Ata o 1 de febreiro, o Espazo Campus Stellae acolle a obra máis persoal da artista conceptual Nandi Alonso. Con reminiscencias a Turner, á estampa xaponesa e á fotografía, a pintura de Alonso é puramente íntima e emocional.

Situado no centro histórico de Santiago de Compostela, o Espazo de Arte Campus Stellae mostra coleccións nacionais e internacionais promovendo as diversas disciplinas artísticas. O espazo está vinculado ao Instituto Europeo Campus Stellae, que é pioneiro na formación de postgrao online e presencial dende hai vinte anos, e conta con alumnos en máis de 60 países.

Santiago de Compostela convértese nunha cidade privilexiada ao recibir 40 obras de 27 grandes artistas europeos dos séculos XV ao XIX que forman parte da prestixiosa Colección Zanchi, que reúne 800 pezas emblemáticas na historia da arte, parte das cales só viaxaron ata o momento a Xapón.

Agora, da man de Caixanova e Xacobeo 2010, a capital de Galicia acolle unha sublime selección de obras de Mantenga, Turner, Durero, Tiziano, Tintoretto, Miguel Ángel, Van Dyck, Caravaggio, Rubens, Murillo, Ribeira ou Ingres.

A viaxe comeza cunha delicada Madonna do século XV de Andrea Mantenga e remata coa forza do romanticismo de Turner, tras contemplar a mestría de artistas do talle de Durero, Tiziano, Tintoretto, Miguel Angel, Van Dyck, Caravaggio, Rubens, Murillo, Ribeira ou Ingres.

O grupo das escolas italianas esta representado por 15 obras entre táboas e lenzos, ademais de dúas esculturas. Destaca neste grupo a presenza do "Ecce Homo" de Tiziano, o máis grande pintor italiano renacentista da escola veneciana, á que tamén pertence Tintoretto, de quen se pode admirar "Retrato dun maxistrado", o máis representativo de todos os que realizou. Así mesmo, está presente Mantegna, destacado artista da Escola de Padua e con grande influencia nas posteriores de Venecia, Lombardía e Emilia, coa peza "A Virxe e o Neno", na que é evidente o seu característico alto ideal de fe nos seus cadros relixiosos.

Para ilustrar o Barroco italiano seleccionouse un impresionante óleo sobre lenzo de Caravaggio, "A incredulidade de Santo Tomás", un fantástico expoñente do seu estilo caracterizado pola súa composición unitaria, os contrastes brutais de luz e sombra, e a atmosfera real que impresiona fondamente ao espectador.

En escultura destaca o bronce "Atropos", do polifacético Miguel Ángel, para quen este material non era alleo, pero no que non se prodigou. De feito, esta é a única peza en bronce de Miguel Ángel coñecida na actualidade, de entre as varias documentadas por G. Vasari no século XIX, e cuxos debuxos preparatorios acompañan á escultura nesta exposición.

As escolas flamenca e holandesa están representadas por 9 pinturas, entre as que cabe destacar catro pezas de Rubens, principal pintor da escola barroca flamenca do século XVII, dúas delas de gran formato, e dous lenzos do seu alumno Van Dyck, un deles o retrato "Cabeza de home", xénero no que foi un auténtico mestre.

Catro pezas ilustran o apartado dedicado ao Barroco español. Trátase de obras de mediano e gran formato que abordan o retrato e a temática relixiosa e mitolóxica, dos mestres Ribera, da escola valenciana, Murillo, da escola andaluza, e Claudio Coello, amplamente influído por Velázquez.

O Romanticismo de finais do século XVIII e principios do XIX chega da man da escola francesa, da que se mostra un retrato de pequeno formato de Ingres, fervente defensor do debuxo e, aínda que adscrito ao Neoclasicismo, claro expoñente do Romanticismo en canto aos temas, ademais de contar con tres pezas de Prudhon, debuxante e pintor romántico francés, coñecido principalmente polos seus retratos e as súas pinturas alegóricas. Dúas paisaxes do gran mestre Turner, un óleo e unha acuarela, ilustran o Romanticismo inglés e anuncian a posterior chegada do Impresionismo, xa inmersos en pleno século XIX.

En definitiva, a mostra permite realizar un apaixonado percorrido pola creatividade en Europa entre os séculos XV e XIX. Trátase, polo tanto, dun grande acontecemento artístico, unha cita ineludible para os amantes da arte e unha ocasión única para que o público galego e os que nos visitan admiren estas excepcionais pezas que abandonan temporalmente Suíza, de onde provén a Coleccion Zanchi.

A escultora Alicia Martín, coñecida especialmente polas súas composicións a base de libros, expón na compostelá Galería Trinta 'Inbreeding', unha mostra na que escenifica o seu gusto polo volume, o contraste, o peso e a levidade.

"Son escultora. Gústame o volume e o contraste, o peso e a levidade. Por outro lado, o proceso do traballo manual é fundamental para min. Resúltame imprescindible a manipulación, o esforzo físico que converte ao proceso en parte da obra. Fago vídeo, debuxos, fotografías ou obxectos pero, en todos os casos, actúo activamente no que acontece. Traballo co que teño ao alcance da man no raio no que estendo os brazos. Ao xeito dunha medida humana".
"Comecei a traballar con libros de forma intuitiva. Como obxectos que caben nunha man, sen contido. Manipulábaos de forma individual, eles sós comezaron a xuntarse. Os libros son un símbolo de cultura pero tamén un obxecto de consumo. Son o recipiente do que o home pensou de forma individual, nun contexto concreto e nunha lingua determinada. O conxunto é unha mestura global humana".
"Os títulos tiñan que ver case sempre coa linguaxe e coas súas disfuncións, cos xogos que permite, a dislexia, palíndromos, Proxectos de autismo, Políglotas, Odiolaluzazulaloído, Contemporáneos... Era unha referencia clara á idea da lectura, que é a que dá sentido ao libro, aínda que o interese pola representación fai que moi pronto sinta a necesidade de facer fotografías".
"Nunca importaban os contidos dos libros que utilizaba. Eran, nun principio, libros de texto. O contrario á orde dunha biblioteca. É cando realizo un proxecto en Milán, cando os libros que me conseguen son todos catálogos de arte marabillosos. Nese momento e, de forma espontánea, prodúcese un xiro ao non se mesturar diferentes lecturas. Xa non eran textos, eran imaxes, propostas artísticas de tempos mesturados. De aí sae Inbreeding que é un termo que se usa para medir a mestura entre animais, a consanguinidade ao obxecto de alcanzar unha raza pura. Así sucede que nas pezas xurdidas dende ese momento existe unha lectura, unha superficie de contido puramente visual".

"Unha esfera é un corpo que nunca perde a súa forma aínda que a súa posición sexa variada. É unha especie de absoluto. Gustábame a idea de colocar nunha galería unha enorme bóla cuxa superficie estivese cuberta de múltiples propostas artísticas de diferentes épocas que rematasen establecendo relacións entre as innumerables imaxes para crear unha soa".
Interésame da arte que exista a posibilidade de que calquera proceso de expresión sexa posible aínda que o que xere non chegue a ser unha obra de arte. Enriquéceme pensar que podo ir velo aínda que non me guste ou non teña que ver nada comigo. Non entendo a palabra exclusión no ámbito da arte".

Durante o mes de novembro, a Fundación Araguaney organiza unha exposición de traballos da artista plástica pontevedresa Carmen Domínguez.

A mostra reúne un total de 19 obras en técnica mixta inspiradas no outono, nas súas texturas, os seus matices e as súas cores. Nelas destaca o uso de elementos como madeiras, pedras e pigmentos naturais, materiais que conseguen transmitir unha verdadeira sinfonía cromática, rica en matices, volumes e formas, que invita á reflexión sobre a transición que o outono orixina nas nosas vidas. En palabras da propia artista, a súa nova proposta plástica "serve para reivindicar o paso do tempo, co fin de iluminar matices que se enchen de substancia e historia".

Máis de 20 anos de traxectoria avalan o traballo de Carmen Domínguez no mundo das belas artes. Esta pintora gañou varios premios nacionais, e dende 1983 expón en importantes espazos de arte, como a Feira Internacional de Arte de Marbella ou a Feria Internacional de Arte Contemporáneo de Vigo, entre outras. Actualmente, a gran maioría das súas obras pertencen a coleccións públicas e privadas de concellos, deputacións, caixas de aforros, pinacotecas e museos.

Carmen Domínguez regresa á pintura con esta serie outonal, despois de pasar un par de anos de reflexión e busca de certezas e definicións propias. Esta mostra confirma que a súa obra está renovada e en concordancia cos seus sentimentos e emocións.

Para máis información sobre a vida e obra da Carmen Domínguez: www.carmendominguez.com

A galería José Lorenzo de Arte Contemporánea acolle ata mediados do mes de xuño unha mostra con 25 obras do pintor pontevedrés Arturo Souto na que se traza un percorrido por toda a traxectoria vital do artista.

Así, recolle desde os seus inicios costumbristas na Academia de San Fernando de Madrid e o seu contacto coa vangarda en París, ata as experiencias indixenistas e as magníficas postais europeas que se plasmaron na súa estancia en México.

Arturo Souto (Pontevedra 1903 - México 1964) foi fillo do maxistrado e pintor Arturo Souto Cuero. Instalado en Madrid, ingresou na escola de San Fernando, onde coñeceu a Dalí. Posteriormente, viaxou a París en 1926 e empapariase da arte última do século XIX (Bonnard, modernismo, Toulousse-Lautrec), pero tamén da vangarda histórica, amosando unha importante predilección por De Chirico.

Coa guerra civil, participa activamente do bando republicano. Así, exporía no pavillón de París realizado por Sert onde estaba o Guernica de Picasso.
O final da guerra arrastraríao a un exilio no que exhibiu a súa obra pola Habana, Nova York, Los Ángeles e Filadelfia. En 1942 instalaríase en México e se entusiasmou coa obra dos muralistas. Na década dos 60 regresou a España amosando as súas pinturas en distintas exposicións, pero en 1964, retornou a México onde falecería en xullo.

Factoría Compostela acolle a nova exposición de Ángel Garraza. En 'Cosas y causas', o artista explora unha vez máis territorio que transcende a materia a través da súa propia continxencia; a dúctil pegada do humano no natural; a nosa fráxil identidade e o noso van afán por concretar o que non pode ser senón eternamente cambiante.

O tempo é o compoñente decisivo na obra de Ángel Garraza. Non é o tema, senón a materia prima das pezas que esculpe coa mesma serenidade con que o paso dos anos nos modela e define. Poderosa analoxía: esculpir para ser esculpido.

Non hai disciplina artística máis ligada á forma que a escultórica. Forma, como atributo da materia, pero tamén, con Gombrowicz, como propiedade relacional; como aquilo que nos identifica e distingue, como recordo, sentimento e conciencia.

Ángel Garraza expuxo na maioría das cidades españolas e en varios países europeos: Alemaña, Francia, Finlandia, Italia, Portugal, Dinamarca, Holanda, Suíza, Bélxica e tamén en lugares como Tokyo, Kyoto, Seúl e Taipei. A súa obra encóntrase en numerosos museos internacionais e en importantes coleccións públicas e privadas.

No ano 2006, a Fundación BBK presentou en Bilbao unha grande exposición retrospectiva. Tamén se mostro o seu traballo na galería Astarté de Madrid, no Pazo da Cultura de Pontevedra, no Museo González Martí de Valencia e no Museo Ariana de Ginebra. Ese mesmo ano foi seleccionado polo Clayarch Gimhae Museum de Corea para participar na mostra internacional "Architectural Ceramics" xunto aos traballos de William Daley, Tony Hepburn, Jun Kaneko, Betty Woodman,… entre outros.

Os seus máis recentes exposición individuais tiveron lugar na Sala Luzán de Zaragoza, onde mostrou unha importante representación os seus últimos traballos (maio 2008) e na Feira Art Amsterdam da man da Galería DeWitte Voet, coa exposición Things and Causes (maio 2009)

A súa última exposición individual tivo lugar na galería Xordana Espacio de Madrid (Novembro 2010).

Recentemente participou na exposición "Regards Complices" organizada por Ateliers d´Art de France no Musée Languedocien de Montpellier e na mostra itinerante "Cerámica Española siglo  XXI" organizada polo National Taiwan Craft Institute e exposta no Cao-tun Craft Museum, no Kaohsiung Museum e no Yingge Ceramics Museum de Taiwan (2010).

A galería de arte Espacio48 acolle ata finais do mes de xullo a exposición 'De paso' de Vicente Prego, unha mostra na que o artista coruñés reflicte as súas impresións sobre paisaxes que lle impactaron, mostrándoos dende unha perspectiva distinta e moi persoal.

Vicente Prego (A Coruña, 1957) fórmase plásticamente na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela. Percorreu diferentes cidades de Galicia e España con múltiples exposicións individuais e colectivas. A súa obra estivo presente en varios certames ARCO de Madrid. Recibiu diversos premios, entre eles, os conseguidos no II e o IV Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo en 1991 e 1996. Cabe destacar a súa presenza na mostra colectiva “Compostelarte” do Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela en 2007; na exposición “Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova” do Instituto Cervantes de París, que abordou en 2008 algunhas das obras de artistas galegos de gran interese no panorama artístico do século XXI; así como a súa mostra individual “Diecinueve Tablas” no Centro Social Caixanova de Vigo, en 2009. A súa obra está presente no fondo de importantes coleccións de institucións e museos: Deputación Provincial da Coruña, Colección Unión Fenosa, Xunta de Galicia, Consorcio de Santiago, Universidade da Coruña, Colección Caixanova, e Colección Caixa Galicia, entre outras.

A obra de Prego fluctúa entre o conceptualismo e o informalismo de estrutura xeométrica. Nas súas representacións insinúa paisaxes ou interiores onde os obxectos son sínteses de trazos nun ambiente que consegue diluílos. As texturas e materiais son os factores que definen a súa obra, así como a investigación sobre o paso do tempo, e como este determina o resultado final das súas pezas. Un resultado cargado dun lirismo moi persoal, un talante intimista que confire certo misterio e unha intensidade que persiste e que impregna ás súas escenas dunha forte significación.

Nesta nova proposta, o artista reflicte as súas impresións sobre paisaxes que lle impactaron, mostrándoos dende unha perspectiva distinta e moi persoal, cubríndoos dunha aura que salienta as cualidades atmosféricas que rodearon a súa percepción. Unha etapa suxestiva, que non deixa de ser un punto intermedio, unha fase de reflexión que el mesmo considera como un momento “de paso”.

Durante o mes de xuño, a Casa das Asociacións acolle a exposición colectiva feminina 'Que ves cando me ves?', unha mostra que propón unha revisión diverxente das cuestións de xénero, que incumben problemáticas tan diversas como os dereitos da muller, alcanzados ou aínda incrustados nun proceso utópico de consecución, a contemporánea incorporación da muller ao mundo laboral ou a relación dialóxica entre éste e o ámbito doméstico.

Artistas Participantes
BEATRIZ SUÁREZ SAÁ / CARMEN CABANEIRO / CARMEN HERMO / LAURA PIÑEIRO
MAGATZEM 909 MC / MARÍA CHENUT / MARÍA MEIJIDE / MARÍA MOVE / MONTSE REGO
NANDA CABALEIRO/ PAULA CABALEIRO / PAZ VICENTE / SHEILA PAZOS / SILVIA CAPELO
TANIA PÉREZ ARRIBAS / BASILISA FIESTRAS / RENATA OTERO / XEDES LEÓN / SILVIA CAPELO

Despois de séculos e séculos de patriarcado e de exclusión das mulleres dos espazos de decisión, a artista contemporánea reivindica a dimensión cultural da muller, abrindo unha liña de debate, discusión e reflexión crítica.
Que ves cando me ves? propón unha revisión diverxente das cuestións de xénero, que incumben problemáticas tan diversas como: os dereitos da muller, alcanzados ou aínda incrustados nun proceso utópico de consecución; a contemporánea incorporación da muller ao mundo laboral, a relación dialóxica entre éste e o ámbito doméstico; a asimétrica concepción da maternidade e a paternidade; o tratamento da imaxe da muller nos medios de comunicación e nos campos da publicidade e a moda, como así tamén, a analoxía histórica que frecuentemente se debuxou entre a figura feminina e as artes "menores"; a ambigüidade en canto ao xénero ou a transexualidade como transgresión do xénero, etc."
Comisaria: Paula Cabaleiro

A Biblioteca Galicia da Cidade da Cultura acolle ata finais do mes de xullo 'Un Percorrido polo Universo Borgeano', unha mostra na que se poden ver os diferentes aspectos que formaron a vida e a obra de Jorge Luis Borges, desde a súa mocidade ate a súa morte, ocorrida hai 25 anos.

Na mostra, que ten carácter foto-biblio-hemerográfica e documental, ten especial significación, como non podía ser doutro xeito, os seus libros. Exemplares de todas as primeiras edicións dos libros de Jorge Luis Borges, ademais de libros asinados e dedicados por el, libros da súa biblioteca persoal, edicións especiais, libros prologados e traducións.

A parte hemerográfica cobra tamén destaque. Como se sabe, Borges nunca escribiu novelas, só poesías, contos e ensaios, e dado que a súa extensión así o permitía, foron publicados en moitos casos de inicio en revistas literarias, revistas de interese xeral ou xornais. Expóñense algunhas destas publicacións.

Así mesmo poderán apreciarse diferentes retratos de Borges tomados por algúns dos máis importantes fotógrafos, e en diferentes etapas e situacións da súa vida, algunhas delas poñendo en evidencia o seu extraordinario sentido do humor.

Inclúese ademais un apartado documental, onde se presenta correspondencia persoal, selos postais, moedas conmemorativas, artigos xornalísticos, etc.

Este conxunto permitiralle ao espectador achegarse ao mundo fascinante deste escritor imprescindible.

Sebastião Salgado presenta unha exposición sobre o MST, Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem-terra do Brasil, formada por case medio cento de imaxes nas que se plasma a realidade e a loita pola supervivencia de toda unha comunidade.

A mostra está artellada en torno a cinco temas :

- 'Gente da terra'
- 'Trabalhadores da terra'
- 'Força da vida' (a loita pola supervivencia)
- 'Migrações para a cidade' (as condicións de vida en viadutos, favelas, as delegacións e a construción civil).
- 'A luta pola terra' (acampamentos, os asentamentos, a violencia no campo e a actuación do MST)

A Galería de arte Citania acolle ata finais do mes de xullo unha nova exposición da man do escultor portugués Paulo Neves. A mostra está composta dunha colección de esculturas que expón por primeira vez en Santiago de Compostela.

A presentación correrá a cargo do artista Paco Pestana que lle dá o relevo unha vez finalizada a súa exposición inaugural da nova etapa de Citania. Paulo Neves amosa unha obra compacta, seria, na que os distintos materiais, que domina á perfección, se converten en dúctil materia transformada en tótems ou en formas orgánicas.

O artista atopa na natureza, sobre todo da súa terra, os modelos perfectos para crear unha obra á que lle imprime un estilo persoal e inconfundible. É un estilo construído e traballado ao longo de máis de trinta anos de profesión na que a súa independencia e a súa humildade fan das súas pezas unha obra humana, que lexitima á perfección o relato contemporáneo, e leva á práctica os discursos das vangardas revolucionarias ao fundir o arte coa vida.

Paulo Neves ten obra exposta en Galicia, España, Portugal e Alemania: Museu de Arte Moderna de Porto, Museu de Lugo ou Biblioteca Raúl Brandao de Guimaraes, entre outros. Desde os anos 80 ten realizado numerosas exposicións individuais e colectivas. Obtivo numerosos recoñecementos como a Mençao Honrosa do Prèmio Nacional de Escultura /Homenagem a Aureliano Lima (Gaia, 2000) e o Prémio Águas do Minho e Lima, XIII Bienal de Cerveira. Ademais, conta con numerosas esculturas públicas en Portugal, España e Brasil.

Ata finais do mes de xullo, a galería José Lorenzo acolle unha exposición colectiva do galego Grupo Atlántica, con obras de Antón Lamazares, Menchu Lamas, Antón Patiño, Antón Goyanes e José Freixanes, entre outros.

A mostra, que substitúe á exposición do pintor leonés Álvarez las Heras, estará aberta ao público ata o día 23 de xullo e contará con pezas de destacados autores do devandito movemento. O expresionismo sinóptico de Menchu Lamas, a intensidade da cor de Antón Patiño, o informalismo onírico de Antón Lamazares, as manchas rítmicas de Antón Goyanes ou a indeterminación cromática de Freixanes, entre outros, danse cita na galería José Lorenzo.
Os asistentes poderán considerar a inclinación romántica do Grupo Atlántica pola súa pertenza ao mundo nórdico. Na exposición tamén se poderán observar as prístinas mencións - especialmente na imaxe rotunda, enérxica e impactante - ao Expresionismo Abstracto Americano, que tamén se achan vinculados ao romanticismo e interpretan un mesmo costume.

Resulta inescusable, a día de hoxe, falar de arte galega contemporánea sen mencionar ao Grupo Atlántica (1980 -1983). Un movemento, formado a principios dos 80, co obxectivo de crear, dende Galicia, unha arte internacional vinculada á poética romántica, á renovación da arte española e a unha nova estética que afectou á concepción da arte daquela época.
En tanto que nacionalista ideoloxicamente, o Grupo Atlántica xorde como colectivo que pretendía "discutir do país" e meditar sobre métodos, formulacións, procedementos e filosofía da plástica vixente. De poética romántica, vinculados a un pasado precristián e con procedementos irmáns do expresionismo abstracto americano trataban de plasmar a identidade cultural nas súas obras.

Durante todo o mes de xullo a pulpería El Estanco acolle a exposición 'Siempre acabamos llegando a donde nos esperan' da artista Isabel Navarro. Todo aquel que se achegue ao céntrico establecemento poderá gozar das 15 obras que a artista seleccionou para esta ocasión.
Con esta iniciativa, a xerencia de Pulpería El Estanco pretende achegar a cultura e a arte a un ámbito cotián como o é un establecemento hostaleiro.

A expresión Fashion Victim utilízase para referirnos a aquelas persoas que son vítimas da moda e que se guían polos canons de beleza establecidos. A intervención de Iván Prieto na Zona “C” pretende reivindicar precisamente o contrario, para demostrar o desacerto daqueles que tratan de marcar unhas pautas estéticas determinadas.

Na sociedade actual valórase cada vez máis a imaxe que un proxecta de si mesmo, aínda que esta non sexa do todo real. Atendemos en exceso ás aparencias, buscando unha aceptación social aínda que para iso teñamos que mimetizarnos cos nosos semellantes e renunciar, por tanto, á nosa singularidade. Iván Prieto considera que, neste senso, os medios de comunicación xogan un papel fundamental, especialmente a publicidade, que nos propón un modelo de vida idílico e perfecto, que parece ser temos que tentar acadar por todos os medios. Deixándonos guiar polo seu criterio, enganados en busca da falsa perfección, esquecémonos da importancia da orixinalidade, da beleza das pequenas cousas que se atopa en cada un dos matices que nos diferencian do resto.

Lonxe de convencionalismos estéticos, a Iván Prieto o que lle interesa é a beleza do erroneamente considerado como feo. Para demostrar o seu verdadeiro potencial pon ante a nosa mirada seres mutilados, híbridos, con deformacións físicas… que nos fan sentir violentos nun primeiro momento pero ao mesmo tempo atráennos. Son tipos iconográficos que resultan curiosos e repletos dunha fermosura atípica que os fai únicos. As súas formas imperfectas logran un resultado moito máis auténtico, unha fermosura baseada en lograr a diferenciación mediante o recurso á abxección, que determina por completo a súa esencia.
A aparente dureza das obras de Iván Prieto así como o seu carácter espontáneo e informal, buscan sacudir o noso conformismo e desestabilizar o noso sistema baseado nunhas regras e normas de socialización ríxidas e nuns apotegmas relacionados coa nosa cultura, que nos impiden desinhibirnos sen medo a ser xulgados. A través destas, pretende mostrarnos a influencia que os traumas máis comúns exercen no noso modo de actuar, chegando mesmo a coartar a nosa liberdade sen que apenas nos decatemos.

Por outra banda, Iván Prieto reflexiona sobre a aparición dunha tendencia diametralmente oposta á anterior, que se dá en diferentes campos como, sen ir máis lonxe, a da arte contemporánea. Para iso, a través das súas instalacións, as veces extravagantes e con elementos conscientemente esaxerados, realiza unha crítica velada á procura da provocación pola provocación, do emprego do efectismo co fin de desviar a atención cara a onde lles interese aos diferentes axentes da arte en cada momento.

Recorrer ao oculto e ao perverso sen unha mensaxe clara, sen un discurso elaborado e coherente, convértese nestes casos nunha táctica banal e carente de significado, ou polo menos así o considera o propio artista. Desta maneira, o que Iván Prieto pretende á fin e ao cabo é atrapar ao espectador no seu propio mundo, un espazo máxico habitado polas imaxes proxectadas no seu subconsciente, un universo de fábula que cuestiona ao espectador, enfrontándolle aos seus pensamentos máis ocultos, relacionados en maior ou menor medida cos tabús culturais e sociais.

O espazo da Zona “C” convértese con Fashion Victim nunha especie de escenario teatral onde se representan as peculiaridades dun misterioso submundo animado habitado por curiosos personaxes, que alleos ao visitante que se introduce no seu terreo, permanecen impasibles, sendo conscientes da nosa presenza, pero indiferentes ás sensacións que nos causan. Unhas sensacións complexas e contraditorias, que se van xerando no espazo que rodea ás pezas, o punto de encontro entre estas e o espectador.

O baleiro que se xera entre as distintas instalacións cobra un papel fundamental, xa que acolle a quen observa e permítelle sentirse parte da caótica representación, coa que termina identificándose. Esta estraña conexión vén dada, entre outras cousas, polo emprego de formas grotescas, algo que pon de relevo as debilidades e defectos de cada un dos personaxes, o que lle confire un carácter entrañable e conmovedor, que é o que leva a que terminen resultando tan próximos. Esa proximidade é en
definitiva a que convida a penetrarnos pouco a pouco na borrosa paisaxe ideada por Iván Prieto, onde a medida que nos achegamos, imos descubrindo fragmentos dunha realidade que terminamos por aceptar como propia. Unha realidade que non se basea nuns principios establecidos, onde non existen uns modelos de comportamento ríxidos que seguir e na que cada un pode mostrarse tal e como é.
Cristina Moreiro
Comisaria

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1987) é licenciado en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid. Un escultor que se apropia dos espazos desde unha particular obsesión confesada coa deformidade e coa revisión dos tradicionais parámetros de beleza.

Cristina Moreiro (Madrid, 1984) é licenciada en Historia da Arte, Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas e Máster en Comunicación e Industrias Creativas pola USC.

Ata finais do mes de xullo, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle unha exposición bibliográfica sobre a obra do inmortal escritor galego organizada pola Dirección Xeral do Libro, Bibliotecas e Arquivos, da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia.

Lugar: Salón de Actos e Hall.

Pódese visitar durante o horario de apertura da biblioteca.

A Galería Caroní-Fundación Araguaney acolle ata mediados do mes de agosto a exposición de xoias da artista ferrolana Dolores Lago, cuxas creacións están baseadas nas paisaxes e praias de Galicia, os outonos de Chicago e os recordos das súas viaxes.

A través desta exposición, a artista brinda unha pequena homenaxe ao mundo natural mostrando os seus deseños máis queridos; inspirados nas paisaxes e praias de Galicia, os outonos de Chicago ou os múltiples recordos das súas viaxes.

Ferrolana de orixe, Dolores Lago leva dende os 22 anos, vivindo fóra de España. Actualmente reside en Estados Unidos e traballa no equipo de educación especial dunha escola de Naperville. Descubriu a xoiaría por casualidade hai xa sete anos e, dende entón, toma clases na Universidade de C.O.D (College Of DuPage) con Suzan Rezac; quen a define como unha talentosa, prolífica e innovadora artífice da xoiaría.
Nesta arte, Dolores encontra a súa vía de escape, o seu xeito de relaxarse e de controlar a morriña que sente pola terra que a viu nacer.

A esencia das súas xoias radica na exclusividade. Todas son pezas únicas ás que dedica moitas horas de traballo, deseñadas e feitas a man por ela mesma a través das súas técnicas preferidas; o calado e o piercing.
Para as súas creacións, utiliza materiais como o cobre, latón dourado, alpaca, prata, ouro e metais xaponeses Shaku-do e Shibu-ichi con cores e texturas libres, a base de lume, pátinas ou esmaltes. Unha simple margarida, as ás dunha bolboreta, cunchas de mar ou un paxaro transmutan a súa fraxilidade á dureza do metal, impregnando de matices poéticos o traballo da autora.

Ata comezos do mes de setembro, Factoría Compostela acolle a exposición 'Partículas', na que se amosa unha selección dos últimos traballos do recoñecido escultor coruñés Xavier Toubes.

"Investigando posibilidades para a escultura... A intención é poética e múltiple... podo pensar en leste e oeste, abstracto e figurativo, palabra e silencio, artista e modelo. Un evento como unha fase, como un lugar, como un diálogo: descricións sen un lugar. Un crebacabezas, un diálogo de cuestións e descricións. A paisaxe como calquera lugar ou como a im-posibilidade de chegar á casa. O amorfo e o concreto: un esforzo continuo para chegar á imaxe, densa e específica. A opulencia do misterio do visual; unha evocación fluída da erótica epiderme do mundo, brillante e clara.
O valor resoante da cerámica como linguaxe, historia e medio; como unha práctica artística única e mordazmente contemporánea, con referencias cruzadas a culturas, métodos e ideoloxías: a busca dunha linguaxe na que a intuición, o coñecemento e a paixón cohabitan en fráxil balance, explorando o significado e o lugar da arte no mundo".

Xavier Toubes

A Galería Caroní acolle a exposición 'Espacios de mi infancia', do artista sirio Ali Ali, que recolle unha serie de obras moi marcadas polo mundo oriental e inspiradas nos seus recordos da nenez.

Nesta exposición Ali Ali consegue plasmar á perfección, tanto nas figuras coma nas paisaxes urbanas, as lembranzas da súa nenez. Imaxes e debuxos tremendamente coloristas y cheos de contrastes entre tons cálidos e fríos con concepcións moi elementais que impregnan de simbolismo e luz a súa exposición.

Na inauguración estará o propio artista, Ali Ali, que nos presentará a súa coleción de obras; así como o Presidente da Fundación Araguaney-Puente de Culturas, D. Ghaleb Jaber Ibrahim, quen cedeu o espazo da Galería Caroní para expoñer “Espacios de mi infancia”.

Ali Ali natural de Al Hassake en Siria, licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Damasco (1998) coa especialidade de grabado. Na súa terra natal comezou unha fructífera carreira artística, participando de forma regular na Bienal de Arte Contemporánea “Al Mahabba” Latakhia (Siria) e, fora das súas fronteiras, na Trienal Mundial de Arte Contemporánea de pequeno formato Chamalière (Francia), a Trienal Internacional da Estampa Contemporánea Kanagawa (Japón) ou a Bienal Internacional de Pintura Fundación Araguaney (Santiago de Compostela). Realizou ademáis un magíster sobre a tatuaxe en Asia, África, Europa e América e disfrutou dunha beca dun ano no Instituto Cervantes de Damasco.
 
