Kunsthalle presenta o traballo site-specific de 5 coñecidos artistas: Jorge Perianes, Alain Urrutia, Suso Fandiño, Carlos Maciá e Misha Bies Golas.

Suso Fandiño presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras. Misha Bies Golas deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local. Carlos Maciá presenta unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas. Jorge Perianes presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación. E Alain Urrutia presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

** Suso Fandiño (Santiago de Compostela, 1970). O seu traballo rescata a linguaxe da arte pop para exercer unha crítica mordaz sobre a sociedade actual. Na súa obra devolve unha visión do creador como xerador dunha mercadotecnia promocional, inserto de pleno nos mecanismos da sociedade de mercado. A esta análise do mundo da arte engade outro máis xeral sobre as estratexias de imaxe promovidas polos medios de comunicación de masas e os pseudo-produtos culturais emitidos pola considerada baixa-cultura. Suso Fandiño participou en numerosas exposicións como Sur le dandysme aujord'hui: Do manequín no escaparate á estrela mediática no CGAC, Santiago de Compostela, Look Up! Natural Porto Art Show en Porto ou La Colección, Fundación Barrié en 2011 e as súas obras están presentes en coleccións como a da Fundación Barrié ou a Fundación Coca-Cola, España. En Kunsthalle presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras.

** Misha Bies Golas (Lalín, 1977) aprópiase da idea dadaísta de ready-made para construír un traballo determinado pola presenza da crítica como modus operandi. A colaxe como forma de desenvolvemento, a seriación e a selección do motivo en relación á esfera vital, aparecen como claves para definir unha obra en continua relación co literario e o cinematográfico. Nos seus patróns, o espazo xeométrico e o ritmo das figuras aparecen como estruturas cunha clara intención musical. Noutras series, o absurdo e a idea de object trouvé cobran nova significación no seu relato. Misha Bies Golas foi gañador do Premio Novos Valores na modalidade de debuxo en 2010, participou en exposicións como Typewriter. A historia escrita á máquina. Colección Sirvent na Cidade da Cultura de Galicia e vén de presentar a súa última publicación A xeito de conclusión no CGAC de Santiago de Compostela. En Kunsthalle deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local.

** Carlos Maciá, (Lugo, 1977). O traballo de Carlos Maciá móvese entre a pintura, a fotografía e o vídeo como soportes usados para indagar no campo da experiencia. No caso da súa obra pictórica, unha concepción do espazo como lugar de pegada, como lugar de paso, determina unha pintura dominada pola calidade vertixinosa e multiplicadora dun trazo que case sempre se converte en ocupación. Carlos Maciá participou en numerosas exposicións individuais como La leyenda del tiempo en MACUF, 2008, Time goes back no Espazo rúa Herrezuelos 31 en Antequera, Málaga, 2007 ou ¡Ten cuidado, no vayas a matar a alguien! na Chocolatería, Santiago de Compostela, 2006 e en colectivas como Que de lejos parecen moscas no Museo de Arte Meixela Gil en México DF en 2011 ou Uno más uno, multitud en Doméstico’08 en Madrid, 2008. Carlos Maciá presenta en Kunsthalle unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas.

** Jorge Perianes (Ourense, 1974) traballa no espazo coma se fose un campo de minas. As súas esculturas-instalacións desvían a atención do espectador dos aspectos meramente figurativos e aparentemente cómodos das súas imaxes cara á idea de intervención como accidente, como trampa, como método de suspicacia ante a aparencia do real. O obxecto vólvese vital mentres asiste á representación do cotián nun espazo escénico e teatral. Entre as súas exposicións individuais destacan as realizadas en Matadero Madrid dentro do Programa Aberto X obras ou Los animales se equivocan en MACUF, e participou en colectivas como 7 +1 Project Rooms no marco de Vigo en 2008 ou Existencias en MUSAC, 2007. A súa obra forma parte de coleccións como a de MUSAC, MACUF, CGAC ou Coca- Cola. En Kunsthalle presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación.

** Alain Urrutia (Bilbao, 1981). A pintura de Alain Urrutia caracterízase por converter situacións tipicamente cotiás en obxecto de revisión artística, formulando algo así como unha revalorización estética dalgúns instantes que para nada foron elixidos de antemán pola súa condición temática. A pintura adquire un carácter revelador, de certas posibilidades ensoñadoras que a afastan da frialdade do elemento fotográfico como base de rexistro do cotián. En 2011, Alain Urrutia participou na exposición Melodías prohibidas dentro do programa do Festival SOS 4.8 e recibiu a Bolsa de Residencia en Beijing (China) do mastudio. En marzo de 2012 presentou exposición individual na Galería Juan Silió e en outubro de 2012 a súa obra estará presente na conmemoración do 15 aniversario do Museo Guggenheim Bilbao co proxecto 103-B. En Kunsthalle presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

Baixo o título de 'Memoria de Compostela' o Consorcio de Santiago ideou unha mostra na que se invita ao visitante a realizar un singular percorrido pola historia de Santiago a partir de vellas fotografías e dos primeiros rótulos que conformaron o rueiro da cidade e que son propiedade do Concello.

A orixe destes rótulos históricos está nas primeiras ordenanzas municipais encamiñadas a establecer unha rotulación das rúas en 1837. A rotulación non se fai efectiva até 1866 cando se comezan a colocar nas paredes dos edificios as placas con letras negras sobre fondo branco cunha dimensión de ao redor de 40x30 centímetros. Tamén se procedeu á numeración das vivendas, moitas das cales aínda conservan os rótulos orixinais. Estas placas luciron no rueiro santiagués até 1964 cando, baixo a coordinación do arquitecto Francisco Pons Sorolla, substituíronse por unhas novas placas graníticas cos nomes tallados a bisel, reproducindo un abecedario de tipo romano pintado en vermello sangue. Este deseño é o que segue vixente na actualidade.

Xunto ás placas, a exposición recolle varias fotografías antigas, de finais do século XIX e de comezos do XX, que permiten botar a vista atrás e descubrir novas estampas, algunhas inmutables, da cidade de Santiago de Compostela. A mostra quere ser un recoñecemento ao labor que durante décadas realizou José Luís Cabo Villaverde na recuperación de material gráfico inédito, que veu enriquecer o patrimonio histórico-cultural de Compostela e que compilou no seu libro Compostela. Memoria fotográfica, publicada con Pablo Costa e editado por Ara Solis en 1996.

De forma complementaria, a mostra expón unha serie de reproducións de planos antigos da cidade. Son planos que se gardan nos arquivos municipais e da catedral e no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Destacan un plano procedentes do Arquivo Xeral de Simancas, no que se debuxa a antiga muralla, e dúas vistas de Santiago, de Pier Maria Baldi (1669) e Ramón Gil Rey (1837).

O Museo das Peregrinacións alberga ata final de ano a mostra 'Por fin Santiago! ' formada por 40 debuxos do artista Alfredo González. A exposición ten como obxectivo poñer en valor a creatividade e o patrimonio cultural galego.

Para iso, 'Por fin Santiago!' fai un percorrido pola cidade compostelá cunha peculiar visión dos monumentos, dos espazos públicos así como da xente que habita as súas prazas e rúas.

Dende hai medio século, Alfredo González desenvolve unha excelsa carreira nos ámbitos da publicidade, o humor gráfico, a caricatura, a ilustración e a pintura. Entre a súa produción destaca as series dedicadas á cidades. Neste sentido, Santiago acompaña na obra do artista a Madrid, Caracas, Río de Janeiro, Nova York e Barcelona, entre outras.

O Museo das Peregrinacións de Santiago, creado en 1951, é unha institución museística nacional e centro de documentación, investigación e interpretación de Santiago e das peregrinacións xestionada pola Consellería de Cultura.

O Museo das Peregrinacións e de Santiago inaugúrase cunha mostra extraordinaria que recrea a Santiago do século XIII, a partir de aplicacións interactivas e de recostrución virtual que permiten coñecer o aspecto e coñecer a evolución posterior da cidade. Unha aplicación informática permite viaxar no tempo e acompañar a un peregrino no seu percorrido pola Compostela medieval. Ademais, dúas pantallas xigantes recrean o aspecto da catedral románica, tal e como a viron quenes a coñeceron trala súa consagración, en 1211. Por último, unha maqueta de máis de 20 metros cadrados reconstrúe a fisonomía do Santiago do século XIII, coa catedral románica en todo o seu esplendor, as igrexas e conventos, as portas e a muralla. Para a súa realización seguíronse as descricións que da cidade e da Catedral fai o Códice Calixtino.

A exposición serve ademais para aproximarse á realidade arquitectónica da Catedral de Santiago, coa súa evolución ao longo dos séculos e coas intervencións dos diferentes arquitectos, para o que se recuperou a maqueta de 25 metros cadrados de superficie realizada a escala 1:25 polo Xacobeo e que estivo exposta na Expo de Sevilla de 1992.

A mostra complétase na súa última parte cunha reflexión sobre o Santiago de hoxe. Unha cidade cun dos conxuntos históricos mellor conservados do mundo e que desenvolveu un urbanismo exemplar e respectuoso con medio ambiente.

Para realizar visitas guiadas e concertar as datas pódese facer a reserva no teléfono 981 576 661 ou no enderezo electrónico visitasguiadas@consorciodesantiago.org

O Pazo de Xelmírez acolle a exposición titulada 'O Códice Calixtino', unha mostra didáctica que ofrece a posibilidade de contemplar durante uns días o orixinal deste manuscrito do século XII e coñecer o seu contido.

A mostra conformouse tras a localización a principios do mes de xullo do Códice Calixtino, que fora roubado hai un ano da Catedral de Santiago e que pasou 12 meses oculto nun garaxe do Milladoiro.

Durante os primeiros catro días da exposición, o orixinal do Códice estará depositado nunha urna antibalas, fabricada especialmente para a ocasión. A continuación será substituído por un facsímile. No Pazo de Xelmírez quedarán tamén ata fin de ano os paneis informativos sobre distintos elementos do Códice e unha versión dixital que permite coñecer, páxina a páxina, este libro.

Ademais de paneis informativos, os asistentes poderán ver un facsímile do Tumbo A e o orixinal da Historia Compostelá de Diego Xelmírez, do século XV, aberto pola páxina na que fala do Códice Calixtino. Así mesmo, tamén están presentes traducións da peza e estudos sobre esta.

