Kunsthalle presenta o traballo site-specific de 5 coñecidos artistas: Jorge Perianes, Alain Urrutia, Suso Fandiño, Carlos Maciá e Misha Bies Golas.

Suso Fandiño presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras. Misha Bies Golas deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local. Carlos Maciá presenta unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas. Jorge Perianes presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación. E Alain Urrutia presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

** Suso Fandiño (Santiago de Compostela, 1970). O seu traballo rescata a linguaxe da arte pop para exercer unha crítica mordaz sobre a sociedade actual. Na súa obra devolve unha visión do creador como xerador dunha mercadotecnia promocional, inserto de pleno nos mecanismos da sociedade de mercado. A esta análise do mundo da arte engade outro máis xeral sobre as estratexias de imaxe promovidas polos medios de comunicación de masas e os pseudo-produtos culturais emitidos pola considerada baixa-cultura. Suso Fandiño participou en numerosas exposicións como Sur le dandysme aujord'hui: Do manequín no escaparate á estrela mediática no CGAC, Santiago de Compostela, Look Up! Natural Porto Art Show en Porto ou La Colección, Fundación Barrié en 2011 e as súas obras están presentes en coleccións como a da Fundación Barrié ou a Fundación Coca-Cola, España. En Kunsthalle presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras.

** Misha Bies Golas (Lalín, 1977) aprópiase da idea dadaísta de ready-made para construír un traballo determinado pola presenza da crítica como modus operandi. A colaxe como forma de desenvolvemento, a seriación e a selección do motivo en relación á esfera vital, aparecen como claves para definir unha obra en continua relación co literario e o cinematográfico. Nos seus patróns, o espazo xeométrico e o ritmo das figuras aparecen como estruturas cunha clara intención musical. Noutras series, o absurdo e a idea de object trouvé cobran nova significación no seu relato. Misha Bies Golas foi gañador do Premio Novos Valores na modalidade de debuxo en 2010, participou en exposicións como Typewriter. A historia escrita á máquina. Colección Sirvent na Cidade da Cultura de Galicia e vén de presentar a súa última publicación A xeito de conclusión no CGAC de Santiago de Compostela. En Kunsthalle deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local.

** Carlos Maciá, (Lugo, 1977). O traballo de Carlos Maciá móvese entre a pintura, a fotografía e o vídeo como soportes usados para indagar no campo da experiencia. No caso da súa obra pictórica, unha concepción do espazo como lugar de pegada, como lugar de paso, determina unha pintura dominada pola calidade vertixinosa e multiplicadora dun trazo que case sempre se converte en ocupación. Carlos Maciá participou en numerosas exposicións individuais como La leyenda del tiempo en MACUF, 2008, Time goes back no Espazo rúa Herrezuelos 31 en Antequera, Málaga, 2007 ou ¡Ten cuidado, no vayas a matar a alguien! na Chocolatería, Santiago de Compostela, 2006 e en colectivas como Que de lejos parecen moscas no Museo de Arte Meixela Gil en México DF en 2011 ou Uno más uno, multitud en Doméstico’08 en Madrid, 2008. Carlos Maciá presenta en Kunsthalle unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas.

** Jorge Perianes (Ourense, 1974) traballa no espazo coma se fose un campo de minas. As súas esculturas-instalacións desvían a atención do espectador dos aspectos meramente figurativos e aparentemente cómodos das súas imaxes cara á idea de intervención como accidente, como trampa, como método de suspicacia ante a aparencia do real. O obxecto vólvese vital mentres asiste á representación do cotián nun espazo escénico e teatral. Entre as súas exposicións individuais destacan as realizadas en Matadero Madrid dentro do Programa Aberto X obras ou Los animales se equivocan en MACUF, e participou en colectivas como 7 +1 Project Rooms no marco de Vigo en 2008 ou Existencias en MUSAC, 2007. A súa obra forma parte de coleccións como a de MUSAC, MACUF, CGAC ou Coca- Cola. En Kunsthalle presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación.

** Alain Urrutia (Bilbao, 1981). A pintura de Alain Urrutia caracterízase por converter situacións tipicamente cotiás en obxecto de revisión artística, formulando algo así como unha revalorización estética dalgúns instantes que para nada foron elixidos de antemán pola súa condición temática. A pintura adquire un carácter revelador, de certas posibilidades ensoñadoras que a afastan da frialdade do elemento fotográfico como base de rexistro do cotián. En 2011, Alain Urrutia participou na exposición Melodías prohibidas dentro do programa do Festival SOS 4.8 e recibiu a Bolsa de Residencia en Beijing (China) do mastudio. En marzo de 2012 presentou exposición individual na Galería Juan Silió e en outubro de 2012 a súa obra estará presente na conmemoración do 15 aniversario do Museo Guggenheim Bilbao co proxecto 103-B. En Kunsthalle presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

Baixo o título de 'Memoria de Compostela' o Consorcio de Santiago ideou unha mostra na que se invita ao visitante a realizar un singular percorrido pola historia de Santiago a partir de vellas fotografías e dos primeiros rótulos que conformaron o rueiro da cidade e que son propiedade do Concello.

A orixe destes rótulos históricos está nas primeiras ordenanzas municipais encamiñadas a establecer unha rotulación das rúas en 1837. A rotulación non se fai efectiva até 1866 cando se comezan a colocar nas paredes dos edificios as placas con letras negras sobre fondo branco cunha dimensión de ao redor de 40x30 centímetros. Tamén se procedeu á numeración das vivendas, moitas das cales aínda conservan os rótulos orixinais. Estas placas luciron no rueiro santiagués até 1964 cando, baixo a coordinación do arquitecto Francisco Pons Sorolla, substituíronse por unhas novas placas graníticas cos nomes tallados a bisel, reproducindo un abecedario de tipo romano pintado en vermello sangue. Este deseño é o que segue vixente na actualidade.

