O Concello de Santiago promove ao longo de 2012 un programa de sendeirismo a cargo do clube de sendeirismo Via Láctea.

Poden participar todas as persoas interesadas que reúnan un mínimo de condicións físicas e se sintan capacitadas para desenvolver a actividade, os menores de idade deberán acudir acompañados por unha persoa adulta que se faga responsable del.
Para obter información sobre solicitudes e follas de inscrición poden achegarse á Casa das Asociacións, ou por consulta telefónica no 981 542 350, no horario de atención do programa, ou a través do enderezo electrónico: participacioncidada@santiagodecompostela.org.
A entrega da documentación farase na Casa de Asociacións no horario de atención indicado.

O pago farase efectivo unha vez confirmada a disposición de praza, a través do pagamento na conta do Club Vía Láctea 2080-0396-01-3040001740 de NovaGalicia Banco, e presentarase na Casa das Asociacións o resgardo do pagamento bancario. Aquelas persoas que teñan a licenza da Federación Galega de Montañismo, deberán presentar fotocopia do recibo pagado do ano 2012 para que se lle aplique o prezo de federado na ruta a realizar. A diferenza no prezo radica na inclusión do pagamento dun seguro de accidentes para as persoas que non estean federadas.

O prazo de inscrición no programa, tanto en rutas dunha xornada como de varias, abrirase a partir do martes 14 de febreiro de 2012 no horario de atención establecido, e seguirase a rigurosa orde na inscrición para a adxudicación da praza. Non se admitirán inscricións nas rutas que non teñan a antelación de catro días con respecto á data da mesma, agás para as rutas: Val do Jerte, Parque Nacional de Ordesa, Picos de Europa, Os Ancares, Illa de Ons e Ribeira Sacra, nas que deben realizarse cunha antelación mínima de 15 días. O número mínimo de inscricións para a realización das rutas será de 35 participantes por autocar, e máximo 104 para as dun día e 50 para as de varios días. De non acadarse o número mínimo, anularase a saída e procederase á devolución do pagamento ás persoas inscritas. Únicamente haberá devolución da cuota, cando xustificadamente e cunha antelación mínima de catro días, esta se comunique por escrito e presentado na Casa das Asociacións.

*** Consulta o calendario de saídas aquí

**Puntos de saída/ chegada e horarios:
1º Punto recollida: Na Avenida Rodríguez de Viguri, pola parte de atrás da estación de autobuses.
Hora: 20 minutos antes do horario indicado no calendario de cada ruta.
2º Punto saída: Diante da Casa das Asociacións (Antiga estación de Cornes).
Hora: A indicada no calendario de rutas.

Os puntos de chegada, serán os mesmos puntos que os de saída, os horarios dependerán da duración de cada ruta. O horario de chegada aproximadamente será ás 21:00 para ás rutas dun día. No caso das rutas do Val do Jerte, Parque Nacional de Ordesa, Picos de Europa, Os Ancares, a chegada será aproximadamente ás 24:00 h. do día sinalado. Despois de cada ruta e sempre que se poida, desenvolveranse visitas a aqueles monumentos, pobos, museos ou zonas próximas a ruta realizada e que esperten un certo interese cultural.
A organización resérvase o dereito de modificar ou anular os itinerarios programados así como as datas, horarios, e outros factores se existiran causas alleas como poden ser o número insuficiente de participantes, climatoloxía adversa ou calquera outra que impida o normal desenvolvemento da actividade ou supoña un risco para a integridade das persoas. Os participantes estarán acompañados en todas as rutas por persoal da organización.

**Recomendacións
Indumentaria: Botas de Trekking (nunca estrees calzado nunha camiñada longa). Roupa adecuada, comoda e transpirable que permita liberdade de movementos, pantalóns e calcetíns suaves e sen costuras para evitar rozaduras. Unha muda de reposto, chuvasqueiro, sombreiro, lentes de sol, protección solar, e pequena mochila de non máis de 5 kg.

Alimentación: Bocadillo, froita, froitos secos ou galletas, barras de cereais, chocolate, etc (evitar produtos salgados). Líquidos (auga, bebidas enerxéticas ou isotónicas). Cómpre beber cada hora e non agardar a ter sede.

De utilidade: Unha vara ou bastón para terreos accidentados, inestables ou con desniveis. Cantimplora térmica, crema hidratante, bolsas para lixo e a roupa sucia.

Seguridade: Móbil coa batería cargada. Camiñar sempre en compañía doutros participantes.

**Máis información e inscricións:
Casa das Asociacións de Cornes
Rua Manuel Beiras, nº 3 (antiga estación de Cornes), Tlfno. 981 542 350
participacioncidada@santiagodecompostela.org

**Horario de atención do programa:
De Martes a Venres de 16:30 h a 21:30 h e Sábados de 10:00 h a 14:00 h e de 16:30 h a 21:30 h.

Kunsthalle presenta o traballo site-specific de 5 coñecidos artistas: Jorge Perianes, Alain Urrutia, Suso Fandiño, Carlos Maciá e Misha Bies Golas.

Suso Fandiño presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras. Misha Bies Golas deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local. Carlos Maciá presenta unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas. Jorge Perianes presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación. E Alain Urrutia presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

** Suso Fandiño (Santiago de Compostela, 1970). O seu traballo rescata a linguaxe da arte pop para exercer unha crítica mordaz sobre a sociedade actual. Na súa obra devolve unha visión do creador como xerador dunha mercadotecnia promocional, inserto de pleno nos mecanismos da sociedade de mercado. A esta análise do mundo da arte engade outro máis xeral sobre as estratexias de imaxe promovidas polos medios de comunicación de masas e os pseudo-produtos culturais emitidos pola considerada baixa-cultura. Suso Fandiño participou en numerosas exposicións como Sur le dandysme aujord'hui: Do manequín no escaparate á estrela mediática no CGAC, Santiago de Compostela, Look Up! Natural Porto Art Show en Porto ou La Colección, Fundación Barrié en 2011 e as súas obras están presentes en coleccións como a da Fundación Barrié ou a Fundación Coca-Cola, España. En Kunsthalle presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras.

** Misha Bies Golas (Lalín, 1977) aprópiase da idea dadaísta de ready-made para construír un traballo determinado pola presenza da crítica como modus operandi. A colaxe como forma de desenvolvemento, a seriación e a selección do motivo en relación á esfera vital, aparecen como claves para definir unha obra en continua relación co literario e o cinematográfico. Nos seus patróns, o espazo xeométrico e o ritmo das figuras aparecen como estruturas cunha clara intención musical. Noutras series, o absurdo e a idea de object trouvé cobran nova significación no seu relato. Misha Bies Golas foi gañador do Premio Novos Valores na modalidade de debuxo en 2010, participou en exposicións como Typewriter. A historia escrita á máquina. Colección Sirvent na Cidade da Cultura de Galicia e vén de presentar a súa última publicación A xeito de conclusión no CGAC de Santiago de Compostela. En Kunsthalle deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local.

** Carlos Maciá, (Lugo, 1977). O traballo de Carlos Maciá móvese entre a pintura, a fotografía e o vídeo como soportes usados para indagar no campo da experiencia. No caso da súa obra pictórica, unha concepción do espazo como lugar de pegada, como lugar de paso, determina unha pintura dominada pola calidade vertixinosa e multiplicadora dun trazo que case sempre se converte en ocupación. Carlos Maciá participou en numerosas exposicións individuais como La leyenda del tiempo en MACUF, 2008, Time goes back no Espazo rúa Herrezuelos 31 en Antequera, Málaga, 2007 ou ¡Ten cuidado, no vayas a matar a alguien! na Chocolatería, Santiago de Compostela, 2006 e en colectivas como Que de lejos parecen moscas no Museo de Arte Meixela Gil en México DF en 2011 ou Uno más uno, multitud en Doméstico’08 en Madrid, 2008. Carlos Maciá presenta en Kunsthalle unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas.