A Cidade da Cultura organiza ata principios de xaneiro de 2013 unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media.

'Códices, xoias das catedrais galegas na Idade Media' propón unha inmersión nunha Idade Media afastada dos tópicos oscurantistas; unha Idade Media de luminosidade e desenvolvemento cultural, de miniaturas, imaxes, cores, manuscritos e imprentas... Folios e pergameos que translocen toda unha organización social, económica e política. A viaxe levará ao visitante polas principais mostras de códices e libros medievais entre os séculos X e XV, con exemplares únicos en Europa, como o Códice Calixtino e os diversos tombos, o primeiro libro impreso en Galicia, caso do Misal Auriense, ou magníficas copias miniadas, como a Legenda Maior ou o Pasionario Tudense.

Todo un percorrido formulado dende a sinxela dobre perspectiva do coñecemento e do desfrute, e facendo sempre fincapé na importancia, individualidade e particularidade de cada un dos volumes.

Unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media que se mostran ao público en todo o seu esplendor:

Códice Calixtino (½ s. XII)
Tinta sobre pergameo
31,0 x 28,4 x 6 cm

Breviario Auriense (S.XV)
Tinta sobre pergameo
25,0 x 19,0 cm

Libro X de Pergameos Reais (Séculos X-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Tombo A (Cc. 1130-1140)
Tinta sobre pergameo
49,4 x 35,4 x 3,7 cm

Tombo Pechado (Ss. XIV-XV)
Tinta sobre pergamiño
34,5 x 24,5 x 9,0 cm
   
Misal Auriense (1494. Monterrei)
Impreso sobre vitela
34 x 24 x 8,5 cm

Pontifical de Tui (Século XIV)
Tinta sobre vitela
33 x 22 cm

Legenda Maior (Finais s. XIII-comezos s. XIV)
Tinta sobre pergamiño
15,0 x 11,0 x 2,5 cm

Libro XI de Bulas Papais (Séculos XII-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Pasionario Tudense (Primeiro terzo do século XIII)
Tinta sobre pergameo
45,7 x 29,5 cm

Breviario de Miranda (½ s. XV)
Impreso sobre vitela
21,7 x 17,2 x 10,4 cm

Historia Compostelá (S. XVI)
Tinta sobre papel
29,8 x 23,3 x 8,3 cm

Observar, recompilar, indexar, coñecer, recrear. Nunha obra marcada por xestos silenciosos, Fernando Casás (Gondomar, Pontevedra, 1946) mantén unha relación de curiosidade permanente coa natureza. Os vestixios do paso do tempo, os estados e formas entrópicas en permanente mutación, atopadas na profundidade da selva tropical ou na exuberante paisaxe galega, determinan unha traxectoria creativa de máis de corenta anos. Entre Brasil, onde iniciou a súa práctica artística, e a súa Galicia natal, esta exposición antolóxica dá visibilidade a unha obra cunha determinación especulativa e conceptual singular, que tanto se pode materializar en procesos pictóricos ou escultóricos, como en accións efémeras e intervencións específicas, como será o caso das obras inéditas creadas para as salas do CGAC.

Consulta o folleto da exposición aquí

Ata finais de ano, a sala de exposicións do Colexio de Fonseca acolle unha mostra dedicada ao investigador e catedrático universitario Antonio Casares con motivo do 200 aniversario do seu nacemento.

Antonio Casares Rodríguez (Monforte de Lemos, 1812 - Santiago de Compostela, 1888) foi un químico galego.
Desenvolveu a súa intensa vida científica e académica en Galicia. Foi o primeiro titular da Cátedra de Química na Universidade de Santiago. Ocupouna a raíz da súa creación polo plan de estudos de 1845, ata a súa morte en 1888. Realizou investigación aplicada á industria, á agricultura e á medicina e estudo dos métodos de análise, do que é un dos iniciadores en España. Ademais, foi un dos iniciadores da espectroscopia peninsular. En 1866 aparece o seu Tratado práctico de análise química das augas minerais e potables.

Igual que o cine ou a prensa, a música pop e a rock tampouco non deron escapado da acción da censura. Pero, a diferenza destes, a represión intensificouse xusto cando a ditadura estaba a iniciar unha tímida apertura. O franquismo foi consciente do papel que a música xogara nas revoltas internacionais dos sesenta e tentou limitar o seu alcance nunha España cada vez máis desenvolvida e cosmopolita.

A censura obrigou a producir novas portadas —convertidas hoxe en prezadas pezas de coleccionista— para refacer as máis escandalosas ou eliminar referencias incómodas nos textos das cancións. Vibracións prohibidas revisa os mecanismos de control aplicados durante a ditadura e a súa incidencia no mundo do pop e do rock, a través das portadas de discos da época e dos partes dos censores.

Consulta o folleto da exposición aquí

Ata mediados do mes de xaneiro, a galería Trinta acolle 'Setenta e tres pinceladas', a última mostra da artista Berta Cáccamo.

"Lembro que a miña maior dificultade foi considerarme artista. Nos primeiros anos de estudante de Belas Artes en Barcelona producíame vertixe pensar en chegar a ser pintora e aínda máis en ser artista, término que designaba ós autores que eu ía descubrindo con fascinación...Despois fun atopando o modo de que o que eu facía fora asemellándose á arte, ou polo menos, á arte que debía imitar se quería ser pintora. Hoxe penso que a arte é imitación... Recorremos á imitación do mesmo modo que emulamos ás persoas que nos anteceden, ós modelos humanos que copiamos... Eu vivín o feito de nacer nunha familia na que hai un importante vínculo coa cultura; pintaba dende pequena, tivemos uns excelentes talleres de plástica dende o período infantil no colexio alemán e contaba co apoio dalgún irmán que me poñía a "traballar" ó voltar da escola e gardaba e valoraba os meus debuxos..."

"A arte ten a capacidade de abraiarnos. A experiencia do abraio detén a actividade da mente, o remuíño mental. É a sorpresa do "agora". É o abraio o que detén a estrutura dialéctica da mente. Recoñecer o pensamento é a ponte de entrada á actividade artística. Na práctica da arte, a sensación dase en presente. O pasado e o futuro tórnanse fuxidíos... O tempo desaparece, o tempo non deixa de ser un pensamento... A arte ten o poder de acercarnos á realidade, de situarnos no tempo presente. A arte ten o poder de nos espertar dun soño".

"Cando decido facer un cadro, penso previamente como o vou realizar, establezo uns parámetros que a miúdo veñen dados polas propias características dos materiais e pola idea que sostén a proposta, pero normalmente xorde dunha necesidade, unha necesidade de avance".

"Despois de 25 anos na pintura, chegas a pensar que xa formulaches o teu proxecto, que todo está xa feito, pois aquelas pequenas aportacións ou variacións en torno ó extenso espazo da pintura abstracta foron xa formuladas e só queda non copiarse máis. Pero aparece a necesidade de experimentar nun territorio diferente e descobres de novo as infinitas variables dunha nova idea".

'Unidos pola arte. Colección de pintura do Concello de Santiago de Compostela e do Consorcio de Santiago' é o nome da mostra que agrupa no Auditorio de Galicia unha boa parte do patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago. Trátase da primeira vez que unha exposición reúne nun mesmo lugar cadros que normalmente se localizan en diferentes espazos: na sede do Concello de Santiago, no Pazo de Raxoi; na sede do Consorcio de Santiago, na Casa de Vaamonde; no Auditorio de Galicia; no Museo do Pobo Galego e no Teatro Principal. Son cerca de sesenta pinturas que abranguen un período comprendido entre o século XVIII e a actualidade, e son representativos de diferentes épocas e correntes pictóricas.

A máis antiga peza exposta é un Martirio de San Bartolomé que, probablemente, date de finais do século XVIII e que se considera o cadro máis antigo do Concello de Santiago. Ademais poderemos ver outras pezas antigas como a Aparición da Virxe do Pilar ao Apóstolo Santiago (Mariano Salvador Maella, 1780) e obras de Dionisio Fierros, José Garabal Louzao, Joaquín Sorolla ou Ramón Gil Rey, entre outros.

A exposición articúlase en 5 seccións que abranguen diferentes períodos pictóricos: As orixes da colección; A Escola Compostelá de Pintura e o Grupo Mateo; As exposicións trienais de 1971 e 1974; O Grupo Nome; e A continuidade da colección. Ademais das obras máis antigas, recollidas en As orixes da colección, a mostra inclúe un apartado dedicado á Escola Compostelá de Pintura, creada por Mariano Tito Vázquez, á que pertenceron, entre outros, Elvira Santiso, Juan Luis López, Lino Martínez Villafínez, Manuel López Garabal e Concha Vázquez Martínez. En 1964 parte destes artistas, entre os que se atopan o matrimonio Manuel López Garabal e Concha Vázquez xunto con Felipe Criado, Manuel Pesqueira, Segundo Hevia e Antonio Moragón, forman o grupo denominado “Mateo”.

Outra sección recolle unha selección de obras que participaron na I Exposición Trienal Nacional de Bellas Artes, que se organizou co gallo do Ano Santo de 1971, e na II Exposición Trienal Nacional de Pintura, Escultura, Dibujo y Acuarela y Grabado, en 1974, ambas celebradas en San Domingos de Bonaval.

O cuarto apartado reúne pezas do coñecido como Grupo Nome, que se presentou en Pontevedra en 1986 coa intención de atopar un lugar na plástica galega e deste xeito abrirse ao universo artístico e saír da marxinalidade periférica que sufrían respecto aos circuítos oficiais. Nesta sección podemos contemplar creacións de Xosé Bibián Lorenzo, Anselmo Lamela Castro, Xosé Ramón Morquecho, Xulio Maside e Xan Pardiñas.

A última sección, A continuidade da colección, está dedicada ao Consorcio de Santiago, institución nacida en 1992 e que dende as súas orixes foi depositaria de non poucas obras de arte, co obxectivo de crear un patrimonio artístico propio que contribúa a facer partícipes da cultura viva aos cidadáns, visitantes, peregrinos e turistas, para converter Santiago nun foro cultural de primeira orde.

Esta exposición está organizada polo Concello de Santiago de Compostela contando coa colaboración do Consorcio de Santiago e coa xestión do Auditorio de Galicia. Conta co mecenado da Deputación da Coruña e está comisariada por Juan Conde Roa.

