos, pantalóns e calcetíns suaves e sen costuras para evitar rozaduras. Unha muda de reposto, chuvasqueiro, sombreiro, lentes de sol, protección solar, e pequena mochila de non máis de 5 kg.

Alimentación: Bocadillo, froita, froitos secos ou galletas, barras de cereais, chocolate, etc (evitar produtos salgados). Líquidos (auga, bebidas enerxéticas ou isotónicas). Cómpre beber cada hora e non agardar a ter sede.

De utilidade: Unha vara ou bastón para terreos accidentados, inestables ou con desniveis. Cantimplora térmica, crema hidratante, bolsas para lixo e a roupa sucia.

Seguridade: Móbil coa batería cargada. Camiñar sempre en compañía doutros participantes.

**Máis información e inscricións:
Casa das Asociacións de Cornes
Rua Manuel Beiras, nº 3 (antiga estación de Cornes), Tlfno. 981 542 350
participacioncidada@santiagodecompostela.org

**Horario de atención do programa:
De Martes a Venres de 16:30 h a 21:30 h e Sábados de 10:00 h a 14:00 h e de 16:30 h a 21:30 h.

Kunsthalle presenta o traballo site-specific de 5 coñecidos artistas: Jorge Perianes, Alain Urrutia, Suso Fandiño, Carlos Maciá e Misha Bies Golas.

Suso Fandiño presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras. Misha Bies Golas deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local. Carlos Maciá presenta unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas. Jorge Perianes presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación. E Alain Urrutia presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

** Suso Fandiño (Santiago de Compostela, 1970). O seu traballo rescata a linguaxe da arte pop para exercer unha crítica mordaz sobre a sociedade actual. Na súa obra devolve unha visión do creador como xerador dunha mercadotecnia promocional, inserto de pleno nos mecanismos da sociedade de mercado. A esta análise do mundo da arte engade outro máis xeral sobre as estratexias de imaxe promovidas polos medios de comunicación de masas e os pseudo-produtos culturais emitidos pola considerada baixa-cultura. Suso Fandiño participou en numerosas exposicións como Sur le dandysme aujord'hui: Do manequín no escaparate á estrela mediática no CGAC, Santiago de Compostela, Look Up! Natural Porto Art Show en Porto ou La Colección, Fundación Barrié en 2011 e as súas obras están presentes en coleccións como a da Fundación Barrié ou a Fundación Coca-Cola, España. En Kunsthalle presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras.

** Misha Bies Golas (Lalín, 1977) aprópiase da idea dadaísta de ready-made para construír un traballo determinado pola presenza da crítica como modus operandi. A colaxe como forma de desenvolvemento, a seriación e a selección do motivo en relación á esfera vital, aparecen como claves para definir unha obra en continua relación co literario e o cinematográfico. Nos seus patróns, o espazo xeométrico e o ritmo das figuras aparecen como estruturas cunha clara intención musical. Noutras series, o absurdo e a idea de object trouvé cobran nova significación no seu relato. Misha Bies Golas foi gañador do Premio Novos Valores na modalidade de debuxo en 2010, participou en exposicións como Typewriter. A historia escrita á máquina. Colección Sirvent na Cidade da Cultura de Galicia e vén de presentar a súa última publicación A xeito de conclusión no CGAC de Santiago de Compostela. En Kunsthalle deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local.

** Carlos Maciá, (Lugo, 1977). O traballo de Carlos Maciá móvese entre a pintura, a fotografía e o vídeo como soportes usados para indagar no campo da experiencia. No caso da súa obra pictórica, unha concepción do espazo como lugar de pegada, como lugar de paso, determina unha pintura dominada pola calidade vertixinosa e multiplicadora dun trazo que case sempre se converte en ocupación. Carlos Maciá participou en numerosas exposicións individuais como La leyenda del tiempo en MACUF, 2008, Time goes back no Espazo rúa Herrezuelos 31 en Antequera, Málaga, 2007 ou ¡Ten cuidado, no vayas a matar a alguien! na Chocolatería, Santiago de Compostela, 2006 e en colectivas como Que de lejos parecen moscas no Museo de Arte Meixela Gil en México DF en 2011 ou Uno más uno, multitud en Doméstico’08 en Madrid, 2008. Carlos Maciá presenta en Kunsthalle unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas.

** Jorge Perianes (Ourense, 1974) traballa no espazo coma se fose un campo de minas. As súas esculturas-instalacións desvían a atención do espectador dos aspectos meramente figurativos e aparentemente cómodos das súas imaxes cara á idea de intervención como accidente, como trampa, como método de suspicacia ante a aparencia do real. O obxecto vólvese vital mentres asiste á representación do cotián nun espazo escénico e teatral. Entre as súas exposicións individuais destacan as realizadas en Matadero Madrid dentro do Programa Aberto X obras ou Los animales se equivocan en MACUF, e participou en colectivas como 7 +1 Project Rooms no marco de Vigo en 2008 ou Existencias en MUSAC, 2007. A súa obra forma parte de coleccións como a de MUSAC, MACUF, CGAC ou Coca- Cola. En Kunsthalle presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación.

** Alain Urrutia (Bilbao, 1981). A pintura de Alain Urrutia caracterízase por converter situacións tipicamente cotiás en obxecto de revisión artística, formulando algo así como unha revalorización estética dalgúns instantes que para nada foron elixidos de antemán pola súa condición temática. A pintura adquire un carácter revelador, de certas posibilidades ensoñadoras que a afastan da frialdade do elemento fotográfico como base de rexistro do cotián. En 2011, Alain Urrutia participou na exposición Melodías prohibidas dentro do programa do Festival SOS 4.8 e recibiu a Bolsa de Residencia en Beijing (China) do mastudio. En marzo de 2012 presentou exposición individual na Galería Juan Silió e en outubro de 2012 a súa obra estará presente na conmemoración do 15 aniversario do Museo Guggenheim Bilbao co proxecto 103-B. En Kunsthalle presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

Na biblioteca do Parlamento de Galicia (Rúa do Hórreo, 63) está aberta ao público a exposición “A Arquitectura do Parlamento de Galicia. De Facultade de Veterinaria a sede da Cámara lexislativa galega” que fai un percorrido visual a través da historia do Pazo do Hórreo.

A mostra está integrada por diferentes paneis explicativos da evolución do conxunto arquitectónico, e unha maqueta do edificio actual na que se poden apreciar a estrutura e distribución actual da sede da Cámara galega.

O horario de visita da mostra é o comprendido entre as 09,30 e as 14,00 horas de luns a venres, e de 16,30 a 19,00 horas, de luns a xoves.

Os visitantes que o desexen tamén poden efectuar unha visita guiada á sede do Parlamento de Galicia, concertando unha cita telefónica (981 55 13 00) ou a través da páxina web da institución: www.parlamentodegalicia.es

A terraza xardín do restaurante Porta Faxeira acolle ata o mes de setembro '4 x 4', unha exposición colectiva dos escultores Oscar Aldonza, Luis de las Cuevas, Alfonso Rivero de Aguilar e Camilo Seira.

Estes catro escultores presentan obras en madeira, bronce, e pedra, principalmente, nas que o fío condutor é a representación figurativa, dende ópticas e interpretacións persoais.