** Jorge Perianes (Ourense, 1974) traballa no espazo coma se fose un campo de minas. As súas esculturas-instalacións desvían a atención do espectador dos aspectos meramente figurativos e aparentemente cómodos das súas imaxes cara á idea de intervención como accidente, como trampa, como método de suspicacia ante a aparencia do real. O obxecto vólvese vital mentres asiste á representación do cotián nun espazo escénico e teatral. Entre as súas exposicións individuais destacan as realizadas en Matadero Madrid dentro do Programa Aberto X obras ou Los animales se equivocan en MACUF, e participou en colectivas como 7 +1 Project Rooms no marco de Vigo en 2008 ou Existencias en MUSAC, 2007. A súa obra forma parte de coleccións como a de MUSAC, MACUF, CGAC ou Coca- Cola. En Kunsthalle presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación.

** Alain Urrutia (Bilbao, 1981). A pintura de Alain Urrutia caracterízase por converter situacións tipicamente cotiás en obxecto de revisión artística, formulando algo así como unha revalorización estética dalgúns instantes que para nada foron elixidos de antemán pola súa condición temática. A pintura adquire un carácter revelador, de certas posibilidades ensoñadoras que a afastan da frialdade do elemento fotográfico como base de rexistro do cotián. En 2011, Alain Urrutia participou na exposición Melodías prohibidas dentro do programa do Festival SOS 4.8 e recibiu a Bolsa de Residencia en Beijing (China) do mastudio. En marzo de 2012 presentou exposición individual na Galería Juan Silió e en outubro de 2012 a súa obra estará presente na conmemoración do 15 aniversario do Museo Guggenheim Bilbao co proxecto 103-B. En Kunsthalle presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

O xardín do Hotel Virxe da Cerca acolle a exposición de esculturas do artista ourensano Buciños. unha mostra que se inscribe no convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

O escultor Buciños recibe o seu nome do topónimo da parroquia lucense onde naceu na década dos anos 30. Licenciouse na escola Superior de Belas Artes de San Fernando en Madrid. Na década dos 70 formou parte da renovación artística en Galicia. Xunto con Xose Luis de Dios, Xaime Quessada, Virxilio, Acisclo e Baltar, recibiu o nome de "Os artistiñas" polo intelectual Vicente Risco. Este grupo era o desaparecido Volter, xa que era neste local onde estes artistas se reunían e a partir de aí xurdiron grandes proxectos.

A súa obra é fundamentalmente figurativa: maternidades, figuras femininas, representadas principalmente en bronce, parellas, etc... son os seus temas máis recorrentes representados en obra monumental, conmemorativa ou de pequeno formato. E faino cunha gran sensibilidade, ductilidade e creatividade, espremendo do material formas cunha gran tenrura, onde en moitas ocasións está representado o mundo rural galego.

A lista de monumentos, premios, e exposicións é longa. A última exposición institucional realizouna no Centro Cultural da Deputación de Ourense e este mes de xuño regresa cunha monográfica a Santiago de Compostela, despois de máis de 8 anos sen expoñer na cidade. 

'Gallaecia Petrea' é a primeira exposición do Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura, unha das mostras máis ambiciosas organizada na nosa Comunidade. A través dela, o visitante pode percorrer a historia da construción da cultura galega a partir dun elemento tan emblemático como a pedra.

A mostra, que ocupa os 6.600 metros cadrados do Museo, organízase en seis áreas: Xeoloxía, Prehistoria, Roma, Medieval, Moderna e Contemporánea. As pezas, algunhas de ata dez toneladas de peso, proceden de diferentes partes de Galicia, España e de Portugal. A mostra engloba dende un petroglifo, como elemento exclusivo que en todo o mundo só se ten atopado en Galicia, ata pezas dos grandes da escultura galega contemporánea como Francisco Leiro, Manolo Paz ou Silverio Rivas.

Na exposición, a pedra está presente como elemento de desenvolvemento, materia base dunha das industrias máis puxantes de Galicia (granito, pizarra…). Inclúe unha aproximación dende a xeoloxía, na que, a través de presentación didácticas, explorase Gallaecia como territorio onde se poden atopar algunhas das rochas máis antigas da Península.

Máis información aquí

A Cidade da Cultura participa na celebración do centenario de Eugenio Granell acollendo a exposición 'O encontro na poética de Eugenio Granell', comisariada por Natalia Fernández e por Eduardo López Valiña. A mostra inclúe diversos debuxos, óleos e construcións do artista ao que moitos consideran o último representante español do surrealismo.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

Baixo o nome de 'O surrealismo hoxe', a Fundación Eugenio Granell acolle unha exposición que, de xeito cronolóxico, mostra a traxectoria do artista galego centrándose na súa faceta de pintor. Deste modo, a mostra presenta os fitos fundamentais do seu desenvolvemento artístico, como a introdución ao mundo do surrealismo e a relación de amizade e influencia recíproca que estableceu cos artistas que coñeceu tanto nos distintos países que o acolleron no seu exilio como na súa volta a España.

A exposición, que ocupa dúas plantas completas do Pazo de Bendaña coa intención de exhibir a traxectoria artística completa do pintor, reúne tamén pezas clave da obra doutros artistas que seguen mantendo vivo o movemento surrealista.

'Eugenio Granell no paraíso centroamericano 1940-1956' é o nome da mostra que o Auditorio de Galicia acolle ata o mes de novembro. A exposición enmárcase dentro dos actos conmemorativos que se están a celebrar na cidade con motivo do centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell.

Para o Auditorio de Galicia esta exposición é recordatorio e homenaxe da mostra retrospectiva que no ano Xacobeo 1993 ocupou a sala de exposicións do Auditorio, e que foi o xerme que conduciu, dous anos despois, á creación da Fundación. É por isto que, cando a fundación expón a exposición para este espazo considera oportuno que esta sede albergue, pola súa relevancia, as obras máis significativas dos fondos e a obra da primeira etapa do artista. Un rigoroso traballo de selección de Pilar Corredoira, comisaria desta mostra, que nos permite coñecer a fondo a etapa do exilio en Santo Domingo, Guatemala e Porto Rico. Un momento excepcional no que Granell establece amizade con importantes autores surrealistas como Andre Bretón, Wifredo Lam, Roberto Matta etc.

Coa obra destes amigos vai dando forma a unha importante colección privada, que podemos ver xunto a documentos, cartas, artigos en prensa ou en revistas especializadas etc, un universo que forma a súa equipaxe vital xa que aló onde vai leva consigo todos estes documentos que hoxe podemos ver no Auditorio de Galicia. Entre eles, documentos do seu arquivo persoal, algúns que se amosan  publicamente por primeira vez e que convidan á investigación sobre Granell e o seu mundo.

Na mostra hai obras e documentos de Eduardo Abela, Alberto, Miguel Alzamora, Víctor Brauner, André Breton, José Caballero, Oscar Domínguez, Max Ernst, Esteban Francés, Jose Gausachs, Simon Hantaï, Jacques Hérold, Juan Ismael, Wifredo Lam, Ernesto Lothar, Conroy Maddox, Maruja Mallo, André Masson, R. Matta, Carlos Mérida, Joan Miró, César Moro, Wolfgang Paalen, Benjamín Palencia, Manolo Pascual, Francis Picabia, Antonio Rodríguez Luna, Antonio Saura, Vlady Serge, Saul Steinberg, Toyen e Max Walter Svanberg.

É precisamente na súa etapa centroamericana, comprendida entre os anos 1940 e 1956, cando Eugenio Granell se interna con decisión nos espazos do surrealismo e configura con determinación a súa personalidade creativa. Así, a través da súa produción artística deste período, realizada en República Dominicana, Guatemala e Porto Rico, revisitamos a esencia dun labor influenciado pola súa fascinación polas illas: Granell pinta con intensidade, animado polas extraordinarias experiencias visuais, o clima excesivo e as culturas ancestrais do trópico. Son momentos brillantes, fecundos e fundamentais, que sinalarán o inicio do seu traxecto como artista e a conversión ao surrealismo, cambiando radicalmente a forma de ver o mundo.