Xunto ás placas, a exposición recolle varias fotografías antigas, de finais do século XIX e de comezos do XX, que permiten botar a vista atrás e descubrir novas estampas, algunhas inmutables, da cidade de Santiago de Compostela. A mostra quere ser un recoñecemento ao labor que durante décadas realizou José Luís Cabo Villaverde na recuperación de material gráfico inédito, que veu enriquecer o patrimonio histórico-cultural de Compostela e que compilou no seu libro Compostela. Memoria fotográfica, publicada con Pablo Costa e editado por Ara Solis en 1996.

De forma complementaria, a mostra expón unha serie de reproducións de planos antigos da cidade. Son planos que se gardan nos arquivos municipais e da catedral e no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Destacan un plano procedentes do Arquivo Xeral de Simancas, no que se debuxa a antiga muralla, e dúas vistas de Santiago, de Pier Maria Baldi (1669) e Ramón Gil Rey (1837).

Igual que o cine ou a prensa, a música pop e a rock tampouco non deron escapado da acción da censura. Pero, a diferenza destes, a represión intensificouse xusto cando a ditadura estaba a iniciar unha tímida apertura. O franquismo foi consciente do papel que a música xogara nas revoltas internacionais dos sesenta e tentou limitar o seu alcance nunha España cada vez máis desenvolvida e cosmopolita.

A censura obrigou a producir novas portadas —convertidas hoxe en prezadas pezas de coleccionista— para refacer as máis escandalosas ou eliminar referencias incómodas nos textos das cancións. Vibracións prohibidas revisa os mecanismos de control aplicados durante a ditadura e a súa incidencia no mundo do pop e do rock, a través das portadas de discos da época e dos partes dos censores.

Consulta o folleto da exposición aquí

'Unidos pola arte. Colección de pintura do Concello de Santiago de Compostela e do Consorcio de Santiago' é o nome da mostra que agrupa no Auditorio de Galicia unha boa parte do patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago. Trátase da primeira vez que unha exposición reúne nun mesmo lugar cadros que normalmente se localizan en diferentes espazos: na sede do Concello de Santiago, no Pazo de Raxoi; na sede do Consorcio de Santiago, na Casa de Vaamonde; no Auditorio de Galicia; no Museo do Pobo Galego e no Teatro Principal. Son cerca de sesenta pinturas que abranguen un período comprendido entre o século XVIII e a actualidade, e son representativos de diferentes épocas e correntes pictóricas.

A máis antiga peza exposta é un Martirio de San Bartolomé que, probablemente, date de finais do século XVIII e que se considera o cadro máis antigo do Concello de Santiago. Ademais poderemos ver outras pezas antigas como a Aparición da Virxe do Pilar ao Apóstolo Santiago (Mariano Salvador Maella, 1780) e obras de Dionisio Fierros, José Garabal Louzao, Joaquín Sorolla ou Ramón Gil Rey, entre outros.

A exposición articúlase en 5 seccións que abranguen diferentes períodos pictóricos: As orixes da colección; A Escola Compostelá de Pintura e o Grupo Mateo; As exposicións trienais de 1971 e 1974; O Grupo Nome; e A continuidade da colección. Ademais das obras máis antigas, recollidas en As orixes da colección, a mostra inclúe un apartado dedicado á Escola Compostelá de Pintura, creada por Mariano Tito Vázquez, á que pertenceron, entre outros, Elvira Santiso, Juan Luis López, Lino Martínez Villafínez, Manuel López Garabal e Concha Vázquez Martínez. En 1964 parte destes artistas, entre os que se atopan o matrimonio Manuel López Garabal e Concha Vázquez xunto con Felipe Criado, Manuel Pesqueira, Segundo Hevia e Antonio Moragón, forman o grupo denominado “Mateo”.

Outra sección recolle unha selección de obras que participaron na I Exposición Trienal Nacional de Bellas Artes, que se organizou co gallo do Ano Santo de 1971, e na II Exposición Trienal Nacional de Pintura, Escultura, Dibujo y Acuarela y Grabado, en 1974, ambas celebradas en San Domingos de Bonaval.

O cuarto apartado reúne pezas do coñecido como Grupo Nome, que se presentou en Pontevedra en 1986 coa intención de atopar un lugar na plástica galega e deste xeito abrirse ao universo artístico e saír da marxinalidade periférica que sufrían respecto aos circuítos oficiais. Nesta sección podemos contemplar creacións de Xosé Bibián Lorenzo, Anselmo Lamela Castro, Xosé Ramón Morquecho, Xulio Maside e Xan Pardiñas.

A última sección, A continuidade da colección, está dedicada ao Consorcio de Santiago, institución nacida en 1992 e que dende as súas orixes foi depositaria de non poucas obras de arte, co obxectivo de crear un patrimonio artístico propio que contribúa a facer partícipes da cultura viva aos cidadáns, visitantes, peregrinos e turistas, para converter Santiago nun foro cultural de primeira orde.

Esta exposición está organizada polo Concello de Santiago de Compostela contando coa colaboración do Consorcio de Santiago e coa xestión do Auditorio de Galicia. Conta co mecenado da Deputación da Coruña e está comisariada por Juan Conde Roa.

Novacaixagalicia inaugura no seu Centro Cultural de Santiago unha completa mostra que se concibe como unha retrospectiva sobre a produción pictórica de Leopoldo Nóvoa. A sala compostelá acolle 29 obras pertencentes a diversos propietarios particulares e centros museísticos, ademais de á propia Novacaixagalicia e a Novagalicia Banco.

A vocación de 'Leopoldo Nóvoa alén do tempo' é presentar un percorrido polas etapas visitadas polo xenio de Armenteira ao longo da súa dilatada carreira profesional. Xa que logo, partindo desde a súa temperá etapa figurativa, atravesaranse os diferentes momentos artísticos que, finalmente, o habían conducir cara ao informalismo que o caracterizou.