A Zona C de Bonaval acolle ata o mes de febreiro unha nova intervención, ‘Cento oitenta segundos’ de Jesús de la Iglesia, comisariado por Rocío Figueroa. A intervención queda enmarcada na convocatoria de selección dun proxecto para o fomento da práctica profesional de especialistas en arte contemporánea na Zona C que organiza o Concello de Santiago e xestiona o Auditorio de Galicia en colaboración co Máster en Arte, Crítica e Museoloxía Contemporáneas da USC.

Jesús de la Iglesia é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo. Recibiu o premio extraordinario fin de carreira na especialidade de escultura. Despois realizou o Máster en Arte Contemporánea, Creación e Investigación da mesma universidade. É experto en deseño multimedia, especializado en web e vídeo dixital. Actualmente compaxina o seu labor profesional e artístico coa realización da súa tese de doutoramento sobre videoarte. A súa investigación artística radica na busca dun ámbito procesual produtivo que posibilite un diálogo multimedia fluído entre disciplinas tan dispares como o vídeo, a instalación, a fotografía, a escultura ou a pintura.

Jesús de la Iglesia presenta un proxecto expositivo inédito, baseado nunha liña de investigación que vén estudando ao redor do retrato dentro da videoarte. Cento oitenta segundos retrata persoas de todo tipo e condición, mostrando a súa individual historia de vivencias. Nesta exposición, o artista céntrase nos rostros, con nomes e apelidos, dalgúns artesáns que desenvolven o seu traballo na cidade Santiago de Compostela, un contorno historicamente relevante para este tipo de profesionais. Jesús de la Iglesia mostra o seu traballo encauzado entre a tradición e a modernidade na historia da arte, ao tempo que o presenta nun espazo de similares condicións, convertendo a Zona “C” nun marco dentro do marco.

“Cento oitenta segundos, non son máis que tres minutos. Os tres minutos de exposición nos que deben posar os protagonistas das obras de Jesús de la Iglesia ante a súa cámara. O artista, cun encadre en plano medio, retrata persoas de todo tipo e condición, mostrando a súa propia historia, a través dos moitos detalles con que se debuxan os seus rostros; un mapa cartográfico de vivencias escrito sobre a pel. Nesta ocasión o obxectivo enfoca directamente a tradición, o traballo dos artesáns, ferreiros, imaxineiros, ourives, marroquineiros etc. Eses oficios, cada vez máis en desuso, que sobreviven grazas ao afán incansable daqueles que non se renderon á produción industrial e ás novas tecnoloxías.

Jesús de la Iglesia toma este tema particular dentro dun contexto máis amplo que incide sobre a importancia do retrato e da identidade. Supón o pretexto perfecto para reflexionar sobre o concepto de tempo e sobre o poder de fascinación da imaxe. Unha constante construción do presente a través da revisión do pasado, nunha época, a nosa, na que se impoñen outros modos e outros formatos de narración.

O artista alude directamente a referentes clásicos da pintura da arte europea, véndose influenciado por artistas como Hans Holbein, Vermeer De Delft ou Velázquez. Tamén observa a artistas modernos e contemporáneos como Pierre Gonnord, Bill Viola, Ori Gherst, ou Andy Warhol que xa nos anos 60 fixera os seus Screen Text, unha serie de videoretratos filmados en branco e negro.

O artista traballa coa luz, e coas cores como se fosen pigmentos; coa mesma dedicación, como o máis puro artista no seu obradoiro, elaborando, configurando, plasmando. O dominio da técnica que aplica e a edición final resultan determinantes na súa produción.

Neste caso, a pintura defínese así como pensamento, como idea, máis que como acto físico. “Pintar” imaxes non é máis que plasmar algo imaxinado en algo tanxible, e polo tanto non exclusivo da pintura no seu concepto máis clásico como disciplina académica. En lugar de traballar con pincel fino en óleo sobre táboa, configura luz e cor, sobre un tecido de píxeles, enmarcado nunha pantalla de cristal líquido. As novas técnicas alíanse co artista, como noutros tantos momentos anteriores da historia da arte, para iluminar obras, quizais imaxinadas, pero nunca antes materializadas.

Jesús de la Iglesia reivindica “contemplar”, como un acto necesario, ao que parece que a sociedade actual renunciou. Debemos retomar o dereito a deternos, a fixar a nosa atención en algo, e ter un xuízo crítico individual, desligándonos do colectivo, para non ver a través dos ollos doutros, senón para observar a través dos propios.

Comisaria
Rocío Figueroa Guisande*

Rocio Figueroa Guisande é licenciada en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. Actualmente centra a súa actividade na crítica de arte, e na colaboración en varios traballos editoriais, así como na creación de proxectos de comisariado con artistas novos.

A sala do Grupo Correo Galego acolle unha mostra do fotógrafo afincado en Madrid Plácido L. Rodríguez, quen retrata personaxes tan destacados como Verino, Alaska, Mapplethorpe, Ayala ou Cela.

A mostra recolle unha colección de rostros en branco e negro que configuran toda unha galería de personaxes ligados á cultura, dende unha ochenteira Alaska a un actual Carlos Ruiz-Zafón, pasando polos inesquecibles Cela, Díaz Pardo, Alberti ou Ayala, e grandes da fotografía como Mapplethorpe, Shommer ou Korda, entre outros moitos. Rostros con nome propio aos que Rodríguez pon alma.

Ao longo de todo o mes de decembro, a Biblioteca pública Ánxel Casal acolle unha mostra na que se expoñen os debuxos orixinais do nº 1 do fanzine e cómic compostos no Obradoiro de Iniciación ao Cómic da Escola de arte ECO.

O salón de actos da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle ata finais de ano 'Campo a través', unha exposición formada por 15 fotografías de Niti Laíño que mostran unha visión moi persoal deste fotógrafo sobre o deporte.

Ata finais do mes de decembro, o CSC O Ensanche acolle no seu espazo expositivo 'Complicidad Africana', unha selección de imaxes realizadas por Xandro Barberena nunha serie de viaxes a Kenya. O título é froito dos comentarios efectuados polos visitantes das súas anteriores exposicións, que na súa maioría, destacaban as miradas dos suxeitos fotografados, establecendo certa complicidade co fotógrafo.

Nesta exposición preténdese mostrar a outra cara de África, fuxindo da fotografía efectista de guerras, conflitos e outros desastres, como a fame, que asolan a terra dos nosos antepasados.

A sala de exposicións do Eurostars Araguaney (Montero Ríos, 25-27) acolle a súa tradicional exposición de decembro do artista Vázquez Alemán.

Na súa obra pódense diferenciar paisaxes, vistas xerais de portos, prazas e cidades, así como bodegóns e personaxes moi galegos, como os gaiteiros. Trátase dun traballo no que se aprecia unha evolución tanto do propio artista, como do uso que el mesmo fai das cores e dos matices lumínicos.

Os bodegóns, os seres humanos e a natureza, son pois os protagonistas da obra de Vázquez Alemán, que se caracteriza polo seu afán cubista expresado dende o libre albedrío e onde as cores chaman a atención do ollo que os contempla.

Vázquez Alemán nace no ano 1946. Licenciado en Filosofía e Letras, realiza a súa primeira exposición en 1964, no Círculo das Artes de Lugo, á que seguirán máis de medio centenar en diversas cidades de España, Francia e Portugal. Está representado en coleccións institucionais e privadas de España, Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Gran Bretaña, Noruega, Portugal, Hong Kong, EEUU, Arxentina e México. Entre outras: Colección Príncipe de Asturias, Presidencia da Xunta de Galicia, Fundación Rodríguez Igrexas, Museo “M. Torres” (Marín-Pontevedra), Colección Paradores Nacionais, Casa de Brasil (Madrid)...

Ata comezos do mes de febreiro, o artista Valentín Jaramillo Arévalo presenta na galería Bus Station Space a súa última exposición, titulada 'Momentos'.

O acto de inauguración da mostra servirá tamén para presentar aos novos artistas colaboradores da galería: Baldo Ramos, Elías Cueto e Javier de la Rosa.

Ata finais do mes de xaneiro, os espazos do Hotel Virxe da Cerca albergarán unha exposición colectiva de Nadal. As obras que se poden ver nesta mostra conforman un paseo pola arte galega máis relevante, dende os anos 70 ao máis actual tanto en pintura coma en fotografía e escultura. Trátase dunha interesante colectiva na que unha parte das vendas irá destinadas a unha institución benéfica, remarcando, así, o carácter social e solidario da arte.

Artistas: Alexandro, Fernando Barreira, Ángel Caballero, Óscar Cabana, Óscar Carballo, Simion Craciun, Xaquín Chaves, Jorge Espiral, Alberto Gulías, Masiá, J. Méndez, Seara, Vicente Ruíz Soldevilla, Julio Sanjurjo, Leandro Sánchez, Enrique Tenreiro, Edu Valiña, Vázquez Alemán, Mila Vázquez, Fernando Yáñez.

Obra de: Lugris Vadillo, Mª Antonia Dans, Tenreiro, Lamazares, Sucasas, Lago Rivera, Alejandro González Pascual.

Escultura de: Óscar Aldonza, Buciños, Arturo Brea Pasín, Ramón Conde, Xosé Cid, Luis de las Cuevas, Lomarti, Paulo Neves, Francisco Pazos, Soledad Penalta, Paco Pestana,  Alfonso Rivero, Andreas Ruíz, Camilo Seira.

A mostra pode visitarse no espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca e os escultores intervendran o emblemático xardín deste edificio do século XVIII, reconvertido en hotel. Esta mostra realízase ao abeiro do convenio que dende hai un ano se creou entre a empresa Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

A Galería de Arte Contemporánea Espacio48 organiza ata mediados do mes de xaneiro a exposición colectiva 'Colezziona', dos artistas Caxigueiro, Vivián e Xurxo Martiño.

Daniel Caxigueiro (Mondoñedo, Lugo, 1955), expón por primeira vez entre as paredes de Espacio48 e o fai curiosamente volvendo camiñar por un “espazo” previamente transitado, e para iso reinterpreta e afonda cos seus libros de cerámica nese profundo e enrevesado universo simbólico que conteñen; Xosé Vivián (Santiago de Compostela, 1949), trae ao recordo pezas pictóricas evocadoras e cargadas dun lirismo que nos transporta a unha natureza momentáneamente alterada, pero que atopa refuxio na delicadeza do seu trazo; e Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña, 1964), procura na reinvención das súas paisaxes arquitectónicas unha plasmación real e desposuída de todo artificio, e non para de tentar captalos dende distintas ópticas, sintetizándoos cada vez máis, ata o punto de chegar a fundirse coa propia materia.

