Novacaixagalicia convida os máis pequenos da casa a gozar dun Nadal creativo e cheo de imaxinación. Con motivo da actual exposición «Leopoldo Nóvoa alén do tempo» o centro cultural compostelán da entidade organiza dous talleres de lecer educativo, orientados a nenos e nenas de idades comprendidas entre os 4 e os 12 anos.

Sesión I. Os cadros de Leopoldo Nóvoa poden falar

Viaxaremos ao interior das obras de Leopoldo Nóvoa para coñecer de preto os secretos da arte abstracta creando a partir deles pequenas historias e emocións pintadas.

Sesión II. Onde están as colores?

Aos nenos de Santiago encántannos as colores, e por iso temos que intentar dar coas colores que fuxiron das obras de Leopoldo Nóvoa! Abriremos unha investigación sobre o tema e trataremos de atopalas.

27 e 28 de decembro, 3 e 4 de xaneiro
Información e reservas no 981 552 577
Prezo: 3 € a sesión, 4,50 € paquete de dúas sesións

+ info aquí

'A Pedra e ou Home: Reflexos' reúne os 15 debuxos cos que Manolo Paz (Cambados, 1957) ilustrou o seu discurso de ingreso na Real Academia Galega de Belas Artes, entidade que colaborou na mostra. Nos debuxos, Manolo Paz fai un repaso polos momentos esenciais da relación entre a pedra e as artes en Galicia, con referencias ao seu propio traballo creativo.

O 29 de outubro de 2011, Manolo Paz leu, na Cidade da Cultura, o seu discurso de entrada na Real Academia Galega de Belas Artes, titulado A Pedra e ou Home: Reflexos [A Pedra e o Home: Reflexos]. Na publicación editada para a ocasión, o texto acompañábao a serie de debuxos que agora se mostra.

O discurso de Manolo Paz está composto de pensamentos sinceros, de frases limpas, de palabras espidas. Non existe retórica nin xiros que puidésemos cualificar de adicionais. É un texto que se expón á intemperie, que se deixa penetrar, que actúa como paisaxe e nos reflicte, desvelando o noso xeito de mirar, tal vez as nosas ideas. Apréciase dende o inicio: “Ao longo da historia, o home vainos deixando testemuños da súa existencia traballando a pedra. A pedra é o elemento da natureza máis duro, o máis perdurable, e iso elije o home para transmitir as súas marcas de identidade: o tempo dun pobo, a súa cultura e tradicións. Se non desexase transmitir non escribiría sobre a pedra.”

A exposición conta coa colaboración da Real Academia Galega de Belas Artes.

A Fundación Gonzalo Torrente Ballester acolle unha exposición do fotógrafo Vari Caramés que leva por título 'Ciudades de GBT'.

'Cidades de GTB' é o resultado do reto que a Fundación Torrente Ballester propuxo a Vari Caramés (Ferrol, 1953): viaxar ás cidades nas que viviu Gonzalo Torrente Ballester e fotografar a súa memoria. Tras iso seleccionáronse 80 fotografías, mesturando as evocacións (recunchos queridos por GTB, imaxes que fan referencia aos seus escritos) con esa especie de encontro entre o bodegón e a paisaxe que compón o mundo das fotografías de Vari Caramés.

Para a ocasión, editouse un libro trilingüe (español, galego, inglés), cunha tirada de 500 exemplares, dos cales os 50 primeiros están acompañados por unha fotografía de Vari Caramés, numerada e asinada.

Non resulta casual relacionar a Gonzalo Torrente Ballester, un escritor que recrea escenarios unindo fragmentos de diferentes realidades, con Vari Caramés, un fotógrafo cuxas obras deben percorrerse amodiño, como páxinas dun libro, de arriba abaixo, con vocación de conversar, de ver, de compartir, de descubrir.

Propúxoselle ao fotógrafo viaxar polas cidades que tiveron como habitante común ao escritor. Vari Caramés aceptou o reto de inmediato, e non creo que se preparase dun modo especial. Dubido que ampliase as súas lecturas, pero estou seguro de que lembrou as realizadas e que esas lembranzas o acompañaron no seu viaxar, móbil e inmóbil. Logo fixo o de sempre, o que sabe: fotografar facendo como que deixa pasar as ocasións. Ou que lle gusta xogar e rexeita o evidente, aínda que logo ensine imaxes nas que recoñecemos un aire familiar, achegado, máis de conversa, de coñecemento que de encontro certeiro, ocasional. Fotografou con paixón e medida: paseou, buscou o rastro de GTB e coidou atopalo nun reflexo, tras dun cristal, nun paseo. Máis tarde, ao ver as fotografías tomadas polo escritor, foi sorprendido polas analoxías, o seu xeito de propor percorridos e evitar a visión directa.  E causoulle graza.

O escultor lugués, cuxa obra se inclúe na denominada estética relacional, presenta na Galería de arte contemporáneo José Lorenzo una serie de traballos realizados en madeira e ferro.

Figuras humanas e animais de corpo enteiro, bustos, artefactos estraños que combinan artesanía e industria e figuras separadas por un corte axial pódense visitar na galería José Lorenzo. Xunto a estas pezas, a galería tamén mostra unha das típicas mans que o artista esculpiu en dimensións colosais. Unhas mans polas que todo artista garda un cariño especial: "é a parte da miña anatomía que vexo mentres traballo, sempre están aí diante, non vexo nin a cara, nin as costas, pero as mans si, téñolles unha especial querencia". Trátase, polo tanto, dunha obra que está ao alcance das nosas mans, pero que se expande no inmenso treito que disocia a vista dos ollos.

O Centro Galego de Arte Contemporánea acolle ata principios do mes de setembro a primeira mostra monográfica en España dedicada ao traballo de Bas Jan Ader, artista conceptual holandés que desapareceu no Atlántico en 1975, cando trataba de completar o seu proxecto In Search of the Miraculous, que consistía en cruzar o océano desde os Estados Unidos ata Europa nun pequeno bote.

O artista, que formou parte da primeira xeración de artistas conceptuais que xurdiron en Los Angeles a mediados dos anos sesenta, desapareceu nalgún punto do Atlántico en 1975, mentres trataba de completar a segunda parte do seu proxecto In Search of the Miraculous nun bote de catro metros e medio de eslora.

Non se trata dunha retrospectiva convencional, senón de presentar unha perspectiva inédita a través dun relato que se centra no proxecto In Search of the Miraculous e conta a súa historia dun xeito diferente a como se fixo até agora. Unha historia que, curiosamente, comeza e remata en San Diego —a cidade californiana e o porto coruñés do mesmo nome— e que fala indirectamente da Galicia de 1976: do océano Atlántico, do traballo do mar, do Gran Sol, dos mariñeiros que atoparon o bote de Ader e dun momento social moi determinado en plena transición da ditadura de Franco á democracia.

A exposición reúne as súas obras, os documentos sobre a súa vida e as probas sobre o fatal desenlace da súa viaxe asociadas de xeito irremediable ao espírito de que se compoñen, lendas, fábulas e outras narracións populares. A mostra poderá visitarse até o 5 de setembro no soto do centro.

Ata o 1 de febreiro, o Espazo Campus Stellae acolle a obra máis persoal da artista conceptual Nandi Alonso. Con reminiscencias a Turner, á estampa xaponesa e á fotografía, a pintura de Alonso é puramente íntima e emocional.

Situado no centro histórico de Santiago de Compostela, o Espazo de Arte Campus Stellae mostra coleccións nacionais e internacionais promovendo as diversas disciplinas artísticas. O espazo está vinculado ao Instituto Europeo Campus Stellae, que é pioneiro na formación de postgrao online e presencial dende hai vinte anos, e conta con alumnos en máis de 60 países.

Exposición individual de Chema Madoz, o recoñecido fotógrafo madrileño gañador no ano 2000 do Premio Nacional de Fotografía.

José María Rodríguez Madoz nace en Madrid, en 1958. Entre os anos 1980 e 1983 cursa Historia da Arte na Universidade Complutense de Madrid que simultanea cos estudos de fotografía no Centro de Ensino da Imaxe. A Real Sociedade Fotográfica de Madrid expón a primeira mostra individual do autor no ano 1985. En 1988 o Salón Minerva del Círculo de Belas Artes (Madrid) inaugura a súa programación de fotografía cunha exposición dos seus traballos. Dous anos despois, en 1990, comeza a desenvolver o concepto de obxectos, tema constante na súa fotografía ata a data. En 1991 o Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía mostra a exposición, 'Catro direccións: fotografía contemporánea española', que itinerará por varios países. Algunhas fotografías de Madoz forman parte desta exposición. Ese mesmo ano recibe o Premio Kodak. En 1993 recibe a Bolsa de Creación Artística da Fundación Cultural Banesto. A Editorial Art-Plus de Madrid edita en 1995 a súa primeira monografía: o libro 'Chema Madoz (1985 - 1995)'. En 1999 o Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela mostra a exposición individual de traballos realizados entre 1996 e 1997. A finais dese ano, o Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía dedícalle a exposición individual 'Obxectos 1990 - 1999', que se configura como a primeira mostra retrospectiva que este museo dedica a un fotógrafo español en vida. En 2000 o fotógrafo madrileño recibe o Premio Nacional de Fotografía de España. Ese mesmo ano a Bienal de Houston Fotofest recoñéceo como Autor Destacado. A súa obra sobrepasa as nosas fronteiras chegando non só á cidade norteamericana senón tamén ata o Chateau d'Eau de Tolosa (Francia).

Ata finais de maio, a Zona “C” acolle unha instalación da artista Antía Moure titulada 'Grande Batallas'. O descubrimento do sentido e a transcendencia do tempo e os lugares constitúe unha das liñas de investigación deste proxecto. Os obxectos e materiais, elevados a unha dimensión poética, mostran a resonancia psicolóxica que existe nos espazos, físicos e mentais, ocupados polo home.

'Grandes Batallas' é unha fisura no tempo e o espazo. Un “lugar” impreciso entre a vixilia e o sono. Un lugar ambiguo onde os restos de memoria e realidade constrúen unha cartografía de emocións e experiencias enfrontadas, onde cada fragmento potencia o relato, unha narratividade de natureza onírica.

Coincidindo coa súa apertura, e durante todo o ano Santo Compostelán, o novo Centro Sosial Caixanova de Santiago ofrece a posibilidade de coñecer todos os detalles sobre o monumental conxunto escultórico ideado polo Mestre Mateo. A través da exposición 'O Pórtico da Gloria. Misterio e sentido', o visitante poderá achegarse a esta marabilla do Románico, actualmente en proceso de rehabilitación.

A mostra ilustra os estudios de Felix Carbó con imaxes de gran tamaño e os seus correspondentes paneis explicativos, e supón unha alternativa óptima para coñecer e interpretar o significado deste conxunto escultórico nun momento no que, polo proceso de rehabilitación ao que está sendo sometido, resulta de acceso difícil e moi restrinxido.

Ata mediados do mes de xuño, o Auditorio de Galicia organiza unha exposición retrospectiva baseada nos traballos dos últimos trinta anos da artista galega María Xosé Díaz.
 
María Xosé Díaz naceu en Catoira (Pontevedra) en 1949. Cursou estudos de Belas Artes en Barcelona, onde viviu 12 anos. Aínda que a súa formación é pictórica, no seu traballo sempre se manifestou a súa atracción polo volume e o espazo.
Como ela mesma indica na súa web, 'Gústame explorar as calidades dos materiais: expresividade, resistencia, posibilidades combinatorias. Atopalos, manipulalos e mesturalos. Harmonizalos en estruturas xeométricas, ás veces estáticas, ás veces móbiles'.

'La pieza que falta' é unha exposición colectiva que reúne cinco artistas (Julião Sarmento, Alain Urrutia, Zoé T. Biscaíño, Stefan Hirsig e Álvaro Negro) capaces de moverse a partir de aproximacións e quebros que non permiten ver a totalidade das cousas. O comisario, David Barro, reuniu unha serie de obras de narrativa quebrada e cheas de fisuras, conformadas dende a omisión de datos para coquetear co imposible, cunha imaxe á que non conseguimos acceder totalmente.

Advertímolo nos encadres que cortan os rostros de Julião Sarmento, na súa serie de planos de arquitecturas que se acompañan de escrituras inacabadas que teñen unha imperiosa necesidade de sentirse imaxes, ou no seu vídeo Parasite, onde a ilícita sensación de observar unha muller vestíndose se converte no frustrante exercicio contrario e se está a vestir. Tamén en Alain Urrutia, que mostra unha serie de imaxes sobre performances históricas baixo o título Aktionismus, representando esteticamente ese material que foi producido exclusivamente cunha intención documental, e en Zoé T. Biscaíño, que asume un carácter espectral aínda máis literal a través dunha ruptura onde a quietude da paisaxe é interrompida bruscamente a partir da creación dun abismo con forma de burato, conformado a partir do contacto violento entre unha pedra e a auga.

Ese estado de paréntese ou elipse encaixa tamén na pintura de Stephan Hirsig e en como esta é unha superficie con estrutura de campos de cores, raias xeométricas e formas orgánicas, neste caso servíndose da modo como fonte de inspiración con algúns elementos recoñecibles solapados por outros máis abstractos, ambiguos e complexos. Unha diseminación tamén patente na mirada pictórica de Álvaro Negro, un artista capaz de analizar o xénero dende os desenvolvementos máis contemporáneos sen perder de vista a súa historia, é dicir, buscando na tradición os fíos condutores das problemáticas pictóricas máis actuais, dende un lado poético e apoiándose tamén no texto como elemento visual.

O fotógrafo artístico Luis López 'Gabú' mostra a súa obra sobre os afastados 'Cristiáns Puros de África' cunha visión moi intimista e pictórica sobre os cristiáns das altas terras de Etiopia e Eritrea, que teñen a súa orixe na propia época de Xesucristo, a diferenza dos cristiáns doutras partes de África, cuxa fe foi imposta polas colonizacións europeas.

O artista, tras finalizar o proxecto fotográfico artístico-testemuñal sobre as escolas coránicas en África (Madrasas Africanas) e o do Vodú en Haití, iniciou o proxecto que se presenta cunha visión aberta cara á espiritualidade das culturas menos coñecidas e herméticas, o que enriquece a obra presentada por manter unha visión aberta do mundo pero respectuosa coa importancia do mantemento das diferentes formas de espiritualidade e a importancia destas para manter un planeta máis rico culturalmente.

A espiritualidade e emotividade do proxecto preséntase no final do Camiño de Santiago, no propio contorno da Catedral de Santiago, en pleno Ano Santo e en dous espazos diferentes pola amplitude do proxecto e as dúas formas de ver este, de tal forma que a obra 'Cristiáns puros de África' se divide en dúas importantes exposicións e centros expositivos:

- Casa da Parra: 'Cristianos puros de África: Culto y fe'
- Museo das peregrinacións: 'Cristianos puros de África: Peregrinaciones'

O artista, tras finalizar o proxecto fotográfico artístico-testemuñal sobre as escolas coránicas en África (Madrasas Africanas) e o do Vodú en Haití, iniciou o proxecto que se presenta cunha visión aberta cara á espiritualidade das culturas menos coñecidas e herméticas, o que enriquece a obra presentada por manter unha visión aberta do mundo pero respectuosa coa importancia do mantemento das diferentes formas de espiritualidade e a importancia destas para manter un planeta máis rico culturalmente.

A espiritualidade e emotividade do proxecto preséntase no final do Camiño de Santiago, no propio contorno da Catedral de Santiago, en pleno Ano Santo e en dous espazos diferentes pola amplitude do proxecto e as dúas formas de ver este, de tal forma que a obra 'Cristiáns puros de África' se divide en dúas importantes exposicións e centros expositivos:

- Casa da Parra: 'Cristianos puros de África: Culto y fe'
- Museo das peregrinacións: 'Cristianos puros de África: Peregrinaciones'

A exposición '25 aniversario de Títeres Cachirulo' propón unha viaxe a través das montaxes máis significativas da prestixiosa compañía galega. Marionetas de fío como as de 'Ubúe no Outeiro' (1985), monicreques de vara inspirados en cadros de Pablo Picasso en 'A Bela e a Besta' (1988), ou traballos máis recentes, como as marionetas de mesa construídas en tea de 'A Historia do Apalpador' (2009) son só algúns dos obxectos que poden contemplarse nesta mostra.

A planta baixa de El Corte Inglés de Santiago alberga, ata finais do mes de maio, unha exposición con máis de 1.000 pezas de artigos de coleccionismo de Star Wars. Na mostra poderase ver unha ampla representación de material vintage (1977-1985), incluíndo o primeiro artigo que a marca de xoguetes Kenner sacou ao mercado en 1977, así como bustos, estatuas, réplicas de naves, dioramas e moitas cousas más.Todas as pezas pertencen a Miguel Ángel Cruz e Jorge Jiménez, que durante máis de 30 anos coleccionaron artigos da saga.

'Universo Star Wars' complétase cunha liña de produtos exclusivos, onde os afeccionados teñen o seu alcance e poden adquirir unha serie de produtos propios para coleccionistas, tales como bustos, estatuas, dioramas e moitas outras cousas. Son artigos dunha calidade excepcionalmente alta, e sempre son reproducións fidedignas de personaxes ou situacións que aparecen nalgún momento das películas. Estes produtos son sempre edicións limitadas e numeradas. De todos os obxectos destaca o primeiro xoguete que a marca Kenner sacou ao mercado en 1977. Outra das pezas espectaculares coas que conta a exposición é unha reprodución do 'Falcón Milenario', un dos artigos de coleccionismo máis exclusivos que existen sobre a saga, e da cal só existen 4 en España.

Ata mediados do mes de xuño, o Museo do Pobo Galego acolle a exposición titulada 'Debuxantes da pedra, fabricantes da lata. O legado de La Artística', unha mostra que presenta a historia da principal empresa galega na elaboración de latas de conservas por medio de pedras litográficas, documentación e diversos materiais que prestan testemuño acerca do acontecer da sociedade e os seus costumes reflectidos artisticamente nos gravados que conforman a lata de conservas.

A concesión a Nicolás Appert en 1810 do premio de 12.000 francos convocado por Napoleón Bonaparte para quen descubrise un método de conservar os alimentos para subministración do seu exército marca o inicio da industria das conservas no mundo. Os recipientes de vidro usados inicialmente non tardaron en ser substituídos por botes de folla de lata. Así, o produto conservado deixaba de ser visible e comezaba a necesidade de decorar os envases.

A fabricación de conservas herméticas de peixe en Galicia se remonta a 1841. Porén, non foi ata a década de 1880 cando comezou a converterse nun verdadeiro sector industrial. A partir de 1900 Galicia confírmase como líder do sector en España e sitúase no grupo de cabeza dos países produtores no ámbito internacional.

A litografía era o procedemento empregado para trasladar a decoración, a marca e información aos envases de folla de lata. Este proceso levábase a cabo nas empresas metalgráficas, que ademais da impresión litográfica dedicábanse á fabricación dos envases. En Galicia as metalgráficas nacen estimuladas polo desenvolvemento da industria conserveira de peixe, sector co que manteñen unha relación moi estreita. Pero tamén atendían a demanda doutras industrias agroalimentarias peninsulares dedicadas ao envasado de aceites, verduras, froitas, etc., así como da industria farmacéutica e de perfumería.

A exposición comeza cunha breve introdución sobre a industria conserveira e metalgráfica en Galicia, facendo especial mención a La Artística. Continúa cunha concisa explicación do procedemento de litografado do metal e tamén da elaboración do propio envase. Finalmente, faise unha análise dende o punto de vista artístico dos diferentes deseños publicitarios empregados nos envases de lata.

Ata mediados do mes de maio, a Galería Metro de Arte Contemporánea acolle a exposición titulada 'Sálvese quen poida', unha mostra escultórica do traballo máis recente do artista pontevedrés Lito Portela que ten como inspiración principal os temas marítimos.

Ata finais do mes de maio, a Fundación Gonzalo Torrente Ballester acolle unha exposición patrocinada polo Concello que realiza un tratamento da cidade e a paisaxe compostelá nos cómics de autores galegos tan destacados como Miguelanxo Pardo, Xaquín Marín, Fausto ou Kukas.

Esta exposición recolle parte das obras de ilustración infantil e cómic que teñen como temática a cidade. Os artistas que interveñen na mostra son Miguelanxo Pardo, Xaquín Marín, Pepe Carreiro, Fran Bueno, PGBllas, Alberto Varela Ferreiro, Dudi, David Pintor, Pepe Barro, Fausto e Kukas. Ademais destes, tres cómics americanos 'X-Men', 'Batman' e 'Daredevil', que tamén utilizan a Catedral nunha das súas entregas.

A exposición terá tres caixas de luz, coas imaxes dos americanos; as ilustracións do resto de autores enmarcados e as súas correspondentes cartelas, e ao lado unha vitrina co libro de que procede. Incluirase a imaxe da mostra e un vinilo de corte cun texto explicativo, unha copia da escultura das Marías, de César Lombera, ao mesmo tamaño, nunha pequena recreación da Alameda de que tamén formará parte unha cámara do minuto (para xogar coa idea de que a cidade tamén está ilustrada), vitrinas cos libros da colección 'Branco de Cores' do Consorcio, e no centro da sala unha mesa e cadeiras para os máis pequenos con libros da colección 'Branco de Cores' e outros.

Como material para colexios e visitantes en xeral, encargouse un plano do Casco Histórico da cidade a un debuxante e nel trázase un percorrido no que se mostran algúns dos debuxos da exposición. Así, por un lado pódese ver o plano coa numeración e polo outro as imaxes que se corresponden con eses números segundo os debuxantes. O percorrido parte da Fundación Gonzalo Torrente Ballester.

Despois das retrospectivas dedicadas a Giovanni Anselmo (1995) e Giuseppe Penone (1999), o CGAC acolle unha exposición en colaboración co MAMbo (Museo d´Arte Moderna di Bologna), que traza un percorrido pola traxectoria creativa do artista italiano Gilberto Zorio desde os seus inicios ata a actualidade.

Os traballos presentados exploran os diferentes temas que caracterizan desde sempre a obra de Zorio e cobren de maneira exhaustiva un lapso temporal que vai desde 1966 ata 2010. As pezas seleccionadas serven de catalizadores de reflexións e discursos acerca da súa mesma praxe, superan a simple reconstrución cronológica e, por explícita vontade do artista, póñense en relación dialéctica unhas coas outras.

Ata finais do mes de maio, a Escola de Arte e Superior de Deseño Mestre Mateo de Santiago acolle unha mostra retrospectiva da obra do ilustrador compostelán José María Picón, na que se expoñen unha serie de pezas creadas coa intención de encontrar un mundo onírico propio, onde todo é posible. Unhas veces reflectido de xeito directo e outras dunha forma máis poética; buscando abrir unha porta á imaxinación do público, plasmada nos fabulosos mundos da súa creación.

Con esta inauguración, a ESAD Mestre Mateo, apoia aos novos talentos artísticos á vez que se converte nun interesante punto de encontro cultural para a cidade de Compostela. A entrada á exposición é gratuíta e as obras, que están á venda, permanecerán no local ata o 28 de maio.

A Galería SCQ acolle ata principios do mes de  xuño a exposición titulada ‘Discontinuidades’, mostra do traballo pictórico máis recente de Pedro Calapez, un dos artistas portugueses mellor coñecidos e valorados, na que se xoga coa mirada do espectador.

A Fundación Caixa Galicia acolle na súa sede a gran exposición do Ano Santo en Compostela, 'Santiago, punto de encontro', unha montaxe na que obras mestras da catedral de Santiago e da propia Fundación establecen un diálogo entre a arte sacra e a arte moderna. Obras de Dalí ou Picasso, entre outros destacados artistas, coinciden nunha espectacular montaxe con algunhas das pezas máis destacadas dos fondos do Cabido Catedralicio compostelán.

Ata novembro, a Fundación Caixa Galicia ofrece a exposición ‘Santiago, punto de encontro. Obras mestras da Catedral de Santiago e Caixa Galicia’, un dos capítulos centrais da programación do Xacobeo 2010 que amosará a todos os visitantes os tesouros artísticos máis valiosos do Museo Catedralicio fronte ás obras mestras da Colección Caixa Galicia.
Obras de Dalí ou Picasso, tamén de Maruja Mallo, Luís Seoane ou Lugrís, se amosan nunha espectacular montaxe con algunhas das pezas máis destacadas dos fondos do Cabido Catedralicio compostelán, unha reflexión sobre a expresión artística que abrangue un milenio da nosa historia, dende o século XII ao XXI.

Este inédito diálogo entre a arte sacra e a plástica moderna permitirá ademais que todos os visitantes poidan coñecer, por primeira vez fóra da Basílica compostelá, algunha das pezas máis importantes, e ao mesmo tempo descoñecidas, da colección arcebispal, coma o ‘Santiago sedente’ do Altar Maior da Catedral, de Juan Antonio García de Bouzas, ou o San Mateo esculpido polo Mestre Mateo no século XII, unha das figuras da parte alta da cerca exterior do Córeo Lígneo, restaurado precisamente pola Fundación Caixa Galicia.

Baixo o comisariado dos profesores da USC Juan Monterroso e Enrique Fernández Castiñeiras,  e de Ramón Yzquierdo, por parte do Museo Catedralicio, a exposición pretende converter Santiago de Compostela e a Casa do Pozo da Fundación Caixa Galicia no punto de encontro real e efectivo de ambas as coleccións, de dúas formas de entender e potenciar o patrimonio cultural galego.

Os organizadores da mostra preparan, ademais, un amplo programa de actividades dinamizadoras arredor da exposición que arrancarán o mesmo día da inauguración cun espectáculo extraordinario ata para os composteláns: a saída do Coco e a Coca, as tradicionais figuras que encabezan as saídas dos populares cabezudos ou xigantóns, unha manifestación entre o sacro e o popular da que se teñen noticias dende a idade media.

A galería de arte Espazo 48 presenta ata principios do mes de xuño a exposición 'HOLYROOD 0809' do artista monfortino  Roberto González Fernández.

Roberto González Fernández (Monforte de Lemos, 1948) estuda na Escola de BB.AA. de San Fernando de Madrid entre 1969 e 1974. Tres anos despois trasládase a Edinburgo, lugar que se converterá nun dos escenarios fundamentais da súa vida e obra -xa que reside e traballa desde1982 entre a capital escocesa e Madrid-, e é precisamente protagonista absoluta da serie 'Holyrood 0809' que configura a mostra de Espazo 48. Holyrood é unha espectacular paisaxe de Edinburgo formada por unha abadía, un pazo e un parque co antigo volcán extinguido de Arthur's Seat.
Entre 1991 e 1992 Roberto desenvolveu un proxecto pictórico en torno a el, reflectindo a través de trinta lenzos a historia dunha estreita e intensa relación entre o pintor e a paisaxe que descobre un día de xaneiro de 1977, ao chegar por primeira vez ao que sería o seu fogar en Regent Terrace e mirar polas súas ventás. Estes óleos de formato alongado convértense nun dos seus sinais de identidade. Representan non só a paisaxe, senón tamén a persoas importantes na vida do artista en primeiro plano, que se conecta co escenario de fondo a través dunha metáfora visual. A paisaxe varía en función dos efectos lumínicos e estacionais, de modo que o tempo é diferente en cada representación, o momento que se plasma non é sempre o mesmo... e cada un destes matices fálanos do carácter e da personalidade dos personaxes do primeiro plano.

O Centro Social Caixanova acolle ata finais de maio 'Telón de fondo', unha exposición patrocinada polo Xacobeo 2010 que realiza un interesante e exhaustivo repaso ao tema do retrato realizado nos estudos galegos, con especial énfase na primeira metade do século XX, dada a extraordinaria riqueza dese período.

Exposición comisariada por Manuel Sendón e J.L. Suárez Canal na se inclúen fotografías realizadas nos estudos máis relevantes das cidades galegas, como Pacheco, Ksado, Pintos,… ao mesmo tempo que outros procedentes do mundo rural como Ramón Caamaño, Pedro Rey ou Virxilio Vieitez.

O artista galardoado en 2009 co Premio Nacional de Ilustración presenta na Fundación Torrente Ballester de Compostela unha obra de estética pop que se publicaba nos anos 70 por entregas na revista 'Trinca' causando unha verdadeira revolución.

O fotógrafo galego Manuel Valcárcel e o compositor Alejandro González recollen nesta mostra audiovisual as súas 'Peregrinacións Maiores' dende Xerusalén a Roma e dende Roma ata Santiago.

Xuntos transitaron coa humildade e curiosidade propias dos peregrinos polos camiños que levan aos tres lugares máis sagrados da cristiandade, as tres metas das peregrinacións. A exposición mostra a súa viaxe do a través do Próximo Oriente, Turquía, Europa do Leste, o Mediterráneo, o norte peninsular e a Galicia xacobea, atentos á tradición cultural e á sensibilidade relixiosa que impregnan os lugares e os camiños de Terra Santa, Roma e Santiago de Compostela. Pero tamén se ofrece unha visión crítica sobre realidades ás veces silenciadas, denunciando situacións e circunstancias que afectan ás poboacións próximas aos itinerarios de peregrinación ou aos santos lugares -o muro de Israel, as feridas de Kosovo ou a modestia de vida en tantos lugares ao longo das rutas santas.

Xerusalén, Roma e Santiago simbolizan a utilidade do pasado no deseño do futuro da cultura occidental, no que os contrastes entre as distintas xeografías, os distintos pobos e as distintas condicións sociais poden ofrecer unha visión caleidoscópica da realidade actual.

Esa é precisamente a intención desta exposición, baseada na realización de reportaxes fotográficas sobre estas peregrinacións, plasmadas en 150 fotografías e unha película documental coa súa banda sonora orixinal.

Organizador: Xacobeo, Arcebispado de Santiago, Seminario Maior.
Patrocinador: Telefónica.

No marco do programa 'Maio das Letras', e en colaboración coa Concellaría de Normalización Lingüística de Santiago, a Casa das Asociacións acolle a mostra titulada 'A linguaxe do Cömic', unha exposición de ilustracións orixinais que se complementará con diversos obradoiros para aprender a debuxar cómics.

'Outumuro LOOKS, 20 anos fotografando moda', exposición comisariada por Ramón Prat e Silvia Ventosa  e producida por Disseny Hub Barcelona, supón o testemuño gráfico de dúas décadas de traballo (1990-2010) do recoñecido fotógrafo ourensán Manuel Outumuro  realizado para diversas publicacións, entidades, organismos e deseñadores do ámbito da moda.

A exposición Outumuro Looks. Vinte anos fotografando moda, organizada polo Museu Téxtil e de Indumentaria - Disseny Hub Barcelona, foi ideada por Ramón Prat e Silvia Ventosa e recolle a traxectoria profesional e artística do fotógrafo ourensán Manuel Outumuro.