Eugenio Fernández Granell nace en A Coruña en 1912. A súa infancia e adolescencia desenvólvese en Santiago onde estuda bacharelato e música. En 1928 trasládase a Madrid onde completa os estudos de violín na Escola Superior de Música de Madrid. Desde moi novo participou en tertulias políticas e literarias. Moi activo politicamente entra en 1935 no P.O.U.M. (Partido Obrero de Unificación Marxista). Coa estalido da Guerra Civil, en 1936, incorpórase ás milicias republicanas e dirixe o periódico “El combatiente rojo” e participou activamente na contienda no frente de Cataluña.
En 1939 inicia o exilio. Chega a París onde se reencontra co poeta surrealista francés Benjamín Péret e o pintor cubano Wifredo Lam. Granell escribe e vai enriquecendo o seu mundo con estas amistades. En Santo Domingo residiu entre 1940 y 1946, traballa como primeiro violín da orquestra sinfónica e intégrase no ambiente cultural. Funda e dirixe a revisa “La poesía sorprendida”, na que colaboran Juan Ramón Jiménez, Jorge Guillén, Pedro Salinas e Lezama Lima. Son os anos nos que inicia amizade con Andre Bretón o que o leva a comprometerse co surrealismo.
En 1946 Granell e a súa familia trasládanse a Guatemala. En 1947 a exposición Le Surréalisme na galería Maeght de París, organizada por André Breton e Marcel Duchamp intégrano activamente no movemento surrealista. A familia trasládase a Porto Rico onde ocupará a cátedra de Historia da Arte na Facultade de Humanidades. Crea con estudantes o grupo “El Mirador”, algúns contribuíron á formación da arte portorriqueña actual.
Da etapa caribeña pasa a un longa estancia de profesor universitario e madurez artística en Nova York e no ano 1985 instálase definitivamente en España e recibe numerosos premios e recoñecementos.
En 1995 establécese en Santiago a Fundación Eugenio Granell para albergar a súa obra e tamén as súas importantes coleccións surrealistas e étnica, e a partir de 1997 as obras doadas polo surrealista Philip West.

Baixo o título de 'Memoria de Compostela' o Consorcio de Santiago ideou unha mostra na que se invita ao visitante a realizar un singular percorrido pola historia de Santiago a partir de vellas fotografías e dos primeiros rótulos que conformaron o rueiro da cidade e que son propiedade do Concello.

A orixe destes rótulos históricos está nas primeiras ordenanzas municipais encamiñadas a establecer unha rotulación das rúas en 1837. A rotulación non se fai efectiva até 1866 cando se comezan a colocar nas paredes dos edificios as placas con letras negras sobre fondo branco cunha dimensión de ao redor de 40x30 centímetros. Tamén se procedeu á numeración das vivendas, moitas das cales aínda conservan os rótulos orixinais. Estas placas luciron no rueiro santiagués até 1964 cando, baixo a coordinación do arquitecto Francisco Pons Sorolla, substituíronse por unhas novas placas graníticas cos nomes tallados a bisel, reproducindo un abecedario de tipo romano pintado en vermello sangue. Este deseño é o que segue vixente na actualidade.

Xunto ás placas, a exposición recolle varias fotografías antigas, de finais do século XIX e de comezos do XX, que permiten botar a vista atrás e descubrir novas estampas, algunhas inmutables, da cidade de Santiago de Compostela. A mostra quere ser un recoñecemento ao labor que durante décadas realizou José Luís Cabo Villaverde na recuperación de material gráfico inédito, que veu enriquecer o patrimonio histórico-cultural de Compostela e que compilou no seu libro Compostela. Memoria fotográfica, publicada con Pablo Costa e editado por Ara Solis en 1996.

De forma complementaria, a mostra expón unha serie de reproducións de planos antigos da cidade. Son planos que se gardan nos arquivos municipais e da catedral e no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Destacan un plano procedentes do Arquivo Xeral de Simancas, no que se debuxa a antiga muralla, e dúas vistas de Santiago, de Pier Maria Baldi (1669) e Ramón Gil Rey (1837).

A última das seis exposicións organizadas dentro dos actos de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell pretende ampliar a perspectiva do público sobre o artista. A mostra estará formada por materiais que non teñen relación directa coa pintura e, ademais de seis obras cinematográficas, ofrece documentos gráficos, gravacións domésticas e libros.

Foron moitos os artistas que, procedentes do campo da pintura, mantiveron unha estreita relación co celuloide ao longo da súa carreira. Man Ray, Viking Eggeling, Walter Ruttmann, Marcel Duchamp, Fernand Léger ou Jean Cocteau, por citar algúns exemplos, case todos pertencentes aos movementos dadaísta e surrealista, experimentaron coas posibilidades da cinematografía nunha época na que unha situación global caracterizada por grandes fracturas no ámbito do pensamento e a creación propiciou a disolución dos límites interdisciplinares.

Así pois, non é estraño que un artista como Eugenio Granell, cuxa traxectoria vital influíu tan directamente na súa produción, se sentise atraído e fascinado pola imaxe, tanto na súa vertente fotográfica como cinematográfica. Con todo, os seus experimentos no terreo da imaxe en movemento forman parte dunha faceta practicamente descoñecida até agora salvo para investigadores e interesados na materia. A divulgación das súas películas entre o público máis xeral é un acontecemento relativamente recente que se viu favorecido polo auxe das novas tecnoloxías e polo feito de que estas comezasen a circular en mostras ligadas a importantes proxectos de investigación sobre o seu legado.

Ademais da filmografía completa do artista, que consta de tres películas experimentais — Invierno (1960), Lluvia (1961) e Dibujo (1961)— e tres obras de cinema surrealista —Trompos (1961), Middlebury (1962) y Película hecha en casa con pelota y muñeca (1962)—, na exposición mostraranse unha serie de documentos e obxectos persoais que forman parte do universo creativo de Eugenio Granell. Algúns deles foron utilizados directamente no proceso de creación dos filmes, outros forman parte das diferentes coleccións que o artista reuniu ao longo da súa vida e funcionan como catalizadores que facilitan o entendemento da súa proposta.

A exposición 'Eugenio Granell e o cine: unha película de vinte minutos' está enmarcada no proxecto de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell, organizado por la Fundación Granell en colaboración coas seguintes institucións: Fundación Cidade da Cultura, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporánea.

O Museo das Peregrinacións alberga ata final de ano a mostra 'Por fin Santiago! ' formada por 40 debuxos do artista Alfredo González. A exposición ten como obxectivo poñer en valor a creatividade e o patrimonio cultural galego.

Para iso, 'Por fin Santiago!' fai un percorrido pola cidade compostelá cunha peculiar visión dos monumentos, dos espazos públicos así como da xente que habita as súas prazas e rúas.

Dende hai medio século, Alfredo González desenvolve unha excelsa carreira nos ámbitos da publicidade, o humor gráfico, a caricatura, a ilustración e a pintura. Entre a súa produción destaca as series dedicadas á cidades. Neste sentido, Santiago acompaña na obra do artista a Madrid, Caracas, Río de Janeiro, Nova York e Barcelona, entre outras.

O Museo das Peregrinacións de Santiago, creado en 1951, é unha institución museística nacional e centro de documentación, investigación e interpretación de Santiago e das peregrinacións xestionada pola Consellería de Cultura.

Ata finais do mes de novembro, o Espazo de arte Campus Stellae acolle unha exposición do pintor compostelán Sayáns. A mostra componse dunha vintena de representacións paisaxísticas galegas.

Seguindo fiel ao naturalismo e ao hiperrealismo, Sayáns mantén unha loita constante entre a forma e a cor que lle axuda a reflectir o mundo do seu arredor.

O Museo das Peregrinacións e de Santiago inaugúrase cunha mostra extraordinaria que recrea a Santiago do século XIII, a partir de aplicacións interactivas e de recostrución virtual que permiten coñecer o aspecto e coñecer a evolución posterior da cidade. Unha aplicación informática permite viaxar no tempo e acompañar a un peregrino no seu percorrido pola Compostela medieval. Ademais, dúas pantallas xigantes recrean o aspecto da catedral románica, tal e como a viron quenes a coñeceron trala súa consagración, en 1211. Por último, unha maqueta de máis de 20 metros cadrados reconstrúe a fisonomía do Santiago do século XIII, coa catedral románica en todo o seu esplendor, as igrexas e conventos, as portas e a muralla. Para a súa realización seguíronse as descricións que da cidade e da Catedral fai o Códice Calixtino.

A exposición serve ademais para aproximarse á realidade arquitectónica da Catedral de Santiago, coa súa evolución ao longo dos séculos e coas intervencións dos diferentes arquitectos, para o que se recuperou a maqueta de 25 metros cadrados de superficie realizada a escala 1:25 polo Xacobeo e que estivo exposta na Expo de Sevilla de 1992.