Os catro artistas que toman parte na mostra intervirán os distintos espazos deste espazo-jardin no que inaugurou a súa última exposición Luis de Las Cuevas hai un ano, sendo o primeiro artista que abría o convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Segundo este convenio, dinamízanse expositivamente os emblemáticos espazos desta empresa. Un ano máis tarde, expuxeron nos distintos espazos Alfonso Rivero de Aguilar, Rafael Masiá, Julio Sanjurjo, Camilo Seira, Andreas Ruiz, Alfonso Blanco, Mila Vázquez, Fernando Yáñez e Alexandro.

O xardín do Hotel Virxe da Cerca acolle a exposición de esculturas do artista ourensano Buciños. unha mostra que se inscribe no convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

O escultor Buciños recibe o seu nome do topónimo da parroquia lucense onde naceu na década dos anos 30. Licenciouse na escola Superior de Belas Artes de San Fernando en Madrid. Na década dos 70 formou parte da renovación artística en Galicia. Xunto con Xose Luis de Dios, Xaime Quessada, Virxilio, Acisclo e Baltar, recibiu o nome de "Os artistiñas" polo intelectual Vicente Risco. Este grupo era o desaparecido Volter, xa que era neste local onde estes artistas se reunían e a partir de aí xurdiron grandes proxectos.

A súa obra é fundamentalmente figurativa: maternidades, figuras femininas, representadas principalmente en bronce, parellas, etc... son os seus temas máis recorrentes representados en obra monumental, conmemorativa ou de pequeno formato. E faino cunha gran sensibilidade, ductilidade e creatividade, espremendo do material formas cunha gran tenrura, onde en moitas ocasións está representado o mundo rural galego.

A lista de monumentos, premios, e exposicións é longa. A última exposición institucional realizouna no Centro Cultural da Deputación de Ourense e este mes de xuño regresa cunha monográfica a Santiago de Compostela, despois de máis de 8 anos sen expoñer na cidade. 

'Gallaecia Petrea' é a primeira exposición do Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura, unha das mostras máis ambiciosas organizada na nosa Comunidade. A través dela, o visitante pode percorrer a historia da construción da cultura galega a partir dun elemento tan emblemático como a pedra.

A mostra, que ocupa os 6.600 metros cadrados do Museo, organízase en seis áreas: Xeoloxía, Prehistoria, Roma, Medieval, Moderna e Contemporánea. As pezas, algunhas de ata dez toneladas de peso, proceden de diferentes partes de Galicia, España e de Portugal. A mostra engloba dende un petroglifo, como elemento exclusivo que en todo o mundo só se ten atopado en Galicia, ata pezas dos grandes da escultura galega contemporánea como Francisco Leiro, Manolo Paz ou Silverio Rivas.

Na exposición, a pedra está presente como elemento de desenvolvemento, materia base dunha das industrias máis puxantes de Galicia (granito, pizarra…). Inclúe unha aproximación dende a xeoloxía, na que, a través de presentación didácticas, explorase Gallaecia como territorio onde se poden atopar algunhas das rochas máis antigas da Península.

Máis información aquí

A Cidade da Cultura participa na celebración do centenario de Eugenio Granell acollendo a exposición 'O encontro na poética de Eugenio Granell', comisariada por Natalia Fernández e por Eduardo López Valiña. A mostra inclúe diversos debuxos, óleos e construcións do artista ao que moitos consideran o último representante español do surrealismo.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

Baixo o nome de 'O surrealismo hoxe', a Fundación Eugenio Granell acolle unha exposición que, de xeito cronolóxico, mostra a traxectoria do artista galego centrándose na súa faceta de pintor. Deste modo, a mostra presenta os fitos fundamentais do seu desenvolvemento artístico, como a introdución ao mundo do surrealismo e a relación de amizade e influencia recíproca que estableceu cos artistas que coñeceu tanto nos distintos países que o acolleron no seu exilio como na súa volta a España.

A exposición, que ocupa dúas plantas completas do Pazo de Bendaña coa intención de exhibir a traxectoria artística completa do pintor, reúne tamén pezas clave da obra doutros artistas que seguen mantendo vivo o movemento surrealista.

'Eugenio Granell no paraíso centroamericano 1940-1956' é o nome da mostra que o Auditorio de Galicia acolle ata o mes de novembro. A exposición enmárcase dentro dos actos conmemorativos que se están a celebrar na cidade con motivo do centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell.

Para o Auditorio de Galicia esta exposición é recordatorio e homenaxe da mostra retrospectiva que no ano Xacobeo 1993 ocupou a sala de exposicións do Auditorio, e que foi o xerme que conduciu, dous anos despois, á creación da Fundación. É por isto que, cando a fundación expón a exposición para este espazo considera oportuno que esta sede albergue, pola súa relevancia, as obras máis significativas dos fondos e a obra da primeira etapa do artista. Un rigoroso traballo de selección de Pilar Corredoira, comisaria desta mostra, que nos permite coñecer a fondo a etapa do exilio en Santo Domingo, Guatemala e Porto Rico. Un momento excepcional no que Granell establece amizade con importantes autores surrealistas como Andre Bretón, Wifredo Lam, Roberto Matta etc.

Coa obra destes amigos vai dando forma a unha importante colección privada, que podemos ver xunto a documentos, cartas, artigos en prensa ou en revistas especializadas etc, un universo que forma a súa equipaxe vital xa que aló onde vai leva consigo todos estes documentos que hoxe podemos ver no Auditorio de Galicia. Entre eles, documentos do seu arquivo persoal, algúns que se amosan  publicamente por primeira vez e que convidan á investigación sobre Granell e o seu mundo.

Na mostra hai obras e documentos de Eduardo Abela, Alberto, Miguel Alzamora, Víctor Brauner, André Breton, José Caballero, Oscar Domínguez, Max Ernst, Esteban Francés, Jose Gausachs, Simon Hantaï, Jacques Hérold, Juan Ismael, Wifredo Lam, Ernesto Lothar, Conroy Maddox, Maruja Mallo, André Masson, R. Matta, Carlos Mérida, Joan Miró, César Moro, Wolfgang Paalen, Benjamín Palencia, Manolo Pascual, Francis Picabia, Antonio Rodríguez Luna, Antonio Saura, Vlady Serge, Saul Steinberg, Toyen e Max Walter Svanberg.

É precisamente na súa etapa centroamericana, comprendida entre os anos 1940 e 1956, cando Eugenio Granell se interna con decisión nos espazos do surrealismo e configura con determinación a súa personalidade creativa. Así, a través da súa produción artística deste período, realizada en República Dominicana, Guatemala e Porto Rico, revisitamos a esencia dun labor influenciado pola súa fascinación polas illas: Granell pinta con intensidade, animado polas extraordinarias experiencias visuais, o clima excesivo e as culturas ancestrais do trópico. Son momentos brillantes, fecundos e fundamentais, que sinalarán o inicio do seu traxecto como artista e a conversión ao surrealismo, cambiando radicalmente a forma de ver o mundo.