Presenta unha selección de 222 fotografías de moda realizadas por Manuel Outumuro durante as dúas últimas décadas, 1990-2010. A mostra constitúe un percorrido pola historia da indumentaria do último  cambio de século a través das imaxes creadas por un dos fotógrafos máis recoñecidos do noso país. A súa fotografía alónxanos expresamente da realidade, lévanos a outro estatus o da fantasía e ao dos soños, é un ficción da realidade que constrúe mundos perfectos. As fotografías desta exposición relaciónanse visualmente coa historia da arte, o deseño gráfico, o cine, a arquitectura e outras disciplinas.

A obra de Manuel Outumuro permite entender os elementos básicos da fotografía de moda: o contexto, os modelos, e moda futura. Estes tres elementos despréganse ao longo da exposición de diversas maneiras.

O guión desta retrospectiva desenvólvese a partir de seis espazos diferentes: Contornas, Retratos, Branco e Negro, Secuencias, Poses e Actitudes e Celebrities. e presenta o audiovisual Beyond the look dirixido por Isabel Coixet. O catálogo da exposición foi Premio do Gremio do Gremio de Editores de Cataluña 2010.

O acto de inauguración contará coa presenza de Socorro García Conde, tenenta de alcalde e concelleira de Cultura e Centros Socioculturais; Manuel Outumuro; Rocío San Claudio, comisaria da itinerancia e X. Paulo Rodríguez Domínguez, director-xerente do Auditorio de Galicia.

A continuación Manuel Outumuro fará un percorrido pola sala explicando a súa obra.

O Centro Galego de Arte Contemporánea acolle ata mediados do mes de outubro a primeira exposición que examina polo miúdo a influencia que sobre a arte exerceron as diversas culturas negras do Atlántico desde 1909 ata os nosos días. Empezando polo rastro da arte africana na expresión modernista de artistas como Picasso, e acabando coa obra de artistas contemporáneos coma Coco Fusco, Ellen Gallagher e David Hammons, a mostra quere poñer de manifesto como artistas de todo o Atlántico reivindicaron de diversos xeitos a linguaxe da modernidade como unha arma poderosa para explorar, formular e afirmar a súa propia identidade.

A mostra, organizada por Liverpool Tate, está comisariada por Tanya Barson e Peter Gorschlüter.

Coincidindo coa celebración do Ano Santo Compostelán 2010, a Xunta de Galicia quere rememorar un dos episodios máis gloriosos da historia do Camiño: a Historia de Diego Xelmírez cuxa acción como bispo, e logo primeiro arcebispo de Compostela, converteu a catedral de Santiago de Compostela nun referente único da arte románica europea, elevando a peregrinación compostelá á altura de Xerusalén e Roma.

A traxectoria vital de Diego Xelmírez (1070?-1140) resulta idónea para desenvolver un proxecto expositivo que mostre as conexións existentes entre os diversos centros creadores da arte románica en torno ao ano 1100. Grazas ás viaxes que Diego Xelmírez emprendeu polos camiños de Europa, Compostela  incorporouse á vangarda da arte europea xunto a Jaca, Toulouse, Conques, Cluny, Módena e Roma. De feito, na exposición intentouse recuperar, principalmente, o impacto exercido na arte e a cultura compostelá por estas dúas viaxes realizadas por Xelmírez, camiño de Roma, a través das vías de peregrinación francesas nos anos 1100 e 1105. Dos catro camiños principais que segundo o códice Calixtino atravesaban Francia -a via tolosana, a via podiensis, a via lemosino, a via turonensis-, Xelmírez seguiu en ambos os dous itinerarios o camiño máis meridional, a via  tolosana: no primeiro dirixiuse por ela directamente a Roma, mentres que no segundo se desviou a Cluny, tendo que utilizar diversos tramos da via podiensis e a via lemosino para atravesar o interior de Francia.

Ao longo destes camiños Xelmírez e o seu séquito, quizais coa compañía dalgún artista, puideron coñecer de primeira man os grandes centros creadores da arte románica de Francia como Toulouse, Moissac, Conques ou Cluny, o cal xerou importantes intercambios artísticos cos obradoiros que entón traballaban en Compostela na construción e decoración da Catedral de Santiago. Do mesmo xeito, o itinerario a través da via francigena italiana para chegar a Roma e a visita á Cidade Eterna resultan fundamentais para entender outras peculiaridades da arte compostelá da primeira década do século XII.

Co proxecto 'Compostela e Europa. A historia de Diego Xelmírez', a Xunta de Galicia a través da S. A. de Xestión do Plan Xacobeo aposta decididamente por ese carácter internacional do Camiño de Santiago e asume, por primeira vez, o reto de levar unha grande exposición a tres cidades europeas, París Roma e Santiago de Compostela, renovando no ano 2010 a promoción que do Camiño e de Compostela fixo Xelmírez a través das súas viaxes e contactos cos grandes centros de poder do occidente medieval. Porque a unha Compostela consciente da súa historia, con este ambicioso proxecto, non lle corresponde só ser a meta, senón camiñar emulando as xestas viaxeiras de Xelmírez que situaron a Santiago en Europa.

Ata finais do mes de outubro, o Centro social Caixanova acolle unha exposición do fotógrafo artístico Javier Teniente que aborda a forma de vida dos pescadores artesanais en diferentes lugares do mundo a través de espectaculares imaxes.

Un reflexo da vida en comunidades que dependen exclusivamente do mar en lugares tan distantes como a India, Senegal, Vietnam, Sri Lanka, Madagascar ou Galicia, entre outras. O proxecto, promovido e realizado polo fotógrafo Javier Teniente, xorde como colaboración entre Caixanova e o Museo do Mar de Galicia.

Un total de 96 ilustradores de 27 nacionalidades participan na exposición Blue Book Group, organizada polo Concello de Santiago e KALANDRAKA, que se poderá visitar na Galería Sargadelos ata o vindeiro 8 de outubro. Esta mostra, que se inscribe no marco das actividades do 32º Congreso Internacional da IBBY que se celebra na cidade, inclúe a obra de tres artistas afincados en Galicia: Óscar Villán, David Pintor e Marc Taeger, que teñen ilustrado varios álbums publicados no catálogo de KALANDRAKA.

A ilustración de Óscar Villán, realizada con técnica mixta, está asociada ao medo e á morte. David Pintor expón o retrato colorista dun pallaso, co que evoca o esplendor dos circos de antano. Marc Taeger ofrece unha visión vangardista do clásico de Carapuchiña, baseada na experimentación con estilos e materiais.
A estes súmanse outros creadores do resto de España que tamén teñen vínculos con KALANDRAKA, como Aitana Carrasco e Adriá Fruitós, ilustradores de “A viaxe do bisavó e “Mago Goma”, respectivamente. A lista complétase con Pablo Amargo, Anna Castagnoli, José María Lema de Pablo e Josep Antoni Tàssies.
Entre os ilustradores de procedencia foránea relacionados con KALANDRAKA atópase, ademais, o portugués Gémeo Luis, ilustrador de “O tempo voa”. Por países, Xapón conta coa maior representación, con 19 artistas plásticos, seguido de Italia con 14, Francia con 10 e España con 9.
Na exposición Blue Book Group tamén figuran artistas de Estonia, Corea, Arxentina, Alemaña, Hungría, Polonia, Eslovenia, Portugal, Irán, Australia, Bulgaria, Croacia, Estados Unidos, Grecia, Países Baixos, Reino Unido, Romanía, Rusia, Suecia, Suiza, Taiwan, Tunisia e Turquía.
O Blue Book Group é unha iniciativa independente dos irmáns iranís Hassan e Ali Amekan, que deron en agrupar o traballo de ilustradores de distintos países do mundo, elixidos polo seu dinamismo e pola súa especialización neste xénero artístico. Tralo éxito dunha primeira exposición celebrada en 2007, a mostra pasou por Teherán, Dubai e Tokio.
Esta panorámica do Blue Book Group forma parte das actividades da XI Campaña de Animación á Lectura que organizan anualmente o Departamento de Educación do Concello de Santiago e KALANDRAKA.

A Galería José Lorenzo acolle ata principios de outubro unha nova exposición do artista Jorge Agra, que leva por título: 'Anuncios... '. Esta colección de 22 lenzos está inspirada nos anuncios e carteis dos anos 50 e 60, reinterpretándoos cunha clara influencia da arte Pop, utilizando unha iconografía moi recoñecible que remite a artistas enmarcados dentro deste estilo como Antonio de Felipe.

Jorge Agra comezou a súa traxectoria artística nos anos 80 expoñendo co colectivo Imaxe, ao que pertencían Menchu Lamas e Antón Patiño. Despois de varias exposicións, Jorge Agra decántase polo mundo da publicidade para volver despois ao panorama artístico, presentando este traballo resultado dos dous últimos anos.

A Fundación Centro Galego da Artesanía e do Deseño organiza ata finais do mes de outubro unha exposición de xoiaría artesanal galega, na que preto de 40 autores mostran unhas 200 pezas heteroxéneas, onde se mesturan os deseños máis tradicionais con propostas máis sofisticadas, contemporáneas e arriscadas.

Entre as xoias expostas poden considerarse traballos de artistas tan prestixiosos como Xoiaría Mayer, Baraka, Obradoiro Joyeros ou Ramón González Orfebres, entre outros.

A sala de exposicións do Hotel Porta do Camiño acolle ata mediados do mes de outubro unha mostra de traballos do artista multidisciplinar Apolinar, unha colección de acuarelas de naturezas mortas e bodegóns.

Apolinar é doutor en Belas Artes pola Universidade Complutense de
Madrid, cunha intensa traxectoria artística, ao longo da cal recibiu numeroso premios e mencións, entre as que destacan as bolsas obtidas nos anos 70 que lle permitiron formar parte da colección do Museo Español de Arte Contemporaneo e a bolsa do Instituto Brasileiro.
Os seus ultimos traballos realizounos na universidade da Coruña e no Pazo de Mariñan. O artista pertence á Orde de Cabaleiros e Damas de Isabel La Católica e doará as obras á Asociación de Amigos de Terra Santa.

O escultor galego Manuel Ortiz Pereira expón na entrada da Biblioteca Ánxel Casal diversas pezas da súa colección.

A galería de arte Espazo 48 presenta a exposición 'Collages ilustrados', do artista Pavlo Orza, que permanecerá aberta ata mediados do mes de outubro.

Pavlo Orza, licenciado en Belas Artes pola Universidade de Salamanca, realizou os cursos de Postgrao na Universidade Politécnica de Valencia entre 1994 e 1996. En 1996 realizou un programa de Postgrao no 'Studio Art Centers International' de Florencia, subvencionado pola Fundación Caixa Galicia, sendo un dos tres primeiros bolseiros de artes plásticas desta entidade. Ese mesmo ano formou parte da exposición itinerante da Xunta de Galicia 'Xoves Artistas Galegos', e a partir de entón comezou a moverse nos principais círculos expositivos, como son as Mostras de Unión Fenosa, a Fundación Caixa Galicia, o Centro Cultural Caixanova, o MARCO de Vigo ou o Premio do Auditorio de Galicia para Novos Artistas, entre outros.
As primeiras experiencias artísticas de Pavlo Orza teñen certo carácter
tridimensional, destacando os seus relevos en cor branca baseados na arquitectuación de dobras. Estas propostas que recordan aos Achromes de Piero Manzoni, preceden a investigacións baseadas en temas clásicos sobre a figura humana, a arquitectura ou a natureza en relación coas súas proporcións e funcións, que converxen, entre outras cousas, en colaxes moi variadas, pero baixo os que subxacer uns mesmos intereses. Estas colaxes orixínanse a partir do uso e manipulación dunha ampla variedade de imaxes imprimidas (debuxos, diagramas, ilustracións, etc.) encontradas ou recortadas de libros, revistas e enciclopedias. O resultado son obras realizadas en técnica mixta, con lapis, pintura acrílica, rotuladores ou verniz sobre papel, que pasaron por diversos procedementos plásticos como a mancha, o xesto ou a escritura, que inclúe, a xeito de graffiti como unha reflexión sobre a acumulación de citas da cultura contemporánea.

A Fundación Granell  acolle ata finais de ano a exposición 'Asimilación y traslados. Arte español e el exilio dominicano (1939-1960)', unha mostra composta por unha selección dos fondos da colección Bellapart, depositada no Museo do mesmo nome sito na cidade de Santo Domingo, República Dominicana.

O Museo Bellapart, primeiro museo de carácter privado do seu país, créase no ano 1999, e conta no seu haber cunha numerosa colección, da que a familia Bellapart se fixo abasto dende os anos 60.

A mostra 'Asimilación Y traslados. Arte español en el exilio dominicano (1939-1960)' supón unha colaboración entre ambas as dúas institucións que comparten dende a súa fundación, un marcado interese por divulgar a produción artística dos exiliados españois en América, tanto dentro coma fóra dos seus espazos xeográficos.

A mostra está composta dunha coidada selección dos ricos fondos cos que conta a Colección Bellapart, dedicada íntegramente á arte dominicana, a cal asimilou a obra dos artistas españois exiliados durante a súa estancia neste país, entre os anos 1936-1960. Así mesmo a Fundación Granell aportará varias obras da súa colección de arte surrealista a esta mostra.

A exposición está conformada por 38 obras entre pinturas e esculturas. A meirande parte son obras pictóricas, que se presentan en diferentes técnicas como a témpera, o gouache, ou o óleo e son aplicadas en diferentes soportes, como: papel, madeira, cartón...

Os artistas representados nesta exposición son: Eugenio Granell, representado cunha magnífica selección de obra da primeira etapa da súa traxectoria, Angel Botello Barros, Antonio Prats–Ventos, Joseph Gausachs, José Vela Zanetti, Francisco Vázquez, de alcume Compostela, e Vila Alonso, co alcume Shum.

Ata mediados do mes de novembro, a compostelá Galería SCQ acolle a primeira exposición en España do destacado artista brasileiro Irán do Espírito Santo, cuxas esculturas se moven entre o minimalismo e o conceptualismo.

O seu dilatado currículo levouno a expoñer a súa obra en museos como o MOMA de Nova York, así como as bienais de Venecia ou São Paulo. Traballa a miúdo a unha escala moi ambiciosa, cun aire minimalista capaz de contaxiar as súas esculturas abstractas de obxectos familiares.

A Asociación Cultural O Galo acolle a exposición 'Roteiro no Galo', unha mostra na que participan os artistas Emma Rodríguez 'Era', Estrela Rúa, Maribel dos Anjos, Nolo Suárez (pintores), Alfonso Ramón e Nando Pereiro (escultores).

Os artistas participantes no campo da pintura son:

Estrela Rúa: coas súas paisaxes semiabstractos, onde os elementos visibles fúndense cos fondos, entrando no misterio e, ao mesmo tempo, na concreción do vivido e experimentado.

Maribel dos Anjos: con obras compositivas de elementos abstractos, collages atravesados por elementos xeométricos, xogos de cores e contrastes que revitalizan o proceso pictórico.

Emma Rodríguez “Era”: Paisaxes cheas de colorido e evocacións a recordos dun tempo e dunha actualidade. A memoria, os impactos, os pequenos detalles, recollidos e incorporados nunha pintura fluída e en movemento.

Nolo Suárez: As reflexións sobre os ciclos naturais, os 4 elementos da vida, as vivencias na propia cidade, as problemáticas ecolóxicas, combinados entre pintura e materiais diversos, para lograr expresividade, sensibilidade e motivación.

No campo da escultura:

Nando Pereiro: onde o dominio dos diferentes materiais pétreos consegue formas imaxinativas, en ocasións misteriosas, partindo de realidades, de mitos, de lendas, ou mesmo de invencións persoais.

Alfonso Ramón: cunhas novas interpretacións de esculturas de sempre, onde a figura humana predomina, como cabezas e mulleres, cos elementos expresivos fundamentais, e distintos materiais, logrando unir tradición con modernidade.

A galería Trinta presenta, ata finais do mes de outubro, unha exposición de pintura contemporánea do artista multidisciplinar leonés Daniel Verbis.

Daniel Verbis (León, 1968) concibiu dende sempre a súa obra como un proceso de investigación sobre os procedementos materiais e formais da pintura en primeira instancia, sobre os problemas da linguaxe en segundo termo. De maneira que podería considerárselle insiro na prolongación daquela 'opción analítica da arte moderna' da que falase Filiberto Menna. Non é de estrañar a este respecto o seu interese por artistas como René Magritte, cuxo traballo constitúe un verdadeiro tratado sobre os problemas da representación e as relacións entre o signo e o obxecto.

Ao longo da década dos noventa Daniel Verbis moi interesado así mesmo polos artistas conceptuais: dende Marcel Duchamp a Joseph Kosuth ou Bruce Nauman, articulou os seus proxectos en torno a vocábulos: redonda, pálpebra, charco... buscando as relacións sinestésicas entre fonética e imaxe, combinou presentacións de obxectos e debuxos en vitrinas con intervencións no espazo expositivo. Xurdiron deseguida os debuxos sobre o muro que despois se transformarán en pintura, un xeito de expandila no espazo, desprazando, ao xeito de Sol Le Witt, as estreitas marxes do soporte convencional. Dende comezos do presente decenio a súa obra intensificou a súa exploración sobre os novos comportamentos da pintura: dende a súa confección con materiais extrapictóricos como a plastilina, os botóns ou as fiaduras, ata o cuestionamento do soporte, revisando o que xa fora suscitado polos pintores do Support-Surface nos anos setenta, ou intensificara a complexidade da pintura sobre o muro mediante unha formulación retórica e neobarroca que por unha parte converte en instalación, ao xerar unha atmosfera envolvente, e por outra establece un dialéctica formal pero tamén conceptual entre o espectador, ou mellor entre o ollo do espectador, e a imaxe pintada que lle devolve a mirada.
Javier Hernando

Claudia Delso e Fabiana Correa presentan unha exposición fotográfica itinerante de imaxes polaroid pola cidade de Santiago de Compostela. Una incursión artística na vida social da cidade, concretamente en bares, tabernas e cafeterías. Cada lugar albergaría una soa imaxe fotográfica. Son fotografías que pola súa insignificante profundidade incitan á reflexión. Reflexión producida por un detalle insignificante, unha pequena foto allea ó lugar, pero presente, como tantas persoas nos bares.

O percorrido polos espazos expositivos como pretexto para coñecer novos espazos sociais, e por qué non artísticos. Lugares insignificantes como estas fotos pequenas e sucias, pero profundamente límpidas e simbólicas.

O Museo do Pobo Galego  acolle ata finais do mes de outubro unha exposición con diversos documentos gráficos e bibliográficos que resumen os estudos do antropólogo islandés Vilhjálmur Stefansson durante as súas estadías entre os pobos inuit do noroeste de Norteamérica (1907-1918).

O Colectivo Nº 313 quere destacar nesta exposición o mundo particular da cadeira para nenos, moi especialmente porque é un dos primeiro contactos do cidadán na súa primeira infancia cunha máquina que serve aos usos domésticos máis básico, como paso previa ao uso da arquitectura e a cidade, como máquinas complexas de relación humana co entorno. Sentarse na mesa á comer ou se cadra a traballar (coma un xogo) separándose, e erguéndose, xa do chan nos primeiros meses, antes de alcanzar lugares máis altos e naturais ás persoas de idade madura.

Nove artistas internacionais transformarán Santiago de Compostela durante dous meses no marco do proxecto expositivo A Cidade Interpretada. Estes creadores realizarán diversas intervencións artísticas de carácter temporal en diferentes lugares da cidade dentro desta iniciativa, comisariada por Pablo Fanego e que é froito da colaboración entre Xacobeo 2010, o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) e a Concellería de Cultura de Santiago de Compostela. A Cidade Interpretada contará coas intervencións do artista romanés Mircea Cantor; a parella holandesa Lonnie van Brummelen & Siebren de Haan; a francesa Latifa Echakhch; o austríaco Andreas Fogarasi; o romanés Daniel Knorr; o galego Rubén Santiago; o alemán Florian Slotawa e o neozelandés Michael Stevenson.

A Cidade Interpretada ten como obxectivo amosar que a obra que se sitúa nun espazo público pode ser un estímulo para o espectador e un medio de conciencia da presenza da súa presenza activa nese lugar. As obras realizadas polos artistas que forman parte deste proxecto expositivo reflexionan sobre tópicos urbanos como son a historia, a cultura e aspectos como a xeografía urbana, a sociedade ou o turismo. O fin de A Cidade Interpretada é repensar o espazo público e rehabilitar os seus valores, levando a cabo achegamentos inéditos á cidade de Santiago. O Museo das Peregrinacións, o propio Centro Galego de Arte Contemporánea, prazas da cidade, a Alameda ou a Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais son os espazos elixidos para situar as intervencións destes nove artistas.

O proxecto expositivo naceu no 2006 como unha mostra arredor do binomio arte e espazo público, da man da Concellería de Cultura de Concello de Santiago, que contou coa colaboración do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia e do CGAC. Nesa primeira parte, tamén comisariada por Pablo Fanego, oito artistas internacionais fixeron da cidade o escenario das súas obras: Jorge Barbi, Germaine Kruip, Carme Nogueira, Nathan Coley, Apolonija Sustersic, Roman Ondák, Hans Schabus e André Guedes.

Durante dúas semanas, e no marco do XV Festival Internacional de Títeres, o Centro Sociocultural das Fontiñas acolle a exposición titulada 'Títeres con poesía', unha mostra dedicada ao teatro de monicreques como creación de síntese e metáforas.

O teatro de monicreques como creación de síntese e metáforas sempre espertou un interese especial para os poetas que lle dedican moitas estrofas. Algunhas destas poderán verse nesta mostra.

A exposición '25 aniversario de Títeres Cachirulo' propón unha viaxe a través das montaxes máis significativas da prestixiosa compañía galega. Marionetas de fío como as de 'Ubúe no Outeiro' (1985), monicreques de vara inspirados en cadros de Pablo Picasso en 'A Bela e a Besta' (1988), ou traballos máis recentes, como as marionetas de mesa construídas en tea de 'A Historia do Apalpador' (2009) son só algúns dos obxectos que poden contemplarse nesta mostra.

Ata finais de outubro, a Biblioteca da Fundación Caixa Galicia ofrece aos máis pequenos a posibilidade de considerar as obras que Alex Cal, Primitivo Marcos ou Emma Ríos realizaron para a primeira tempada da revista 'Galimatías'. A mostra tamén conta con páxinas das series ‘Amor inmortal’, de Fran Bueno e Jai Ferber, ‘Terragótica’, de Macaco e Fausto, ‘Silvana. A filla do explorador’, de Ramón Marcos, e ‘Os Fernández no corazón da noite’, de Primitivo Marcos, entre outras.

Todos os asistentes á exposición serán agasallados cun exemplar da revista, un volume recompilatorio, que tamén pode atoparse nas librarías galegas, dos primeiros 20 números que publica El Patito Editorial onde se achegan aos máis novos as mellores series de banda deseñada en galego.

Xunto coa revista Galimatías púxose en marcha a web http://www.ouniversodegalimatias.com/, que vén de recibir o Premio Eganet á mellor web de comunicación 2009. Trátase dun espazo complementario da revista, no que as series e todo o universo Galimatías está reflectido e ampliado. Na web pódense atopar distintos contidos relacionados co mundo da banda deseñada en lingua galega, a animación ou a música en galego. Así mesmo, tamén hai espazos para ler entrevistas cos autores das series, para a aprendizaxe de técnicas para debuxar cómic, concursos e mesmo encontros dixitais cos debuxantes.

Baixo o título 'Mecánicas', Carlos Maño presenta na Galería Metro unha selección de obras do 'Libro de horas de Oriente', traballo co cal culmina unha viaxe que comezou a debuxar no ano 2000 dende formulacións estéticas pop, cuestionando de forma ácida e mordaz a opulenta sociedade occidental e que transita nestes momentos por sendeiros menos lúdicos que reflexionan sobre verdades menos efémeras que evidencian as diferenzas entre oriente e occidente como dúas caras da mesma moeda.

O libro de Oriente pecha este camiño de coñecemento entre dúas realidades e nel recupera parte do seu universo máis persoal, pero agora fortalecido cunha estética madura e refinada nos aspectos compositivos e cromáticos. As iconas consumíronse, o espazo abstráese e o tempo da percepción se enlentece para reflexionar sobre unha natureza arraigada, bela e infinita. Carlos Maño nos trasmite con todos os recursos plásticos e narrativos, que este encontro, o da vida persoal, é o resultado de todos os contrastes de emocións, de percepcións e de interpretacións. Todos son parte dunha mesma cousa como o son o día e a noite, a vida e a morte, unha viaxe que merece ser contado nun libro, porque cada hora deste círculo é a hora.

Carlos Maño comezou a súa formación artística na Escola Mestre Mateo de Santiago no ano 1978. Completou a súa formación no taller do artista Armando Guerra en Vigo e de Guillermo Steingbruggén, profesor na Universidad de BBAA de Lübeck, en Alemaña. Ademais gozou dunha Bolsa da Deputación de Pontevedra no ano 1983. Realizou exposicións individuais e colectivas en todo o territorio nacional, o seu traballo foi seleccionado e premiado en diversos certames de arte, publicou numerosas edicións de obra gráfica e a súa obra forma parte de importantes coleccións. Recentemente desenvolveu o 'Proxecto Luz', intervención integral no Colexio de La Portalada de Pastriz de Zaragoza, en colaboración co arquitecto Miguel Angel Palasí Mainar.

Exposición colectiva dos artistas Renata Otero, Reina D’Hoore, Ana Rodríguez, Ana Seoane, Susana Muiños, Jessica Martínez, Martín Mills, Esthe F. E o colectivo de teatro Carrodeaguas, Andrea Pino, Santi Jiménez, Nieves Seara e Javier.

Esta proposta é un comisariado sobre o Cabaret que naceu no taller “Be Sexy, ok?” do CGAC.  A raíz da experiencia enriquecedora do mesmo, do traballo en equipo, do traballo do corpo, etc, xurdiu a necesidade de expoñer as diversas correntes creativas de artistas plásticos, xente do teatro, do circo, etc. Será unha exposición co punto de partida do Cabaret, pero centrándose especificamente “no resto”;  con artistas plásticos, performances e espectáculos.

A Galería José Lorenzo inaugura a nova programación de outubro cunha espléndida selección de obras do artista Leopoldo Novoa, pertencentes a coleccións privadas, e a exposición de esculturas do artista Xavier Costa.

Leopoldo Novoa é unha dos máximos representantes do informalismo en Galicia, cunha intensa traxectoria que desenvolveu en Arxentina, Uruguai e París principalmente. A súa obra parte do expresionismo, cunha gran capacidade para xestionar o espazo nas súas obras. É un artista comprometido, que deixou unha extensa produción de grandes murais. A súa obra encóntrase nas mellores coleccións e museos de arte contemporánea. Nesta ocasión, preséntanse na galería unha selección de obras que pertence a coleccións privadas e que corresponde na súa maioría á época anterior ao incendio do seu estudo en París, onde perdeu unha gran cantidade de cadros.

Xavier Costa preséntanos unha selección das súas últimas esculturas, onde, partindo da figuración, traballa con distintos materiais, como o mármore e a pedra. Artista galego, está afincado en Barcelona dende hai moitos anos; é sobriño de Xavier Costa Clavel, o que lle permite dende moi novo entrar en contacto co mundo cultural. A súa última exposición en Galicia tivo lugar no ano 2009 na Fundación Torrente Ballester.

O Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia acolle durante tres semanas 'Operación Frechazo Finalistas', unha exposición colectiva dos finalistas do certame Operación Frechazo 2009: J. Méndez, Tita Fraga, Soledad Mato e Mónica Fraga.

J. MÉNDEZ “¿Quién es quién? Serio estudio sobre el retrato“

Méndez presenta cinco retratos destes mesmos Frechazos con tratamento compositivo inspirado en Alegorías actualizadas e recreadas a partir do tratado recompilatorio que, desde o antigo Exipto ao Renacemento, realiza Cesare Ripa no s. XVII e imprime baixo o nome de Iconoloxía.
Partindo de tres plantexamentos básicos: disposición, cualidade e atributos, J. Méndez respecta os dous primeiros, modificando os atributos. Por exemplo, a gadaña da morte ou o homicidio transfórmase nun moderno cortasebes. A actualización que realiza o artista potencia un anacronismo, que unido a inclusión de elementos dispares e inquietantes, enriquecen composicións de carácter surrealista nas que non se perde o sentido da alegoría básica que da título, con apoio gráfico, ás diferentes obras.
 
TITA FRAGA

Cunha intención claramente literaria, Tita Fraga utiliza o gravado na súa forma máis ortodoxa: como soporte para a ilustración. Falamos de poesía visual.
Unha serie de sete pequenas esculturas e un friso de gravado, sobre todo gofrados, punta seca e collage, forman parte da obra que amosará nesta exposición.

SOLEDAD MATO

Soledad Mato presenta unha selección de pezas en prata, algunhas con pedras semipreciosas, totalmente elaboradas a man, como toda a produción que sae do seu taller.
Con máis de 20 anos de experiencia e formación, a artista deixa a un lado os procedementos empregados para a produción en serie, as máquinas ou as novas tecnoloxías, que aínda que están presentes na súa formación, non as emprega no seu traballo diario. Soledad Mato elabora todas as súas pezas empregando as ferramentas e as técnicas tradicionais da xoiería e consegue que cada peza que crea sexa única e persoal.
 
MÓNICA FRAGA

A súa creación componse de varias pezas de xoiería en prata esmaltada elaboradas artesanalmente, pertencen a serie “Azteca” de esmalte fenestrado, a modo de pequenas vidreiras.
Ademais, poderase ver sete dos seus cadros de pequeno formato en baixoreleves, elaborados con chapas de cobre esmaltadas e superpostas que pertencen a serie “Teruel, 1ª parte”. Son unha recreación das pinturas sobre táboa que se atopan no teito da catedral de Santa María de Midiavilla, en Teruel, e que datan de finais do século XIII. Estas táboas estiveron ocultas durante dous séculos e medio por unha cúpula renacentista que foi derribada por unha bomba no 1939. Son un magnífico exemplo da pintura mudejar aragonesa que teñen espertado a paixón da artista debido a súa temática variada e curiosa.

A Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle ata finais do mes de outubro unha exposición de pintura e escultura a cargo do grupo Gárdena de artistas de Navarra.

O grupo Gárdena, formado por case 60 socios entre pintores e escultores, a maioría deles navarros, participa nesta exposición de 34 obras: 32 pinturas e dúas esculturas creadas polos membros do grupo e cuxa temática xira en torno ao Camiño de Santiago.

A pintora pontevedresa Cari Rubio presenta na sala de exposicións do hotel Hesperia Peregrino 'Camiñando', unha colección de obras cuxo tema común é o da emigración galega.