A mostra está integrada por 29 cadros procedentes de diferentes coleccións privadas e institucións museísticas que xunguiron esforzos, a instancias da comisaria, Mercedes Rozas, para presentaren unha retrospectiva centrada na evolución que o xenio de Armenteira experimentou desde os anos cincuenta do pasado século ata pouco tempo antes do seu pasamento. Trátase, xa que logo, dun percorrido antolóxico cun centro bastante enfocado cara á vida parisiense, posto que foi a capital francesa un dos lugares emblemáticos para comprender a pintura de Nóvoa, unha arte ateigada de referentes emotivos que converten a súa pintura nun medio de expresión das emocións máis intensas. A andaina de Nóvoa desde a figuración ata o informalismo, do que practicamente deveu paradigma, é un dos camiños que se poden trazar nesta exposición. A chegada aos seus cadros espaciais, aqueles que presentan innovacións na incorporación de materiais alleos aos propios pigmentos, simboliza a madurez artística dese Nóvoa que é hoxe quizais o máis coñecido. A aparición de elementos máis vinculados á escultura, coma arames, pinchos ou puntas, sitúanos perante un momento de cambio intenso na concepción da pintura, posto que, dalgún xeito, da man de Nóvoa, esta disciplina pasa a reclamar tamén a tridimensionalidade que lle é inherente á escultura. Os trazos característicos de ambas as dúas artes, cultivadas polo xenio de Armenteira, acaban convivindo para crear unhas pezas en que innovación e emoción apelan o espectador. Este traballo de investigación e de superación de Nóvoa foi un dos aspectos destacados por María Teresa Cores Fernández, directora de contidos socioculturais de Novacaixagalicia, ao incidir, na presentación da mostra, en que «Leopoldo Nóvoa foi un deses grandes artistas que aprendeu e que nos ensinou, que nos regalou e que non nos demandou. Foi o pintor do sentimento, da emoción contida, da sensibilidade, dos seus únicos espazos indescritibles. Foi un dos artistas que nos levou ao mundo traéndonos o mundo». Así mesmo, Mercedes Rozas quixo subliñar que «nesta retrospectiva configurada a partir dun percorrido cronolóxico que abrangue desde os anos cincuenta ata as súas últimas creacións, é posible descubrir o seu ideal de beleza, aquel en que o autor persistía en ordenar superficies, onde tempo e espazo se fundían nunha expresión única».

Co propósito de contribuír a unha meirande promoción da arte e, neste caso, da galega en particular, Novacaixagalicia pon á disposición dos centros escolares un completo programa didáctico específico para cada etapa educativa desde infantil ata a universidade. Ademais, todas aquelas asociacións ou colectivos que o desexen tamén poderán acordar unha visita guiada á mostra previa reserva no número de teléfono do Centro Cultural Novacaixagalicia de Santiago de Compostela. Como complemento, a entidade ofrece, así mesmo, a opción de acudir ás visitas de público xeral que se realizarán, mentres permaneza aberta a exposición, todos os xoves ás 19:00 h previa reserva.

Para concertar visitas guiadas: 981 552 577

A nova sede do Museo das Peregrinacións e de Santiago, na praza de Praterías, acolle a exposición 'Compostela revelada', do fotógrafo compostelán Fuco Reyes.

A mostra reúne 30 fotografías que descobren a cidade de Santiago dende un punto de vista  moi persoal do autor. En palabras do propio Fuco Reyes, “estas fotografías mostran a cidade como o produto dun soño, dunha narración na que o silencio é tan protagonista como a propia imaxe. Ao contemplar  estas fotografías, penetramos nas rúas  a través da néboa, da  choiva, dos charcos, da pedra, das sombras, do amencer e da noite; deslizámonos por cada calexa, por cada praciña, polos tellados, polos parques e polos muros que conforman hoxe esta urbe e que forma parte de nós mesmos. As fotografías mostran unha  visión atemporal, onírica, persoal e poética dunha cidade que deixa escoitar os seus latexos cando todos os demais sons enmudecen ao quedar capturados en cada imaxe. Neste silencio de auga e de pedra é cando podemos escoitar os seus segredos”.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'San Sebastián' do artista Roberto González Fernández, que permanecerá aberta ata comezos do mes de marzo.

Roberto González Fernández (Monforte de Lemos, 1948) estuda na Escola de BB.AA. de San Fernando de Madrid entre 1969 e 1974. Tres anos despois trasládase a Edimburgo, lugar que se converterá nun dos escenarios fundamentais da súa vida e obra -xa que reside e traballa dende 1982 entre a capital escocesa e Madrid-, sen perder o contacto coa súa Galicia natal, onde realiza exposicións puntuais. En 1984 otórganlle unha bolsa da “The New York Foundation for the Arts”. A súa traxectoria é moi prolífica, con múltiples mostras individuais e colectivas. En 2007 realizou unha exposición antolóxica “Punto e Seguido” presentada no Centro Torrente Ballester de Ferrol onde se exhibiron unhas trescentas obras do seu amplo catálogo que abarcaban un período de corenta anos de traballo.

A súa obra forma parte de importantes coleccións galegas (Centro Galego de Arte Contemporánea, Colección Novagalicia Banco, Deputación da Coruña, Museo de Belas Artes da Coruña), escocesas (Edinburgh City Art Center, Museo Hunterian e Museo Kelvingrove de Glasgow) e españolas (Fundación Argentaria, Comunidad de Madrid), así como outros centros de arte no mundo (Colección Forbes de Nova York e o Museo Vitoria & Albert de Londres), entre outras.