Eugenio Fernández Granell nace en A Coruña en 1912. A súa infancia e adolescencia desenvólvese en Santiago onde estuda bacharelato e música. En 1928 trasládase a Madrid onde completa os estudos de violín na Escola Superior de Música de Madrid. Desde moi novo participou en tertulias políticas e literarias. Moi activo politicamente entra en 1935 no P.O.U.M. (Partido Obrero de Unificación Marxista). Coa estalido da Guerra Civil, en 1936, incorpórase ás milicias republicanas e dirixe o periódico “El combatiente rojo” e participou activamente na contienda no frente de Cataluña.
En 1939 inicia o exilio. Chega a París onde se reencontra co poeta surrealista francés Benjamín Péret e o pintor cubano Wifredo Lam. Granell escribe e vai enriquecendo o seu mundo con estas amistades. En Santo Domingo residiu entre 1940 y 1946, traballa como primeiro violín da orquestra sinfónica e intégrase no ambiente cultural. Funda e dirixe a revisa “La poesía sorprendida”, na que colaboran Juan Ramón Jiménez, Jorge Guillén, Pedro Salinas e Lezama Lima. Son os anos nos que inicia amizade con Andre Bretón o que o leva a comprometerse co surrealismo.
En 1946 Granell e a súa familia trasládanse a Guatemala. En 1947 a exposición Le Surréalisme na galería Maeght de París, organizada por André Breton e Marcel Duchamp intégrano activamente no movemento surrealista. A familia trasládase a Porto Rico onde ocupará a cátedra de Historia da Arte na Facultade de Humanidades. Crea con estudantes o grupo “El Mirador”, algúns contribuíron á formación da arte portorriqueña actual.
Da etapa caribeña pasa a un longa estancia de profesor universitario e madurez artística en Nova York e no ano 1985 instálase definitivamente en España e recibe numerosos premios e recoñecementos.
En 1995 establécese en Santiago a Fundación Eugenio Granell para albergar a súa obra e tamén as súas importantes coleccións surrealistas e étnica, e a partir de 1997 as obras doadas polo surrealista Philip West.

'En catro movementos' non é unha exposición antolóxica nin unha retrospectiva da artista Esther Ferrer senón un xeito de visualizar os conceptos esenciais que presidiron todo o seu traballo. A exposición constrúese polo tanto, a partir dos mencionados catro conceptos, representado cada un deles mediante distintas obras: pezas de carácter obxectual (fotografías, cadros, obxectos), instalacións realizadas na propia sala e obras performánticas documentadas a través de debuxos, fotografías e vídeos.

“O accidente é parte da performance”. “Cando o concepto está espido e toda a xente o pode ver, a idea ten que ser boa”. “Cando todo está controlado pola institución xa non hai liberdade”. “Non fago arte para o outro, fago arte para min”. “A arte é o único espazo de liberdade”... Estas frases de Esther Ferrer, recompiladas durante anos de conversas, preséntannos unha artista radical, independente, anti-exposición, libre e con ideas propias. Iso todo converteuna desde o inicio do seu traballo como artista, que é o mesmo que dicir desde que empezou a facer calquera cousa, nunha persoa incómoda e admirable, nun exemplo para todos e á vez en alguén difícil de axustar aos roles asignados a un artista polo sistema artístico actual.

Leva máis de corenta anos desenvolvendo un traballo sistemático, rigoroso e metódico arredor do coñecemento do mundo, e aínda que ela afirme que só lle interesa o seu traballo namentres o está facendo, no seu taller, é inevitable preguntarse que sucede con esas obras cando saen do seu taller, cando saen da súa boca. E o que sucedía até hai moi pouco é que eran absolutamente descoñecidas en España, aínda que recoñecidas internacionalmente. Aos poucos hanse ir vendo algunhas das súas performances, algunhas das súas obras... aos poucos e de xeito desordenado e inconexo. Pero é que Esther Ferrer non quere expor, e non é doado, primeiro, convencela e, despois, reducir o seu pensamento a un puñado de obras nunhas salas.

Poderiamos dicir que toda a súa obra se reduce a unha soa: Esther Ferrer. Ela é a obra, non só ela, o seu corpo e a súa enerxía nas performances, senón ela, sempre ela, nos seus obxectos, nos seus autorretratos, na súa procura do infinito a través do número pi; ela en definitiva, co seu corpo, a súa voz, as súas ideas, as súas palabras, a súa lóxica e a súa desmesura.

Simplemente xenial, tentar sistematizar o seu traballo e reconducilo a unha exposición resulta unha loita que só se pode realizar entrando no epicentro do seu pensamento. Falando coas súas palabras, mirando cos seus ollos, tocando coas súas mans. Por isto eliximos catro ideas que están presentes sempre en todos os seus traballos, dun xeito ou doutro: o tempo, o infinito, a repetición e a presenza. En catro movementos, en catro bloques centrados en cada un destes conceptos, a exposición reúne obra obxectual, instalacións e documentación das súas performances, obras esenciais na súa traxectoria e outros traballos inéditos; algúns nunca vistos, nunca realizados, e outros pensados explicitamente para esta ocasión.

Non se trata dunha mostra retrospectiva, porque Esther non é especialmente amiga de mirar cara atrás, tampouco é unha antolóxica, porque iso é propio de artistas que terminaron a súa traxectoria artística e Esther Ferrer segue activa, coma sempre. Esther Ferrer. En catro movementos pretende pór á vista de todos catro dos eixos sobre os que se constrúe a obra de toda unha vida e, especialmente, amosar unha obra de arte sempre en construción, en permanente progreso e desenvolvemento: Esther Ferrer.

Unha coprodución con ARTIUM, Centro-Museo Vasco de Arte Contemporáneo, ES BALUARD Museu d´Art Modern i Contemporani de Palma e AC/E Acción Cultural Española.

Ata finais do mes de setembro, a Galería Trinta reúne os traballos de Esther Ferrer (San Sebastián, 1937), nunha mostra que conserva o espírito independente da artista, sempre á marxe de tendencias e a sombra dos intereses políticos.

"Hai uns anos pareciamos combatentes dunha guerra rematada. A xente dicíache: pero ti fas performance? Mi madriña, que obsoleta".

"Durante moito tempo tiven que facer outros traballos para subsistir. Por un lado isto era malo, xa que me roubaba tempo para a miña actividade artística, pero por outro tamén era bo porque me daba independencia. Non dependín de nada, nin de institucións, nin de subvencións... e así puiden facer sempre o que quixen. Non obstante é certo que cando consegues un espazo de liberdade para crear, sen que che importe o que dirán, a arte que resulta é, inevitablemente, político".

"Adoito dicir que o meu traballo é un minimalismo baseado no rigor do absurdo. A min gústame moito traballar o absurdo, facer as cousas moi simples. Cando me poño a pensar unha performance, paso o día quitando. Non digo que sexa unha depuración, pero si consiste en extraer todo o superfluo, o adorno. Non pretendo gratificar o espectador. O meu traballo é moi seco moitas veces, máis que sobrio. E gústame moito o rococó e o barroco, pero para que o fagan os outros. Quero que no meu todo saia de forma natural, case só. Como os números 1, 2, 3... son marabillosos. Non hai ningún drama. O drama, se quere, engádello quen o ve".

"A performance é como os vagabundos sen domicilio fixo. Gústame esa idea e en moitas ocasións realicei accións en calquera sitio da cidade. O que non quero é limitalas a un lugar, como as galerías ou os museos. É unha arte nómade. Unha das cousas que me importou nos meus performances é a lixeireza. Isto que o fas, desapareces e non queda nada. Queda na memoria dos que a viron, se queda".

"Non creo que a arte poida cambiar o mundo. Se pensase o contrario debería recoñecer que os artistas o fixemos francamente mal dende os tempos de Lascaux e Altamira, xa que o mundo vai como vai. Penso que a arte pode proporcionar moito gozo, que pode provocar reflexión, que estimula o pensamento, que axuda a vivir (como tantas outras cousas), que che introduce noutros mundos que están neste, como dicía Huxley, e creo que, mentres a humanidade exista, existirá a arte".