Ata mediados do mes de decembro, a galería compostelá Espacio48 acolle unha exposición do consolidado artista compostelano Vivián, un referente no panorama da arte contemporánea galega.

Despois de máis de trinta anos de carreira, Vivián converteuse nun caso especial na escena da arte contemporánea galega. Tras centrarse nos últimos tempos na docencia, regresou pero non da nada, xa que a súa práctica artística estivo máis viva que nunca ao longo destes anos, a bo recado entre as paredes do seu estudo. Dende os seus inicios, tras formarse na Escola de Belas Artes de Sevilla nos anos setenta, a través da súa obra foi deixando testemuño de todos os procesos nos que estivo a investigar, das técnicas que descubriu e das circunstancias que o rodearon. Non se dá en ningún momento un cambio drástico na súa traxectoria, pero tampouco unha continuidade mimética nas súas obras, senón que o seu estilo foi evolucionando gradualmente, e é nese tránsito onde rematou de definirse.
O proxecto no que Vivián  está a traballar está perfectamente trabado por un creador xa consolidado, firme nas súas conviccións, que encontrou a forma de traballar na que se sente máis cómodo, e isto é algo que se percibe, entre outras cousas, na precisión do resultado. As súas obras dos últimos anos constitúen esencialmente unha reflexión sobre a identidade, algo que en certo sentido estaba aí dende un principio, xa que na súa evolución e no seu traballo precedente se foron sentando as bases do seu quefacer actual, e é por iso que aínda queda algo do Vivián que formou parte do movemento renovador Atlántica, co que expuxo en Santiago de Compostela en 1983 e tamén do creador que xunto co grupo Nome defendía intereses comúns con estratexias alternativas.
Co tempo, foi desenvolvido un mundo axustado ás posibilidades do soporte que utiliza habitualmente -o papel-, e tras encontrar a fórmula a explota pertinazmente, e vaille achegando novidades de xeito constante, sen estancarse, co fin de conseguir un estilo propio no que todo está meditado pero non por iso restrinxido a un sistema preestablecer. Neste sentido, cando se enfronta a unha nova obra hai moito de intuitivo no seu labor, e aínda que reflexiona acerca de conceptos formais e técnicos dos que é un gran coñecedor -como é o caso da configuración espacial, algo que ten dominado e que se traduce nas súas precisas composicións-, é moitas veces no instante final cando o visceral determina o resultado. Como consecuencia dun proceso creativo intenso, xorden unhas obras contundentes, minuciosamente traballadas, plenas de detalles e matices, que reflicten o seu modo de facer perfeccionista e autoesixente. Trátase de pezas que polo seu carácter definitorio forman parte de importantes coleccións, como a do Conselo de Conincre de Galicia ou a do Concello de Santiago, e que conseguiron facerse un oco na memoria colectiva de Galicia.
O interese de Vivián  por resaltar no material é unha constante ao longo da súa traxectoria, e é por iso que a súa técnica se caracteriza por resaltar as calidades do soporte e dos materiais cos que traballa. Cando se enfronta ao papel, o trata de principio a fin, e para iso o tingue previamente cunha cor base, adhíreo a continuación a un soporte de madeira para darlle consistencia e sobre isto traballa engadindo manchas, liñas, obxectos ou abstraccións libremente, así como extraendo substancia da base o que lle confire á peza un carácter indubidablemente matérico. É precisamente nesta materialidade onde Vivián  se define, de modo que este aspecto cobra protagonismo e se constitúe en parte fundamental da peza. Ao pasar o soporte a un primeiro plano, déixase ao descuberto o 'subcutáneo da pintura', algo que o artista pretendeu dende sempre. É tamén un elemento definitorio da súa obra a paleta reducida e coidadosamente seleccionada, dominada por sutís tonalidades contrastadas con potentes manchas de cor, que combina rigorosamente e que se ven matizadas a través das texturas que vai cobrando a propia superficie.
En todo este tempo en que Vivián estivo a reflexionar sobre o proceso creativo e no que foi definindo pouco a pouco a súa identidade artística, foi creando progresivamente un amplo repertorio, tomando o seu tempo para concretalo, e foi establecendo un xeito de traballar que o define e identifica. Neste sentido, Vivián non se limita tan só a crear a obra, senón que participa en todos os pasos necesarios polos que esta pasa antes de ser presentada nunha exposición. Agora ademais de artista, convértese nunha especie de produtor, xa que se involucra por completo en todo o proceso que rodea á obra. Consciente da evolución da sociedade e dos cambios vertixinosos que esta produce, adáptase á nova situación e redefine a súa práctica artística, a través dunha interesante e sólida proposta que non perdeu, polo tanto, a pátina de épocas anteriores, e que se ve puntualizada con novas achegas que renovan o seu contido conceptual e, en definitiva, a súa propia esencia.
Cristina Moreiro Da Costa

O Centro Galego de Arte Contemporánea acolle ata principios do ano próximo a maior exposición individual, ata a data, das artistas britânicas Jane e Louise Wilson. Nomeadas para o Turner Prize en 1999, as xemelgas Wilson forman parte da xeración dos Young British Artists (YBA).

Nacidas en 1967, traballan e expoñen xuntas dende o inicio das súas carreiras. A súa obra está constituída sobre todo por videoinstalacións e fotografías de grandes dimensións. Esta exposición parte da primeira obra en vídeo das artistas, Hypnotic Suggestion 505, de 1993. En varios traballos, as irmás Wilson sometéranse ás condicións e experiencias que problematizan a psique humana, como sucede nesta película na que, sentadas lado a lado diante de cámara, son hipnotizadas por unha voz, nun exercicio de relaxación e entrega. Presentado como unha peza de teatro, o vídeo baseouse nunha idea de Jean Cocteau sobre o efecto hipnótico que o cine pode provocar nas masas. As artistas abdican da súa consciencia e vólvense obxectos voyeurísticos para o público.

A igrexa de San Domingos de Bonaval albergará ata principios do ano 2011 'Bosque 3.050', unha mostra do pintor e escultor ourensano Xurxo Oro patrocinada pola Deputación de Ourense e a Concellaría de Cultura de Santiago de Compostela.

A mostra trátase dun proxecto realizado especificamente para o espazo de San Domingos de Bonaval, encóntrase comisariada por Monse Cea, e ten en marcha un proxecto de itinerancias que arrincará no Mosteiro de Oseira (Ourense) tras a súa exhibición en Santiago.

A xeito de site-specific Xurxo Ouro Claro, presenta a mostra Bosque 3.050, proposta baseada nunha peza co mesmo nome, formada por un conxunto de 35 árbores de aceiro inoxidable, sobre un baseamento de pedras.
Bosque 3.050, é realizado orixinalmente para ser exposto, a xeito de sarcófago colectivo, no espazo camiño da igrexa medieval de San Domingos de Bonaval.

Cada unha das pezas que conforman esta montaxe escultórica están feitas sobre a base - a chamada alma en escultura - dunha árbore real, enriba de que se xera unha escultura metálica. En palabras da comisaria, por bosque, entendemos un conxunto de individuos interdependentes que conforman un único organismo vivo; pero o bosque que nos presenta Ouro é un bosque morto que foi embalsamado coa promesa dunha nova vida futura: unha metáfora perfecta da angustia que lle produce ao artista a depredación que facemos do noso medio natural, medio co que conformamos un todo. Xurxo, con esta peza, quere achegar os seus valores éticos e estéticos a un espazo de gran forza espiritual e formal. A montaxe non só respectará as especiais características deste espazo de culto, senón que participará de pleno da espiritualidade que deste dimana.

Xurxo Ouro, deste xeito, pecha un bosque imaxinario, formado por varias especies do biótopo galego, nas súas habituais caixas herméticas. Trinta e dúas árbores, entre bidueiros, carballos..., son cerrados en aceiro, momificados e inmolados como exvotos para pedir unha segunda vida transitoria, co alento da arte.

Área Central inicia o programa de actividades do seu XVII aniversario coa exposición 'Monicreques do mundo', unha mostra instalada na esquina vermella do complexo comercial. Trátase dunha recompilación cargada de historia e fantasía coa que se pretende fomentar a atracción polo mundo dos monicreques, ademais de descubrir os segredos do interior dun teatriño.

Unha das partes máis importantes da exposición serán unha recreación da auténtica barraca de José Silvent 'Barriga Verde', pioneiro do espectáculo das marionetas en Galicia. A barraca quere recordar esta figura e mostrar aos seus visitantes o teatro popular da primeira metade do século XX, con pezas utilizadas pola propia familia Silvent nas súas representacións, como barcos utilizados nos anos 40 ou un traxe de marioneta pertencente ao último Barriga Verde que circulou nos anos 60.

Nesta exposición mostraranse practicamente todos os tipos de monicreques entendidos dun xeito amplo, como marionetas, xoguetes articulados ou cabezudos. Haberá tamén monicreques de diferentes lugares do mundo como Vietnam, Birmania, Malí, Italia ou Turquía. Na exposición tamén se poderá comprender as distintas técnicas de manipulación a través dun monicreque de luva, un bunraku (teatro de marionetas xaponés), marionetas de fíos, teatro de sombras, etc.

Outra zona da exposición recreará parte do obradoiro dun monicrequeiro, a mesa de traballo onde se poderá apreciar o proceso de construción dunha marioneta con moldes, tallados e pezas a medio construír. Nesta recompilación expoñeranse tamén libros da Biblioteca do Museo Galego da Marioneta e ilustracións de marionetas de todo o mundo, carteis, programas de man, etc.

O artista pontevedrés Manolo Paz exhibe na galería de arte Factoría Compostela a súa última creación, unha obra que constitúe unha profunda reflexión formal realizada a partir dunha árbore centenaria derrubada por unha tormenta.

Unha árbore centenaria derrubada nunha tormenta é o punto de partida desta obra de Manolo Paz. Na materia informe e anárquica, o artista é capaz de encontrar e construír unha profunda reflexión formal que mimetizar a linguaxe coa que, durante décadas, deu vida a colosais masas de granito. Nesta ocasión non é a man do home a que destrúe a natureza, senón a que reelabora / reutiliza / recicla as secuelas da súa acción desvastadora. Unha selección de pezas de granito de reducidas dimensións complementan esta obra singular que materializa un ciclo creativo/destrutivo-artificial/natural.

Manolo Paz naceu en 1957 en Castrelo, Cambados (Pontevedra), cidade esta última na que vive actualmente. No seu obradoiro, nun amplo prado xunto ao mar, algunhas das súas pezas máis fermosas dialogan en silencio coa natureza. Na súa obra conviven os rudimentos do oficio da cantería e a conciencia dunha autonomía artística que propón unha relectura da pedra como material de significación propia. Os seus monolitos ou menhires están ligados ao subconsciente colectivo ancestral, o escenario da natureza con ou sen o contacto do home e enraizados, dalgún xeito, coa cultura Celta. A obra de Manolo Paz forma parte de importantes museos e coleccións privadas e institucionais como a Fundación ICO, o Museo de Duisburg de Alemaña, Fundación Oriente en Lisboa, o Museo Unión Fenosa da Coruña, o Parque escultórico Namakunay (Xapón) e a Colección de Arte Caixa Galicia (A Coruña).

A galería de arte Factoría Compostela acolle ata mediados do mes de decembro unha exposición individual do artista alemán Thomas Nölle. As obras fotográficas exhibidas nesta mostra forman parte do proxecto dedicado ao Camiño de Santiago.

Dous aspectos esenciais desta produción consisten na investigación das potencialidades da luz e a construción da imaxe en articulación co movemento. O artista alemán residente en España toma a luz como un tropo que conduce a unha serie de metáforas e nexos suxestivos. Especial relevancia alcanza a relación que Nölle establece entre luz e universo. Gran parte da información que obteñen os astrónomos do universo e o coñecemento da existencia de millóns de corpos celestes só son posibles grazas á radiación ou a luz. Neste sentido, algúns especialistas cualifican a luz como «a mensaxeira do universo».

Thomas Nölle explora a idea do universo como un todo: materia, enerxía, movemento, espazo e tempo, así como o insignificante lugar dos seres humanos neste contexto. Formamos parte do Sistema Solar, perdido nun brazo dunha galaxia que ten 100.000 millóns de estrelas, pero só é unha entre os centenares de miles de millóns de galaxias que forman o Universo. A nosa nimiedade é, así, proporcional.

O terceiro aspecto destacable neste traballo é a reivindicación da etimoloxía da palabra fotografía: foto- do grego φωτο-, da raíz de φῶς, φωτός, significa luz; e -grafía, do grego γραφή, significa escritura. Polo tanto: escritura con luz […].

Unha das fotógrafas máis representativas da fotografía internacional, Candida Höfer, amosa durante máis de dous meses un proxecto exclusivo para Xacobeo 2010. San Martiño Pinario e a Cidade da Cultura acollen as impresionantes imaxes que constitúen a particular peregrinación fotográfica da artista a través da ruta que vertebrou Europa: o Camiño de Santiago.

'Espazos propios' é o título do proxecto que levou a Candida Höfer a retratar os lugares de intercambio cultural da ruta xacobea: os arquivos, as bibliotecas, que debuxaron a cartografía dunha das máis antigas redes de comunicación, constitúen o corpus desta exposición ideada en exclusiva para Xacobeo 2010. Os espazos de Höfer -case sempre baleiros- tratan de apresar o carácter aurático e revelador dos lugares representados, nun contexto no que os obxectos parecen despegarse maxicamente do seu espazo habitual, abandonando os límites físicos da representación para mostrar as pegadas depositadas polo tempo, deixando á súa vez ao descuberto o modo de construír e adecuar un lugar polos individuos do noso tempo.

Sen retoques nin artificios, e cun enorme rigor formal, as súas imaxes crean unha atmosfera sosegada e sinxela, sen pretensións de mitificar ou agraviar o espazo, senón unicamente para plasmar os lugares coa súa carga histórica, por pequena e particular que esta sexa, no momento contemporáneo. Aparentemente austeras, as súas fotografías encerran unha complexa lectura da arquitectura en relación cos seus usos e funcións actuais, así como unha reflexión sobre a historia da cultura á que están ligados.

Pero non hai palabras que abonden para expresar a impresión que producen as fotografías de Höfer. 'Espazos propios' achega a Compostela o universo desta singular creadora nunha exposición con imaxes de gran formato que non deixarán a ninguén indiferente.

A exposición pode visitarse no mosteiro de San Martiño Pinario e na Cidade da Cultura de Galicia.

Durante o mes de novembro, e coincidindo coa visita do Papa a Santiago, a Igrexa da Universidade acolle a mostra 'Sucesores de Pedro en Galicia', un percorrido cronolóxico polas visitas dos Pontífices Dámaso I, Juan XXIII, Juan Pablo II e Benedicto XVI a Galicia e Compostela.

O descubrimento da tumba do Apóstolo Santiago polo bispo Teodomiro, a principios do século IX, inicia unha serie de acontecementos que, baixo a protección do papado, dan lugar ao culto xacobeo e sitúan a Compostela como centro de peregrinación para a cristiandade.

Ao longo dos séculos foron numerosos os pontífices que dunha ou outra forma ofreceron o auspicio necesario para a consolidación deste feito, e dous os sucesores de Pedro que no século XX visitaron a cidade para render culto ao Apóstolo Santiago.

Agora, e con motivo da chegada do Papa Benedicto XVI a Santiago de Compostela como peregrino da fe, a exposición "Sucesores de Pedro en Galicia" identifica os pontífices máis vinculados a Compostela. A mostra está protagonizada por unha selección de imaxes do fotógrafo Manolo Blanco, quen retratou maxistralmente as visitas apostólicas a Santiago de Juan Pablo II en 1982 e 1989, buscando mostrar a natureza do culto xacobeo, vixente dende o século IX ata os nosos días.

Manolo Blanco desenvolveu a súa carreira profesional como redactor xefe de fotografía do xornal El Correo Gallego. Entre os premios e mencións recibidas ao longo da súa carreira destacan o Premio Galicia de Periodismo, Premio Galicia de Comunicación e Premio Fotoxornalismo Fundación Caixa Galicia; así mesmo foi finalista dos premios nacionais Foto Press.

Santiago de Compostela convértese nunha cidade privilexiada ao recibir 40 obras de 27 grandes artistas europeos dos séculos XV ao XIX que forman parte da prestixiosa Colección Zanchi, que reúne 800 pezas emblemáticas na historia da arte, parte das cales só viaxaron ata o momento a Xapón.

Agora, da man de Caixanova e Xacobeo 2010, a capital de Galicia acolle unha sublime selección de obras de Mantenga, Turner, Durero, Tiziano, Tintoretto, Miguel Ángel, Van Dyck, Caravaggio, Rubens, Murillo, Ribeira ou Ingres.

A viaxe comeza cunha delicada Madonna do século XV de Andrea Mantenga e remata coa forza do romanticismo de Turner, tras contemplar a mestría de artistas do talle de Durero, Tiziano, Tintoretto, Miguel Angel, Van Dyck, Caravaggio, Rubens, Murillo, Ribeira ou Ingres.

O grupo das escolas italianas esta representado por 15 obras entre táboas e lenzos, ademais de dúas esculturas. Destaca neste grupo a presenza do "Ecce Homo" de Tiziano, o máis grande pintor italiano renacentista da escola veneciana, á que tamén pertence Tintoretto, de quen se pode admirar "Retrato dun maxistrado", o máis representativo de todos os que realizou. Así mesmo, está presente Mantegna, destacado artista da Escola de Padua e con grande influencia nas posteriores de Venecia, Lombardía e Emilia, coa peza "A Virxe e o Neno", na que é evidente o seu característico alto ideal de fe nos seus cadros relixiosos.

Para ilustrar o Barroco italiano seleccionouse un impresionante óleo sobre lenzo de Caravaggio, "A incredulidade de Santo Tomás", un fantástico expoñente do seu estilo caracterizado pola súa composición unitaria, os contrastes brutais de luz e sombra, e a atmosfera real que impresiona fondamente ao espectador.

En escultura destaca o bronce "Atropos", do polifacético Miguel Ángel, para quen este material non era alleo, pero no que non se prodigou. De feito, esta é a única peza en bronce de Miguel Ángel coñecida na actualidade, de entre as varias documentadas por G. Vasari no século XIX, e cuxos debuxos preparatorios acompañan á escultura nesta exposición.

As escolas flamenca e holandesa están representadas por 9 pinturas, entre as que cabe destacar catro pezas de Rubens, principal pintor da escola barroca flamenca do século XVII, dúas delas de gran formato, e dous lenzos do seu alumno Van Dyck, un deles o retrato "Cabeza de home", xénero no que foi un auténtico mestre.

Catro pezas ilustran o apartado dedicado ao Barroco español. Trátase de obras de mediano e gran formato que abordan o retrato e a temática relixiosa e mitolóxica, dos mestres Ribera, da escola valenciana, Murillo, da escola andaluza, e Claudio Coello, amplamente influído por Velázquez.

O Romanticismo de finais do século XVIII e principios do XIX chega da man da escola francesa, da que se mostra un retrato de pequeno formato de Ingres, fervente defensor do debuxo e, aínda que adscrito ao Neoclasicismo, claro expoñente do Romanticismo en canto aos temas, ademais de contar con tres pezas de Prudhon, debuxante e pintor romántico francés, coñecido principalmente polos seus retratos e as súas pinturas alegóricas. Dúas paisaxes do gran mestre Turner, un óleo e unha acuarela, ilustran o Romanticismo inglés e anuncian a posterior chegada do Impresionismo, xa inmersos en pleno século XIX.

En definitiva, a mostra permite realizar un apaixonado percorrido pola creatividade en Europa entre os séculos XV e XIX. Trátase, polo tanto, dun grande acontecemento artístico, unha cita ineludible para os amantes da arte e unha ocasión única para que o público galego e os que nos visitan admiren estas excepcionais pezas que abandonan temporalmente Suíza, de onde provén a Coleccion Zanchi.

A Biblioteca Fundación Caixa Galicia acolle durante os meses de novembro e decembro 'Máis que auga', unha exposición fotográfica itinerante que reúne curiosas imaxes da vida do home en relación á auga.

Ao longo de 42 fotografías do autor madrileño Ezequiel Martínez repásase a importancia da auga para a vida e o papel fundamental dos cidadáns de todas as idades no seu consumo responsable e a súa conservación. Acompaña a cada instantánea unha breve reflexión en torno á importancia, ás veces esquecida, do "líquido elemento".

As imaxes recollen diferentes exemplos de como a auga protagoniza algunha das nosas paisaxes ao longo do seu interminable ciclo, dende as altas montañas, e despois río abaixo, ata costas e zonas húmidas, para evaporarse de novo e formar nubes. Detéñense tamén a reflexionar no seu valor para a conservación da nosa flora e fauna salvaxes, e a como os humanos nos servimos dela para o noso consumo. Este consumo supuxo en demasiadas ocasións un abuso. A contaminación da auga ou o seu uso irresponsable deben substituírse por un aproveitamento sostible, que non poña en perigo as necesidades das xeracións futuras. Os sinais de alarma do cambio climático, que a humanidade estamos aprendendo a escoitar, teñen tamén o seu espazo nesta exposición, como expresión dunha aposta común que entre todos gañaremos.

A Fundación Gonzalo Torrente Ballester acolle ata principios do mes de decembro a exposición titulada 'Roma Settecento. Centro de peregrinación e cultura', unha mostra de gravados italianos do século XVIII patrocinada pola S.A. de Xestión do Plan Xacobeo.

A escultora Alicia Martín, coñecida especialmente polas súas composicións a base de libros, expón na compostelá Galería Trinta 'Inbreeding', unha mostra na que escenifica o seu gusto polo volume, o contraste, o peso e a levidade.

"Son escultora. Gústame o volume e o contraste, o peso e a levidade. Por outro lado, o proceso do traballo manual é fundamental para min. Resúltame imprescindible a manipulación, o esforzo físico que converte ao proceso en parte da obra. Fago vídeo, debuxos, fotografías ou obxectos pero, en todos os casos, actúo activamente no que acontece. Traballo co que teño ao alcance da man no raio no que estendo os brazos. Ao xeito dunha medida humana".
"Comecei a traballar con libros de forma intuitiva. Como obxectos que caben nunha man, sen contido. Manipulábaos de forma individual, eles sós comezaron a xuntarse. Os libros son un símbolo de cultura pero tamén un obxecto de consumo. Son o recipiente do que o home pensou de forma individual, nun contexto concreto e nunha lingua determinada. O conxunto é unha mestura global humana".
"Os títulos tiñan que ver case sempre coa linguaxe e coas súas disfuncións, cos xogos que permite, a dislexia, palíndromos, Proxectos de autismo, Políglotas, Odiolaluzazulaloído, Contemporáneos... Era unha referencia clara á idea da lectura, que é a que dá sentido ao libro, aínda que o interese pola representación fai que moi pronto sinta a necesidade de facer fotografías".
"Nunca importaban os contidos dos libros que utilizaba. Eran, nun principio, libros de texto. O contrario á orde dunha biblioteca. É cando realizo un proxecto en Milán, cando os libros que me conseguen son todos catálogos de arte marabillosos. Nese momento e, de forma espontánea, prodúcese un xiro ao non se mesturar diferentes lecturas. Xa non eran textos, eran imaxes, propostas artísticas de tempos mesturados. De aí sae Inbreeding que é un termo que se usa para medir a mestura entre animais, a consanguinidade ao obxecto de alcanzar unha raza pura. Así sucede que nas pezas xurdidas dende ese momento existe unha lectura, unha superficie de contido puramente visual".

"Unha esfera é un corpo que nunca perde a súa forma aínda que a súa posición sexa variada. É unha especie de absoluto. Gustábame a idea de colocar nunha galería unha enorme bóla cuxa superficie estivese cuberta de múltiples propostas artísticas de diferentes épocas que rematasen establecendo relacións entre as innumerables imaxes para crear unha soa".
Interésame da arte que exista a posibilidade de que calquera proceso de expresión sexa posible aínda que o que xere non chegue a ser unha obra de arte. Enriquéceme pensar que podo ir velo aínda que non me guste ou non teña que ver nada comigo. Non entendo a palabra exclusión no ámbito da arte".

Ata mediados do mes de decembro, o Colexio de Fonseca acolle 'Biodiversidade e coleccións de historia natural', unha aproximación ao tema da biodiversidade desde unha perspectiva vangardista e novidosa que pretende concienciar sobre o valor do coñecemento e a preservación da natureza.

O Museo do Pobo Galego organiza, ata principios do mes de decembro, unha mostra con diversos debuxos de Xurxo Lorenzo Fernández (1910-1934), destacado galeguista do primeiro terzo do século XX, que deixou unha breve pero intensa obra arqueolóxica e etnográfica.

Xurxo Lorenzo Fernández (1910-1934) foi unha promesa malograda. Co seu irmán Xaquín, iniciouse moi cedo no galeguismo e na cultura no círculo das tertulias de Vicente Risco. Mozo intelixente e apaixonado, autor dunha intensa, se breve, obra arqueolóxica e etnográfica, unha septicemia acabou coa súa vida en Zaragoza, a onde a represión antigaleguista dalgúns sectores da Universidade compostelá levara os irmáns Lorenzo nos anos da inmediata preguerra.
 
De Xurxo Lorenzo di Otero Pedrayo, no Libro dos Amigos: «De ter vivido máis anos sería o mestre e o poeta da súa xeración, compridor do voto e arelanza de Vicetto e de Pondal. Formado na escola severa, iniciática de Cuevillas, o xove amigo meu Xurxo Lourenzo traballou con amor e finura as artes do debuxo e das letras antigas.»
 
Nestes debuxos, Xurxo Lorenzo “dá en pousar o seu melancólico ollar nas ciclópeas formacións pétreas e nas serras que circundan Lobeira” (Xulio García Golpe). E na arquitectura, nos cruceiros, nos petos de ánimas... As fotografías de Mark Ritchie actualizan a súa visión.

A Casa das Asociacións de Benestar Social acolle durante dúas semanas a exposición “Elas fan Camiño”, unha mostra organizada pola Concellaría de Benestar Social e Igualdade que rende homenaxe ás mulleres peregrinas e a todas aquelas que participaron na conservación e na promoción do Camiño de Santiago ao longo da Historia.

Esta exposición pretende dar protagonismo ás mulleres no Camiño, lembrando o papel que, dende o principio da peregrinación en Galicia a través dos camiños a Santiago, xogaron moitas mulleres, tanto coñecidas e famosas (raíñas, santas,...) como mulleres anónimas que chegaron ata Santiago percorrendo con dificultades os camiños para pregar ante o Apóstolo. As mulleres peregrinaron dende moi cedo aos lugares mais afastados e relevantes do cristianismo, e tamén foron protagonistas na creación e mantemento dos camiños e rutas de peregrinación, verdadeiras canles de circulación da cultura e dos progresos técnicos e socioculturais europeos durante séculos.

A mostra fai un percorrido atendendo tanto ás mulleres que fixeron o Camiño ata as que o fan hoxe en día. Son moitos os exemplos de mulleres peregrinas que a exposición presenta, dende Exeria, a primeira peregrina galega, que fixo unha extraordinaria viaxe a Xerusalén e Terra Santa no século IV, deixándonos unha preciosa testemuña das súas vivencias; ata as peregrinas de hoxe, que viven o Camiño como unha experiencia inesquecible de atoparse consigo mesmas.

Tamén se acorda a exposición da condesa dona Egilo, dona do conde Gatón, que fundou o hospital no lugar que hoxe leva o seu nome, Hospital da Condesa; e das mulleres que dende as responsabilidades de goberno nos seus concellos promoven e favorecen o paso dos peregrinos polo seu municipio, exemplo das cales é a alcaldesa de Betanzos, María Faraldo.

A exposición dividise en tres eixes. A primeira parte, denominada Elas fixeron Camiño, retrotráenos á longa tradición das rutas de peregrinación e á presenza da mulleres nelas dende diferentes perspectivas. Aquí poderase coñecer a Egeria, a primeira peregrina galega coñecida, a algunhas das hospitaleiras, ás protectoras do camiño...

A segunda sección denomínase Elas marcaron o Camiño e mostra a importancia da espiritualidade na tradición xacobea,  vínculo entre o pasado e o presente, a través da devoción feminina e a estendida presenza do culto mariano no Camiño. Nesta parte da mostra reflíctese a importancia do culto mariano nas rutas Xacobeas en Galicia e as diversas virxes peregrinas galegas, como a de Pontevedra ou a de Bertamiráns.

A última parte da exposición, Elas fan Camiño, céntrase no Camiño de Santiago actual, onde o protagonismo das mulleres é indiscutible. Son protagonistas mulleres con nome e apelido escollidas segundo a súa implicación e funcións ao longo das rutas galegas a Santiago, que forman parte esencial dos camiños a Compostela,  non só como peregrinas, senón tamén co seu silencioso facer cotián. Apoian as peregrinas e peregrinos dende diferentes ámbitos: servizos sociais e humanitarios, administración, atención das infraestruturas, manutención e organización, dan ánimos e infunden ilusións nas camiñantes decaídas ou desfalecidas polas duras e longas xornadas da ruta.

Ademais, un vídeo sobre as vivencias no Camiño das mulleres ilustra a realidade das peregrinacións femininas a Compostela.

A exposición, que consta de quince paneis, chega a Santiago tras pasar polo Cebreiro, Triacastela, Samos, Sarria, Portomarín, Palas de Rei, Melide, Arzúa e O Pino. Posteriormente viaxará a Fisterra e Muxía.

A Fundación Eugenio Granell retoma a súa programación habitual de actividades coa importante exposición 'Novos fondos da Fundación. Obra de Eugenio Granell'. A mostra está composta por unha inxente cantidade de obra de Eugenio Granell, que inclúe non só un considerable número de grandes óleos, senón tamén un interesante grupo de obra obxectual, que engloba tanto construcións coma obxectos.

Ademais podemos admirar unha extensa e significativa colección de grandes pezas de pintura pertencentes a dúas etapas moi significativas na traxectoria do artista: As súas primeiras obras realizadas na década dos 40 e 50, así como unha excelente representación da súa etapa coñecida como as Paisaxes Máxicas. Nunha sala integramente dedicada á obra realizada na década dos 90, é destacable o proceso de cambio sufrido na última etapa da vida creativa do artista. A obra perde o cariz barroco de etapas anteriores, vólvese esencial: pon máis énfase no debuxo e traballa a cor sen valorar apenas a expresividade da pincelada, tan importante en épocas anteriores.

Esta exposición ademais de achegarnos á creación de Granell en estado puro, móstranos a parte máis humana e entrañable do artista, que a comisaria quixo reflectir a través dunha selección de obra realizada xunto coa súa esposa Amparo Segarra, así como cunha coidada selección dos obxectos persoais que sempre o acompañaron na súa vida: o seu violín, unha das varias máquinas de escribir, unha caixa de pintura e pinceis.