No ano 2002 participou en Estampa, a Feira Internacional de Grabado de Madrid representando a Siria, país invitado nesa edición e de onde él procede. O pouco tempo, tras tomar contacto brevemente coa nosa cultura, recibiu unha bolsa para realizar o "I Máster sobre la Obra Gráfica", da Fundación CIEC (Centro Internacional de la Estampa Contemporánea) en Betanzos. Actualmente, reside en A Coruña onde mestura as súas clases de pintura coa súa faceta de artista.

Foi selecionado varios anos para as “Balconadas” de Betanzos e nunha ocasión premiado por iso. Con anterioridade lograra xa algúns galardóns en Siria, entre eles o primeiro do concurso “Jóvenes artistas sirios”.

Hai 5 anos, Ali Ali elaborou un mural de 25 metros de largo por 3 de alto, utilizando unga gran sala da Fundación Araguaney- Puente de Culturas como lugar de traballo.

A violencia nos países en conflito protagoniza unha exposición con 135 fotografías correspondentes aos traballos premiados e subvencionados na décimo novena edición do certame fotográfico da Obra Social 'La Caixa'. A mostra poderá verse simultaneamente no Colexio de Fonseca e na Igrexa da Universidade.

"La Caixa" instituíu FotoPres en 1982 co obxectivo de recoñecer o traballo dos fotoxornalistas. Ao longo destes 27 anos, o certame bienal fíxose eco dos cambios que se produciron na fotografía como medio artístico e de sensibilización ante as situacións de conflito. Esta é unha exposición con 135 fotografías pertencentes aos traballos que se recoñeceron na 19ª edición e que teñen como nexo común a reflexión sobre as condicións de vida de diversos países con situacións de conflito. A Obra Social "La Caixa" outorgou o primeiro premio FotoPres "La Caixa" 09 ao traballo Violencia de xénero en Paquistán, de Emilio Morenatti (Xerez da Fronteira, 1969), unha serie de retratos que o fotógrafo realizou en decembro de 2008 a mulleres paquistanís que sufriran ataques con ácido e que mostraban as secuelas nos seus rostros. A exposición inclúe tamén os traballos Violencia post-electoral en Kenya, de Walter Astrada (Bos Aires, 1974), e Líbano, entre mar e lume, de Alfonso Moral (Valladolid, 1977), segundo e terceiro premio respectivamente. A mostra presenta os proxectos documentais dos seis fotógrafos que obtiveron unha bolsa: Lurdes R. Basolí, Fosi Vegue, Marta Ramoneda, Aleix Plademunt, Mikel Aristregi e José Luis Expósito. FotoPres "La Caixa" é o galardón con mellor asignación económica de España para fotografía documental. Nesta edición, o primeiro premio está dotado con 19.000 euros, o segundo, con 13.000 euros, e o terceiro, con 10.000 euros. Un total de 316 traballos presentáronse aos premios.

A mostra consta de 135 fotografías que corresponden a 9 proxectos, os tres premios e as seis bolsas da edición 2009 de FotoPres "La Caixa". Emilio Morenatti expón o seu traballo Violencia de xénero en Paquistán, unha serie de 10 retratos de mulleres paquistanís nos que mostra as importantes secuelas que sofren estas despois de ser vítimas da violencia de xénero.
O segundo premio recaeu en Walter Astrada e a súa reportaxe Violencia postelectoral en Kenya, realizado durante xaneiro e febreiro de 2008 no país africano.

A exposición tamén inclúe o terceiro traballo premiado en FotoPres "La Caixa" 09, Líbano, entre mar e lume, de Alfonso Moral. Neste proxecto, Moral documenta a realidade social no Líbano, afastándose dos estereotipos, a través de dous conceptos: o mar e a terra.
Ademais dos premios, o certame fotográfico FotoPres "La Caixa" 09 tamén outorga seis bolsas para a preparación de proxectos documentais. Na exposición poderase ver o resultado destes traballos de Lurdes R. Basolí, Fosi Vegue, Marta Ramoneda, Aleix Plademunt, Mikel Aristregi e José Luis Expósito.

A Galería Caroní da Fundación Araguaney-Puente de Culturas acolle a exposición do conto xigante 'Suleiman e Salúa'. Trátase dunha exposición moi vistosa e rechamante, posto que o protagonista da mostra é un libro aberto xigante con ilustracións en grao sumo coloridas. Dada a delicadeza dos materiais cos que está elaborado o conto xigante, os artistas decidiron expor, ademáis, cada unha das súas páxinas en forma de cadro. Deste xeito, calquera que desexe lelo, poderá facelo percorrendo as paredes da galería. E é que cada cadro, de 1,20 m de alto, mostrará a ilustración co texto correspondente, para que o público poida ler a obra. Ademáis, cada litografía está traducida a 3 idiomas: castelán, galego e árabe.

A historia é unha recreación fantástica dos recordos da infancia de Ali Ali, centrada nunha aldea das montañas do leste de Siria, onde naceu o artista. É unha historieta que aspira a formar parte da tradición oral de Siria que, en definitiva, expón unha síntese dos mitos locais, lecturas infantís, contos populares e soños.

Segundo Francisco X. Fernández Naval, escritor da obra, Ali Ali “faloume dá xeografía, dá aldea situada ao pé dun lago, dous costumes e dás festas nas que participaban vos nenos, do ceo estrelado, dous animais e dous seres míticos. Con toda a súa memoria eu construín esa historia que o logo ilustrou”. Así, Fernández Naval creou as figuras de Suleiman, o pescador do lago que baña a aldea, e Salúa, unha serea que vive nas súas augas. Ambos son unha representación de dous mundos que se atopan, o real e consciente de Suleiman e o mítico e máxico de Salúa. A convivencia entre ambos é boa e pacífica, pero non se deben confundir. Na historia hai referencias que recordan á nosa propia mitoloxía: sereas, árbores dos que se colgan cintas para pedir un desexo, a vía lactea. Estes elementos compartidos afirman que existe un bo diálogo entre as dúas culturas, representado neste caso por Ali Ali e polo autor do texto.

As ilustracións son obra orixinal do artista sirio Ali Ali realizadas a partir das técnica clásicas da litografía en pedra. O libro está composto por 21 litografías en cor. O autor do texto é o escritor Francisco X. Fernández Naval, traducido ao árabe por Yassin Swehat e encuardernado por Carlos Rei.

Ali Ali natural da o Hassake en Siria, licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Damasco (1998) coa especialidade de gravado. Na súa terra natal comezou unha frutífera carreira artística, participando de forma regular na Bienal de Arte Contemporánea “Ao Mahabba” Latakhia (Siria) e, fóra das súas fronteiras, na Trienal Mundial de Arte Contemporánea de pequeno formato Chamalière (Francia), a Trienal Internacional da Estampa Contemporánea Kanagawa (Xapón) ou a Bienal Internacional de Pintura Fundación Araguaney (Santiago de Compostela). Realizou ademais un magíster sobre a tatuaxe en asia, África, Europa e América e gozou dunha bolsa dun ano no Instituto Cervantes de Damasco.
No ano 2002 participou en Estampa, a Feira Internacional de Gravado de Madrid representando a Siria, país invitado nesa edición e de onde el procede. Ao pouco tempo, tras tomar contacto brevemente coa nosa cultura, recibiu unha bolsa para realizar o "I Máster sobre a Obra Gráfica", da Fundación CIEC (Centro Internacional da Estampa Contemporánea) en Betanzos. Actualmente, reside na Coruña onde conxuga as súas clases de pintura coa súa faceta de artista.
Foi seleccionado varios anos para as “Balconadas” de Betanzos (A Coruña) e nunha ocasión premiado por iso. Con anterioridade lograra algúns galardóns en Siria, entre eles o primeiro do concurso “Novos artistas sirios”.

Francisco X. Fernández Naval nace en Ourense en 1956. É poeta e narrador. Premio Cidade de Ourense de poesía en 1980 e en 2007 polos libros “A fonte abagañada” e “Miño” respectivamente; Premio Xerais de novela en 1988 pola obra “O bosque das antas” e Fiz Vergara Vilariño 2010 por “Bater de sombras”. Autor dunha ampla obra en galego, que inclúe poesía, novela, libros de relatos, ensaio, literatura infantil, xuvenil e de viaxes, guións cinematográficos e teatro.
Algúns do seu títulos traducíronse a outras linguas, entre elas ao castelán “El espíritu del bosque” (para público infantil); “Suso espada y el misterio del Grial” e “Suso Espada: Estambul y el caballito de oro” (novelas xuvenís); ” Respirar por el idioma: los Gallegos” e “Jullo Cortázar” (ensaio); “Suite Dublín” e “Golpear de sombras” (poesía), pero tamén ao eúscaro, catalán e portugués.

Ata mediados do mes de decembro, o artista venezolano Rudy Daini amosa na Galería Caroní unha vintena de obras nas que o tema recorrente son os ollos humanos.

De orixe italiana, naceu en Caracas, Venezuela, o 21 de Xuño de 1951.
O seu pai, o escultor Hugo Daini, realizador de importantes obras monumentais e pequeno formato, sempre tivo o seu atelier e fundición artística adxacente á vivenda. Este feito, ao dicir do artista, permite que el e dúas irmás poidan vivir e desenvolverse no mundo da arte desde moi cedo. No seu caso, o pai ensínalle a debuxar, a modelar o barro e o traballo da fundición en bronce.
Un amigo e veciño do pai, o pintor español Lucio Rivas, encárgase de introducilo no oficio da pintura.
En 1969 participa na súa primeira exposición colectiva de esculturas en bronce de pequeno formato. En 1972, faino nunha mostra colectiva de pinturas.
En 1970 ten a ocasión de incursionar no mundo da escenografía no Caracas Theater Club de Caracas. En 1971 inicia os seus estudos de Arquitectura e en 1974 pasa a estudar a carreira de psicoloxía. En 1975 realiza algúns traballos en ourivaría e publica o seu primeiro libro de caricaturas “Dónde estás tú?”. En 1976 morre o seu pai e faise cargo da fundición artística. A súa segunda publicación “Rejas” chega en 1981, cando deixa de traballar para o Ministerio de Xustiza de Venezuela na área penal. O terceiro libro, “El corazón roto”, aparece en 1987.
En 1990 encárganlle a restauración das esculturas e fontes do Paseo dos Próceres realizadas polo pai en 1957. En 1996 elabora por encargo o busto en bronce de Giuseppe Garibaldi. En 1995 e 1999 participa no Ankara International Cartoon Festival, Turquía. Nesta última data, colabora como caricaturista para a revista da empresa TOTAL
En New York, 1998, ten a súa primeira mostra colectiva de pinturas. Séguenlle a de 2001, 2002, 2003 en Caracas, Venezuela, e no 2008 na Coruña, España.
En España, país de residencia actual, dúas exposicións individuais, unha no 2006 e a outra no 2008, xunto ao nacemento do seu fillo Fabio no 2009, márcanlle o inicio dunha nova etapa creativa.
Participa en diferentes feiras de arte internacionais nos Estados Unidos de América e en Europa ao longo dos anos 1999, 2000 e 2001. Nalgunhas  destas feiras, á cabeza do “Grupo Venezuela”, proponse facilitarlle a un grupo de artistas venezolanos a súa promoción no mercado de arte estranxeira.
Entre os anos 2003 e 2006 realiza unha serie de vídeos institucionais e de corte cultural. Destes últimos, figura: “Frida Kahlo - Una visión – 55 artistas”.
Na actualidade traballa en Santiago de Compostela, España.

Ata o 2 de decembro, o Paseo das Viúvas do Parque da Alameda acolle a exposición 'Atalantar: da cultura rural ao desenvolvemento sostible', organizada por Lunwerg Editores, en colaboración co Ministerio de Medio Ambiente, Medio Rural, Medio Mariño e o Concello de Santiago, a través do Departamento de Educación.

Esta exposición está itinerando polos principais parques urbanos de cidades como Valencia (Parque das Ciencias), Madrid (Xardín Botánico) ou Granada (Alhambra). A mostra, ideada e comisariada polo naturalista Joaquín Araújo, estrutúrase en catro bloques: "Unha portentosa forza creadora", "Creadores de Cultura", "Está derrotada a cultura rural?" e "Cara a unha cultura atalantadora". Está composta por unha selección de imaxes realizadas por prestixiosos fotógrafos, como Xurxo Lobato, José Antonio Martínez ou Ángel Araújo, entre outros, nos que se propón un percorrido visual para concienciar á cidadanía sobre a importancia do medio rural na sociedade actual.

Concebida como un recurso didáctico máis, a disposición dos centros educativos de Compostela, esta exposición nace coa vontade de achegar a cultura rural; polo que se propón un percorrido, a través da imaxe e da palabra, do desenvolvemento sostible. Súmase ao recoñecemento daquelas persoas que fixeron da súa relación coa terra un modo de vida e tamén a constatación dunha realidade emerxente que se adapta aos novos tempos.

O espazo que a galería José Lorenzo posúe en Travesa do Franco acolle ata principios do mes de xaneiro unha exposición de Lugrís Vadillo. A mostra constará de 15 obras das distintas etapas creativas do artista coruñés.

De execución delicada, de miniaturista, con paisaxes inexistentes, submariños ou con navíos e praias en perspectivas imposibles; Lugrís Vadillo constitúe un reclamo sen igual para os amantes da pintura detallista e da literatura fantástica: de Verne a Lovecraft. Cinco tallas de madeira e dúas pezas de metal, antropomorfas e zoomorfas, do escultor Álvaro de la Vega, completan a exposición.
Os asistentes á exposición poderán comprobar como as tendencias intelectuais de Lugrís Vadillo dan continuidade ao surrealismo, un dos movementos de vangarda de maior implantación en España. O percorrido que integran os cadros expostos amosa unha evolución que, con todo, mantén, con firmeza, unha acusada linguaxe propia que o distingue. Así, os tres fondos mariños dun monócromo lirismo, que albergan detalles de miniaturista, enlazan con pezas posteriores onde a musicalidade faise máis explícita ou onde a pintura emerxe cara a superficie. Neses cadros adivíñanse praias infinitas con lúas diúrnas e barcos “enmarcados” a través de arquitecturas irrealizables, de xogos metapictóricos e magrittianos. Neses espazos, Lugrís Vadillo toma unha postura lixeiramente revisionista e trasládanos a un Renacemento surreal onde xoga coa perspectiva científica e, mesmo, coa iconografía relixiosa. Así o manifestan obras como  a virxe dos ollos grandes ou o apóstolo Santiago.

Nado na Coruña en 1942 e fillo do gran artista do mesmo nome, arrinca do mundo maxicista do seu pai, ao que engade identidades exclusivas do surrealismo. Mariño de profesión, abandonou a carreira para adicarse á pintura. Expuxo en España e en Sudamérica, sempre con gran éxito de crítica e público.

A.dfuga, a nova galería de arte contemporánea da rúa do Preguntoiro, inaugura as súas instalacións cunha exposición da artista galega Montse Rego. A mostra, comisariada por Paula Cabaleiro, leva por título 'Shine! Do you mind?' e pode ser visitada ata mediados do mes de decembro.

Partimos dun contexto.
Un contexto onde o sector da produción cultural atópase inmerso nunha crise económica profunda, pero ó mesmo tempo exterioriza unha debacle autónoma en canto a metodoloxías e sistemas de xestión, que fan do noso mercado da arte contemporánea unha burbulla que discorre á marxe dunha sociedade á beira do abismo.
Para darlle máis énfase a esta situación dramática, a produción cultural non xerou un sector propio, senón que son sectores precarios que alternan a condición de traballadores creativos con outros sectores. Ademais, agora se empurra á disgregación/atomización do traballo (autónomo, freelance) co grado de soidade, individualismo/competitividade que implica.

Precisamos novas fórmulas.
A capacidade de pensamento e acción debe repensarse en novos formatos que escapan de disciplinas e identidades fixas (na produción, na investigación, na pedagoxía, na exhibición e na comunicación). Propostas de produción artística e cultural que se desenrolen a través de novas formas de facer así coma da reactivación crítica de outras do pasado. A arte comeza a atopar plataformas de supervivencia en espazos alternativos de colaboración entre creadores e técnicos, espazo de intercambio de información, contactos, problematización, creación/experimentación. E todo elo enmarcado na busca de novos paradigmas de acción pública, política e de transformación social radical da estrutura social capitalista.
Por outro lado é importante a reflexión/revisión permanente sobre a relación coas institucións, máis nun país como España que ten unha arte que vai da man destes mecanismos, estatais na súa maior parte. Correríamos en caso contrario o perigo de xerar conceptos/experiencias baleiras/románticas ata contraditorias/incoherentes. A chave está no proceso, na preservación da súa autonomía, eludindo mecanismos ríxidos, debendo ser procesos vivos que se reconvirtan y reinventen día a día.
Neste nervioso caldo de cultivo, a nosa tarefa –como artistas, xestores, críticos, profesores e estudantes– consiste en reanimar a imaxinación social, sometida pola máquina publicitaria e limitada polo dogma económico. Convidamos ós artistas a imaxinar un futuro libre do dogma da época escurantista da especulación financeira.
E é neste momento socialmente significativo, cando Montse Rego realiza un punto de inflexión na súa traxectoria artística. Na cidade onde reside, e na que expuxo en múltiples ocasións, a súa obra vólvese espacial, efémera, ó mesmo tempo que desata un forte contido crítico. O carácter de instalación é unha parte constitutiva da mesma e fai referencia á natureza específica do vínculo entre un plantexamento efémero de intervención e unha proposta estática.
Presenza, temporalidade, espazo e experiencia conflúen en Shine!Do you mind?, onde o xesto da artista luguesa rexistra unha voz analítica, adoptando unha linguaxe urbana e colectiva.
A materia articúlase texto, e a palabra preséntase coma materia dúctil e corpórea, que invade as paredes do espazo. Os muros dótanse dun discurso crítico cara o mercado da arte; uns muros que, a súa vez, son contedor das fórmulas de dito sistema.
A.dFuga convértese temporalmente, a través da intervención espacial e específica, nun axente de identificación, recoñecéndose e recoñecendo o seu contexto, transformándose nun lugar para situar parámetros conceptuais que propoñen un discurso cómplice cando Montse Rego o reinterpreta.

Por sétimo ano, e tras o éxito obtido en anteriores edicións, o Auditorio de Galicia expón os traballos dos artistas seleccionados nesta convocatoria xa consolidada como cita de prestixio para os novos valores no panorama da arte galega.

Gañador: Federico Vladimir Strate Perdizc co vídeo ‘Henry Hudson e o seu fillo’.
Accesit: Horacio González Diéguez coa instalación ‘Sen título’; Christian García Bello, co traballo ‘Todo ardió luminoso, pero no es suficiente’; Josetxu F. Cárcamo coa obra ‘El mentiroso de mi vecino’; e Jacobo Bugarín, coa instalación  ‘Sen título’.

Estes premios comezaron a celebrarse no ano 2001 nun momento en que os creadores do noso país tiñan escasas oportunidades de apoios económicos e institucionais que lle permitisen traballar nos seus proxectos. Asentados e moi queridos dentro do panorama artístico galego nesta edición estiveron dirixidos aos nados en Galicia e aos residentes menores de 40 anos a 31 de decembro de 2011. Tiveron que presentar unha obra orixinal e inédita e de entre todos os presentados o xurado elixiu 40 que son os que poderemos ver nesta exposición. O premiado levará 6.500 euros mentres que os accésits, 1.500 euros cada un. Ademais, hai un Premio do Público que elixiran os visitantes da exposición e que está valorado en 1.200 euros.

O xurado de expertos, diferente en cada convocatoria, selecciona tanto as obras que forman parte da exposición e da publicación como os premios con dotación económica. Neste ano 2011 formaron parte do xurado: Isaac Díaz Pardo, artista e empresario; David Chao Castro, crítico e profesor de Historia da Arte, Facultade de Xeografía e Historia, USC; Silvia García, vicedecana da Facultade de Belas Artes de Pontevedra; Agar Ledo Arias, Responsable de exposicións do Marco, Museo de Arte Contemporánea de Vigo; Miguel von Hafe, director Centro Galego de Arte Contemporánea, CGAC; e o director-xerente do Auditorio de Galicia, José Víctor Carou.

Os artistas seleccionados nesta edición son: Hugo Aldatz Alonso / Fruela Alonso / Carlos Álvarez / Begoña Ante / Misha Bies Golas / María Blanco / Jacobo Bugarín / Miriam Cartagena / Rosendo Cid / Marcos Covelo-M8K8 / Culture Workers / Manuel Eirís / Josetxu F. Cárcamo / Tamara Feijoo / Carla Fernández Andrade / Iván Ferreiro / Marta Fortes / Iván Franco / Lúa Gándara / Christian García Bello / Ignacio García Gómez del Valle / Lucía García Rey / Amaya González / Horacio González Diéguez / Enrique Lista / Noemí Lorenzo / Carlos Maciá / Jesús Madriñán / Joan Morera / Antía Moure / Álvaro Negro / Gemma Pardo / Lois Patiño / Cillas Seyde / Federico Vladimir Strate Pezdirc / Ismael Teira / Mauro Trastoy / Edu Valiña / Juan Varela / Verónica Vicente.

A galería José Lorenzo exhibe ata mediados do mes de xaneiro 'Natureza Viva', unha mostra na que o grupo Uno & Uno, composto por Jaime Trigo e Canedo, presenta as súas creacións escultóricas máis recentes.

O conxunto das obras conforma un bosque escultórico e, desa contorna lírica, contaxiarase cada vez máis o espectador ao contemplar cada peza por separado. Cargada dun gran poder visual, “Naturaleza Viva” privilexia ao espectador coa estimulante tarefa de interpretar aquilo que os artistas tratan de expresar.

A beleza natural da madeira é enriquecida co toque persoal dos artistas, recorrendo a dinámicas láminas de metal. Nalgunhas das esculturas serpentean ao redor da madeira, noutras a traspasan con refinada e airosa xeometría, algunhas obras son estilizadas e  case antropomorfas;  os troncos, a través dese recurso, parecen deambular, outros mesmo danzan. Doutra banda, a textura da madeira, o modo en que as curvaturas da  cortiza se contorsionan  de maneira fortuíta, resulta obviamente belo pero é tamén unha demostración de enérxica resistencia coa que dialogar. Tal e como di Antía Cedrón: “en cada perspectiva dunha obra achamos unha resposta,  a pesar de que, quizais, o tempo de formulación da pregunta aínda non chegou”.

A relación entre madeira e metal é equivalente  á dos dous artistas que forman Un & Uno. O resultado final é armónico e vigoroso. Jaime Trigo é un artista seguro e os seus máis de corenta anos no mundo da arte veñen avalados por un completo currículo. Canedo é un destro metalista, rigoroso e exacto, que domina un léxico técnico e comprende cumplidamente a linguaxe de Jaime. Ambos se complementan e crean unha arte conxunta, porque a pesar das súas desavinzas atoparon o seu vínculo no plano abstracto. Son os autores dunha obra que é bela non só no seu resultado senón na súa formulación. Por iso só queda recomendar unha visita á exposición da galería José Lorenzo. O espectador, outra vez en palabras de Antía Cedrón, “poderá achar nas obras  expostas unha arte sincera e empática, un bosque de belas metáforas”.

A Biblioteca Pública Ánxel Casal organiza durante todo o mes de decembro 'Obesidade, anorexia, bulimia....', unha mostra bibliográfica sobre conduta e trastornos alimentarios.

Ata principios do mes de xaneiro, a Igrexa da Universidade acolle 'Mystique', unha exposición realizada polo Centro Galego de Arte Contemporáneo, en colaboración coa USC, na que se amosa unha selección dos seus fondos.

A Universidade de Santiago e o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) presentan unha exposición na Igrexa universitaria da Compañía con obras das Coleccións da Fundación ARCO, de IFEMA e da Permanente do CGAC. A obra Mystique de Carlos Congost abre esta exposición que pretende dialogar coa igrexa a través dunha serie de obras de arte contemporánea que levan ao concepto do místico.
 
Todo o espazo está ocupado con obras pictóricas, escultóricas, fotográficas e instalacións de Vivek Vilasini,  Jorge Barbi, Manuel Vilariño, María Pía Oliveira, Sofia Jack, Richard Orjis e Anthony Goicolea, Brigitte Kowanz, Jiri Georg Dokoupil, Antoni Tàpies, Isaque Pinheiro, Din Matamoro, Christian Boltanski, Jack Leirner, Elmgreen Dragset, Mónica Alonso, Marie-Jo Lafontaine, Joan Fontcuberta e George Rousse.

A Sede da Fundación Novacaixagalicia en Santiago acolle ata finais de febreiro de 2012 unha exposición, que ocupará as plantas principais do edificio, organizada polo Museo Nacional del Prado en colaboración con Fundación Novacaixagalicia e o Consorcio de Santiago. A mostra reúne máis de 50 óleos realizados por artistas do renome de Pedro Pablo Rubens, Jan Brueghel O Vello, Jan Brueguel O Novo ou Denis van Alsloot, entre outros.

O Museo Nacional del Prado e a Fundación Novacaixagalicia organizan a presente exposición para describir a evolución da pintura de paisaxe ao longo do século XVII no seu foco principal de produción, Flandes e Holanda. Entón a paisaxe deixou de ser paulatinamente o fondo das escenas para converterse nun xénero pictórico independente e con valor en si mesmo, no que as escenas eran o pretexto para o desenvolvemento de grandes vistas panorámicas. Trátase da primeira exposición dedicada a este tema que se organiza no noso país.

A exposición describe non só o desenvolvemento estilístico deste xénero, senón tamén as súas diferentes tipoloxías. Están representados os pintores máis importante, desde Jan Brueghel, o Vello, até Jan Both, un dos máis destacados representantes do chamado “paisaxe italianizante", pasando por Pedro Pablo Rubens, David Teniers, Cornelius Poelenburch, Herman van Swanevelt, Peter Snayers ou Philips Wouwermann, todos eles con obras de moi elevada calidade. Esta mostra forma parte do programa de exposicións El Prado Itinerante e da programación cultural da Obra Social Novacaixagalicia.

Durante o mes de decembro, a nova pintora coruñesa Beatriz Seijo, gañadora de diversos certames, amosa na Biblioteca Pública Ánxel Casal unha colección dos seus mellores traballos.

O hotel Porta do Camiño exhibe ata mediados do mes de xaneiro unha exposición do pintor e arquitecto ourensán Alfonso Legido na que se poderán contemplar pinturas abstractas, grafías non occidentais e animais, nunha obra que vincula o primitivo coa arte de vangarda.

Na mostra poderanse ver pinturas abstractas, grafías non occidentais e animais totémicos, de profunda tradición iconográfica, que parecen vincular a arte prehistórica coa vangarda. Dentro da súa variedade temática existe unha gran cohesión estilística entre os diferentes cadros da exposición. Isto débese, principalmente, á técnica tan persoal que posúe o artista cunha factura tan matérica, tan plástica e empastada.

En diversas pezas, Alfonso Legido recorre a unha xeometría circular de tratamento levemente informalista; cunha imprimación pastosa, crebada e moi expresiva. Unha abstracción máis libre, menos vinculada a formas esenciais, pódese contemplar noutras obras onde o artista alcanza a máxima sobriedade en tonalidades claras, case uniformes. Con todo, estes cadros non perden un chisco de expresividade grazas á enerxía que emana da materia.

Dacabalo entre a figuración e a abstracción están os seus lenzos con animais nunha reflexión entre o pasado e o presente, tan afastado e á vez tan próximo. Duns fondos case planos sobresaen, con forza, peces, bisontes e sarabanduxas, de texturas tanxibles, que parecen o resultado dunha concreción evolutiva de formas indefinidas.
A exposición é, en termos xerais, un diálogo entre pasado e presente, entre xeometría e inconcreción, entre preciso e inexacto e, por último, entre escritura e pintura. Dúas das súas pezas, onde se representan grafías non occidentais, convídannos a esta interesante reflexión.

Alfonso Legido Mariño (Ourense, 1970) é un artista moi relacionado, desde sempre, coa pintura. Emparentado coa pintora Ana Legido e vinculado, por extensión, ao esposo desta e á súa filla, os tamén pintores Fernando e Marieta Quesada, sempre mostrou interese por esta arte. Entre as súas exposicións destacan entre outras, o IV Certame de Artes Plásticas “José Lapayese Bruna” (Teruel, 2002) ou a Exposición Galicia Arte (Ourense, 2002). Así mesmo, recibiu o premio Gambrinus (Ourense, 2001).

A Galería Trinta organiza unha exposición colectiva que reúne as últimas creacións dos artistas conceptuais Carlos Pazos e Antoni Miralda.

"A tentación ten dous compoñentes fundamentais, unha interna: Miralda e Pazos e unha externa: Trinta. Di Santiago: senón que cada un é tentado cando da súa propia concupiscencia é atraído e seducido (Stgo.1:14). Non é difícil interpretar aquí, que para que teña efecto unha parvada, debemos de ser atraídos e seducidos sobre a base dun desexo xa existente en nós, polo tanto o compoñente interno da tentación é definido como concupiscencia".

Durante o mes de febreiro, a galería José Lorenzo, na Travesa do Franco, exhibe 16 obras de Castelao, Arturo Souto e Guerreiro, entre outros, para levar a cabo unha reflexión sobre o retrato e a paisaxe en Galicia.

A exposición do Franco ten unha formulación conceptual. Alí pódense distinguir tres zonas. En primeiro lugar, atopámonos con cinco pezas que convidan ó espectador a reflexionar sobre o xénero do retrato. Con todo, son moi diferentes entre sí. Tanto na súa temática, que nuns é intimista como no cadro de Julia Minguillón, noutro relixioso, pero tamén os hai cun enfoque máis costumista como se pode ver na obra de Arturo Souto e, mesmo, cun transfondo de denuncia social; tal é o caso da pintura de Castelao. As técnicas, así mesmo, varían duns a outros lenzos: do preciso debuxo do renacemento tardío á factura desfeita que rende culto aos modos impresionistas.

En segundo lugar, outra serie de obras dan continuidade ao discurso expositivo. Neste caso, trátase de paisaxes; rurais e urbanos, do agro e do mar, onde os diferentes artistas recorren a outras tantas solucións compositivas e técnicas que van de modos decimonónicos (o realismo e o impresionismo), pasando pola vangarda histórica como ocorre con Carlos Maside, especialmente nas súas canles máis figurativas, até chegar ao hiperrealismo de Guerreiro.

O itinerario conclúe coa disolución da paisaxe en modos máis recentes, non figurativos, nunha suave transición cara ao triunfo da cor e da pintura abstracta que se pode contemplar no poderoso lenzo de Chelín.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'La voluntad no lo es todo', unha mostra do traballo do artista Santi Jiménez, que permanecerá aberta ata finais do mes de marzo.