Texto extraido da entrevista "Rigoroso absurdo" realizada por Fietta Jarque a Esther Ferrer o 07 de Febreiro de 2009 en El país.

Baixo o título de 'Memoria de Compostela' o Consorcio de Santiago ideou unha mostra na que se invita ao visitante a realizar un singular percorrido pola historia de Santiago a partir de vellas fotografías e dos primeiros rótulos que conformaron o rueiro da cidade e que son propiedade do Concello.

A orixe destes rótulos históricos está nas primeiras ordenanzas municipais encamiñadas a establecer unha rotulación das rúas en 1837. A rotulación non se fai efectiva até 1866 cando se comezan a colocar nas paredes dos edificios as placas con letras negras sobre fondo branco cunha dimensión de ao redor de 40x30 centímetros. Tamén se procedeu á numeración das vivendas, moitas das cales aínda conservan os rótulos orixinais. Estas placas luciron no rueiro santiagués até 1964 cando, baixo a coordinación do arquitecto Francisco Pons Sorolla, substituíronse por unhas novas placas graníticas cos nomes tallados a bisel, reproducindo un abecedario de tipo romano pintado en vermello sangue. Este deseño é o que segue vixente na actualidade.

Xunto ás placas, a exposición recolle varias fotografías antigas, de finais do século XIX e de comezos do XX, que permiten botar a vista atrás e descubrir novas estampas, algunhas inmutables, da cidade de Santiago de Compostela. A mostra quere ser un recoñecemento ao labor que durante décadas realizou José Luís Cabo Villaverde na recuperación de material gráfico inédito, que veu enriquecer o patrimonio histórico-cultural de Compostela e que compilou no seu libro Compostela. Memoria fotográfica, publicada con Pablo Costa e editado por Ara Solis en 1996.

De forma complementaria, a mostra expón unha serie de reproducións de planos antigos da cidade. Son planos que se gardan nos arquivos municipais e da catedral e no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Destacan un plano procedentes do Arquivo Xeral de Simancas, no que se debuxa a antiga muralla, e dúas vistas de Santiago, de Pier Maria Baldi (1669) e Ramón Gil Rey (1837).

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata o mes de setembro a exposición 'Simbiose alternativa' do artista Leandro Sánchez. A mostra forma parte do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Este mes de xullo cúmprese un ano da posta en marcha deste proxecto expositivo no que xa expuxeron os artistas Masiá, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez e Alexandro.

Leandro Sánchez realizou a súa última exposición no Museo de Ourense e conta cunha intensa traxectoria dende hai corenta anos. Realizou estudos de Belas Artes e Historia da Arte, así como de técnicas de pintura e modelado na escola de Artes e Oficios de Palma de Mallorca. Despois de moitos anos de aprendizaxe e oficio na restauración foi responsable das restauracións levadas a cabo no Museo de Santa Teresa en Ávila.
Foi o fundador na década dos 90 do grupo FONERS de Mallorca. Nos últimos dez anos participou en numerosas feiras de arte, en París, Austria, Lisboa e Italia. A súa obra encóntrase en coleccións privadas e institucións como o Museo de Ourense.

A última das seis exposicións organizadas dentro dos actos de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell pretende ampliar a perspectiva do público sobre o artista. A mostra estará formada por materiais que non teñen relación directa coa pintura e, ademais de seis obras cinematográficas, ofrece documentos gráficos, gravacións domésticas e libros.

Foron moitos os artistas que, procedentes do campo da pintura, mantiveron unha estreita relación co celuloide ao longo da súa carreira. Man Ray, Viking Eggeling, Walter Ruttmann, Marcel Duchamp, Fernand Léger ou Jean Cocteau, por citar algúns exemplos, case todos pertencentes aos movementos dadaísta e surrealista, experimentaron coas posibilidades da cinematografía nunha época na que unha situación global caracterizada por grandes fracturas no ámbito do pensamento e a creación propiciou a disolución dos límites interdisciplinares.

Así pois, non é estraño que un artista como Eugenio Granell, cuxa traxectoria vital influíu tan directamente na súa produción, se sentise atraído e fascinado pola imaxe, tanto na súa vertente fotográfica como cinematográfica. Con todo, os seus experimentos no terreo da imaxe en movemento forman parte dunha faceta practicamente descoñecida até agora salvo para investigadores e interesados na materia. A divulgación das súas películas entre o público máis xeral é un acontecemento relativamente recente que se viu favorecido polo auxe das novas tecnoloxías e polo feito de que estas comezasen a circular en mostras ligadas a importantes proxectos de investigación sobre o seu legado.

Ademais da filmografía completa do artista, que consta de tres películas experimentais — Invierno (1960), Lluvia (1961) e Dibujo (1961)— e tres obras de cinema surrealista —Trompos (1961), Middlebury (1962) y Película hecha en casa con pelota y muñeca (1962)—, na exposición mostraranse unha serie de documentos e obxectos persoais que forman parte do universo creativo de Eugenio Granell. Algúns deles foron utilizados directamente no proceso de creación dos filmes, outros forman parte das diferentes coleccións que o artista reuniu ao longo da súa vida e funcionan como catalizadores que facilitan o entendemento da súa proposta.

A exposición 'Eugenio Granell e o cine: unha película de vinte minutos' está enmarcada no proxecto de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell, organizado por la Fundación Granell en colaboración coas seguintes institucións: Fundación Cidade da Cultura, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporánea.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición colectiva 'Antes e despois (continuación)', unha mostra de pezas de varios artistas representados pola galería e algunhas novidades, que permanecerá aberta ata o 28 de setembro. A galería manterase pechada do 6 de agosto ao 9 de setembro e durante a exposición, os luns pola mañá tampouco estará aberta ao público.

Os artistas que participan na exposición son Santi Jiménez, Norberto González, Mauro Trastoy, Manuel Bouzo, Juan Rivas, José Andrés Santiago, John Descarfino, Iván Prieto, Israel Jiménez, Iria Rodríguez, Irene Gil e Denís Estévez.

“Antes e despois (continuación)” é a segunda parte da exposición homónima celebrada en Espacio48 con anterioridade, e supón o peche do ciclo iniciado entón. Un xogo de palabras que se daquela se centrou sobre todo no “antes”, agora deixa paso ao “despois”, a pezas actuais sobre todo de escultura e debuxo, pero con presenza tamén de pintura, instalación e outras técnicas, en pequeno e mediano formato, que conteñen a esencia de obras actuais que nos din moito do que virá despois, atopándose todos os artistas propostos -aínda que con matices-, nun momento no cal xa teñen un amplo bagaxe (antes) pero aínda lles falta moito por dicir (despois).

O Museo das Peregrinacións alberga ata final de ano a mostra 'Por fin Santiago! ' formada por 40 debuxos do artista Alfredo González. A exposición ten como obxectivo poñer en valor a creatividade e o patrimonio cultural galego.

Para iso, 'Por fin Santiago!' fai un percorrido pola cidade compostelá cunha peculiar visión dos monumentos, dos espazos públicos así como da xente que habita as súas prazas e rúas.