Os tres teñen en común a súa rigurosidade e o seu coñecemento e compromiso co que lles rodea en todo momento. Deste xeito, todas as obras teñen que ver co cotián, coa natureza, coa realidade circundante e comparten todas elas unha forte carga de valores comúns, así como un claro vínculo coa materia, unha materia interiorizada dende un punto de vista poético pero, ao mesmo tempo, moi realista.

É a amalgama destas coincidencias a que crea un impacto global imborrable no espectador, que se reformula a trascendental cuestión de por que a arte debe estar presente no noso día a día, tendo en conta os tempos que corren. E a resposta atópaa de inmediato, xa que é a propia arte a que lla facilita case sen esforzo, pois non deixa de ser lesta un testemuño dun momento que nos pertence a todos por igual, e que queda atrapado de forma incuestionable e irrepetible, ousando estimular a nosa conciencia e a nosa consciencia histórica e potenciando os valores que nunca se deberían perder.
E por iso xorde a necesidade de “colezzionar”, que se escribe nesta ocasión con dúas zetas, apropiándose da última letra do abecedario, a máis esquecida, que marca o final, pero avisa do comezo de algo novo, un coleccionismo que procura cada vez máis meditar sobre o que nos define e sobre o que de verdade pode aportarnos todo o que recompilamos e gardamos como o noso pequeno gran tesouro. Unha colección que nos acompañará sempre e cuxa pertenza dirá moito de nós, polo que debe ser realista, próxima e factible.

Cristina Moreiro

Os tres artistas que conforman a mostra “colezziona”, contan cunha ampla traxectoria. Destaca a recente exposición antolóxica adicada á obra de Caxigueiro na Sala Luzán (CAI) de Zaragoza e a presenza do artista na exposición colectiva “Os ollos das Palabras” na Cidade da Cultura de Santiago. Tanto Vivián como Xurxo Martiño contan tamén cun amplo bagaxe expositivo, e cabe sinalar que actualmente exhiben algunhas das súas pezas na exposición “Unidos pola arte” no Auditorio de Galicia en Santiago de Compostela, que recolle por vez primeira o patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago.

Un ano máis, a Fundación Eugenio Granell únese a celebración do Nadal coa súa particular proposta de Belén. Trátase dunha visita obrigada nestas datas para adultos e público infantil.

O Belén componse de pezas da colección de arte étnica da Fundación Eugenio Granell. Deste xeito créase unha composición na recepción do museo, na que se dispoñen unha coidada selección de obras de arte popular e doutras culturas de diferentes partes do mundo, dende pezas de Portugal, Canadá, USA, Polonia, Porto Rico, Túnez, India, Perú ou México, entre outras.

Esta singular visión inclúe pezas que nada teñen que ver coas habituais figuriñas do Nadal, adquirindo o toque surrealista representativo da Fundación, ofrecendo unha perspectiva diferente e cargada de significado, especialmente nos tempos que nos toca vivir, un reflexo da multiculturalidade, presente na traxectoria de Granell e nas súas coleccións.

A sala de exposicións do compostelán hotel Porta do Camiño inaugura a mostra 'Vernissage' do artista Xuxo Fernández, unha exposición na que se exhiben lenzos de diversas etapas da produción do artista. A mostra estará aberta ao público ata o 15 de xaneiro e a organización corre a cargo da galería de arte José Lorenzo.

Acrílico e técnica mixta son os dous recursos máis utilizados por Xuxo Fernández para uns lenzos de formato amplo. O seu procedemento indaga na exploración de materiais e expresión, xogando con texturas, dando efectos de cor suxestivos, que chegan a vibrar.

Incontables movementos de vangarda mestúranse nas súas obras cos estilos clásicos: dende as iconas rupestres ata o mediterraneismo, pasando polo símbolo do peixe paleocristián. Todo iso realizado cunha linguaxe próxima ao mundo do cómic e da ilustración. E no medio insire figuras icónicas de museo ou da cultura pop, pode ser unha Venus de Botticelli ou Superman. Outras obras, de corte abstracto, camiñan tamén entre o mundo das vangardas e as orixes da arte, coas incisións en pedra do home primitivo.

Xuxo Fernández é un pintor autodidacta. O seu carácter artístico é produto de toda unha carreira profesional en obra gráfica, deseño e produción de vídeo. As súas pinturas son reflexo de toda esta traxectoria, na que desprega a súa polifacética creatividade.

O desenvolvemento da súa obra pictórica está marcado por unha perpetua busca que fai que o seu traballo teña un carácter singular, investigativo e, sobre todo, experimental.

Ata mediados do mes de xaneiro, a galería Espazo en Branco organiza unha exposición de pinturas do artista británico David Earl Crooks.

David Earl Crooks naceu en Lincolnshire, Inglaterra, en 1977. As súas dúas paixóns foron sempre a arte e as ciencias. Despois de rematar o doutoramento en física teórica, trasladouse a Santiago para realizar unha investigación posdoutoral en Teoría de Cordas. Posteriormente David deixou a un lado o mundo da física para se dedicar exclusivamente ao traballo artístico.

A súa obra caracterízase pola carga conceptual baseada no xogo de imaxes ambiguas, que produce un estrañamento nos espazos ateigado de escenas insólitas. David crea, mediante ambientes oníricos, universos figurativos moi propios e persoais.

O seu traballo fai referencia a temas como a orixe da vida, a loita pola supervivencia, a reprodución das especies, a anatomía, a vertixe existencial... en xeral, a ciencia, a fantasía e, sobre todo, a fraxilidade do corpo.

María Meijide (Santiago, 1978) presenta na galería Metro 40 pezas en diferentes formatos e en diferentes técnicas, fundamentalmente pintura sobre tea, acuarela sobre papel e tamén algo de debuxo e colaxe. Todas elas corresponden ao traballo destes dous últimos anos entre Compostela e Lisboa e conforman unha especie de itinerario persoal.

Unha produción, figurativa e realista, que se nutre precisamente da base material desta vida máis ou menos itinerante: os diferentes espazos que se habitan, que se visitan, os obxectos que se usan, a roupa, os amigos e amores que se viven, (que se anhelan talvez...!). Así se propón un percorrido que, en consonancia co espazo expositivo, poderiamos dividir en tres momentos: asuntos de exterior con paisaxes e vista dende a ventá; asuntos de interior con salas, cociñas, libros e demais aparataxe do cotián; e cada vez máis cara a dentro, nun estrato máis profundo ou persoal, escenas de dormitorio.

Neste sentido podemos falar dunha pintura de corte intimista e cun forte trazo autobiográfico, pero por outro lado, e un pouco en contradición cabe apuntar aquí que non hai ningunha vocación documental explícita, nin tan sequera de relato. E é que estas teas non pretenden grandes significados ou grandes transcendencias... (o cal non deixa de ser toda unha pretensión). Estas pinturas non significan cousas, senón que as representan, e isto parece situarnos máis en relación ao como que ao que, máis en relación ao pracer de facer coa súa vinculación ao obradoiro que á proposta de narrar nun sentido estritamente conceptual ou literario. E é que talvez esta produción se insira naquela ampla tradición que traballa, dende a repetición e o oficio, e dende tempos inmemoriais, en contra da idea de grandeza: unha pintura concentrada no cotián e que se ven cultivando dende sempre: Paisaxe, natureza morta ou mesmo pintura de flores (case sempre relegada polo discurso construído da alta cultura...). E non obstante esta pintura de cousas, tal como a entende a artista, non necesita especialmente de discursos, senón que é unha busca de sentido en si mesma. A natureza morta, de vocación radicalmente materialista, rexeita toda idealización, e implica unha insubmisión, unha subversión de valores conducida a niveis.

Por outro lado e moito máis interesante, ou cando menos, máis simpático, esta pintura apela aos sentidos, ao pracer, ao desfrute a través do substrato material da vida. Ao igual que nos gusta unha persoa, e non adoitamos preguntarnos polo significado desta... se é que o ten, e a saber se queremos realmente sabelo, a pintura de María Meijide ten máis que ver coa sedución que coa lingüística ou a interpretación, coa erótica en definitiva, máis que coa hermenéutica.

Novacaixagalicia inaugura no seu Centro Cultural de Santiago unha completa mostra que se concibe como unha retrospectiva sobre a produción pictórica de Leopoldo Nóvoa. A sala compostelá acolle 29 obras pertencentes a diversos propietarios particulares e centros museísticos, ademais de á propia Novacaixagalicia e a Novagalicia Banco.

A vocación de 'Leopoldo Nóvoa alén do tempo' é presentar un percorrido polas etapas visitadas polo xenio de Armenteira ao longo da súa dilatada carreira profesional. Xa que logo, partindo desde a súa temperá etapa figurativa, atravesaranse os diferentes momentos artísticos que, finalmente, o habían conducir cara ao informalismo que o caracterizou.

A mostra está integrada por 29 cadros procedentes de diferentes coleccións privadas e institucións museísticas que xunguiron esforzos, a instancias da comisaria, Mercedes Rozas, para presentaren unha retrospectiva centrada na evolución que o xenio de Armenteira experimentou desde os anos cincuenta do pasado século ata pouco tempo antes do seu pasamento. Trátase, xa que logo, dun percorrido antolóxico cun centro bastante enfocado cara á vida parisiense, posto que foi a capital francesa un dos lugares emblemáticos para comprender a pintura de Nóvoa, unha arte ateigada de referentes emotivos que converten a súa pintura nun medio de expresión das emocións máis intensas. A andaina de Nóvoa desde a figuración ata o informalismo, do que practicamente deveu paradigma, é un dos camiños que se poden trazar nesta exposición. A chegada aos seus cadros espaciais, aqueles que presentan innovacións na incorporación de materiais alleos aos propios pigmentos, simboliza a madurez artística dese Nóvoa que é hoxe quizais o máis coñecido. A aparición de elementos máis vinculados á escultura, coma arames, pinchos ou puntas, sitúanos perante un momento de cambio intenso na concepción da pintura, posto que, dalgún xeito, da man de Nóvoa, esta disciplina pasa a reclamar tamén a tridimensionalidade que lle é inherente á escultura. Os trazos característicos de ambas as dúas artes, cultivadas polo xenio de Armenteira, acaban convivindo para crear unhas pezas en que innovación e emoción apelan o espectador. Este traballo de investigación e de superación de Nóvoa foi un dos aspectos destacados por María Teresa Cores Fernández, directora de contidos socioculturais de Novacaixagalicia, ao incidir, na presentación da mostra, en que «Leopoldo Nóvoa foi un deses grandes artistas que aprendeu e que nos ensinou, que nos regalou e que non nos demandou. Foi o pintor do sentimento, da emoción contida, da sensibilidade, dos seus únicos espazos indescritibles. Foi un dos artistas que nos levou ao mundo traéndonos o mundo». Así mesmo, Mercedes Rozas quixo subliñar que «nesta retrospectiva configurada a partir dun percorrido cronolóxico que abrangue desde os anos cincuenta ata as súas últimas creacións, é posible descubrir o seu ideal de beleza, aquel en que o autor persistía en ordenar superficies, onde tempo e espazo se fundían nunha expresión única».