Santi Jiménez (Santiago de Compostela, 1979) licenzase en Belas Artes pola Universidade de
Vigo, na especialidade de Escultura no ano 2002. Comeza a súa andadura artística investigando
en cuestións de xénero, cunha fotografía provocativa e provocadora como base, para pasar a
elaborar fotocollages transgresores e ir progresivamente desembocando no emprego das novas
tecnoloxías como medio de expresión, levando a cabo pezas dixitais traballadas virtualmente
aínda que ao mesmo tempo dun xeito moi persoal, cunha proximidade evidente ao debuxo na
súa concepción máis tradicional, pero dende unha perspectiva moi actual.
No ano 2005 é premiado cun Accésit do IV Premio Auditorio de Galicia de Novos Artistas de
Santiago de Compostela, o que determina o seu devir no ámbito artístico. A súa traxectoria está
salpicada de mostras individuais de gran forza como a súa intervención “Sin la menor idea”, no
Espazo InSitu da Fundación Eugenio Granell de Santiago de Compostela no ano 2007; “El
ladrón de atardeceres” na Galería Espacio48 no mesmo ano, ou “Albergues transitorios” na Zona
“C” do Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela en 2008. Á súa vez, a súa obra formou
parte de múltiples mostras colectivas en galerías, museos, feiras ou certames, tanto en Galicia e
España como no estranxeiro.

En “La voluntad no lo es todo” Santi Jiménez presenta unha proposta moi persoal, cargada dun
lirismo extremo e, ante todo, moi coidada e esencial. Renuncia o artista ao superfluo, evitando
caer en excesos innecesarios que só servirían para recargar unha realidade xa de seu saturada.
Así, trae a colación sen poder evitalo uns sentimentos que alberga toda unha xeración á que
pertence, que ante a vida tan complexa e surrealista que lle tocou vivir, se reinventa e non se
detén ante as adversidades, manifestando a súa desolación e intranquilidade, pero tamén
demostrando a procura continua dunha solución. Unha solución que non pasa só pola vontade,
se non tamén polo máximo esforzo, algo que se traduce nunha consumada meticulosidade, un
perfeccionismo moi evidente, unha meditada composición, unha estudada selección cromática e,
en definitiva, nun virtuosismo de tal alcance que nos revela algo moi interesante: que o artista
non se rendeu.

Na Galería Espacio48 preséntanse polo tanto as súas últimas pezas, unha serie de debuxos
dixitais cunha forte mensaxe reivindicativa, pero ao mesmo tempo tremendamente poéticos e
desposuídos de todo artificio, sen atisbo de desesperación, a través dunha expresión privada por
completo de bagatelas, irónica e audaz; suxerente ata o extremo en que as súas representacións
dinnos máis polo que ocultan que polo que mostran abertamente.

Ata mediados do mes de marzo, a Igrexa da Universidade acolle a mostra colectiva '73 x 73 x 273 - A irmá do sono', unha exposición itinerante organizada pola USC e a Deputación de Lugo na que 27 artistas ofrecen a súa particular visión sobre o fenómeno da morte.

O título alude ás medidas estándar dun nicho de enterramento. A irmá do sono é a morte, un tema consubstancial á vida sen cuxa existencia non tería razón de ser. A localización elixida non podía ser máis apropiada. As igrexas foron durante séculos lugar de enterramento e precisamente esta mostra preséntase en Santiago, cidade erixida sobre o leito apostólico. A súa outra sede é a igrexa de Santa María de Lugo.

Preséntase unha exposición coral de 27 artistas que abordan de xeito directo ou tanxencial un feito que dá motivo á reflexión a medida que transcorre o tempo.

ARTISTAS PARTICIPANTES

- Antón Lamazares alude ao ámbito eclesial como lugar de emoción, bulicio e choro en "E fai frío no lume".
- O maximalismo de Paco Pestana ensambla elementos dispares que conforman o libro da vida. Rituais de sacrificio pasados.
- Eduardo Valiña escenifica os restos dunha matanza, metáfora dunha perdida tanto física coma cultural, espiritual e social.
- Pamen Pereira, na capela coa súa videoinstalación reflexiona sobre a fraxilidade da existencia e o amor máis alá da morte.
- A instalación de Ana Soler alude ao estado de medo permanente, a ameaza ante a morte sobrevida en calquera instante.
- As esculturas de Paulo Neves dialogan coas vetas de árbores centenarias para darlles nova vida e brio.
- O vídeo de chan de Ignacio Pardo, corpo bañado en líquido amniótico, alude á coñecida expresión de 'Nacemento e mortalla do ceo baixan'.
- Xurxo Oro Claro manipula con ollos artísticos problemas pesados que sacoden a sociedade, como os inmigrantes e o maltrato infantil.
- Xaquín Chaves centrouse a nivel pictórico sobre feitos lutuosos, tratados a xeito de réquiems sobre persoas próximas e queridas.
- Álvaro de la Vega achega unha gravata de tea metálica negra embutida en chaqueta con orla na manga, como atributo dunha época.
- O díptico fotográfico de Fernando Páez, 'Celas', traduce a condición de cada ser como cazador ou cazado. Traballo autobiográfico e emocional.
- Xurxo Lobato percorreu camposantos para revivir prácticas ancestrais. Co seu santoral 'Paixón' revive o sentimento relixioso que lograron grandes artífices da imaxinaría barroca.
- Baixo a cúpula, Cristian Villamide instala unha árbore morta coa intención de preservalo recreando con ironía unha posible resurrección.
- A idea da viaxe e da bagaxe como tránsito necesario á morte, o gran circo do mundo é o que presenta Roberto González Fernández.
- David Trullo idea imaxes de morte e resurrección social e política. Intérnase en cemiterios para profanar mausoleos e erixir novos heroes.
- Mónica Alonso idea a última morada, un modelo de urna funeraria elixido polo propio usuario cos atributos que o identificaron en vida ou que formaron parte do seu ámbito.
- Ramón Conde relaciona a "morte" co tema do eterno retorno, caracterizada nunha maternidade totalmente estraña á iconografía tradicional.
- Manuel Sendón, deixa constancia das diferentes maneiras de concibir a morte no rural e o urbano. Presenta necrolóxicas de gran potencial plástico.
- Fran Herbello achégase ao imaxinario mariño nunha homenaxe aos pescadores mortos nun naufraxio.
- Victoria Diehl fai un traballo ao alimón con Susana Cendán titulado "Carmencita", seducidas ambas as dúas pola lenda dunha nena morta.
- Andrea Costas aborda o paso do tempo e a intimidade. Trata as idades do home e rende homenaxe á súa avoa.
- O minimalismo das táboas de Teo Soriano comungan coa exuberancia do retablo barroco da igrexa, choque visual e emocional.
- Xulio Gil e o seu "Fénix"; idea de vida despois da morte, concepto de resurrección indeterminista.
- A cámara de Antonio Blanco viaxa no tempo ao antigo Exipto, con "Vixilia". Homenaxe á antiga civilización nacida nas marxes do Nilo.
- Montse Rego comunga co cemiterio de Fisterra, de César Portela, para intentar acariciar e comprender a inexorable morte.
- O enorme lenzo de Ruth Massó ao abandonar o recinto aborda o tema clásico de vanitas aderezado co toque de fantasía e humor.
- Fernando Yánez busca a idea do irracional e descoñecido, asociado á idea de finitude. Establece unha ponte entre o divino e o humano.

En resumo: vinte e sete fórmulas artísticas doutros tantos autores sobre un tema practicamente inédito en espazos expositivos de Galicia.

A Galería Caroní inaugura a exposición de xoias 'Arqueoloxía e natureza', creadas por Susana Ruíz, unha mostra composta por unha coidadosa selección de xoias inspiradas en diferentes culturas, como a azteca, a mapuche, a celtibérica ou os petroglifos galegos.

O acto de inauguración contará coa presenza da artista.

'Arqueoloxía e natureza' é o nome que recibe esta colección de pezas únicas, exclusivas e creadas a man por Susana Ruíz, unha arqueóloga de profesión, xoieira por vocación e grande observadora da natureza, feito que plasma nas súas creacións. A propia artista explica que "cada xoia é tratada con delicadeza exclusiva ata o punto de conseguir plasmar calidez na prata, de manifestar a fraxilidade da historia, a fugacidade do tempo, a eternidade dos minerais, a beleza da natureza e a importancia do pasado que nos preservou os seus segredos en forma de arte".

Pulseiras, aneis, colares e brazaletes en prata, coiro ou pedras semipreciosas, compoñen unha variada selección de xoias moi orixinais e vistosas, perfectas para vestir a muller actual.

Todas as xoias estarán tamén á venda dende o 14 de febreiro e ata o 30 de marzo.

Ata mediados do mes de abril, o pazo de Fonseca acolle a exposición colectiva 'IlustraMundos', unha mostra que conta coa participación de 11 recoñecidos ilustradores de diversas partes do mundo.

Máis info: http://ilustramundos.wordpress.com/

**Ilustradores participantes:

Mónica Weiss (Arxentina)
David Pintor (Galicia)
Fernando Vilela (Brasil)
Carme Solé Vendrell (Cataluña)
Marc Taeger (Suíza)
Joanna Domanska (Polonia)
Machiel Braaksma (Países Baixos)
Elena Odriozola (Euskadi)
Piet Grobler (Sudáfrica)
Kristina Sabaite (Lituania)
Antonio Seijas (Galicia)

A primeira tira cómica en galego, viñetas de Camilo Díaz Baliño, de Maside e de Castelao , de Federico Ribas... Unha viaxe única polas orixes dunha arte que hoxe en día vive momentos de esplendor: a banda deseñada. Esta é a proposta da exposición “Orixes do cómic en Galicia” coa que a Cidade da Cultura pretende amosarlle ao público obras orixinais e inéditas de creadores galegos de finais do século XIX e principios do XX, moitas das cales forman parte dos fondos da Biblioteca de Galicia.

Arquivo de Galicia
Comisaria: Rosario Crespo Amado
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

Nun percorrido cronolóxico desde a década de 1880 ata 1960, “Orixes do cómic en Galicia” recolle por primeira vez o traballo de cincuenta ilustradores galegos. Tras un arduo labor de investigación da comisaria Rosario Crespo Amado en hemerotecas, arquivos, museos, bibliotecas e coleccións particulares, “Orixes do cómic en Galicia” presenta historietas publicadas en revistas de contido humorístico ou satírico, xornais e manuscritos inéditos.

Grandes descoñecidos como Gerardo Castaño ou Lino González Rubido mistúranse con destacadas figuras da ilustración como José María Cao, Manuel Bujados, Manuel Torres, Federico Ribas, Máximo Ramos, Camilo Díaz Baliño, Castelao, Maside... e con Eduardo Blanco Amor e Ramón Cabanillas como guionistas. Un percorrido pola historia do cómic galego e tamén da traxectoria profesional dos creadores gráficos que traballaron en Galicia e tamén noutros ámbitos xeográficos.

Partindo da premisa fundamental de que un acto de creación, máis alá do seu imperativo comunicacional e ético, podería ser visto no contexto desta sociedade tardocapitalista como un acto de xenerosidade, establécese aquí unha ponte metafórica co acto de coleccionar, principalmente cando este ten a súa raíz nun impulso privado con vocación pública.

Comisario: Miguel von Hafe Pérez
Artistas: Varios

Esta xenerosidade implica, por parte do coleccionista, a comprensión da obra de arte en canto estrutura culturalmente relevante na medida en que posibilita a creación de discursos abertos á lectura de terceiros. Así, estas obras, independentemente da súa valía económica, gañan densidade histórica, social e estética.

Partindo dun núcleo de obras do modernismo clásico (Morris Louis, Ad Reinhardt, Robert Motherwell, Manuel Rivera, Pablo Palazuelo...), a mostra desdóbrase en dous momentos cronoloxicamente consecutivos que, non obstante, dialogan constantemente entre eles: por un lado, as neovangardas e os dispositivos de cuestionamento das prácticas tradicionais característicos da arte dos anos sesenta e setenta (Joseph Kosuth, Ed Ruscha, Gordon Matta-Clark, Equipo Crónica…), e por outro, as prácticas contemporáneas, en particular aquelas que revisitan críticamente a modernidade.

'La bandera en la cima' é primeira presentación completa do proxecto que Rafel G. Bianchi iniciou en 2007: pintar de xeito pormenorizado as catorce montañas máis altas do mundo, os catorce oitomiles.

Comisario: David G. Torres

Unha xesta que no ámbito do alpinismo está cargada de heroicidade e que na súa repetición como proxecto artístico delata o papel do artista embarcado nunha tarefa absurda. Ademais das catorce pinturas finais, La bandera en la cima tamén recolle, nun símil entre a documentación do alpinismo e as estratexias documentais de arte conceptual, os rastros do seu proceso en debuxos, fotografías, películas ou carteis, moitos deles realizados en colaboración con outros creadores.

Parafraseando o título da exposición 'Gravity & Grace. The Changing Condition of Sculpture 1965-1975', que tivo lugar en Londres en 1993, 'Gravity and Disgrace Ep. 1' parte do principio de inestabilidade procesual e teórica que caracteriza a contemporaneidade para suxerir unha reflexión sobre as instancias creativas que representan un mundo en mutación vertixinosa.

Artistas: Manuel Eirís, Carla Filipe, Marlena Kudlicka, Paloma Polo, Diego Santomé

Comisario: Miguel von Hafe Pérez

As obras que se presentan neste primeiro episodio dun evento que se desdobrará noutros momentos expositivos, editoriais, e de reflexión teñen a súa raíz en prácticas que cuestionan as condicións contemporáneas de construción social, e contrapoñen á idea de equilibrio e harmonía as máis proficuas interrogacións en canto proceso, a fluidez contextual como ferramenta crítica e a revisión das aporías do modernismo como elemento fundamental dunha comprensión más ampla de presente.

El Patito Editorial presenta no Pazo de Xelmírez a exposición 'Compostela Iconográfica' do artista madrileño Jack Mircala. A mostra componse de 24 esculturas, feitas unicamente con cartolina e lapices de cores, que representan a outros tantos santos composteláns. O proxecto no que a editorial leva traballando máis de dous anos complétase cun catálogo, un plano cun percorrido iconográfico pola cidade, e distintos materiais para todo tipo de públicos. A exposición está patrocinada pola Deputación da Coruña, a Fundación Catedral de Santiago e o Concello de Santiago e conta coa colaboración do Arcebispado de Santiago de Compostela, Carris Hoteles, Tesec Audiovisual e a Asociación de Hostalaría de Compostela.

Ao acto de inauguración acudirán o concelleiro de Cultura de Santiago, D. Ángel Currás; o director da Fundación Catedral de Santiago, D. Daniel Lorenzo; a comisaria da mostra Gemma Sesar e o artista Jack Mircala. Previamente, ás doce da mañá celebrarase unha rolda de prensa para os medios na que tamén estará a Vicepresidenta da Deputación da Coruña, Dª. María Faraldo.

O proxecto é unha idea orixinal de El Patito, que busca achegar aos máis novos, e ao público en xeral, ás vidas de santos e os símbolos que caracterizan cada iconografía; de aí que en 2010 propuxesen ao artista Jack Mircala a realización de 24 santos composteláns e dúas ánimas co súa particular técnica. Tesoiras, cúter, pegamento de barra, cartolinas e lapis de cores son os humildes materiais cos que Mircala traballa "material amigo que se ofreceu xenerosamente para ser medio da miña expresión artística e co que me sinto tan en comuñón como o ebanista coa madeira ou o ourive co ouro", declara o artista no catálogo. Con eles realizou estas esculturas, que se mostraran no Pazo de Xelmírez ata finais do mes de agosto, para logo trasladarse a Ferrol e A Coruña, cuxa estética se inspira "tanto na arte clásica (dende o Románico ata O Greco) coma nas vangardas artísticas do século XX (expresionismo, construtivismo, minimalismo), para dotar a cada imaxe dun poder renovado". A exposición complétase cun catálogo, un plano que ofrece ao visitante un percorrido iconográfico polas igrexas do Casco Histórico Compostelán, estampas dos santos; recortables...

Jack Mircala é un dos artistas máis orixinais do panorama español do momento. Ilustrador e escritor, as súas obras, no que se refire ao guión, mostran un fondo coñecemento dos clásicos da literatura internacional, e respecto ao debuxo, destaca a asimilación do mundo da ilustración clásica mesturado coas novas tendencias do cine e do debuxo máis vangardista.

Foi Premio Lazarillo de Ilustración polo libro El acertijo de Valpul no ano 2000, e traballa como ilustrador para as mellores editoriais españolas: Espasa, Anaya, Santillana, Bruño, Hiperión...En 2010, publica con El Patito Editorial a primeira obra da colección El Baúl de las Sombras de Jack Mircala, co título Lóbrego Romance, Pálido Fantasma (en galego e en castelán); e no mes de novembro presentará o segundo título desta serie.

O artista galego Deli Sánchez inaugura no Centro Empresarial do Tambre unha exposición de pintura titulada 'Alén da paisaxe'.

Ven, achégate. Camiñemos…
É o tempo da poda dos vimbios, da nudez do castiñeiro, da explosión de cor nos mares de herba e nos prados. Lugares espello, terra e magma, terra e auga. A alma recoñece a través dos sentidos ás cores que se revelan, as formas e contornos da materia, que emerxen do espírito da natureza e conversan co espírito tépedo e vibrante do artista.
Porque el, sempre fiel, só recolle, pinta en trazos ceibes toda a liberdade da arte natural.

Ven, achégate. Observa…
Ser, inconmensurable… Mirada queda dende o Pico Sacro, ata o máis profundo. Alén da paisaxe.

A exposición itinerante 'Un canto e unha luz na noite. Asociacionismo cultural en Galicia (1961-1975)', ideada e organizada polo Consello da Cultura Galega en colaboración coa Fundación 10 de marzo, rescata e destaca en vinte paneis explicativos o papel dinamizador e transformador dos axentes e das asociacións culturais en Galicia nos últimos quince anos da ditadura franquista. Arranca en 1961, ano de creación en Compostela da primeira asociación cultural galega “O Galo”.

Na presentación do libro-catálogo o presidente do Consello da Cultura Galega, Ramón Villares, salienta que a mostra “foi ideada para recoller, recoñecer e difundir o traballo das xentes e os colectivos pioneiros do asociacionismo cultural, rescatando ese seu legado da brétema do tempo, activando a memoria e incorporando eses activos a este tempo noso”. E engade: “Para cumprir ese obxectivo terá a mostra carácter itinerante pola Galicia que as entidades asociativas propulsoras da cultura converteron en argumento para o estudo e o coñecemento e en argumento para a reflexión e a transformación da sociedade”.

O comisario da exposición, Ricardo Gurriarán, chama a atención o xeito de traballo das asociacións culturais daquel tempo, que resume nunha metodoloxía integradora e na súa penetración no tecido social. Subliña tamén o feito de que “co seu quefacer tenaz e unha metodoloxía de prudencia moi acaída, malia os numerosos atrancos que impoñía a ditadura, aquelas asociacións culturais dos anos sesenta e setenta e os seus axentes deron os primeiros pasos na construcción dunha cultura nacional ao servizo dunha cidadanía de país, en constante pulso coas instancias do Réxime”.

Gurriarán lembra que a mostra baséase nunha importante recolleita de material, máis de vinte mil documentos escaneados -depositados agora no Consello da Cultura Galega a disposición dos investigadores- e en entrevistas con duas ducias de persoas relacionadas con aquela dinámica asociativa. Elaborouse asemade un libro-catálogo no que 19 autores analizan outras tantas facetas daquel legado asociativo orientado á defensa e á promoción da lingua e da cultura de Galicia. Figuran aí as contribucións de Antón Snatamarina, Henrique Harguindey, Camilo Nogueira, Xosé Luís Chao, Xosé Carlos Sierra, Lalo Gutiérrez, Manuel Lourenzo, Tino Caamaño, Alfonso Vázquez Monxardín, Antón Costa, Miguel Anxo Seixas, Manuel F. Rodríguez, Euloxio R. Ruibal, Elías Torres, Martinho Montero, Luíos Álvarez Pousa, Xesús Alonso Montero, Xosé María G. Palmeiro, Manolores Villanueva e  Manolo Caamaño.

A exposición, conformada por 20 paneis explicativos, detalla e ilustra o contexto sociopolítico e cultural, os antecedentes do asociacionismo, o xurdimento asociativo, a organización do traballo, as relacións co exterior e o exilio, o asociacionismo como primeira fase da normalización cultural, “O Galo” (Compostela, 1961), “O Facho” (A Coruña, 1963), a Asociación Cultural de Vigo (1965), o asociacionismo en Pontevedra, Ourense e Lugo, a eclosión asociativa no exterior (1967-1968), a vida asociativa, a lingua, o teatro, o libro, a liturxia, a música, a cinematografía e a plástica, os medios de comunicación e a política. Un accionar polìtico que, pouco despois, se orientaría prioritariamente á dialéctica da conquista da autonomía e a recuperación das liberdades e os dereitos democráticos, nalgunha medida debedores deses e doutros esforzos e contributos anteriores.

Ata mediados do mes de xuño, a Fundación Granell acolle a mostra 'Encadernando', unha exposición organizada pola Consellería de Economía e Industria a través da Fundación Centro Galego da Artesanía e do Deseño, que achegar á sociedade o traballo dos artesáns galegos, contribuíndo á súa promoción e posta en valor.

'Encadernando' é unha antoloxía de pezas e de creadores de encadernación artesanal elaborada en colaboración coa Asociación Galega de Encadernación de Arte (AGEA), coa que se representa a gran diversidade existente neste oficio en Galicia. O exquisito traballo cos diferentes materiais, así como o uso dunha variedade de técnicas artesanais, contribúen a facer da encadernación unha actividade económica na que os artesáns galegos son un referente a nivel nacional e internacional.

A mostra 'Encadernando', que se pode ver na Fundación Granell tras o seu paso pola Coruña, está formada por 26 pezas coas que se mostra como a encadernación contribúe a converter os libros en pezas de gran beleza estética, persoal e única. As obras foron elaboradas por sete profesionais da encadernación inscritos no Rexistro Xeral de Artesanía da Xunta, e que representan, polo tanto, a marca Artesanía de Galicia.

Na biblioteca do Parlamento de Galicia (Rúa do Hórreo, 63) está aberta ao público a exposición “A Arquitectura do Parlamento de Galicia. De Facultade de Veterinaria a sede da Cámara lexislativa galega” que fai un percorrido visual a través da historia do Pazo do Hórreo.

A mostra está integrada por diferentes paneis explicativos da evolución do conxunto arquitectónico, e unha maqueta do edificio actual na que se poden apreciar a estrutura e distribución actual da sede da Cámara galega.

O horario de visita da mostra é o comprendido entre as 09,30 e as 14,00 horas de luns a venres, e de 16,30 a 19,00 horas, de luns a xoves.

Os visitantes que o desexen tamén poden efectuar unha visita guiada á sede do Parlamento de Galicia, concertando unha cita telefónica (981 55 13 00) ou a través da páxina web da institución: www.parlamentodegalicia.es

'Políptico. Un comentario sobre a posta en valor do patrimonio' é o novo proxecto do artista Enrique Lista concibido para a Zona “C”. Comisariado por María Marco foi o traballo seleccionado no 2011 entre todos os alumnos do curso de posgrao Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas da Universidade de Santiago de Compostela e agora podemos velo na Zona “C” grazas ao convenio entre a USC e a concellaría de Cultura para o fomento de intervención de creadores na Zona “C”.

Na inauguración participarán, ademais do artista e a comisaria; Amelia González, tenente de alcalde; José Víctor Carou, director-xerente do Auditorio de Galicia; o director do máster, Federico López Silvestre, e o coordinador Pedro de Llano.

Políptico, instalación fotográfica, propón “un comentario sobre a posta en valor do patrimonio”, unha reflexión sobre a construción do discurso visual e o seu papel lexitimador dentro do noso patrimonio cultural. O artista concibe unha serie de fotografías e obxectos que conectan a repostería tradicional galega coa mitoloxía asociada á alimentación e a explotación mercantilista do patrimonio simbólico.

O proxecto de Lista ten a súa orixe na investigación predoutoral tutorizada polo prestixioso fotógrafo Manuel Sendón. Convídanos o creador á reflexión a partir de imaxes-icono do noso patrimonio cultural vinculadas á tradición xacobea como a repostería – souvenir: tartas de Santiago ou doces con formas de vieira consagrados como símbolo e identidade da cultura galega. Estes elementos amósanse na Zona “C” nun percorrido similar á disposición de imaxes en lugares de culto da tradición cristiá.

O espazo queda presidido por un tríptico principal (que da nome a intervención), fotografías realizadas cunha impecable calidade formal que seguen a tradición do bodegón barroco español (Sánchez Cotán) ou prácticas artísticas máis contemporáneas vinculadas ao potencial simbólico da comida (Vik Muniz, etc)

“Políptico” recorda que non existen produtos ni costumes inocentes e que a nosa civilización constrúese sobre a base de profundas cargas culturais. Un proxecto de investigación e análise social  tomando como punto de partida as tradicións culinarias de Galicia xa que en ela conflúen aspectos determinantes como a industria, a identidade local, o patrimonio ou a relixión.

Enrique Lista (Malpica de Bergantiños,1977). Estuda Belas Artes na Facultade de Pontevedra e gráfica publicitaria na Escola de Artes Pablo Picasso da Coruña. Ten desempeñado diversos traballos nos campos do deseño gráfico, das artes plásticas e da fotografía.

Como artista plástico participou en varias exposicións, principalmente con traballos fotográficos, entre elas: Cosas que solo un artista puede hacer (MARCO. Vigo), La osadía del bufón (Centro Torrente Ballester. Ferrol), A títol propi (Sant Andreu. Barcelona), Outonarte 2009 (A Coruña), Situación (CGAC. Santiago de Compostela), Enrique Lista, licenciado en belas artes (Sala Alterarte. Ourense), Nada que ver (Casa da Parra. Santiago de Compostela), Lacôme con grelos. 8 artísticas recetas gallegas (Centro de arte Joven de la Comunidad de Madrid), Temperatura ambiente (Sant Andreu. Barcelona), Corpografías (Galería Sargadelos. A Coruña), Resistentes (Pazo da Cultura. Pontevedra), Diferentes. Junge spanische kunst in Asbach (Museum Kloster Asbach. Rotthalmünster. Alemaña), MICA-ASSAIG I: Artista (Museu Miquel Casablancas. Barcelona), Residentes 05 (Obra Social Caixa Galicia. Santiago de Compostela), Ausencias e memoria (itinerante Galicia) ou O feito fotográfico (MARCO. Vigo)

María Marco é crítica e comisaria de arte contemporánea. Licenciada en Humanidades e Belas Artes, actualmente realiza a tese de doutoramento sobre os procesos de desmaterialización na escultura contemporánea mentres colabora en varias plataformas editoriais como DARDOmagazine. Recibiu diversas axudas de produción, entre elas no Masachussetts Art College (Massart) de Boston (EUA) ou no Kulturmodell de Passau (Alemaña).

Do cultivo do liño no Val de Vea sabemos por diversas fontes que dan fe da súa importancia, igual que a elevada produción está testemuñada pola existencia dun trillo para o liño no lugar de Curuxeiras (Santeles). Pero é o instrumental máis miúdo,espadelas e espadeleiros, o que, unido ao anterior, nos dá unha idea da importancia económica da produción do liño e do seu alto valor social no que concorren as relacións de veciñanza que levan parellos os traballos comunitarios.

O traballo de transformación do liño, case exclusivamente feminino, era un proceso moi longo e laborioso que requiría un grande esforzo por parte de numerosas persoas. Consta de catro fases principais: o cultivo e a colleita, a obtención da fibra, a transformación en fío e a elaboración de tecidos. Na maioría das fases o volume de traballo era tal que as mulleres da casa non eran suficientes para afrontalo, razón pola que pedían axuda ás parentes e veciñas. Estas xuntanzas, baseadas na reciprocidade e na gratuidade, remataban sempre nunha festa á que acudían os mozos e a veciñanza, converténdose nun acontecemento social, sobre todo para as mulleres, pola vinculación do seu lecer cos traballos colectivos femininos.

Cada muller acudía ás espadelas levando a propia ferramenta, espadela e espadeleiro, profusamente adobiadas cos máis diversos motivos decorativos (rosáceas, soles, rodas, abanos, cordóns, custodias e corazóns con incrustacións de cristais e espellos) e con policromía variada. Non cabe dúbida de que esta ferramenta tamén outorgaba certo prestixio social á propietaria, que a amosaba nas concorridas espadelas e presumía da súa feitura.

Para estas mulleres a súa ferramenta contaba cun valor engadido: o feito de tratarse de obxectos que pasaban de xeración en xeración. Algúns, regalos de mozos coma sinal de compromiso, outros encargados a carpinteiros da zona e, nas casas de menos recursos, algún membro da familia –pai, tío, avó ou irmán– copiaba agarimosamente os modelos dos carpinteiros simplificando tallas e motivos.

Esta mostra pretende, pois, dar testemuño dunha singular manifestación, xa non só laboral, senón tamén artística, onde a cultura popular aínda garda sorpresas.

A Fundación Araguaney inaugura a obra retrospectiva do artista noiés Nacho C. Beiro. “Diálogos de cor” é o nome da mostra composta por 20 cadros, na súa maioría acrílicos sobre tea, onde hai un claro predominio das cores cálidas.
 
Nacho C. Beiro cursa estudos na Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos de Barcelona en 1967. Anos despois trasládase a Berlín onde traballa conxuntamente con grupos de Arte Transvanguardista. Alí proxecta as escenografías de varias obras de teatro.
 
Entre outros traballos, Beiro ilustra diferentes portadas de libros, entre eles Informe 0?A educación en Galicia, da Universidade de Santiago ICE, así como dez capítulos da edición príncipe de ?O Quixote? de Xuntanza Editorial. Participa, ademais, nos tres días de arte en Xirona con montaxes e espazos creativos, funda conxuntamente a sala de arte ?Triángulo? e realiza os trípticos ?Tempos de Mar? para a casa dá cultura ?Avilés de Taramancos? (Noia) e ?Andan ó Mar? para a confraría de pescadores de Portosín.?É tamén o encargado de pintar a bóveda do teatro Coliseo de Noia e de deseñar diversos espazos comerciais: Cafeterías Iacobus (Santiago)...?Ademais de todo isto, imparte cursos de acuarela, debuxo, pintura, gravado, pintura mural, para diversos estamentos.?
 
 
As obras de Nacho están repartidas por diferentes museos e países, así como en numerosas coleccións particulares. expuxo de forma individual e colectiva en lugares como: Galería Temps (Barcelona), Galería Riba (Barcelona), Galería do Gall. San Cugat do Vallés (Barcelona), Galería Bennassar. Pollença (Mallorca), Galería Dama, Galería Vilas-Art, Museo Vale Inclán (Pobra do Caramiñal), Galería Catro (A Coruña), Galería Pardo Bazán (A Coruña), Sala de Arte Triángulo (Santiago), Bienal de Branco e Negro (Madrid), Bienal do Deporte nas Belas Artes, Bienal de Pontevedra, Salón de Outono (Sagunto), Real Maestranza de Cabalería de Sevilla, Bienal do Deporte ?Fútbol Club Barcelona?, Concurso Internacional de Debuxo ?Inglada i Guillot?, Mar de fondo. San Martín Pinario (Santiago), Pintores para unha colección (A Coruña)?
 
Desde que obtivo en 1967 o seu primeiro premio de acuarela das Corts (Barcelona), non deixou de recibir numerosos recoñecementos polo seu labor como artista.