Dende hai medio século, Alfredo González desenvolve unha excelsa carreira nos ámbitos da publicidade, o humor gráfico, a caricatura, a ilustración e a pintura. Entre a súa produción destaca as series dedicadas á cidades. Neste sentido, Santiago acompaña na obra do artista a Madrid, Caracas, Río de Janeiro, Nova York e Barcelona, entre outras.

O Museo das Peregrinacións de Santiago, creado en 1951, é unha institución museística nacional e centro de documentación, investigación e interpretación de Santiago e das peregrinacións xestionada pola Consellería de Cultura.

Ata finais do mes de novembro, o Espazo de arte Campus Stellae acolle unha exposición do pintor compostelán Sayáns. A mostra componse dunha vintena de representacións paisaxísticas galegas.

Seguindo fiel ao naturalismo e ao hiperrealismo, Sayáns mantén unha loita constante entre a forma e a cor que lle axuda a reflectir o mundo do seu arredor.

O Museo das Peregrinacións e de Santiago inaugúrase cunha mostra extraordinaria que recrea a Santiago do século XIII, a partir de aplicacións interactivas e de recostrución virtual que permiten coñecer o aspecto e coñecer a evolución posterior da cidade. Unha aplicación informática permite viaxar no tempo e acompañar a un peregrino no seu percorrido pola Compostela medieval. Ademais, dúas pantallas xigantes recrean o aspecto da catedral románica, tal e como a viron quenes a coñeceron trala súa consagración, en 1211. Por último, unha maqueta de máis de 20 metros cadrados reconstrúe a fisonomía do Santiago do século XIII, coa catedral románica en todo o seu esplendor, as igrexas e conventos, as portas e a muralla. Para a súa realización seguíronse as descricións que da cidade e da Catedral fai o Códice Calixtino.

A exposición serve ademais para aproximarse á realidade arquitectónica da Catedral de Santiago, coa súa evolución ao longo dos séculos e coas intervencións dos diferentes arquitectos, para o que se recuperou a maqueta de 25 metros cadrados de superficie realizada a escala 1:25 polo Xacobeo e que estivo exposta na Expo de Sevilla de 1992.

A mostra complétase na súa última parte cunha reflexión sobre o Santiago de hoxe. Unha cidade cun dos conxuntos históricos mellor conservados do mundo e que desenvolveu un urbanismo exemplar e respectuoso con medio ambiente.

Para realizar visitas guiadas e concertar as datas pódese facer a reserva no teléfono 981 576 661 ou no enderezo electrónico visitasguiadas@consorciodesantiago.org

O Pazo de Xelmírez acolle a exposición titulada 'O Códice Calixtino', unha mostra didáctica que ofrece a posibilidade de contemplar durante uns días o orixinal deste manuscrito do século XII e coñecer o seu contido.

A mostra conformouse tras a localización a principios do mes de xullo do Códice Calixtino, que fora roubado hai un ano da Catedral de Santiago e que pasou 12 meses oculto nun garaxe do Milladoiro.

Durante os primeiros catro días da exposición, o orixinal do Códice estará depositado nunha urna antibalas, fabricada especialmente para a ocasión. A continuación será substituído por un facsímile. No Pazo de Xelmírez quedarán tamén ata fin de ano os paneis informativos sobre distintos elementos do Códice e unha versión dixital que permite coñecer, páxina a páxina, este libro.

Ademais de paneis informativos, os asistentes poderán ver un facsímile do Tumbo A e o orixinal da Historia Compostelá de Diego Xelmírez, do século XV, aberto pola páxina na que fala do Códice Calixtino. Así mesmo, tamén están presentes traducións da peza e estudos sobre esta.

Carolina Cruz Guimarey presenta na galería A.dfuga a exposición titulada 'Las imaginadoras', unha mostra que invita o espectador a ser cómplice e testemuña ao mesmo tempo.

As distintas pezas que compoñen 'Las imaginadoras' invítannos a "improvisar" posibles memorias, a sentir, percibir, conectar e redactar. Fannos cómplices e testemuñas. A artista é aquí construtora de escenarios para (re)crear experiencias, articulando imaxes abertas, enxeñando "circunstancias" que propician un veloz xerminar na memoria do espectador.

Un rostro descoñecido. Palabras mecanografadas en papel vello. E a maxia simplemente acontece. Un vestixio. Cres recordar e trazas semellanzas; só unha mirada fugaz, escorregadiza, e abocetas inevitablemente un relato, apoderándote da fotografía doutro. Da súa voz. Das súas feridas.
A sombra inqueda trasládanos a un cuarto propio como o de Virxinia Woolf, onde vellas fotografías resgadas custodian o corpo volátil da autora. O rostro etéreo escapa á nosa retentiva, que trata de fixalo unha e outra vez, reiterando as metodoloxías imperfectas da nosa mente. A inocencia e o xogo alborotan os recordos e axitan a nosa pel. Vémonos reflectidos nesa nena, nesa muller, que xoga a (re)vestirse con outra historia.
Esas reminiscencias á infancia áchanse imprimidas na pequena instalación No se juega. Unha atmosfera escolar, tenra e ferinte ao mesmo tempo  desasoséganos. As espiñas dunha roseira escudríñannos dende un delicado vestido branco. Pureza, candidez, que se asedia entre muros de severa disciplina. Non se xoga, non se xoga... O castigo intransixente de alguén que ten pavor á emancipación dunha mente que decide.

Entrever. Intuír, ver e non ver. Recordar, crer. Esquecer. Tratamos de acoutar os nosos recordos, xa que son rexistro das nosas vidas. A serie Trop D'audace fala deses límites do tanxible, do veraz, e como a nosa vontade de crer esvaece ou transgride esas fronteiras. "A arte está sempre no límite. É sempre un encontro entre un final e un comezo. Beleza como punto e final, utopía como comezo. [...] A arte é perplexidade". Esa marxe que apuntaba Antoni Llena é onde se sitúan estas mulleres anónimas que fantasían coa imaxinación e o desexo para romper o seu medo.

Carolina xoga coa ambigüidade. Coa evocación. Corta, pega, cose. Materiais efémeros, íntimos, etéreos e nebulosos. Atribúe voz aos personaxes afogados na historia. Unha historia íntima, entre as dobras do fogar. O cotián é agora intérprete dunha trama anella. Os obxectos paralízanse nunha encrucillada de direccións que se encontran. E a fotografía berra. E o silencio tórnase material corpóreo, dúctil, maleable. Porque o silencio é aquilo que queremos que sexa.
Como diría Alejandra Pizarnik, "o silencio: única tentación e a máis alta promesa".

Paula Cabaleiro
Comisaria

O artista Eduardo Meijomence expón ata mediados do mes de outubro unha colección de 16 pinturas no Hotel Puerta del Camino. A mostra está organizada pola galería José Lorenzo.

Trátase dunha exposición de 16 obras pertencentes a diferentes etapas artísticas do seu autor, onde a técnica protagonista é o óleo. De formación autodidacta, na pintura de Meijomence o lirismo é a nota definitoria que caracteriza a todas as obras. Esa imprimación poética é común ás paisaxes naif deste artista, ausentes de figuras, cunha coloración fría, gotizante, que parece aludir a Urbano Lugrís. Outras pezas homenaxean o retrato catrocentista, sen esquecer unha abstracción tímida, onde aínda se suxire certa figuración.

Ata finais do mes de outubro, o Museo do Pobo Galego presenta a mostra 'Suite Galicienne', unha colección de fotografías realizadas polo artista Claude Le Gall.