Co propósito de contribuír a unha meirande promoción da arte e, neste caso, da galega en particular, Novacaixagalicia pon á disposición dos centros escolares un completo programa didáctico específico para cada etapa educativa desde infantil ata a universidade. Ademais, todas aquelas asociacións ou colectivos que o desexen tamén poderán acordar unha visita guiada á mostra previa reserva no número de teléfono do Centro Cultural Novacaixagalicia de Santiago de Compostela. Como complemento, a entidade ofrece, así mesmo, a opción de acudir ás visitas de público xeral que se realizarán, mentres permaneza aberta a exposición, todos os xoves ás 19:00 h previa reserva.

Para concertar visitas guiadas: 981 552 577

O claustro do Colexio de Fonseca alberga ao longo dunha semana a exposición fotográfica 'Soñando un futuro. Mans Unidas e a Infancia', unha selección de 32 imaxes cedida pola ONG para reflectir a situación de indefensión en que os nenos viven en moitos países do Terceiro Mundo.

As fotografías expostas abordan tres temas principais: a realidade da educación e a sanidade en zonas subdesenvolvidas do planeta, e a situación de abusos e explotación que nelas padecen moitos menores.

A mostra repasa tamén exemplos de superación nos que, co apoio de Mans Unidas, melloraron as condicións de vida de moitos nenos: programas integrais de atención sanitaria, modelos de desenvolvemento autosostibles, construción de escolas, etc.

Co obxectivo de sensibilizar á sociedade do precario ámbito en que viven millóns de nenos en todo o planeta, as 32 imaxes foron tomadas en Angola, Benín, Brasil, Burkina Fasso, Cambodja, Ecuador, Etiopía, Filipinas, Ghana, Haití, Honduras, India, Kenya, Madagascar e Serra Leona.

Ata comezos do mes de xaneiro, o Hall da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle 'A Terra Media: do Hobbit ao Señor dos Aneis', unha exposición na que se recrea o mundo fantástico creado por J. R. R.Tolkien.

A Cidade da Cultura ábrelles as portas do Museo, Arquivo e Biblioteca a todos os cidadáns que desexen coñecer o complexo deseñado por Peter Eisenman.

Os visitantes poderán acceder libremente a estes espazos e percorrer os exteriores da Cidade da Cultura: dende as Torres Hedjuk ata a praza central. Ademais, o complexo do Gaiás dispón de programas de visitas guiadas para coñecer máis de preto os segre de un proyecto arquitectónico único.

Visitas guiadas: 11:30 e 17:30 h. | Sábados, domingos e festivos | Saída dende o Punto de Información (Espazo On) | Non é preciso reservar praza

Visitas guiadas ao Museo Gaiás
- 12:30 e 18:30 h.
- Grupos: reserva en visitasmuseo@cidadedacultura.org ou 881 99 51 72.

Vistas para grupos: Concertar data en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

Visitas didácticas para escolares: De martes a venres | Concertar data e hora en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

CONEXIÓN EN BUS CON SANTIAGO

LIÑA 9: Luns a Venres laborais e Sábados pola mañá

Saídas dende Casas Novas  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 07.30 - 22.30
    Sábados 08:30 - 13:30

** Itinerario de ida: Casas Novas - Santa Isabel - Galeras - San Clemente - A Senra - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

Saídas dende a Cidade da Cultura  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 08:00 - 22.00
    Sábados 09:00 - 13:00

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - Campo da Angustia - Rúa de Bonabal - San Roque - Virxe da Cerca - A Senra - San Clemente - Galeras - Santa Isabel - Casas Novas

LIÑA  C11: Sábados tarde, Domingos e Festivos

Sábados tarde: 17:30 e 20:00 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 17:45 horas y 20:15.
    Domingos e festivos: 10:40, 13:45, 17:25 e 20:05 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 10:55, 14:00, 17:40 e 20:20 horas.

** Itinerario de ida: Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Avda. de Lugo - Bernardo Barreiro - Curros Enríquez - Xeral Pardiñas - Praza de Galicia - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - San Pedro - Porta do Camiño - Virxe da Cerca - Praza de Galicia - Xeral Pardiñas - Curros Enríquez - Bernardo Barreiro - Avda. de Lugo - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar

Máis info: www.cidadedacultura.org

O Auditorio de Galicia ofrece a posibilidade de facer visitas guiadas ás súas exposicións.

O grupo terá entre 10 e 25 persoas e persoal do gabinete didáctico encargarase de amosar o contido da mostra. Os interesados deben poñerse en contacto coa responsable do Departamento de Exposicións para concertar unha data cubrindo un formulario aquí ou nos teléfonos 981 574152 / 981 574153 en horario de 9:00 a 14:30 h.

De outubro a maio, a Real Filharmonía de Galicia e outras orquestras españolas e internacionais ofrecen no Auditorio de Galicia pretode 30 concertos, con máis de 100 pezas musicais e medio cento de directores e solistas invitados.

Grandes obras sinfónicas, corais e operísticas; estreas de autores galegos e concertos como o de Nadal ou o de Reis súmanse aos concertos familiares, os didácticos, ao ciclo de piano, ao ciclo de cámara e aos ensaios abertos ao público.

Fundada en 1996, a orquestra da cidade é hoxe unha formación con 52 músicos, tres directores -Paul Daniel, Antoni Ros Marbà e Maximino Zumalave-, unha excelente crítica nacional e internacional, unha produción de 9 traballos discográficos, un nutrido currículo de xiras e un intenso calendario paralelo á temporada, que inclúe o ciclo de cámara Música na Compañía e a Escola de Altos Estudos Musicais para a formación dos futuros músicos galegos.

A Asociación de Escritores en Lingua Galega, en colaboración co Concello de Santiago, organiza un obradoiro de escrita creativa a cargo de Carlos Negro. Con esta actividade preténdese lograr que os participantes adquiran o hábito da escritura como outra maneira de gozar do tempo libre, á vez que afondará na afección pola lectura e na valoración do feito literario como produto lingüístico, estético e sociocultural.

O obradoiro vaise realizar no Centro Sociocultural de Conxo. Comeza o sábado 27 de outubro ás 11 da mañá e desenvólvese en dez sesións de dúas horas cada unha. A inscrición é de balde ata completar as 20 prazas que se ofrecen e cómpre formalizala dirixíndose ao Departamento de Lingua Galega (981 542 409 ou dlg@santiagodecompostela.org).

Esta acción literaria complétase con dous paseos literarios guiados por Euloxio R. Ruibal e Marilar Aleixandre, deseñadores e tamén guías de cadansúa ruta, coas que calquera persoa interesada poderá achegarse á Compostela literaria desde a particular visión dos autores. A primeira das citas será o 10 de novembro ás 12 da mañá e comezará na escultura de Chillida no Parque de Bonaval co dramaturgo Euloxio Ruibal como protagonista. A segunda iniciarase tamén ás 12, o 24 de novembro, diante do Hostal dos Reis Católicos con Marilar Aleixandre. Para participar nestes itinerarios non é necesario inscribirse previamente.

Dentro do programa Santiago Investors Support para fomentar o tecido empresarial e a cultura emprendedora da cidade, a Concellería de Economía organiza o curso “A Comunicación Emocional: falar, contar e conquistar ás masas no século XXI”, dirixido a persoas emprendedoras, traballadores en activo do tecido empresarial de Santiago, persoas desempregadas e estudantes.

O obxectivo do curso, que se desenvolverá no Cersia, é amosar a importancia que ten para os profesionais a capacidade de comunicar dun modo eficiente. Estrutúrase en doce apartados: Falar para convencer; O medo a falar en público; Obxectivo e roteiro; A linguaxe non verbal; Análise de casos específicos; A comunicación executiva; Comunicar na distancia curta; Comunicar a media distancia; Análise de comunicación escrita; Análise de comunicación audiovisual.

O curso, gratuíto, conta con 45 prazas que se distribúen en tres grupos. O primeiro grupo terá as sesións os días 10, 11 e 12 de decembro, o segundo os días 13 e 14, e o terceiro os días 17, 18 e 19. A inscripción pode facerse a través da web www.cersiaempresa.org. Para máis información pode chamarse ao 981 54 24 93.

Para visitar a exposición permanente do Museo do Pobo Galego cos pequenos e pequenas da familia, de forma autónoma e lúdica. Un xogo de pistas para adultos e pequenos que só hai que solicitar coa entrada na recepción do Museo.

De martes a sábado de 10:00 a 14:00 e de 16:00 a 20:00 horas.

Domingos e festivos de 11:00 a 14:00 horas. 

O programa 'Vive o Nadal 2012' pretende posibilitar a conciliación da vida familiar e laboral das familias compostelás no tempo do Nadal a través dunha oferta variada de actividades lúdico-educativas desenvolvidas nos seus centros socioculturais. Unha destas actividades é a dos campamentos abertos de Nadal, dirixidos a nenos e nenos de 7 a 12 anos.

** Datas e horario
26, 27 e 28 de decembro de 2012 e 2, 3 e 4 de xaneiro de 2013 de 08:00 a 15:00 h.

** Preinscricións
Do 16 de novembro ao 5 de decembro

** Formalización de matrícula
Do 14 ao 20 de decembro entregando o xustificante de pago no centro sociocultural onde se obtivera praza.