A mostra complétase na súa última parte cunha reflexión sobre o Santiago de hoxe. Unha cidade cun dos conxuntos históricos mellor conservados do mundo e que desenvolveu un urbanismo exemplar e respectuoso con medio ambiente.

Para realizar visitas guiadas e concertar as datas pódese facer a reserva no teléfono 981 576 661 ou no enderezo electrónico visitasguiadas@consorciodesantiago.org

O Pazo de Xelmírez acolle a exposición titulada 'O Códice Calixtino', unha mostra didáctica que ofrece a posibilidade de contemplar durante uns días o orixinal deste manuscrito do século XII e coñecer o seu contido.

A mostra conformouse tras a localización a principios do mes de xullo do Códice Calixtino, que fora roubado hai un ano da Catedral de Santiago e que pasou 12 meses oculto nun garaxe do Milladoiro.

Durante os primeiros catro días da exposición, o orixinal do Códice estará depositado nunha urna antibalas, fabricada especialmente para a ocasión. A continuación será substituído por un facsímile. No Pazo de Xelmírez quedarán tamén ata fin de ano os paneis informativos sobre distintos elementos do Códice e unha versión dixital que permite coñecer, páxina a páxina, este libro.

Ademais de paneis informativos, os asistentes poderán ver un facsímile do Tumbo A e o orixinal da Historia Compostelá de Diego Xelmírez, do século XV, aberto pola páxina na que fala do Códice Calixtino. Así mesmo, tamén están presentes traducións da peza e estudos sobre esta.

Ata finais do mes de outubro, o Museo do Pobo Galego presenta a mostra 'Suite Galicienne', unha colección de fotografías realizadas polo artista Claude Le Gall.

"Eu nacín bretón, ao bordo do mar, na costa setentrional de Finistère, pero por veces penso que en lugar de se ter detido en Armórica, os meus ancestros, sen dúbida chegados de Cornualles ou de Gales, ben poderían ter continuado deica Galicia.

Antes de pisar terras galegas, dedicárame a fotografar durante varios anos a vida cotiá en Irlanda, antes de que o desenvolvemento económico dos anos 90 modificase considerablemente o país. En Galicia atopei unha atmosfera semellante, que me lembraba a Bretaña da miña infancia.

Desde aquel ano de 1987 ata hoxe puiden contemplar moitos cambios en Galicia: a apertura ao turismo de masas, por exemplo. No entanto, as tradicións mantéñense vivas e a hospitalidade dos galegos apenas mudou. Iso é o que me fai volver case todos os anos."

Grial, 187, xullo-setembro 2010.

A Casa da Parra acolle 'Brión Boogie Woogie', unha mostra pictórica comisariada por David Barro que reúne 18 obras a través das que se visualiza un percorrido pola produción máis recente do artista Vítor Mejuto, así como por algunhas das pinturas máis significativas da súa traxectoria. A exposición está organizada pola Consellería de Cultura e Educación da Xunta de Galicia.

O artista Vítor Mejuto ten desenvolvido unha obra que pode enmarcarse dentro da tradición da chamada abstracción xeométrica a partir do construtivismo e o minimalismo como primeiras referencias. O seu traballo está baseado nunha caligrafía persoal que ten como principais referencias o método, o cálculo e a intuición. A investigación sobre cores, liñas e conxuntos xeométricos que buscan novas vías de expansión dan como resultado a construción de espazos ordenados nos que o debuxo actúa como xerador de ideas que se renovan de forma progresiva.

Ata mediados do mes de outubro, o Colexio de Fonseca acolle unha exposición retrospectiva do artista compostelán Manuel Bonome, quen foi escultor anatómico da Facultade de Medicina. Estudos sobre o corpo humano, porcelanas, tallas, acuarelas e lenzos poden verse nesta insólita mostra.

Manuel Bonome realiza estudos de escultura en París, chegando a ser alumno da Escola do Louvre. De regreso a Compostela, intégrase na Cátedra de Anatomía da Facultade de Medicina USC como escultor anatómico, posto que xa ocupara ata a súa xubilación Francisco Asorey. Ademais, incorpórase ao claustro de profesores da Escola de Artes e Oficios de Santiago, labor que logo substituirá pola de profesor de debuxo e modelado en ensinanza especial.

O percorrido polas distintas etapas creativas de Manuel Bonone presentado no Colexio de Fonseca amosa a poliédrica produción do autor con pezas de diversa natureza e técnica e temáticas de diversa índole. Dende o traballo asociados á Cátedra de Anatomía da USC, con debuxos e estudos previos de diversas partes da anatomía humana ata pezas de porcelana, pasando por tallas, acuarelas e lenzos que deixan constancia dunha vontade polifacética e dun amplo repertorio expresivo no artístico.

Ata mediados do mes de outubro, e con motivo da celebración da XVII edición do Festival Internacional de Títeres Galicreques, a sede da SGAE en Santiago acolle unha exposición titulada 'Teatriños de papel', que amosa ao visitante a colección de teatriños de Carmen Domech.

Nesta exposición recóllese unha ampla mostra de teatriños de papel en tres dimensións que recrean algunhas das máis famosas obras da literatura universal. Poderás atopar Aladino e a lámpada marabillosa, Alicia no país das marabillas, Alí Babá e os 40 ladróns, Carapuchiña Vermella… con personaxes, vestiario, decorados e outros elementos de atrezzo.

Máis info sobre Galicreques 2012 aquí

A Cidade da Cultura organiza ata principios de xaneiro de 2013 unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media.

'Códices, xoias das catedrais galegas na Idade Media' propón unha inmersión nunha Idade Media afastada dos tópicos oscurantistas; unha Idade Media de luminosidade e desenvolvemento cultural, de miniaturas, imaxes, cores, manuscritos e imprentas... Folios e pergameos que translocen toda unha organización social, económica e política. A viaxe levará ao visitante polas principais mostras de códices e libros medievais entre os séculos X e XV, con exemplares únicos en Europa, como o Códice Calixtino e os diversos tombos, o primeiro libro impreso en Galicia, caso do Misal Auriense, ou magníficas copias miniadas, como a Legenda Maior ou o Pasionario Tudense.

Todo un percorrido formulado dende a sinxela dobre perspectiva do coñecemento e do desfrute, e facendo sempre fincapé na importancia, individualidade e particularidade de cada un dos volumes.

Unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media que se mostran ao público en todo o seu esplendor:

Códice Calixtino (½ s. XII)
Tinta sobre pergameo
31,0 x 28,4 x 6 cm

Breviario Auriense (S.XV)
Tinta sobre pergameo
25,0 x 19,0 cm

Libro X de Pergameos Reais (Séculos X-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Tombo A (Cc. 1130-1140)
Tinta sobre pergameo
49,4 x 35,4 x 3,7 cm

Tombo Pechado (Ss. XIV-XV)
Tinta sobre pergamiño
34,5 x 24,5 x 9,0 cm
   
Misal Auriense (1494. Monterrei)
Impreso sobre vitela
34 x 24 x 8,5 cm

Pontifical de Tui (Século XIV)
Tinta sobre vitela
33 x 22 cm

Legenda Maior (Finais s. XIII-comezos s. XIV)
Tinta sobre pergamiño
15,0 x 11,0 x 2,5 cm

Libro XI de Bulas Papais (Séculos XII-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Pasionario Tudense (Primeiro terzo do século XIII)
Tinta sobre pergameo
45,7 x 29,5 cm

Breviario de Miranda (½ s. XV)
Impreso sobre vitela
21,7 x 17,2 x 10,4 cm

Historia Compostelá (S. XVI)
Tinta sobre papel
29,8 x 23,3 x 8,3 cm

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata comezos do mes de decembro a exposición 'O gabinete das curiosidades. Obra en papel e esculturas 1999-2012', do artista pontevedrés Xaquin Chaves.

Xaquin Chaves, artista pontevedrés de dilatada traxectoria, participou nos mellores certamenes artísticos, tales como Novos Valores e a Bienal de Pontevedra ou os certamenes de Unión Fenosa. Durante estes anos expuxo en numerosas galerías de Galicia e Portugal, pasando a súa obra a formar parte das coleccións de Caixanova, Unión fenosa ou a Xunta de Galicia, así como de innumerables coleccións particulares. Dende o 2007, Chaves expón con asiduidade en Holanda, en espazos privados e públicos. Ademais compaxina o seu traballo pictórico coa escultura pública: bo exemplo desta faceta son as obras Contrapunto en Catoira ou Rosa de Mar en Vilagarcía de Arousa.