"Eu nacín bretón, ao bordo do mar, na costa setentrional de Finistère, pero por veces penso que en lugar de se ter detido en Armórica, os meus ancestros, sen dúbida chegados de Cornualles ou de Gales, ben poderían ter continuado deica Galicia.

Antes de pisar terras galegas, dedicárame a fotografar durante varios anos a vida cotiá en Irlanda, antes de que o desenvolvemento económico dos anos 90 modificase considerablemente o país. En Galicia atopei unha atmosfera semellante, que me lembraba a Bretaña da miña infancia.

Desde aquel ano de 1987 ata hoxe puiden contemplar moitos cambios en Galicia: a apertura ao turismo de masas, por exemplo. No entanto, as tradicións mantéñense vivas e a hospitalidade dos galegos apenas mudou. Iso é o que me fai volver case todos os anos."

Grial, 187, xullo-setembro 2010.

A Casa da Parra acolle 'Brión Boogie Woogie', unha mostra pictórica comisariada por David Barro que reúne 18 obras a través das que se visualiza un percorrido pola produción máis recente do artista Vítor Mejuto, así como por algunhas das pinturas máis significativas da súa traxectoria. A exposición está organizada pola Consellería de Cultura e Educación da Xunta de Galicia.

O artista Vítor Mejuto ten desenvolvido unha obra que pode enmarcarse dentro da tradición da chamada abstracción xeométrica a partir do construtivismo e o minimalismo como primeiras referencias. O seu traballo está baseado nunha caligrafía persoal que ten como principais referencias o método, o cálculo e a intuición. A investigación sobre cores, liñas e conxuntos xeométricos que buscan novas vías de expansión dan como resultado a construción de espazos ordenados nos que o debuxo actúa como xerador de ideas que se renovan de forma progresiva.

O Museo do Pobo Galego acolle unha nova edición da Bienal de Pintura "Eixo Atlántico". O obxectivo deste certame é o impulso á creatividade dos artistas e á creación do valor engadido no noso patrimonio artístico que abrangue 34 cidades.

A IX Bienal concedeu un premio "Eixo Atlántico" á mellor obra do certame, cun valor de 3.000 € á pontevedresa Montserrat Frieiro Dantas, e dous segundos premios de 1.500 € cada un á mellor obra de autor portugués, Miguel Vasconcellos, e á mellor obra de autor galego para Joseba Muguruzábal Pérez. Igualmente, concedeuse o premio "Jovens Talentos Luso - Galaicos" que recaeu na galega Raquel Iglesias Gándara, premio dirixido aos novos artistas con idades comprendidas entre os 16 e os 25 anos, inclusive, cun valor de 1.500 €.

Ata mediados do mes de outubro, o Colexio de Fonseca acolle unha exposición retrospectiva do artista compostelán Manuel Bonome, quen foi escultor anatómico da Facultade de Medicina. Estudos sobre o corpo humano, porcelanas, tallas, acuarelas e lenzos poden verse nesta insólita mostra.

Manuel Bonome realiza estudos de escultura en París, chegando a ser alumno da Escola do Louvre. De regreso a Compostela, intégrase na Cátedra de Anatomía da Facultade de Medicina USC como escultor anatómico, posto que xa ocupara ata a súa xubilación Francisco Asorey. Ademais, incorpórase ao claustro de profesores da Escola de Artes e Oficios de Santiago, labor que logo substituirá pola de profesor de debuxo e modelado en ensinanza especial.

O percorrido polas distintas etapas creativas de Manuel Bonone presentado no Colexio de Fonseca amosa a poliédrica produción do autor con pezas de diversa natureza e técnica e temáticas de diversa índole. Dende o traballo asociados á Cátedra de Anatomía da USC, con debuxos e estudos previos de diversas partes da anatomía humana ata pezas de porcelana, pasando por tallas, acuarelas e lenzos que deixan constancia dunha vontade polifacética e dun amplo repertorio expresivo no artístico.

Ata mediados do mes de outubro, e con motivo da celebración da XVII edición do Festival Internacional de Títeres Galicreques, a sede da SGAE en Santiago acolle unha exposición titulada 'Teatriños de papel', que amosa ao visitante a colección de teatriños de Carmen Domech.

Nesta exposición recóllese unha ampla mostra de teatriños de papel en tres dimensións que recrean algunhas das máis famosas obras da literatura universal. Poderás atopar Aladino e a lámpada marabillosa, Alicia no país das marabillas, Alí Babá e os 40 ladróns, Carapuchiña Vermella… con personaxes, vestiario, decorados e outros elementos de atrezzo.

Máis info sobre Galicreques 2012 aquí

A Cidade da Cultura organiza ata principios de xaneiro de 2013 unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media.

'Códices, xoias das catedrais galegas na Idade Media' propón unha inmersión nunha Idade Media afastada dos tópicos oscurantistas; unha Idade Media de luminosidade e desenvolvemento cultural, de miniaturas, imaxes, cores, manuscritos e imprentas... Folios e pergameos que translocen toda unha organización social, económica e política. A viaxe levará ao visitante polas principais mostras de códices e libros medievais entre os séculos X e XV, con exemplares únicos en Europa, como o Códice Calixtino e os diversos tombos, o primeiro libro impreso en Galicia, caso do Misal Auriense, ou magníficas copias miniadas, como a Legenda Maior ou o Pasionario Tudense.

Todo un percorrido formulado dende a sinxela dobre perspectiva do coñecemento e do desfrute, e facendo sempre fincapé na importancia, individualidade e particularidade de cada un dos volumes.

Unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media que se mostran ao público en todo o seu esplendor:

Códice Calixtino (½ s. XII)
Tinta sobre pergameo
31,0 x 28,4 x 6 cm

Breviario Auriense (S.XV)
Tinta sobre pergameo
25,0 x 19,0 cm

Libro X de Pergameos Reais (Séculos X-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Tombo A (Cc. 1130-1140)
Tinta sobre pergameo
49,4 x 35,4 x 3,7 cm

Tombo Pechado (Ss. XIV-XV)
Tinta sobre pergamiño
34,5 x 24,5 x 9,0 cm
   
Misal Auriense (1494. Monterrei)
Impreso sobre vitela
34 x 24 x 8,5 cm

Pontifical de Tui (Século XIV)
Tinta sobre vitela
33 x 22 cm

Legenda Maior (Finais s. XIII-comezos s. XIV)
Tinta sobre pergamiño
15,0 x 11,0 x 2,5 cm

Libro XI de Bulas Papais (Séculos XII-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Pasionario Tudense (Primeiro terzo do século XIII)
Tinta sobre pergameo
45,7 x 29,5 cm

Breviario de Miranda (½ s. XV)
Impreso sobre vitela
21,7 x 17,2 x 10,4 cm

Historia Compostelá (S. XVI)
Tinta sobre papel
29,8 x 23,3 x 8,3 cm

A Cidade da Cultura de Galicia ofrece un servizo de visitas guiadas de balde á exposición inaugural do Museo Centro Gaiás, 'Gallaecia Petrea', unha das mostras máis ambiciosas organizadas nos últimos anos na nosa comunidade.

As visitas guiadas terán lugar todos os días en dúas quendas: 12:30 e 18:30 horas. No caso de grupos, é preciso realizar unha reserva a través do correo visitasmuseo@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 99 51 72.

Máis información sobre a exposición aquí

Cool-Touring propón unha forma diferente de facer turismo que permita ao visitante centrarse no que máis lle interese.