A Galería José Lorenzo acolle ata mediados do mes de decembro unha exposición conxunta de dous recoñecidos artistas galegos, o pintor Ricardo Ferreiro e o escultor Tono Galán, na que poderán contemplarse algúns dos seus últimos traballos.

Ricardo Ferreiro comeza a súa traxectoria artística nos anos 70. Dende entón compaxina o seu traballo de restaurador e conservador do Museo de Pontevedra coa súa traxectoria artística. Nestes anos realizou, con grande éxito, numerosas exposicións individuais e colectivas. A nova colección de obras que nos presenta é unha serie de paisaxes onde a natureza é a principal fonte de inspiración.

O escultor galego Tono Galán comeza a expoñer nos anos 90. Aínda que a súa formación é plástica e escultórica, a exposición que nos presenta é unha selección das súas últimas esculturas realizadas en aceiro inoxidable, ferro, madeira policromada e prata. Todas elas teñen como nexo común a figura humana. Ten realizado numerosas exposicións individuais e colectivas, principalmente en Galicia e Portugal. Tamén colaborou como artista gráfico en distintos medios.

O escultor lisboeta Rui Chafes, fortemente influído pola estética do Romanticismo alemán, presenta unha selección das súas últimas obras na galería SCQ.

As obras do artista sempre teñen como inspiración os soños, a morte, a dor, levándonos a un universo de angustia romántica, dunha nostalxia que se fonde coa realidade. Os seus primeiros traballos, de madeira e plástico, foron expostos en 1986. Un ano despois xa empezaba a esculpir en ferro pintado de negro e tempo despois en malla de ferro.

A grande característica do traballo de Chafes é que non hai límites para a súa imaxinación, nin data de caducidade para o significado escondido en cada traballo; poderemos encontrar dende esculturas de chan, paredes ou teito, como obxectos de decoración que están presentes nalgún canto dalgunha casa, vivindo os momentos máis importantes e gardando en sí todos os recordos.

Rui Chafes estudou Belas Artes en Lisboa, seguindo os estudos posteriormente en Dusseldorf. O artista sempre tivo un especial interese pola cultura alemá.

A nova sede da Fundación Araguaney-Puente de Culturas abre as súas portas cunha mostra colectiva de artistas galegos e "galicianos", é dicir, galegos de nacemento e galegos de adopción. Esta exposición inclúe obras de artistas de recoñecido prestixio como Rafael Romero Masiá, Alí Alí, Ramón Conde, Felipe Criado, Xose María Barreiro, Kike Ortega, Gabú, Marta Prieto, Pepe Valbuena ou Carmen Domínguez, entre outros.

Unha interesante colección de arte contemporánea que reúne linguaxes, técnicas e materiais moi diversos, e na que podemos encontrar tanto pintura coma fotografía ou escultura.

O novo Espazo de Arte da Fundación Araguaney encóntrase no baixo dun edificio estilo art decó situado en ao número 21 da Rúa do Vilar, a escasos metros da Catedral de Santiago de Compostela. Os coidadosos traballos de rehabilitación conservaron e respectado a súa infraestrutura orixinal, nun esforzo por preservar o patrimonio histórico e cultural da cidade.

Este espazo conta ademais cunha biblioteca para consultar libros de temática árabe e hispanoamericana, e cunha tenda onde encontraremos un amplo catálogo de publicacións así como pezas de xoiaría e outros artigos.

A Cidade da Cultura acolle ata finais do mes de febreiro a exposición titulada 'Ex libris Gallaeciae', unha mostra que percorre a través de case 100 exemplares bibliográficos, entre códices, manuscritos e primeiras edicións, a construción da identidade cultural galega.

Os organizadores da mostra realizaron unha selección de obras bibliográficas de alto valor prestadas por unhas 20 institucións, arquivos, bibliotecas e particulares, algunhas delas nunca expostas anteriormente e todas representativas de momentos e elementos clave na cultura galega. A mostra está concibida como un libro, cun prólogo, onde poden verse os primeiros libros e xornais editados en Galicia, e catro capítulos, dedicados respectivamente, á constitución da identidade de Galicia, a lingua galega, as investigacións realizadas en Galicia e a vida cotiá.

Información e reservas a través da web www.cidadedacultura.org

Ata finais do mes de febreiro, ARTeria Noroeste acolle 'Diedro', unha mostra artística que reflicte o achegamento entre dúas técnicas pictóricas tradicionalmente irreconciliables: o graffiti e as ferramentas clásicas. O resultado é unha simbiose explosiva entre as visións caleidoscópicas de dous pintores/artistas diferentes e complementarios.

Ata finais do mes de febreiro a Fundación Caixa Galicia acolle a exposición titulada 'Tempo de Aeroportos. Colección AENA de Arte Contemporánea'. Obras de artistas tan destacados como Alvargonzález, Tàpies, Óscar Domínguez, Darío Villalba, Úrculo ou Carmen Calvo, entre outras, permitiranos internarnos no máis representativo das disciplinas artísticas contemporáneas presente nunha das coleccións de arte máis importantes do país.

A mostra reúne un total de corenta e tres obras de pintura, escultura e fotografía, acompañadas de dezasete textos literarios de destacados escritores e escritoras españois.
Nesta selección, que abrangue un período comprendido entre 1975 (‘Bañera’, de Antoni Tàpies) e  2009 (‘Miedo, intento nº3’, unha escultura en bronce Ana Laura Aláez) están representados os estilos máis variados, dende a figuración e o expresionismo ata a abstracción e o construtivismo nas súas máis diversas manifestacións.
Así, a Casa Grande do Pozo compostelá acollerá, ata o vindeiro 28 de febreiro de 2011, obras de pintores como Broto, Gordillo, Guinovart, Antón Lamazares ou Tàpies; de escultores como Manolo Paz, Botero ou Agustín Ibarrola; de fotógrafos como Chema Alvargonzález ou Maider López e ata unha serigrafía sobre cobre de Cristina Iglesias.
Unha das peculiaridades da montaxe de ‘Tempo de aeroportos’ é que estas obras van acompañadas de breves narracións de destacados escritores como Rosa Regàs, Manuel Rivas, Ángeles Caso ou Luis Carandell, que evocan viaxes, voos e despedidas (Bernardo Atxaga, por exemplo, di que un aeroporto é un “espazo oposto ao da casa familiar, construído con materiais que dificilmente admiten unha pegada, semellante en moitos detalles a unha fronteira; que se trata, en fin, dun extraespazo”.

Con esta exposición preténdese achegar o Aeroporto ao centro da cidade, coincidindo co seu 75 aniversario e a transición á nova área terminal, no ano de celebración do Xacobeo 2010. Precisamente, con motivo deste aniversario, a exposición inclúe unha maqueta da nova terminal realizada por Jesús Resino en madeira de faia e zinc e imaxes do novo aeroporto.
Todas as obras forman parte da Colección Aena de Arte Contemporánea, composta por máis de 1.500 pezas que na súa maioría se encontran expostas nos aeroportos españois.
A estreita colaboración entre a Fundación Caixa Galicia e a Fundación Aena, que se remonta xa varios anos atrás e que auspiciou varias exposicións en Galicia, permitiu poder achegar estas selectas pezas de autores españois e iberoamericanos contemporáneos á sociedade galega.
A Fundación Aena ten entre as súas fins fomentar a cultura aeronáutica, xestionar o patrimonio histórico e artístico dos aeroportos españois e velar pola súa conservación e a súa divulgación na sociedade.

A Fundación Caixa Galicia, que o pasado ano realizou o seu vixésimo aniversario, é un dos principais axentes culturais da comunidade, cunha intensa programación en todo o territorio galego que abrangue todas as disciplinas artísticas e diferentes actividades.

A nova sede da Fundación Araguaney ofrece a oportunidade de apreciar a primeira colección da prestixiosa deseñadora de xoias palestina Nadia Abu Ghattas, un impresionante traballo de ourivaría que encontra a súa inspiración na natureza e a paisaxe de terras palestinas.
As súas pezas nacen de follas naturais de oliveira, símbolo ancestral de paz, arraigamento e pertenza. Estas follas, seleccionadas e tratadas unha a unha, serven de molde para crear os distintos deseños en prata. Cada peza está feita a man dende o corazón, coidando polo miúdo cada paso deste minucioso e complexo proceso, o que converte a cada xoia nunha peza única e irrepetible.

Esta fascinante colección de xoias chega por fin a Santiago de Compostela, tras ser devolta á súa orixe en varias ocasións. Finalmente, foi a propia artista quen conseguiu sortear os diferentes obstáculos impostos, cruzando a fronteira palestina para enviar as pezas dende territorio israelí.
Nadia Abu Ghattas é unha dos deseñadoras de xoias máis recoñecidas e admiradas de Palestina, e realizou numerosas exposicións por Oriente Medio. Dende a súa infancia demostrou un grande interese pola arte e a artesanía. Aprendeu a traballar con bordado, costura e pintura en seda e asistiu a varios cursos de artesanía, restauración de manuscritos e deseño. No ano 2005 decide enfocar todo o seu talento á ourivaría, formándose nos Talleres Al-Kahf de Artesanía e no Centro Internacional de Belén.

O Restaurante Camelio do hotel AC Palacio del Carmen acolle durante dous meses unha exposición de pintura hiperrealista do madrileño Antonio Castelló Avilleira, cuxas obras destacan pola súa incrible perfección formal e pola sinxeleza aparente dos seus motivos. A mostra forma parte do novo proxecto entre a galería Factoría Compostela e AC Palacio del Carmen, que converterá o seu restaurante nun improvisado museo, exhibindo coleccións temporais de artistas contemporáneos. Estas obras crearán un interesante contraste co tradicional estilo arquitectónico do antigo Convento das Oblatas.

AC Palacio del Carmen (Oblatas S/N), establecemento hoteleiro de categoría cinco estrelas e situado no casco histórico de Compostela, inaugura faceta artística. Un aceno ao mundo da arte que converterá as paredes do seu Restaurante Camelio nun improvisado museo, exhibindo coleccións temporais de artistas contemporáneos. Estas obras crearán un interesante contraste co tradicional estilo arquitectónico do antigo Convento das Oblatas, onde AC Hotels sempre apostou, non obstante, polo deseño moderno do seu interiorismo. Cada colección de arte contemporánea provirá de Factoría Compostela (Rúa da Conga, 9) e estará exposta no hotel uns dous meses. Todas as obras expostas se encontran á venda.

Cunha carteira de 115 hoteis en España, Italia e Portugal, AC Hotels segue fiel ao seu firme compromiso de ofrecer unha exclusiva combinación de luxo moderno e confort, coa que seguir ilusionando cada día aos seus clientes. Todo iso sumado a un servizo impecable, unha clara aposta pola tecnoloxía e un desexo de renovación constante, que converteron á cadea nun referente de turismo urbano.

Obra Social Caixa Galicia e a Sociedade Galega de Xerontoloxía e Xeriatría organizan ata final de ano unha exposición fotográfica que está a percorrer os dez centros de maiores que Obra Social Caixa Galicia ten distribuídos pola xeografía galega. A mostra, titulada 'Imaxes con imaxinación: unha mirada ao futuro', pode ser visitada no Centro de Maiores de Santiago.

A exposición "Imaxes con imaxinación: unha mirada ao futuro" está composta por fotografías de persoas maiores que versan sobre temáticas como o reflexo do paso do tempo no corpo, sentido e sensibilidade ou como o noso ámbito fala de nós.

Un taller para aprender a afrontar a vellez con plenitude
Paralelamente á exposición, celébrase un taller xerontolóxico impartido polos psicólogos Encarna Álvarez e Enrique Galindo. A partir da observación das imaxes que compoñen a exposición, os participantes poderán reflexionar conxuntamente sobre os sentimentos, experiencias e vivencias que suscitan as fotografías coa finalidade de aprender a afrontar a vellez con plenitude. A súa finalidade é traballar a prevención da deterioración da autoimaxe e a promoción de relacións afectivas saudables das persoas maiores.

O Centro Galego de Arte Contemporánea acolle ata mediados do mes de marzo 'Últimas adquisicións da colección CGAC', unha mostra comisariada por Miguel von Hafe na que se exhiben as obras máis recentes do museo.

Ata mediados do mes de decembro, o pintor compostelán Manuel Vázquez Alemán mostra a súa nova colección de traballos no Salón de Exposicións do Hotel Meliá Araguaney. A obra deste recoñecido artista plasma escenas da vida cotiá transformándoas en momentos únicos, cargados de luz e cor. Paisaxes, bodegóns ou personaxes do imaxinario galego como gaiteiros son algúns dos temas recorrentes na súa dilatada traxectoria.

Vázquez Alemán formouse ao lado de pintores como José Barreiro, Urbano Lugrís ou Gómez Pacios. Realizou a súa primeira exposición en 1964, no Círculo das Artes de Lugo, á que seguiron máis de medio centenar de cidades en España Francia ou Portugal. A súa obra está presente en diversas coleccións institucionais e privadas de España, Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Gran Bretaña, Noruega, Portugal, Texas (EUA), Arxentina e México.

A Zona C acolle ata finais do mes de xaneiro 'Poesía suspensa', unha mostra poética e pictórica comisariada por Luciano Rodríguez e Emilio Liñares que estivo exposta ao longo do Camiño de Santiago nalgún dos seus albergues máis representativos e agora se amosa reunida.

O proxecto aspira a seducir ao peregrino ou ao visitante cara ao pensamento que emana das 52 pezas poéticas doutros tantos autores, así como dos cadros e ilustracións levadas a cabo polos pintores Xurxo Gómez-Chao, Isabel Pintado e Fidel Vidal, que acompañan os textos e embelecen os espazos dispostos para tal fin.

A voz de autores como Lêdo Ivo, José Emilio Pacheco, Billy Collins, Ives Bonnefoy, Úrsula Heinze, Xohana Torres ou Gioconda Belli, entre outros moitos conforman esta escolma. Son poemas breves que lle permiten ao viaxante penetrar no mundo íntimo duns poetas que comparten a vivencia inigualable dun Camiño que é, ante todo, reflexión, cultura e autocoñecemento.

Cada poema, exposto no seu idioma orixinal, vén acompañado da súa tradución ao galego, agás no caso daqueles redactados orixinariamente en castelán ou portugués. Unha boa iniciativa que demostra o compromiso de Galicia coa literatura e co peregrino universal.

A proposta, co apoio de Política Lingüística, do Departamento Territorial de Cultura da Xunta na Coruña, do Concello de Santiago e o Xacobeo, emerxe do homónimo libro, publicado por Luciano Rodríguez coa participación de Miguel Anxo Fernán Vello e a colaboración do Pen Clube Galicia, en Espiral Maior.

Coincidindo coa celebración do Foro Mundial da Educación Compostela 2010, o Museo do Pobo Galego acolle esta exposición, a través da que Médicos do Mundo pretende comunicar á cidadanía as inquietudes e as esperanzas da poboación saharauí.

As 22 imaxes que integran a mostra están rodeadas de escuridade, para trasladar a idea de "un pobo sen terra ao que non é posible fotografar no seu propio territorio", como explica o autor. Andrew McConnell tomou estas fotos nos campamentos de desprazados en Alxeria, nos territorios do Sáhara Occidental controlados pola Fronte Polisaria e nos mesmos territorios ocupados por Marrocos.

En 'Serra Leoa, Guerra e Paz' o misioneiro Chema Caballero e o fotoperiodista Gervasio Sánchez, un dos fotógrafos máis recoñecidos polo seu compromiso coa causa dos dereitos humanos, amósannos a través de valiosos testemuños gráficos e orais o retrato das vítimas do drama, os seus esforzos por rehabilitárense e as esperanzas suscitadas polo proceso de paz. É unha aproximación sensible e respectuosa á guerra nun dos países máis pobres do mundo e ao proxecto de rehabilitación de nenos e nenas soldados máis coherente a nivel mundial.

A guerra civil en Serra Leoa remóntase ao ano 1991. O 6 de xaneiro de 1999 a guerrilla iniciou o asalto a Freetown, ocupando case todo o casco urbano da capital. A batalla durou dúas semanas e sementou de cadáveres as rúas da cidade. Entre os rebeldes había miles de nenos e adolescentes secuestrados das  súas aldeas e convertidos en combatentes nun  ambiente de drogas, violencia e castigos.

Desde mediados de 1999 moitos  abandonaron as armas e comezaron a desintoxicación da violencia en programas de rehabilitación, ocupando o tempo en clases, talleres e deportes. Entre estes programas destacou o dirixido por Chema Caballero.

O 12 de xaneiro de 2002 decretouse a fin do proceso de desarme e da guerra. A paz chegaba logo de once anos de barbarie e  destrución, e comezaba a reconstrución nun país onde a Idade da Pedra convive co século XXI.

Antón Sobral presenta na galería Metro de Santiago o seu traballo máis recente baixo o título 'Océano Sobral'. Este artista polifacético que leva máis de corenta años investigando e participando activamente en procesos creadores, fixo da asociación da arte y do mar o discurso estético que estrutura o fío condutor de toda a súa vida creativa.

Na súa obra subxace unha constante procura do entendemento da orde social nun mundo no que o ser humano imponse ás propias leis da natureza. O océano constitúese no paradigma da vida, no lugar das utopías, no misterioso colector de vida que nos ofrece a paisaxe do mundo ideal. Un paseo por esta mostra, na que se pode ver pintura, fotografía, vídeo ou escultura, invítanos a mergullarnos nas profundidades do mundo interior dun romántico contemporáneo, cunha mirada fresca e acougada ao horizonte, ao futuro.

A Fundación Eugenio Granell acolle durante cinco xornadas unha nova mostra da Asociación Fonte da Virxe, cunha performance do Grupo de Teatro da devandita asociación. Desta forma colabora coa asociación de amigos e familiares de enfermos mentais, para poder expoñer os traballos realizados no seu Centro Ocupacional.

A mostra componse de obras realizadas en diferentes técnicas e formatos, dende o traballo con cerámica ou con coiro, á encadernación. Preténdese facer un chamamento a aquelas persoas que se sintan sensibilizas coa problemática e desexen compartir desinteresadamente un pouco do seu tempo colaborando coa asociación. O voluntariado é un elemento clave, constitúe a mellor expresión de implicación activa da sociedade coa loita contra a desigualdade, achegado valores de solidariedade e altruísmo.

O obxectivo desta mostra é seguir intentando que a cidadanía coñeza o traballo que realizan estas persoas, e o labor levado a cabo pola Asociación para que este colectivo forme parte activa da sociedade. Persegue tamén facer un chamamento á sociedade para eliminar os obstáculos existentes para a necesaria integración social e laboral deste colectivo.

As enfermidades mentais teñen unhas causas, uns síntomas, unha evolución e uns tratamentos, e é a sociedade a que fai que parezan diferentes. Cambiar isto está en mans de todos, practicando a tolerancia e a compresión, rompendo prexuízos e evitando a discriminación.

Para máis información: fonte_da_virxe@terra.es

A galería José Lorenzo acolle ata mediados do mes de xaneiro unha nova exposición colectiva de artistas galegos. A mostra reúne obras de importantes pintores e escultores dos últimos anos da arte galega, entre os que se encontran Xaime Quessada, Xose Luis de Dios, Prego de Oliver, Xoan Piñeiro ou Arturo Brea, entre outros.

Pintura: Xaime Quessada, Xose Luis de Dios, Prego de Oliver, Conde Corbal, Molezun, Torres,
Escultura: Xoan Piñeiro, Arturo Brea, Ramón Conde, Camilo Seira, Andreas Ruiz, Chazo.

XAIME QUESSADA, pintor gravador, cartelista, muralista. Estuda en Madrid dende onde se traslada coa súa obra a París e Alemaña para estudar, investigar e expoñer nos seus comezos. É nesta época onde entra en contacto con outros artistas intelectuais no seu Ourense natal, aos que Vicente Risco bautizo como: " Os artistiñas". Pintor dunha gran capacidade creadora, non deixou de pintar ata os seus últimos anos, dominando todos os estilos e movementos artísticos. Nesta exposición preséntanse dous orixinais de posters clandestinos, que realizou nos anos 70. Esta obra estivo exposta na exposición 'Arte e Compromiso', no ano 97 en Santiago de Compostela. Estes debuxos ían formar parte, xunto con outros de Xose Luis de Dios, dunha película que finalmente non se levou a cabo.

De XOSE LUIS DE DIOS preséntase tamén nesta exposición unha desas obras dos anos 70. Este artista, recentemente falecido, comezou en Ourense formando parte do grupo: "Os artistiñas". Gran debuxante, considerábase a si mesmo como: "un literato que pinta", conseguira ao longo dos anos un estilo persoal moi onírico, único, que plasmaba nos seus lenzos e nas súas técnicas mixtas.

PREGO DE OLIVER. Foi un seguidor dos renovadores, contemporáneo de Pesqueira, Isaac Diaz Pardo ou Luis Torras, formou parte da primeira saída ao exterior nos anos 50, xunto con Julia Minguillón, da arte galega, exposición que se fixo en Bos Aires. Artista precoz, participou nos faladoiros de principios de século xunto coa xeración Nós, sendo amigo persoal de Vicente Risco, Outeiro Pedrayo ou Castelao. A súa linguaxe relaciónase coas linguaxes primitivistas ou expresionistas, sendo os seus temas representados moi amplos, dende as mariñas nas que captaba á perfección o espazo baleiro; os bodegóns ou a figura, destacando o estudo da muller como muller que reforza a súa identidade no traballo. Un bo exemplo é a súa serie sobre as lavandeiras. A obra que se presenta deste artista pertence a estas tres series.

CONDE CORBAL. Foi o pintor do mar, tiña unha gran variedade de recursos pictóricos e está considerado como un innovador. Tiña un estilo expresionista de factura solta. Colabora coa intelectualidade galega da súa época.

Tamén se presentan outras interesantes obras de artistas como JORGE CASTILLO, MOLEZUN, VIRXILIO, MANUEL TORRES, GOYANES, VIDAL SOUTO...

En escultura preséntanse obras de:
XOAN PIÑEIRO, ARTURO BREA PASIN, RAMON CONDE, CAMILO SEIRA, ANDREAS RUIZ, CHAZO.

Factoría Compostela organiza unha mostra con obras recentes do respectado pintor compostelán Manuel Quintana Martelo, un artista caracterizado por un dominio técnico sobresaínte co que plasma unha visión íntima e subxectiva da realidade.

'Detrás da paisaxe, do retrato, da escena. Onde o biombo esconde as súas tramas, as arquitecturas invisibles e as lóxicas estruturais, queda a carne da experiencia, os días, as horas. Queda tempo e só tempo. Cando esa temporalidade se empapa e penetra entre as aberturas do pincel, pedindo paso e longas esperas, a obra de Quintana Martelo adquire a mellor das súas posibles explicacións. Son espazos familiares, recoñecidos, personaxes ausentes e escenas recreadas, que marcan os instantes dunha pintura que progresa, que almacena etapas pregadas e abertas en equilibrados niveis, que avanza para repensar, na mesma tarefa do lector de diarios, o corredor de fondo ou o observador do silencioso murmurio do caracol. A súa obra está trazada en relatos que se renovan conscientemente -paisaxes, naturezas mortas, retratos- destinando as primeiras impresións ao paseante pero reservando a lectura completa do seu dicionario ao público atento que observa e revisa todas as partes, as que mostra o biombo, as que len o cotián ou aquelas que perduran nas marxes. Todas esas fraccións, de carne que se disfraza de pel, de ventás case transparentes, de escenas imaxinadas, de paisaxes divididas, son elementos que definen a súa traxectoria e acusan moitas das novas obras presentadas nesta exposición, puntos de seguimento de historias contadas, precisamente, en continuidades de tempos fraccionados: secuencias, dípticos, fragmentos. Detrás, unha parte xunto á outra [...]'.
Xosé M. Lens

A galería Trinta organiza unha mostra do traballo do consagrado artista plástico Isidoro Valcárcel Medina, un creador cuxa obra está fortemente influída polo minimalismo e o informalismo.

"A distinción entre o fondo e a forma (que nunca se enuncia ao revés) goza de malas referencias - ou de malas vibracións por culpa das súas referencias-. Non obstante, nada máis natural que diferenciar o que vai do que vén, o que se di do que se escoita, o que está dentro do que está fóra.
Tamén acostumamos oír que, nas obras máis logradas (úsase sobre todo no mundo do cine), non é posible separar o fondo da forma, ou que para certo fondo non cabería outra forma que a adoptada. Parece claro que isto son muruxas analíticas, xuízos predeterminados. De sobra sabemos que unha mesma aparencia pode dar lugar a varias saídas e atribuírse ben distintas orixes, por non falar da opostas razóns.
Por exemplo, non podemos negar autenticidade aos que argumentan que a prensa di o mesmo todos os días, aínda que é evidente que isto non é así. Recordemos, porque fai xogo co noso asunto, que tamén se sentencia: quen fai a lei, fai a trampa, sen pararnos a pensar que é a trampa a que precede á lei.
Os asuntos cíclicos adoitan representarse en forma circular, sen que poida achegarse unha razón convincente para que sexa así. Converter nunha continuidade gráfica (xa se sabe que na pescada que se morde a cola, é a cola a que goza da elasticidade necesaria para meterse na boca) o proceso de nacemento a morte para xustificar un ilusionante renacer non deixa de ser un apaño. Por idénticos motivos vémonos obrigados a admitir a forma sen fondo e, aínda que máis dificultosamente, este sen aquela.
No mundo da arte, sen ir máis lonxe, adoita ser máis valorado o fondo, pero o que máis se comenta son as formas... e pouca atención se presta aos posibles fondos dunha mesma forma.
Os editores de prensa escrita basean a súa identidade en que usan a mesma forma para non importa que fondo, cando sería perfectamente lóxico que as súas formas se adecuasen a cada fondo.
Volvendo ao tema da reiteración circular, esta tamén pode representarse rectilíneamente, que é o que acontece aquí; despois de todo, o destino dun exemplar dun xornal é o mesmo, fose lido ou non. Así, falando do que temos diante, quen nos di que o fondo máis enxundioso non se acha no papel inmaculado ou no triturado; non obstante, xamais compramos o diario nesas formas - ás que, para confundir, se chama formatos-.
E aínda que parte do escrito ata aquí aboa máis a idea de varios fondos para unha forma, en contra do que expresa o título, tal cousa só acontece porque nos encantaría estar seguros da forma, co fin de que o fondo non nos atordase.
De modo que, dentro do papel imprimido (que é, en puridad, o que debería coñecerse como papel prensa), as sucesivas pregaduras que alteran a súa forma, dispoñen dunha reversibilidade desalentadora, pois, por culpa deles, é frecuente que non se alcance a totalidade do fondo.
Por último, con respecto aos que posúen a diario o xornal, pero non o usan como medio de información nin de opinión, senón unicamente como forma para levar baixo o brazo, pode que tanto amorío lles pareza estúpido e canso. E talvez iso mesmo remate por acontecer nesta exposición, onde, aínda que as formas son manifestas, o fondo ninguén sabe con certeza cal é... nin lle preocupa sabelo".

Isidoro Valcárcel Medina.
Outubro 2010.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición do artista José Andrés Santiago, unha mostra gráfica que permanecerá aberta ata finais do mes de xaneiro.

José Andrés Santiago (Santiago de Compostela, 1981) licenciouse en Belas Artes pola
especialidade de pintura na Facultade de Belas Artes de Pontevedra da Universidade de Vigo en 2004, logrando o Premio Fin de Carreira. Recentemente obtivo o título de Doutor en Belas Artes pola mesma Universidade. Dende o ano 2005 pertence e traballa no Grupo de Investigación dx5 - digital & graphic art research, adscrito ó Departamento de Debuxo da Universidad de Vigo, especializado en gráfica contemporánea.

A pesar da súa mocidade, o seu currículo é moi extenso, cheo de exposicións, conferencias,
publicacións, estancias, premios e bolsas. Dende o principio da súa carreira non parou de
adicarse en corpo e alma á complicada profesión do creador multidisciplinar. A súa frenética
actividade converteulle nun dos artistas actuais con maior proxección, pero cunha realidade xa
palpable. Estivo presente en exposicións individuais e en múltiples mostras colectivas, entre
outras: XXI Premio de Grabado Máximo Ramos (Centro Cultural Torrente Ballester de Ferrol,
2010); Certamen de Arte Gráfico para Jóvenes Creadores (Sala de Exposiciones de Calcografía
Nacional, Madrid, entre 2007 e 2010); Novos Valores 2007, 2009 e 2010 (Deputación de
Pontevedra); V, VI e IX Certámenes de Artes Plásticas (Deputación de Ourense, entre 2006 e
2010); Feira de Arte Espacio Atlántico (Stand Espacio48, Vigo, 2010); Certamen de Artes
Plásticas Isaac Díaz Pardo 2009 (Deputación de A Coruña); II Encuentro De brujas y mariposas
(C.C.C. ICAIC, La Habana, 2009); II Premio de Artes Gráficas Jesús Núñez (CIEC, Betanzos,
2007); e XIV Salón Internacional del Grabado Estampa (Madrid, 2006).

A súa traxectoria como xove creador foi recoñecida con premios e seleccións en concursos
dende 2008: Mención de Honra no Certame Xuventude Crea, (Xunta de Galicia, 2010); Accésit
no IX Certame de Artes Plásticas (Deputación de Ourense, 2010); Mención de Honra nos
Certámenes de Arte Gráfico para Jóvenes Creadores de Calcografía Nacional (anos 2009 e
2010); Mención de Honra en GZ Crea (Xunta de Galicia, 2009); e Premio de Adquisición de Obra (Fundación Laxeiro, 2008).

José Andrés Santiago presenta en Espacio48 novas pezas da serie Nipponadas, constituída por un conxunto de imaxes que mesturan fotografía, gráfica dixital e técnicas calcográficas
tradicionais. Son obras que presentan unha forte influencia da estética oriental, e constitúen un claro referente tanto á cultura xaponesa tradicional como ao imaxinario colectivo que dela nos creamos, onde entran aspectos tan dispares como o universo kitsch que lle envolve, o manga, a escritura xaponesa ou o ukiyo-e, todos eles presentados ante un espectador capaz de recoñecer e revisar esta iconografía popular en sucesivas lecturas verticais, así como de interpretar de maneira subxectiva a experiencia nipoa por parte do autor.

As últimas obras nas que o artista estivo traballando son, por tanto, algo así como estampas
expostas a modo de estratos, formados por varias capas de contido reinterpretable. Son clara
mostra da atracción do artista pola cultura xaponesa, tanto temáticamente como no modo de
proceder, meticuloso, coidado até o extremo. Evidénciase no seu trazo un perfeccionismo innato, unha factura única, un dominio da técnica e un control das calidades matéricas do soporte que demostran o seu alto grao de profesionalidade. Un valor seguro dentro do panorama de novos creadores galegos, unha aposta que responde a un dos principios fundamentais de Espacio48, o apoio a xoves creadores.