** Destinatarios
Nenos/as empadroados/as no Concello de Santiago que cumpran co requisito de idade da oferta.

** Lugares onde se desenvolverá a actividade e idades dos destinatarios
- CSC das Fontiñas Un Nadal creativo [25 prazas] [nenos/as nados entre o 2000 e 2007]
- CSCXM de O Ensanche Un Nadal de artistas [25 prazas] [nenos/as nados entre o 2000 e 2007]
- CSC de Vite Un Nadal de refugallo [25 prazas] [nenos/as nados entre o 2000 e 2007]
- CSC de Conxo Un Nadal polo mundo [25 prazas] [nenos/as nados entre o 2000 e 2007]
- LSC de Marrozos Nadal de xogo [30 prazas] [nenos/as nados entre o 2000 e 2008]
- LSC da Gracia Nadal de xogo [30 prazas] [nenos/as nados entre o 2000 e 2008]
- LSC de Nemenzo Nadal de xogo [30 prazas] [nenos/as nados entre o 2000 e 2008]

Consulta e descarga toda a información e a folla de preinscrición aquí.

Ata o 24 de decembro, a Praza Roxa acollerá unha carpa na que todos os cativos poderán depositar as súas cartas e falar con Papá Noel. A actividade está organizada polo Concello de Santiago e inclúese no seu programa especial de Nadal, 'Nadalamos?'.

Consulta o programa completo de actividades 'Nadalamos?' aquí

Con motivo das festas de Nadal, e ao longo dos meses de novembro, decembro e xaneiro, a rede de centros socioculturais da cidade acolle un completo programa de actividades lúdicas, culturais e de conciliación familiar. Un programa estacional de actividades de tempo libre educativas dirixido a públicos diversos no tempo das festas de Nadal.

Obradoiros creativos, intercambio de agasallos, espectáculos de música e baile, ornamentación dos centros, elaboración dun Belén colectivo dos centros socioculturais que poderá visitarse nas datas de Nadal no Pazo de Raxoi, concurso de beléns, actividades de conciliación, visitas dos paxes reais das súas maxestades os Reis Magos de Oriente, espectáculos musicais, maxia, gravación dun LIP DUB (vídeo musical), concurso de postais de Nadal, conferencias de Santiago FutSal e actividades de estimulación para bebés.

Consulta e descarga a programación completa aquí.

Coa chegada do Nadal, o Equipo Urbana Santiago Norte - Servizos Sociais pon en marcha unha campaña co obxectivo de recoller xoguetes para alegrar estas datas aos nenos e nenas máis desfavorecidos/as da área incluída programa Urbana. A iniciativa leva por título 'Compar-T un xoguete'.

Ata o vindeiro 21 de decembro, o Equipo Urbana recollerá xoguetes novos ou usados en bo estado, para que os nenos e nenas das familias cunha situación económica máis deprimida, poidan sorrir e vivir as datas do Nadal igual que o farán outros/as nenos/as cunha situación máis favorable. O punto habilitado para a recollida de xoguetes, a onde se poderán dirixir todas aquelas persoas que desexen colaborar con esta campaña será a Casa das Asociacións de Benestar Social (CABES), situada na rúa Manuel María, 6 (Salgueiriños). Para máis información, o Equipo Urbana habilitou un correo electrónico: comparteunxoguete@gmail.com

O Equipo de Dinamización Social Urbana Santiago Norte - Servizos Sociais solicita a colaboración da poboación en xeral, lembrando que o xogo é un dos dereitos recollidos na Carta de Nacións Unidas dos Dereitos do Neno, e que os xogos e xoguetes  non só entreteñen e divirten, senón que tamén contribúen ao desenvolvemento físico e intelectual dos nenos e das nenas, e que privarlles deles é un paso atrás na súa formación.

Pero esta campaña de recollida de xoguetes 2012 non só pretende axudar aos nenos e nenas máis desfavorecidos/as. Tamén pretende fomentar a sociabilidade, a solidaridade e a concienciación da poboación.

Os xoguetes e xogos recollidos nesta campaña entregáranse o día 3 de xaneiro aos pais e ás nais que previamente o solicitaran ata o día 21 de decembro.

Esta iniciativa está incluída na medida denominada Programas de dinamización social, igualdade de oportunidades, formación e educación de colectivos en risco de exclusión, no marco do proxecto Urbana Santiago Norte, cofinanciado polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (FEDER).

O tradicional Belén de Conxo, que se organiza desde o ano 1946, abre as súas portas para que todos os composteláns admiren os seus 35 metros cadrados de montaxe, nos que se representan máis de vinte escenas bíblicas.

O Belén de Conxo comprende centos de figuras e elementos decorativos (casas, cabanas, estanques, fontes luminosas, lavadoiros, fervenzas etc.) que adornan a espectacular composición. O Belén da familia Otero Moreira é un despregue de imaxinación no que se agrupan 527 figuras de barro, cera e madeira, 53 pezas en movemento, 202 animais, 104 pezas decorativas, estanques, fontes, vexetación natural, 1068 bombillas e 10 metros de muralla para dar vida ás escenas relacionadas coa celebración do Nadal.

A Colexiata de Sar abre ao público o seu tradicional Belén de Nadal, formado por máis de 250 figuras e con varias escenas en movemento. O Nacemento -que ocupa en total 64 metros cadrados e está situado no Claustro do templo- estrea este ano novo portal de Belén e reproduce varios momentos da vida cotiá, dende o nacemento de Xesús ou a adoración dos Reis Magos ata a cova cos pastores nas que o anxo anuncia a boa nova, entre outras moitas. Máis de vinte e cinco destas escenas teñen movemento e os seus dous muíños de auga con pedra de moer traballan coa auga do río.

Para a súa posta en marcha, preto dunha decena de veciños do barrio traballaron nos últimos meses para participar dunha tradición que conta con máis de 25 anos de historia. Así, co paso do tempo e a medida que foron aumentando as súas dimensións ao incorporar cada ano novas escenas, o Nacemento tivo que trasladar a súa situación e dende hai uns anos está instalado no Claustro do Templo.

A partir do domingo 16 de decembro estará aberto ao público xeral, en horario de 10:00 a 13:00 horas e de 16:00 a 19:00 horas. Tamén se poderá visitar os domingos, tras as celebracións eucarísticas. O acceso ao Claustro deberá facerse polo museo, no baptisterio da Colexiata.

Este Nadal, o comercio local de Compostela convida á súa clientela a tomar un café, un refresco ou unha caña os venres, sábados e domingos.

Promoción válida desde o 1 de decembro ata o 5 de xaneiro por compras superiores a 30 €.

Organiza o comercio local co apoio do Concello de Santiago.

** Comercios participantes:

(roupa) ELA DIZ, Praza Fuenterrabía, 1
(roupa) MATRIOSKA, Cantón San Bieito, 6
(roupa) A REIXA, Mazarelos, 9
(calzado) ATOMIC, Rosalía de Castro, 10
(agasallos) O GATO CÓSMICO, Fonte san Antonio, 9
(agasallos) A QUENLLA, Rúa das Ameas, 36
(xoiaría de autor) BARAKA, Vilar, 78
(antigüidades) BARAKITA, Vilar, 60
(lenzaría) AMORE LENCERIA, Calderería, 13
(artesanía) BS ARTESANIA, Algalia de Arriba, 14
(roupa) XEITOSA, Vilar, 60
(lenzaría) LENCERIA CONCHI, Cardenal Payá, 12
(artesanía) DE COTIO, Xelmírez, 26
(deportes) DEPORTES CANEDA, Fonte de san Antonio, 25
(agasallos de música) PAZO DAS MUSAS, Rúa Nova, 8-10
(roupa) CHAROL, Avenida Figueroa, 13
(roupa) CHAROL, República del Salvador, 14
(calzado) PURI, Calderería, 52
(roupa) MIMOLETT,  Rodrigo de Padrón, 5
(roupa) MIMOLETT II, Rodrigo de Padrón, 6
(roupa) LEIRÍA, Cardenal Payá, 6
(calzado) CELME, Orfas, 1
(libraría) LILITH MULLERES, Rúa Travesa, 7
(roupa) NOVEDADES MARUJA, Pescadería Vella, 3
(roupa) MARUJA  MODA, Preguntoiro, 19
(roupa) NACHO JEANS, Preguntoiro, 37
(artesanía) AMBOA, Rúa Nova, 44
(artesanía) AMBOA, Acibechería, 33
(artesanía) MAELOC, Rúa do Franco, 1
(roupa) GARYSON, Vilar, 11
(agasallos) MARABILLAS, Fernando III, 5
(artesanía) BATISKAFO, Rúa Nova, 48
(libraría) LIBRERÍA ENCONTROS, Vilar, 68
(roupa) VERTICE, Algalia de Arriba, 12
(roupa) SQUINA, Hórreo, 17
(perruquería) ELECE PERRUQUERÍA, Ameas, 8
(xoiaría) JOYERÍA ALFONSO, Calderería, 33
(roupa) JUAMPE, Orfas, 22
(roupa) EL@S, Cervantes, 22
(roupa) CARMEN BOUTIQUE, Cervantes, 27
(roupa) BRAZALETE, Laverde Ruiz, 2
(herbolario) TRISKEL, Rúa de San Pedro, 30
(óptica) OPTICA M&S, Rúa de San Pedro, 41
(artesanía) TALLER DE FER, Rúa de San Pedro, 109
(artesanía) COMO PEZ EN EL AGUA, Rúa de San Pedro, 79
(drogaría) DROGUERIA RÚA DE SAN PEDRO, Rúa de San Pedro, 76
(flores) FLORISTERÍA EMBORA, Rúa de San Pedro, 65
(lenzaría) LENCERÍA LUISA,  Rúa de San Pedro, 53
(tenda de lás) MADEIXAS, Rúa de San Pedro, 81
(roupa) YUMANA MODA, Rúa de San Pedro, 74
(lenzaría) LENCERÍA ZALEA, Rúa de San Pedro, 81
(segunda man) A ZOCA, Rúa de San Pedro, 69
(comercio xusto) AMARANTE, Rúa de San Pedro, 67
(libraría) LIBRERÍA PEDREIRA, Home Santo, 55
(xoiaría) CRISOL, Vilar, 28
(artesanía) MEDIA LÚA, Algalia de Arriba, 27
(xoiaría) PLATERÍA ANGEL, Praterías, 1
(xoiaría) ANDREIA, Vilar, 29
(xabóns) ENJABONARTE, Bautizados, 3
(complementos) XEITO, Calderería, 11
(agasallos) CANTO DE LA RANA, Preguntoiro, 25
(sombreiros) SOMBRERERÍA IGLESIAS, Vilar, 34
(perruquería) ELENA CABO PERRUQUERIA, Fuenterrabía, 3

** Cafetarías:

LA TITA
CAFÉ PARIS
CAFETERIA SUSO
ARUME   
KUNSTHALLE
A CAPELA
CASINO
CURTIDURIA
LA CANTINA DE LA CURTIDURIA
BROA
LA FLOR
CURRO DA PARRA
CASA PEPE
ABASTOS 2.0
AGARIMO
METATE
A REIXA BAR
SENDA 49
PASO NOROESTE
AMEAS
BOLENGO
PETISCOS
Rte. RUA
Mercromina
Bar Esquina
A MOA
Próspero’s café
Casa Tato
O Barranquillo
Tabacos
Bar Rey
O Tranquilo
Merlego
Caraveliños
Concheiros 31

O 'Café de idiomas' é un encontro libre entre persoas cun interese común: practicar unha lingua estranxeira. Reúnense na Biblioteca pública Ánxel Casal para falar dun modo libre e informal sen profesores nin obrigas. O mínimo para que funcione o encontro son dúas persoas e o máximo o número de cadeiras que estean dispoñibles. Para poder participar non se require inscrición previa e as reunións realízanse no vestíbulo da Biblioteca, nunha zona reservada e sinalizada cun cartel.