Sen présas, sen presións. Cos Audio-Paseos de Cool-Touring o visitante pode coñecer Compostela ao seu ritmo, decidir cando parar a descansar e cando seguir, esquecéndose das tradicionais visitas pechadas e xestionando o seu propio tempo de ocio.

Dispoñibles tres itinerarios de temáticas diferentes:

- Ruta Literaria: Coñece os recunchos nos que se inspiraron escritores como Hemingway, Valle-Inclán ou Rosalía de Castro. Achégate á faceta máis literaria da cidade.

- Ruta de Viños e Tapas por Compostela: Ofrecemos unha guía cos segredos gastronómicos da Cidade. Saborea as mellores receitas de Santiago, ao tempo que te informas sobre a súa orixe, tradición ou divertidas anécdotas dos locais que che recomendamos.

- Santiago descoñecido: Un percorrido diferente pola historia íntima da cidade. Vive Santiago como os seus habitantes e coñece as súas curiosidades máis fascinantes. Nesta ruta coñecerás lugares, personaxes e anécdotas dunha cidade que nunca deixa de sorprender.

** Lugar: PUNTO DE ENCONTRO: Oficina de Turismo de Santiago (Rúa do Vilar, 63)

** Duración: A duración aproximada de cada unha das tres rutas oscila entre 1 h 30 min. e 2 h.

** Idiomas dispoñibles: Inglés, Italiano, Castelán e Galego

'Café de idiomas' trátase dunha proposta da biblioteca para practicar dun modo informal diferentes linguas estranxeiras. Non se trata de clases de idiomas, non se esixe ningún nivel mínimo e non hai profesores. É un grupo de xente que se reúne e se autoxestiona interesadas na aprendizaxe de linguas estranxeiras. Terá lugar todos os días na cafetería da biblioteca ou, se o tempo o permite, na terraza.

Cada día estará dedicado a un idioma estranxeiro:

** Luns: inglés
** Martes: francés
** Mércores: portugués
** Xoves: italiano
** Venres:alemán

Durante os meses de xullo e agosto os encontros serán de 12:00 a 13:00 horas. A partir de setembro serán de 16:30 a 17:30 h.

Non se necesita inscrición previa. Os grupos crearanse cando haxa un mínimo de 2 persoas.

O Restaurante Enxebre, no Hostal dos Reis Católicos, ofrece ao longo desde mes unha proposta gastronómica que xira arredor do polbo galego. A proposta complétase coa posibilidade de admirar as últimas obras da pintora coruñesa Nany Osende.

Desde setembro de 2012 ata xuño de 2013, a rede de Centros Socioculturais de Santiago pon en marcha un completo programa de roteiros didácticos para todos os públicos que percorrerán a cidade compostelá e as súas parroquias. 'Os gremios de Compostela', 'O castelo da Rocha', 'O Barrio de San Pedro', 'Os balcóns da cidade histórica' ou 'As casas da cidade' son só algunhas das propostas incluídas neste novidoso programa.

Os roteiros abranguerán aspectos da nosa cidade como natureza, historia, arte, patrimonio, literatura ou artesanía.

Cultura Viva é un programa educativo promovido pola Concellaría de Centros Socioculturais e Participación Cidadá a través do que coñeceremos o pasado e o presente artístico e cultural de Santiago, desde a tradición á actualidade. Percorrendo edificios, prazas, carballeiras, camiños, regatos... achegarémonos á paisaxe cultural compostelá, descubríndoa e facéndoa nosa.

** Percorridos de aproximadamente 2 horas e media.

** Destinatarios: Grupos e persoas de todas as idades interesadas en teren unha experiencia formativa e lúdica a través dos espazos naturais e culturais do concello de Santiago.

** Idioma: Galego

** Como participar? Poden participar todas as persoas interesadas que reúnan un mínimo de condicións físicas para camiñar ou se sintan capacitadas para desenvolver a actividade.
Os menores de idade deberán acudir acompañados por unha persoa adulta que se faga responsable deles.
As prazas son limitadas: máximo de 20 persoas por roteiro.
De non acadarse o número mínimo de 10 persoas, a saída anularase logo do aviso ás persoas inscritas.

** Data límite de inscrición formal: Ata 72 horas antes do roteiro nos Centros Socioculturais (inscrición previa presencialmente ou por teléfono).

** Prezos:

- Veciños e veciñas do concello: 1,5 €
- Bono 5 roteiros: 5 €
- De balde para desempregados e menores de 18 anos.
- Outros participantes (non empadroados no concello): 15 € /roteiro.

** Inscrición:

- CSC Conxo: 981 528 740
- CSC Ensanche: 981 543 001
- CSC Fontiñas: 981 528 750
- CSC Castiñeiriño: 981 542 459
- CSC Vite: 981 542 490

*** Consulta o programa completo de roteiros ata decembro aquí

Ata o 2 de outubro, o barrio de A Rocha celebra a VIII edición da súa semana cultural cun programa de actividades gratuítas para toda a familia. Nesta ocasión estará dedicada ás Artes gráficas.

Obradoiros, visitas guiadas ou a festa en honor a Santa Eufemia conforman o programa desta edición. O obxectivo desta VIII Semana Cultural é dar a coñecer a historia da imprenta.

A través de actividades diversas como una exposición de artes gráficas, visitas guiadas á sección de artes gráficas do Museo do Pobo Galego, obradoiros de impresión dun libro e de caligrafías antigas, actividades lúdicas, mostra de danzas do mundo, e mesmo a presentación dun libro, o centro da Rocha acollerá unha completa programación para os veciños e para todos os composteláns.

PROGRAMA

** Martes 25
- 17.30 h. Obradoiro 'Imprimimos o noso libro'.
- 20.00 h. Inauguración da Semana Cultural con Don Xosé Luis Méndez Ferrín, Presidente da Real Academia Galega, o Excmo. Señor Don Ángel Currás, Alcalde de Santiago, e Don Francisco Noya, Concelleiro de Centros Socioculturais

** Mércores 26
- 18.00h Obradoiro 'Caligrafías Esquecidas' para nen@s a partires de 6 anos.

** Xoves 27
- 18.00 h. Obradoiro de cociña, 'Letras entre Fogóns'.

** Venres 28
- 17.30 h. Obradoiro 'Imprimimos o noso libro'.
- 20.30 h. Presentación do libro 'La locura y el bisturí, I Centenario de Don Timoteo Sánchez Freire' de Fernando Ponte e Isabel Rego, adicado a Don Luciano García Alén.

** Sábado 29
- 11.00 h. Visita ao Castelo da Rocha dentro do programa 'Cultura Viva, Fai túa Compostela'.
Ver programación da Asociación de Veciños Serafín Zás: A partires das 15.30 h Inchables, patrocinados pola Concellaría de Festas.
- 19.00 h. Celebración da Eucaristía na honra a Santa Eufemia.
- 20.00 h. Entrega do galardón ao grupo de teatro da Rocha.
- 20.15 h. Mostra de Danzas do Mundo a cargo da Escola de Danza As Feiticeiras: Fusión Flamenca Oriental e Alas de Isis.

** Martes 2
- 17.00 h. Visita guiada ao Museo do Pobo Galego, sección de Artes Gráficas (1.50 € por persoa), e a Imprenta Atlas.