Xaquin Chaves caracterízase por ser un artista multidisciplinar xa que ademais participa noutros campos: catálogos doutros artistas, happenings, performances, deseño e ilustracións. Unha das súas últimas exposicións foi '73 x 73 x 273, A irmá do sono', que se desenvolveu na Igrexa da USC e na Capela de Santa María en Lugo.

A súa obra é considerada pola crítica como unha obra que evoluciona dende referencias formais cara ao informalismo, teniendo como referentes máis próximos a Jose Guerrero, a Guinovart ou aos integrantes do grupo El Paso. Unha das características principais das súas pinturas é a extraordinaria gama de cores que aplica ás súas formas xeométricas, conseguindo como resultado unha obra lírica onde o título adquire especial protagonismo.

A exposición específica que presenta Xaquin Chaves para o espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca é unha colección da súa última obra sobre papel e unha selección de esculturas que pertencen ao período comprendido entre 1999 e 2012.

Esta exposición realízase dentro do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela, froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Nesta sala expuxeron no que vai de ano ano Rafael Masia, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez, Alexandro e Leandro Sánchez.

Ata mediados do mes de novembro, a galería Trinta acolle unha exposición antolóxica sobre a obra do fotógrafo arxentino Humberto Rivas.

"Eu era un apaixonado de Pessoa, da súa poesía e dos seus textos. Dende 1968 convivín con iso e, aínda que me expresaba a través da fotografía, non deixei de interesarme polas outras artes, sobre todo pola pintura e polo cine. En fotografía recoñezo que teño unha grande influencia dos retratos de August Sander".

"Unha vez pasoume algo na galería Forvm de Tarragona. Era unha exposición de retratos e entrou unha señora maior cun carriño da compra e púxose a mirar todas as fotos con detemento, dando a volta a toda a exposición; de pronto, mirou cara a nós e preguntounos: quen é o que fotografou a todos estes tolos? Seguro que é máis tolo ca eles. A min pareceume fantástico. Cando un non se sente obrigado a facer cousas, forzosamente acábase mostrando".

"...cando lles explico aos estudantes a forma de realizar un retrato, coméntolles que entre o retratado e o fotógrafo hai unha guerra. E esa guerra, para que a foto sexa boa, ten que gañala o fotógrafo e non o retratado, porque é evidente que o retratado asume un rol, unha pose de como lle gustaría aparecer. Dalgún xeito, auto-represéntase, ponse gracioso, sorrí... pero iso non ten nada que ver coa súa personalidade interior, que é o que buscamos nós cando facemos un retrato".

"Se che miro a ti, agora vexo unha persoa que coñezo, cunha forma de ser concreta e disposta a facerse unha foto, pero cun lixeiro sorriso que non me interesa fotografar. Entón pídote que peches os ollos. Cos ollos pechados ninguén finxe. Entón, nun momento dado, pídote que mires á cámara - non que abras os ollos, senón que mires á cámara - e grazas á actitude do suxeito, a fotografía non terá nada que ver co que era antes".

...nunca me deixei atrapar por min mesmo. Ese é o meu traballo, non teño ningunha dúbida, un traballo profundamente sentido. Esas fotos non as podería ter feito de ningún outro xeito".

Humberto Rivas (1937-2009)

O Centro Cultural Novacaixagalicia acolle ata decembro unha exposición antolóxica que percorre as tres principais series gráficas de Fred Stein, autor pioneiro da fotografía na rúa.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “Os mundos inacabados”, da artista portuguesa Joana Salvador, en colaboración coa Galería 111 de Porto e Lisboa (Portugal), que permanecerá aberta ata o 30 de novembro.

“Os mundos inacabados” de Joana Salvador (Lisboa, 1971), é unha mostra que presenta formalmente á artista portuguesa en España a través da súa obra máis recente. O título da mesma está baseado no texto homónimo escrito pola experta Ana Ruivo en 2005, que á súa vez aludía ás palabras da propia artista cando se refería ás súas incompletas, perturbadoras e acolledoras paisaxes, “tan inacabadas como inacabado está o mundo”. Cunha frase tan contundente, pero ao mesmo tempo tan incerta, marcada polo significado tan aberto que esconde, pódese definir a obra da artista portuguesa, como un mundo propio conformado por un compendio de imaxes extraídas da súa cotidianeidade transitoria, que van configurando ese peculiar hábitat creado expresamente por ela. O significado destas imaxes deixa sen pechar de todo ese macrocosmos, condenado a permanecer inconcluso en aparencia, pero resarcido ao poder ser completado por cada espectador que o contempla.

A obra de Joana Salvador ten un forte carácter autorreferencial, de tal modo que as vivencias que recolle son propias, verídicas ou inventadas, pero creadas e rexistradas na súa memoria como acontecidas, sendo todas elas moi persoais e cheas dunha forza tan especial, que lle permite poder empregalas para buscar o verdadeiro sentido á súa vida.

Joana Salvador traballa con diversos soportes, materiais e técnicas, destacando neste proxecto sobre todo a presenza da encáustica, o que lle aporta textura e plasticidade á obra. As pezas que podemos atopar en Espacio48 son de mediano e pequeno formato, e lonxe do rigor do debuxo clásico, asumen todas elas o trazo como unha tradución espontánea e inmediata. As figuras que habitan os mundos inacabados da pintora están controvertidamente definidas, ben rematadas, e en clara oposición co lugar que ocupan, son personaxes moi concretos, ás veces bastos ou desproporcionados, ás veces doces e infantís, pero todos eles perfectamente trabados, estudados e situados no curioso universo naif que os arroupa. E eses personaxes transmiten ao visitante a sensación de ser totalmente capaces de seguir modificando o espazo impreciso e tan cheo de posibilidades que lles rodea, intentando sempre recordar que neste mundo non se pode dar nada por rematado…

Cristina Moreiro

A galería de arte A.dfuga acolle ao longo do mes de outubro 'Mirar po dentro', unha mostra do artista Luis Moscardó comisariada por Carmen Cabaneiro.

Pasar alleo a un mesmo, e polo tanto ó exterior fenoménico que se constrúe dende nós, ou dirixir a mirada ó interior na procura de claves. Navegar nas aparencias ou transcendelas nunha busca tráxica para o ser humano de Occidente sempre amparado nunha racionalidade herdada dende Platón que tralas filosofías da sospeita queda en entredito. Claves anheladas para acadar un coñecemento que nos permita ver, movernos na vida. “Mirar por dentro” de Luis Moscardó incide en raíces non só estéticas senón antropolóxicas coa súa investigación plástica. Como para María Zambrano todo é xogo de luz e sombras pero o ámbito do pensamento é o ámbito da penumbra, aínda que sexa penumbra lúcida. A súa razón poética propón tender un fío no abismo entre razón e vida. Filosofía e poesía, arte. Non todo no ser humano é razón como xa nos lembraba Nietzsche, desexo, paixón, intuición… forman parte de nós, escindíndonos por dentro. Esa razón poética intenta recuperar a unidade perdida nunha difícil estratexia que trata de reconciliar fragmentos vitais tal como o autor cose feridas sobre os seus papeis.

A distinción entre mirar e ver, a loita entre o que se nos presenta e o que subxace en planos profundos. Esencia fuxitiva que require un exercicio de reflexión sobre significados existenciais e recursos metodolóxicos de expresión. Un transitar persoal que reflicte en Luis Moscardó un claro cruce de culturas entre a exuberancia barroca e visual do Mediterráneo que trata conscientemente de conter para ir ó esencial e o misterio das brumas ambiguas de Galicia, onde todo pode acontecer, tan presente tamén nas súas pinturas. A vista como sentido vinculado a razón, analítico e intelectual, foi asociado tradicionalmente ós saberes e ámbitos de poder masculinos e públicos fronte a outros sentidos como o tacto, olfacto ou gusto, maioritariamente femininos e privados no seu devir histórico. Occidente non incorporou eses saberes femininos ós seus estudos oficiais perdéndonos así, todos, dimensións que especialmente as mulleres desenvolveron nun plano moito máis íntimo e silenciado (que non silencioso). Fronte a isto o autor recupera nos seus collages intelixentemente ambos ámbitos. Construímos o que consideramos realidade dende territorios cheos de fronteiras. Ás veces, os códigos herdados son unha prisión que debemos transgredir en busca de outras coordenadas desde as que descifrar o que nos rodea, nunha expresión próxima a Gracián que inspira o título da mostra e que no seu Oráculo sentencia: “No todos los que ven abrieron los ojos; no todos los que miran ven” [aforismo 230].