En 'San sebastián' Roberto González Fernández presenta sete dos trinta e tres óleos que forman parte da serie DEAYM (De Amor e Morte). Nas pezas o artista retrata a personaxes que coñece representados segundo a iconografía do citado mártir, con frechas atravesando a cada un deles. Pero esa morte aquí tórnase distinta, perdendo a súa parte tormentosa, xa que quen a sofre son persoas de carne e óso, que desmitificadas expresan dor e pracer ao mesmo tempo e conmóvense ante esta situación tan ambigua como é formar parte dunha iconografía clásica reinterpretada de forma tan especial. Unha cerimonia onde o amor está moi presente, xa que cada un dos representados cruza as mans sobre o peito, o que en linguaxe de sordomudos significa querer. Por outra banda, a riqueza das paisaxes que rodean estes “heroes contemporáneos”, está íntimamente relacionada co carácter do modelo, e transmítenos unha información adicional que visualmente resulta espectacular.

Complementan os óleos a augaforte I Love You IV, que é a base da serie completa: un personaxe vestido de medio corpo cos ollos pechados, cruza os seus brazos sobre o peito mentres unha saeta atravesa o pescozo e outras dúas, as mans.

Con motivo do Ano da Fe, a Catedral de Santiago organiza no Pazo de Xelmírez a exposición titulada 'Creo', unha mostra na que se expoñen pezas artísticas de primeira magnitude pertencentes á Catedral e o seu Museo e que, de xeito didáctico, ilustran cada unha das partes das que se compón a oración do Credo. Entre outras xoias, a mostra expoñerá a Virxe do Perdón, de alabastro do século XV, o Cristo de marfil procedente do oratorio do arcebispo Rajoy, ou a figura do Salvador, procedente da capela do mesmo nome, a máis antiga da Catedral. Ademais, e por primeira vez, serán expostos ao público os 14 cobres que se gardan na Sancristía da Catedral, e que fan alusión, precisamente, ao Credo.

A exposición vai permitir ver por primeira vez unha serie de 12 óleos sobre cobre que se achan na Sancristía da Catedral, non aberta ao público, e que, precisamente, narran en doce escenas cada unha dos apartados dogmáticos da oración do Credo. Trátase dunhas pezas de mediados do século XVII de alta calidade, adscritas á escola flamenca de Amberes, e que foron pintadas a partir duns gravados de Martín de Vos.

Creo é unha actividade cultural que se organiza con motivo do Ano da Fe, proclamado polo Papa Benedicto XVI. Deu comezo o pasado o 11 de outubro de 2012, no 50 aniversario da inauguración do Concilio Vaticano II e concluirá o 24 de novembro de 2013, na Solemnidade de Cristo Rei do Universo. Con el a Igrexa invita a reflexionar e a "redescubrir o camiño da fe para iluminar de xeito cada vez máis claro a alegría e o entusiasmo renovado do encontro con Cristo", en palabras do Papa.

Ata comezos do mes de marzo, a galería Trinta presenta a mostra 'Merengues. Son de cremita' de Elena Blasco (Madrid, 1950). A artista madrileña invítanos a gozar coa súa linguaxe lúdica e comestible, que esconde pinceladas de crítica e ironía.

"Deberiamos alegrarnos sempre ante a sorpresa de que alguén nos rompa un pouco o soño do costume, quen sexa, non só o artista.
Cando iso se dá, ademais, nunca é con ese fin, é só un xeito de contar a vida, pero certa vida, e que se dá en certo lugar. É coma se un obxecto fose un tipo de paxaro ou de réptil que nunca tivésemos visto porque pertence a outra paisaxe, a outro individuo. Só iso.
Pero existir, existe. Así que temos unha fauna máis rica do que criamos".

A galería compostelana A.dFuga acolle ata mediados do mes de marzo 'La intimidad descubierta', unha mostra do traballo da nova artista lucense Gema López.

Gema López (Lugo/1987), a artista máis nova da galería, pervirte nas súas  obras as marxes do espazo privado. Este, dilátase, violéntase; cobra sentido en relación co público. O individuo é asaltado no seu habitáculo persoal, nese espazo onde os segredos se desvelan nun xogo de seducións e impulsivas dialécticas entre pintor e modelo, entre modelo e espectador.

A exposición virá acompañada pola táboa redonda 'Dentro e fóra: textos e contextos da intimidade', o día 21 de febreiro, coas intervencións de Juan Carlos Meana (docente e decano da Facultade de Belas Artes), Manuel Torres Cubeiro (sociólogo e antropólogo), Xosé A. López Silva (traductor, profesor e investigador) e a propia Gema López.

A primeira edición de Fototraballo convocouse en 1997, pero desde o ano 2007 consolidouse a modalidade de bienal na que se premia o mellor proxecto fotográfico relacionado co mundo do traballo, enfocado libremente a través de múltiples e variadas propostas. O xurado está presidido polo prestixioso fotógrafo Vari Caramés.

Os artistas presentes na mostra son Carlos Orduna e Carlos de Andrés, 1º e 2º premio respectivamente na edición de 2007, Cristina de Middel que gañou en 2009 co proxecto "The City", e Susana Girón, premiada en 2011 polo proxecto "Fe, pasión y destino". Tamén se dedica un espazo aos accésits, que obtiveron Fernando Flores e Ridardo Rodríguez en 2009, e Amador Lorenzo e Bandia Ribeira en 2011.

Ata finais do mes de xuño, o Museo Pedagóxico de Galicia acolle 'Luces de Alén Mar. As escolas de americanos en Galicia', unha mostra que se centra no labor solidario dos emigrantes galegos e que está promovida polo Consello da Cultura Galega, a través do seu Arquivo da Emigración Galega, coa colaboración da Secretaría Xeral de Emigración.

A exposición está composta por un total de 42 paneis que dan conta do gran labor educativo promovido e sostido en Galicia polos seus emigrantes. Comisariada por Vicente Peña Saavedra e documentada por Carolina García Borrazás e María Teresa García Domínguez, supón unha nova contribución do Arquivo da Emigración Galega, do Consello da Cultura Galega, á recuperación e posta en valor da memoria e o legado dos emigrantes.

Ata comezos do mes de maio, o espazo de arte Campus Stellae acolle 'Hay Pad', unha colección de debuxos realizados por Mariano Casas en Ipad mediante idraw e caracterizados polas súas cores luminosas e trazos precisos que os converte nunha experiencia gozosa e apetecible.