A galería de arte Espacio48 presenta ata mediados do mes de xullo a exposición “Finis Terre” de Marta Moreiras, unha nova fotógrafa compostelana que vive dacabalo entre Londres e Santiago.

Marta Moreiras (Santiago de Compostela, 1981), é unha fotógrafa que vive dacabalo entre Londres e Santiago de Compostela. Os seus proxectos deambulan entre a fotografía documental e a arte, xa que as súas obras non só se constitúen nunha evidencia respecto da realidade, se non que exploran os límites que hai entre o real e o ficticio. Deste xeito, Marta Moreiras consegue que o espectador non só perciba a imaxe en si, senón que senta a emoción que emana a súa representación e reflexione sobre a mesma. En 2009 cursa o Máster en Fotoperiodismo e Fotografía Documental da UAL (University of the Arts London). Esta formación representa un punto de inflexión na súa carreira, xa que é a partir de entón cando comeza a desenvolver proxectos que combinan unha base documental cunha aproximación conceptual da realidade. O seu traballo expúxose en España, en Gran Bretaña e nos Estados Unidos, entre outros lugares.

“Finis Terre” é un proxecto artístico-documental que explora os límites entre mito e realidade a través da fotografía e o son. O escenario elixido é Galicia, un lugar onde a lenda fúndese coa historia e a ficción confúndese coa realidade desde a orixe dos tempos. Marta Moreiras aposta por unha paisaxe contemplativa e silenciosa, representada naqueles lugares que permanecen impasibles ante o caos, alleos a calquera alteración que os desvirtúe. Deste xeito, consegue atrapar a través da súa cámara un instante concreto, deteno e conxélao no tempo, e aprisiona ese momento único e irrepetible para sempre, e tal e como reflexionaba Roland Barthes sobre a fotografía, grazas a este xesto “permite repetir mecanicamente o que nunca poderá repetirse existencialmente”. Aproveitándose das incontables posibilidades que ofrece a fotografía, Marta Moreiras logra facernos partícipes dun momento máxico que lonxe de quedarse no esquecemento, podemos volver gozar ata nun espazo pechado como é a sala expositiva dunha galería de arte.

As suxerentes e misteriosas imaxes que se presentan en caixas de luz rodeadas dunha atmosfera visual e sonora creada especificamente para a mostra, irradian unha forza magnética que atrae a nosa mirada. Unha mirada que viaxa a escenarios reais pero ao mesmo tempo cargados da fantasía onírica que se
produce durante as noites de lúa chea, e que vai máis aló da apreciación humana. Esta sensación apóiase á súa vez no complemento sonoro que envolve o espazo, un elemento decisivo que funciona como o verdadeiro catalizador nunha viaxe onde a percepción non ten límites. O son corre a cargo do músico e sound artist Marc Bonet (Barcelona, 1982). A súa obra explora temas de comunicación abstracta, percepción e a interrelación entre realidade, ilusión e identidade cultural.

Segundo a propia autora “Finis Terre volve á orixe da paisaxe contemplativa e rende homenaxe a unha rexión onde a natureza recorda constantemente a quen a habita que a súa forza e o seu dominio son superiores a calquera cousa imaxinada”. E como consecuencia destas intencións, na exposición ten un gran protagonismo o pracer visual que se produce ao descubrir dita natureza dunha forma tan auténtica e inusual.

Durante o mes de xuño, o Claustro do Colexio de Fonseca acolle unha exposición dunha selección do viñetista Andrés Rábago García (El Roto), comisariada por Juan Carlos Arbex, que coincide co Día Mundial do Medio Ambiente e co desenvolvemento do Cumio da Terra (Río + 20) convocada por Nacións Unidas en Río de Xaneiro. Dous acontecimentos internacionais aos que desexa sumarse o mundo universitario de Galicia.

Coas súas viñetas, El Roto propón unha inmersión na sustentabilidade e nas raíces dun modelo económico que campa ás súas anchas sen reglas nin pudores. A chamada á inmersión tamén é o aviso de afundimento dirixido a unha sociedade anestesiada e brutalizada.

O Salón Artesonado e a Capela do Colexio de Fonseca acollen ao longo do mes de xuño 'O triángulo e o ruído. Diego Santomé', unha exposición comisariada polos alumnos da V edición do Máster en Arte, Museoloxía e Crítica da Universidade de Santiago de Compostela, que se articula nestes dous espazos do Pazo de Fonseca. Cada estancia acolle unha obra, ambas ligadas por un mesmo discurso, unha liña argumental sólida, establecida polo artista Diego Santomé. Fiel a si mesmo, reverencia nestas obras a súa poética do social, materializando formas, “fundindo” o contido conceptual das pezas co material físico, conformando a corporeidade propia do escultórico, do tallado.

A sala de exposicións do compostelán hotel Puerta del Camino acolle ata mediados do mes de xullo a mostra “Rincones” coa obra máis recente da pintora cántabra Marisa Caballero. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

Na exposición poderase contemplar unha serie de referentes culturais que forman parte do imaxinario colectivo, da Compostela pétrea á torre de Hércules. No entanto, afástase da representación clásica dos diferentes xéneros pictóricos e recorre, nun claro proceso mental de síntese, de evocación do recordo, a unha interpretación esquemática daqueles lugares ou símbolos comúns.  Nesas obras a artista emprega cores planas, renuncia aos volumes e prescinde de detalles que considera anecdóticos como a precisión descritiva ou os asuntos complementarios ao tema principal.

En conxunto pódese dicir que a oposición ao xesto, á expresión, en favor da referencia leva á artista a alcanzar cotas de abstracción, mental e formal, inusitada. Deste xeito, parece manifestar ao espectador como a memoria aboceta a imaxe nos seus trazos definidores esenciais.

Marisa Caballero
Se nos fixamos na traxectoria pictórica, corenta anos, de Marisa Caballero constatamos unha linealidade figurativa e paisaxista que combina, en tempos recentes, cunha obra moito máis próxima á abstracción. Este feito pon de manifesto a permanente procura da artista da superación comunicativa a través da pintura

O espazo expositivo A.dfuga inaugura a nova mostra do artista Bernardo Tejeda, unha exposición comisariada por Rosa Ulpiano.

"Gardián de calquera desvío, o cuadrilátero deixa paso a un escenario onde o corpo perde a súa tensión, vestixio de languidez, lasitude intrínseca, evocadora dun corpo despreñado. Restos de loita transmutados a un espazo íntimo, a un habitáculo como paradigma de robusta sensibilidade. Na medida que o espazo habitable está moldeado por unha filosofía contraría á unidade cuadrangular instaurada, intentamos controlar non o que existe, senón o que, en nome dese presuposto, non debería existir.
Linguaxes plásticas e estruturas matemáticas constrúen espazos enigmáticos, producindo sitios desviados na súa unidade principal. Conxunción de realidades levadas ao campo do factible, nun cruzado intercambio alegórico. Un espazo inhabitable onde reside o corpo nu, fronte a outro escenario inhóspito onde en aparencia debería habitar. A conceptualización de Bernardo Tejeda, conxugada pola reversibilidade técnica de Carlos Salazar subscribe unha produción de lugares enfrontados. A aparencia do corpo queda desvirtuada nun constante intercambio de espazos e formas. Un desafío metaforizado transfigurando o esencial en físico, en lugar sacrificial afastado da irreversible negritude lineal posmoderna.
O esencial preséntase no seu antagonismo e a súa propia imposibilidade de habitar coa que teñamos para construír un mundo da orde. Unha 'machine à habiter', indicaría Le Corbusier, para constituír ao mesmo tempo o seu contexto total de incerteza. Cando todo está substituído por unha perspectiva lineal, baixo un control ou regra compartida, seguimos habitando unha realidade ou unha ficción? É posible que todo estea implicado nunha regra compartida, nun envite de intercambio de contrapostos. Pel externa de posición singular, descrición do tanxible ou contrario, de vitoria ou derrota, o intelixible ou abrupto, ambigüidade que vai máis alá dun intercambio impropio. As luvas quedan ao descuberto a través da súa segunda pel interna. Unha pel delatada, que mostra unha fráxil condición, a súa nova pegada,".
Rosa Ulpiano

A terraza xardín do restaurante Porta Faxeira acolle ata o mes de setembro '4 x 4', unha exposición colectiva dos escultores Oscar Aldonza, Luis de las Cuevas, Alfonso Rivero de Aguilar e Camilo Seira.

Estes catro escultores presentan obras en madeira, bronce, e pedra, principalmente, nas que o fío condutor é a representación figurativa, dende ópticas e interpretacións persoais.

Os catro artistas que toman parte na mostra intervirán os distintos espazos deste espazo-jardin no que inaugurou a súa última exposición Luis de Las Cuevas hai un ano, sendo o primeiro artista que abría o convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Segundo este convenio, dinamízanse expositivamente os emblemáticos espazos desta empresa. Un ano máis tarde, expuxeron nos distintos espazos Alfonso Rivero de Aguilar, Rafael Masiá, Julio Sanjurjo, Camilo Seira, Andreas Ruiz, Alfonso Blanco, Mila Vázquez, Fernando Yáñez e Alexandro.

O xardín do Hotel Virxe da Cerca acolle a exposición de esculturas do artista ourensano Buciños. unha mostra que se inscribe no convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

O escultor Buciños recibe o seu nome do topónimo da parroquia lucense onde naceu na década dos anos 30. Licenciouse na escola Superior de Belas Artes de San Fernando en Madrid. Na década dos 70 formou parte da renovación artística en Galicia. Xunto con Xose Luis de Dios, Xaime Quessada, Virxilio, Acisclo e Baltar, recibiu o nome de "Os artistiñas" polo intelectual Vicente Risco. Este grupo era o desaparecido Volter, xa que era neste local onde estes artistas se reunían e a partir de aí xurdiron grandes proxectos.

A súa obra é fundamentalmente figurativa: maternidades, figuras femininas, representadas principalmente en bronce, parellas, etc... son os seus temas máis recorrentes representados en obra monumental, conmemorativa ou de pequeno formato. E faino cunha gran sensibilidade, ductilidade e creatividade, espremendo do material formas cunha gran tenrura, onde en moitas ocasións está representado o mundo rural galego.

A lista de monumentos, premios, e exposicións é longa. A última exposición institucional realizouna no Centro Cultural da Deputación de Ourense e este mes de xuño regresa cunha monográfica a Santiago de Compostela, despois de máis de 8 anos sen expoñer na cidade. 

Amador Iravedra (París, 1966) presenta en Compostela, por primeira vez e por partida dobre, o seu traballo titulado 'Sofas', que ten o seu punto de partida en fotografías realizadas nas rúas de Londres e que transcorre cara a un espazo conceptual que reflexiona sobre o poder da mercadotecnia, a calor do fogar, a memoria dos obxectos vividos e o seu destino final.

Durante ambas as dúas inauguracións desenvolverase a intervención artística SOFÁS IRAVEDRA. Un SEAT 600 de cor vermella, do ano 1959, cun sofá na baca e cos logotipos da marca ficticia SOFAS IRAVEDRA, circulará polo casco histórico da cidade acompañado dun grupo de rapaces e rapazas ataviados con camisetas coa mesma imaxe corporativa, invitando os transeúntes a que asistan á grande exposición de SOFAS de Amador Iravedra.

"Deambular polas rúas de Londres é un regalo para os ollos, moita información en infinidade de imaxes que se amontoan na túa cabeza, pero que é o que quero contar? Resolvín a miña dúbida dende o instante en que encontrei o meu primeiro sofá* abandonado, ou quizais el me encontrou a min cando me chamou poderosamente a atención e decidín fotografalo dende un encadre frontal, directo, deixando ver o habitualmente gris background londiniense. Un tempo despois empecei a fixarme nos catálogos de sofás e o seu mundo ideal de fogares e familias felices, inspirado por esa publicidade decidín montar a miña propia campaña: SOFÁS IRAVEDRA, con camisetas e cartelería previas ás miñas exposicións, que cun aceno despista o espectador e o introducen nunha galería de arte a ver a serie de fotografías SOFAS".
Amador Iravedra

*Sofá: Cálido elemento do fogar que che acolle nos seus brazos sempre que o necesitas e que antes ou despois adoita rematar na rúa, ás veces ten a súa segunda oportunidade e alguén o recolle, marabillas da reciclaxe. 

Amador Iravedra (París, 1966) presenta en Compostela, por primeira vez e por partida dobre, o seu traballo titulado 'Sofas', que ten o seu punto de partida en fotografías realizadas nas rúas de Londres e que transcorre cara a un espazo conceptual que reflexiona sobre o poder da mercadotecnia, a calor do fogar, a memoria dos obxectos vividos e o seu destino final.

Durante ambas as dúas inauguracións desenvolverase a intervención artística SOFÁS IRAVEDRA. Un SEAT 600 de cor vermella, do ano 1959, cun sofá na baca e cos logotipos da marca ficticia SOFAS IRAVEDRA, circulará polo casco histórico da cidade acompañado dun grupo de rapaces e rapazas ataviados con camisetas coa mesma imaxe corporativa, invitando os transeúntes a que asistan á grande exposición de SOFAS de Amador Iravedra.

"Deambular polas rúas de Londres é un regalo para os ollos, moita información en infinidade de imaxes que se amontoan na túa cabeza, pero que é o que quero contar? Resolvín a miña dúbida dende o instante en que encontrei o meu primeiro sofá* abandonado, ou quizais el me encontrou a min cando me chamou poderosamente a atención e decidín fotografalo dende un encadre frontal, directo, deixando ver o habitualmente gris background londiniense. Un tempo despois empecei a fixarme nos catálogos de sofás e o seu mundo ideal de fogares e familias felices, inspirado por esa publicidade decidín montar a miña propia campaña: SOFÁS IRAVEDRA, con camisetas e cartelería previas ás miñas exposicións, que cun aceno despista o espectador e o introducen nunha galería de arte a ver a serie de fotografías SOFAS".
Amador Iravedra

*Sofá: Cálido elemento do fogar que che acolle nos seus brazos sempre que o necesitas e que antes ou despois adoita rematar na rúa, ás veces ten a súa segunda oportunidade e alguén o recolle, marabillas da reciclaxe.     

Ata finais do mes de xuño, o segundo andar da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle 'The Living Daylights (1987): 25º aniversario', unha exposición que conmemora o 25 aniversario da estrea do film de James Bond "The Living Daylights" (1987).

'Gallaecia Petrea' é a primeira exposición do Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura, unha das mostras máis ambiciosas organizada na nosa Comunidade. A través dela, o visitante pode percorrer a historia da construción da cultura galega a partir dun elemento tan emblemático como a pedra.

A mostra, que ocupa os 6.600 metros cadrados do Museo, organízase en seis áreas: Xeoloxía, Prehistoria, Roma, Medieval, Moderna e Contemporánea. As pezas, algunhas de ata dez toneladas de peso, proceden de diferentes partes de Galicia, España e de Portugal. A mostra engloba dende un petroglifo, como elemento exclusivo que en todo o mundo só se ten atopado en Galicia, ata pezas dos grandes da escultura galega contemporánea como Francisco Leiro, Manolo Paz ou Silverio Rivas.

Na exposición, a pedra está presente como elemento de desenvolvemento, materia base dunha das industrias máis puxantes de Galicia (granito, pizarra…). Inclúe unha aproximación dende a xeoloxía, na que, a través de presentación didácticas, explorase Gallaecia como territorio onde se poden atopar algunhas das rochas máis antigas da Península.

Máis información aquí

A Cidade da Cultura participa na celebración do centenario de Eugenio Granell acollendo a exposición 'O encontro na poética de Eugenio Granell', comisariada por Natalia Fernández e por Eduardo López Valiña. A mostra inclúe diversos debuxos, óleos e construcións do artista ao que moitos consideran o último representante español do surrealismo.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

Con motivo da celebración do centenario de Eugenio Granell, o Museo do Pobo Galego acolle unha exposición que reúne a súa valiosa colección de arte étnica.

Ao igual que moitos dos seus compañeiros de movemento, Granell compartía coas culturas étnicas unha percepción similar do obxecto. Segundo certos rituais, as máscaras, esculturas e outras pezas personifican os espíritos e transforman o individuo que os porta. Aberta ata o 2 de setembro, a mostra recolle a obra máis significativa do artista homenaxeado a este respecto.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

O colectivo A Travesa inaugura unha mostra titulada "En proceso". Na exposición móstranse as diversas ideas que ten un artista para chegar ao seu proxecto ou traballo final. Por medio de bosquexos, cadros inacabados, debuxos a medio facer presentaranse os distintos modos de interpretar o proceso artístico.

Baixo o nome de 'O surrealismo hoxe', a Fundación Eugenio Granell acolle unha exposición que, de xeito cronolóxico, mostra a traxectoria do artista galego centrándose na súa faceta de pintor. Deste modo, a mostra presenta os fitos fundamentais do seu desenvolvemento artístico, como a introdución ao mundo do surrealismo e a relación de amizade e influencia recíproca que estableceu cos artistas que coñeceu tanto nos distintos países que o acolleron no seu exilio como na súa volta a España.

A exposición, que ocupa dúas plantas completas do Pazo de Bendaña coa intención de exhibir a traxectoria artística completa do pintor, reúne tamén pezas clave da obra doutros artistas que seguen mantendo vivo o movemento surrealista.

Con motivo do oitavo aniversario do seu falecemento, a Asociación de Arte A Travesa quere render homenaxe ao pintor Carlos Bóveda por medio dunha exposición que traza un percorrido pola súa evolución artística.

'Medio século na obra de Carlos Bóveda (1954 - 2004)' reúne unha escolma dos habitantes do mundo bovediano.

Nado en 1933, Carlos Bóveda formouse traballando dende os 15 anos como decorador na Cerámica Celta de Pontecesures, por onde pasaron artistas como Asorey, Maside ou Castelao. No ano 1962, emigrou a Buenos Aires, donde pasou 40 anos até os seu emotivo regreso a Galicia, no ano 2002, coa exposición Reencontro, en Santiago de Compostela.  Na Arxentina estableceu contacto con outros artistas na diáspora como Laxeiro, Castro Couso, Geno Díaz e Solla, ademáis de realizar múltiples exposicións individuais e colectivas e ser membro da comisión de cultura do Centro Lucense de Buenos Aires.

Como autodidacta que foi, Carlos Bóveda destacou por un eterno afán de superación que ía en paralelo a unha sobria tranquilidade como pintor, patente na súa pintura, cálida e inimiga das estridencias, donde a cor xoga un papel fundamental. Galicia, omnipresente na súa pintura, foi a súa musa aos dous lados do Atlántico e foi tamén cuestión primordial tanto na súa obra coma no seu pensamento. Bóveda contou a historia da súa terra dende un cariñoso humanismo que daba voz a paisanos e paisaxes, os grandes protagonistas dos seus cadros. Estes son costumistas, cheos de peixeiras, labregos, sementeiras e mariñeiros, e gozan dun realismo expresivo que fuxe das normas pictóricas situándose á marxe dos movementos artísticos propios da época.

Casa Galicia Xapón organiza a exposición de fotografía "Wakayama: Terra dos deuses xaponeses e de Buda", unha mostra composta por trinta imaxes dos lugares sagrados desta prefectura de Xapón.

A prefectura de Wakayama mantén unha amizade coa Xunta de Galicia dende o ano 1998 por un irmandamento relacionado cos camiños espirítuales "o Camiño Kumano Kodo e o Camiño de Santiago" que foron declarados como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. O gobernador desta prefectura de Wakayama, Sr. Yoshinobu Nisaka, visitará a exposición acompañado polos responsables do goberno galego o día 5 de xullo, xoves, ás 11:00 horas.

Lugar: Sala de Arte do Parador Hostal dos Reis Católicos.

Ata mediados do mes de setembro, o centro cultural Novacaixagalicia de Santiago ofrece un repaso pola obra de Eugenio Granell repartida en coleccións institucionais e privadas. 'O espello do pintor. Eugenio Granell nas coleccións institucionais galegas' recolle, ao longo de 77 obras, todas elas pertencentes aos fondos de diferentes institucións galegas, toda a traxectoria pictórica de Granell: o encontro con André Breton, os seus primeiros pasos como pintor, a influencia de Picasso e a idea da metamorfose, as súas «Paisaxes máxicas» de Nova York, o encontro coa figura humana nos anos setenta, os paxaros como símbolos do seu universo máis íntimo, o mundo da literatura e da palabra, as mulleres, as construcións e o seu espello de pintor dos últimos anos.

Os fondos que alimentan a exposición pertencen á Fundación Granell, Consellería de Cultura Xunta de Galicia, Consorcio de Santiago, Auditorio de Galicia, Deputación da Coruña, Fundación María José Jove, Museo de Pontevedra, Museo Carlos Maside de Arte Contemporánea, Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa, Novagalicia Banco e Novacaixagalicia.

Ata finais do mes de agosto, o Salón Artesonado e a Capela do Colexio de Fonseca acollen a mostra titulada 'Heroes ocultos: Inventos xeniais. Obxectos cotiáns', unha exposición producida pola Obra Social "la Caixa" que pretende amosar -a través de pezas, imaxes e vídeos- catro aspectos particularmente interesantes dunha serie de obxectos fabricados millóns de veces pero que seguen a ser indispensables no día a día: a innovación coa fascinante historia da invencións destes obxectos, a produción coas condicións técnicas da súas fabricacións, a evolución co desenvolvemento histórico da diversidade de modelos e variantes e a inspiración da súa estética.

Visitas guiadas para grupos, previa cita no teléfono 981 554 400

'En catro movementos' non é unha exposición antolóxica nin unha retrospectiva da artista Esther Ferrer senón un xeito de visualizar os conceptos esenciais que presidiron todo o seu traballo. A exposición constrúese polo tanto, a partir dos mencionados catro conceptos, representado cada un deles mediante distintas obras: pezas de carácter obxectual (fotografías, cadros, obxectos), instalacións realizadas na propia sala e obras performánticas documentadas a través de debuxos, fotografías e vídeos.

“O accidente é parte da performance”. “Cando o concepto está espido e toda a xente o pode ver, a idea ten que ser boa”. “Cando todo está controlado pola institución xa non hai liberdade”. “Non fago arte para o outro, fago arte para min”. “A arte é o único espazo de liberdade”... Estas frases de Esther Ferrer, recompiladas durante anos de conversas, preséntannos unha artista radical, independente, anti-exposición, libre e con ideas propias. Iso todo converteuna desde o inicio do seu traballo como artista, que é o mesmo que dicir desde que empezou a facer calquera cousa, nunha persoa incómoda e admirable, nun exemplo para todos e á vez en alguén difícil de axustar aos roles asignados a un artista polo sistema artístico actual.

Leva máis de corenta anos desenvolvendo un traballo sistemático, rigoroso e metódico arredor do coñecemento do mundo, e aínda que ela afirme que só lle interesa o seu traballo namentres o está facendo, no seu taller, é inevitable preguntarse que sucede con esas obras cando saen do seu taller, cando saen da súa boca. E o que sucedía até hai moi pouco é que eran absolutamente descoñecidas en España, aínda que recoñecidas internacionalmente. Aos poucos hanse ir vendo algunhas das súas performances, algunhas das súas obras... aos poucos e de xeito desordenado e inconexo. Pero é que Esther Ferrer non quere expor, e non é doado, primeiro, convencela e, despois, reducir o seu pensamento a un puñado de obras nunhas salas.

Poderiamos dicir que toda a súa obra se reduce a unha soa: Esther Ferrer. Ela é a obra, non só ela, o seu corpo e a súa enerxía nas performances, senón ela, sempre ela, nos seus obxectos, nos seus autorretratos, na súa procura do infinito a través do número pi; ela en definitiva, co seu corpo, a súa voz, as súas ideas, as súas palabras, a súa lóxica e a súa desmesura.

Simplemente xenial, tentar sistematizar o seu traballo e reconducilo a unha exposición resulta unha loita que só se pode realizar entrando no epicentro do seu pensamento. Falando coas súas palabras, mirando cos seus ollos, tocando coas súas mans. Por isto eliximos catro ideas que están presentes sempre en todos os seus traballos, dun xeito ou doutro: o tempo, o infinito, a repetición e a presenza. En catro movementos, en catro bloques centrados en cada un destes conceptos, a exposición reúne obra obxectual, instalacións e documentación das súas performances, obras esenciais na súa traxectoria e outros traballos inéditos; algúns nunca vistos, nunca realizados, e outros pensados explicitamente para esta ocasión.

Non se trata dunha mostra retrospectiva, porque Esther non é especialmente amiga de mirar cara atrás, tampouco é unha antolóxica, porque iso é propio de artistas que terminaron a súa traxectoria artística e Esther Ferrer segue activa, coma sempre. Esther Ferrer. En catro movementos pretende pór á vista de todos catro dos eixos sobre os que se constrúe a obra de toda unha vida e, especialmente, amosar unha obra de arte sempre en construción, en permanente progreso e desenvolvemento: Esther Ferrer.

Unha coprodución con ARTIUM, Centro-Museo Vasco de Arte Contemporáneo, ES BALUARD Museu d´Art Modern i Contemporani de Palma e AC/E Acción Cultural Española.

Ata finais do mes de setembro, a Galería Trinta reúne os traballos de Esther Ferrer (San Sebastián, 1937), nunha mostra que conserva o espírito independente da artista, sempre á marxe de tendencias e a sombra dos intereses políticos.

"Hai uns anos pareciamos combatentes dunha guerra rematada. A xente dicíache: pero ti fas performance? Mi madriña, que obsoleta".

"Durante moito tempo tiven que facer outros traballos para subsistir. Por un lado isto era malo, xa que me roubaba tempo para a miña actividade artística, pero por outro tamén era bo porque me daba independencia. Non dependín de nada, nin de institucións, nin de subvencións... e así puiden facer sempre o que quixen. Non obstante é certo que cando consegues un espazo de liberdade para crear, sen que che importe o que dirán, a arte que resulta é, inevitablemente, político".

"Adoito dicir que o meu traballo é un minimalismo baseado no rigor do absurdo. A min gústame moito traballar o absurdo, facer as cousas moi simples. Cando me poño a pensar unha performance, paso o día quitando. Non digo que sexa unha depuración, pero si consiste en extraer todo o superfluo, o adorno. Non pretendo gratificar o espectador. O meu traballo é moi seco moitas veces, máis que sobrio. E gústame moito o rococó e o barroco, pero para que o fagan os outros. Quero que no meu todo saia de forma natural, case só. Como os números 1, 2, 3... son marabillosos. Non hai ningún drama. O drama, se quere, engádello quen o ve".

"A performance é como os vagabundos sen domicilio fixo. Gústame esa idea e en moitas ocasións realicei accións en calquera sitio da cidade. O que non quero é limitalas a un lugar, como as galerías ou os museos. É unha arte nómade. Unha das cousas que me importou nos meus performances é a lixeireza. Isto que o fas, desapareces e non queda nada. Queda na memoria dos que a viron, se queda".

"Non creo que a arte poida cambiar o mundo. Se pensase o contrario debería recoñecer que os artistas o fixemos francamente mal dende os tempos de Lascaux e Altamira, xa que o mundo vai como vai. Penso que a arte pode proporcionar moito gozo, que pode provocar reflexión, que estimula o pensamento, que axuda a vivir (como tantas outras cousas), que che introduce noutros mundos que están neste, como dicía Huxley, e creo que, mentres a humanidade exista, existirá a arte".

Texto extraido da entrevista "Rigoroso absurdo" realizada por Fietta Jarque a Esther Ferrer o 07 de Febreiro de 2009 en El país.

A sala de exposicións do compostelán hotel Puerta del Camino acolle ata mediados do mes de agosto a mostra 'A paisaxe e o retrato a través dos estilos' coa obra máis recente do pintor valenciano, fincado en Eivissa, Emili Pérez. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

Na exposición, formada por distintos óleos e acuarelas, poderase contemplar o eclecticismo creativo do artista e a renuncia convencida a interpretar a realidade que o rodea a través dun único estilo. Desta forma, desfaise das ataduras que supoñen a creación desde un só punto de vista.  O obxecto creativo é o que impera e, o artista, utiliza as ferramentas necesarias para conseguilo. Algúns cadros, de corte abstracto, mostran a importancia que no pintor tivo o automatismo e a simboloxía da cor. As acuarelas empezan cunha abstracción esencial da natureza, nas cales convida o espectador a manter a mesma actitude que o artista asume cando observa a natureza. Iso é, a percorrer cunha mirada analítica  os moitos matices que presenta unha paisaxe, coas súas multitudes de formas  e contrates de cor, utilizando “os terras” para potenciar a pureza cromática evolucionando cara a unha abstracción moito mais xeométrica.

O retrato está tamén presente na exposición con pezas que van do fotorrealismo - variante do hiperrealismo que consiste en pintar un cadro tomando como referente unha fotografía - a un estilo moito máis esquemático e expresivo. Pero todos eles cunha característica común: os fondos planos vermellos que teñen o dobre papel de dotar de forza  dramática e, ao mesmo tempo, centrar a mirada do espectador na figura.

A pesar da gran variedade de xéneros, a exposición mostra unha unidade conceptual. Así ofrece un percorrido ao espectador cuxo punto de partida son os retratos, que se converten en figuras das paisaxes e, finalmente, estes últimos, nun claro proceso de abstracción, dilúense en formas e cores esenciais.

Varios óleos son homenaxes a dous pintores; Joaquim Mir e  Dalí; este último a través dunha paisaxe abstracta. Así mesmo, as composicións lineais que lle fascinaron desde os inicios da súa actividade artística son tratadas tamén desde diferentes perspectivas: desde paisaxes a troncos de árbores figurativos e abstractos.

Emili Pérez Ferrer é profesor de secundaria e pintor. A actividade artística de Emilio Pérez (Sueca, Valencia, 1973) comeza en 1987, aos 14 anos, asistindo á escola de arte Escultor Beltrán na súa cidade natal. Alí, impartiríalle clases o profesor Alfredo Clarós. Posteriormente, no ano 1998, recibiu clases de debuxo por parte do pintor Conrado Meseguer, ademais de clases de óleo impartidas por Manuel  Baixauli.

Baixo o título de 'Memoria de Compostela' o Consorcio de Santiago ideou unha mostra na que se invita ao visitante a realizar un singular percorrido pola historia de Santiago a partir de vellas fotografías e dos primeiros rótulos que conformaron o rueiro da cidade e que son propiedade do Concello.

A orixe destes rótulos históricos está nas primeiras ordenanzas municipais encamiñadas a establecer unha rotulación das rúas en 1837. A rotulación non se fai efectiva até 1866 cando se comezan a colocar nas paredes dos edificios as placas con letras negras sobre fondo branco cunha dimensión de ao redor de 40x30 centímetros. Tamén se procedeu á numeración das vivendas, moitas das cales aínda conservan os rótulos orixinais. Estas placas luciron no rueiro santiagués até 1964 cando, baixo a coordinación do arquitecto Francisco Pons Sorolla, substituíronse por unhas novas placas graníticas cos nomes tallados a bisel, reproducindo un abecedario de tipo romano pintado en vermello sangue. Este deseño é o que segue vixente na actualidade.