Facer explícito o que non é evidente require dedicar un tempo a explorar as relacións que se establecen en pasadizos fascinantes pero moitas veces só intuídos. Enigmas que emerxen do profundo e nos arrastran a lugares que enredan os nosos pasos por camiños menos transitados no cotiá. E así, vai aparecendo neste traballo un universo simbólico que dialoga coa poesía intimista de Luis Pimentel e continua proxectos anteriores como “Un ceo de farrapos” tentando incorporar formalmente outros elementos ós collages como grafismos ou pintura. Un punto de inflexión no que aparecen reminiscencias orientais no tratamento dos papeis ou a fonda impresión deixada polos retratos exipcios funerarios de Al Fayum que trataban de condensar a esencia do ser representado, retando así á morte.
Aparece aquí de novo, como tantas veces aínda, o antigo significado grego da verdade da cal o contrario non era a mentira senón o esquecemento (letheia), verdade como desvelamento (aletheia), tal como Luis Moscardó parece convocar coa súa disposición formal en diversos planos de papeis superpostos así como na estratificación de significados que son tendidos ou retirados en tensión coa súa propia búsqueda. Esta tensión na proposta do autor parece remitir a un intento do coñecemento íntimo da realidade, propósito que devén insubornable na arte, e abre novas dimensións metafóricas a un discurso plástico que pretende a comprensión e expresión do que permanece a miúdo oculto. A fractura entre pensamento e arte denuncia a fenda interna entre contemplar a realidade e actuar sobre ela, aprehendela doce pero tamén dramaticamente. A carencia desa unidade no noso interior dispara a necesidade de tender pontes entre o fragmentario expostas simbolicamente cos fíos e os distintos materiais nas súas pezas. Escenografía e narratividade da súa obra están en función dun obxectivo que non deixa de ser tamén ontolóxico, dar conta explícita dende as diversas dimensións enfrontadas no Ser das que a reflexión, a creación ou a comunicación non son máis que perspectivas diferentes dunha mesma realidade.

A beleza sutil en interacción discursiva coa realidade mostra a esencia na que Luis Moscardó indaga. Esencia que como tal é metafísica e queda fóra do que L. Wittgenstein chamaba o ámbito do dicir, da linguaxe. Esta dimensión transcendental do mostrar, diferente ó dicir, non perde no autor a súa sensualidade construíndo un tempo lento e despregando un imaxinario singular cheo de matices e formas suxerentes. “Sin voz que lo cuente”, o título dun dos seus collages, revela que aquilo que é máis importante, o sentido da existencia e da propia obra queda no ámbito do silencio, fóra do mundo do dicir pero enigmaticamente mostrado nas atmósferas que recrea en cada un deles. Existe unha clara tendencia en “Mirar por dentro” a ir máis alá dos límites do nomeado para recuperar aquilo que realmente importa. Explora eses territorios que rodean o místico con coraxe e discreción. As entrañas da realidade flúen a través dos procedementos, dos materiais e da experimentación formal arrastrando coas súas inquedanzas os nosos ollos un pouco máis abertos trala viaxe a que nos invita.

Carmen Cabaneiro, comisaria

Ao longo do mes de outubro, a galería Metro acolle a exposición 'Cult & Colour!', na que se reúne unha selección de traballos do artista gráfico Marcos Torres.

A obra de Marcos Torres (Eivissa, 1973), recoñecible e cunha marcada identidade propia, é coñecida pola súa impactante narrativa visual, caracterizada por un forte vínculo coa música, o cine, o cómic, a mitoloxía Pop e a paixón que logra transmitir ao espectador a través dunha estética poderosa e sensual.

Os personaxes (algúns recoñecibles e outros ficticios) que protagonizan as súas obras sempre parecen encontrar a arma axeitada para chamar a atención do espectador e atraelo a un mundo particular e deliberadamente fantástico, dominado polo culto á cor e o impacto visual.

Marcos Torres ten exposto a súa obra na súa illa natal, en Madrid, Castelló, Palma, León, Brighton, Londres ou Stuttgart, e o seu traballo foi obxecto de reportaxes en programas como Cuatrosfera (Catro), Ipop (A 2) ou Básico (Telemadrid).

A Hospedaría de San Martiño Pinario acolle ata finais do mes de outubro 'Compostelas en Compostela', unha exposición que reúne medio centenar de 'compostelas' e outras credenciais relacionadas con diversas rutas de peregrinación.

Unha cincuentena de documentos integran a colección propiedade de Fernando Lalanda. A exposición componse de reproducións da tradicional 'compostela' que ao longo da historia se entrega en Compostela como certificado aos peregrinos que ata aquí chegan, por unha parte, e por outra móstranse os certificados que na actualidade se entregan nas outras peregrinacións 'maiores' da cristiandade, como Roma e Xerusalén, así como noutras peregrinacións chamadas 'menores' polo seu ámbito máis restrinxido: Liébana, Oviedo, Caravaca de la Cruz, Padrón, Asís, Nidaros ou Budapest.

A mostra exhibe a historia e transformación do certificado dende 1733 a 1993, ata chegar aos catro modelos que actualmente expide a Catedral compostelá. Ademais complétase cos documentos que outras institucións outorgan ao peregrino compostelán: Expóñense os diplomas de final de peregrinación que, a imitación da "Compostela", se emiten noutros centros de peregrinación cristiá. E finalmente os diplomas que a xeito de recordo recollen os peregrinos ao seu paso polos lugares por onde transcorre o Camiño de Santiago.

Na exposición 'Compostelas en Compostela' colaboraron o Cabido, a Asociación Galega de Amigos do Camiño de Santiago (AGACS) e a revista Peregrina.

Ata finais do mes de outubro, a Igrexa da Universidade expón unha mostra de selos árabes, recopilados de sobres e selos enviados este ano por directores e produtores árabes participantes no X Festival Internacional de Cine EuroÁrabe Amal 2012. A través destes documentos e a súa iconografía faise un percorrido polos países e culturas participantes neste consolidado festival.

A exposición é o resultado do proceso de reciclaxe de todo ese material, mediante o cal se pretende recoñecer a riqueza orixinal dalgúns selos e outorgarlles un valor diferente, dende outra perspectiva e cunha finalidade novidosa: transmitir e difundir a cultura para facer do noso ámbito un mundo mellor, máis xusto e amable.

A exposición está comisariada por Coralie Yap-Chine, coordinadora do Festival Internacional de Cine Euroárabe Amal, e Julia Crespo, licenciada en Belas Artes na USC. Está organizada en colaboración coa Universidade de Santiago de Compostela.

Amal Filatélico 2012 xira en torno a 8 países (Alxeria, Marrocos, Túnez, Exipto, Líbano, Qatar, Bahréin e Iraq) e varias decenas de selos que nos informan sobre os eventos máis relevantes que marcaron a actualidade en diferentes países do mundo árabe, pero tamén sobre o legado histórico e artístico de certos países árabes ao mundo.

Ata finais do mes de novembro, a Sala Manrique del Pazo de Xelmírez alberga a exposición titulada 'Primeira colección de Modesto Paz Camps sobre a Catedral de Santiago'. A exposición está organizada polo propio pintor e a Fundación Catedral de Santiago e completa a oferta expositiva do Museo da Catedral xunto á exposición 'Códice Calixtino', na Sala de Cerimonias, e 'A Catedral de Santiago, corazón de Compostela' sobre o Plan Director na Sala de Armas.

Modesto Paz, galego de Ortiguiera aínda que residente en Santiago de Compostela, é un reputado paisaxista que levou a súa arte por numerosas salas de arte de todo o mundo, principalmente en Norteamérica.

Entrada libre. Acceso dende a Catedral.