Ata mediados do mes de abril, o espazo de arte Bus Station Space acolle 'Germinar', unha exposición de traballos da artista María Ortega Estepa. O acto de inauguración incluirá ademais a presentación dos novos artistas colaboradores da galería: Gosia Trebacz, Carlos González Villar, Meritxell Tembleque, Joaquim Falcó e Acisclo Novo.

O CSC do Ensanche acolle a exposición 'Entre viñetas. Relatos e soños gráficos do IES de Sar', unha mostra que exhibe os resultados do Curso de Iniciación ao Cómic realizado en 2012 por alumnos de Bacharelato Artístico do IES de Sar.

O seminario foi impartido polo artista Miguel Ángel Vigo Baleirón.

O artista ourensano Rosendo Cid presenta na Fundación Granell 'Mentres tanto a lóxica do obxecto', unha mostra consistente nunha serie fotográfica que revela o seu interese polos obxectos e polos artefactos.

As fotografías de Rosendo Cid supoñen un soporte de documentación final do feito de ensamblar e manipular diferentes obxectos, mentres que na disciplina do debuxo o artista xoga con conceptos do eido artístico, que utiliza como pretexto para elaborar unha serie de pezas metafóricas, onde a ironía resulta un piar fundamental deste proxecto. Partindo do concepto, Rosendo utiliza obxectos que manipula previamente e cos que despois forma un colaxe mediante a súa interacción con outros diferentes.

Rosendo Cid (1974, Ourense) é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo na especialidade de Escultura, e realizou un bienio de doutoramento en coñecemento e produción artística. O artista ten realizado un número considerable de exposicións individuais coma 365 maneras de estar en el mundo. (Exteril, Portugal, 2012) ou Outras formas da xenética, (Museo Municipal de Ourense. 2011) e participou en diversas exposicións colectivas, entre as que se contan a 12 Mostra Internacional Gas Natural Unión Fenosa MACUF, A Coruña, ou na Intervención (con María Chenut) no parque Pierre Paulus, Parcours D´artistes Saint-Gilles, Bruselas (2010), entre outros.

A Fundación Eugenio Granell, en colaboración coa Fundación Cupertino de Miranda, presenta a exposición 'Retorno ao salvaxe', do artista brasileiro Sergio Lima. A inauguración contará coa presenza da Directora da Fundación, Natalia Fernández Segarra, e demais membros do Padroado; en representación da Fundación Cupertino de Miranda asistirán o Director artístico Don Antonio Gonçalves e o Coordinador do Centro de Estudos do Surrealismo, Don Perfecto Cuadrado; ademais asistirá o propio artista.

Esta mostra reúne diversas series de deseños, colaxes e debuxos que teñen coma denominador común o corpo humano, o que nos remite inevitablemente a un erotismo cantado na súa beleza superficial, na súa referencialidade simbólica, no seu implícito poder xenésico e profético así coma na súa esencial vontade transgresora, que tamén se atopa presente na súa obra poética. Sergio Lima asume a noción do corpo feminino coma un forte valor, manexando o simbolismo do corpo coma unha significación.

Sergio Lima (Pirassununga, Brasil, 1939), poeta, artista plástico, ensaísta, pintor, cineasta, investigador e profesor universitario, é doutor en Letras Brasileiras, sendo considerado o maior especialista en surrealismo do Brasil, os seus escritos supoñen un referente dentro do surrealismo internacional.

Nas súas facetas de historiador, crítico e ensaísta, Lima conta con colaboracións en publicacións colectivas coma “Surrealismo no Brasil: mestiçagem e sequestros” e revistas coma Agulha, Punto Seguido, Escrituras Surrealistas, Menú, La Página e Organon. Foi incluído na antoloxía Surrealismo e Novo Mundo, onde se inclúen destacados creadores surrealistas de diferentes xeracións e países.

A Biblioteca pública Ánxel Casal acolle ata mediado do mes de marzo unha exposición de debuxos de Sara Romeu Padilla, graduada en Belas Artes pola Universidade de Vigo.

A serie de obras da exposición 'Corpos de papel', de Amparo Segarra, manifestan tanto a forza dos nus coma a sensualidade das formas femininas. A muller é o patrón común de moitas das súas composicións, presentándose de todas as maneiras e modos posibles.

Nesta exposición, como excepcional artista que era, e apoiada sempre polo seu esposo Eugenio, Amparo Segarra reivindica a liberdade da muller sen esquecer a beleza e o potencial das curvas desta.

Amparo Segarra foi unha muller sempre chea de inquietudes, que destacaba pola súa creatividade e a orixinalidade da súa obra, realizando creacións cheas de humor e ironía. A súa obra componse principalmente de colaxes, sen dúbida influída polas correntes surrealistas así como pola obra de Granell. Nas súas obras traballa coa combinación de imaxes, unha técnica que empregaría mesmo no seu ámbito privado.

Nos seus traballos fai uso da súa memoria e experiencias vividas, algunhas xa esvaecidas polo paso do tempo, que dotan a súa obra de certa melancolía. Non lle dá importancia aos materiais que compoñen as súas creacións, só lle interesa a mensaxe que transmite mediante a combinación de elementos, que nalgunhas ocasións parecen, a simple vista, non ter ningún tipo de relación entre si.

A exposición 'Paisaxes húmidas' componse de obras de Eugenio Granell, así como dos artistas máis importantes do universo surrealista e de vangarda, con nomes que van dende Ludwig Zeller ata Max Walter.

'Paisaxes húmidas' parte do concepto da auga como elemento inspirador do feito artístico, nalgúns casos como base fundamental do discurso ou como elemento indispensable no proceso vital que acelera e provoca diferenciacións no proxecto plástico. A auga aparece representada en sí peopia e como concepto de movemento.