Xunto ás placas, a exposición recolle varias fotografías antigas, de finais do século XIX e de comezos do XX, que permiten botar a vista atrás e descubrir novas estampas, algunhas inmutables, da cidade de Santiago de Compostela. A mostra quere ser un recoñecemento ao labor que durante décadas realizou José Luís Cabo Villaverde na recuperación de material gráfico inédito, que veu enriquecer o patrimonio histórico-cultural de Compostela e que compilou no seu libro Compostela. Memoria fotográfica, publicada con Pablo Costa e editado por Ara Solis en 1996.

De forma complementaria, a mostra expón unha serie de reproducións de planos antigos da cidade. Son planos que se gardan nos arquivos municipais e da catedral e no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Destacan un plano procedentes do Arquivo Xeral de Simancas, no que se debuxa a antiga muralla, e dúas vistas de Santiago, de Pier Maria Baldi (1669) e Ramón Gil Rey (1837).

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata o mes de setembro a exposición 'Simbiose alternativa' do artista Leandro Sánchez. A mostra forma parte do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Este mes de xullo cúmprese un ano da posta en marcha deste proxecto expositivo no que xa expuxeron os artistas Masiá, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez e Alexandro.

Leandro Sánchez realizou a súa última exposición no Museo de Ourense e conta cunha intensa traxectoria dende hai corenta anos. Realizou estudos de Belas Artes e Historia da Arte, así como de técnicas de pintura e modelado na escola de Artes e Oficios de Palma de Mallorca. Despois de moitos anos de aprendizaxe e oficio na restauración foi responsable das restauracións levadas a cabo no Museo de Santa Teresa en Ávila.
Foi o fundador na década dos 90 do grupo FONERS de Mallorca. Nos últimos dez anos participou en numerosas feiras de arte, en París, Austria, Lisboa e Italia. A súa obra encóntrase en coleccións privadas e institucións como o Museo de Ourense.

A última das seis exposicións organizadas dentro dos actos de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell pretende ampliar a perspectiva do público sobre o artista. A mostra estará formada por materiais que non teñen relación directa coa pintura e, ademais de seis obras cinematográficas, ofrece documentos gráficos, gravacións domésticas e libros.

Foron moitos os artistas que, procedentes do campo da pintura, mantiveron unha estreita relación co celuloide ao longo da súa carreira. Man Ray, Viking Eggeling, Walter Ruttmann, Marcel Duchamp, Fernand Léger ou Jean Cocteau, por citar algúns exemplos, case todos pertencentes aos movementos dadaísta e surrealista, experimentaron coas posibilidades da cinematografía nunha época na que unha situación global caracterizada por grandes fracturas no ámbito do pensamento e a creación propiciou a disolución dos límites interdisciplinares.

Así pois, non é estraño que un artista como Eugenio Granell, cuxa traxectoria vital influíu tan directamente na súa produción, se sentise atraído e fascinado pola imaxe, tanto na súa vertente fotográfica como cinematográfica. Con todo, os seus experimentos no terreo da imaxe en movemento forman parte dunha faceta practicamente descoñecida até agora salvo para investigadores e interesados na materia. A divulgación das súas películas entre o público máis xeral é un acontecemento relativamente recente que se viu favorecido polo auxe das novas tecnoloxías e polo feito de que estas comezasen a circular en mostras ligadas a importantes proxectos de investigación sobre o seu legado.

Ademais da filmografía completa do artista, que consta de tres películas experimentais — Invierno (1960), Lluvia (1961) e Dibujo (1961)— e tres obras de cinema surrealista —Trompos (1961), Middlebury (1962) y Película hecha en casa con pelota y muñeca (1962)—, na exposición mostraranse unha serie de documentos e obxectos persoais que forman parte do universo creativo de Eugenio Granell. Algúns deles foron utilizados directamente no proceso de creación dos filmes, outros forman parte das diferentes coleccións que o artista reuniu ao longo da súa vida e funcionan como catalizadores que facilitan o entendemento da súa proposta.

A exposición 'Eugenio Granell e o cine: unha película de vinte minutos' está enmarcada no proxecto de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell, organizado por la Fundación Granell en colaboración coas seguintes institucións: Fundación Cidade da Cultura, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporánea.

A Galería Metro inaugura a exposición 'Terra adentro, mar de fóra', do artista galego Xurxo Alonso (Bos Aires, 1956), residente en Vilagarcía de Arousa.

Tal e como nos ten afeitos dende hai anos, cando comezou a materializar o seu creado Aldemunde, X.A. segue no seu empeño de dar vida e continuidade a materiais encontrados, reciclados, madeiras, cartóns, plásticos... como acto reivindicativo e ao mesmo tempo creador dunha estética xenuína, imprimindo ás súas obras un inconfundible carácter lúdico e popular. Nesta mostra preséntanos unha exhibición de pequenos navíos, esculturas-colaxe de parede, barcos que dende formas case abastractas nos levan a explorar experiencias ligadas aos traballos artesanais, á infancia, á calidez dos materiais, á súa orixe e o seu destino final, en definitiva, ofrécenos un percorrido optimista polo mundo das sensacións, das vivencias e dos recordos.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición colectiva 'Antes e despois (continuación)', unha mostra de pezas de varios artistas representados pola galería e algunhas novidades, que permanecerá aberta ata o 28 de setembro. A galería manterase pechada do 6 de agosto ao 9 de setembro e durante a exposición, os luns pola mañá tampouco estará aberta ao público.

Os artistas que participan na exposición son Santi Jiménez, Norberto González, Mauro Trastoy, Manuel Bouzo, Juan Rivas, José Andrés Santiago, John Descarfino, Iván Prieto, Israel Jiménez, Iria Rodríguez, Irene Gil e Denís Estévez.

“Antes e despois (continuación)” é a segunda parte da exposición homónima celebrada en Espacio48 con anterioridade, e supón o peche do ciclo iniciado entón. Un xogo de palabras que se daquela se centrou sobre todo no “antes”, agora deixa paso ao “despois”, a pezas actuais sobre todo de escultura e debuxo, pero con presenza tamén de pintura, instalación e outras técnicas, en pequeno e mediano formato, que conteñen a esencia de obras actuais que nos din moito do que virá despois, atopándose todos os artistas propostos -aínda que con matices-, nun momento no cal xa teñen un amplo bagaxe (antes) pero aínda lles falta moito por dicir (despois).

O Museo das Peregrinacións e de Santiago inaugúrase cunha mostra extraordinaria que recrea a Santiago do século XIII, a partir de aplicacións interactivas e de recostrución virtual que permiten coñecer o aspecto e coñecer a evolución posterior da cidade. Unha aplicación informática permite viaxar no tempo e acompañar a un peregrino no seu percorrido pola Compostela medieval. Ademais, dúas pantallas xigantes recrean o aspecto da catedral románica, tal e como a viron quenes a coñeceron trala súa consagración, en 1211. Por último, unha maqueta de máis de 20 metros cadrados reconstrúe a fisonomía do Santiago do século XIII, coa catedral románica en todo o seu esplendor, as igrexas e conventos, as portas e a muralla. Para a súa realización seguíronse as descricións que da cidade e da Catedral fai o Códice Calixtino.

A exposición serve ademais para aproximarse á realidade arquitectónica da Catedral de Santiago, coa súa evolución ao longo dos séculos e coas intervencións dos diferentes arquitectos, para o que se recuperou a maqueta de 25 metros cadrados de superficie realizada a escala 1:25 polo Xacobeo e que estivo exposta na Expo de Sevilla de 1992.

A mostra complétase na súa última parte cunha reflexión sobre o Santiago de hoxe. Unha cidade cun dos conxuntos históricos mellor conservados do mundo e que desenvolveu un urbanismo exemplar e respectuoso con medio ambiente.

Para realizar visitas guiadas e concertar as datas pódese facer a reserva no teléfono 981 576 661 ou no enderezo electrónico visitasguiadas@consorciodesantiago.org

Ata mediados do mes de outubro, o Colexio de Fonseca acolle unha exposición retrospectiva do artista compostelán Manuel Bonome, quen foi escultor anatómico da Facultade de Medicina. Estudos sobre o corpo humano, porcelanas, tallas, acuarelas e lenzos poden verse nesta insólita mostra.

Manuel Bonome realiza estudos de escultura en París, chegando a ser alumno da Escola do Louvre. De regreso a Compostela, intégrase na Cátedra de Anatomía da Facultade de Medicina USC como escultor anatómico, posto que xa ocupara ata a súa xubilación Francisco Asorey. Ademais, incorpórase ao claustro de profesores da Escola de Artes e Oficios de Santiago, labor que logo substituirá pola de profesor de debuxo e modelado en ensinanza especial.

O percorrido polas distintas etapas creativas de Manuel Bonone presentado no Colexio de Fonseca amosa a poliédrica produción do autor con pezas de diversa natureza e técnica e temáticas de diversa índole. Dende o traballo asociados á Cátedra de Anatomía da USC, con debuxos e estudos previos de diversas partes da anatomía humana ata pezas de porcelana, pasando por tallas, acuarelas e lenzos que deixan constancia dunha vontade polifacética e dun amplo repertorio expresivo no artístico.

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata comezos do mes de decembro a exposición 'O gabinete das curiosidades. Obra en papel e esculturas 1999-2012', do artista pontevedrés Xaquin Chaves.

Xaquin Chaves, artista pontevedrés de dilatada traxectoria, participou nos mellores certamenes artísticos, tales como Novos Valores e a Bienal de Pontevedra ou os certamenes de Unión Fenosa. Durante estes anos expuxo en numerosas galerías de Galicia e Portugal, pasando a súa obra a formar parte das coleccións de Caixanova, Unión fenosa ou a Xunta de Galicia, así como de innumerables coleccións particulares. Dende o 2007, Chaves expón con asiduidade en Holanda, en espazos privados e públicos. Ademais compaxina o seu traballo pictórico coa escultura pública: bo exemplo desta faceta son as obras Contrapunto en Catoira ou Rosa de Mar en Vilagarcía de Arousa.

Xaquin Chaves caracterízase por ser un artista multidisciplinar xa que ademais participa noutros campos: catálogos doutros artistas, happenings, performances, deseño e ilustracións. Unha das súas últimas exposicións foi '73 x 73 x 273, A irmá do sono', que se desenvolveu na Igrexa da USC e na Capela de Santa María en Lugo.

A súa obra é considerada pola crítica como unha obra que evoluciona dende referencias formais cara ao informalismo, teniendo como referentes máis próximos a Jose Guerrero, a Guinovart ou aos integrantes do grupo El Paso. Unha das características principais das súas pinturas é a extraordinaria gama de cores que aplica ás súas formas xeométricas, conseguindo como resultado unha obra lírica onde o título adquire especial protagonismo.

A exposición específica que presenta Xaquin Chaves para o espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca é unha colección da súa última obra sobre papel e unha selección de esculturas que pertencen ao período comprendido entre 1999 e 2012.

Esta exposición realízase dentro do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela, froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Nesta sala expuxeron no que vai de ano ano Rafael Masia, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez, Alexandro e Leandro Sánchez.

Observar, recompilar, indexar, coñecer, recrear. Nunha obra marcada por xestos silenciosos, Fernando Casás (Gondomar, Pontevedra, 1946) mantén unha relación de curiosidade permanente coa natureza. Os vestixios do paso do tempo, os estados e formas entrópicas en permanente mutación, atopadas na profundidade da selva tropical ou na exuberante paisaxe galega, determinan unha traxectoria creativa de máis de corenta anos. Entre Brasil, onde iniciou a súa práctica artística, e a súa Galicia natal, esta exposición antolóxica dá visibilidade a unha obra cunha determinación especulativa e conceptual singular, que tanto se pode materializar en procesos pictóricos ou escultóricos, como en accións efémeras e intervencións específicas, como será o caso das obras inéditas creadas para as salas do CGAC.

Consulta o folleto da exposición aquí

Ata finais de ano, a sala de exposicións do Colexio de Fonseca acolle unha mostra dedicada ao investigador e catedrático universitario Antonio Casares con motivo do 200 aniversario do seu nacemento.

Antonio Casares Rodríguez (Monforte de Lemos, 1812 - Santiago de Compostela, 1888) foi un químico galego.
Desenvolveu a súa intensa vida científica e académica en Galicia. Foi o primeiro titular da Cátedra de Química na Universidade de Santiago. Ocupouna a raíz da súa creación polo plan de estudos de 1845, ata a súa morte en 1888. Realizou investigación aplicada á industria, á agricultura e á medicina e estudo dos métodos de análise, do que é un dos iniciadores en España. Ademais, foi un dos iniciadores da espectroscopia peninsular. En 1866 aparece o seu Tratado práctico de análise química das augas minerais e potables.

Ata mediados do mes de decembro, a sala de exposicións do compostelán hotel Puerta del Camino acolle a exposición 'Miradas', unha mostra con 20 obras do pintor José Daniel Fernández Díaz. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

O tema principal é o contraste iconográfico entre animais e construcións (ou emprazamentos recoñecibles), predominantemente artificiais, que parten dun estilo realista meticulosamente coidado. Nos cadros de José Daniel Fernández Díaz transfórmase a realidade en fragmentacións cheas de simbolismos, para aproximarse a formulacións surrealistas. Xoga coa metáfora, inserta textos, combina diferentes espazos e planos para sobredimensionar “o real” e, deste xeito, establecer unha personalísima perspectiva da escena.
Nas súas obras, dada a intensa vocación inconográfica, calquera elemento ou obxecto pode dar motivo para ser convertido en Arte. Os asuntos dos cadros volven sobre a pintura até converterse nun alfabeto particular que combina aquilo que se mira e o que se interpreta, e que deixa un espazo agradecido aos matices. O resultado final é unha obra de gran factura, de considerables valores plásticos, compositivos, conceptuais e, como non, estéticos. Todo iso nun espazo rebosante de lirismo que chama ao espectador para que decida que hai na obra de José Daniel Fernández Díaz: canto de realidade e canto de ficción.

Nacido en León pero afincado en Ourense, José Daniel Fernández Díaz comeza a labrarse un nome a principios dos anos noventa, celebrando a súa primeira exposición individual en 1993 na galería Faustino de Chaves (Portugal). Celebrou numerosas mostras ao longo de toda España en diferentes galerías de Xixón, Ourense, León, Vigo e, máis recentemente, na galería Soñarte de Madrid. Recibiu a mención de honra no III Premio Pintura Artenova Galega (2008) e gañou o III Premio Pintura “MUFACE” en Madrid (2007).

A Igrexa da Universidade acolle ata mediados do mes de decembro a exposición 'Eclecticismo en estado puro' do escultor Alfonso Rivero de Aguilar, unha mostra coordinada por Cristina Carballedo. O acto de inauguración contará coa actuación do saxofonista Olivier Cano e no transcurso deste servirase un viño Alberte cortesía de adegas Nairoa.

A colección que presenta Alfonso Rivero de Aguilar é unha selección na que pode comprobarse como traballa coa ductilidade dos distintos soportes extraendo formas nas que a natureza é a súa máis importante inspiración. As obras que poderemos contemplar a través dun discurso coherente durante este mes de novembro son o resultado do traballo dos últimos dez anos nos que o artista, como os escultores africanos, pasa directamente do concepto á execución cunha rápida velocidade de transmisión aproveitándose das luces e as sombras para crear volumes naturalistas baixo unha forma academicista. Para este escultor, a sensibilidade do rematado da pedra é un dos máis importantes factores da súa obra, unha obra que nos seus comezos era claramente figurativa e que está a evolucionar cara a unha escultura na que os espazos empezan a cobrar protagonismo, debido ao interese e estudo do artista pola obra de escultores máis conceptuais.

Ata mediados do mes de xaneiro, a galería Trinta acolle 'Setenta e tres pinceladas', a última mostra da artista Berta Cáccamo.

"Lembro que a miña maior dificultade foi considerarme artista. Nos primeiros anos de estudante de Belas Artes en Barcelona producíame vertixe pensar en chegar a ser pintora e aínda máis en ser artista, término que designaba ós autores que eu ía descubrindo con fascinación...Despois fun atopando o modo de que o que eu facía fora asemellándose á arte, ou polo menos, á arte que debía imitar se quería ser pintora. Hoxe penso que a arte é imitación... Recorremos á imitación do mesmo modo que emulamos ás persoas que nos anteceden, ós modelos humanos que copiamos... Eu vivín o feito de nacer nunha familia na que hai un importante vínculo coa cultura; pintaba dende pequena, tivemos uns excelentes talleres de plástica dende o período infantil no colexio alemán e contaba co apoio dalgún irmán que me poñía a "traballar" ó voltar da escola e gardaba e valoraba os meus debuxos..."

"A arte ten a capacidade de abraiarnos. A experiencia do abraio detén a actividade da mente, o remuíño mental. É a sorpresa do "agora". É o abraio o que detén a estrutura dialéctica da mente. Recoñecer o pensamento é a ponte de entrada á actividade artística. Na práctica da arte, a sensación dase en presente. O pasado e o futuro tórnanse fuxidíos... O tempo desaparece, o tempo non deixa de ser un pensamento... A arte ten o poder de acercarnos á realidade, de situarnos no tempo presente. A arte ten o poder de nos espertar dun soño".

"Cando decido facer un cadro, penso previamente como o vou realizar, establezo uns parámetros que a miúdo veñen dados polas propias características dos materiais e pola idea que sostén a proposta, pero normalmente xorde dunha necesidade, unha necesidade de avance".

"Despois de 25 anos na pintura, chegas a pensar que xa formulaches o teu proxecto, que todo está xa feito, pois aquelas pequenas aportacións ou variacións en torno ó extenso espazo da pintura abstracta foron xa formuladas e só queda non copiarse máis. Pero aparece a necesidade de experimentar nun territorio diferente e descobres de novo as infinitas variables dunha nova idea".

'Unidos pola arte. Colección de pintura do Concello de Santiago de Compostela e do Consorcio de Santiago' é o nome da mostra que agrupa no Auditorio de Galicia unha boa parte do patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago. Trátase da primeira vez que unha exposición reúne nun mesmo lugar cadros que normalmente se localizan en diferentes espazos: na sede do Concello de Santiago, no Pazo de Raxoi; na sede do Consorcio de Santiago, na Casa de Vaamonde; no Auditorio de Galicia; no Museo do Pobo Galego e no Teatro Principal. Son cerca de sesenta pinturas que abranguen un período comprendido entre o século XVIII e a actualidade, e son representativos de diferentes épocas e correntes pictóricas.

A máis antiga peza exposta é un Martirio de San Bartolomé que, probablemente, date de finais do século XVIII e que se considera o cadro máis antigo do Concello de Santiago. Ademais poderemos ver outras pezas antigas como a Aparición da Virxe do Pilar ao Apóstolo Santiago (Mariano Salvador Maella, 1780) e obras de Dionisio Fierros, José Garabal Louzao, Joaquín Sorolla ou Ramón Gil Rey, entre outros.

A exposición articúlase en 5 seccións que abranguen diferentes períodos pictóricos: As orixes da colección; A Escola Compostelá de Pintura e o Grupo Mateo; As exposicións trienais de 1971 e 1974; O Grupo Nome; e A continuidade da colección. Ademais das obras máis antigas, recollidas en As orixes da colección, a mostra inclúe un apartado dedicado á Escola Compostelá de Pintura, creada por Mariano Tito Vázquez, á que pertenceron, entre outros, Elvira Santiso, Juan Luis López, Lino Martínez Villafínez, Manuel López Garabal e Concha Vázquez Martínez. En 1964 parte destes artistas, entre os que se atopan o matrimonio Manuel López Garabal e Concha Vázquez xunto con Felipe Criado, Manuel Pesqueira, Segundo Hevia e Antonio Moragón, forman o grupo denominado “Mateo”.

Outra sección recolle unha selección de obras que participaron na I Exposición Trienal Nacional de Bellas Artes, que se organizou co gallo do Ano Santo de 1971, e na II Exposición Trienal Nacional de Pintura, Escultura, Dibujo y Acuarela y Grabado, en 1974, ambas celebradas en San Domingos de Bonaval.

O cuarto apartado reúne pezas do coñecido como Grupo Nome, que se presentou en Pontevedra en 1986 coa intención de atopar un lugar na plástica galega e deste xeito abrirse ao universo artístico e saír da marxinalidade periférica que sufrían respecto aos circuítos oficiais. Nesta sección podemos contemplar creacións de Xosé Bibián Lorenzo, Anselmo Lamela Castro, Xosé Ramón Morquecho, Xulio Maside e Xan Pardiñas.

A última sección, A continuidade da colección, está dedicada ao Consorcio de Santiago, institución nacida en 1992 e que dende as súas orixes foi depositaria de non poucas obras de arte, co obxectivo de crear un patrimonio artístico propio que contribúa a facer partícipes da cultura viva aos cidadáns, visitantes, peregrinos e turistas, para converter Santiago nun foro cultural de primeira orde.

Esta exposición está organizada polo Concello de Santiago de Compostela contando coa colaboración do Consorcio de Santiago e coa xestión do Auditorio de Galicia. Conta co mecenado da Deputación da Coruña e está comisariada por Juan Conde Roa.

A sala do Grupo Correo Galego acolle unha mostra do fotógrafo afincado en Madrid Plácido L. Rodríguez, quen retrata personaxes tan destacados como Verino, Alaska, Mapplethorpe, Ayala ou Cela.

A mostra recolle unha colección de rostros en branco e negro que configuran toda unha galería de personaxes ligados á cultura, dende unha ochenteira Alaska a un actual Carlos Ruiz-Zafón, pasando polos inesquecibles Cela, Díaz Pardo, Alberti ou Ayala, e grandes da fotografía como Mapplethorpe, Shommer ou Korda, entre outros moitos. Rostros con nome propio aos que Rodríguez pon alma.

A sala de exposicións do Eurostars Araguaney (Montero Ríos, 25-27) acolle a súa tradicional exposición de decembro do artista Vázquez Alemán.

Na súa obra pódense diferenciar paisaxes, vistas xerais de portos, prazas e cidades, así como bodegóns e personaxes moi galegos, como os gaiteiros. Trátase dun traballo no que se aprecia unha evolución tanto do propio artista, como do uso que el mesmo fai das cores e dos matices lumínicos.

Os bodegóns, os seres humanos e a natureza, son pois os protagonistas da obra de Vázquez Alemán, que se caracteriza polo seu afán cubista expresado dende o libre albedrío e onde as cores chaman a atención do ollo que os contempla.

Vázquez Alemán nace no ano 1946. Licenciado en Filosofía e Letras, realiza a súa primeira exposición en 1964, no Círculo das Artes de Lugo, á que seguirán máis de medio centenar en diversas cidades de España, Francia e Portugal. Está representado en coleccións institucionais e privadas de España, Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Gran Bretaña, Noruega, Portugal, Hong Kong, EEUU, Arxentina e México. Entre outras: Colección Príncipe de Asturias, Presidencia da Xunta de Galicia, Fundación Rodríguez Igrexas, Museo “M. Torres” (Marín-Pontevedra), Colección Paradores Nacionais, Casa de Brasil (Madrid)...

Ata comezos do mes de febreiro, o artista Valentín Jaramillo Arévalo presenta na galería Bus Station Space a súa última exposición, titulada 'Momentos'.

O acto de inauguración da mostra servirá tamén para presentar aos novos artistas colaboradores da galería: Baldo Ramos, Elías Cueto e Javier de la Rosa.

Ata finais do mes de xaneiro, os espazos do Hotel Virxe da Cerca albergarán unha exposición colectiva de Nadal. As obras que se poden ver nesta mostra conforman un paseo pola arte galega máis relevante, dende os anos 70 ao máis actual tanto en pintura coma en fotografía e escultura. Trátase dunha interesante colectiva na que unha parte das vendas irá destinadas a unha institución benéfica, remarcando, así, o carácter social e solidario da arte.

Artistas: Alexandro, Fernando Barreira, Ángel Caballero, Óscar Cabana, Óscar Carballo, Simion Craciun, Xaquín Chaves, Jorge Espiral, Alberto Gulías, Masiá, J. Méndez, Seara, Vicente Ruíz Soldevilla, Julio Sanjurjo, Leandro Sánchez, Enrique Tenreiro, Edu Valiña, Vázquez Alemán, Mila Vázquez, Fernando Yáñez.

Obra de: Lugris Vadillo, Mª Antonia Dans, Tenreiro, Lamazares, Sucasas, Lago Rivera, Alejandro González Pascual.

Escultura de: Óscar Aldonza, Buciños, Arturo Brea Pasín, Ramón Conde, Xosé Cid, Luis de las Cuevas, Lomarti, Paulo Neves, Francisco Pazos, Soledad Penalta, Paco Pestana,  Alfonso Rivero, Andreas Ruíz, Camilo Seira.

A mostra pode visitarse no espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca e os escultores intervendran o emblemático xardín deste edificio do século XVIII, reconvertido en hotel. Esta mostra realízase ao abeiro do convenio que dende hai un ano se creou entre a empresa Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

A Galería de Arte Contemporánea Espacio48 organiza ata mediados do mes de xaneiro a exposición colectiva 'Colezziona', dos artistas Caxigueiro, Vivián e Xurxo Martiño.

Daniel Caxigueiro (Mondoñedo, Lugo, 1955), expón por primeira vez entre as paredes de Espacio48 e o fai curiosamente volvendo camiñar por un “espazo” previamente transitado, e para iso reinterpreta e afonda cos seus libros de cerámica nese profundo e enrevesado universo simbólico que conteñen; Xosé Vivián (Santiago de Compostela, 1949), trae ao recordo pezas pictóricas evocadoras e cargadas dun lirismo que nos transporta a unha natureza momentáneamente alterada, pero que atopa refuxio na delicadeza do seu trazo; e Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña, 1964), procura na reinvención das súas paisaxes arquitectónicas unha plasmación real e desposuída de todo artificio, e non para de tentar captalos dende distintas ópticas, sintetizándoos cada vez máis, ata o punto de chegar a fundirse coa propia materia.

Os tres teñen en común a súa rigurosidade e o seu coñecemento e compromiso co que lles rodea en todo momento. Deste xeito, todas as obras teñen que ver co cotián, coa natureza, coa realidade circundante e comparten todas elas unha forte carga de valores comúns, así como un claro vínculo coa materia, unha materia interiorizada dende un punto de vista poético pero, ao mesmo tempo, moi realista.

É a amalgama destas coincidencias a que crea un impacto global imborrable no espectador, que se reformula a trascendental cuestión de por que a arte debe estar presente no noso día a día, tendo en conta os tempos que corren. E a resposta atópaa de inmediato, xa que é a propia arte a que lla facilita case sen esforzo, pois non deixa de ser lesta un testemuño dun momento que nos pertence a todos por igual, e que queda atrapado de forma incuestionable e irrepetible, ousando estimular a nosa conciencia e a nosa consciencia histórica e potenciando os valores que nunca se deberían perder.
E por iso xorde a necesidade de “colezzionar”, que se escribe nesta ocasión con dúas zetas, apropiándose da última letra do abecedario, a máis esquecida, que marca o final, pero avisa do comezo de algo novo, un coleccionismo que procura cada vez máis meditar sobre o que nos define e sobre o que de verdade pode aportarnos todo o que recompilamos e gardamos como o noso pequeno gran tesouro. Unha colección que nos acompañará sempre e cuxa pertenza dirá moito de nós, polo que debe ser realista, próxima e factible.

Cristina Moreiro

Os tres artistas que conforman a mostra “colezziona”, contan cunha ampla traxectoria. Destaca a recente exposición antolóxica adicada á obra de Caxigueiro na Sala Luzán (CAI) de Zaragoza e a presenza do artista na exposición colectiva “Os ollos das Palabras” na Cidade da Cultura de Santiago. Tanto Vivián como Xurxo Martiño contan tamén cun amplo bagaxe expositivo, e cabe sinalar que actualmente exhiben algunhas das súas pezas na exposición “Unidos pola arte” no Auditorio de Galicia en Santiago de Compostela, que recolle por vez primeira o patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago.

Un ano máis, a Fundación Eugenio Granell únese a celebración do Nadal coa súa particular proposta de Belén. Trátase dunha visita obrigada nestas datas para adultos e público infantil.

O Belén componse de pezas da colección de arte étnica da Fundación Eugenio Granell. Deste xeito créase unha composición na recepción do museo, na que se dispoñen unha coidada selección de obras de arte popular e doutras culturas de diferentes partes do mundo, dende pezas de Portugal, Canadá, USA, Polonia, Porto Rico, Túnez, India, Perú ou México, entre outras.

Esta singular visión inclúe pezas que nada teñen que ver coas habituais figuriñas do Nadal, adquirindo o toque surrealista representativo da Fundación, ofrecendo unha perspectiva diferente e cargada de significado, especialmente nos tempos que nos toca vivir, un reflexo da multiculturalidade, presente na traxectoria de Granell e nas súas coleccións.

A sala de exposicións do compostelán hotel Porta do Camiño inaugura a mostra 'Vernissage' do artista Xuxo Fernández, unha exposición na que se exhiben lenzos de diversas etapas da produción do artista. A mostra estará aberta ao público ata o 15 de xaneiro e a organización corre a cargo da galería de arte José Lorenzo.

Acrílico e técnica mixta son os dous recursos máis utilizados por Xuxo Fernández para uns lenzos de formato amplo. O seu procedemento indaga na exploración de materiais e expresión, xogando con texturas, dando efectos de cor suxestivos, que chegan a vibrar.

Incontables movementos de vangarda mestúranse nas súas obras cos estilos clásicos: dende as iconas rupestres ata o mediterraneismo, pasando polo símbolo do peixe paleocristián. Todo iso realizado cunha linguaxe próxima ao mundo do cómic e da ilustración. E no medio insire figuras icónicas de museo ou da cultura pop, pode ser unha Venus de Botticelli ou Superman. Outras obras, de corte abstracto, camiñan tamén entre o mundo das vangardas e as orixes da arte, coas incisións en pedra do home primitivo.

Xuxo Fernández é un pintor autodidacta. O seu carácter artístico é produto de toda unha carreira profesional en obra gráfica, deseño e produción de vídeo. As súas pinturas son reflexo de toda esta traxectoria, na que desprega a súa polifacética creatividade.

O desenvolvemento da súa obra pictórica está marcado por unha perpetua busca que fai que o seu traballo teña un carácter singular, investigativo e, sobre todo, experimental.

María Meijide (Santiago, 1978) presenta na galería Metro 40 pezas en diferentes formatos e en diferentes técnicas, fundamentalmente pintura sobre tea, acuarela sobre papel e tamén algo de debuxo e colaxe. Todas elas corresponden ao traballo destes dous últimos anos entre Compostela e Lisboa e conforman unha especie de itinerario persoal.

Unha produción, figurativa e realista, que se nutre precisamente da base material desta vida máis ou menos itinerante: os diferentes espazos que se habitan, que se visitan, os obxectos que se usan, a roupa, os amigos e amores que se viven, (que se anhelan talvez...!). Así se propón un percorrido que, en consonancia co espazo expositivo, poderiamos dividir en tres momentos: asuntos de exterior con paisaxes e vista dende a ventá; asuntos de interior con salas, cociñas, libros e demais aparataxe do cotián; e cada vez máis cara a dentro, nun estrato máis profundo ou persoal, escenas de dormitorio.