O artista compostelán Alonso Sucasas expón ata mediados do mes de xaneiro unha mostra da súa obra na Sala de Exposicións do Hotel Araguaney. Sucasas regresa a este espazo onde se deu a coñecer dentro mundo da arte, e onde realizou a súa primeira exposición no ano 1998, para presentar unha nova colección de pintura.

Alonso Sucasas é un novo pintor de apelido soado dentro da arte galego contemporáneo que conseguiu atopar a súa propia identidade artística. Tras completar a súa formación en países como Inglaterra, Italia e España, Sucasas retorna ao seu Compostela natal para desenvolver unha obra cargada de sensacións, forza e temperamento.  

O autor consegue plasmar as súas vivencias, viaxes e impresións nuns lenzos de trazos rotundos e figuración suxestiva, onde o tratamento da cor cobra especial protagonismo.
A exposición de Fernando Alonso Sucasas permanecerá na Sala do Hotel Araguaney até o 8 de xaneiro.

Ata principios do mes de xaneiro, a Librería Aenea acolle unha exposición de ilustracións e debuxos da artista Marina Seoane Pascual, cuxa obra recrea un mundo de fantasía repleto de beleza e harmonía.

A inauguración contará coa presenza da artista, que ofrecerá explicacións do proceso de creación dunha ilustración.

"O mundo de fantasía que Marina evoca é dunha beleza e unha harmonía inigualables, pero ao mesmo tempo dunha gran sinxeleza e naturalidade. Nas súas ilustracións é difícil encontrar dragóns feroces, nin sapos feos ou orcos desagradables. Rematamos sentindo un desexo irrefreable de perdoar os malos para achegalos aos bos, para que todos convivan en paz nas nosas mentes, na imaxinación dos nenos, que a través desas imaxes se achegan ao mundo da fantasía. A dozura dos xestos e trazos dos seus pequenos seres de acuarela e papel transmítenos esta mensaxe a través de toda a súa obra. Todos eles quedan envolvidos nun manto de tenrura e inocencia, xa se trate dunha ra saltarina ou dun cativo abrazándose ao seu irmán maior, ou ao seu pai, ou á súa avoa, ou dun simple peixe pallaso cabalgando a lombos doutro peixe. A ampla gama de cores que Marina adoita utilizar engalánaos de luz e vida, e as acuarelas -tan amadas pola artista á hora de traballar- reforzan en boa medida esta sensación. Parecen seres reais sen selo. Parecen querer abandonar o papel para mesturarse coa nosa imaxinación, a que cada un de nós somos capaces de crear, interaccionando mutuamente co mundo de Marina. Un sutil halo de timidez é característico nos xestos dos seus personaxes, nas súas miradas, nos seus corpos. Indubidablemente espremen o caracter reservado da artista que se abre con prudencia ao mundo exterior, como moitos daqueles que temen ser feridos nos seus sentimentos. E canto máis sensibles somos, sabemos que somos máis vulnerables... "
Susana Fernández Gabaldón Arqueóloga e escritora de novela infantil e xuvenil

Dende que Marina Seoane empezou os seus primeiros pasos como ilustradora, pasaron trinta anos. Fascinada dende que era unha nena pola maxia dos libros (debuxos, historias, tipografía...) persevera na súa sólida vocación e licenciase en Belas Artes (Escultura) na Facultade de San Fernando (Madrid, 1980). Comeza a traballar case de inmediato como ilustradora.

A través da súa longa e frutífera traxectoria profesional, Marina Seoane colaborou con máis de vinte e cinco editoriais españolas, ilustrado máis de 200 libros (entre contos, novelas infantís e xuvenís, libros de texto, portadas...), escrito cinco contos (Anaya, San Pablo, Bruño, Edimáter), elaborado diversos carteis de animación á lectura, realizado once exposicións individuais (Madrid, El Escorial, Las Rozas, Majadahonda, Outeiro Villaba, A Coruña, Zaragoza) e numerosas exposicións colectivas (Asociación de Ilustradores de Madrid, Centro do Libro e a Lectura do Ministerio de Cultura). Foi profesora e tecedora de tapices de alto lizo, profesora de debuxo en colexios privados de Madrid e A Coruña, profesora de talleres de ilustración, modelado, máscaras e marionetas (Madrid). Gañadora dun concurso de Carteis de Carnavais (As Rozas, 2003) e finalista en varios Concursos de Ilustración. Actualmente deu un paso máis na súa vida profesional e é Directora de Arte da Editorial Edimáter, actividade á que dedica case todo o seu tempo.

Máis info en:

http://marinailustraciones.blogspot.com/
http://www.edimater.com/es/

A Fundación Torrente Ballester acolle ata finais do mes de xaneiro 'Debuxos para Doménica', unha exposición que mostra por primeira vez os debuxos orixinais que a ilustradora Maravillas Delgado fixo para o conto Doménica, do escritor Gonzalo Torrente Ballester.

A exposición de fotoxornalismo, 'Compostela, un ano de voz', cumpre a súa décimo terceira edición cun exhaustivo repaso aos acontecementos máis significativos do ano 2010 en Compostela.

Os fotoxornalistas da delegación da Voz de Galicia en Santiago, Sandra Alonso, Xoán A. Soler, Paco Rodríguez e Álvaro Ballesteros reunen nesta mostra algúns os seus clixés máis recentes en gran formato; contabilizando un total de sesenta fotografías. Cada unha delas vén acompañada da páxina do xornal na que foi publicada. No que respecta á temática, faise un repaso polos acontecementos máis significativos do 2010 en Compostela.

Ata finais do mes de marzo, o Auditorio de Galicia acolle a exposición 'Korda, coñecido, descoñecido'. Case 200 fotografías inéditas ata o momento compoñen unha mostra na que se realiza un intenso percorrido pola vida e a obra do cubano Alberto Korda e ilustran facetas descoñecidas dun gran fotógrafo que foi testemuña de excepción do difícil tempo que lle tocou vivir: a revolucionaria Cuba dos anos 60.

A Cidade da Cultura acolle de xeito permanente 'Peter Eisenman. A Cidade', unha mostra que, a modo de centro de interpretación, permite “ler” a arquitectura do complexo e seguir as liñas que marcan e organizan todo o conxunto.

A proposta do comisario da exposición, Manuel Blanco, catedrático da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade Politécnica de Madrid, analiza os primeiros pasos da Cidade, contando, a través do testemuño de Peter Eisenman, como foi concibida, e mostrando a través de fotografías e debuxos a linguaxe da súa creación.

A exposición permite "ler" a arquitectura da Cidade da Cultura e seguir as liñas que marcan e organizan o conxunto: seis grandes edificios que interactuar uns cos outros coma se fose unha única obra, un gran sexteto. Unidos por elementos e marcas, unha orde visible fai que os edificios xuntos formen parte dun grande organismo, dunha nova "montaña máxica" creada no Gaiás. A través da exposición pódense seguir os trazos do proxecto, os elementos que compoñen os seus espazos e fachadas, descodificándoos para entender as leis que rexen a composición. Igualmente, poderanse coñecer os protagonistas do equipo que está a construír esta grande obra e ver a inxente cantidade de documentos necesarios para o seu traballo.

A través de videos, maquetas e fotografías en soportes singulares, especialmente deseñados para a exposición, 'Peter Eisenman. A Cidade' permite entrar nas claves do ADN do proxecto, da linguaxe que serviu para a construción dunha obra que se erixe como un símbolo da Galicia contemporánea, un novo espazo cultural de encontro de todos os galegos.

O artista multidisciplinar compostelán Manuel Eirís, gañador de diversos premios pola súa labor creativa, amosa na galería SCQ diversas obras que empregan como soporte a fotografía e o vídeo.

A galería Trinta presenta unha nova exposición individual do artista extremeño afincado en Galicia Teo Soriano, que poderá visitarse ata principios do mes de marzo.

Teo Soriano (Mérida, Badaxoz, 1963), estuda na Facultade de Belas Artes de Salamanca xunto a unha promoción á que tamén pertencen Javier Riera e Antonio Murado. Dende os presupostos da súa radical aposta pola pintura, as súas sucesivas e moi dodificadas saídas á arena expositiva mostráronnos a un artista de coñecida xenealoxía abstracta, fascinado pola cor e os materiais. Todo iso, sen esquecer unha dedicada atención ás ensamblaxes e colaxes case sempre de diminutas dimensións. A súa evolución vese marcada por unha atención cada vez maior cara ás cuestións espaciais e as texturas, sendo a súa pintura, agora, un constante tanteo dos límites dun territorio no que o pintor se interna para revelar un espazo que parece ter eliminado todo indicio de forma ou signo recoñecible. Monocromos de gran formato que confían a súa elocuencia aos tons, aos matices e accidentes da superficie acompañados de toda sorte de materiais industriais reciclados, elixidos pola súa capacidade evocadora, ou construcións xeométricas cheas de acenos á pintura centroeuropea dos últimos lustros centran esta exposición.

É difícil figurarse o que pasa pola cabeza dunha persoa autista, chegar a comprender, dende a nosa privilexiada e racional atalaia, o universo que imaxinan e no que constrúen os seus soños. O pintor Miguel Piñeiro quixo achegarse a esa "realidade distinta" da man da súa afillada, Alicia, unha nena fráxil, de ollos grandes e mirada abstraída, á que hai dous anos diagnosticaron esta patoloxía. O artista creou unha serie de obras só para ela. Fíxoo con rigorosidade técnica, poñendo ao mesmo tempo o acento na cadencia emotiva da súa proposta.

O Centro Social Novacaixagalicia de Santiago acolle ata finais de marzo a exposición ‘Rafael Úbeda. Expresións tímbricas’, que reúne obra seleccionada do prestixioso artista pontevedrés desde a súa infancia ata hoxe.

O pintor estará acompañado na inauguración pola directora de Acción Cultural da Obra Social Novacaixagalicia, María Pereira, e o director de Asesoramento Cultural, José Manuel García Iglesias. Precisamente este último será o encargado de presentar, no mesmo acto, o libro “Rafael Úbeda. Raíces sonoras”, que reúne imaxes das obras máis representativas do artista xunto con textos de prestixiosos críticos de arte.

A exposición ofrécenos un percorrido por la traxectoria artística do creador pontevedrés, que atesoura máis de 50 anos dunha carreira que comezou estudando Belas Artes na Escola de San Fernando de Madrid como bolseiro da Deputación Provincial de Pontevedra. Máis tarde sucederíanse novos estudos e experiencias en centro Europa.

Muralista, gravador e pintor, o pontevedrés conta cunha ampla traxectoria artística repleta de grandes éxitos como o Gran Premio de Roma que obtivo en 1965. Membro de número da Real Academia Gallega de Bellas Artes, abordou no seu ingreso o mesmo tema da súa tese doutoral, a interacción da pintura e a música, a súa outra gran paixón. A súa obra pictórica, de gran equilibrio harmónico, parte dun expresionismo postcubista. Picasso, Bacon ou a tradición prerrománica están na raíz da súa inspiración, cunha perspectiva, sen embargo, absolutamente actual e persoal.

A galería de arte Espazo 48 presenta a exposición colectiva 'En tránsito', unha mostra fugaz de pezas novas de varios artistas da galería, que permanecerá aberta ata o 12 de febreiro do presente ano.

Durante o mes de febreiro, o Colexio de Fonseca acolle a exposición titulada 'O lecer das augas', unha mostra que presenta a historia, riqueza e as potencialidades balnearias de Galicia, comunidade onde se sitúa unhas das maiores concentracións termais de Europa.

A mostra articúlase nunha serie de bloques cos principais fitos históricos do termalismo e as súas particularidades, arrancando co rexurdimento dos balnearios galegos no tempo da Ilustración e continuando cos balnearios liberais (1808-1874), Restauración e Belle Époque (1875-1914), ditadura de Primo de Rivera, República e posguerra, a recuperación destes establecementos durante a transición, os principais balnearios galegos na historia, a vida cotiá dos bañistas, a arquitectura destes espazos, as augas embotelladas e outras actividades industriais e a publicidade.

Ata comezos do mes de marzo, a galería de arte José Lorenzo acolle unha exposición composta por obras de pequeno e mediano formato de autores galegos tan importantes como Eugenio Granell, Mario Granell, Castelao, Carlos Sobrino, Laxeiro, Jorge Castillo, Arturo Souto, Seoane, Mª Antonia Dans, Mantecon, Colmeiro ou Lago Rivera.

A exposición, que abre a programación do novo ano, presenta unha interesante colección de obras de pequeno e mediano formato de artistas fundamentais dentro da plástica galega. O titulo da exposición xa nos suxire a intención desta: achegar ao público obras orixinais, moitas delas catalogadas, orientadas ao coleccionista.

De Eugenio Granell, artista multidisciplinar, preséntanse varios debuxos catalogados na exposición Coleccionistas, como, por exemplo a tinta: A Caixa dos Raios, entre outras obras. De Laxeiro presentamos tamén varios debuxos de diversas épocas, destacando dúas acuarelas dos anos 50. As figuras de Arturo Souto, Camilo Diaz Valiño, Castelao ou Jorge Castillo e as paisaxes de Carlos Sobrino, Villafinez, Prieto Nespereira e Mª Antonia Dans, completan a exposición.

Esta exposición, é polo tanto un pequeno percorrido polo traballo sobre papel dos artistas que conforman a Historia da Arte Galega máis recente. Dende o costumismo de Carlos Sobrino ata o surrealismo de Eugenio Granell.

Nesta mesma galería permanece aberto un amplo fondo de pintura e escultura de artistas como VIDAL SOUTO, XOSE LUIS DE DIOS, QUESSADA, CLAVE, ANTONIO FERNANDEZ, RAMON CONDE, BUCIÑOS, CAMILO SEIRA, SOLEDAD PENALTA, entre outros.

Ata comezos do mes de maio, o CGAC acolle unha nova exposición, comisariada por Helena Tatay, sobre o traballo de Anna Maria Maiolino, unha artista brasileira de orixe italiana que pertence a unha xeración que contribuíu decisivamente a unha definición expandida do obxecto artístico.

No seu caso, a confluencia dunha matriz posconceptual cunha sensibilidade única desenvólvese a partir da atención a medios de expresión tan primordiais coma o debuxo e o modelado. Deste xeito, consolídase unha narrativa atenta aos xestos máis modestos do cotián en canto metáforas vitais de tensións individuais e sociais que gañan unha espesura crítica e universal perante o contexto no que se inscriben.

Ata principios do mes de abril, a Fundación Gonzalo Torrente Ballester acolle a mostra titulada 'Luis Rosales. O contido do corazón', unha exposición organizada por La Casa Encendida, en colaboración coa Sociedade Española de Acción Cultural, o Arquivo Histórico Nacional e a Fundación Gonzalo Torrente Ballester, coa que se pretende render homenaxe a quen foi admirado amigo de Torrente Ballester.

A exposición "Luis Rosales. O contido do corazón" percorre a traxectoria vital e literaria do escritor a través de case dous centos de pezas entre manuscritos, documentos, libros, fotografías, correspondencia, obxectos persoais e unha selección de obra plástica de artistas cos que mantivo unha especial relación.

A nova artista Carolina Caluori presenta ata finais do mes de abril 'Give me your picture (dame a túa foto)', unha intervención que a artista e a comisaria Basilisa Fiestras deseñaron expresamente para a Zona “C”.

Caluori afonda sobre a figura do turista como “coleccionista de lugares” e sobre a forma de observar un mesmo lugar varios turistas, partindo da premisa de que Santiago é unha cidade de interese turístico internacional.

Give me your picture, caracterízase por ser unha obra procesual na que participaron 50 turistas de diferentes nacionalidades, idades, intereses e actitudes que se encontraban en Santiago formando parte de grupos organizados ou non aos que se lles proporcionou unha cámara ca posiblidade de facer 27 fotografías e un mapa da contorna da catedral para que atrapasen coa súa mirada distintas localizacións que conformarán un “novo” mapa do tecido urbano.

A intervención do espazo aliméntase de todos os elementos de produción: as cámaras, os mapas e as fotografías; unhas proxéctanse e outras están expostas na sala a modo de postais turísticas.

O acto de inauguración contará coa presenza de Socorro García Conde tenente de alcalde e concelleira de Cultura e Centros Socioculturais, Paulo Rodríguez Domínguez, director–xerente do Auditorio de Galicia, Marisa Sobrino Manzanares, Miguel A. Rodríguez González, a artista Carolina Caluori e a comisaria Basilisa Fiestras.

A mostra organizada pola Concellaría de Cultura en colaboración co Máster de Arte e Museoloxía de Arte Contemporánea da USC, permanecerá aberta do 9 de febreiro ao 24 de abril. Pode visitarse todos os días, excepto o luns, de 10.00 a 14.00 h e de 16.00 a 20.00 h.

A Zona “C” é unha sala de arte que a Concellaría de Cultura xestiona dun xeito especial, os novos artistas teñen a posibilidade de expoñer nela proxectos inéditos cun presuposto pechado ocupándose eles da administración e xestión de tódalas actividades necesarias para facer a exposición co apoio técnico do Auditorio de Galicia. Está situada na rúa San Domingos de Bonaval, núm. 1.

Exposición organizada polas Deputacións de A Coruña e Lugo que permite apreciar a vida, os usos e costumes na Corte española, en Galicia e en Nápoles nos séculos XVI e XVII por medio da firgura de Don Pedro Fernández de Castro, un home do seu tempo, desde moi novo acostumado a relacionarse cos personaxes máis poderosos da época.

Don Pedro Fernández de Castro foi un grande amante das artes e das ciencias, así coma un traballador infatigable e un innovador. Foi vicerrei de Nápoles entre 1610 e 1616, onde loitou para eliminar as desigualdades sociais existentes, centrándose na axuda aos necesitados e promovendo as artes e as letras. O seu papel na escena política española merece atención: durante a súa etapa coma Presidente do Consello de Indias preocupouse por mellorar ás xentes baixo a súa xurisdición, fomentando o comercio e o progreso. Loitou por lograr o voto en Cortes para Galicia, representada por Zamora, e no seu territorio de Monforte preocupouse ata a súa morte por mellorar os oficios existentes, poñendo en marcha iniciativas que aínda hoxe nos deixan sorprendidos.

 Foi, tamén, un gran mecenas que protexeu a escritores e artistas españois e italianos, entre os que destacan Miguel de Cervantes ou Luís de Góngora.

A Galería Hotel Araguaney abre de novo as súas portas cunha interesante exposición de pintura do artista Jose Luís Valbueno. Nesta mostra poderemos apreciar obras tan singulares como as súas paisaxes mariñas, cargados de suxestivos xogos de luz, misterio e expresividade, ou as súas particulares reinterpretacións de personaxes históricos, capaces de recrear contextos narrativos de gran dinamismo.

Jose Luís Valbueno naceu en Valladolid, aínda que tan só un ano despois trasládase coa súa familia a Madrid. Alí licénciase en Dereito e posteriormente, fórmase en pintura, debuxo e fotografía na Academia Artaquio.

En 1997 trasládase a Galicia onde completa os seus estudos na escola de Roberto Roncali Scola de Santiago de Compostela. Actualmente reside na Coruña.

 A obra de Valbueno participou en numerosas exposicións individuais e colectivas en Galicia, Madrid, León ou o País Vasco. A súa obra está representada en numerosas coleccións de fundacións e particulares.

O Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) acolle ata mediados do mes de marzo unha exposición de pinturas de temática lusa, doméstica e teatral titulada Lisboa e outros assuntos de cama, da artista María Meijide. Trátase dunha exposición proxectada dentro da Operación Frechazo do Roteiro de Creación. Meijide expón a súa obra por decisión do público, que a elixiu entre os máis de 40 artistas participantes, como gañadora da Operación Frechazo da edición 2009.

A mostra está composta por máis de trinta pezas en diferentes formatos, algúns moi grandes, que amosan distintas escenas do interior dun dormitorio, cuarto de baño, neveira, e tamén da vista lisboeta desde a xanela.

Son fundamentalmente óleos sobre lenzo e acuarelas a modo de bocexo. Trátase dunha exposición na que María Meijide estivo traballando durante o último ano en Lisboa, o lugar onde ten agora o seu estudio en activo. Este mesmo estudio, que é casa-taller, é o modelo principal da produción, con gran parte da vida que nel acontece. Así, como o espazo de traballo é o mesmo que o da vida, ambas facetas superpóñense;  a cama e o sofá aparecen a miúdo nos cadros, cos distintos usos que se lle dá na vida diaria (en desorden, con persoas, baleiros...). “Non se trata dun realismo descritivo, senón que as escenas retratadas, onde aparecen a miúdo obxectos como a mesiña de noite, a ducha ou uns calcetíns, responden a unha intención que apela á esfera das intimidades. E dicir, sitúannos no ambiente íntimo e persoal: o dormitorio” –explica Meijide.

Durante a edición do Roteiro de Creación 2009, a Operación Frechazo resultou un éxito e o público tivo a posibilidade de pronunciarse e expresar as súas preferencias elixindo aos cinco gañadores dos máis de 40 artistas  participantes, catro finalistas e un gañador. Como premio, o Roteiro de Creación 2010, en colaboración co COAG, organizou dúas exposicións, unha colectiva para os catro finalistas:  J. Méndez, Tita Fraga, Soledad Mato e Mónica Fraga, que se celebrou o pasado mes de outubro; e outra individual, que se inaugurará mañá para a gañadora, María Meijide.

Ata finais do mes de marzo, a Galería Espacio 48 presenta unha exposición da obra escultórica do artista contemporáneo ourensán Iván Prieto, na que se mesturan realidade e ficción, drama, ironía e comicidade.

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1978) licenciouse en Belas Artes na Universidade
Complutense de Madrid en 2003. A súa traxectoria como xove creador foi recoñecida con bolsas e premios, como a Bolsa Novos Valores da Deputación de Pontevedra en 2001, o 3º Premio no XV Certame Galego de Artes plásticas en 2002 e un Accésit no III Premio Auditorio de Galicia para Novos Artistas en 2003. Participou en múltiples exposicións colectivas, entre elas en Residentes 05 na Fundación Caixa Galicia e en Adosados na Fundación Granell, ámbalas dúas celebradas en Santiago de Compostela en 2005. Entre as súas mostras individuais, destacan FREAK-SHOW na Sala do Correo Galego de Santiago de Compostela en 2005, Teatros Putrefactos na Deputación de Lugo en 2007, Teatro del Absurdo no Espazo de arte MUSACA da Coruña en 2008 e, recentemente, clausurou a mostra Diálogos: Intervención de Iván Prieto no Museo Provincial de Lugo.
Iván Prieto converteuse neste tempo, dentro da súa faceta máis destacada, a de escultor, nun construtor de teatralidad, creando a través das súas instalacións escenarios cargados de significación, con personaxes que se moven en escenas presentadas como anacos de realidade. Eses personaxes, híbridos e deformes, cuxos corpos e vestimentas foron alterados, xeran unha atmosfera inquietante, e ponnos cara a cara cos nosos medos e tabús. O misterio que provocan as figuras desencadéase precisamente porque o grotesco do seu aspecto non provoca un rexeitamento radical que podería esperarse, senón máis ben todo o contrario, porque o enigma que encerran atráenos e fai que parezan en certo xeito entrañables e conmovedoras. Á súa vez son tipos iconográficos que podemos relacionar co mundo do circo ou do entroido polo que hai moito de lúdico nas súas poses, nas súas formas, capaces de crear un xogo visual que alegra, que suscita un sorriso xeralizado.
A mostra de Iván Prieto en Espacio48 permitiranos adentrarnos de novo no seu particular mundo, neste caso con escultura de fundición e algunha mostra do seu traballo noutros materiais. Podemos identificar estas pezas como parte dese mundo onírico tan representativo do quefacer do artista, pero que lonxe de resultar alleas ao espectador pola súa aparente estraneza, funcionan e reaccionan como calquera humano, habitando o espazo da galería e relacionándose co que teñen ao seu aredor.

Ata mediados do mes de marzo, Arturo Álvarez e Martín Azúa expoñen en Factoría o seu singular repertorio lumínico. A luz como obra de arte.

Durante toda a súa traxectoria Arturo Álvarez xogou con luz a tamizar a, atrapala, esvaela e coloreala... Un xogo sen fin, unha danza plena. A luz é caprichosa, escápase, fíltrase, ocúltase. Entre creador e luz prodúcese un diálogo rico e pleno, que con correr do tempo se volve amable e amigo. Os dous coñécense e se complementan.

As formas curvilíneas, xenerosas, amplas e en ocasións estilizadas, remítennos sempre á muller, ao feminino e tamén á natureza máis exuberante, temas que impregnan a súa obra e son sempre recorrentes.

A fascinación por formas recoñecibles, como elementos de traballo para xerar novos obxectos levárono a botar unha ollada polo retrovisor e rescatar obxectos con historia, con memoria, que achegan unha nova narrativa. A idea de revivir unha experiencia mediante un obxecto está presente con signos de femineidad e sofisticación.

Volver a mirada atrás para recuperar, recrear e reinventar técnicas manuais ancestrais, mesturando materiais cotiáns, son o seu motor nos últimos anos, como un intento para que o ser humano non esqueza quen é e de onde vén. Volver as orixes, á fonte, onde a luz, a forma e a materia se mesturan con sutileza, para dar lugar a uns obxectos belos e sutís, que emocionan e non deixan indiferente.

Nesta viaxe por "o volume da luz" acompáñao o deseñador Martín Azúa, autor da lámpada Lúa, un elemento transportable para dentro ou para fóra. A lúa na terra. Martín deseñou ademais o espazo ON|OFF para a Cidade da Cultura e as espectaculares lámpadas que produciu Arturo Álvarez. Uns inmensos cartuchos que se abren ao ceo ofrecendo todo o seu esplendor.

O Centro Sociocultural do Castiñeiriño inicia o percorrido da exposición 'A memoria da xente' por diversos barrios composteláns. A nova proposta impulsada pola rede de Centros Socioculturais de Santiago constitúe unha mostra gráfica e audiovisual itinerante que aborda ao conxunto da cidade desde 1900 ata 1975 e que mostra as historias de vida a través das xentes, dos oficios, do lecer e das transformacións urbanas.

O conxunto da exposición está deseñado para que poda circular polos Centros Socioculturais de cabeceira da rede, ademais do Castiñeiriño tamén estará no do Ensanche, no de Vite, no de  Conxo e no das Fontiñas e, inclusive algún dos seus módulos, poderá itinerar polo resto de Centros e Locais Socioculturais.

Entre os elementos da mostra destaca un panel informativo sobre a transformación urbana con liña do tempo e punto de escoita e visionado de audiovisual. Acompañado de oito paneis impresos por ambas caras dedicados aos seguintes bloques temáticos: ‘Así mudou Compostela’, ‘Vida e morte’, ‘Alimentación’, ‘Formación persoal’, ‘O traballo’, ‘Convivencia social’, ‘Habitar o territorio’ e ‘O lecer e as festas’.

Outros elementos destacados son as tres siluetas que baixo o epígrafe ‘As mans do traballo’ están dedicadas ás leiteiras, aos minuteiros, e aos zoqueiros. Xunto a elas dous puntos de escoita e visionado dos audiovisuais nos que a veciñanza de Compostela,dá a súa “fe da vida” na cidade. E máis catro cubos representando ‘As caras de Compostela’ con ‘imaxes de Fotos Lalo’, o ‘home do paxaro’, o ‘vendedor de prensa’ e os ‘vellos do acordeón’. Completándose o conxunto cun panel-muro con 80 veciños e veciñas de Santiago.

Do labor sociocultural asociado a 'Memória da Xente' xurdiron xa as dúas primeiras iniciativas que se teñen programado desde a rede de CSC de Santiago: ‘Compostela no NO-DO’ e unha recompilación e dixitalización de imaxes. Grazas á colaboración da Filmoteca Nacional e do Centro Galego de Artes da Imaxe proxectaranse imaxes de Compostela que se emitiron no NO-DO entre 1943 e 1971.

Coincidindo coa exposición proxectarase un audiovisual que recolle unha escolma da presenza de Santiago no noticieiro ordenadas cronoloxicamente e agrupadas en dous fíos temáticos: a Compostela de 1944 nun documental titulado “Un día en Santiago” e diferentes acontecementos que tiveron lugar na nosa cidade entre 1943 e 1971. Trátase dun relato audiovisual no que vemos reflectida a percepción da nosa cidade e as transformacións que se foron producindo nos hábitos e na paisaxe.

A iniciativa de recompilación e dixitalización de imaxes terá como obxectivo enriquecer o arquivo gráfico municipal. Para isto fixaranse uns días nos que as persoas interesadas en ceder imaxes antigas poidan achegarse ao Centro Sociocultural onde se escaneará a fotografía para o arquivo devolvéndolle o documento ao instante e dándolle, ademais unha copia en formato dixital.

Calendario da Exposición

• CSC Agustín Bueno do Castiñeiriño do 25 de febreiro ao 11 de marzo (inauguración o venres 25 ás 20 h)
• CSC das Fontiñas do 15 ao 30 de marzo
• CSC do Ensanche do 2 ao 16 de abril
• CSC de Vite do 19 abril ao 4 de maio
• CSC Aurelio Aguirre de Conxo do 7 ao 21 de maio
• CSC da Trisca do 24 de maio ao 7 de xuño

Ata mediados do mes de setembro, o centro social Novacaixagalicia presenta unha mostra formada por 50 imaxes do prestixioso fotógrafo submariño José Luis González realizadas ao longo de 15 anos de traballo nas máis diversas e recónditas paraxes da xeografía galega.

Esta mostra recolle o traballo dunha trintena de fotoxornalistas galegos/as que realizaron instantáneas relacionadas co traballo das mulleres e cos principais fitos sociais para a normalización da igualdade de dereitos.

A parte central desta mostra estará destinada á proxección dunha peza documental de oito minutos na que se fai un percorrido audiovisual por momentos históricos que marcaron a entrada de mulleres en oficios e profesións tradicionalmente masculinas.

A Fundación Eugenio Granell acolle durante o mes de marzo a mostra ' Álbum ilustrado danés', unha exposición que leva aparellado todo un conxunto de actividades arredor da ilustración infantil,  orientada a nenos, maiores e familias. A exposición, producida polo Comité Literario do Consello das Artes de Dinamarca, consta de 30 obras ilustradas, montadas sobre 46 caixas de luz. A mostra consta dunha escolla formada polos mellores albumes ilustrados da literatura infantil danesa. A selección abarca dende pezas de clásicos da tradición do álbum ilustrado, até exemplos transgresores, como o Hamlet ilustrado por Dorte Karrebæk.