A mostra complétase coa proxección da película "Lluvia" de Eugenio Granell, creada en Nova York na década dos 60, unha das súas producións experimentais máis destacadas. Relacionada directamente con esta cuestión estarían os Rotorrelieves de Marcel Duchamp, nos que ligamos a auga co movemento continuo. Tamén artistas como Joan Miró xogan co líquido, en relación co automatismo, a través do xestual. En todos eles o universo acuífero aparece representado directa ou indirectamente, como é o caso de Philip West, quen a través da metáfora establece conexións entre o propio corpo e os accidentes xeográficos formados por ríos, lagos ou mares.

Ata comezos do mes de xuño, a Fundación Granell exhibe unha selección de obras do propio Eugenio Granell, que inclúe óleos, debuxos, construcións, colaxes e obxectos que son reflexo dos tres piares básicos que rexeron a súa obra e vida: Amor, Poesía e Liberdade. O Amor, unha constante na obra do artista, que se pode apreciar a través dos seus títulos, e a Poesía, que é, segundo explica a comisaria da mostra, "o xeito máis directo de gabar e enxalzar tanto o amor coma a Liberdade, esta última, imprescindible para a creación".

A liña temática principal da exposición son o amor e os conceptos que o autor relaciona con este. O amor como punto neurálxico arredor do cal xiran unha morea de emocións e sentimentos. A poesía preséntasenos como medio de expresión deses sentimentos que desembocan nunha busca da liberdade, non só da persoa senón tamén dos seus pensamentos máis profundos.

A exposición complétase coa achega documental da biblioteca e o arquivo da Fundación.

A exposición 'Colección. Adquisicións e incorporacións recentes' presenta unha selección das obras adquiridas recentemente para a colección permanente do CGAC ou incorporadas aos fondos do centro a través do depósito da Colección Fundación ARCO.

Pese á conxuntura económica extremadamente difícil que atravesamos, o CGAC non deixou de ampliar os seus fondos, non só porque esta é unha das súas misións fundamentais senón tamén polo que representan estas compras para un sector cada vez máis debilitado. Así pois, seguindo a súa vocación xa consolidada, esta mostra reflicte a particular atención que o centro vén dedicando ao medio artístico galego, sempre en diálogo co contexto internacional, e máis concretamente, co latinoamericano, que constituíu sempre un dos alicerces para a construción da colección.

Comisarios: Miguel von Hafe Pérez, Lourdes P. Seoane

Juan Araujo
Anna Barham
Erick Beltrán
Carlos Bunga
Berta Cáccamo
Raimond Chaves & Gilda Mantilla
Donna Conlon & Jonathan Harker
Patricia Esquivias
Àngela Ferreira
Hamish Fulton
Marine Hugonnier
Din Matamoro
Carme Nogueira
Óscar Muñoz
Álvaro Negro
Jorge Pedro Núñez
Gabriel Orozco
Javier Peñafiel
Fernando José Pereira
Ruth Proctor
Diego Santomé
Teo Soriano
Mar Vicente

A Cidade da Cultura ábrelles as portas do Museo, Arquivo e Biblioteca a todos os cidadáns que desexen coñecer o complexo deseñado por Peter Eisenman.

Os visitantes poderán acceder libremente a estes espazos e percorrer os exteriores da Cidade da Cultura: dende as Torres Hedjuk ata a praza central. Ademais, o complexo do Gaiás dispón de programas de visitas guiadas para coñecer máis de preto os segre de un proyecto arquitectónico único.

Visitas guiadas: 11:30 e 17:30 h. | Sábados, domingos e festivos | Saída dende o Punto de Información (Espazo On) | Non é preciso reservar praza

Visitas guiadas ao Museo Gaiás
- 12:30 e 18:30 h.
- Grupos: reserva en visitasmuseo@cidadedacultura.org ou 881 99 51 72.

Vistas para grupos: Concertar data en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

Visitas didácticas para escolares: De martes a venres | Concertar data e hora en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

CONEXIÓN EN BUS CON SANTIAGO

LIÑA 9: Luns a Venres laborais e Sábados pola mañá

Saídas dende Casas Novas  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 07.30 - 22.30
    Sábados 08:30 - 13:30

** Itinerario de ida: Casas Novas - Santa Isabel - Galeras - San Clemente - A Senra - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

Saídas dende a Cidade da Cultura  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 08:00 - 22.00
    Sábados 09:00 - 13:00

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - Campo da Angustia - Rúa de Bonabal - San Roque - Virxe da Cerca - A Senra - San Clemente - Galeras - Santa Isabel - Casas Novas

LIÑA  C11: Sábados tarde, Domingos e Festivos

Sábados tarde: 17:30 e 20:00 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 17:45 horas y 20:15.
    Domingos e festivos: 10:40, 13:45, 17:25 e 20:05 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 10:55, 14:00, 17:40 e 20:20 horas.

** Itinerario de ida: Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Avda. de Lugo - Bernardo Barreiro - Curros Enríquez - Xeral Pardiñas - Praza de Galicia - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - San Pedro - Porta do Camiño - Virxe da Cerca - Praza de Galicia - Xeral Pardiñas - Curros Enríquez - Bernardo Barreiro - Avda. de Lugo - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar

Máis info: www.cidadedacultura.org

O Auditorio de Galicia ofrece a posibilidade de facer visitas guiadas ás súas exposicións.

O grupo terá entre 10 e 25 persoas e persoal do gabinete didáctico encargarase de amosar o contido da mostra. Os interesados deben poñerse en contacto coa responsable do Departamento de Exposicións para concertar unha data cubrindo un formulario aquí ou nos teléfonos 981 574152 / 981 574153 en horario de 9:00 a 14:30 h.

Durante os vindeiros meses o Centro Galego de Arte Contemporánea contará con visitas guiadas por profesionais do ámbito cultural e artístico, unha actividade organizada pola Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.

Este programa de visitas plantéxase como unha conversa sobre as exposicións entre o público e profesionais de diferentes disciplinas culturais permitindo ao público asistente cada semana, compartir múltiples puntos de vista sobre as linguaxes artísticas contemporáneas e outras cuestións que susciten interese.