Neste sentido podemos falar dunha pintura de corte intimista e cun forte trazo autobiográfico, pero por outro lado, e un pouco en contradición cabe apuntar aquí que non hai ningunha vocación documental explícita, nin tan sequera de relato. E é que estas teas non pretenden grandes significados ou grandes transcendencias... (o cal non deixa de ser toda unha pretensión). Estas pinturas non significan cousas, senón que as representan, e isto parece situarnos máis en relación ao como que ao que, máis en relación ao pracer de facer coa súa vinculación ao obradoiro que á proposta de narrar nun sentido estritamente conceptual ou literario. E é que talvez esta produción se insira naquela ampla tradición que traballa, dende a repetición e o oficio, e dende tempos inmemoriais, en contra da idea de grandeza: unha pintura concentrada no cotián e que se ven cultivando dende sempre: Paisaxe, natureza morta ou mesmo pintura de flores (case sempre relegada polo discurso construído da alta cultura...). E non obstante esta pintura de cousas, tal como a entende a artista, non necesita especialmente de discursos, senón que é unha busca de sentido en si mesma. A natureza morta, de vocación radicalmente materialista, rexeita toda idealización, e implica unha insubmisión, unha subversión de valores conducida a niveis.

Por outro lado e moito máis interesante, ou cando menos, máis simpático, esta pintura apela aos sentidos, ao pracer, ao desfrute a través do substrato material da vida. Ao igual que nos gusta unha persoa, e non adoitamos preguntarnos polo significado desta... se é que o ten, e a saber se queremos realmente sabelo, a pintura de María Meijide ten máis que ver coa sedución que coa lingüística ou a interpretación, coa erótica en definitiva, máis que coa hermenéutica.

Novacaixagalicia inaugura no seu Centro Cultural de Santiago unha completa mostra que se concibe como unha retrospectiva sobre a produción pictórica de Leopoldo Nóvoa. A sala compostelá acolle 29 obras pertencentes a diversos propietarios particulares e centros museísticos, ademais de á propia Novacaixagalicia e a Novagalicia Banco.

A vocación de 'Leopoldo Nóvoa alén do tempo' é presentar un percorrido polas etapas visitadas polo xenio de Armenteira ao longo da súa dilatada carreira profesional. Xa que logo, partindo desde a súa temperá etapa figurativa, atravesaranse os diferentes momentos artísticos que, finalmente, o habían conducir cara ao informalismo que o caracterizou.

A mostra está integrada por 29 cadros procedentes de diferentes coleccións privadas e institucións museísticas que xunguiron esforzos, a instancias da comisaria, Mercedes Rozas, para presentaren unha retrospectiva centrada na evolución que o xenio de Armenteira experimentou desde os anos cincuenta do pasado século ata pouco tempo antes do seu pasamento. Trátase, xa que logo, dun percorrido antolóxico cun centro bastante enfocado cara á vida parisiense, posto que foi a capital francesa un dos lugares emblemáticos para comprender a pintura de Nóvoa, unha arte ateigada de referentes emotivos que converten a súa pintura nun medio de expresión das emocións máis intensas. A andaina de Nóvoa desde a figuración ata o informalismo, do que practicamente deveu paradigma, é un dos camiños que se poden trazar nesta exposición. A chegada aos seus cadros espaciais, aqueles que presentan innovacións na incorporación de materiais alleos aos propios pigmentos, simboliza a madurez artística dese Nóvoa que é hoxe quizais o máis coñecido. A aparición de elementos máis vinculados á escultura, coma arames, pinchos ou puntas, sitúanos perante un momento de cambio intenso na concepción da pintura, posto que, dalgún xeito, da man de Nóvoa, esta disciplina pasa a reclamar tamén a tridimensionalidade que lle é inherente á escultura. Os trazos característicos de ambas as dúas artes, cultivadas polo xenio de Armenteira, acaban convivindo para crear unhas pezas en que innovación e emoción apelan o espectador. Este traballo de investigación e de superación de Nóvoa foi un dos aspectos destacados por María Teresa Cores Fernández, directora de contidos socioculturais de Novacaixagalicia, ao incidir, na presentación da mostra, en que «Leopoldo Nóvoa foi un deses grandes artistas que aprendeu e que nos ensinou, que nos regalou e que non nos demandou. Foi o pintor do sentimento, da emoción contida, da sensibilidade, dos seus únicos espazos indescritibles. Foi un dos artistas que nos levou ao mundo traéndonos o mundo». Así mesmo, Mercedes Rozas quixo subliñar que «nesta retrospectiva configurada a partir dun percorrido cronolóxico que abrangue desde os anos cincuenta ata as súas últimas creacións, é posible descubrir o seu ideal de beleza, aquel en que o autor persistía en ordenar superficies, onde tempo e espazo se fundían nunha expresión única».

Co propósito de contribuír a unha meirande promoción da arte e, neste caso, da galega en particular, Novacaixagalicia pon á disposición dos centros escolares un completo programa didáctico específico para cada etapa educativa desde infantil ata a universidade. Ademais, todas aquelas asociacións ou colectivos que o desexen tamén poderán acordar unha visita guiada á mostra previa reserva no número de teléfono do Centro Cultural Novacaixagalicia de Santiago de Compostela. Como complemento, a entidade ofrece, así mesmo, a opción de acudir ás visitas de público xeral que se realizarán, mentres permaneza aberta a exposición, todos os xoves ás 19:00 h previa reserva.

Para concertar visitas guiadas: 981 552 577

O claustro do Colexio de Fonseca alberga ao longo dunha semana a exposición fotográfica 'Soñando un futuro. Mans Unidas e a Infancia', unha selección de 32 imaxes cedida pola ONG para reflectir a situación de indefensión en que os nenos viven en moitos países do Terceiro Mundo.

As fotografías expostas abordan tres temas principais: a realidade da educación e a sanidade en zonas subdesenvolvidas do planeta, e a situación de abusos e explotación que nelas padecen moitos menores.

A mostra repasa tamén exemplos de superación nos que, co apoio de Mans Unidas, melloraron as condicións de vida de moitos nenos: programas integrais de atención sanitaria, modelos de desenvolvemento autosostibles, construción de escolas, etc.

Co obxectivo de sensibilizar á sociedade do precario ámbito en que viven millóns de nenos en todo o planeta, as 32 imaxes foron tomadas en Angola, Benín, Brasil, Burkina Fasso, Cambodja, Ecuador, Etiopía, Filipinas, Ghana, Haití, Honduras, India, Kenya, Madagascar e Serra Leona.

A galería A.dFuga organiza ata finais do mes de xaneiro unha exposición titulada 'La Finca/Good Night London', do artista santiagués Jesús Madriñán.

Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Barcelona e graduado en Fotografía pola Central Saint Martins, Jesús Madriñán (1984, Santiago de Compostela) traballa en series xurdidas das súas propias vivencias, converténdoas en reflexións que necesita expresar. A medio camiño entre a fotografía documental e a fotografía narrativa, ten sido recoñecido en numerosas ocasións, destacando, entre outros, os seguintes galardóns: Premio nos International Photography Awards de Nova York, Premio eCREA do Festival Internacional de Artes Visuales EMERGENT, Premio Laszlo Foundation da Royal Society of Portrait Painters (UK) e Winterthur de Suiza, o recente  primeiro premio na 2º Convocatoria OCEMX de Fotografía da Oficina Cultural da Embaixada de España en México en colaboración co Centro Cultural de España, polo seu traballo “Good Night London”.

O pintor lalinense Nicolás González Aller expón ata comezos do mes de febreiro 'O unicornio e o seu mundo', unha mostra que poderá ser visitada na Igrexa da Universidade todas as tardes de luns a sábados.

Entrada libre.

A Casa das Crechas presenta a exposición do artista Xesús Carballido que está composta de oito ‘collages’ que supoñen, en palabras do autor, “unha homenaxe á Casa das Crechas con motivo do seu 25 aniversario”.

Das oito ‘collages’, catro son de formato circular e, segundo Xesús Carballido, falan de cando e con que filosofía nace a Casa das Crechas. O primeiro representa a Orixe, o segundo o Amor, o terceiro a Música e o cuarto a Liberdade.

Os catro de formato vertical tentan de reflectir “os tempos de hoxe, cheos de confusión, inxustiza, loita...” e están realizados nos reversos de cheques bancarios. “Desde o primeiro grupo de ‘collages’ ao segundo”, di Carballido, “están os 25 anos das Crechas cheos de vida”.

Xesús Carballido (O Carballiño, 1954) é un artista autodidacta. Comezou a expoñer individualmente en 1992, e fíxoo en case todas as cidades e vilas importantes de Galicia. Colectivamente apareceu na 3ª Mostra Unión Fenosa de 1993 e, posteriormente, a súa obra estivo presente en mostras de Ourense, A Coruña, La Mancha, Madrid, Francia ou Santiago de Cuba. Está representado no Museo Unión Fenosa da Coruña, na Fundación Granell de Compostela e noutras coleccións de Galicia e Cuba.

Con motivo da celebración dos 20 anos da Casa das Crechas crea o persoeiro "Canéfano", un ciclista totalmente libre que viaxa por todo o mundo e que en Galicia visita as Crechas como un lugar de encontro, relación e intercambio de culturas e xentes de todo o mundo.

A arte de Carballido é absolutamente peculiar, inconfundible. Partindo de evocacións de obxectos, gravados, xoguetes adminículos dun pasado entre remoto e próximo, recrea estampas, deseños, postais, como se todo estivese envellecido, amarelecido polo paso do tempo. Participa da ‘collage’, do pop e non pouco do surrealismo, porque á fin é tanto ou máis onírico que recreador do real.

A pátina que o po crea sobre o abandonado parece apoderarse da obra deste artista estraño, ás veces tamén próximo aos modos do construtivismo de Torres García en canto á composición de "crebacabezas". Ocres e sepias, cartolinas abarquilladas, obxectos de ortopedia e publicidade do pasado, que encantarían ao barroquismo Gómez de la Serna, o galego simplifícaos, reducíndoos a perfís, a liñas concisas, a meras siluetas inscritas en táboas perforadas, abichadas, emerxendo de caixas de madeiras aromáticas que perderon xa o seu aroma. Constrúe, a xeito de retablos, ámbitos imposibles de referenciar concretamente e que, non obstante, todos temos na memoria, porque cremos velos non lonxe do noso ámbito cotián.

Esa actitude levou a Carballido á escultura, ou máis ben ao obxecto corpóreo, en composicións complexas que acumulan sabiamente, aínda que con aparencia de despreocupación, os obxectos máis varios, dende tipos de imprenta a cunchas mariñas, ferros forxados, restos de xoias, etiquetas de produtos comerciais e mil cachifallos máis.

O seu barroquismo irrenunciable é, ás veces, secuela de cubismo razoante, xeométrico e cabal, ou debuxo infantilizado que eleva a transcendente e preocupante. Ou simplemente, combina caixas e pequenos estoxos metálicos onde aparece aínda, esvaecida, a imaxe que lle serviu de atractivo en data indeterminable.

Inventario de rarezas, recuperado faiado da memoria, populismo intelectualizado. A capacidade creadora de Carballido é inmensa a partir do reto que para el supón todo ese mundo de escoura e almoeda que tan habilmente manexa.

Ata comezos do mes de marzo, a galería Trinta presenta a mostra 'Merengues. Son de cremita' de Elena Blasco (Madrid, 1950). A artista madrileña invítanos a gozar coa súa linguaxe lúdica e comestible, que esconde pinceladas de crítica e ironía.

"Deberiamos alegrarnos sempre ante a sorpresa de que alguén nos rompa un pouco o soño do costume, quen sexa, non só o artista.
Cando iso se dá, ademais, nunca é con ese fin, é só un xeito de contar a vida, pero certa vida, e que se dá en certo lugar. É coma se un obxecto fose un tipo de paxaro ou de réptil que nunca tivésemos visto porque pertence a outra paisaxe, a outro individuo. Só iso.
Pero existir, existe. Así que temos unha fauna máis rica do que criamos".

Ata comezos do mes de maio, o espazo de arte Campus Stellae acolle 'Hay Pad', unha colección de debuxos realizados por Mariano Casas en Ipad mediante idraw e caracterizados polas súas cores luminosas e trazos precisos que os converte nunha experiencia gozosa e apetecible.

Ata mediados do mes de abril, o espazo de arte Bus Station Space acolle 'Germinar', unha exposición de traballos da artista María Ortega Estepa. O acto de inauguración incluirá ademais a presentación dos novos artistas colaboradores da galería: Gosia Trebacz, Carlos González Villar, Meritxell Tembleque, Joaquim Falcó e Acisclo Novo.

O artista ourensano Rosendo Cid presenta na Fundación Granell 'Mentres tanto a lóxica do obxecto', unha mostra consistente nunha serie fotográfica que revela o seu interese polos obxectos e polos artefactos.

As fotografías de Rosendo Cid supoñen un soporte de documentación final do feito de ensamblar e manipular diferentes obxectos, mentres que na disciplina do debuxo o artista xoga con conceptos do eido artístico, que utiliza como pretexto para elaborar unha serie de pezas metafóricas, onde a ironía resulta un piar fundamental deste proxecto. Partindo do concepto, Rosendo utiliza obxectos que manipula previamente e cos que despois forma un colaxe mediante a súa interacción con outros diferentes.

Rosendo Cid (1974, Ourense) é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo na especialidade de Escultura, e realizou un bienio de doutoramento en coñecemento e produción artística. O artista ten realizado un número considerable de exposicións individuais coma 365 maneras de estar en el mundo. (Exteril, Portugal, 2012) ou Outras formas da xenética, (Museo Municipal de Ourense. 2011) e participou en diversas exposicións colectivas, entre as que se contan a 12 Mostra Internacional Gas Natural Unión Fenosa MACUF, A Coruña, ou na Intervención (con María Chenut) no parque Pierre Paulus, Parcours D´artistes Saint-Gilles, Bruselas (2010), entre outros.

O artista galego Ramón Conde inaugura as Torres Hejduk de la Cidade da Cultura como espazo expositivo coa mostra titulada 'Emoción-Razón: A gran dualidade', unha colección de pezas de gran formato que se desenvolve en tres espazos diferenciados: a explanada exterior e os interiores de ambas as dúas torres.

No exterior está situado un individuo que xorde da terra e un pórtico antropomorfo, este interroga coa súa ollada ao personaxe que a través dos seus brazos crea a entrada ao interior das torres. Ambos os dous personaxes, o que solicita e o que dá acceso son o mesmo, é un exercicio de introspección que permite visualizar o mundo emocional que veremos a continuación.

Na primeira torre atopamos unha reunión de personaxes que escoitan a un líder. Este crea unha realidade intelectual que se materializa para eles. Consta dunha gran cabeza que simboliza as súas crenzas e os seus dous posibles sentidos a dereita e esquerda como reflexo de que o Rebelado pode ter ambas as dúas direccións, a verdade é sempre unha e a súa oposta, depende das circunstancias.

Na segunda sala vemos unha serie de escenas que reflexan a influencia emocional duns individuos sobre outros, onde se plasma o poder psicolóxico como unha forza determinante do noso comportamento social.

Reafirmando este acto introspectivo os diferentes actores repítense en distintas situacións e interpretando distintos papeis, as iamxes redúcense a cabezas como sínteses dos seus momentos emocionais.

O obxectivo non é amosar tan só a influencia duns sobre outros, senón que ante todo é unha reflexión sobre o papel da convicción, como somos capaces de crear realidades paralelas que son máis determinantes que o mundo físico.

Esta influencia lógrase a través da autoridad que é un concepto de deixadez. Delegamos o poder noutro que nos parece máis capaz para, a través del, vernos máis fortes.

Esta autoridade execútase a través da inducción, creando unha realidade paralela que existe se cres nela e deixa de facelo en caso contrario. É a forza dos mitos, as relixións e moitas ideas sociais que non teñen máis realidade tanxible que a forza da convicción grupal.

Estas ideas son as bases das nosas organizacións sociais que están máis alá da pura supervivencia física. Por un lado, permítenos crear un mundo organizativo, unha colmea que posibilita un dominio da contorna impensable a nivel individual. Aínda que por outro lado é un tremendo poder coaccionante. E crea ademais barreiras culturais entre os distintos grupos dificilmente salvables.

A dialéctica apertura-cerrazón é unha pugna constante dentro das sociedades e os individuos que as compoñen, apertura para captar novos adeptos e cerrazón para diferenciarse dos “outros”. O fin de toda esta mecánica é, como sempre, o dominio sobre os recursos. Para alcanzalos creamos uns grupos e para esta nova realidade nada é imposible.

Descarga o dossier da exposición aquí

Miguel Palma (Lisboa, 1964) aprópiase das formas e do fluxo narrativo dunha modernidade en continua mutación interpretativa para traballar con conceptos como a dexeneración, o fracaso ou o progreso.

A súa fascinación polas iconas dunha modernidade clásica, como o automóbil, a aviación, a observación astronómica, a arquitectura e a tecnoloxía en xeral, resulta nun cadro de ansiedade que non reproduce un mundo desexado, senón máis ben o desexo dun mundo, materializado nunha curiosidade expansiva que cuestiona o real mediante instalacións, vídeos, debuxos e performances, como a que presenta no CGAC coincidindo con esta inauguración.

A galería Espacio 48 inaugura unha nova exposición de obxectos-arte de colección, en pequeno formato, que permanecerá ata mediados do mes de abril.

A galería rescata obxectos do seu fondo, que nunca estiveran en exposición, xunto con obra creada especificamente para esta mostra -obxectos intervidos, pequena escultura, fotografía, etc-. Todos eles teñen unha aura de atemporalidade e conforman unha liña expositiva cargada de significados e sensacións.

Un total de 16 artistas nacionais e internacionais presentarán as súas creacións, obxectos singulares para xente plural.

O fotógrafo vasco José Ramón Ais mostra ata mediados do mes de abril unha colección dos seus mellores traballos, caracterizados polo protagonismo das paisaxes vexetais construídas de forma artificiosa.

"No meu traballo inflúe a historia da pintura, o cine, o paisaxismo, a xardinaría, ao igual que toda a imaxinaría kitsch relacionada coa paisaxe ou as postais turísticas. O proxecto "Dramas no xardín" é un fotolibro que se inspira nun tipo de fotografía de primeiros planos dunha natureza moi idealizada que adoita ilustrar calendarios cos cambios de estacións e está realizada nos xardíns dunha urbanización de casas de paredes medianeiras. A serie "Pintoresco" recolle a tradición da paisaxe occidental dende o barroco ata o romanticismo revisando conceptos como o pintoresco ou o sublime, pero tendo moi presente a versión degradada desta pintura nos cadros que, moitas veces, decoran os portais de pisos".

"Para construír as imaxes, utilizo técnicas de posproducción propias do cine como os fondos croma; a iluminación adoita ser tanto natural coma artificial: gústame a idea de fotografar unha pequena herba utilizando todo o aparato dos efectos especiais. En escenas amplas de paisaxe elixo días de ceo azul e raso; este sérveme para traballar a escena coma se estivese nun estudio. Moitos dos elementos que fotografo cultívoos eu mesmo, nunha especie de xardín-estudo experimental, así podo fotografar as mesmas plantas en diferentes momentos do seu desenvolvemento".

"En ocasións as imaxes teñen máis que ver coa ciencia-ficción pola imposibilidade de que os elementos que as compoñen coexistan por temporalidade, por xeografía ou por clima: achéganse máis a escenas surrealistas ou ao resultado dunha futura evolución biotecnolóxica onde o imposible se fai máis posible".

A Igrexa da Universidade alberga ata mediados do mes de maio a exposición ‘RSME-Imaginary-Santiago’, unha mostra visual e interactiva na que se poden atopar imaxes, pantallas táctiles, esculturas e obxectos de natureza matemática. A mostra ten un dobre carácter, cultural e divulgativo, co que se aprecia que Matemáticas e Realidade e Matemáticas e Arte están en estreita conexión.

A mostra leva parella diversas actividades paralelas, entre elas a exposición fotográfica ‘O sabor das Matemáticas’ con doce pratos creados polo Café de París de Málaga, distinguido cunha estrela Michelín.

A artista compostelá Beatriz S. Saá presenta ata mediados do mes de abril 'Sin palabras de Lilith', unha mostra comisariada por Isabel Lázaro (de Art Deal Project, Barcelona).

Lilith personifica a primeira muller rebelde ante a opresión, tanto de Adán coma de Deus. Por este motivo, a súa figura foi desprestixiada e mesmo borrada de iconografía e textos para promover outro tipo de figura feminina, dende a inxenuidade inferior de Eva ata a antinatural pureza maternal da Virxe. Deste xeito créase o paradigma de Lilith como muller malvada e temible á que lle atribúen case tantos males como á propia Pandora pola súa proclama da individualidade e igualdade de xéneros.
Entre Lilith e Eva créase unha dualidade reflectida en textos medievais e ata nalgúns comportamentos non moi afastados no tempo. A vida da muller estruturouse en roles froito da discriminación e a misoxinia de séculos de historia, que mostran esa ambivalencia entre o público e o privado, entre o que se ve e o que se oculta.
Baseándose nestas dualidades encontramos 'Sin palabras de Lilith', unha selección do sutil traballo de Beatriz S. Saá, onde utiliza a palabra e a imaxe para xogar a mostrar e ocultar, falseando arquetipos que conteñen varios niveis de lectura dentro da identidade feminina que reivindican. As súas pezas son diferentes tipos de autorretratos entre os que podemos ver a súa imaxe así como a doutras mulleres e elementos clave da súa existencia que se transfiguran para reflectir a súa propia experiencia.
As súas obras encóntranse a medio camiño entre a pintura e a escritura, configurando verdadeiros poemas visuais nos que a palabra se torna un elemento plástico máis. Os textos escondidos nas súas pezas, permiten unha segunda visión da obra ao achegarse, mediante a súa lectura, incluíndo unha información adicional composta por sentimentos e sensacións que dan as claves da imaxe observada. Deste xeito, oculta e mostra pinceladas da súa vida e a súa experiencia nun exercicio de auto-conciencia como muller e como creadora, sendo a mirada do espectador a que debe desvelar o nivel de interpretación da obra.
A dualidade entre a razón fronte ao sentimento faise especialmente patente na súa obra sobre papel. A identidade feminina da artista confórmase dun compendio entre ambos os dous aspectos que se relacionan. Beatriz S. Saá utiliza a escultura, a pintura e a escritura para realizar un exercicio de auto-coñecemento e reafirmación da súa identidade dual e complexa, máis alá da fermosa imaxe que transmite, propoñendo ao espectador todo un mundo interior cheo de contrastes e condicionantes que a súa subxectividade debe ler entre liñas.

Isabel Lázaro (comisaria), Art Deal project Marzo 2013

'The Mind on Fire' é a primeira exposición institucional en España do artista estadounidense James Welling (Hartford, Connecticut, 1951).

A mostra, que comprende arredor de cento cincuenta obras, recrea algunhas das principais exposicións de Welling nos setenta e nos oitenta e reflicte a evolución da súa linguaxe abstracta e a súa experimentación cos efectos fotográficos. Inclúe colaxes, cadros, notas e outros materiais relacionados con esta época que culminaron, todos eles, na serie icónica Aluminium Foils, un conxunto de imaxes abstractas de carácter minimalista realizadas con láminas de papel de aluminio minuciosamente engurradas que semellan ceos estrelados ou paisaxes lunares.

Exposición organizada en colaboración con MK Gallery, Milton Keynes, y Contemporary Art Gallery, Vancouver.

Folleto da exposición aquí

Coincidindo coa Semana Santa, e durante dúas xornadas, o claustro do Pazo de Fonseca acolle a exposición 'Camelia, flor de Galicia', unha mostra que reúne os máis fermosos exemplares desta flor emblemática de Galicia, onde chegou no século XV procedente de Oriente para adornar os pazos e casas señoriais da nobreza e que hoxe pode contemplarse na maior parte dos xardíns e parques públicos e privados da comunidade.

A exposición, na que participan máis de 20 viveiristas e coleccionistas de toda a comunidade, céntrase nas distintas variedades de camelia e está organizada por Turgalicia en colaboración coa Sociedade Española da Camelia, o Concello de Santiago e a Universidade de Santiago.

A mostra, ademais, dá a coñecer a denominada Ruta da Camelia, unha viaxe a unha variedade de xardíns, públicos e privados, que poden ser visitados e que presentan o seu mellor aspecto no momento de floración dos camelios, que ten lugar nos meses de novembro a marzo.

Nas inmediacións de Santiago, destacan os exemplares de "camelia reticulata" dos Pazos de Oca e Santa Cruz de Ribadulla, quizais os máis antigos de Europa, con pazos e paisaxes dunha elegante decadencia, auténticos xardíns botánicos creados con esmero e sabedoría, que figuran entre os máis destacables de España, verdadeiramente imprescindibles. Para coñecelos, recomendámosche esta excursión organizada de medio día: "Ruta da Camelia: Pazos de Ribadulla e Oca".

En Santiago de Compostela podemos ver camelias en diversos parques e xardíns: as máis espectaculares sitúanse no parque da Alameda, o parque de Belvís, o parque de San Domingos de Bonaval e no xardín da Praza de Fonseca. Tamén destacan as camelias do Parlamento de Galicia, as do Pazo de San Lourenzo de Trasouto, as do Campus Universitario Sur, as da Rúa da Trinidade ou as do Hostal dos Reis Católicos.

A Alameda, unha das zonas verdes máis importantes e con máis historia da cidade, conta con magníficos exemplares de camelias, entre os que poden encontrarse representación de diversas variedades: Camellia japónica, Camellia sinensis, Camellia reticulata e Camellia sasanqua.

Pola súa banda, o Parque de Belvís conta cos chamados "Labirintos de Camelias", tres espazos sumamente singulares e case únicos, xa que a especie non adoita empregarse para este tipo de formacións xeométricas.

No parque de San Domingos de Bonaval, na zona que antigamente ocupaba a horta onde os monxes cultivaban diversas especies aromáticas, poden admirarse tamén fermosos exemplares de camellia japónica. Merecen mención, así mesmo, as camelias situadas no xardín da Praza de Fonseca, en pleno corazón do casco histórico e a moi poucos metros da Praza do Obradoiro.

+ información sobre camelias e sobre parques e xardíns de Santiago de Compostela en:
Centro de Información Municipal de Parques e Xardíns
Parque da Alameda. T: 650 125 589
Horario: luns a venres, 9:00-14:00 h.

+ información Ruta da Camelia:
Turgalicia

A Casa do Cabido acolle a exposición 'A Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e a Exposición de 1858', unha mostra coa que continúa o programa cultural neste emblemático edificio barroco destinado a uso público e xestionado polo Consorcio de Santiago.

Esta nova exposición quere lembrar a importancia da Sociedade Económica de Santiago na dinamización e modernización da cidade e da comarca, en especial no século XIX, con iniciativas que reactivaron sectores primordiais como a agricultura, a gandería, a industria, a pesca, a administración e a cultura.

En concreto, a Sociedade promoveu a organización en Santiago dunha Exposición Agrícola, Industrial e Artística, en 1858 (cúmprense agora 155 anos), como método para a modernización destes sectores. A Exposición coincidiu ademais co feito da visita a Galicia da raíña Isabel II, acontecemento que tamén se aborda nunha sección da mostra da Casa do Cabildo na que se poden ver reproducións das fotografías máis antigas que se conservan sobre a cidade de Santiago.

A exposición está ideada cun marcado carácter didáctico, de maneira que poida ser obxecto de visitas pedagóxicas por parte dos centros escolares e que os nenos poidan comprender en que consistiron estas primeiras exposicións rexionais que se organizaban a imitación das grandes exposicións universais, que aínda hoxe existen.

Así, a Casa do Cabido invita a percorrer unha época da historia de Compostela, a do século XIX, na que os sectores produtivos comezaban a modernizarse e sentaban as bases das posteriores, aínda que lentas, melloras na calidade de vida dos veciños. A exposición inclúe paneis informativos, fotografías históricas da época e unha selección de produtos, réplicas daqueles que se podían ver na Exposición de 1858. Tamén se explica a xénese e a evolución da Sociedade Económica e faise una breve parada na visita da raíña Isabel II.

A orixe das Reais Sociedades Económicas radica na Sociedade Económica Vascongada, que nace en 1764, por iniciativa privada do conde de Peñaflorida e dun grupo de quince nobres "amigos" que se reúnen para traballar polo "país". De aí o nome de Sociedade de "Amigos do País". A semellanza desta xorde a Sociedade Matritense cuxos estatutos, aprobados en 1775, servirán de modelo ao resto das sociedades por disposición do Consello de Castela. O apoio do monarca Carlos III a estas institucións, fará que a nobreza se mobilice e que en pouco tempo xurda un elevado número de Sociedades Económicas de Amigos do País, que irán acompañados do título de "real". O 13 de decembro de 1783 −hai 230 anos− tramítase unha petición formal ao Consello de Castela para poder establecer na cidade de Santiago de Compostela unha Sociedade Patriótica de Amigos do País. Dous meses despois tivo lugar a sesión inaugural da devandita Sociedade, nomeando a D. Antonio Páramo y Somoza primeiro director da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago.

Consciente de que o mellor xeito de pór en valor a Cidade da Cultura é dala a coñecer, a Concellería de Participación Cidadá, como espazo de lecer e participación, está a organizar visitas guiadas a este complexo. A seguinte será o sábado 18 de decembro, ás 12:00 horas.

Todos aqueles cidadáns interesados nesta visita á Cidade da Cultura poden anotarse chamando ao teléfono da Casa das Asociacións: 981 542 350.

Con motivo da celebración do día internacional dos museos, dedicada na presente edición aos  museos e a súa historia, a Fundación Granell rende unha pequena homenaxe ao ben patrimonial que nos acolle: o Pazo de Bendaña, senlleira obra da arquitectura civil barroca  Galega, atribuídas as súas trazas ao arquitecto Clemente Sarela arredor de 1735. Durante a súa longa vida, construído orixinalmente para aloxar a familia nobiliaria da saga dos Bendaña, ten sido  dedicado a fins moi diversos ate acoller a sede da nosa institución: a Fundación Granell.

Levaranse a cabo visitas guiadas realizadas por persoas vinculadas ao Pazo de Bendaña e á súa historia, as cales achegarannos a súa particular visión do histórico edificio antes de ser convertido en sede do museo. As visitas serán completadas coa proxección dun documental que recolle a historia da habitación do pazo dende a  súa construción  titulado Do Pazo de Bendaña á Fundación Granell. A vida dun edificio. Un proxecto do arquitecto Pablo Tomé realizado en colaboración coa empresa de produción e realización audio -visual galega  Miramemira

-19.00 h. Charla e visita guiada de Luis Ribero de Aguilar e Miguel Cajigal.

Ademáis de contar durante toda a semana como devandita proxección do documental antes mencionado, durante os días 18, 19 e 20 ofrecerase en toda a franxa horaria de apertura ao público, visitas guiadas sobre a historia do Pazo de Bendaña. Estas serán realizadas polo servizo de Didáctica da Fundación Granell coa colaboración do historiador especialista en barroco Miguel Cajigal.

A Cidade da Cultura pon en marcha o programa de Visitas guiadas á obra finalizada do Museo Centro Gaiás, convidando a todos a gozar da beleza arquitectónica dun edificio chamado a converterse nun referente do século XXI.

A espectacularidade da súa fachada, os case 43 metros de altura e os seus máis de 16.000 m2 de superficie fan deste edificio deseñado por Peter Eisenman un dos máis senlleiros e con máis posibilidades de uso do complexo construído no Gaiás.