No CSC A Rocha: Exposición de Artes Gráficas do 25 de Setembro ata o 6 de Outubro. Aberta ao público en horario de martes a sábado de 17.00 h a 20.00 h.

Para participar nos obradoiros é preciso realizar unha inscrición previa.
Prazas limitadas.

Máis info aquí

A libraría Aenea organiza esta tarde un recital-presentación de 'A máquina do tempo', un disco-libro de Juan Carballo e Ramón Núñez. Durante o acto os asistentes terán a oportunidade de coñecer e escoitar en vivo e directo aos protagonistas, Juan Carballo, Ramón Núñez e Nuria Díaz, poeta, músico e ilustradora.

Un disco para ler, un libro para escoitar. Juan Carballo e Ramón Núñez protagonizan esta viaxe íntima e persoal na que mesturan poemas musicados e cancións.

Once composicións que contan coa colaboración de prestixiosos artistas e amigos como Alejandro Martínez, Guadi Galego, Guillerme Fernández, Jose A. Vilas, Maite Dono, Paco Cifuentes, Quim Farinha, Sito Suárez...

'A máquina do tempo' conta coas ilustracións e o deseño de Nuria Díaz, que fai realidade a intención de construír unha obra dentro dunha mesma obra, procurando acadar a mesma maxia cando se escoite e cando se teña entre as mans.

Máis info en:
www.amaquinadotempo.org
http://aeneasantiago.blogspot.com.es/

A compañía teatral Teatro Ensalle presenta 'Miniaturas', unha obra escrita e dirixida por Pedro Fresneda baseada na conxunción de texto e movemento.

Dirección e dramaturxia: Pedro Fresneda
Creación coreográfica: Raquel Hernández, Artús Rei, Jorge Rúa
Interpretes: Raquel Hernández, Artús Rei, Jorge Rúa
Iluminación: Pedro Fresneda
Espacio escénico: Teatro Ensalle
Producción: Teatro Ensalle

A arte de camiñar como unha raíña entre unha auténtica choiva de ostias, sen disimular, aferrándose ao pequeno, ao verdadeiro, ao íntimo. A memoria do necesario, do que verdadeiramente un necesita, sen tendencias nin modas nin anuncios. O máis grande, o verdadeiramente importante para cada un, non está fóra nin ten que ver coas grandes cifras.

Miniaturas é a decimocuarta produción de Teatro Ensalle e a oitava con texto de Pedro Fresneda. Como en todos os traballos de Teatro Ensalle o texto é só una das liñas que marcan a dramaturxia da peza. Xunto co texto, en paralelo a leste, desenvólvese unha dramaturxia do movemento (a pesar da formación dos integrantes da compañía seguimos negándonos a chamala danza) Este movemento é unha parte fundamental do que se conta e seguramente una da característica máis claras da Cía. Teatro Ensalle. Para o desenvolvemento da dramaturxia corporal traballamos a improvisación. Neste sentido é moi vantaxoso o feito de traballar cunha sala de ensaio dotada de iluminación, son e proxección de vídeo: o escenario de teatro Ensalle.

No caso de Miniaturas a proposta baséase na investigación e o desenvolvemento desta linguaxe, da conxunción do texto e do movemento, situando así a “liña lóxica” do discurso narrativo en mans do espectador. Esta recolocación permítenos mostrar no canto de contar, co que o espectador ten efectivamente a sensación de presenciar algo “real”, algo que está a pasar nese momento e que non se repetirá. Poñendo un exemplo, no momento en que na rúa se desencadena unha pelexa, un, como “espectador” crea unha dramaturxia do momento, selecciona os “protagonistas” e en función do movemento destes, da súa xestualidade e do seu texto, crea unha historia na súa cabeza, uns porqués e unha toma de posición sobre o acontecido. Despois, cando conta a pelexa que presenciou na rúa, a narración é perfectamente coherente e lineal, coas “personaxes” ben definidas.

Parece claro que nestes momentos o publico deixou de ser unha masa de espectadores pasivos para pasar a ser espectadores activos e selectivos. As novas tecnoloxías xeran nas persoas unha sensación de falsa selección. Fronte á televisión unha persoa fai zapping e cre ter o control do que ve; en internet selecciónase a información entre cento de miles de páxinas web, xerando así unha sensación de falsa información, xa que un ve o que quere ver e desfaise da información que non lle resulta próxima ou apetecible. Trátase dun público máis participativo e activo, que necesita construír a realidade que lle rodea: ser “actor” e espectador ao mesmo tempo. Pois ben, o traballo que se está desenvolvendo en teatro Ensalle nas últimas producións camiña neste sentido, traballando co público, non fronte ao público, e propóndolle dramaturxias fragmentadas que permitan a cada espectador realizar o seu parte do traballo.

Tras o éxito obtido o pasado ano, a II edición do Festival Internacional 'Peregrinos Musicales' clausúrase esta noite cun concerto protagonizado por novos talentos galegos e rusos, acompañadas pola Real Filharmonía de Galicia, que estará dirixida por Maximino Zumalave. Ademais farase entrega dos galardóns especiais.

O Festival Internacional 'Peregrinos Musicales', ademais da súa achega cultural, ten un gran valor educativo na promoción e apoio da nova xeración de músicos clásicos de Galicia, e é o inicio dunha relación cultural futura entre as cidades de Santiago de Compostela e Moscú.

Esta edición conta coa participación dos novos músicos da Fundación Mstislav Rostropovich, encabezados por Olga Rostropovich, filla do mundialmente recoñecido chelista ruso, con motivo da celebración do 85º aniversario do seu nacemento.

PROGRAMA

- Diana Poghosyan, violín: F. Mendelshonn: Concerto en mi m, op. 64: (1º mov)
- Iago Domínguez, cello: F. J. Haydn: Concerto en Do maior, Hob. VIIb: 1 (1º mov)
- Gregori Martín, piano: L. van Beethoven: Concerto nº 3 en do m, op. 37 (3º mov)
- Savva Tihonov, tenor: P. I. Tchaikovsky: Eugene Onegin: Lenski´s arioso “Jaljublju Vas, Jaljublju Vas Olga”
- Lizi Ramishvili, cello:  D. Popper: Rapsodia húngara
- Luka Hauzer, piano: F.J. Haydn: Concerto para clave en Re M, Hob. XVIII (2º y 3º mov)
- Dmitry Borodin, violín: P. Sarasate: Zigeuner weisen
 - Anais Gerarda Fernández Cerneira, soprano:
W.A. Mozart: El rapto en el Serrallo: “Marternaller Arten”
J. Strauss: Die Fledermaus: Aria de Adele “Mein Herr Marquis”

Máis info: www.peregrinosmusicales.com

O Music Way tomará este ano o relevo do Rock in Way, apostando por darlle continuidade a un festival rock de primeiro nivel en Galicia. Celebrarase o venres 28 e o sábado 29 de setembro no Recinto feiral de Amio e vaino facer cun cartel encabezado por dúas espectaculares bandas de rock: os combativos e incombustibles Manic Street Preachers (venres 28) e os enérxicos The Hives (sábado 29).

Os galeses levan máis de dúas décadas regalándonos algúns dos mellores himnos do rock alternativo británico, mentres que os suecos son uns dos principais responsables do rexurdir do garaxe-rock no século XXI. Encabezan un cartel que se completa con máis bandas internacionais e con grupos como Layabouts ou os galegos Heredeiros da Crus, Holywater, Maryland e Munich.

Toda a info aquí