Cada día está dedicado a dous idiomas diferentes:

• Inglés: Luns, de 16.30 a 17.30 h.
• Chinés: Luns, de 19.30 a 20.30 h.
• Francés: Martes, de 16.30 a 17.30 h.
• Xaponés: Martes, de 19.30 a 20.30 h.
• Portugués: Mércores, de 16.30 a 17.30 h.
• Lingua de Signos: Mércores, de 19.30 a 20.30 h.
• Italiano: Xoves, de 16.30 a 17.30 h.
• Español para estranxeiros: Xoves, de 19.30 a 20.30 h.
• Alemán: Venres, de 16.30 a 17.30 h.
• Galego para estranxeiros: Venres, de 19.30 a 20.30 h.

A Regadeira de Adela, Microcasa de Artes, ven a ofrecer unha nova experiencia cultural en Compostela. Un lugar diferente, onde poderás asistir a pequenas pezas de teatro, danza, maxia, circo, impro ou performance.

Pezas de quince minutos, para un público reducido de 15 persoas, durante tres pases cada día.

Unha casa cun encanto especial, cunha decoración vintage onde tamén hai cabida para a obra dos artistas plásticos.

A proximidade do público cos artistas crea un ambiente irrepetible, un contacto único. O microteatro é unha tendencia actual do teatro en Europa  que xa funciona en cidades españolas coma Madrid, Barcelona, Zaragoza, Málaga ou Segovia. En Galicia xa existen experiencias coma La Tuerka 27 na Coruña e o Microteatro Por Casa de Cangas.

PROGRAMACIÓN DE DECEMBRO

** 5, 6 e 7 de decembro

- 20:30, 21:00 e 21:30 h.
Redrum, 'Punto Com'
"Punto Com" é un fragmento do espectáculo "Curriculum Vitae", protagonizado por Mónica García e Guillermo Carbajo e que conta os perigos de mentir nos currículos. Escrito por Araceli Gonda sobre un argumento de Borja F. Caamaño e Alex Sampayo, e dirixido por Alex Sampayo. Microcomedia mordaz sobre como mentimos na actualidade.

- 20:45, 21:15 e 21:45 h.
Arturo Cobas, 'It´s Happening'
Un espectáculo coma a vida mesma. Un pallaso contemporáneo que non pode estar tranquilo na casa. Microcirco que combina o clown, a pantomima e a manipulación de obxectos.

- 21:00, 21:30 e 22:00 h.
Lilí Berlín
Blanca Cendán, acompañada de Suso Alonso no piano, dá vida a unha diva trasnoitada que asina un pacto co demo, adicándose a percorrer os cabarés de medio mundo e vivindo intensamente os acontecementos do século XX. Microcabaret alemán.

** 12, 13 e 14 de decembro

- 20:30, 21:00 e 21:30 h.
Nosomosnadie, 'Es difícil la humanidad'
Dúas descoñecidas, unha cinta de casette, un reloxo de cociña, unha conta atrás... e 15 minutos para salvar á humanidade. Microcomedia absurda e un tanto surrealista co humor das actrices Angélica e Roberta... ¡perdón! Sonia Méndez e Sandra Lesta

- 20:45, 21:15 e 21:45 h.
Cisma Danza, 'Un disfraz equivocado'
"Fixen de min o que non souben e o que podía facer de min non o fixen vestín un disfraz equivocado tomáronme por quen non era, non o desmentín e perdinme cando quixen quitar a máscara estaba pegada á cara…" (A Tabaquería-Pessoa) Microdanza, catro bailarinas, 14 m cúbicos.

- 21:00, 21:30 e 22:00 h.
La Tapadera
A compañía “La Tapadera”, farános descubrir que todos levamos o ritmo no corpo a través do claqué, a voz e a percusión corporal. Microclaqué a cargo desta compañía galego-arxentina de recente formación, que recentemente participou no Festival Corpo á terra de Ourense, integrada por Sandra Varela e Xenia Tartari.

** 19, 20 e 21 de decembro

- 20:30, 21:00 e 21:30 h.
Funboa Escénica, 'Another Espectacle'
Unha reflexión universal dende a visón apocalíptica dunha mazá. Microteatro dende as beiras da fin do mundo, tal e como o coñecemos.

- 20:45, 21:15 e 21:45 h.
Entre Platos, 'Pequeno cabaret'
Se alguén non comprende deseguida a trama, que non rompa a cabeza porque é incomprensible. Se queren ver algo que teña sentido...vaian ós urinarios. En ningún caso se devolverá o prezo das entradas. Rógase non disparar sobre o pianista, pobriño, fai o que pode. Microrevista musical con Roberto Leal, Nuria Sanz e José Díaz nun pequeno show con sabor a music-hall, ó vello cabaré, e ás vedettes de toda a vida.

- 21:00, 21:30 e 22:00 h.
La Tapadera
A compañía “La Tapadera”, farános descubrir que todos levamos o ritmo no corpo a través do claqué, a voz e a percusión corporal. Microclaqué a cargo desta compañía galego-arxentina de recente formación, que recentemente participou no Festival Corpo á terra de Ourense, integrada por Sandra Varela e Xenia Tartari.

Todos os sábados: SÁBADOS MICROIMPRO
Cía. The Momento Impro
Pases ás 22:30 / 23:00 / 23:30 horas.

Máis info aquí

Novacaixagalicia proxecta a película de animación galega 'O Apóstolo' no seu Centro Cultural compostelá da rúa do Vilar. As sesións serán ás 12.00 e ás 20.00 h todos os mércores, venres, sábados e domingos, ata o 6 de xaneiro.

As sesións matinais están dirixidas a escolares e o importe da entrada é de 2 € por asistente, previa reserva nos teléfonos 695.799.798/ 616.871.886/ 981.565.376; as sesións das tardes estarán abertas ao público xeral, o importe a aboar é de 3 € por butaca. Os asistentes ao filme poderán participar coa súa entrada no sorteo dunha viaxe para dúas persoas a través do Camiño de Santiago, partindo de Sarria.

A caixa súmase a esta iniciativa como parte da súa estratexia de apoio e promoción ao cinema e á industria audiovisual galega. A entidade colaborou, ademais, no proceso de produción da banda sonora do filme a través do seu Orfeón Terra A Nosa.

'O Apóstolo', de íntegra produción galega e con subtítulos en inglés, ten entre os seus méritos ser a primeira película europea realizada en animación stop-motion estereoscópica, ademais de ter comezado o seu percorrido internacional o pasado mes de xuño no Festival Internacional de Cine de Moscova, que por primeira vez presentou unha fita de animación para competir na Sección Oficial. Recibiu tamén o Primeiro Premio no Festival EXPOTOONs de Bos Aires, o galardón audiovisual máis recoñecido de América Latina, e o Gran Prix do Festival CINEHORIZONTES de Marsella. Estes galardóns avalan a calidade desta película que conta coa interpretación de actores como Geraldine Chaplin, Jorge Sanz, Paul Naschy, Carlos Blanco, Luís Tosar, Celso Bugallo, Isabel Blanco ou José Manuel Olveira, Pico. Todos eles defenden unha historia na que un convicto recentemente fuxido do cárcere tratará de recuperar un botín agochado, anos atrás, nunha solitaria e afastada aldea; pero o que alí encontrará supón unha condena aínda maior da que fuxiu. Sinistros anciáns, estrañas desaparicións, espíritos, un peculiar sacerdote e ata o mesmo arcipreste de Santiago cruzarán os seus camiños nun relato de terror, humor e fantasía. Nos catro anos que durou a produción do proxecto déronse cita profesionais da talla de Philip Glass, que participou na composición da banda sonora, ou os máis de cen técnicos internacionais que participaron en películas do nivel de A noiva cadáver, Coraline ou O señor dos aneis.

Máis información en www.obrasocialncg.com / www.oapostolo.es ou en Artefacto Producciones (695799798).

O Cineclube de Compostela pecha o ano 2012 coa proxección, esta noite, do filme de J. P. Sniadecki 'Demolición' (Chaiqian / Demolition, China / EUA, 2008), un retrato dos espazos urbanos, o traballo emigrante e as efémeras relacións sociais no centro de Chengdu. Tras esta proxección, o Cineclube realizará o habitual descanso das festas de inverno para regresar o 9 de xaneiro do ano vindeiro con renovadas forzas. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:30 horas.

Demolición céntrase sobre unha zona de derrubo no centro de Chengdu, a capital da provincia de Sichuan na China occidental, unha axitada cidade representativa da transformación rápida e radical de moitos centros urbanos chineses. Cunha combinación dunha estética rigorosa (nomeadamente no uso dos planos longos) e unha mirada humana ao traballo emigrante e os fluxos de dinámicas sociais, o filme segue a vida dos traballadores no choio e no lecer, incluíndo os comentarios dos operarios sobre o que é ser filmados e as brincadeiras sobre o “tipo de Harvard” que está por trás da cámara.