Por iso, a Cidade da Cultura ofrece a posibilidade de coñecer o espazo arquitectónico en si mesmo e descubrir os seus segredos.

** PECHADO TEMPORALMENTE ATA MEDIADOS DE XUÑO DE 2012 **

Todos os días excepto os luns
Dúas quendas: 12:00 e 18:00 | 20 persoas por quenda
Duración aproximada: 90 min
Saída: Dende o Espazo On

A visita inclúe escaleiras e consta de percorridos longos a pé. É recomendable levar calzado cómodo.

RESERVAS
A actividade é de balde, pero é preciso reservar con antelación.
En caso de necesidades especiais de mobilidade (cadeiras de rodas, carriños de bebé...) ou dificultade física, por favor, indíqueo ao realizar a súa reserva.

Durante as vacacións de Nadal o Museo de Galicia porá en marcha un programa especial: ‘Visitas Máxicas ao Museo’, dirixido a un público familiar. A través desta visita especial, ilusionistas e magos descubriranlle ao público os segredos que se agochan no Museo de Galicia, transformando o percorrido nunha viaxe de aventuras a un edificio abraiante.

Días: 26, 27, 28, 29 e 30 de decembro | 2, 3 e 4 de xaneiro
Quendas: 12:00 e 18:00 | 30 persoas por quenda
Duración aproximada: 50 min
Saída: Dende o Espazo On

A visita inclúe escaleiras e consta de percorridos longos a pé. É recomendable levar calzado cómodo.

RESERVAS
A actividade é de balde, pero é preciso reservar con antelación, a partir do vindeiro 12 de decembro.
En caso de necesidades especiais de mobilidade (cadeiras de rodas, carriños de bebé...) ou dificultade física, por favor, indíqueo ao realizar a súa reserva.

Desde o pasado 23 de maio podemos ver na Zona “C”, 'Políptico. Un comentario sobre a posta en valor do patrimonio', un novo proxecto do artista Enrique Lista comisariado por María Marco. Agora, desde o departamento de Cultura póñense en marcha catro visitas guiadas para poder coñecer máis en profundidade a intervención. As visitas serán os días 14, 15, 21 e 22 de xuño ás 18.00 h dirixidas pola comisaria María Marco (as do 14 e o 21) e por Enrique Lista (as do 15 e o 22). Os interesados deben mandar un mail ata as 14 h do día anterior a cada visita a exposicions@auditoriodegalicia.org. Os grupos constituiranse cun mínimo de 10 persoas e a visita será de balde cunha duración de 30 minutos aproximadamente.

‘Políptico’ foi o traballo seleccionado no 2011 entre todos os alumnos do curso de posgrao Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas da Universidade de Santiago de Compostela e agora podemos velo na Zona “C” grazas ao convenio entre a USC e a concellaría de Cultura para o fomento  de intervención de creadores na Zona “C”. É unha instalación fotográfica que propón “un comentario sobre a posta en valor do patrimonio”, unha reflexión sobre a construción do discurso visual e o seu papel lexitimador dentro do noso patrimonio cultural. O artista concibe unha serie de fotografías e obxectos que conectan a repostería tradicional galega coa mitoloxía asociada á alimentación e a explotación mercantilista do patrimonio simbólico.

O proxecto de Lista ten a súa orixe na investigación predoutoral tutorizada polo prestixioso fotógrafo Manuel Sendón. Convídanos o creador á reflexión a partir de imaxes-icono do noso patrimonio cultural vinculadas á tradición xacobea como a repostería – souvenir: tartas de Santiago ou doces con formas vieira consagrados como símbolo e identidade da cultura galega. Estes elementos amósanse na Zona “C” nun percorrido similar á disposición de imaxes en lugares de culto da tradición cristiá.

O espazo queda presidido por un tríptico principal (que da nome a intervención), fotografías realizadas cunha impecable calidade formal que seguen a tradición do bodegón barroco español (Sánchez Cotán) ou prácticas artísticas máis contemporáneas vinculadas ao potencial simbólico da comida (Vik Muniz, etc).

“Políptico” recorda que non existen produtos ni costumes inocentes e que a nosa civilización constrúese sobre a base de profundas cargas culturais. Un proxecto de investigación e análise social  tomando como punto de partida as tradicións culinarias de Galicia xa que en ela conflúen aspectos determinantes como a industria, a identidade local, o patrimonio ou a relixión.

Enrique Lista (Malpica de Bergantiños,1977). Estuda Belas Artes na Facultade de Pontevedra e gráfica publicitaria na Escola de Artes Pablo Picasso da Coruña. Ten desempeñado diversos traballos nos campos do deseño gráfico, das artes plásticas e da fotografía.

Como artista plástico participou en varias exposicións, principalmente con traballos fotográficos, entre elas: Cosas que solo un artista puede hacer (MARCO. Vigo), La osadía del bufón (Centro Torrente Ballester. Ferrol), A títol propi (Sant Andreu. Barcelona), Outonarte 2009 (A Coruña), Situación (CGAC. Santiago de Compostela), Enrique Lista, licenciado en belas artes (Sala Alterarte. Ourense), Nada que ver (Casa da Parra. Santiago de Compostela), Lacôme con grelos. 8 artísticas recetas gallegas (Centro de arte Joven de la Comunidad de Madrid), Temperatura ambiente (Sant Andreu. Barcelona), Corpografías (Galería Sargadelos. A Coruña), Resistentes (Pazo da Cultura. Pontevedra), Diferentes. Junge spanische kunst in Asbach (Museum Kloster Asbach. Rotthalmünster. Alemaña), MICA-ASSAIG I: Artista (Museu Miquel Casablancas. Barcelona), Residentes 05 (Obra Social Caixa Galicia. Santiago de Compostela), Ausencias e memoria (itinerante Galicia) ou O feito fotográfico (MARCO. Vigo)

María Marco é crítica e comisaria de arte contemporánea. Licenciada en Humanidades e Belas Artes, actualmente realiza a tese de doutoramento sobre os procesos de desmaterialización na escultura contemporánea mentres colabora en varias plataformas editoriais como DARDOmagazine. Recibiu diversas axudas de produción, entre elas no Masachussetts Art College (Massart) de Boston (EUA) ou no Kulturmodell de Passau (Alemaña).

A Cidade da Cultura de Galicia ofrece un servizo de visitas guiadas de balde á exposición inaugural do Museo Centro Gaiás, 'Gallaecia Petrea', unha das mostras máis ambiciosas organizadas nos últimos anos na nosa comunidade.

As visitas guiadas terán lugar todos os días en dúas quendas: 12:30 e 18:30 horas. No caso de grupos, é preciso realizar unha reserva a través do correo visitasmuseo@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 99 51 72.

Máis información sobre a exposición aquí

A Cidade da Cultura ábrelles as portas do Museo, Arquivo e Biblioteca a todos os cidadáns que desexen coñecer o complexo deseñado por Peter Eisenman.

Os visitantes poderán acceder libremente a estes espazos e percorrer os exteriores da Cidade da Cultura: dende as Torres Hedjuk ata a praza central. Ademais, o complexo do Gaiás dispón de programas de visitas guiadas para coñecer máis de preto os segre de un proyecto arquitectónico único.

Visitas guiadas: 11:30 e 17:30 h. | Sábados, domingos e festivos | Saída dende o Punto de Información (Espazo On) | Non é preciso reservar praza

Visitas guiadas ao Museo Gaiás
- 12:30 e 18:30 h.
- Grupos: reserva en visitasmuseo@cidadedacultura.org ou 881 99 51 72.

Vistas para grupos: Concertar data en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

Visitas didácticas para escolares: De martes a venres | Concertar data e hora en visitas@cidadedacultura.org ou no teléfono 881 997 584.

CONEXIÓN EN BUS CON SANTIAGO

LIÑA 9: Luns a Venres laborais e Sábados pola mañá

Saídas dende Casas Novas  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 07.30 - 22.30
    Sábados 08:30 - 13:30

** Itinerario de ida: Casas Novas - Santa Isabel - Galeras - San Clemente - A Senra - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

Saídas dende a Cidade da Cultura  [Frecuencia: 60 min.]

    Luns a Venres 08:00 - 22.00
    Sábados 09:00 - 13:00

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - Campo da Angustia - Rúa de Bonabal - San Roque - Virxe da Cerca - A Senra - San Clemente - Galeras - Santa Isabel - Casas Novas

LIÑA  C11: Sábados tarde, Domingos e Festivos

Sábados tarde: 17:30 e 20:00 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 17:45 horas y 20:15.
    Domingos e festivos: 10:40, 13:45, 17:25 e 20:05 (paso por Xeneral Pardiñas). Aproxidamente pola CdC: 10:55, 14:00, 17:40 e 20:20 horas.

** Itinerario de ida: Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Avda. de Lugo - Bernardo Barreiro - Curros Enríquez - Xeral Pardiñas - Praza de Galicia - Virxe da Cerca - Porta do Camiño - San Pedro - Concheiros - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar - Cidade da Cultura

** Itinerario de volta: Cidade da Cultura - Multiusos Fontes do Sar - Piscinas - Fontiñas - Concheiros - San Pedro - Porta do Camiño - Virxe da Cerca - Praza de Galicia - Xeral Pardiñas - Curros Enríquez - Bernardo Barreiro - Avda. de Lugo - Fontiñas - Piscinas - Multiusos Fontes do Sar

Máis info: www.cidadedacultura.org

O concello de Vedra organiza durante todo o sábado 26 de maio unha xornada enogastronómica que inclúe a visita guiada e gratuíta ás adegas da comarca, menús a prezos especiais, incluíndo viño D.O. Rías Baixas (subzona Ribeira do Ulla), ademais da posibilidade de visitar de balde os pazos e xardíns históricos da zona.

A xornada comprende a visita guiada e gratuíta ás adegas participantes na promoción. Todas elas terán as súas portas abertas durante este día. Dependerá da túa elección visitar unha ou varias. Ao finalizar a visita ofreceranche como agasallo unha degustación dos mellores viños Rías Baixas.

Establecementos participantes:

- Adega Pazo de Galegos (portas abertas - visita)
- Adega Valdés (portas abertas - visita)
- Destilería Aguardientes de Galicia (portas abertas - visita)
- Casa Suárez Turismo Rural (descontos especiais)
- Restaurante Villa Verde (Menús enogastronómicos)

Tamén atoparás unha serie de restaurantes onde poderás xantar aproveitando a oferta especial deste día.

Os menús compoñeranse de primeiro e segundo prato, acompañados ambos con viños da Denominación de Orixe na que te atopes. O prezo final, con IVE, será de 25 € e levará incluída a sobremesa.

Os restaurantes adheridos a esta promoción ofrecerán, ademais, menús infantís para os nenos menores de 12 anos que acompañen aos adultos. O prezo destes menús infantís será de 10 € (ive incluído). E en cada Ruta poderás atopar ademais un programa especial para ese sábado 26 de maio.

** Programa especial gratuíto 'Ruta polos pazos e xardíns históricos'

Visita aos Pazo de Santa Cruz de Ribadulla, Pazo de Ximonde e Pazo de Galegos.

Dende o Concello  de  Vedra propoñemos unha visita gratuíta polos pazos e xardíns históricos do concello. A ruta comezará as 11:00 da mañá e partirá da Casa dos Peóns (Oficina de Turismo en San Pedro de Vilanova, estrada Santiago-Ourense -pasando Lestedo á dereita- N525 PK 326, 42º 47.418´ N  008º 26.650´ W).

Reserva a túa praza ata o 24 de maio no telefono 981 814 612 ou en casadospeons@concellodevedra.com.

Os establecementos adheridos á Ruta do Viño Rías Baixas súmanse a esta iniciativa con varias propostas:

- Pazo de Galegos, Adega Valdés e a destilaría Aguardientes de Galicia propoñen unha xornada de portas abertas con visitas gratuítas aos seus establecementos.
- O Restaurante Villa Verde propón dúas variantes de menú especial para este día, acompañados de viños da DO Rías Baixas, a un excelente prezo  de 25 euros por persoa.
- Os aloxamentos Casa Suárez e Pazo de Galegos ofrecen descontos especiais para a ocasión.

Lembra que o Concello de Vedra forma parte da denominación de orixe Rías Baixas, subzona Ribera do Ulla, da Ruta da Camelia e posúe a única Ruta do viño da D.O. Rías Baixas da provincia da Coruña.

Para a organización desta xornada enogastronómica o Concello de Vedra está a colaborar con Turgalicia e coa Ruta do Viño Rías Baixas.

O 26 de maio o Parlamento de Galicia celebra a súa xornada anual de Portas Abertas.  Dende as 10 da mañá e ata ás 18 horas, a sede da Cámara galega (Rúa do Hórreo, 63) abre as súas portas en horario ininterrompido para dar a coñecer as súas instalacións.

Esta xornada, que celebra este ano a súa terceira edición, enmárcase nas actividades para achegar o Parlamento á sociedade.

Máis información en www.parlamentodegalicia.es

O Museo Casa da Troia abre de novo as súas portas ao público durante a Semana Santa. Poderá visitarse entre os días 22 e 31 de marzo, polas mañás en horario de 11:00 a 14:00 horas e polas tardes de 16:00 a 20:00 horas. Estará pechado, como é habitual, os domingos pola tarde e os luns durante todo o día.

O venres 22 o museo recibirá a visita da Asociación de Guías de Galicia. E o sábado 23 acollerá unha sesión gratuíta de contacontos dirixida aos máis pequenos. O autor do libro 'Unha mensaxe para Sara', Xosé Antonio Perozo, será o encargado de achegar esta historia aos asistentes, ás 12:00 horas. 'Unha mensaxe para Sara' é o relato fantástico dunha nena que soña cos recunchos máis emblemáticos da cidade de Compostela, dende a Alameda ata a Praza de Praterías.

A galería Metro presenta 'Crash!!', a primeira colisión de performances, unhas xornadas lúdico-crítico-festivas que comprenderán todo tipo de accións en vivo e ofrecerán unha vía de reflexión distinta á habitual. Con esta iniciativa demóstrase, unha vez máis, que as galerías de arte son espazos vivos nos que acontecen máis cousas que as habituais de venda e exposición, e que mostran e apoian todo tipo de inquedanzas artísticas contemporáneas.

A idea de "colisión" reforza este dinamismo, facendo que durante 5 días e 3 horas seguidas cada tarde se desenvolva unha performance tras outra. A todo isto súmase a liberdade da convocatoria, que ao non impor un tema ou soporte determinado, permite aos participantes presentar sen limitación algunha os seus distintos e variados proxectos. Non se trata de reflexionar sobre un asunto ou argumento específico, senón de explorar as distintas posibilidades da "arte en vivo".

PROGRAMA

** MARTES 5

- 18:30 Enrique Tenreiro 'Escultura efémera'
      Diego Vites 'Ser xesta'
- 19:15 David Catá 'A flor de pel'
- 19:45 Escola Danza Pábulo 'A balsa da medusa'
- 20:15 Neves Seara/Mónica 'Mura Vida'
- 21:00 Verónica Vicente 'Unha estratexia da apariencia'

** MÉRCORES 6

- 18:30 Reina D`Hoore 'Quality for life performance'
- 19:15 María Chenut 'Teño que rir, teño que chorar'
- 19:45 Ana Gil 'Entregas V'
- 20:00 Paulina Funes 'A Flor e a muller: de(s)floración'

** XOVES 7

- 18:30 Nerea Santiesteban 'S/T'
- 19:45 Escola Danza Pábulo 'A balsa da medusa'
- 19:45 Grupo 3coma1 'Zig-Zag'
- 20:30 Neves Seara 'Spiral Movement'

** VENRES 8

- 18:30 Bea Romarty 'Recital'
- 19:00 Reina D`Hoore 'Quality for life performance'
- 19:45 Ariel Ninas 'Música para peto'
- 20:30 Bea Romarty 'Mea Culpa'

** SÁBADO 9

- 18:30 Renata Otero 'Megayonkie do amor'
- 19:30 Sther F. Carrodeguas 'Fantasía'
- 19:30 Suso Basterrechea 'S/T'
- 20:00 Lomarti 'Identidade mutante'
- 20:30 Ana Gil 'Entregas V'
- 20:45 Sabela Peinado 'Hear me laughing'
- 21:15 Concerto remate: Olalla González (cello)

Comisariado: Eva Morquecho / Paula González Sáez

O Concello compostelán celebra ao longo de hoxe unha nova edición da súa Xornada de Portas Abertas, na que calquera cidadán poderá visitar o Pazo de Raxoi e coñecer as súas dependencias e funcionamento.

A mañá do 8 de xuño estará especialmente destinada aos escolares, que participarán en visitas guiadas polo Concello e mesmo serán saudados polo alcalde, Ángel Currás. Por Raxoi pasarán uns 400 nenos e nenas de seis centros educativos: Colexio San Pelayo, Colexio Vilas Alborada, CEIP Roxos Villestro, CEIP Vite, CEIP López Ferreiro e Colexio A Inmaculada. En canto aos veciños, dispoñen de toda a xornada para visitar o Concello.

Baixo o lema 'Patrimonio Mundial e desenvolvemento sostible: o rol das comunidades locais', Santiago de Compostela celebra hoxe o 40 aniversario da aprobación da Convención do Patrimonio Mundial por parte da UNESCO, que busca protexer os sitios culturais e naturais considerados de valor universal excepcional.

Entre as actividades programadas para celebrar este aniversario encóntrase a Xornada de portas abertas de numerosos museos e monumentos emblemáticos da cidade.

MUSEOS E MONUMENTOS PORTAS ABERTAS

Casa da Troia
Horario: 11:00-14:00 / 16:00-20:00 h.
Rúa da Troia, s/n

Centro Galego de Arte Contemporánea CGAC
Horario: 11:00-20:00 h.
Rúa Ramón del Valle-Inclán, s/n

Fundación Eugenio Granell - Pazo de Bendaña
Horario: 11:00-14:00 / 16:00-20:00 h.
Praza do Toural, s/n

Hostal dos Reis Católicos
Horario: 11:00-14:00 / 16:00-19:00 h.
Praza do Obradoiro

Mosteir1o de San Martiño Pinario
Horario: 10:30 h.
(visita guiada de 2 hrs. de duración aprox.)
Reservas: secretariadireccion@santiagoturismo.com
Praza do Obradoiro

Museo Centro Gaiás - Cidade da Cultura de Galicia
Horario: 11:00-20:00 h.
Avda. Manuel Fraga, s/n

Museo de Antropoloxía e Etnografía Sotelo Blanco
Horario: 9:00-15:00 h.
San Marcos, 77

Museo de Arte Sacro - Colexiata do Sar
Horario: 10:00-13:00 / 16:00-19:00 h.
Rúa de Sar

Museo de Arte Sacro – Mosterio e Igrexa de San Paio de Antealtares
Horario: 10:30-14:00 h.
Vía Sacra, 5

Museo da Anestesia do Colexio Médico - Facultade de Medicina
Horario: 9:00-21:00 h.
Rúa de San Francisco

Museo da Catedral
Horario: 10:00-13:30 / 16:00-18:30 h.
Praza do Obradoiro

Museo das Peregrinacións - Casa Gótica
Horario: 10:00-15:00 h.
Rúa de San Miguel, 4

Museo das Peregrinacións e de Santiago
Horario: 10:00-14:00 / 16:00-20:00 h.
Praza das Praterías

Museo de Terra Santa – Convento e Igrexa de San Francisco
Horario: 10:30-13.30 / 16:00-19:00 h.
Rúa do Campiño de San Francisco, 3

Museo Pedagóxico de Galicia MUPEGA
Horario: 10:00-14:00 / 16:00-20:00 h.
Rúa de San Lázaro, 107

Museo do Pobo Galego - Convento e Igrexa de San Domingos de Bonaval
Horario: 10:00-14:00 / 16:00-20:00 h.
Rúa de San Domingos de Bonaval, s/n

O compostelán Parque de Belvís acolle este sábado a Romaría Pop, un novo concepto de xornada musical, organizado por Desconcierto Cultural coa colaboración do Concello de Santiago. Dándolle unha volta de torca á tradicional romaría estival, Desconcierto Cultural enriquécea co mellor da escena independente galega e reformúlaa como un evento lúdico para públicos variados e oídos esixentes: un día cheo de música, actividades culturais, comida e bebida, con entrada totalmente de balde.

Como en todas as actividades organizadas pola asociación Desconcerto Cultural, a música é o máis importante: ata sete das bandas máis excitantes e dispares do panorama galego actuarán en Romaría Pop: a psicodelia de Mequetrefe; a elegancia pop de La Familia; a forza desatada de Músculo!, os debutantes Diadermin, que pronto estrearán disco; a sedutora escuridade de Disco Las Palmeras; a narrativa acústica de Sr. Fluzo! e o exquisito pop sixtie de The Winning Numbers. Variedade e calidade, en concertos que se espaciarán comodamente ao longo da xornada, nun horario diúrno adaptado a todos os públicos.

A Romaría Pop vai dirixida non só á comunidade melómana santiaguesa, senón a calquera persoa interesada en gozar do lecer e da cultura nunha xornada ao aire libre, polo que non han faltar durante o día múltiples actividades destinadas a toda a familia. Para os máis pequenos haberá obradoiros musicais infantís, concertos específicos dos grupos participantes cun repertorio exclusivo para a ocasión e actividades de creación de camisetas e de divulgación ambiental. Pequenos e maiores poderán, ademais, pasar o tempo entre concertos nas presentacións culturais e nos postos de venda dispostos para a ocasión, gozar da ambientación musical ou achegarse ás barras de comida e bebida repartidas polo parque.

A idea xeral detrás do evento é a de celebrar unha romaría popular nun sentido contemporáneo da expresión: un espazo recreativo urbano no que se desenvolve unha xornada festiva de convivencia entre veciños, coa cultura como elemento de dinamización e cohesión social.

Desconcierto Cultural é unha asociación aberta a quen se queira unir a ela e a través da cal pretendemos dinamizar a escena galega con iniciativas e proxectos culturais de todo tipo, inda que coa música como referente principal.

Máis info: aquí

Como complemento a actividade musical, o VII Festival de Músicas Contemplativas organiza este ano a ruta dos Espazos para a reflexión, de maneira que un grupo de igrexas permanecerán abertas durante os días do Festival, permitindo que veciños e visitantes poidan trazar a súa propia ruta e descubrir o rico patrimonio que atesouran estes templos e as confrarías que nelas teñen as súas sedes.

** Santa María do Camiño
As orixes desta igrexa remóntanse ao século XV, mantendo esta estrutura ata o século XVI. A mediados do XVIII e nas primeiras décadas do XIX é cando sofre unha profunda transformación. O retablo maior foi trazado polo entallador Manuel de Leis en 1758, encargándose das esculturas Benito Silveira. Destaca no seu interior o tímpano coa escena da Epifanía, que procede do templo medieval.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría da Humildade. Procesión: Luns Santo, 21:30h.

Festival de Músicas Contemplativas. 22 de marzo, 19:30h. Jiri Bárta violoncello.

** Igrexa das Ánimas
Érguese segundo os planos do arquitecto Miguel Ferro, sobre un terreo irregular, sendo o mestre de obras Juan López Freire. Templo cunha nave única, articulada en capelas laterais que orixinan un sistema de comunicación perimetral entre elas, onde se representa un programa iconográfico sobre o Vía Crucis, realizado polo escultor Manuel de Prado e Mariño, entre 1803 e o 1814, que segue un discurso iconolóxico ideado polo seu irmán o arquitecto Melchor de Prado e modelado en estuco veneciano.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría da Esperanza. Procesión: Domingo de Ramos, 18h.

Festival de Músicas Contemplativas. 25 de marzo, 19:30h. Accademia del Piacere / 30 de marzo, 20h. Resonet

** Igrexa de San Bieito do Campo
De orixe medieval reconstruíuse a finais do XVIII seguindo os planos de Melchor de Prado Mariño con planta de salón, unha soa nave con bóveda de canón, presbiterio con cuberta de canón e cuarto de esfera e capela maior, abrindo nos muros laterais oito altares. Destes destaca o que abeira o tímpano gótico da Epifanía e o relevo da Visitación. A capela maior está decorada con cadros ao óleo e pinturas ao fresco do pintor academicista Plácido Fernández Arosa, recentemente restauradas.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Festival de Músicas Contemplativas. 27 de marzo, 22h. Grupo de cámara da Real Filharmonía: Trío de cordas

** San Félix de Solovio
Esta igrexa está estreitamente unida ao descubrimento do corpo do Apóstolo Santiago, pois, segundo a tradición, aquí se encontraba orando o eremita Pelayo, cando enxergou as luminarias que lle indicaban o lugar onde se encontraba o sepulcro apostólico. Reedificada polo bispo Sisnando, foi destruída por Almanzor no 997 pero reconstruída polo bispo Pedro de Mezonzo e por Xelmírez no 1122 seguindo a tipoloxía típica dunha construción románica dunha nave e teitume de madeira. Nos séculos XVII e XVIII engadíronse unha serie de pequenas capelas alterando a súa configuración orixinal quedando coas tres naves actuais. No tímpano da súa portada consérvase un fermoso relevo da Epifanía, de 1316.

Sábados, 16h.

Festival de Músicas Contemplativas. 24 de marzo, 21:30h. Ars Atlántica.

** San Fructuoso
A construción da igrexa parroquial de San Fructuoso (ou Nosa Señora da Angustia de Abaixo) é obra de Lucas Ferro Caaveiro realizada entre 1754 e 1765. Érguese sobre o terreo que antes ocupaba a capela da Vera Cruz. O retablo maior constrúese cara a 1769 segundo as trazas de Luis Lorenzana, quen nos deixou nos capiteis das columnas a orde española, ideada por el. Os retablos colaterais do cruceiro contrátanse en 1783 a Francisco Lens.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Festival de Músicas Contemplativas. 29 de marzo, 20h. Grupo de Cámara da Sinfónica de Galicia: Cuarteto Atlántico.

** Colexiata de Santa María de Sar
As orixes da súa fundación como mosteiro agostiño debense a Munio Alfonso, estreito colaborador do arcebispo Xelmírez, comezando as obras no século XII. A inclinación dos seus piares debido probablemente a un erro na construción e ao terreo pantanoso sobre o que se levanta, é un dos atractivos deste edificio románico; este feito resumiuno perfectamente o poeta Gerardo Diego cando escribiu: La colegiata del Sar / se tambalea de sueño. / Sueña que se va a acostar / y que el cielo es muy pequeño. No século XVIII refórzase a edificación cuns enormes e macizos arcobotantes, pois ameazaba con derrubarse. Do primitivo claustro románico tan só se conservan nove arcos no seu lado norte.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Festival de Músicas Contemplativas. 27 de marzo, 20h. Eloqventia.

** Santo Domingo de Bonaval
Segundo a tradición, foi Santo Domingo de Guzmán quen fundou, a principios do século XIII, este convento. En 1230 xa se consagra a igrexa que se amplía a finais do mesmo século, renovándose por completo a súa cabeceira. Entre os séculos XVI e XVIII realízanse novas obras na igrexa, cámbianse as cubertas de madeira por outras de pedra, ábrense capelas, levántanse retablos e constrúese o coro alto. Domingo de Andrade traza as liñas do retablo maior, desmontado e trasladado á igrexa parroquial de Santiago, en Carril. Na nave do Evanxeo encóntrase o Panteón de Galegos Ilustres, cos sepulcros de Rosalía de Castro, Alfredo Brañas, Domingo Fontán, Francisco Asorey, Ramón Cabanillas e, moi preto, Castelao.

22-31 marzo: Martes a sábado: 10:30h-14 h e 16 h-19:30h. Domingos e festivos: 11 h-11h-14h. Luns pechado. (Entrada por Museo do Pobo Galego).

Sede da Confraría do Rosario. Procesión do Santo Enterro: Venres Santo, 20h.

Festival de Músicas Contemplativas: 26 de marzo, 20:30h. Zefiro Baroque Orchestra. / 28 de marzo, 21h. Divna Ljubojevic e Coro Mélodi.

** Santa María de Conxo
A primitiva igrexa relaciónase co arcebispo Xelmírez, quen a consagra en 1129; desta obra consérvanse restos do claustro. No XVII iníciase a reedificación do convento e acométense as obras do claustro, que rematan en 1651. En 1669 realízanse as obras da igrexa atribuída a varios autores como Fernández Lechuga, fray Gabriel de Casas, Melchor de Velasco ou Diego de Romay. En 1729 inícianse as obras da nova capela do Cristo que acolle a imaxe do crucificado, obra de Gregorio Fernández. Esta capela e retablos son obra de Simón Rodríguez.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría do Santo Cristo da Paciencia. Procesión: Martes Santo, 21h. (saída do Convento das Mercedarias).

Festival de Músicas Contemplativas. 24 de marzo, 19:30h. Real Filharmonía de Galicia. Maximino Zumalave director.

** San Francisco
A súa orixe relaciónase co santo de Asís cando peregrinou a Compostela cara o ano 1213-14. A igrexa actual levantouse sobre os terreos da precedente, da que apenas quedaron vestixios. Cara a 1730 a igrexa ameaza ruína, polo que en 1740 se decide unha nova construción máis ampla con planos de Simón Rodríguez, quen dirixe as obras ata a súa morte en 1752, concluíndose en 1787. Presenta unha planta de cruz latina, con amplos presbiterio e sancristía. As capelas abertas a ambos os dous lados, ao estar comunicadas entre si, dan a sensación de naves laterais.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría da Vera Cruz. Procesión da Última Cea: Xoves Santo, 19h. Procesión de Xesús Resucitado: Domingo de Pascua, 11 h

Orde Franciscana Segrar. Procesión da Entrada en Xerusalén: Domingo de Ramos, 11h.

Festival de Músicas Contemplativas. 23 de marzo, 21:30h. Los caminos de Serkeci.

** San Martiño Pinario
A igrexa foi trazada polo arquitecto portugués Mateo López a finais do século XVI. Esta magna obra e a do mosteiro foi continuada por un número considerable de mestres como Ginés Martínez, González de Araújo, Peña de Toro, Bartolomé Fernández Lechuga, Gabriel de Casas, Tomás Alonso ou Fernando de Casas. A Mateo López débeselle a formulación xeral da obra, o que o leva a configurar o esquema na súa totalidade. A inmensa nave central está cuberta con bóveda de canón con falsos casetóns. Tamén hai que resaltar os magníficos retablos que posúe e o cadeirado do coro baixo. O retablo do altar maior (1730) e os dous do cruceiro son deseño de Fernando de Casas executándoos o entallador Miguel de Romay.
22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-18:30h (Entrada: 2,50 euros)

Festival de Músicas Contemplativas. 23 de marzo, 19:30h. Coro Novo e Nenos Cantores da Sinfónica de Galicia.

** Santa María Salomé
Fundada cara a 1140 con nave única e teito de madeira, da fábrica medieval apenas quedan restos, pois foi reformada no barroco ao engadírselle unha serie de capelas. Na portada destacan as imaxes dunha Anunciación, con María á esquerda e o anxo á dereita e sobre a clave a Virxe do Leite. O interior é de planta cadrada con cúpula de media laranxa sobre pendentes. En 1743 levántase o campanario que segue as trazas do da igrexa de San Félix. O pórtico de entrada é do século XVI.