A Galería SCQ acolle ata mediados do mes de abril a exposición 'Karten' de Tatiana Medal, a súa quinta exposición individual coa galería. Seguindo a súa liña iconográfica, a artista vai xogando con planos e mapas sobre distintos soportes. Os lenzos e as obras de alumínio que presenta están acompañados por unha instalación de parede composta por 106 papeis de distintas cores nas que manipula mapas dun Atlas antigo.

O Museo do Pobo Galego acolle ata mediados do mes de abril '(m)2 Nais e fillas escribindo o futuro'. Nos paneis que integran esta mostra, Xosé Abad presenta dúas imaxes de mulleres a través de dúas xeracións que, sen estar moi distantes no tempo, reflicten unha diferenza laboral e, sobre todo, vital.

A intención do autor é amosar o salto entre nais e fillas, con vidas diversas ligadas a traballos moi diferentes, que transcenden do privado e particular ao xenérico e emblemático, converténdose en representantes de dúas formas de vida.

Baixo o título de 'Os espazos inconscientes', a sala de exposicións do Hotel Meliá Araguaney acolle unha exposición da obra de Jad Salman, artista emerxente palestino afincado en París. A mostra volve estar exposta ao público tras o éxito colleitado no seu paso pola Fundación Araguaney.

Jad Salman naceu na cidade palestina de Tulkarem, localidade asediada polo muro israelí, e estudou Belas Artes na Universidade Al-Najah de Naplous. Posteriormente instalouse en Ramallah, onde traballou como deseñador gráfico e decorador de interiores. En 2007 trasládase a París como artista residente na Cidade Internacional das Artes, tras ser seleccionado pola Fundación Qattan. Actualmente, reside e traballa na capital francesa.
Tras expoñer en galerías de Palestina, Francia e Noruega, a súa obra chega a Santiago de Compostela da man da Galería Fundación Araguaney, na que será a primeira exposición monográfica dun artista palestino en Galicia.

A Galería Trinta acolle ata mediados do mes de maio 'Cuadrado azul', unha mostra da nova artista luguesa Mar Vicente que xoga coas formas xeométricas e o volume.

"O meu traballo parte de formas. Formas xeométricas simples desenvolvidas cara ao volume en busca de irromper dalgún xeito no espazo. Unhas veces parto do elemento arquitectónico como soporte e outras do soporte como elemento arquitectónico; sexa cal sexa, o meu interese sempre vai encamiñado cara a calquera superficie susceptible de portar cor".
"Por suposto tamén hai unha busca estética. Unha das cousas que máis me motiva do meu traballo é que nunca está rematado, sempre hai novas versións, novas posibilidades, novos espazos que ocupar... Confieso o meu interese e atracción polo LÍMITE, a fronteira, onde se encontra o case e onde se produce a mestizaxe. Penso en pintura e en cuestionamentos como: onde se encontran os seus límites (físicos e conceptuais) e de que xeito esta se pode presentar habitando fisicamente o espazo".
"Para min a arte é un xeito de presentar pensamentos que non poden describirse con outros medios. Gústame o silencio, pero tamén me pode chegar a molestar dun xeito esaxerado; quizais isto ten algo que ver co modo no que utilizo as cores: ás veces preséntanse de xeito silencioso ou como ecos e outras veces son contundentes e os contrastes saltan inmediatamente".
"En todos os casos pretendo que o espectador non poida definir unha peza cun só golpe de vista. É necesario ter varios para percibila. Todo acontece nun campo de acción máis grande que o delimitado polo cadro".
"Este tratamento do espazo como obxecto e do obxecto como espazo busca que o observador se mova arredor da obra, no caso de que non se encontre xa dentro desta (instalación), e que mentres se executa este movemento, o observado varíe e se produza tamén un cambio de parecer no espectador".

O noiés Ismael Teira presenta no pub Modus Vivendi a súa exposición 'Habita-la tinta', unha mostra comisariada por Cristina Campaña e Lucía Couto que supón a primeira oportunidade de coñecer a obra deste artista en Compostela.

'Habita-la Tinta' xira en torno á idea da arquitectura utópica en papel, é dicir daquela construccións que nunca pasarán a barreira da segunda dimensión xa que non está proxectadas cun futuro inmediato. Teira nútrese da liberdade que isto lle inxire, permitíndolle realizar proxectos que nacen da súa man e finalizan co seu último trazo. Levado por ese afán compulsivo o artista realiza pezas sen rigor matemático, invadido polo recordo do boom inmobiliario dos anos 60, na cal España e boa parte de Europa, invadiu as súas paisaxes con bloques de formigón formando unha nova biosfera, o paraíso urbano.

Como se dunha ficha de dominó se tratase realiza obras de xeito rápido e contundente, influido polas tendencias artísticas dos anos 70, como a Fluxus de Maciunas. Ó mesmo tempo a súa producción non é pechada pois parte do recurso artístico da imbricación entre o individuo e a máquina, pegada presente nas sucesivas marcas da fotocopiadora no papel. Parte da referencia a máquina como formulación estética, chegando a asimilación do proceso mecánico da arquitectura como parte da súa producción artística. Como reforzo recorre á numeración habitual do gravado, na cal cada unha das pezas perde o seu carácter para formar parte dunha serie limitada sen contido, nen sentido.

'Habita-la Tinta' en todo o seu significado semántico, reflicte o obxetivo primordial da xénese expositiva. O creador enfrontase a unha superficie en blanco, deixando a devagar a súa imaxinación.

A exposición estará formada por quince pezas, das cales nove proxectadas en formato A4, cinco delas en formato A5 e xa como protagonista da mostra estaría unha última peza, a número quince creada a base de fío. Todas as pezas estarían á venda, cun custo reducido que poderan consultar unha vez que visiten a mostra.

Coa exposición titulada 'Pensar con las manos: Estudios para una anatomía de la imagen (más allá del deseo, más acá del fantasma)', o artista Victor Hugo Costas (Vigo, 1978) inaugura a súa primeira individual na Galería METRO de Santiago, na que presenta o seu traballo máis recente.

Se na súa obra precedente, fotografías trenzadas de espazos arquitectónicos baleiros nas que se resaltaban os límites dos medios empregados, facer de fronteiras territorios convertíase no mantra que facía vibrar estas membranas; nesta ocasión, as obras que aquí se presentan, anacos de corpo, de funcións e órganos modelados, moldeados e modulados en cera, están concibidas dende unha firme vontade de pensar coas mans. Pensar coas mans, tal é a fórmula que Denis de Rougemont esgrime contra todo pensamento tardío, que non inventa nada e se contenta con describir, comentar ou opinar; contra todo xuízo a remolque dos feitos; en suma, contra todo cerebro sen mans. E precisa: "Non esas mans que o apalpan e manipulan todo, mans de xogadores e de maníacos, mans autómatas ás que ningún encanto logra someter. [...] Non, esas mans lentas e secas sobre a superficie dos obxectos, mans soñadoras ou mans obsesionadas, mans incertas, circunspectas, titubeantes e minuciosas, mans de pensativos e non de pensadores. " "Que os pensadores teñan as mans anchas e duras! Mans para tomar e pesar. Mans que saiban, que realicen e que esculpan; mans que creen."

Víctor-Hugo Costas (Vigo, 1978) Licenciado en Belas Artes pola Universidad de Vigo.
EXPOSICIÓNS INDIVIDUAIS 2007 De fronteras territorios, sala Alterarte do Campus de Ourense | PREMIOS 2009 Premio-adquisición de obra no XI Certamen de artes plásticas Isaac Díaz Pardo, (Deputación de A Coruña) | 2007 2º Premio en GZ Crea 2007. Certamen Gallego de jóvenes creadores, (Santiago de Compostela). Accésit no XXIV Certame de pintura "Concello de Cambre", (A Coruña). Finalista no VI Certame de artes plásticas Deputación de Ourense, (Ourense) | EXPOSICIÓNS COLECTIVAS E CERTAMES (selección) 2011 Non sei antes pero agora é isto. Sala Normal. A Coruña. XI Certame de artes plásticas Isaac Díaz Pardo, (Deputación de A Coruña) | 2010 Novos Valores 2010, Deputación Provincial de Pontevedra. ArtMadrid 2010. Stand da galería Metro. (Madrid). Espacio Atlantico. Stand da galería Metro. IFEVI, (Vigo) | 2009 VI Premio Auditorio de Galicia, (Santiago de Compostela). Miradas Urbanas. Galería Metro, (Santiago de Compostela). IX Bienal “Pintor Laxeiro”. Museo Municipal Ramón María Aller (Lalín) | 2008 Purificación García 2008. Concurso de fotografía. Itinerante. Círculo de Bellas Artes (Madrid) e Centro Cultural da Deputación de Ourense (Ourense). VII Certame de artes plásticas Deputación de Ourense, (Ourense). Oito_artistas.gal. Exposición itinerante (2008/2009). Sala de exposicións Ateneo Cultural “El Albeitar” da Universidade de León (León), Centro de Arte Joven da Comunidade de Madrid (Madrid), Maus Hábitos (Porto), Sala de exposicións do Campus de Pontevedra, “Sala X” (Pontevedra) e Centre Cultural La Mercé (Girona) | 2005 IV Premio Auditorio de Galicia, (Santiago de Compostela). Novos Valores 2005, (Deputación Provincial de Pontevedra) | OBRA EN Universidade de Vigo, Xunta de Galicia e Deputación de A Coruña.

A Fundación Eugenio Granell acolle a mostra, 'A Biblioteca de Eugenio Granell', unha exposición que funciona a modo de catálogo razoado da biblioteca persoal do singular artista, que compila toda unha vida de efervescencia intelectual e un universo de coñecemento.

Na biblioteca o riquísimo fondo bibliográfico ao que se engade o arquivo persoal de Granell, formado sobre todo por correspondencia, ademáis de fotografía, revistas, compilación de arquivos de prensa feitos polo artista e a súa muller Amparo Segarra, maquetas orixinais das creacións literarias de Eugenio Granell deseñadas por él... En definitiva unha ocasión única para completar o mundo persoal do intelectual e artista, onde a súa biblioteca é pedra angular para investigación sobre a súa obra plástica, periodística e literaria.

O acto de inauguración contará coa presenza do Presidente do Padroado da Fundación e Alcalde de Compostela Xosé A. Sánchez Bugallo, e do Conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia Roberto Varela.

A  mostra dará a coñecer a inxente  biblioteca persoal de Granell, creada conxuntamente por Eugenio Granell e a súa dona Amparo Segarra. A proposta expositiva cartografía a base de volumes coidadosamente escollidos  pola comisaria, moitos dedicados, correspondencia pertencentes ao arquivo persoal do artista, a mais dunha escolla de artigos, revistas y fotografías. A comisaria brinda ao espectador as coordenadas para situarse no mapa de toda unha vida de coñecemento. A exposición ocupará a maior parte das salas do Pazo de Bendaña.

A montaxe complétase con cadros de Granell relacionados co mundo das letras. Haberá libros de e sobre Granell e, en palabras da comisaria, tamén  escritos dos seus bos amigos surrealistas Bretón, Duchamp, Péret  Lam... Outras salas mostrarán libros de literatura, surrealismo, política -sobre todo do P.O.U.M e da  Guerra Civil-, arte, e mesmo doutros temas que interesan ao artista como a alquimia, a filosofía, socioloxía e psiquiatría; na montaxe abrolla bibliografía sobre outros temas como a tauromaquia ou conquista do oeste norteamericano. En definitiva, todo un universo de intereses.

Os artistas Marina Núñez e Kepa Garraza incorpóranse a Factoría Compostela coa mostra 'Poéticas de destrución', un diálogo construído a partir de dúas visións moi diferentes da cultura en tanto que expresión do humano, da comprensión da creación como techné e como poiesis. Un proxecto no que Kepa Garraza e Mariña Núñez enfrontan os seus universos narrativos para articular unha reflexión sobre a transgresión da identidade, o símbolo e o mito.

As súas propostas aspiran a descubrir a tremoia do xogo de mitos fundacionais -ficcións lexitimadoras- que estruturan a historia da arte, exhibindo o código de convencións no que se asenta todo proceso -por definición ilusorio- de (auto)representación.

Ata principios do mes de abril a Casa das Asociacións de Cornes acolle a mostra 'A autonomía galega nas caricaturas de Siro', unha exposición fotográfica en itinerancia dos fondos da Deputación de A Coruña, na que aparecen todos os persoeiros que participaran activamente na construción da nosa autonomía, dende a óptica do humor e a ironía.

No acto de inauguración, contarase coa presenza do autor Siro López, que compartirá co parlamentario Ceferino Díaz unha comunicación sen protocolos acerca dun tema de candente actualidade como é o estado das autonomías.
Recomendada para memoriosos ou curiosos sen máis!

O Colexio de Arquitectos de Galicia acolle ata mediados do mes de abril unha exposición de escultura do artista ferrolán Javier Aguilera composta por 28 pezas en pizarra, de pequeno formato, agrupadas baixo o nome de 'Ex Umbra in Solem (Da sombra á luz)'.

O Centro Sociocultural Caixa Nova, situada na compostelá Praza de Cervantes, acolle unha exposición dedicada ao xenial escultor italiano Marino Marini, considerado un dos máis célebres artistas europeos do século XX. A mostra reúne un total de 75 pezas que viaxan por primeira vez a España.

No acto de inauguración participarán o director da Obra Social de Novacaixagalicia, Guillermo Brea, o membro do consello da Fundación Marino Marini, Carlo F. Carnacini, e a comisaria Marisa Oropesa.

A Facultade de Filoloxía acolle unha mostra bibliográfica e documental que ten como obxectivo evocar e homenaxear a gran mestra da filoloxía galega e portuguesa, a gran romanista e, así mesmo, a primeira doutora en Letras e a primeira profesora da Universidade de Coimbra.

A mostra divídese en tres grandes períodos, que se corresponden cos tres grandes momentos da vida e obra da filóloga: Anos de Berlín (1851-1876), Anos de Porto (1876-1912) e Anos de Coimbra e de Porto (1912-1925), e que pretenden mostrar, mediante paneis e unha rica selección bibliográfica e documental, a inxente obra filolóxica de Carolina Michaëlis, as súas relacións cos círculos intelectuais da época, pero tamén o seu perfil como muller, unha muller na vangarda do seu tempo, e como muller culta, comprometida coa promoción do ensino e coa mellora, a través deste, das condicións de vida das mulleres na súa época.

O Centro Sociocultural do Ensanche prosegue o percorrido da exposición 'A memoria da xente' por diversos barrios composteláns. A nova proposta impulsada pola rede de Centros Socioculturais de Santiago constitúe unha mostra gráfica e audiovisual itinerante que aborda ao conxunto da cidade desde 1900 ata 1975 e que mostra as historias de vida a través das xentes, dos oficios, do lecer e das transformacións urbanas.

O conxunto da exposición está deseñado para que poda circular polos Centros Socioculturais de cabeceira da rede, ademais do Castiñeiriño tamén estará no do Ensanche, no de Vite, no de  Conxo e no das Fontiñas e, inclusive algún dos seus módulos, poderá itinerar polo resto de Centros e Locais Socioculturais.

Entre os elementos da mostra destaca un panel informativo sobre a transformación urbana con liña do tempo e punto de escoita e visionado de audiovisual. Acompañado de oito paneis impresos por ambas caras dedicados aos seguintes bloques temáticos: ‘Así mudou Compostela’, ‘Vida e morte’, ‘Alimentación’, ‘Formación persoal’, ‘O traballo’, ‘Convivencia social’, ‘Habitar o territorio’ e ‘O lecer e as festas’.

Outros elementos destacados son as tres siluetas que baixo o epígrafe ‘As mans do traballo’ están dedicadas ás leiteiras, aos minuteiros, e aos zoqueiros. Xunto a elas dous puntos de escoita e visionado dos audiovisuais nos que a veciñanza de Compostela,dá a súa “fe da vida” na cidade. E máis catro cubos representando ‘As caras de Compostela’ con ‘imaxes de Fotos Lalo’, o ‘home do paxaro’, o ‘vendedor de prensa’ e os ‘vellos do acordeón’. Completándose o conxunto cun panel-muro con 80 veciños e veciñas de Santiago.

Do labor sociocultural asociado a 'Memória da Xente' xurdiron xa as dúas primeiras iniciativas que se teñen programado desde a rede de CSC de Santiago: ‘Compostela no NO-DO’ e unha recompilación e dixitalización de imaxes. Grazas á colaboración da Filmoteca Nacional e do Centro Galego de Artes da Imaxe proxectaranse imaxes de Compostela que se emitiron no NO-DO entre 1943 e 1971.

Coincidindo coa exposición proxectarase un audiovisual que recolle unha escolma da presenza de Santiago no noticieiro ordenadas cronoloxicamente e agrupadas en dous fíos temáticos: a Compostela de 1944 nun documental titulado “Un día en Santiago” e diferentes acontecementos que tiveron lugar na nosa cidade entre 1943 e 1971. Trátase dun relato audiovisual no que vemos reflectida a percepción da nosa cidade e as transformacións que se foron producindo nos hábitos e na paisaxe.

A iniciativa de recompilación e dixitalización de imaxes terá como obxectivo enriquecer o arquivo gráfico municipal. Para isto fixaranse uns días nos que as persoas interesadas en ceder imaxes antigas poidan achegarse ao Centro Sociocultural onde se escaneará a fotografía para o arquivo devolvéndolle o documento ao instante e dándolle, ademais unha copia en formato dixital.

Calendario da Exposición

• CSC do Ensanche do 2 ao 16 de abril
• CSC de Vite do 19 abril ao 4 de maio
• CSC Aurelio Aguirre de Conxo do 7 ao 21 de maio
• CSC da Trisca do 24 de maio ao 7 de xuño

A Galería do Hotel Meliá Araguaney acollera unha mostra da obra do pintor Lis Pérez, artista nacido en Galicia, pero catalán de adopción, que ten obtido premios de pintura en Ávila, Guadalaxara, Xaén, Madrid, Segovia e por suposto, na súa terra, Cataluña. A súa obra móstranos a súa temática preferida, as mariñas, así como as súas paisaxes e temas urbanos.

A súa técnica é a espátula, que domina á perfección, na súa pintura ó óleo. Lis utiliza un armonioso constraste de tons, predominando os vermellos, marróns e laranxas.
O galerista e crítico de arte Fco. Martínez Chabrera diría del “Pintor de impacto visual e á vez descritivo, segue camiños propios, marcados polo seu estilo, que se afasta de roteiros establecidos para percorrer o seu. O resultado dos seus acerto sé unha obra sublime, cunha luminosidade propia que nos transmite: alegría, viveza, goce, satisfacción...unido á súa grande calidade pictórica, fa ide Lis un artista  ater en conta no eido artístico catalán actual”.

A Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle durante o mes de abril unha mostra na que o fotógrafo compostelán Alberto Rodríguez Rey, artista cunha dilatada traxectoria en exposicións, amosa unha serie das súas mellores imaxes creativas.

Durante os séculos XVI ao XIX a cartografía é obxecto dunha progresiva transformación, resultado do continuo progreso científico-técnico. Estes cambios permitirán unha radical mellora dos mapas e cartas náuticas, que pasarán de representar o territorio como se pensaba que era a como realmente é. Deste progreso resultaron beneficiadas outras disciplinas e sectores de actividade, como a ordenación territorial, o urbanismo, as infraestructuras, a náutica, etc.

Galicia non foi allea a este proceso e os mapas escollidos para esta mostra así o evidencian. Desde as primeiras representacións, como as cartas náuticas de Lucas I. Waghenaer e o mapa de Hernando Ojea, ata a Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán, veremos unha progresión de coñecementos que irán descubrindo o rostro de Galicia.

A mostra permite ver a evolución no detalle e fiabilidade da información, os cambios nos sistemas de medidas ata a introducción do sistema métrico, o progresivo uso de sistemas de proxección e os cambios nos meridianos de referencia, pero tamén outros progresos paralelos como a evolución nas técnicas de gravado e impresión.

Organiza: Fundación Cidade da Cultura de Galicia
Comisariado: Gonzalo Méndez
Coordinación técnica: Ignacio Cabano
Montaxe expositiva: Itinere. Exposiciones y Montajes
Deseño gráfico: Signum Deseño

A Casa das Asociacións da Concellaría de Participación Cidadá acolle durante o mes de abril 'Pingas', unha proposta moi particular na que o artista compostelán Manoel Bonabal amosa gravados (xilografía e monotipias) coa temática da chuvia, potenciando o espazo expositivo que se converterá simultaneamente nunha zona de produción, enriquecendo a montaxe coas achegas colectivas da obra dos participantes dun obradoiro de gravado no que poderán participar 8 asistentes (de balde). A convocatoria está xa aberta.

Inauguración: Mércores 6 de abril ás 20 h.

Máis información sobre o obradoiro premendo aquí

Ata mediados do mes de xuño, O artista pontevedrés Sebas Anxo expón na Galería Espacio 48 unha selección do seu traballo creativo, no que destaca o emprego da técnica do collage.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “trans-form.as” do artista Sebas Anxo, que se inaugurará o xoves 14 de Abril ás 20.00 horas e permanecerá aberta ata o 3 de Xuño do presente ano.
Sebas Anxo (A Modia, Cambados, 1971) é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo.
Realiza as súas primeiras exposicións no ano 1992. Destacamos entre estas a última realizada
na Galería Espacio48 en 2007 “olor-d-olor”, así como a celebrada na Sala Araba da Caixa Vital
de Vitoria en 2004. Participou en diversas mostras colectivas, entre elas na “Mostra luso-galaica d’arte contemporânea” no Espaço Adrat de Chaves (Portugal) en 2002; a “1º Gran Mostra de Pintores Galegos Actuais” en Galería Galicia Arte de Ourense, no mesmo ano; e “Botón de Mostra” no Museo de Roberto Raggio en Bos Aires (Arxentina) en 1999. Recibiu ao longo da súa carreira diversos recoñecementos, entre eles a bolsa de “Valdearte" en 1999, así como un accésit no “III Premio Pintura Eixo Atlántico” en 2001.
O novo proxecto que presenta en Espacio48 insiste no collage como medio de expresión
esencial, complementando este con pintura, debuxo e outras técnicas que converten a súa obra nunha interesante combinación baseada na técnica mixta. Continúa o artista a súa indagación sobre as formas, profundando cada vez máis na transformación paulatina que van sufrindo as personaxes que aparecen e desaparecen no soporte, entre as distintas capas de papel.
A obra de Sebas Anxo é froito dunha profunda pescuda levada a cabo no seu taller, no que van xurdindo armónicamente todo tipo de elementos que se mesturan e conxenian á perfección: signos, liñas, manchas atopadas, figuras antropomorfas, rostros reinventados e formas azarosas, que van plasmándose sobre o papel pintado e “maltratado” co que o artista se atopa durante o proceso creativo, momento no que redescubre figuras e recortes “transformados” sen remedio, con singularidades de obras anteriores, lembranzas indelebles do imaxinario que forma parte inequívoca da súa obra.
Os cadros de Sebas Anxo exceden o eclecticismo indiscriminado para ser un reflexo do estalido
de posibilidades da realidade. O cadro é idea reguladora na desesperada loita pola
transformación, -un leit motiv que atopamos ao longo de toda a súa traxectoria artística- co
obxectivo último de alcanzar a liberdade e a felicidade.

Ata mediados do mes de xullo o Auditorio de Galicia acolle 'Casus belli + Refutación del contexto', unha exposición colectiva de arte contemporáneo que reflexiona sobre os conflictos de recepción de toda creación artística.

COMISARIADO: Alberto González-Alegre e Ángel Cerviño
ARTISTAS: Jorge Barbi, Xosé Carlos Barros, Fernando Casás, Xavier Correa Corredoira, Marisa Fernández, Manolo Figueiras, Juan Loeck, Alain Magri, Rut Massó, Din Matamoro, Manuel Moldes, Marina Núñez, Simón Pacheco, Pelucas, Diego Santomé, Xoán Torres, Jesús Valmaseda, Proxecto Buraco, Proxecto Ocultacións.

O Colexio de Fonseca acolle ata finais do mes de xullo a mostra 'Domus Iacobi. A Historia da Catedral de Santiago', unha exposición organizada polo Cabido que repasa a historia da basílica xacobea, custodia do sepulcro do Apóstolo Santiago e meta de peregrinación. Unha viaxe a través do tempo para comprender mellor as claves da historia e a arte da Catedral a través de varias das pezas máis singulares do seu patrimonio, algunhas presentes por vez primeira fóra das súas localizacións habituais e outras, procedentes de coleccións particulares, que volven por uns meses a Compostela sumándose á celebración dos 800 anos da consagración.

A exposición desenvólvese en nove ámbitos nos que, segundo unha orde cronolóxica, se abordan os principais fitos na historia da Catedral. O momento da Consagración, o 21 de abril de 1211, convértese en punto de inflexión e ocupa un lugar protagonista no percorrido da exposición.

Ata mediados do mes de xuño, a Fundación Gonzalo Torrente Ballester acolle a mostra 'Miguel de Unamuno. Debuxos', unha exposición centrada nos debuxos realizados polo insigne escritor, ata agora case descoñecidos, na que tamén se poderán ver obxectos persoais, manuscritos e unha serie de animais feitos en papiroflexia.

A Galería José Lorenzo reabre as portas da súa sede de Travesa do Franco cunha exposición adicada á obra pictórica de Luis Seoane.

Tras unha pequena paréntese, a Galería José Lorenzo volve poñer a súa sala de Travesa do Franco á disposición de todos e todas os nos queiran visitar. Seguimos mantendo o noso compromiso de achegar ao público as obras dos grandes mestres galegos á vez que ofrecemos a coleccionistas e amantes da arte a posibilidade de levar unha pequena xoia artística á casa.

A figura elixida para esta nova etapa da Galería José Lorenzo é Luis Seoane (1910-1979), un dos grandes promotores da cultura galega a ambos os dous lados do Atlántico. Intelectual e traballador infatigable, a faceta creativa de Seoane salpicou a case todas as manifestacións culturais destacando sobre todo a pintura da que foi un renovador coa súa característica linguaxe colorista e planimétrica. As obras expostas mostran parte da evolución do seu estilo: obras con pincelada violenta e matérica onde as colores confúndense e mestúranse, nalgunhas as colores vibrantes vense recluídas por grosas liñas negras, outras amosan ese avance cara ao sintetismo e o esquematismo onde as manchas de cor atopan o seu aliado na liña para conformar figuras atemporais, monumentais ou hieráticas.

A Sala de Exposicións do Hotel Puerta del Camino mostra ata finais do mes de maio a exposición 'Reflejos' da pintora Milagros Sánchez Carrillo, unha serie de obras onde a artista mostra o seu dominio da técnica pictórica no abstracto, o figurativo ou o xeométrico.

Na súa maioría presentan unha gran carga matérica transformando a tea nun baixorrelevo que consegue que a area ou a escuma das ondas resulten máis reais e case palpables. Curiosa e moi interesante resulta unha obra onde embarcacións e galerías acristaladas aparecen reflectidas nunha ondulante lámina de auga.

MilaSaC, así asina Milagros Sánchez Carrillo, naceu na venezolana cidade de Mérida. Fórmase en Artes Plásticas e en Historia da Arte en América onde realizará a súa primeira exposición individual en 1982 participando dende entón noutras mostras individuais e colectivas así como en bienais de arte. Reside en Galicia dende hai uns anos, sendo 2002 o ano no que realizou a súa primeira exposición individual na Coruña, cidade que conta con representación pictórica nesta exposición de reflexos.

A exposición está organizada pola compostelá Galería José Lorenzo.

A galería compostelá SCQ acolle até principios do mes de xuño unha exposición do artista pontevedrés Jorge Barbi, un dos creadores máis persoais e irredutibles do panorama artístico en España.

A súa actividade, desenvolvida a partir dos anos oitenta, non pode ser facilmente integrada en ningún dos grupos, tendencias ou estilos que caracterizaron a arte española destas últimas décadas. Barbi traballa nunhas claves conceptuais e formais de aproximación á fraxilidade dos límites entre o crear e o coñecer, adecuando con destilada concisión a forma e o contido, os materiais e as ideas.

A Zona C de Santiago acolle ata finais do mes de xuño 'Un acto heroico', unha exposición que presenta 50 orixinais do cómic 'El Héroe', facendo un percorrido por todo o proceso creativo da última obra de David Rubín, desde o boceto a lápiz ata o acabado final.

"Sempre diferenciei as exposicións de páxinas orixinais de cómic das de pintura, escultura ou outro tipo de arte. Nos dous últimos casos, o que ves ao visitares a galería ou museo no que se expoñen as devanditas obras é a obra rematada, mentres que un orixinal de cómic é unha parte do proceso creativo da obra; a obra rematada é o libro impreso, non a páxina en si. É aí, nas páxinas impresas e encadernadas, onde hai que ler a historia, non nunha galería de arte. Por iso, as exposicións de cómics son como unha especie de "making off" da realización dunha obra, e iso é o que as fai únicas, próximas e verdadeiramente interesantes. E con esta mostra en concreto, quixen explotar esa parte, facer verdadeiro fincapé no proceso creativo, dende o bosquexo a lapis ata o rematado en tinta e a reprodución a cor, mostrando todas as fases, descubrir os segredos que se agochan debaixo dos libros.

Nesta exposición poderedes atopar unha abundante selección das mellores páxinas do meu último libro publicado, O Heroe: libro 01. Espero que gocedes percorrendo as diferentes fases de elaboración de cada unha delas, tanto como eu gocei levándoas a cabo".

Dous anos despois da súa primeira exposición coa Fundación Araguaney, a galería Caroní (Galería Fundación Araguaney) acolle preto de vinte obras do recoñecido artista iraquí Saad Alí, realizadas sobre portas e ventás de madeira, acerca da espiritualidade humana. Unha sabia e acertada construción simbólica sobre o mundo amoroso na que se perfila a herdanza do mundo árabe.

Saad Alí nace en 1953 na localidade iraquí de Dinawia. Inicia a súa carreira artística no seu país natal ao tempo que traballa como deseñador gráfico. En 1977, ingresa a escola de Belas Artes de Florencia onde permanece unha longa tempada. Dende alí, trasládase a Holanda e máis tarde a Francia, posibilitando o desenvolvemento da súa vocación.
No ano 2005 instálase en Chiva (Valencia), cidade na que reside actualmente. Realiza numerosas exposicións, a nivel nacional e internacional, entre as que cabe destacar: Galería Smelik (Stokking Den Hag, 2010), International Art (Londres, 2010), "Art Fair (Rotterdam, 2010), Galería Lusco Fusco (Lagos, 2009), International Art 2009 (Dubaï, 2009), etc.
As obras de Saad Alí constitúen imaxes marabillosas, a medio camiño entre a inocencia e a tentación, inspiradas na estética e mitoloxía do mundo árabe. Portas e ventás de madeira convértense nos soportes de narracións líricas acerca dos estados da alma. O autor apela ao noso sentido de contemplación creando a súa propia simboloxía en escenarios nos que se perfila un erotismo sutil.
Retrata o mundo amoroso, leitmotiv de toda a súa produción, sobre a base dos sentimentos e estados anímicos humanos. A riqueza cromática contribúe á recreación dunha atmosfera cargada de sensualidade, de reminiscencias orientais. Internámonos nun paraíso terreal, baixo o ollo fixo dos personaxes, sempre de fronte.