As visitas son os martes ás 19:00 horas e teñen unha duración de 60 minutos. Parten da recepción do museo e están abertas a todo o público interesado.

PROGRAMA DE VISITAS

'Fernando Casás: o agora xa foi o denantes será'

- 15 xaneiro: Alberto González-Alegre, crítico de arte e comisario independente
- 22 xaneiro: Xosé Manuel Buxán Bran, comisario independente e crítico de arte do Faro de Vigo
- 29 xaneiro: Seve Penelas, comisario de exposicións e crítico de arte
- 5 febreiro: Alberto Ruíz de Samaniego, profesor de estética da Universidade de Vigo

'Vibracións prohibidas'

- 19 febreiro: Xabier Valiño, xornalista e investigador musical
- 5 marzo: Héctor Fouce, profesor de Comunicación da Universidade Complutense de Madrid

De outubro a maio, a Real Filharmonía de Galicia e outras orquestras españolas e internacionais ofrecen no Auditorio de Galicia pretode 30 concertos, con máis de 100 pezas musicais e medio cento de directores e solistas invitados.

Grandes obras sinfónicas, corais e operísticas; estreas de autores galegos e concertos como o de Nadal ou o de Reis súmanse aos concertos familiares, os didácticos, ao ciclo de piano, ao ciclo de cámara e aos ensaios abertos ao público.

Fundada en 1996, a orquestra da cidade é hoxe unha formación con 52 músicos, tres directores -Paul Daniel, Antoni Ros Marbà e Maximino Zumalave-, unha excelente crítica nacional e internacional, unha produción de 9 traballos discográficos, un nutrido currículo de xiras e un intenso calendario paralelo á temporada, que inclúe o ciclo de cámara Música na Compañía e a Escola de Altos Estudos Musicais para a formación dos futuros músicos galegos.

Ciclo de música de cámara protagonizado por novos intérpretes galegos ou residentes na comunidade. Concertos gratuítos.

Para visitar a exposición permanente do Museo do Pobo Galego cos pequenos e pequenas da familia, de forma autónoma e lúdica. Un xogo de pistas para adultos e pequenos que só hai que solicitar coa entrada na recepción do Museo.

De martes a sábado de 10:00 a 14:00 e de 16:00 a 20:00 horas.

Domingos e festivos de 11:00 a 14:00 horas. 

A compañía Teatro Arbolé pon en escena a peza 'Cinco lobitos'. Nela cóntanse cinco pequenas historias a través da mirada do lobo, en ocasións inocente e outras veces non tanto, facendo que os máis pequenos gocen coas aventuras de personaxes que xa coñecen.

Un fermoso espectáculo, elaborado con diferentes técnicas de manipulación de monicreques, no que a música é un factor moi importante, con simpáticas e pegadizas cancións.

Ata o 3 de marzo, nenos e maiores poderán gozar do espectáculo ofrecido polo Circo Coliseo.

O Circo Coliseo foi fundado hai uns douscentos anos por Marco Dyordyevch, prestixioso domador de leóns e avó do que actualmente é Director do circo, D. Francisco de la Torre.

Debido a que naquela época era moi difícil encontrar en toda Europa leóns e que estes estivesen amestrados, Míster Dola, nome artístico de Marco, era un dos máis respectados e prestixiosos do momento. Prestixio que herdou co paso do tempo o seu fillo Julio, coñecido en Italia como un gran domador e á súa vez un gran director do circo España.

Juliocasou en Italia cunha española, fundando así unha familia e mantendo o seu statu quo na sociedade circense italiana. Pasaron os anos e desta unión naceu Francisco, persoa que aínda adorando a todos os animais, sentía unha predilección especial polos elefantes. Na súa xuventude formou un espectáculo con estes paquidermos, pero co tempo, a súa verdadeira vocación descubriuna na dirección e administración do circo xunto con outra grande ilusión: traballar na patria onde naceron o seu pai e o seu avó: España.

Xa en España inaugurou o Circo Coliseo. Todo o traballo e esforzo realizado na súa dilatada vida no circo vese hoxe recompensado e recoñecido, non en van a súa presenza é solicitada por moitas empresas artísticas, algo que é moi importante neste sector.

Cada ano, o Circo Coliseo realiza un casting e elixe novos artistas, coidando con mimo a imaxe do programa a desenvolver. Por esta razón a empresa prospera e renóvase cada ano. Así mesmo, interésase polo benestar do público e as instalacións son renovadas cada ano.

As xiras son dunha semana por cidade e ofrece durante todo o ano a mesma profesionalidade en todas as súas actuacións.

Horarios:
- Laborables: 19:00 h.
- Sábados: 17:00 e 20:00 h.
- Domingos: 12:00 e 17:00 h.

Información e reservas en palcos no teléfono 610 90 35 52

Eres artista? Realizas performance e accións? Queres participar nunha xornada de performance vinculadas á muller?

** QUEN PODE ENVIAR UNHA PROPOSTA? Calquer artista (home, muller ou colectivo) maior de idade, independentemente de lugar de orixe e residencia e formación.

** CANDO TERÁ LUGAR? A xornada de performance terá lugar o venres día 8 de Marzo,  no horario que se estime en función do volume e duración dos proxectos seleccionados.

** TEMÁTICA E DISCIPLINA. Únicamente performances relacionadas temáticamente coa muller.

** COMO ENVIAR UNHA PROPOSTA? Envía o teu proxecto (en pdf, máximo de 2 folios máis un CV artístico) a info@apuntodfuga.com antes do 3 de marzo (ás 14.00h)  con «asunto: CONVOCATORIA PERFORMANCE».

** PROGRAMA DE SELECCIONADOS. O programa de seleccionados será publicado na web o luns 4 de marzo. A entrada ao evento será gratuíta.