Horario de culto

Sede da Confraría da Virxe da Soidade. Procesión da Virxe da Soidade: Venres Santo, 23h.

** San Miguel dos Agros
A data da fundación desta igrexa descoñécese. Sábese que en época de Diego Xelmírez (1122) se reconstrúe. O interior é de tres naves con cuberta de bóveda de aresta na central; as capelas da Dolorosa e o Nazareno cóbrense con bóveda de canón e a Da nosa Señora e san Xerónimo péchase con bóveda de crucería estrelada. O retablo maior é obra de 1786. A fachada da igrexa segue os canons das igrexas neoclásicas.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría Do noso Pai Xesús Nazareno e a Santa Virxe das Dores. Procesión da Virxe das Dores: Venres 22 de marzo, 21h. Procesión do Encontro: Venres Santo, 11 h (dende a praza da Quintana).

** San Agostiño
Levántase sobre o terreo que ocupaba a igrexa de Nosa Señora da Cerca. Na súa construción participan Francisco González Araújo, Bartolomé Fernández Lechuga e os Jácome Fernández, pai e fillo. Lévase a cabo a construción -segundo trazas de Lechuga- no primeiro terzo do século XVII. O interior é de planta de cruz latina inscrita nun rectángulo dunha soa nave, con capelas laterais, cruceiro e cúpula que realiza Jácome Fernández fillo. Do conxunto escultórico da igrexa hai que sinalar o gran talle procesional de Xesús Flaxelado, vinculada á forma de traballar de Diego de Sande e peza fundamental nas procesións da Semana Santa compostelá.

22-31 marzo: 9 h-12:45h e 18:15h-19:45h

Sede da Confraría de Noso Pai Xesús Flaxelado. Procesión de Xesús Flaxelado: Xoves Santo, 23:30h.

** Igrexa do Convento de Santa Clara
A orixe do convento de Santa Clara remóntase á segunda metade do século XIII, atribuíndose a súa fundación á raíña dona Violante de Castilla, esposa de Alfonso X o Sabio. Do primitivo edificio apenas quedan restos, xa que foi moi modificado entre os séculos XVII e XVIII. Os seus principais arquitectos foron Domingo de Andrade, fray Gabriel de Casas, Pedro de Arén e, sobre todo, Simón Rodríguez. O retablo maior foi labrado por Bugarín a principios do século XVIII, seguindo trazas de Andrade. A fachada principal -de gran plasticidade urbana-, trazada por Simón Rodríguez, destaca pola súa orixinalidade, xa que non nos leva ao interior da igrexa, senón que dá paso a un patio onde si se encontra a entrada á igrexa propiamente dita.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

** San Roque
A orixe desta pequena capela está na promesa feita polo Cabido e o Concello en 1520 como acción de grazas a San Roque por librar da peste á cidade. A igrexa remátase en 1576 e un ano máis tarde o arcebispo Francisco Blanco funda o hospital, para "curar e procurar remedio aos pobres enfermos das bubas e outros males... ". No interior da pequena igrexa podemos ver un gran retablo de Simón Rodríguez, quen entrega as trazas en 1742 executándoo Romay. Este fermoso retablo está formado por unha parte central de tres corpos e dous laterais, recorda o retablo da igrexa da Compañía. Os dous corpos laterais avanzan cara ao espectador como querendo facernos partícipes da súa imaxinaría.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

** Igrexa do Convento do Carmen
O convento fundado pola nai María Antonia de Jesús, coñecida como "A monxiña do Penedo", a mediados do século XVIII e foi o primeiro que esta orde tivo en Galicia. Érguese sobre os terreos que pertenceron ao conde de Priegue. O proxecto para a obra débese a Fray José de los Santos. O 23 de outubro de 1758 as Nais Carmelitas trasládanse dende a súa casa en San Roque a este novo edificio. O interior da igrexa, de arquitectura sinxela -que comunga con consignas desta orde como a austeridade e sobriedade- é de planta de cruz latina. Non obstante esta sinxeleza construtiva non resta monumentalidade ao conxunto, acrecentada pola bóveda de canón reforzada por arcos faixones e a cúpula cega de media laranxa no cruceiro. O retablo maior contrátase en 1800 e segue un deseño neoclásico no que se imita, por medio da policromía, mármores xaspeados e bronces nos capiteis das catro columnas de orde composta.

22-31 marzo: 11 h-13:30h

** Igrexa das Orfas
As trazas encárganselle ao arquitecto Melchor de Velasco cara a 1664, quen deseña un interior dunha soa nave, capela maior rectangular e cabeceira recta cunha sancristía a cada lado. A sobriedade é a nota principal do seu interior arquitectónico, alterada pola traza do seu retablo actual, obra que Francisco de Lens contrata en 1756 e no que traballará José Gambino, realizando as imaxes de san José, san Francisco e a do Apóstolo Santiago. No lado da epístola, no muro do cruceiro encontramos o monumento fúnebre do cardeal Martín de Ferreira obra do escultor Francisco Asorey.

22-31 marzo: 9 h-13:30h e 17:30h-19 h

Sede da Irmandade do Stmo Cristo da Misericordia. Procesión dos Estudantes: Mércores Santo, 23h.

** Capela de Nosa Señora do Portal - Convento de Belvís
Foron os dominicanos de Bonaval os que suscitaron a súa fundación en 1306, como o primeiro convento feminino da súa orde en Galicia. O edificio sofre ampliacións durante o século XVII, como a capela da Virxe do Portal, dunha soa nave e cúpula sobre o camarín da Virxe. A capela levantouse grazas ás esmolas dos fieis, pola crenza nas propiedades curativas dunha fonte que alí se localiza.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

** San Paio de Antealtares
A construción da igrexa iniciouse en 1700 no terreo que ocupaba a anterior que foi derrubada. A obra encárgaselle ao arquitecto bieito fray Gabriel de Casas proseguíndoas Pedro García que a conclúe en 1707, seguindo as trazas de Casas. A planta é de cruz grega con dous brazos curtos no cruceiro; aos pés, o brazo é máis alongado para acoller o coro. Entre 1708 e 1714 procédese a executar os retablos da igrexa. Érguense primeiro os retablos colaterais e o maior en último lugar. Hai que destacar que tanto o retablo relicario -trazado por Andrade- como o púlpito -obra de Diego de Romay- pertencían ao mobiliario da antiga igrexa.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

** Igrexa da Universidade
A igrexa da Compañía (Xesuítas) ou da Universidade levántase a mediados do século XVII sobre o terreo que antes ocupaba a medieval de Santa María a Nova. Ten planta de cruz latina inscrita nun rectángulo, con tribuna sobre as capelas laterais, nave abovedada, cúpula gallonada e lanterna rematando o cruceiro. A importancia desta igrexa reside no seu interior, nos retablos que adornan o altar maior, o cruceiro e as naves laterais. O do altar maior foi contratado en 1727 con Miguel de Romay, Ignacio Romero e Diego de Sande e segue as trazas que deseñou Simón Rodríguez.

Festival de Músicas Contemplativas: 22 de marzo, 22h. Jiri Bárta violoncello / 25 de marzo, 21:30h. Grupo instrumental Século XX / 29 de marzo, 22h. Il Concordu d'Orosei / 30 de marzo, 22h. Neopercusión

Nova web do Parque da Alameda con información detallada das especies singulares, restantes árbores e arbustos, matos e monumentos deste magnífico parque, incluíndo planos.

Desenvolvida con motivo da Conmemoración do 40 Aniversario da Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO.

Con contidos dispoñibles en castelán, galego e inglés.

Enmarcada dentro das actividades conmemorativas con motivo do 40º Aniversario da Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO.

www.parquealamedasantiago.com

Organizan:
Turismo de Santiago de Compostela | Concellería de Turismo
Dpto. Parques e Xardíns | Concellería de Medio Ambiente
Consorcio de Santiago de Compostela
Universidad de Santiago de Compostela

PARQUE DA ALAMEDA

Principal xardín de Compostela, é o parque máis antigo de Santiago. Formaba parte dun terreo extramuros cheo de carballos que chegaba ata ao mosteiro de San Lourenzo, propiedade dos Condes de Altamira, ata que no ano 1546 foi doado aos cidadáns de Santiago. Foi en 1835 cando esta carballeira pública comezou a converterse en parque, coa construción do paseo do Campo da Estrela.

É un fiel reflexo da evolución histórica e urbanística da cidade, xa que foi medrando ao longo dos séculos xunto a ela. Ademais, a Alameda ten máis de 80 especies de árbores diferentes; algúns son exemplares de máis dun século, e representan a flora dos cinco continentes. Ten tres especies catalogadas como Árbores Senlleiras de Galicia.

1. TILEIRO PRATEADO (Tilia tormentosa): xénero de árbores pertencente á familia das malváceas, nativos das rexións mornas do hemisferio norte. Son árbores caducifolios de bo volume e que chegan a vivir ata 900 anos, acadando entre 20 e 40 m de altura, con fustes rectos de ata un metro de diámetro.
Forman dúas aliñacións que decoran e separan os tres paseos do Campo da Estrela, e no 1884 intercaláronse camelias entre as tileiras, aportadas por veciños da cidade. A de maior tamaño, próxima á igrexa do Pilar, é a que está catalogada como senlleira por ter máis de 100 anos.

2.  EUCALIPTOS DA FERRADURA (Eucalyptus globulus): árbores orixinarias de Australia, foron descubertas en 1779 e introducidas en Galicia por Frei Rosendo Salvado no 1860. Os eucaliptos da Alameda son dos mais antigos de Europa pois datan de finais do XIX.
O eucalipto ten propiedades balsámicas e antisépticas, polo que utilízase para combater os resfriados, e o aceite tamén tense empregado contra a malaria. A súa madeira serve para obter pasta de celulosa para facer papel.

3. ABETO ‘A PERONA’ (Abies normanniana): este árbore é coñecido como ‘a Perona’ porque foi plantado por Eva Duarte, Evita, cando visitou Santiago no ano 1947 en visita oficial por España co seu marido, Juan Domingo Perón.
Os abetos do Cáucaso teñen a súa orixe nas costas do Mar Negro, o norte de Anatolia e a cordilleira do Cáucaso, onde forma bosques entre os 400 e 2.000 metros de altitude. En Europa o seu cultivo comezou a mediados do século XIX, con fin ornamentais en parques e xardíns.

No Parque da Alameda destaca tamén a CARBALLEIRA DE SANTA SUSANA. Dende o século XVI plantáronse e protexéronse os carballos de esta zona (Quercus robur), eliminando outros que os prexudicasen, como as acacias, e repoñéndose os carballos mortos ou enfermos por outros novos.

A meseta da Susana conserva a súa fisionomía dende o século XVIII, configurada por dúas partes ben diferenciadas: a zona de intramuros, ocupada pola Igrexa  de Santa Susana , seu atrio e seu cemiterio, e a carballeira, que funcionou como campo da feira dende principios do século XIX ata 1971.

O Grupo Cidades Patrimonio da Humanidade de España celebra o 40º Aniversario da Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO baixo o lema “Patrimonio Mundial e desenvolvemento sostible: o rol das comunidades locais”.

Celébrao connosco!

En 1960 un suceso extraordinario reuniu ao espírito da comunidade internacional arredor da protección dun monumento histórico: cando o templo de Abu Simbel se viu ameazado pola construción dunha presa no Nilo, 50 países uniron esforzos para trasladalo a unha área a salvo de inundacións.

Visto desde hoxe, este foi o primeiro paso para que a comunidade internacional chegara a considerar que algúns tesouros do planeta son de interese de todos os homes e comezara a idear medios para salvagardalos.

Doce anos despois, o 16 de novembro de 1972, a UNESCO aprobou a Convención do Patrimonio Mundial, que busca protexer os sitios culturais e naturais considerados de valor universal excepcional.

Hoxe, a Convención foi adoptada por 190 países e existen 962 sitios inscritos na Lista de Patrimonio Mundial, distribuídos en 157 países.

Neste ano, o 40º aniversario da Convención, baixo o lema “Patrimonio Mundial e desenvolvemento sostible: o rol das comunidades locais”, o Grupo de Cidades Patrimonio da Humanidade de España reúnese para celebrar esta ocasión, mostrando os seus valores a través dunha serie de eventos e actividades abertas a todo o público.

O Grupo Cidades Patrimonio da Humanidade de España está formado por Alcalá de Henares, Ávila, Cáceres, Córdoba, Cuenca, Ibiza/Eivissa, Mérida, Salamanca, San Cristóbal de La Laguna, Santiago de Compostela, Segovia, Tarragona e Toledo.

+ info: www.40aniversariopatrimoniomundial.com

PROGRAMA DE ACTIVIDADES

Xornada de portas abertas en museos e monumentos

Visita virtual ao Parque da Alameda

Visita guiada 'Monumentos verdes: Parque de Bonaval'

Visita guiada 'Monumentos verdes: Parque da Alameda'

Con motivo da celebración do Día Internacional dos Museos, seis importantes museos de Santiago ofrecen unha xornada de portas abertas para que todas aquelas persoas que o desexen poidan achegarse a coñecer as súas instalacións.

Os museos que participan nesta iniciativa son os seguintes: Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), Museo Pedagóxico de Galicia (Mupega), Museo do Pobo Galego, Museo das Peregrinacións e de Santiago, Museo da Catedral e Museo da Fundación Granell. No caso da Fundación Granell, a xornada de portas abertas estenderase durante toda a semana.

Ademais, o Museo do Pobo Galego e o CGAC organizarán ese mesmo día, de forma conxunta, un espectáculo de danza da compañía TrasPediante. O espectáculo, dividido en tres actos, percorrerá o Museo do Pobo Galego, o parque de Bonaval e o CGAC a través da danza.

A Colexiata de Sar abre ao público o seu tradicional Belén de Nadal, formado por máis de 250 figuras e con varias escenas en movemento. O Nacemento -que ocupa en total 64 metros cadrados e está situado no Claustro do templo- estrea este ano novo portal de Belén e reproduce varios momentos da vida cotiá, dende o nacemento de Xesús ou a adoración dos Reis Magos ata a cova cos pastores nas que o anxo anuncia a boa nova, entre outras moitas. Máis de vinte e cinco destas escenas teñen movemento e os seus dous muíños de auga con pedra de moer traballan coa auga do río.

Para a súa posta en marcha, preto dunha decena de veciños do barrio traballaron nos últimos meses para participar dunha tradición que conta con máis de 25 anos de historia. Así, co paso do tempo e a medida que foron aumentando as súas dimensións ao incorporar cada ano novas escenas, o Nacemento tivo que trasladar a súa situación e dende hai uns anos está instalado no Claustro do Templo.

A partir do domingo 16 de decembro estará aberto ao público xeral, en horario de 10:00 a 13:00 horas e de 16:00 a 19:00 horas. Tamén se poderá visitar os domingos, tras as celebracións eucarísticas. O acceso ao Claustro deberá facerse polo museo, no baptisterio da Colexiata.

Como complemento a actividade musical, o VII Festival de Músicas Contemplativas organiza este ano a ruta dos Espazos para a reflexión, de maneira que un grupo de igrexas permanecerán abertas durante os días do Festival, permitindo que veciños e visitantes poidan trazar a súa propia ruta e descubrir o rico patrimonio que atesouran estes templos e as confrarías que nelas teñen as súas sedes.

** Santa María do Camiño
As orixes desta igrexa remóntanse ao século XV, mantendo esta estrutura ata o século XVI. A mediados do XVIII e nas primeiras décadas do XIX é cando sofre unha profunda transformación. O retablo maior foi trazado polo entallador Manuel de Leis en 1758, encargándose das esculturas Benito Silveira. Destaca no seu interior o tímpano coa escena da Epifanía, que procede do templo medieval.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría da Humildade. Procesión: Luns Santo, 21:30h.

Festival de Músicas Contemplativas. 22 de marzo, 19:30h. Jiri Bárta violoncello.

** Igrexa das Ánimas
Érguese segundo os planos do arquitecto Miguel Ferro, sobre un terreo irregular, sendo o mestre de obras Juan López Freire. Templo cunha nave única, articulada en capelas laterais que orixinan un sistema de comunicación perimetral entre elas, onde se representa un programa iconográfico sobre o Vía Crucis, realizado polo escultor Manuel de Prado e Mariño, entre 1803 e o 1814, que segue un discurso iconolóxico ideado polo seu irmán o arquitecto Melchor de Prado e modelado en estuco veneciano.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría da Esperanza. Procesión: Domingo de Ramos, 18h.

Festival de Músicas Contemplativas. 25 de marzo, 19:30h. Accademia del Piacere / 30 de marzo, 20h. Resonet

** Igrexa de San Bieito do Campo
De orixe medieval reconstruíuse a finais do XVIII seguindo os planos de Melchor de Prado Mariño con planta de salón, unha soa nave con bóveda de canón, presbiterio con cuberta de canón e cuarto de esfera e capela maior, abrindo nos muros laterais oito altares. Destes destaca o que abeira o tímpano gótico da Epifanía e o relevo da Visitación. A capela maior está decorada con cadros ao óleo e pinturas ao fresco do pintor academicista Plácido Fernández Arosa, recentemente restauradas.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Festival de Músicas Contemplativas. 27 de marzo, 22h. Grupo de cámara da Real Filharmonía: Trío de cordas

** San Félix de Solovio
Esta igrexa está estreitamente unida ao descubrimento do corpo do Apóstolo Santiago, pois, segundo a tradición, aquí se encontraba orando o eremita Pelayo, cando enxergou as luminarias que lle indicaban o lugar onde se encontraba o sepulcro apostólico. Reedificada polo bispo Sisnando, foi destruída por Almanzor no 997 pero reconstruída polo bispo Pedro de Mezonzo e por Xelmírez no 1122 seguindo a tipoloxía típica dunha construción románica dunha nave e teitume de madeira. Nos séculos XVII e XVIII engadíronse unha serie de pequenas capelas alterando a súa configuración orixinal quedando coas tres naves actuais. No tímpano da súa portada consérvase un fermoso relevo da Epifanía, de 1316.

Sábados, 16h.

Festival de Músicas Contemplativas. 24 de marzo, 21:30h. Ars Atlántica.

** San Fructuoso
A construción da igrexa parroquial de San Fructuoso (ou Nosa Señora da Angustia de Abaixo) é obra de Lucas Ferro Caaveiro realizada entre 1754 e 1765. Érguese sobre o terreo que antes ocupaba a capela da Vera Cruz. O retablo maior constrúese cara a 1769 segundo as trazas de Luis Lorenzana, quen nos deixou nos capiteis das columnas a orde española, ideada por el. Os retablos colaterais do cruceiro contrátanse en 1783 a Francisco Lens.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Festival de Músicas Contemplativas. 29 de marzo, 20h. Grupo de Cámara da Sinfónica de Galicia: Cuarteto Atlántico.

** Colexiata de Santa María de Sar
As orixes da súa fundación como mosteiro agostiño debense a Munio Alfonso, estreito colaborador do arcebispo Xelmírez, comezando as obras no século XII. A inclinación dos seus piares debido probablemente a un erro na construción e ao terreo pantanoso sobre o que se levanta, é un dos atractivos deste edificio románico; este feito resumiuno perfectamente o poeta Gerardo Diego cando escribiu: La colegiata del Sar / se tambalea de sueño. / Sueña que se va a acostar / y que el cielo es muy pequeño. No século XVIII refórzase a edificación cuns enormes e macizos arcobotantes, pois ameazaba con derrubarse. Do primitivo claustro románico tan só se conservan nove arcos no seu lado norte.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Festival de Músicas Contemplativas. 27 de marzo, 20h. Eloqventia.

** Santo Domingo de Bonaval
Segundo a tradición, foi Santo Domingo de Guzmán quen fundou, a principios do século XIII, este convento. En 1230 xa se consagra a igrexa que se amplía a finais do mesmo século, renovándose por completo a súa cabeceira. Entre os séculos XVI e XVIII realízanse novas obras na igrexa, cámbianse as cubertas de madeira por outras de pedra, ábrense capelas, levántanse retablos e constrúese o coro alto. Domingo de Andrade traza as liñas do retablo maior, desmontado e trasladado á igrexa parroquial de Santiago, en Carril. Na nave do Evanxeo encóntrase o Panteón de Galegos Ilustres, cos sepulcros de Rosalía de Castro, Alfredo Brañas, Domingo Fontán, Francisco Asorey, Ramón Cabanillas e, moi preto, Castelao.

22-31 marzo: Martes a sábado: 10:30h-14 h e 16 h-19:30h. Domingos e festivos: 11 h-11h-14h. Luns pechado. (Entrada por Museo do Pobo Galego).

Sede da Confraría do Rosario. Procesión do Santo Enterro: Venres Santo, 20h.

Festival de Músicas Contemplativas: 26 de marzo, 20:30h. Zefiro Baroque Orchestra. / 28 de marzo, 21h. Divna Ljubojevic e Coro Mélodi.

** Santa María de Conxo
A primitiva igrexa relaciónase co arcebispo Xelmírez, quen a consagra en 1129; desta obra consérvanse restos do claustro. No XVII iníciase a reedificación do convento e acométense as obras do claustro, que rematan en 1651. En 1669 realízanse as obras da igrexa atribuída a varios autores como Fernández Lechuga, fray Gabriel de Casas, Melchor de Velasco ou Diego de Romay. En 1729 inícianse as obras da nova capela do Cristo que acolle a imaxe do crucificado, obra de Gregorio Fernández. Esta capela e retablos son obra de Simón Rodríguez.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría do Santo Cristo da Paciencia. Procesión: Martes Santo, 21h. (saída do Convento das Mercedarias).

Festival de Músicas Contemplativas. 24 de marzo, 19:30h. Real Filharmonía de Galicia. Maximino Zumalave director.

** San Francisco
A súa orixe relaciónase co santo de Asís cando peregrinou a Compostela cara o ano 1213-14. A igrexa actual levantouse sobre os terreos da precedente, da que apenas quedaron vestixios. Cara a 1730 a igrexa ameaza ruína, polo que en 1740 se decide unha nova construción máis ampla con planos de Simón Rodríguez, quen dirixe as obras ata a súa morte en 1752, concluíndose en 1787. Presenta unha planta de cruz latina, con amplos presbiterio e sancristía. As capelas abertas a ambos os dous lados, ao estar comunicadas entre si, dan a sensación de naves laterais.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría da Vera Cruz. Procesión da Última Cea: Xoves Santo, 19h. Procesión de Xesús Resucitado: Domingo de Pascua, 11 h

Orde Franciscana Segrar. Procesión da Entrada en Xerusalén: Domingo de Ramos, 11h.

Festival de Músicas Contemplativas. 23 de marzo, 21:30h. Los caminos de Serkeci.

** San Martiño Pinario
A igrexa foi trazada polo arquitecto portugués Mateo López a finais do século XVI. Esta magna obra e a do mosteiro foi continuada por un número considerable de mestres como Ginés Martínez, González de Araújo, Peña de Toro, Bartolomé Fernández Lechuga, Gabriel de Casas, Tomás Alonso ou Fernando de Casas. A Mateo López débeselle a formulación xeral da obra, o que o leva a configurar o esquema na súa totalidade. A inmensa nave central está cuberta con bóveda de canón con falsos casetóns. Tamén hai que resaltar os magníficos retablos que posúe e o cadeirado do coro baixo. O retablo do altar maior (1730) e os dous do cruceiro son deseño de Fernando de Casas executándoos o entallador Miguel de Romay.
22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-18:30h (Entrada: 2,50 euros)

Festival de Músicas Contemplativas. 23 de marzo, 19:30h. Coro Novo e Nenos Cantores da Sinfónica de Galicia.

** Santa María Salomé
Fundada cara a 1140 con nave única e teito de madeira, da fábrica medieval apenas quedan restos, pois foi reformada no barroco ao engadírselle unha serie de capelas. Na portada destacan as imaxes dunha Anunciación, con María á esquerda e o anxo á dereita e sobre a clave a Virxe do Leite. O interior é de planta cadrada con cúpula de media laranxa sobre pendentes. En 1743 levántase o campanario que segue as trazas do da igrexa de San Félix. O pórtico de entrada é do século XVI.

Horario de culto

Sede da Confraría da Virxe da Soidade. Procesión da Virxe da Soidade: Venres Santo, 23h.

** San Miguel dos Agros
A data da fundación desta igrexa descoñécese. Sábese que en época de Diego Xelmírez (1122) se reconstrúe. O interior é de tres naves con cuberta de bóveda de aresta na central; as capelas da Dolorosa e o Nazareno cóbrense con bóveda de canón e a Da nosa Señora e san Xerónimo péchase con bóveda de crucería estrelada. O retablo maior é obra de 1786. A fachada da igrexa segue os canons das igrexas neoclásicas.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

Sede da Confraría Do noso Pai Xesús Nazareno e a Santa Virxe das Dores. Procesión da Virxe das Dores: Venres 22 de marzo, 21h. Procesión do Encontro: Venres Santo, 11 h (dende a praza da Quintana).

** San Agostiño
Levántase sobre o terreo que ocupaba a igrexa de Nosa Señora da Cerca. Na súa construción participan Francisco González Araújo, Bartolomé Fernández Lechuga e os Jácome Fernández, pai e fillo. Lévase a cabo a construción -segundo trazas de Lechuga- no primeiro terzo do século XVII. O interior é de planta de cruz latina inscrita nun rectángulo dunha soa nave, con capelas laterais, cruceiro e cúpula que realiza Jácome Fernández fillo. Do conxunto escultórico da igrexa hai que sinalar o gran talle procesional de Xesús Flaxelado, vinculada á forma de traballar de Diego de Sande e peza fundamental nas procesións da Semana Santa compostelá.

22-31 marzo: 9 h-12:45h e 18:15h-19:45h

Sede da Confraría de Noso Pai Xesús Flaxelado. Procesión de Xesús Flaxelado: Xoves Santo, 23:30h.

** Igrexa do Convento de Santa Clara
A orixe do convento de Santa Clara remóntase á segunda metade do século XIII, atribuíndose a súa fundación á raíña dona Violante de Castilla, esposa de Alfonso X o Sabio. Do primitivo edificio apenas quedan restos, xa que foi moi modificado entre os séculos XVII e XVIII. Os seus principais arquitectos foron Domingo de Andrade, fray Gabriel de Casas, Pedro de Arén e, sobre todo, Simón Rodríguez. O retablo maior foi labrado por Bugarín a principios do século XVIII, seguindo trazas de Andrade. A fachada principal -de gran plasticidade urbana-, trazada por Simón Rodríguez, destaca pola súa orixinalidade, xa que non nos leva ao interior da igrexa, senón que dá paso a un patio onde si se encontra a entrada á igrexa propiamente dita.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

** San Roque
A orixe desta pequena capela está na promesa feita polo Cabido e o Concello en 1520 como acción de grazas a San Roque por librar da peste á cidade. A igrexa remátase en 1576 e un ano máis tarde o arcebispo Francisco Blanco funda o hospital, para "curar e procurar remedio aos pobres enfermos das bubas e outros males... ". No interior da pequena igrexa podemos ver un gran retablo de Simón Rodríguez, quen entrega as trazas en 1742 executándoo Romay. Este fermoso retablo está formado por unha parte central de tres corpos e dous laterais, recorda o retablo da igrexa da Compañía. Os dous corpos laterais avanzan cara ao espectador como querendo facernos partícipes da súa imaxinaría.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

** Igrexa do Convento do Carmen
O convento fundado pola nai María Antonia de Jesús, coñecida como "A monxiña do Penedo", a mediados do século XVIII e foi o primeiro que esta orde tivo en Galicia. Érguese sobre os terreos que pertenceron ao conde de Priegue. O proxecto para a obra débese a Fray José de los Santos. O 23 de outubro de 1758 as Nais Carmelitas trasládanse dende a súa casa en San Roque a este novo edificio. O interior da igrexa, de arquitectura sinxela -que comunga con consignas desta orde como a austeridade e sobriedade- é de planta de cruz latina. Non obstante esta sinxeleza construtiva non resta monumentalidade ao conxunto, acrecentada pola bóveda de canón reforzada por arcos faixones e a cúpula cega de media laranxa no cruceiro. O retablo maior contrátase en 1800 e segue un deseño neoclásico no que se imita, por medio da policromía, mármores xaspeados e bronces nos capiteis das catro columnas de orde composta.

22-31 marzo: 11 h-13:30h

** Igrexa das Orfas
As trazas encárganselle ao arquitecto Melchor de Velasco cara a 1664, quen deseña un interior dunha soa nave, capela maior rectangular e cabeceira recta cunha sancristía a cada lado. A sobriedade é a nota principal do seu interior arquitectónico, alterada pola traza do seu retablo actual, obra que Francisco de Lens contrata en 1756 e no que traballará José Gambino, realizando as imaxes de san José, san Francisco e a do Apóstolo Santiago. No lado da epístola, no muro do cruceiro encontramos o monumento fúnebre do cardeal Martín de Ferreira obra do escultor Francisco Asorey.

22-31 marzo: 9 h-13:30h e 17:30h-19 h

Sede da Irmandade do Stmo Cristo da Misericordia. Procesión dos Estudantes: Mércores Santo, 23h.

** Capela de Nosa Señora do Portal - Convento de Belvís
Foron os dominicanos de Bonaval os que suscitaron a súa fundación en 1306, como o primeiro convento feminino da súa orde en Galicia. O edificio sofre ampliacións durante o século XVII, como a capela da Virxe do Portal, dunha soa nave e cúpula sobre o camarín da Virxe. A capela levantouse grazas ás esmolas dos fieis, pola crenza nas propiedades curativas dunha fonte que alí se localiza.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

** San Paio de Antealtares
A construción da igrexa iniciouse en 1700 no terreo que ocupaba a anterior que foi derrubada. A obra encárgaselle ao arquitecto bieito fray Gabriel de Casas proseguíndoas Pedro García que a conclúe en 1707, seguindo as trazas de Casas. A planta é de cruz grega con dous brazos curtos no cruceiro; aos pés, o brazo é máis alongado para acoller o coro. Entre 1708 e 1714 procédese a executar os retablos da igrexa. Érguense primeiro os retablos colaterais e o maior en último lugar. Hai que destacar que tanto o retablo relicario -trazado por Andrade- como o púlpito -obra de Diego de Romay- pertencían ao mobiliario da antiga igrexa.

22-31 marzo: 11 h-13:30h e 16 h-19 h

** Igrexa da Universidade
A igrexa da Compañía (Xesuítas) ou da Universidade levántase a mediados do século XVII sobre o terreo que antes ocupaba a medieval de Santa María a Nova. Ten planta de cruz latina inscrita nun rectángulo, con tribuna sobre as capelas laterais, nave abovedada, cúpula gallonada e lanterna rematando o cruceiro. A importancia desta igrexa reside no seu interior, nos retablos que adornan o altar maior, o cruceiro e as naves laterais. O do altar maior foi contratado en 1727 con Miguel de Romay, Ignacio Romero e Diego de Sande e segue as trazas que deseñou Simón Rodríguez.

Festival de Músicas Contemplativas: 22 de marzo, 22h. Jiri Bárta violoncello / 25 de marzo, 21:30h. Grupo instrumental Século XX / 29 de marzo, 22h. Il Concordu d'Orosei / 30 de marzo, 22h. Neopercusión