Coa exposición titulada 'Detrás del montón de paja', Jesús Otero-Yglesias inaugura a súa primeira individual na Galería METRO de Santiago, na que presenta o seu traballo máis recente. Se na súa obra máis coñecida especulaba coas posibilidades simbólicas do xénero paisaxístico para convertelo nun escenario desde onde se mostraba unha revisión da modernidade non exenta de ironía e crítica, agora mostra unha visión persoal das utopías dos lugares imaxinarios, coa espontaneidade e intimidade propia do debuxo, que lle serve de pantalla para proxectar unha secuencia de estados e transformacións do amor, que expoñen unha socialización e transcendencia deste máis aló dos ríxidos límites do parella home-muller.

“Na tradición flamenca chégase ao Luilekkerland, ao país dos golosos e glotones, escavando un túnel nunha chea de gran. O tránsito dun mundo de necesidade, privación e loita pola supervivencia a outro onde non só resulta fácil sobrevivir senón que existe a abundancia e a gratuidade máis inesperada, ofrécese con facilidade, ocorre de forma casual e natural. Así se faría o tránsito dunha natureza que se impón rotundamente ás nosas necesidades a outra que se mostra tan receptiva como xenerosa con estas. Achariámosnos nun lugar de evasión, teríase fuxido dunha vida que se albiscaba difícil e pouco satisfactoria. E non só pracenteiros beneficios, este lugar tamén provería a posibilidade de alcanzar un coñecemento máis profundo e sutil da natureza. A situación de illamento e invulnerabilidade de quen sabe que se acha nun lugar ao que non accede calquera habería de facilitar unha relaxada calma que permitiría, ademais da despreocupación e a folgazanería, a reflexión filosófica e/ou a comunicación case mística coa natureza. Esta conivencia mistificada e o relaxamento consecuente darían lugar tamén a un erotismo orgánico, expansivo, despreocupado de calquera límite. Detrás do montículo de gran ou palla atoparíase un nicho de maior liberdade, un goce que ao lado de onde se procede resulta cando menos escaso. (...)”.

A Galería Citania, unha das máis antigas de Galicia, inicia  unha nova etapa coa exposición de debuxos e escultura  'Hoxe. Auga Mazada' do artista Paco Pestana. O acto de inauguración estará presentado polo académico Salvador García Bodaño.

Paco Pestana é un dos  creadores máis importantes do panorama artístico actual, con máis de 30 anos de traxectoria, nos que realizou  arredor de 120 exposicions. Compaxina  a súa  faceta  escultórica coa de poeta, colaborador en prensa e revistas de arte. A súa obra está representada, entre outros espazos, na Fundación Gulbekian (Lisboa), na Fundación Granell (Santiago) e no Museo de la Pasión (Valladolid). Nestes momentos hai dúas exposicións institucionais nas que a obra de Paco está representada, no MACUF (A Coruña) e na exposición individual 'Presenten armas', na Capela de Santa María (Lugo).

A Galería Citania creouse no ano 1978 inaugurándose cunha exposición individual de Manuel Prego de Oliver e cunha charla de Alvaro Cunqueiro. Sucedeu á sala Torques, que abrira  as súas portas ao público con pinturas de González Pascual e unha disertación de Eduardo Blanco Amor. Entre as dúas galerías levaron a cabo máis de 300 exposicions, ademáis  de  diversas actividades artísticas e culturais, complementarias ou paralelas que totalizaron  máis de 50 actos protagonizados por persoeiros relevantes de Galicia (González Garcés, Carlos Casares, Ramón Piñeiro, Novoneyra, etc...)

Na súa historia, Galería Citania acolleu mostras individuais de artistas como Colmeiro, Torres, Seoane, Castillo, Maruja Mallo, Lago, Rivera, Quessada, Pestana, De Dios, Virxilio, Mª Antonia Dans, Elena Gago, Perez Bellas, Picasso, Saura, Tapiés, Palencia, Miró, Dalí, Amalia Avia, entre outros moitos. Tamén foi abundante a súa labor en coordinación e comisariado de mostras, edición, deseño e maquetación de carpetas de obra gráfica ou coordinación de libros e revistas.

Esta nova etapa da Galería Citania contará cunha programación anual de entre oito e dez exposicións, cunha  especial  atención a arte galega actual máis representativa. Recuperarase, ademais, o espírito da galería de  levar a cabo edicións de obra gráfica e actividades paralelas ás mostras: coloquios, recitais, presentación de libros de artista, exhibicións, clases maxistrais de artistas, etc...

O Centro Sociocultural de Conxo prosegue o percorrido da exposición 'A memoria da xente' por diversos barrios composteláns. A nova proposta impulsada pola rede de Centros Socioculturais de Santiago constitúe unha mostra gráfica e audiovisual itinerante que aborda ao conxunto da cidade desde 1900 ata 1975 e que mostra as historias de vida a través das xentes, dos oficios, do lecer e das transformacións urbanas.

O conxunto da exposición está deseñado para que poda circular polos Centros Socioculturais de cabeceira da rede, ademais do Castiñeiriño tamén estará no do Ensanche, no de Vite, no de  Conxo e no das Fontiñas e, inclusive algún dos seus módulos, poderá itinerar polo resto de Centros e Locais Socioculturais.

Entre os elementos da mostra destaca un panel informativo sobre a transformación urbana con liña do tempo e punto de escoita e visionado de audiovisual. Acompañado de oito paneis impresos por ambas caras dedicados aos seguintes bloques temáticos: ‘Así mudou Compostela’, ‘Vida e morte’, ‘Alimentación’, ‘Formación persoal’, ‘O traballo’, ‘Convivencia social’, ‘Habitar o territorio’ e ‘O lecer e as festas’.

Outros elementos destacados son as tres siluetas que baixo o epígrafe ‘As mans do traballo’ están dedicadas ás leiteiras, aos minuteiros, e aos zoqueiros. Xunto a elas dous puntos de escoita e visionado dos audiovisuais nos que a veciñanza de Compostela,dá a súa “fe da vida” na cidade. E máis catro cubos representando ‘As caras de Compostela’ con ‘imaxes de Fotos Lalo’, o ‘home do paxaro’, o ‘vendedor de prensa’ e os ‘vellos do acordeón’. Completándose o conxunto cun panel-muro con 80 veciños e veciñas de Santiago.

Do labor sociocultural asociado a 'Memória da Xente' xurdiron xa as dúas primeiras iniciativas que se teñen programado desde a rede de CSC de Santiago: ‘Compostela no NO-DO’ e unha recompilación e dixitalización de imaxes. Grazas á colaboración da Filmoteca Nacional e do Centro Galego de Artes da Imaxe proxectaranse imaxes de Compostela que se emitiron no NO-DO entre 1943 e 1971.

Coincidindo coa exposición proxectarase un audiovisual que recolle unha escolma da presenza de Santiago no noticieiro ordenadas cronoloxicamente e agrupadas en dous fíos temáticos: a Compostela de 1944 nun documental titulado “Un día en Santiago” e diferentes acontecementos que tiveron lugar na nosa cidade entre 1943 e 1971. Trátase dun relato audiovisual no que vemos reflectida a percepción da nosa cidade e as transformacións que se foron producindo nos hábitos e na paisaxe.

A iniciativa de recompilación e dixitalización de imaxes terá como obxectivo enriquecer o arquivo gráfico municipal. Para isto fixaranse uns días nos que as persoas interesadas en ceder imaxes antigas poidan achegarse ao Centro Sociocultural onde se escaneará a fotografía para o arquivo devolvéndolle o documento ao instante e dándolle, ademais unha copia en formato dixital.

Calendario da Exposición

• CSC do Ensanche do 2 ao 16 de abril
• CSC de Vite do 19 abril ao 4 de maio
• CSC Aurelio Aguirre de Conxo do 7 ao 21 de maio
• CSC da Trisca do 24 de maio ao 7 de xuño

Ata comezos do mes de xuño, o Museo do Pobo Galego exhibe 'Entre amigos', a sexta edición da bienal de fotografía etnográfica na que as socias e socios do Museo mostran as súas achegas visuais ás máis diversas manifestacións da cultura e a identidade de Galicia.

O Centro Sociocultural Novacaixagalicia acolle ata mediados de xuño unha exposición que reúne os traballos seleccionados polo xurado da XI Bienal Internacional de Gravado. Por primeira vez en Santiago, as 78 obras que se poderán ver ofrecen un escaparate único das moi diversas tendencias que se manifestan no xénero do gravado a nivel internacional.

 Entre as obras que se poderán contemplar inclúense o tres gravados premiados na última convocatoria deste certame referencial, así como o cinco menciones honoríficas outorgadas e outras 67 obras de diferentes artistas de todo o mundo. Ademais, e xa fóra de concurso, a mostra conta con tres obras mestras de Rafael Canogar, Cristóbal Gabarrón e o noiés Alfonso Costa Beiro.
Nesta última edición presentáronse á convocatoria un total de 945 litografías de 614 gravadores procedentes de 62 países diferentes. Na montaxe, ‘Metropolis VII’, do polaco Bartlomiej Trzos, gañador desta undécima edición do certame, comparte protagonismo co segundo premio, ‘The shape of a sound I’, do tamén polaco Andrezj Fysrych, e o terceiro galardoado, ‘Cerrado’, do español Javier Aranguren Ispizua.

Coas sucesivas edicións da Bienal Internacional de Gravado, Novacaixagalicia foi quen de achegar ao público unha antiquísima disciplina artística que, con todo, continúa gozando dunha extraordinaria saúde na arte contemporánea.

O éxito de participación reflicte o gran atractivo que este certame presenta para artistas de todo o planeta, o que permitiu aos organizadores configurar unha exposición extensa e, ao tempo, dunha grande calidade técnica e temática, que quere ademais servir para potenciar e valorar a riqueza que agocha o mundo do gravado.

Entre as técnicas presentes na exposición, os afeccionados á arte poderán atopar diferentes exemplos das aplicacións máis tradicionais do xénero, como augafortes, augatintas, punta seca, verniz brando, manera negra, linóleo, mezzotinta ou xilografías, entre outros, xa que as bases exclúen calquera outro tipo de procedementos de estampación mecánica (como litografías, serigrafías ou offset).

A área de Didáctica da Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición 'En tempos surrealistas', resultado do proxecto didáctico levado a cabo polo C.P.I. de Vedra en honra ao surrealismo e á obra de Eugenio Granell. O amplo proxecto didáctico do que é froito esta mostra, foi creado e coordinado pola docente Rafaela Gómez-Casero.
 
O acto será presentado polo Xefe do Servizo de Didáctica do Museo, Eduardo Valiña e por Mercedes Rosón Ferreiro, membro do Padroado da Fundación. Esta convocatoria péchase coa presentación dunha escenificación acompañada de piano, que prepararon Manuel Méndez e Beatriz Sánchez.
 
O Servizo de Didáctica da Fundación continúa colaborando con centros de ensinanza de primaria e secundaria, para dar a coñecer a imprescindible labor realizada polo corpo docente na área de plástica, tanto na  formación teórica como técnica do alumnado no campo da arte.
A partires de técnicas diversas, procedementos e ideas estéticas diferentes, escolares de varias idades pertencentes ao ciclo formativo da ESO -entre os 12 e os 17 anos- e a educación primaria -entre os 3 e os 8 anos-, brindannos a súa particular visión do Surrealismo  e da obra de Eugenio Granell.
Entre as diversas pezas presentadas, contamos con tres traballos colectivos que reproducen de xeito libre obras de Granell realizadas por nenos e nenas de primaria. Ademáis, alumnos de primero da ESO, realizaron ilustracións dos seus soños utilizando a técnica do collage sobre a base de texturas producidas con pigmentos creados polos propios alumnos. Outros rapaces e rapazas presentan collages de temática surrealista traballando esta vez a fotomontaxe  a partires de revistas.

Os alumnos e alumnas de maior idade traballaron de xeitos moi diferentes dende a estética surrealista e reinterpretado de modo diverso a obra de Granell: uns escolleron unha obra do pintor e convertérona nunha obra tridimensional descompoñendo a imaxe en planos de profundidade dispostos en varios niveis: incorporando obxectos, traballando directamente a escultura en barro ou debuxando sobre cartón- pluma. Tamén se presentan traballos sobre  o tema dos retratos e autorretratos de Eugenio Granell. Ademáis preséntanse outras propostas en diferentes soportes, como a videocreación relacionada co conto infantil A Zebra Ximena, ilustrado, escrito e traducido a diferentes linguas polo alumnado de primeiro de ESO.

Durante a segunda metade do mes de maio, a Casa das Asociacións acolle 'Contribución da muller ao desenvolvemento rural sostible', unha mostra fotográfica que rescata as achegas das mulleres rurais de Galicia e que forma parte da primeira edición do proxecto'Que ves cando me Ves? Xornadas pola visibilidade da muller na produción cultural galega actual e a reflexión crítica da cidadanía'.

Esta exposición rescata as achegas das mulleres rurais de Galicia, diversidade de rostros de cidadás anónimas en primerísimos planos,  detalles da realización de artesanías e instantáneas que nos achegan ao mundo do traballo rural. Pertence aos fondos de FADEMUR  Galicia. Foron realizadas e expostas no marco do proxecto ECOMUDES Muller, Medio ambiente e Desenvolvemento Rural en Galicia,  cofinanciadas polo F.S.E coa colaboración de Unións Agrarias.

O proxecto ECOMUDES tenta consolidar un protagonismo crecente das mulleres traballadoras do medio rural na sociedade civil, no asociacionismo, nos novos xacementos de emprego relacionados con medio ambiente, no papel multifuncional da agricultura, nas redes asociativas, en definitiva no novo sistema rural, aproveitando a experiencia práctica dos diferentes actores xa consolidados e o desenvolvemento de capacidades comunais, que se atopan no territorio, relacionados con enfoque de xénero, a conservación e o medio ambiente.

'Que ves cando me Ves?, xornadas pola visibilidade da muller na produción cultural galega actual e a reflexión crítica da cidadanía'.

Mais aló dos obxectivos específicos de cada actividade, desexamos reunir en poucos días ao maior número posible de axentes activas na produción cultural galega, para coñecernos, combinar esforzos e recursos para impulsar un proxecto aberto, que sirva para tecer rede, conceptualizar de maneira colectiva, relacionar proxectos e coordinar axendas compartidas para o futuro.

Esta primeira edición defínese como unha práctica aberta, un pequeno acontecemento en permanente construción, autorreflexivo, que admite e favorece a diversidade de axentes e producións culturais. Entre as actividades inclúense intervencións artísticas en rúa, exposicións,  actividades recreativas e presentacións teóricas e debates abertos ao público (fisicamente e na rede), entre outras.

Ata finais do mes de xuño, o mestre catalán, un dos artistas máis relevantes da súa xeración e pioneiro na aplicación das novas tecnoloxías na creación plástica, expón na Galería Trinta os seus últimos traballos.

A galería Paloma Pintos acolle até finais do mes de xuño a exposición de Christian Villamide 'Dunas', unha mostra composta de 15 obras de natureza abstracta que evocan, coas súas formas sinuosas e ondulantes, retazos de realidade e natureza, tema central de toda a súa obra.

A exposición se compón, por unha banda, dunha serie de cadros nos que Christian materializa a linguaxe pictórica transgredindo os seus límites de forma que evoca a contemplación dunha paisaxe desértica a través da superposición de capas de papel que rompe e combina con outros materiais sendo facilmente recoñecible polo espectador polo seu carácter universal. Doutra banda, o artista presenta unha serie de litografías que conforman sutís reflexos da realidade cotiá. Reflexiona nestas obras sobre a estética da cotidianeidade que moitas veces se escapa á nosa atención debido ao profundo dinamismo no que está sumida a sociedade contemporánea. Estas fútiles e efémeras mostras da realidade, constitúen entón unha chamada de atención ao espectador sen o que estas obras non terían sentido xa que son produto dun diálogo conceptual entre a obra e o espectador.

A galería José Lorenzo de Arte Contemporánea acolle ata mediados do mes de xuño unha mostra con 25 obras do pintor pontevedrés Arturo Souto na que se traza un percorrido por toda a traxectoria vital do artista.

Así, recolle desde os seus inicios costumbristas na Academia de San Fernando de Madrid e o seu contacto coa vangarda en París, ata as experiencias indixenistas e as magníficas postais europeas que se plasmaron na súa estancia en México.

Arturo Souto (Pontevedra 1903 - México 1964) foi fillo do maxistrado e pintor Arturo Souto Cuero. Instalado en Madrid, ingresou na escola de San Fernando, onde coñeceu a Dalí. Posteriormente, viaxou a París en 1926 e empapariase da arte última do século XIX (Bonnard, modernismo, Toulousse-Lautrec), pero tamén da vangarda histórica, amosando unha importante predilección por De Chirico.

Coa guerra civil, participa activamente do bando republicano. Así, exporía no pavillón de París realizado por Sert onde estaba o Guernica de Picasso.
O final da guerra arrastraríao a un exilio no que exhibiu a súa obra pola Habana, Nova York, Los Ángeles e Filadelfia. En 1942 instalaríase en México e se entusiasmou coa obra dos muralistas. Na década dos 60 regresou a España amosando as súas pinturas en distintas exposicións, pero en 1964, retornou a México onde falecería en xullo.

Até mediados do mes de setembro, o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) acolle a exposición 'Estades preparados para a televisión?', unha mostra comisariada por Chus Martínez e realizada en colaboración co Museu d'Art Contemporani de Barcelona.

A mostra, que se reparte entre o hall de entrada, baixo e primeiro piso do museo, trata de explicar que é o que fai posible a televisión e a relevancia que adquire a produción artística neste medio.

O proxecto expositivo está dividido en 10 capítulos separados por temáticas. En cada un destes apartados se proxectan vídeos e fragmentos de programas de televisión que axudan a repensar este medio de comunicación. En total, a mostra está formada por máis dun centenar de traballos de artistas e filósofos.

Con motivo da celebración, durante todo este ano, do programa '2011, Ano Cunqueiro', a Casa da Parra de Santiago acolle ata finais do mes de xuño a exposición itinerante 'No niño novo do vento', unha mostra que exhibe todo tipo de fondos documentais, obxectos persoais, manuscritos e primeiras edicións das principais obras de Álvaro Cunqueiro.

O programa '2011, Ano Cunqueiro' ofrece dende o pasado mes de febreiro e ata finais de decembro un completo abano de actividades, a través do que a Consellería de Cultura e Turismo busca enxalzar o enxeño e a liberdade creadora que definiron a traxectoria literaria de Álvaro Cunqueiro. Así, o xenial escritor é tamén obxecto da exposición itinerante 'No niño novo do vento', que pode visitarse na Casa da Parra de Santiago de Compostela ata o vindeiro 26 de xuño.
Promovida pola Xunta de Galicia, a Fundación Penzol e a Editorial Galaxia, baixo o comisariado de María García Liñeira e Víctor F. Freixanes, a mostra exhibe todo tipo de fondos documentais, obxectos persoais, manuscritos e primeiras edicións das principais obras de Cunqueiro.

Tras a súa estadía en Santiago, 'No niño novo do vento' –que foi inaugurada o pasado mes de abril en Mondoñedo– visitará Ourense, Lugo, A Coruña, Pontevedra e Ferrol, para acabar o seu percorrido a finais de decembro en Vigo cunha instalación na Fundación Penzol.

A Galería Factoría Compostela reúne nun mesmo espazo expositivo 'Proxecto Costa da Morte', de Luis González Palma, Fran Herbello e Graciela Sacco, e 'Crebas', de Manuel Sendón.

**'Proxecto Costa da Morte' é o resultado de invitar tres artistas (Luis González Palma Graciela Sacco, Fran Herbello) a traballar na bisbarra, sen ningunha esixencia narrativa ou descritiva. Non se trataba de realizar tres reportaxes sobre esta zona, senón de convertela en territorio de creación artística, de modo que aparecese reflectida só na medida que eles o determinasen libremente en función dos seus proxectos estéticos.

**'Crebas' de Manuel Sendón. A dureza do mar dá lugar a sucesos sorprendentes. Pero é moito máis sorprendente, sen dúbida, a forma en que son vividos e, sobre todo, en que son relatados posteriormente. Estas imaxes non pretenden describir as crebas, que é como as chaman os que as buscan pola ribeira, senón suxerir. Un intento de achegarse ao potente imaxinario do mar que existe na Costa da Morte.

Durante os tempos da emigración masiva cara ás Américas, os peiraos galegos enchéronse de escenas cunha gran carga de emotividade. Imaxes grises de cara tristes, de familiares despedíndose, de nenos chorando e de barcos partindo, deixando tras de si un halo de mágoa que aínda hoxe nos atrapa. A cámara de Alberto Martí captou cada un deses momentos nos portos da Coruña e Vigo, entre os anos 1957 e 1963.

Organiza: Consello da Cultura Galega

A exposición 'Cómo nos miran' reúne fondos da colección permanente do CGAC e a colección Fundación ARCO. Con obras que abranguen un período de case trinta anos -de 1970 a 2007- e con autores de xeracións e xeografías distintas, a mostra incide sobre os modos nos que a (auto)representación se manifesta tras cuesionarse convencións historicamente construídas.

Así, a ollada destas representacións ábrese a formulacións que dialogan coa propia historia da arte e con actitudes procesuais e conceptuais que interrogan medios coma a fotografía.

Por outra banda, pódense observar obras nas que a ollada se constrúe coma un discurso político tanto nun sentido tradicional coma nunha dirección máis restrinxida a cuestións de identidade sexual e de xénero.

A exposición reúne a obra dos seguintes artistas: Albano Afonso (Brasil, 1964), Stephan Bakenhol (Alemaña, 1957), Artur Barrio (Portugal, 1945), Sergey Bratkov (Ucrania, 1960), Jiri David (Chequia, 1956), Willie Doherty (Irlanda do Norte, 1959), Valie Export (Austria, 1940), Annette Frick (Alemaña, 1957), Alberto García-Alix (España, 1956), Anna Bella Geiger (Brasil, 1933), Robert Kinmont (Estados Unidos, 1937), Marie Jo-Lafontaine (Bélxica, 1950), Urs Lüthi (Suiza, 1947), Anna Maria Maiolino (Italia, 1942), Boris Mikhailov (Ucránia, 1938), Muntean/Rosenblaum (Austria, 1962 e Israel, 1962), Carlos Pazos (España, 1949), Ulrike Rosenbach (Alemaña, 1943), Thomas Ruff (Alemaña, 1958), Regina Silveira (Brasil, 1939), Beat Streuli (Suiza, 1957), Gail Thacker (Estados Unidos, 1959), David Wodjanorwicz (Estados Unidos, 1954-1992), Akram Zaatari (Libia, 1966).

A Galería José Lorenzo inaugura 'Emblemas', unha mostra de 15 obras –14 pinturas e unha escultura- de Carlos Álvarez las Heras, novo artista leonés que exhibe por primeira vez a súa obra pictórica na cidade compostelá.

A mostra, de moi ampla oferta temática, constitúe unha reunión excelente de soportes e procedementos. Diferentes técnicas e dimensións nas que Las Heras é capaz de desenvolver o seu particular trazo. Mediante un código de representación personalísimo, todas as obras xiran ao redor da plasmación de figuras arquetípicas e emblemáticas, desde as referencias mitolóxicas (Sanson e Dalila, Poncio Pilatos) aos retratos parisienses en Montparnasse.

O estilo particular de Las Heras, con grosos contornos que recortan figuras de tamaño desmesurado, alude lixeiramente a Picasso e á pintura alemá de vangarda. Unha plástica directa, con referentes no mundo do cómic e a ilustración, pero con gran carga e contido conceptual na súa utilización da cor.

Carlos Álvarez Las Heras (León, 1982) artista independente, reside e traballa no seu estudo de Madrid desde o ano 2000, con dedicación exclusiva á creación pictórica. Ten unha traxectoria moi intensa no mercado artístico contemporáneo con numerosas exposicións e colaboracións en toda España e Europa. En 2005 recibiu a medalla ao mérito artístico no Colexio de España de París. As súas exposicións en Manchester a cargo do Instituto Cervantes e o interese que mostrou pola súa obra AENA, coa mostra de obra recente na T2 do aeroporto Madrid Barajas, dan conta da súa gran proxección nacional e internacional.

Factoría Compostela acolle a nova exposición de Ángel Garraza. En 'Cosas y causas', o artista explora unha vez máis territorio que transcende a materia a través da súa propia continxencia; a dúctil pegada do humano no natural; a nosa fráxil identidade e o noso van afán por concretar o que non pode ser senón eternamente cambiante.

O tempo é o compoñente decisivo na obra de Ángel Garraza. Non é o tema, senón a materia prima das pezas que esculpe coa mesma serenidade con que o paso dos anos nos modela e define. Poderosa analoxía: esculpir para ser esculpido.

Non hai disciplina artística máis ligada á forma que a escultórica. Forma, como atributo da materia, pero tamén, con Gombrowicz, como propiedade relacional; como aquilo que nos identifica e distingue, como recordo, sentimento e conciencia.

Ángel Garraza expuxo na maioría das cidades españolas e en varios países europeos: Alemaña, Francia, Finlandia, Italia, Portugal, Dinamarca, Holanda, Suíza, Bélxica e tamén en lugares como Tokyo, Kyoto, Seúl e Taipei. A súa obra encóntrase en numerosos museos internacionais e en importantes coleccións públicas e privadas.

No ano 2006, a Fundación BBK presentou en Bilbao unha grande exposición retrospectiva. Tamén se mostro o seu traballo na galería Astarté de Madrid, no Pazo da Cultura de Pontevedra, no Museo González Martí de Valencia e no Museo Ariana de Ginebra. Ese mesmo ano foi seleccionado polo Clayarch Gimhae Museum de Corea para participar na mostra internacional "Architectural Ceramics" xunto aos traballos de William Daley, Tony Hepburn, Jun Kaneko, Betty Woodman,… entre outros.

Os seus máis recentes exposición individuais tiveron lugar na Sala Luzán de Zaragoza, onde mostrou unha importante representación os seus últimos traballos (maio 2008) e na Feira Art Amsterdam da man da Galería DeWitte Voet, coa exposición Things and Causes (maio 2009)

A súa última exposición individual tivo lugar na galería Xordana Espacio de Madrid (Novembro 2010).

Recentemente participou na exposición "Regards Complices" organizada por Ateliers d´Art de France no Musée Languedocien de Montpellier e na mostra itinerante "Cerámica Española siglo  XXI" organizada polo National Taiwan Craft Institute e exposta no Cao-tun Craft Museum, no Kaohsiung Museum e no Yingge Ceramics Museum de Taiwan (2010).

Ata finais do mes de xuño, a Galería Sargadelos acolle a exposición '6MPasos', dos fotógrafos Andrés Fraga e Juan Rivas “Coru”, unha proposta expositiva que recolle a viaxe realizada desde o punto máis boreal da Europa continental, o cabo de Nordkapp en Noruega, ata a cidade galega de Santiago de Compostela, seguindo un dos trazados do Camiño de Santiago.

A viaxe está protagonizada por dous mozos, Juan Rivas “Coru” e Andrés Fraga, que percorreron 6.000 km a pé a través de diferentes países da Unión Europea, visitando as cidades e lugares máis representativos do Camiño. Desde os -10 Cº da planicie polar de Laponia ata as terrazas soleadas de Riga, as diferentes paisaxes, culturas, linguas e arquitecturas, xunto coas experiencias que os dous protagonistas narran en primeira persoa, conforman unha visión galega e en galego da Europa na que vivimos.

Os protagonistas son ao mesmo tempo narradores, creando imaxes espontáneas e cotiás dunha viaxe, sen esquecer a calidade técnica e estética das grandes paisaxes naturais e urbanas. Este é un recurso máis que os dous autores poñen a disposición da xente nova de Compostela e daqueles que estean interesados por coñecer e explorar as novas posibilidades que a viaxe, como proxecto cultural ten asociado neste tempo: o intercambio de información, a utilización das redes sociais, o papel dos medios de comunicación, por citar algunhas das facetas que estes dous composteláns exploran ao longo dos meses nos que crearon, realizaron e traballaron neste proxecto.

A galería SCQ acolle ata finais do mes de xullo a primeira exposición en España do artista alemán Tobias Lehner, pintor pertencente á Nova Escola de Leipzig.

Tobias Lehner (Regensburg, 1974). Formado na renomeada escola de pintura de Leipzig, o artista abandonou a figuración e optou por seguir unha vía abstracta. Lenzos de grandes formatos, xeometrías creadas directamente nas teas, profundidade e velocidade, son algunhas das características inherentes á súa obra. Quizais a súa infancia pasada arredor do mundo da música o fixese unha persoa máis conectada ao mundo dos sentidos e intuicións, e por iso non necesite a figuración. De feito, afirma que esta o limita á hora de expresarse.

O Mundo é abstracto e desafiante dunha planificación; non importan as liñas rectas que debuxemos pola terra fóra, esas liñas son humanas e durarán o tempo que teñan que durar, xa que en calquera momento un volcán ou terremoto vólvenas facer onduladas e a-xeométricas ao ollo. De aí xorde o título desta mostra na galería SCQ, FRIKTION, a fricción que dúas placas tectónicas exercen unha sobre outra provocando un terremoto - no último ano e medio todo o mundo tremeu ao ver como Fukushima, suposto exemplo da máxima preparación para unha catástrofe, sucumbía fronte a forza da Natureza. Tamén máis recentemente, o terremoto que sacudiu Lorca; todas estas son noticias que chegan ao oído do artista mentres este pinta no seu estudo, procurando transmitir a cada unha das súas teas esa sensación de velocidade e fricción que el mesmo sente ao escoitar o que acontece polo mundo. O Microcosmos/Macrocosmos está presente na pintura de Tobias Lehner, mellor dito, esta dicotomía É a pintura de Tobias Lehner. E é imposible separala do resto do mundo, porque todo o que acontece deixa a súa pegada en cada capa de tinta que pinta nos seus lenzos. Capas de pintura que vai aplicando e destruíndo, facendo todo un proceso de creación e destrución ata presentar un resultado final que obriga o espectador a necesitar tempo para observar e descubrir os detalles que deixou semiocultos e que, non obstante, compoñen a obra que temos fronte aos nosos ollos.