Ata xuño de 2013, a rede de Centros Socioculturais de Santiago pon en marcha un completo programa de roteiros didácticos para todos os públicos que percorrerán a cidade compostelá e as súas parroquias. 'Os gremios de Compostela', 'O castelo da Rocha', 'O Barrio de San Pedro', 'Os balcóns da cidade histórica' ou 'As casas da cidade' son só algunhas das propostas incluídas neste novidoso programa.

Os roteiros abranguerán aspectos da nosa cidade como natureza, historia, arte, patrimonio, literatura ou artesanía.

Cultura Viva é un programa educativo promovido pola Concellaría de Centros Socioculturais e Participación Cidadá a través do que coñeceremos o pasado e o presente artístico e cultural de Santiago, desde a tradición á actualidade. Percorrendo edificios, prazas, carballeiras, camiños, regatos... achegarémonos á paisaxe cultural compostelá, descubríndoa e facéndoa nosa.

** Percorridos de aproximadamente 2 horas e media.

** Destinatarios: Grupos e persoas de todas as idades interesadas en teren unha experiencia formativa e lúdica a través dos espazos naturais e culturais do concello de Santiago.

** Idioma: Galego

** Como participar? Poden participar todas as persoas interesadas que reúnan un mínimo de condicións físicas para camiñar ou se sintan capacitadas para desenvolver a actividade.
Os menores de idade deberán acudir acompañados por unha persoa adulta que se faga responsable deles.
As prazas son limitadas: máximo de 20 persoas por roteiro.
De non acadarse o número mínimo de 10 persoas, a saída anularase logo do aviso ás persoas inscritas.

** Data límite de inscrición formal: Ata 72 horas antes do roteiro nos Centros Socioculturais (inscrición previa presencialmente ou por teléfono).

** Prezos:

- Veciños e veciñas do concello: 1,5 €
- Bono 5 roteiros: 5 €
- De balde para desempregados e menores de 18 anos.
- Outros participantes (non empadroados no concello): 15 € /roteiro.

** Inscrición:

- CSC Conxo: 981 528 740
- CSC Ensanche: 981 543 001
- CSC Fontiñas: 981 528 750
- CSC Castiñeiriño: 981 542 459
- CSC Vite: 981 542 490

*** Consulta o programa completo de roteiros ata abril aquí

A rede municipal de Centros Socioculturais de Santiago organiza, entre febreiro e decembro de 2013, un variado programa de viaxes e excursións destinados a todo tipo de público.

O programa 'Imos de excursión' consolidouse xa coma un proxecto de lecer que atrae durante todo o ano a variados sectores da poboación compostelá, tanto a persoas individuais como a pequenos grupos familiares que gozan desta variada oferta de viaxes. A iniciativa promove o descubrimento do patrimonio histórico, natural e cultural de Galicia, España e Portugal, e tamén o encontro e o intercambio de experiencias.

Máis información e listaxe de viaxes e excursións: aquí

'Aneis', de Branca Novoneyra, é unha curta sobre os amuletos e a memoria, sobre a repetición continua do recordo en fotogramas de películas antigas. 'Aneis' acadou unha axuda de investigación coreográfica do Centro Coreográfico Galego (CCG). Unha proposta na que a intertextualidade entre a danza e a poesía guía a creación escénica.

A peza percorre O aire das acacias, derradeiro poema de Dentro do labirinto (Espiral Maior, 2009), coa que Branca Novoneyra pecha unha serie de traballos arredor do libro. O seu proceso de creación documentouse no blog asociado á peza, http://brancanovoneyra.blogspot.com/ - entre xaneiro e marzo do 2011 i estreouse o día 24 de marzo na Galería SCQ de Santiago de Compostela.

Branca Novoneyra é bailarina e poeta. Nas pezas Nexus 6, Game Over e Aneis percorre o seu libro Dentro do Labirinto (Espiral Maior, 2009), nelas a intertextualidade entre poesía e movemento guía a creación coreográfica. Coordina o Laboratorio de Movementos e o ciclo de lecturas poéticas PICAVERSOS –xunto a Olalla Cocina– en Santiago de Compostela e forma parte do colectivo Tender a Man Publica.

Branca Novoneyra (coreografía, interpretación e poema)
Kirenia Martínez (asistencia coreográfica)
Jesús Andrés Tejada e Isaac Garabatos (espazo sonoro e vídeo)
Esther Taboada (fotografía)

A Banda Municipal de Música de Santiago ofrece un concerto cunha selección do seu repertorio clásico e popular.

A Banda Municipal de Música de Santiago de Compostela é unha das máis antigas de Galicia, xa que foi fundada en 1849. Foi un centro educativo para a formación de instrumentistas, e á ela acudiron durante moitos anos os nenos acollidos na Casa Hospicio, paliando en parte as restricións educativas no ámbito musical que sufría a poboación infantil máis desfavorecida, e que en moitos casos supuxo un medio de vida para moitos deles.
Durante os primeiros anos é unha agrupación de afeccionados ata que en 1876 o Municipio decide facerse cargo dela e comeza a profesionalizarse. Unha das súas actividades máis importantes eran os concertos, denominados paseos, na Alameda ou na Rúa do Vilar, o que supuxo o traslado da música das veladas privadas a un ámbito público onde puidesen gozar del cidadáns de todos os estamentos sociais.

Na actualidade, o seu director titular é Xosé Carlos Seráns Olveira. A Banda realiza os seus concertos na tempada de inverno no Teatro Principal, construído en 1840-1841, no terreo que ocupara a Casa de Comedias; e na tempada de verán, os concertos son na Rúa do Vilar. Actualmente conta con 38 compoñentes e a súa actividade baséase fundamentalmente nos concertos dominicais ao longo de todo o ano; concertos de verán os xoves e domingos; concertos didácticos en período lectivo, nos que participan centos de mozos de Santiago e bisbarra, intercambios culturais, e todos aqueles actos protocolarios para os que sexa requirida polo Municipio.