Ata mediados do mes de novembro, a sala de exposicións do hotel Puerta del Camino acolle 'Cidades Brancas: icona do abandono', da pintora Carmen Ossorio. A mostra exhibe unha colección de paisaxes urbanas, onde a cor, xeralmente puro, e a forma, despoxada de detallismo, se usan para traducir pensamentos e sensacións en termos visuais. O resultado final son cidades que languidecen, cunha formulación estética naif, nunha tristura silenciosa.

Noutras obras atopámosnos cos habitantes máis desarraigados desas cidades que se nos mostran tristes, solitarios, desclasados. De aí a oportuna metáfora do animal vagabundo que utiliza en numerosas ocasións para aludir a esa vida decadente de soidade e abandono. Cabe destacar os cadros con primeiros planos de rostros aplanados, alongados, de trazo prominente que parecen evocar a El Greco.

Carmen Ossorio (Arzúa, 1953). Pintora e ceramista natural, despois de vivir en diversos lugares da comunidade galega asentouse no concello da Pontenova, onde reside na actualidade. Licenciada en Xeografía e Historia e con formación en Artes aplicadas, compaxinaría as súas tarefas creativas co seu labor como crítica de Arte colaborando con diversos medios galegos. Os seus lenzos circulan por diferentes salas de Europa (París ou Berlín) e os Estados Unidos (Massachusets, Boston ou Nova York) e recibiu diversos recoñecementos ao seu labor artístico. Cabe destacar o terceiro premio Certame Cidade de Mondoñedo (1978), a selección Premio Pérez Villaamil (Ferrol, 1989) ou a selección Premio Cidade de Lugo (1997 e 1998).

A Cidade da Cultura de Galicia ofrece un servizo de visitas guiadas de balde á exposición inaugural do Museo Centro Gaiás, 'Gallaecia Petrea', unha das mostras máis ambiciosas organizadas nos últimos anos na nosa comunidade.

As visitas guiadas terán lugar todos os días en dúas quendas: 12:30 e 18:30 horas. No caso de grupos, é preciso realizar unha reserva a través do correo visitasmuseo@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 99 51 72.

Máis información sobre a exposición aquí

A Cidade da Cultura ábrelles as portas do Museo, Arquivo e Biblioteca a todos os cidadáns que desexen coñecer o complexo deseñado por Peter Eisenman.

Os visitantes poderán acceder libremente a estes espazos e percorrer os exteriores da Cidade da Cultura: dende as Torres Hedjuk ata a praza central. Ademais, o complexo do Gaiás dispón de programas de visitas guiadas para coñecer máis de preto os segre de un proyecto arquitectónico único.

Visitas guiadas: 11:30 e 17:30 h. | Sábados, domingos e festivos | Saída dende o Punto de Información (Espazo On) | Non é preciso reservar praza

Visitas guiadas ao Museo Gaiás
- 12:30 e 18:30 h.
- Grupos: reserva en visitasmuseo@cidadedacultura.org ou 881 99 51 72.

Vistas para grupos: Concertar data en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

Visitas didácticas para escolares: De martes a venres | Concertar data e hora en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

CONEXIÓN EN BUS CON SANTIAGO

LIÑA 9: Luns a Venres laborais e Sábados pola mañá

Saídas dende Casas Novas  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 07.30 - 22.30
    Sábados 08:30 - 13:30

** Itinerario de ida: Casas Novas - Santa Isabel - Galeras - San Clemente - A Senra - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

Saídas dende a Cidade da Cultura  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 08:00 - 22.00
    Sábados 09:00 - 13:00

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - Campo da Angustia - Rúa de Bonabal - San Roque - Virxe da Cerca - A Senra - San Clemente - Galeras - Santa Isabel - Casas Novas

LIÑA  C11: Sábados tarde, Domingos e Festivos

Sábados tarde: 17:30 e 20:00 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 17:45 horas y 20:15.
    Domingos e festivos: 10:40, 13:45, 17:25 e 20:05 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 10:55, 14:00, 17:40 e 20:20 horas.

** Itinerario de ida: Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Avda. de Lugo - Bernardo Barreiro - Curros Enríquez - Xeral Pardiñas - Praza de Galicia - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - San Pedro - Porta do Camiño - Virxe da Cerca - Praza de Galicia - Xeral Pardiñas - Curros Enríquez - Bernardo Barreiro - Avda. de Lugo - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar

Máis info: www.cidadedacultura.org

'Café de idiomas' trátase dunha proposta da biblioteca para practicar dun modo informal diferentes linguas estranxeiras. Non se trata de clases de idiomas, non se esixe ningún nivel mínimo e non hai profesores. É un grupo de xente que se reúne e se autoxestiona interesadas na aprendizaxe de linguas estranxeiras. Terá lugar todos os días na cafetería da biblioteca ou, se o tempo o permite, na terraza.

Cada día estará dedicado a un idioma estranxeiro:

** Luns: inglés
** Martes: francés
** Mércores: portugués
** Xoves: italiano
** Venres:alemán

Durante os meses de xullo e agosto os encontros serán de 12:00 a 13:00 horas. A partir de setembro serán de 16:30 a 17:30 h.

Non se necesita inscrición previa. Os grupos crearanse cando haxa un mínimo de 2 persoas.

A Praza de Abastos de Santiago, en colaboración coa produtora Artefacto Producciones, presentan a continuación da campaña de promoción da Praza de Abastos e a película galega “O Apóstolo” (2010) con motivo da súa presentación comercial ao público. Con este motivo sortearanse 50 amuletos, 5 entradas dobres para a estrea de 'O Apóstolo', que terá o 31 de outubro na sala Capitol.

Para poder participar neste sorteo, os clientes terán que pór o seu nome e apelidos e un teléfono de contacto nos tickets de compra de calquer establecemento da Praza de Abastos e depositalos na urna que estará preto do servizo a domicilio (nave número 5), dende o día 11 de outubro ata o 25 de outubro ás 12:00 do mediodía, hora na que se celebrará o sorteo.

Ademais, serán entregados vales desconto de 50 céntimos para a entrada da película a todo aquel que pase pola consigna da Praza de Abastos e mostre un ticket de compra do Mercado por un valor superior a 10 €, vale desconto válido en todas as salas de cinema pertencentes a cadea de cines Yelmo (Valle Inclán).

** Persoas excluídas da participación no sorteo.
1. Comerciantes da Praza de Abastos, cónxuxes e fillos.
2. Empregados directos da cooperativa ou de subcontratas da mesma, podendo participar os seus familiares, incluídos fillos, cónxuxes e pais.
3. Empregados dos comerciantes, podendo participar os seus familiares.

Desde setembro de 2012 ata xuño de 2013, a rede de Centros Socioculturais de Santiago pon en marcha un completo programa de roteiros didácticos para todos os públicos que percorrerán a cidade compostelá e as súas parroquias. 'Os gremios de Compostela', 'O castelo da Rocha', 'O Barrio de San Pedro', 'Os balcóns da cidade histórica' ou 'As casas da cidade' son só algunhas das propostas incluídas neste novidoso programa.

Os roteiros abranguerán aspectos da nosa cidade como natureza, historia, arte, patrimonio, literatura ou artesanía.

Cultura Viva é un programa educativo promovido pola Concellaría de Centros Socioculturais e Participación Cidadá a través do que coñeceremos o pasado e o presente artístico e cultural de Santiago, desde a tradición á actualidade. Percorrendo edificios, prazas, carballeiras, camiños, regatos... achegarémonos á paisaxe cultural compostelá, descubríndoa e facéndoa nosa.

** Percorridos de aproximadamente 2 horas e media.

** Destinatarios: Grupos e persoas de todas as idades interesadas en teren unha experiencia formativa e lúdica a través dos espazos naturais e culturais do concello de Santiago.

** Idioma: Galego

** Como participar? Poden participar todas as persoas interesadas que reúnan un mínimo de condicións físicas para camiñar ou se sintan capacitadas para desenvolver a actividade.
Os menores de idade deberán acudir acompañados por unha persoa adulta que se faga responsable deles.
As prazas son limitadas: máximo de 20 persoas por roteiro.
De non acadarse o número mínimo de 10 persoas, a saída anularase logo do aviso ás persoas inscritas.

** Data límite de inscrición formal: Ata 72 horas antes do roteiro nos Centros Socioculturais (inscrición previa presencialmente ou por teléfono).