O resultado é unha etnografía detallada e sensual. A través da observación e as cualidades da fotografía dixital, Demolición introdúcenos no mundo dos traballadores migrantes chineses e da paisaxe en rápida mudanza urbana de Chengdu. Sniadecki explora as interaccións entre os membros da ‘poboación flotante’, os residentes da cidade e el propio para profundizar nas desigualdades da natureza transitoria da experiencia urbana.

Este filme, e o resto de traballos de Sniadecki, sitúanse no marco, do Sensory Ethnography Lab (SEL), unha iniciativa da Universidade de Harvard que apoia combinacións innovadoras de estética e etnografía, implantar práticas orixinais de explorar a existencia humana e animal e a estética e ontoloxía do mundo natural. Os traballos dos cineastas do SEL poden pórse en relación co de documentalistas como Peter Hutton, James Benning ou Sharon Lockhart, especialmente polo uso habitual dos planos longos, se ben non de maneira tan extrema como aqueles. Con todo, existe unha diferencia fundamental: nos filmes do SEL, as persoas adquiren importancia, converténdose en personaxes tan relevantes como o propio escenario. Os directores do SEL, como Sniadecki, Stephanie Spray, Véréna Paravel ou Arno Danusiri non asumen un distanciamento con respecto á xente que aparece no encadre, senón que se posicionan dentro dunha comunidade específica que os recoñece e entende o que están a facer coa filmación.

Demolición acadou o premio Joris Ivens no Festival de Cinema do Real de 2009, e ten participado en prestixiosos certames como a Viennale e o Shadow Festival en 2008, o Festival de Documental de Bos Aires Documentary de 2009, o Punto de Vista de 2010 e o 3º Festival de Cinema Independente de Beijing.

J.P. Sniadecki, director de cine e doutorando en Antropoloxía pola Universidade de Harvard, está especializado na sociedade china e na etnografía sensorial. O seu primeiro filme, Songhua (2007), reflicte a íntima e complexa relación entre os habitantes de Harbin e o río Songhua, a medio camiño entre a tradición e un presente que muda rapidamente. Despois de Demolición (2008), o seu segundo filme, realiza, xunto coa tamén antropóloga e cineasta Véréna Paravel, Foreign Parts, sobre unha zona industrial a piques de ser demolida situada por trás do estadio dos Mets en Nova York, ademais dos filmes en solitario The Yellow Bank (2010) e Sichuan Triptych (2010). Este mesmo ano estreou People’s Park, un documentario sobre un coñecido parque urbano en Chengdu, rodado nunha soa toma de 75 minutos, e asinado xunto a Libbie Dina Cohn. Sniadecki vive actualmente en Pequíng, onde é organizador e comisario de Emergent Visions, unha serie de filmes sobre o novo cinema independente chinés, e participa en varios proxectos de investigación e ensaios fílmicos relacionados con China.

Con esta proxección, o Cineclube vai pechar a programación do ano e realizará o habitual descanso das festas de inverno. O vindeiro 9 de xaneiro do 2013, volverá a programación cun ciclo sobre Palestina e máis novidades das que se vai informar o ano que entra.

O filme será proxectado na súa versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

Ata comezos do mes de febreiro, o paseo central da Alameda acollerá a pista de xeo. Neste Nadal, a pista duplica o seu tamaño respecto da campaña pasada para facer aínda máis cómoda a patinaxe no recinto, que estará novamente cuberto por unha carpa transparente.

A pista terá este ano unhas dimensións de 60 x 12,5 metros, proporcionando aos patinadores unha superficie de xeo de 500 metros cadrados. Esta pista será a segunda en tamaño que se instale en Galicia neste Nadal. Non só se duplica o tamaño da pista, senón tamén o número de andadores, para facilitar a patinaxe aos que se inician nesta práctica. Tamén serán novidade os patíns, moito máis cómodos e adaptables.

Outro servizo engadido será a cafetería, que este ano estará instalada a carón da pista para facer máis cómoda a espera aos pais mentres patinan os máis pequenos.

A primeira xornada, o mércores 5 de decembro, será de portas abertas a partir das 17:00 horas. Calquera cidadán poderá achegarse nesa xornada a patinar e coñecer a pista.

A tradicional árbore de Nadal pode contemplarse un ano máis na praza do Obradoiro. Como ven sendo habitual, o Concello de Santiago utiliza unha árbore natural, que logo regresará ao seu lugar orixinal. Do mesmo xeito, o Departamento de Parques e Xardíns recollerá as árbores de Nadal para recuperalas no Viveiro municipal e logo reutilizalas.

A árbore de Nadal sitúase a carón do Pazo de Raxoi. Emprégase unha árbore de 14 metros situada durante o resto do ano en Salgueiriños, a onde volverá despois destas datas. Para a decoración utilizáronse os mesmos adornos que en 2011. A árbore adornará a praza de Raxoi ata que se apague o alumeado de Nadal en toda a cidade.

Por outra parte, unha vez pase o Nadal, o Departamento de Parques e Xardíns recollerá as árbores dos cidadáns, co obxecto de levalas ao Viveiro municipal para logo ser replantadas.

Calquera veciño pode levar a súa árbore ao Viveiro, que está aberto dende as 7:00 ás 14:00 horas. Tamén pode chamar, para que lle recollan a súa árbore, aos seguintes teléfonos:

Departamento de Parques e Xardíns: 981 542 451
Protección Civil: 619 76 94 95

Nun primeiro momento, as árbores serán trasladadas ao Viveiro para a súa aclimatación, xa que proceden dun ambiente moi agresivo para elas como son as vivendas con calefacción. Unha vez recuperadas serán replantadas en espazos públicos ou ben conservadas no propio viveiro para poder ser usadas novamente no próximo Nadal.

A Casa das Crechas pecha esta noite a programación do ano do seu 25 aniversario cun concerto-encontro co cantor portugués João Afonso, que ofrecerá un espectáculo de pequeno formato no que repasará os seus grandes éxitos e mesmo interpretará temas do seu tío o Zeca Afonso.

Será un concerto ‘interactivo’, no que o músico fará un percorrido pola súa vida musical e o público poderá pedir cancións e preguntarlle o que queiran ao artista.

João Afonso (Mozambique, 1965) é unha das principais voces de Portugal. A súa vasta discografía iniciouse con Maio Maduro Maio (1994), na compaña de José Mário Branco e Amélia Muge, que levou o premio ‘José Afonso’. Posteriormente publicou ‘Missangas’ (1997), o seu primeiro álbum en solitario, que lle supuxo o título de Melhor Voz Masculina Nacional. Seguidamente foron ‘Barco Voador’ (1999), ‘Zanzibar’ (2002), ‘Outra Vida’ (2006) e ‘Um Redondo Vocábulo’ (2009), só con cancións do Zeca. Ten colaborado con diversos artistas como Júlio Pereira, Luís Pastor, Uxía, Pablo Milánes, Paco Ibáñez, Pedro Guerra e Javier Ruibal, entre outros.

http://www.myspace.com/joaoafonsomusic

Espectáculo liderado pola cantante de flamenco Mónica que conta cos arranxos e a dirección musical do guitarrista Jesús Pimentel "Cuchus" e a colaboración de diferentes músicos.

No seu repertorio pode encontrarse dende os cantes clásicos do flamenco máis tradicional (tientos, alegrías, cantes das minas...) ata temas das últimas décadas (Luis de la Pica, Pepe de Lucía, Niña Pastori...) e temas de fusión (Las Grecas, Ray Heredia, Dolores Vargas...), así como versións de temas alleos ao flamenco polo que pode agradar tanto a un público entendido como aos que se achegan por primeira vez a este estilo de música.

O concerto pódese realizar con diferentes formacións e diso depende a elección do programa para cada ocasión. Ao formato tradicional de cantante de flamenco e guitarrista pódeselle engadir percusión, baixo, violín ou outros instrumentos para lograr diferentes texturas sonoras máis axeitadas para certos temas; con isto o espectáculo gaña en variedade e riqueza tanto dende o punto de vista musical coma do escenográfico sen perder autenticidade.

Este proxecto é unha proposta musical diferente, con innumerables matices, onde se procura mostrar unha pequena parte da riqueza musical do flamenco, sen prexuízos nin etiquetas, mostrando as súas raíces e a súa posterior evolución no terreo estilístico e instrumental.

Que é Dar no Cravo? Un xogo de preguntas sobre diferentes temas. Tamén hai enigmas, imaxes, cancións, chistes e algún que outro xogo máis que se vai inventando o presentador.

Como podo participar? En equipo de 4 persoas como máximo.

Hai que pagar? Sí, 2 € por participante.

Que hai que facer? Estar no Ultramarinos o día que haxa DNC antes das 22.00, dicir que queres participar, anotar no papel que se che dará o nome do equipo e o nome de cada un dos participantes. E, nesa mesma folla, anotar as respostas que consideres acertadas.

Hai algunha norma non escrita? Sí. É importante escribir con boa letra, moi importante! É importante tamén ser creativo… É dicir, se non sabes, inventa!

E cal é o premio? Unhas botellas de licores e a envexa do resto dos concursantes, que se pode converter en admiración ao compartir os licores.

+info aquí

A compañía teatral Animalario trae ao Teatro Principal 'El montaplatos', unha obra que conta a historia de dous personaxes (Ben e Gus); dous asasinos a soldo que permanecen encerrados no cuarto lúgubre dun soto mentres esperan as ordes da organización para a que traballan. Non obstante, durante a espera, comezan a recibir absurdos encargos de comidas a través dun montacargas. Unha situación que os desconcerta.

Montaxe dirixida por Andrés Lima e protagonizada por Guillermo Toledo e Alberto San Juan, quen tamén asina a tradución e adaptación.

A mestría de Harold Pinter (1930-2008) non tivo seguidores e ao morrer tres anos despois de recibir o Nobel xa non escribía teatro, envorcado no cine e na dirección escénica doutros autores, por iso quizais as súas obras mestras, case todas as que "compuxo" -pois as escribía como unha sinfonía feita de xestos, silencios e palabras cotiás-, crecen co tempo, superan todos os "ismos", non poden involucrarse en ningunha das tendencias da súa época nin posteriores. Todas elas, pero moi especialmente 'El montaplatos', baséanse nunha percepción, nunha mirada sobre constantes do noso tempo somerxidas nunha neurose criminal aceptada pola boa xente da boa clase media.