** Prezos:

- Veciños e veciñas do concello: 1,5 €
- Bono 5 roteiros: 5 €
- De balde para desempregados e menores de 18 anos.
- Outros participantes (non empadroados no concello): 15 € /roteiro.

** Inscrición:

- CSC Conxo: 981 528 740
- CSC Ensanche: 981 543 001
- CSC Fontiñas: 981 528 750
- CSC Castiñeiriño: 981 542 459
- CSC Vite: 981 542 490

*** Consulta o programa completo de roteiros ata decembro aquí

De outubro a maio, a Real Filharmonía de Galicia e outras orquestras españolas e internacionais ofrecen no Auditorio de Galicia pretode 30 concertos, con máis de 100 pezas musicais e medio cento de directores e solistas invitados.

Grandes obras sinfónicas, corais e operísticas; estreas de autores galegos e concertos como o de Nadal ou o de Reis súmanse aos concertos familiares, os didácticos, ao ciclo de piano, ao ciclo de cámara e aos ensaios abertos ao público.

Fundada en 1996, a orquestra da cidade é hoxe unha formación con 52 músicos, tres directores -Paul Daniel, Antoni Ros Marbà e Maximino Zumalave-, unha excelente crítica nacional e internacional, unha produción de 9 traballos discográficos, un nutrido currículo de xiras e un intenso calendario paralelo á temporada, que inclúe o ciclo de cámara Música na Compañía e a Escola de Altos Estudos Musicais para a formación dos futuros músicos galegos.

O Centro Dramático Galego estrea no Salón Teatro o espectáculo O profesional, primeira versión galega da obra do serbio Dusan Kovacevic que sinala, ademais, o inicio da temporada 2012-2013 da compañía pública. O seu responsable, Manuel Guede Oliva, dirixe esta nova proposta, que poñen en escena catro recoñecidos intérpretes galegos –Ernesto Chao, Miguel Pernas, Rebeca Montero e Rodrigo Roel– e para a que se conta coa colaboración da Companhia de Teatro de Braga como entidade coprodutora.

Esta “comedia triste”, como foi definida polo propio Kovacevic no subtítulo que lle engadiu á obra, permanecerá na carteleira do Salón Teatro ata o 21 de outubro para ofrecer un total de 13 representacións dirixidas tanto a público escolar, en funcións matinais concertadas con institutos os mércores e xoves, como ao público xeral, de venres a domingo. A continuación, O profesional emprenderá unha xira que se estenderá ata finais de ano por outros 11 escenarios de Galicia e Portugal.

O profesional está ambientada no Belgrado de 1990, dez anos despois da morte do mariscal Tito e pouco despois de que o Partido Comunista renunciase ao monopolio do goberno. A acción desenvólvese nun só acto, que transcorre no lapso de tempo dunhas breves horas durante as que Teodor Teja Kraj, un escritor e antigo disidente político convertido agora en director dunha editorial en bancarrota, recibe a visita de Luka Laban, ex policía da Seguridade Nacional que durante dúas décadas lle seguiu os pasos. Na versión do CDG, Miguel Pernas e Ernesto Chao dan vida aos que nunha época foron perseguido e perseguidor, pero que agora ven como os seus papeis se inverten nunha metáfora das grandes ambigüidades e contradicións da antiga Iugoslavia comunista e da historia recente de Serbia.

Rebeca Montero, como “a secretaria”, e Rodrigo Roel Rodrigo Roel, como “o tolo”, completan o elenco que leva a escena este texto actual e cheo de matices, que indaga na fraxilidade dos ideais e nas consecuencias dos totalitarismos, así como na grandeza e miseria do espírito humano. A escenografía, dominada por un gran estante de andeis nus e as lascas de cortiza que se estenden por todo o chan, reforza esa representación do baleiro e ruína moral como presaxio do terrible futuro que lle agarda ao país.

Ademais da súa pertinencia temática no aniversario do inicio da guerra dos Balcáns, a coprodución de O profesional coa Companhia de Teatro de Braga é tamén a primeira das accións previstas no marco da nova dinámica de colaboración entre o Centro Dramático Galego e diferentes entidades portuguesas na procura de acadar unha relación normalizada e sistemática entre as escenas de ambos países.

O popular humorista Goyo Jiménez chega esta tarde ao Teatro Principal para presentar o seu novo espectáculo, titulado "Al fin solo".

Goza dunha fusión de linguaxes artísticas, na que a contundencia da arte na pedra vai da man da expresividade da danza. Tres pezas interpretadas polos bailaríns do Centro Coreográfico Galego sorprenderán ao visitante no seu recorrido guiado polos segredos de Gallaecia Petrea. Danza clásica, moderna e contemporánea a través de Uno al cubo, Paso a dos del Cascanueces e Jardí Tancat en alternancia con Aínda, tres pezas de danza que se fusionan co espazo e coa propia mostra ao longo dun percorrido único polos catro andares do Museo Centro Gaiás e as diferentes épocas que atravesa a exposición.

** Un ao cubo
Música: Secret Garden
Coreografía: Mercedes Suárez
Solo de danza interpretado por Miguel A. Ponte, que terá por compañeiro nos seus compases un cubo metálico. Trátase dun fragmento do ballet “O Calar do tempo”, estreado en 2003 e premiado no certame coreográfico de Galicia (á coreografía e mellor intérprete) e no Maratón de Danza organizado polo Teatro de Madrid (Madrid), Concurso de danza de Torrelavega (Santander) e Concurso de danza de Ribaroja del Turia (Valencia). Representado en Galicia, Madrid, Valencia, Torrelavega, Teatro Maurice Béjart e College D’Espagne (París), Gala de clausura del Curso Internacional de danza “Alicia Alonso” del Escorial, Ballet Clásico Nacional de República Dominicana y Ballet Contémpora de R. Dominicana.

** Paso a dous de O Crebanoces
Música: Tchaikovski
Coreografía: M. Petipa
El Cascanueces é un dos ballets máis populares, un conto de fadas-ballet en dous actos e tres esceas composto por Tchaikovski en 1891-1892. O visitante a Gallaecia Petrea poderá conmoverse cun fragmento desta peza de danza clásica: o paso a dous interpretado polo personaxe da Raíña das Neves.

** Jardí Tancat
Música: María del Mar Bonet
Coreografía: Nacho Duato
A coreografía Jardí Tancat foi estreada polo Nederlands Dans Theater en 1983 e, na actualidade, forma parte do repertorio do Ballet de Teatres da Generalitat Valenciana. A montaxe, reestreada no Teatro Albéniz de Madrid en 1992 no inicio da etapa de Nacho Duato como director da Compañía Nacional de Danza, está debuxada por solos, dúos e momentos corais, que adquiren unha profunda impresión de ligazón á terra. En Jardí Tancat, María del Mar Bonet canta e pon música a centenarios textos populares cataláns, que navegan entre a tristura e a melancolía.

** Aínda
Coreografía: M. Suárez
Música: ISGA Collective e tradicional galega
Esta peza contemporánea inspírase na danza tradicional galega co obxectivo de reflectir o potencial da cultura do país. Sendo máis próxima ao estilo contemporáneo, ten porén un marcado carácter galego, xa que se introducen xestos da danza popular de total expresividade. A música está inspirada tamén en melodías tradicionais galegas.

Formulario de inscrición aquí

A Real Filharmonía de Galicia, acompañada polo gaiteiro Pablo Devigo e dirixida por Diego García Rodríguez, ofrece esta noite un concerto no que interpretará diversas obras de Takemitsu, López Rodríguez e Schubert.

Diego García Rodríguez, director
Pablo Devigo, gaita

PROGRAMA

- T. Takemitsu, Requiem
- J. M. López Rodríguez, As cousas de Sabela: Suite para gaita solista en La e orquestra
- F. Schubert, Sinfonía núm. 2  en Si bemol maior, D 125

Composto por 3 músicos con ampla experiencia e miles de quilómetros de estrada ás súas costas, Kiki Tornado á batería (Def Con Dos, Los Coronas...), Pablo Rodas no baixo (Sex Museum, Los Coronas, Fuzz...) e Frankie á guitarra (Fuzz, Sugarless...) compoñen un trío espectacular onde o son clásico do Surf revive con novas doses de modernidade. A medio camiño entre o Blues, o Swing e o Rock Surf é onde "Los Fabulosos" encontran a súa especial simbiose.