O traballo de Tobias Lehner é un enorme traballo de continuidade, no que non existen series, toda a súa obra é unha xigantesca serie que está en constante transformación, un traballo delicado e espectacular dentro do mundo da arte contemporánea actual.
A obra deste novo artista xa se encontra nalgunhas das máis importantes coleccións a nivel mundial como a colección do Museo ESSL de Viena, o Kunstmuseum de Stuttgart, o FNAC de Francia, a colección OLBRICH de Colonia, o Museo ARARIO de Seul, entre outras, facendo de Tobias Lehner unha das figuras máis interesantes e destacables dentro do mundo da arte contemporánea.

A galería de arte Espacio48 acolle ata finais do mes de xullo a exposición 'De paso' de Vicente Prego, unha mostra na que o artista coruñés reflicte as súas impresións sobre paisaxes que lle impactaron, mostrándoos dende unha perspectiva distinta e moi persoal.

Vicente Prego (A Coruña, 1957) fórmase plásticamente na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela. Percorreu diferentes cidades de Galicia e España con múltiples exposicións individuais e colectivas. A súa obra estivo presente en varios certames ARCO de Madrid. Recibiu diversos premios, entre eles, os conseguidos no II e o IV Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo en 1991 e 1996. Cabe destacar a súa presenza na mostra colectiva “Compostelarte” do Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela en 2007; na exposición “Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova” do Instituto Cervantes de París, que abordou en 2008 algunhas das obras de artistas galegos de gran interese no panorama artístico do século XXI; así como a súa mostra individual “Diecinueve Tablas” no Centro Social Caixanova de Vigo, en 2009. A súa obra está presente no fondo de importantes coleccións de institucións e museos: Deputación Provincial da Coruña, Colección Unión Fenosa, Xunta de Galicia, Consorcio de Santiago, Universidade da Coruña, Colección Caixanova, e Colección Caixa Galicia, entre outras.

A obra de Prego fluctúa entre o conceptualismo e o informalismo de estrutura xeométrica. Nas súas representacións insinúa paisaxes ou interiores onde os obxectos son sínteses de trazos nun ambiente que consegue diluílos. As texturas e materiais son os factores que definen a súa obra, así como a investigación sobre o paso do tempo, e como este determina o resultado final das súas pezas. Un resultado cargado dun lirismo moi persoal, un talante intimista que confire certo misterio e unha intensidade que persiste e que impregna ás súas escenas dunha forte significación.

Nesta nova proposta, o artista reflicte as súas impresións sobre paisaxes que lle impactaron, mostrándoos dende unha perspectiva distinta e moi persoal, cubríndoos dunha aura que salienta as cualidades atmosféricas que rodearon a súa percepción. Unha etapa suxestiva, que non deixa de ser un punto intermedio, unha fase de reflexión que el mesmo considera como un momento “de paso”.

O novo artista compostelán Olmo Blanco expón ata mediados do mes de xullo unha serie dos seus últimos traballos.

OLMO BLANCO (Santiago de Compostela, 1982) Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Salamanca. A súa linguaxe cuestiona a oferta da sociedade de consumo mediante sutís formulacións que transcienden ao convencionalmente estético. Deixa clara a súa negación ante as posicións de poder e ridiculiza calquera valor establecido. Define as súas Instalodecoracións como copias pobres da riqueza. Lixo disfrazado.

No ano 2008, Olmo Blanco realizaba a súa primeira exposición individual nesta galería e sorprendíanos cunha obra dotada dunha grande carga sarcástica, que ironizaba sobre o imposto como estándar na actual sociedade de consumo. Agora, nesta segunda mostra individual en METRO, Olmo Blanco refréscanos cunha obra que parte do concepto "instalodecoración", un termo acuñado por el mesmo e que fai referencia á versión pobre de decoracións luxosas.

Nun laborioso proceso de traballo baseado na repetición de códigos ornamentais, o debuxo desenvólvese no espazo facendo referencia a esquemas decorativos de tipo xeométrico, relacionadas coas decoracións clásicas e reflexionando sobre cuestións como a asimilación de influencias externas, a pobreza ou o falso luxo, a artesanía e a arte, a versión e o orixinal ou o pasado e o presente.

Son de destacar as súas instalodecoracións realizadas nos últimos anos sobre paredes, chans, obxectos de uso cotián ou de refugallo, ou sobre po, o que o levou a ter sido seleccionado para participar en prestixiosos certames como a XXXI Bienal Internacional de Pontevedra 2011 (Intervención Zona Portuaria de Vilagarcía), dirixida por Santiago Olmo ou "Expanding Drawing", comisariada por Piar Ribal en Espazo Atlántico 2011.

Durante o mes de xuño, a Casa das Asociacións acolle a exposición colectiva feminina 'Que ves cando me ves?', unha mostra que propón unha revisión diverxente das cuestións de xénero, que incumben problemáticas tan diversas como os dereitos da muller, alcanzados ou aínda incrustados nun proceso utópico de consecución, a contemporánea incorporación da muller ao mundo laboral ou a relación dialóxica entre éste e o ámbito doméstico.

Artistas Participantes
BEATRIZ SUÁREZ SAÁ / CARMEN CABANEIRO / CARMEN HERMO / LAURA PIÑEIRO
MAGATZEM 909 MC / MARÍA CHENUT / MARÍA MEIJIDE / MARÍA MOVE / MONTSE REGO
NANDA CABALEIRO/ PAULA CABALEIRO / PAZ VICENTE / SHEILA PAZOS / SILVIA CAPELO
TANIA PÉREZ ARRIBAS / BASILISA FIESTRAS / RENATA OTERO / XEDES LEÓN / SILVIA CAPELO

Despois de séculos e séculos de patriarcado e de exclusión das mulleres dos espazos de decisión, a artista contemporánea reivindica a dimensión cultural da muller, abrindo unha liña de debate, discusión e reflexión crítica.
Que ves cando me ves? propón unha revisión diverxente das cuestións de xénero, que incumben problemáticas tan diversas como: os dereitos da muller, alcanzados ou aínda incrustados nun proceso utópico de consecución; a contemporánea incorporación da muller ao mundo laboral, a relación dialóxica entre éste e o ámbito doméstico; a asimétrica concepción da maternidade e a paternidade; o tratamento da imaxe da muller nos medios de comunicación e nos campos da publicidade e a moda, como así tamén, a analoxía histórica que frecuentemente se debuxou entre a figura feminina e as artes "menores"; a ambigüidade en canto ao xénero ou a transexualidade como transgresión do xénero, etc."
Comisaria: Paula Cabaleiro

A ONGD Implicadas no Desenvolvemento organiza unha exposición de ilustracións coa temática do xénero e a pobreza, que plasma a visión (ollos) que teñen da cooperación as voluntarias a través das mans das ilustradoras que se encargan da parte artística (mans).

Implicadas no Desenvolvemento é unha Organización Non Gobernamental de Cooperación ao Desenvolvemento (ONGD) galega apartidaria e aconfesional fundada en 1998. Esta actividade está enmarcada dentro dun proxecto maior de Implicadas denominado “Recuperar as mans. Proxecto para a promoción do intercambio e o achegamento do mundo da cultura e a cooperación”, que ten como obxectivo contribuír á creación dunha alianza global, da cidadanía do Norte en colaboración coa do Sur, que, dende o enfoque de xénero, leve á erradicación da pobreza.

+info: www.200implicadas.com ;  www.implicadas.com ; http://www.implicadas.blogspot.com/

Lugar: 3º andar, no horario de apertura da biblioteca

A Biblioteca Galicia da Cidade da Cultura acolle ata finais do mes de xullo 'Un Percorrido polo Universo Borgeano', unha mostra na que se poden ver os diferentes aspectos que formaron a vida e a obra de Jorge Luis Borges, desde a súa mocidade ate a súa morte, ocorrida hai 25 anos.

Na mostra, que ten carácter foto-biblio-hemerográfica e documental, ten especial significación, como non podía ser doutro xeito, os seus libros. Exemplares de todas as primeiras edicións dos libros de Jorge Luis Borges, ademais de libros asinados e dedicados por el, libros da súa biblioteca persoal, edicións especiais, libros prologados e traducións.

A parte hemerográfica cobra tamén destaque. Como se sabe, Borges nunca escribiu novelas, só poesías, contos e ensaios, e dado que a súa extensión así o permitía, foron publicados en moitos casos de inicio en revistas literarias, revistas de interese xeral ou xornais. Expóñense algunhas destas publicacións.

Así mesmo poderán apreciarse diferentes retratos de Borges tomados por algúns dos máis importantes fotógrafos, e en diferentes etapas e situacións da súa vida, algunhas delas poñendo en evidencia o seu extraordinario sentido do humor.

Inclúese ademais un apartado documental, onde se presenta correspondencia persoal, selos postais, moedas conmemorativas, artigos xornalísticos, etc.

Este conxunto permitiralle ao espectador achegarse ao mundo fascinante deste escritor imprescindible.

Co obxectivo de dar a coñecer o Plan Director da Catedral de Santiago, o Consorcio de Santiago organiza unha exposición divulgativa que pon en valor a importancia deste documento, que servirá de base para a posta en marcha dunha estrutura estable de restauración e mantemento para a Catedral de Santiago. A mostra, aloxada no Pazo de Xelmírez, inclúe paneis explicativos e maquetas sobre a investigación previa dende os primeiros debuxos da catedral do século XVII.

A mostra presenta unha maqueta da basílica realizada a partir dos planos dos alzados das súas diferentes fachadas. A Fundación Barrié colabora coa iniciativa e achega o material audiovisual que recrea de xeito virtual o Pórtico da Gloria, así como o son dos instrumentos do coro de anciáns do conxunto.

Sebastião Salgado presenta unha exposición sobre o MST, Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem-terra do Brasil, formada por case medio cento de imaxes nas que se plasma a realidade e a loita pola supervivencia de toda unha comunidade.

A mostra está artellada en torno a cinco temas :

- 'Gente da terra'
- 'Trabalhadores da terra'
- 'Força da vida' (a loita pola supervivencia)
- 'Migrações para a cidade' (as condicións de vida en viadutos, favelas, as delegacións e a construción civil).
- 'A luta pola terra' (acampamentos, os asentamentos, a violencia no campo e a actuación do MST)

A Galería de arte Citania acolle ata finais do mes de xullo unha nova exposición da man do escultor portugués Paulo Neves. A mostra está composta dunha colección de esculturas que expón por primeira vez en Santiago de Compostela.

A presentación correrá a cargo do artista Paco Pestana que lle dá o relevo unha vez finalizada a súa exposición inaugural da nova etapa de Citania. Paulo Neves amosa unha obra compacta, seria, na que os distintos materiais, que domina á perfección, se converten en dúctil materia transformada en tótems ou en formas orgánicas.

O artista atopa na natureza, sobre todo da súa terra, os modelos perfectos para crear unha obra á que lle imprime un estilo persoal e inconfundible. É un estilo construído e traballado ao longo de máis de trinta anos de profesión na que a súa independencia e a súa humildade fan das súas pezas unha obra humana, que lexitima á perfección o relato contemporáneo, e leva á práctica os discursos das vangardas revolucionarias ao fundir o arte coa vida.

Paulo Neves ten obra exposta en Galicia, España, Portugal e Alemania: Museu de Arte Moderna de Porto, Museu de Lugo ou Biblioteca Raúl Brandao de Guimaraes, entre outros. Desde os anos 80 ten realizado numerosas exposicións individuais e colectivas. Obtivo numerosos recoñecementos como a Mençao Honrosa do Prèmio Nacional de Escultura /Homenagem a Aureliano Lima (Gaia, 2000) e o Prémio Águas do Minho e Lima, XIII Bienal de Cerveira. Ademais, conta con numerosas esculturas públicas en Portugal, España e Brasil.

Ata finais do mes de xullo, a galería José Lorenzo acolle unha exposición colectiva do galego Grupo Atlántica, con obras de Antón Lamazares, Menchu Lamas, Antón Patiño, Antón Goyanes e José Freixanes, entre outros.

A mostra, que substitúe á exposición do pintor leonés Álvarez las Heras, estará aberta ao público ata o día 23 de xullo e contará con pezas de destacados autores do devandito movemento. O expresionismo sinóptico de Menchu Lamas, a intensidade da cor de Antón Patiño, o informalismo onírico de Antón Lamazares, as manchas rítmicas de Antón Goyanes ou a indeterminación cromática de Freixanes, entre outros, danse cita na galería José Lorenzo.
Os asistentes poderán considerar a inclinación romántica do Grupo Atlántica pola súa pertenza ao mundo nórdico. Na exposición tamén se poderán observar as prístinas mencións - especialmente na imaxe rotunda, enérxica e impactante - ao Expresionismo Abstracto Americano, que tamén se achan vinculados ao romanticismo e interpretan un mesmo costume.

Resulta inescusable, a día de hoxe, falar de arte galega contemporánea sen mencionar ao Grupo Atlántica (1980 -1983). Un movemento, formado a principios dos 80, co obxectivo de crear, dende Galicia, unha arte internacional vinculada á poética romántica, á renovación da arte española e a unha nova estética que afectou á concepción da arte daquela época.
En tanto que nacionalista ideoloxicamente, o Grupo Atlántica xorde como colectivo que pretendía "discutir do país" e meditar sobre métodos, formulacións, procedementos e filosofía da plástica vixente. De poética romántica, vinculados a un pasado precristián e con procedementos irmáns do expresionismo abstracto americano trataban de plasmar a identidade cultural nas súas obras.

Ata comezos do mes de setembro, o artista austríaco Thomas Jocher presenta na Galería Trinta 'Aquí mismo', unha mostra dos seus últimos traballos pictóricos.

De formación conceptual, Thomas Jocher é un artista enigmático que se vale das imaxes como escusa para reflexionar sobre o proceso de percepción, empregando a linguaxe pictórica a modo de xogo no que se contradín e entrelazan contornos iconográficos de obxectos cotiáns revestidos de sutís pinceladas de humor que os transforma en algo digno dunha mirada distinta.

'Fotógrafos da Natureza. Wildlife photographer of the year 2011' reúne unha selección de imaxes presentadas ao concurso anual Wildlife Photographer of the Year, organizado pola BBC e o Museo de Historia de Londres.

O certame, que celebra este ano a súa edición número trinta e seis, está aberto a fotógrafos profesionais e afeccionados de todas as idades, e pretende promover o crecente interese pola natureza e o medio ambiente, converténdose no máis prestixioso certame mundial de fotografía de natureza do panorama internacional.  Nesta edición recibíronse un total de 31.152 imaxes procedentes de máis de 80 países. A mostra que se poderá contemplar en Compostela amosa unha selección realizada por un xurado internacional, integrado por profesionais da fotografía e doutros medios audiovisuais, co traballo de 90 fotógrafos, procedentes de 25 países diferentes.

En plena era dixital, as máquinas de escribir pasaron a ser case reliquias que nos retrotraen a épocas máis románticas nas que literatos, guionistas, xornalistas ou oficinistas traballaban entre carretes de cinta, líquido corrector e o entrañable son que se producía ao teclear nas súas inseparables máquinas, cos dedos manchados de tinta. Agora, convidámosvos a reflexionar sobre cal foi o papel da máquina de escribir na configuración da nosa historia contemporánea e de como a súa evolución naceu da necesidade de comunicación do ser humano.

Comisarios: David Barro e Alfredo Sirvent
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

Esta exposición é unha homenaxe á radicalidade e eficiencia que achegou a máquina de escribir na aceleración do ritmo das comunicacións e as relacións sociais e que supuxo unha revolución para o mundo gráfico e profesional en xeral.

A Colección Sirvent, de onde provén este significativo legado que expomos, dispón dunhas 3.500 máquinas de escribir, das cales 2.500 están preparadas para o seu normal funcionamento grazas a unha restauración moi rigorosa. Para esta exposición seleccionáronse máis de 120 unidades que representan o máis destacado da historia universal das máquinas de escribir. A mostra complétase con algunhas intervencións site-specific de artistas contemporáneos, unha significativa selección de carteis publicitarios, caixas orixinais de cintas de escritura e outros instrumentos, tales como protectores de cheques, afialapis, fotografías e métodos curiosos de mecanografía.

Propomos un percorrido cronolóxico que comeza coa emblemática Sholes & Glidden (1873), coñecida mundialmente como The Typewriter. Foi a primeira máquina de escribir producida comercialmente e que traballaba unicamente con maiúsculas, unha ferramenta que se subministraba cunha mesa que nos lembra as das máquinas de coser, así como a súa primeira decoración. Outras como a Crandall-New Modell (1884) descóbrennos decoracións en ouro e nácara, e empregan un cilindro impresor en vertical.

Tamén atopamos teclados, anagramas e máquinas americanas con marca e teclado ruso, como a clásica Underwood n.º 5 (1901).

Curiosas son tamén outras máquinas como a alemá Thürey (1909), que se asemella a un instrumento musical e da que só se coñecen cinco en todo o mundo, porque foi de escasa fabricación; a Brooks (1887), que imprime de atrás cara a adiante; a Polygraph (1903), unha das máis buscadas por coleccionistas de todo o mundo e que en teclado curvo só se fabricou no modelo aquí presentado; a ODELL (1888), de base redonda, cuxo primeiro modelo que presentamos é o único que se fabricou con catro pés con forma de garra ou a Columbia (1885), que utilizou un sistema de espazado proporcional que establecía o espazo segundo o tamaño da letra.

Aquí encontramos máquinas de escribir normais, de escribir música, de taquigrafía (estenotipias), de escritura en braille, de escribir sobre superficies planas, de xoguete, de escritura encriptada para espías, de abecedario xaponés ou árabe, máquinas con símbolos da S.S. etc. Todo para entender, ilustrar e contextualizar a evolución do procedemento mecánico da escritura, partindo de que a máquina de escribir lles outorgou un carácter máis oficial e rigoroso aos escritos, ao tempo que supuxo tamén un paso importante para o ingreso masivo da muller no mundo laboral, como dactilógrafa.

A exposición complétase coa intervención de catro artistas contemporáneos: tres españois, Misha Bies Golas, Jorge Perianes e Ignacio Uriarte, e o portugués José Lourenço.

Typewriter. A historia escrita a máquina é, en definitiva, unha fascinante historia sobre a evolución do procedemento mecánico da escritura.

Un cento de gravados de Pablo Picasso chegan á Sede da Fundación Caixa Galicia de Santiago para quedarse ata o outono. A 'Suite Vollard', realizada para o marchante francés Ambroise Vollard entre 1930 e 1936, estivo máis corenta anos agochada nun banco parisino, e foi exhibida por primeira vez en 1979. Hoxe constitúe unha das series de impresións máis importantes da historia da arte, só comparable ás de Rembrandt e Goya.

As estampas con augaforte, augatinta, aguada, punta seca, buril ou rascador son dunha inusitada riqueza técnica e temática. As escenas beben da arte helénica e do seu potente erotismo: o obradoiro do artista póboase de minotauros, sátiros, deuses, heroes e faunos que encarnan as obsesións e os atormentados pasaxes de ternura, paixón e soidade da biografía sentimental e creativa de Picasso.

A Fundación Novacaixagalicia deseñou un programa de actividades paralelas para acompañar aos visitantes na xornada inaugural. De 12 a 14 e de 16 a 21.00 horas, o Servizo Didáctico da entidade xestionará un recinto habilitado especificamente no que se desenvolverá un obradoiro de estampado, aberto ao público, no que os afeccionados á arte poderán descubrir os segredos desta técnica artística e realizar os seus propios gravados. Ademais, reforzouse o programa de visitas guiadas, cun experto que desentrañará os numerosos segredos destas espectaculares obras ás 12.30, 17, 18.30 e 20 horas.

Os case cen gravados que se expoñen na antiga Casa Grande do Pozo compostelá foron executados entre setembro de 1930 e xuño de 1936 con técnicas moi diversas, como buril, punta seca, augaforte e augatinta ao azucre. O seu emprego de maneira inusual e sorprendente (Picasso aplicaba por exemplo os ácidos con pincel para conseguir estrañas veladuras, ou utilizaba liñas puras, moi simples) dotaron ás estampas dun “extraordinario naturalismo sensual”, segundo os organizadores da mostra.

O seu emprego de maneira inusual e sorprendente (Picasso aplicaba por exemplo os ácidos con pincel para conseguir estrañas veladuras, ou empregaba liñas puras, moi simples) dotaron as estampas dun “extraordinario naturalismo sensual”, segundo os organizadores da mostra.
No conxunto exposto agora pódense apreciar claramente catro temas (o obradoiro do escultor, o minotauro, Rembrandt e a batalla do amor) máis tres retratos de Ambroise Vollard, realizados en 1937 para completar o centenar de gravados.

Algunhas referencias teñen a súa orixe nun relato breve de Honoré de Balzac, titulado ‘Le Chef-d’œuvre inconnu’ (‘La obra maestra desconocida’, 1831), a lectura do cal impresionou fondamente a Picasso. Nel nárrase o esforzo dun pintor por atrapar a vida mesma a través da beleza feminina e formula premonitoriamente as orixes da arte moderna, da que Picasso vai ser un dos principais forxadores. 

As relacións entre arte e vida, encarnadas metaforicamente na relación entre o artista e a modelo, reflíctense claramente no texto de Balzac, pero Picasso, que tratou este tema tamén en cadros, debuxos e outras series de gravados dende 1914, non se limita aquí a realizar unhas meras ilustracións del senón que, servíndose deste mito moderno, entretece os acontecementos da súa propia vida coa práctica da arte.

Deste xeito, nestas pranchas podemos descubrir moitos trazos da biografía sentimental de Picasso: a súa ruptura matrimonial con Olga Koklova; os amores prohibidos con Marie Thérèse Walter, daquela menor de idade, para quen Picasso se converte en Pigmalión, ese mítico escultor cretense que modelou unha estatua tan fermosa que se namorou dela e pregou ao ceo que a dotase de vida e sensualidade; e, por último, a súa relación conflitiva con Dora Maar. Pero tamén se poden apreciar noutros destes gravados algúns dos temas iconográficos que van configurar o ‘Guernica’, traxedia contemporánea que afectou a Picasso moi persoalmente e que universalizaría no seu célebre cadro.

Pablo Picasso (Málaga, 1881 - Mougins, 1973) está universalmente considerado un dos xenios da arte de todos os tempos. O seu pai, pintor e profesor foi quen o iniciou no debuxo e na pintura. Instalado na Coruña dende 1891 (nomearan ao seu pai docente dun instituto local), en 1895 trasladouse coa súa familia a Barcelona, onde se rodeou dun grupo de artistas e literatos entre os que cabe citar os- pintores Ramón Casas e Santiago Rusiñol, cos que adoitaba reunirse no bar Els Quatre Gats.
Entre 1901 e 1904 Picasso alternou a súa residencia entre Madrid, Barcelona e París, mentres a súa pintura entrou na etapa denominada “período azul”, fortemente influída polo simbolismo. Na primavera de 1904 decidiu trasladarse definitivamente a París.

Na capital francesa trabou amizade, entre outros, cos poetas Guillaume Apollinaire e Max Jacob e co dramaturgo André Salmon; entrementres, a súa pintura experimentou unha nova evolución, caracterizada por unha paleta cromática tendente ás cores terra e rosa.

A finais de 1906 empezou a traballar nunha composición de gran formato que ía cambiar o curso da arte do século XX: Les Demoiselles d'Avignon (Las señoritas de Aviñón). Da súa estreita colaboración con Georges Braque xurdiu o cubismo, un estilo revolucionario que acabou co sistema tradicional de representación ilusionista do espazo, as consecuencias do cal chegan ata os nosos días. Ambos os dous artistas, partindo das ensinanzas de Cézanne, inventaron unha nova linguaxe baseada na fragmentación e a simultaneidade da representación da forma, na reinterpretación dos obxectos, cunha grande austeridade na cor (cubismo analítico) que foi facéndose paulatinamente máis abstracta (cubismo sintético).

Na segunda metade dos anos vinte, contaxiado polo ambiente surrealista, os personaxes das súas obras distorsiónanse e os seus temas fanse paulatinamente máis dramáticos. Aínda que participou na exposición surrealista de 1925, nunca se vinculou formalmente con ese grupo. Tras o bombardeo aéreo de Guernica, pintou unha gran pintura mural que presentou no pavillón da República Española na Exposición Universal de París de 1937.

Na década dos cincuenta realizou numerosas series sobre grandes obras clásicas da pintura, que reinterpretou a xeito de homenaxe. Picasso desenvolveu simultaneamente un importante labor como escultor, como ceramista e tamén gravador, demostrando en cada un destes campos a mesma forza creadora que se evidencia na súa pintura. Algúns das súas series de gravados cóntanse entre as máis importantes do século XX.

Durante todo o mes de xullo a pulpería El Estanco acolle a exposición 'Siempre acabamos llegando a donde nos esperan' da artista Isabel Navarro. Todo aquel que se achegue ao céntrico establecemento poderá gozar das 15 obras que a artista seleccionou para esta ocasión.
Con esta iniciativa, a xerencia de Pulpería El Estanco pretende achegar a cultura e a arte a un ámbito cotián como o é un establecemento hostaleiro.

Miquel Navarro (Mislata, Valencia, 1945) celebra en 2012 unha traxectoria de corenta anos que o levou ao cumio como un dos grandes referentes da arte contemporánea española. Frisando este aniversario, temos o privilexio de presentar a súa serie 'Figuras para la batalla', realizada para a Cidade da Cultura.

Artista: Miquel Navarro
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

No seu percorrido polos espazos exteriores, os visitantes atopan vintecatro esculturas en aluminio mariñado macizo mecanizado duns tres metros e medio de altura. Son figuras que foron concibidas expresamente para a praza de la Cidade da Cultura, o que converte esta exposición nun evento exclusivo.

Se hai algo que fai singular a estas figuras é o aire impersoal do aluminio que replica na materia o ordenamento serial da trama urbana –un exército preparado para a batalla–. Esta organización contrasta co individualismo das pezas, cada unha lixeiramente distinta, que chama por unha identificación persoal coa figura humana de guerreiro, da que son forma estilizada.

A obra de Navarro lémbranos, dalgún xeito, os guerreiros de terracota de Xi’an, en China, considerados a oitava marabilla do mundo.

Se o artista valenciano experimenta co ordenamento de series urbanas compostas por figuras aliñadas creando tramas arquitectónicas, o conxunto de Xi’an, ao que agora lle rende homenaxe, recórdanos a intemporalidade desas mesmas formas artísticas, anteriores en máis de vinte séculos, que orbitan sobre os eixos civilizadores fundamentais da cidade, do grupo e do individuo.
 
Desta forma, Miquel Navarro ocupa os espazos abertos da Cidade da Cultura facendo unha vez máis gala do seu potente interese contextual, esforzándose en ligar esteticamente a escultura co espazo no que se recolle e adquire sentido.

A natureza estrutural da composición e materiais –totémica, xeral– e estas pequenas variacións de cada figura articulan localmente o sutil diálogo que emprenden aquí as esculturas de Miquel Navarro e a arquitectura de Peter Eisenman, responsable do deseño da Cidade da Cultura, como se propagase a continuidade que se produce a un nivel anterior entre a propia Cidade da Cultura e a paisaxe sobre a que se asenta.

A sede do Parlamento de Galicia acolle unha exposición retrospectiva sobre a orixe da institución e o autogoberno da Comunidade Autónoma que leva por título 'Aqueles primeiros anos (1981-1989)'. A mostra, de entrada libre e gratuíta, ofrece ao visitante unha visión plural sobre a etapa preautonómica e as dúas primeiras lexislaturas da Cámara lexislativa, explicando o nacemento e desenvolvemento a través dun percorrido documental, fotográfico e audiovisual.

Trátase de 24 paneis e un gran número de fotografías explicativas a través das cales o visitante pode efectuar un percorrido pola historia e as primeiras lexislaturas do Parlamento de Galicia.

Os visitantes que o desexen tamén poden efectuar unha visita guiada á sede do Parlamento de Galicia, concertando unha cita telefónica (981 55 13 00) ou a través da páxina web da institución: www.parlamentodegalicia.es

A expresión Fashion Victim utilízase para referirnos a aquelas persoas que son vítimas da moda e que se guían polos canons de beleza establecidos. A intervención de Iván Prieto na Zona “C” pretende reivindicar precisamente o contrario, para demostrar o desacerto daqueles que tratan de marcar unhas pautas estéticas determinadas.

Na sociedade actual valórase cada vez máis a imaxe que un proxecta de si mesmo, aínda que esta non sexa do todo real. Atendemos en exceso ás aparencias, buscando unha aceptación social aínda que para iso teñamos que mimetizarnos cos nosos semellantes e renunciar, por tanto, á nosa singularidade. Iván Prieto considera que, neste senso, os medios de comunicación xogan un papel fundamental, especialmente a publicidade, que nos propón un modelo de vida idílico e perfecto, que parece ser temos que tentar acadar por todos os medios. Deixándonos guiar polo seu criterio, enganados en busca da falsa perfección, esquecémonos da importancia da orixinalidade, da beleza das pequenas cousas que se atopa en cada un dos matices que nos diferencian do resto.

Lonxe de convencionalismos estéticos, a Iván Prieto o que lle interesa é a beleza do erroneamente considerado como feo. Para demostrar o seu verdadeiro potencial pon ante a nosa mirada seres mutilados, híbridos, con deformacións físicas… que nos fan sentir violentos nun primeiro momento pero ao mesmo tempo atráennos. Son tipos iconográficos que resultan curiosos e repletos dunha fermosura atípica que os fai únicos. As súas formas imperfectas logran un resultado moito máis auténtico, unha fermosura baseada en lograr a diferenciación mediante o recurso á abxección, que determina por completo a súa esencia.
A aparente dureza das obras de Iván Prieto así como o seu carácter espontáneo e informal, buscan sacudir o noso conformismo e desestabilizar o noso sistema baseado nunhas regras e normas de socialización ríxidas e nuns apotegmas relacionados coa nosa cultura, que nos impiden desinhibirnos sen medo a ser xulgados. A través destas, pretende mostrarnos a influencia que os traumas máis comúns exercen no noso modo de actuar, chegando mesmo a coartar a nosa liberdade sen que apenas nos decatemos.

Por outra banda, Iván Prieto reflexiona sobre a aparición dunha tendencia diametralmente oposta á anterior, que se dá en diferentes campos como, sen ir máis lonxe, a da arte contemporánea. Para iso, a través das súas instalacións, as veces extravagantes e con elementos conscientemente esaxerados, realiza unha crítica velada á procura da provocación pola provocación, do emprego do efectismo co fin de desviar a atención cara a onde lles interese aos diferentes axentes da arte en cada momento.

Recorrer ao oculto e ao perverso sen unha mensaxe clara, sen un discurso elaborado e coherente, convértese nestes casos nunha táctica banal e carente de significado, ou polo menos así o considera o propio artista. Desta maneira, o que Iván Prieto pretende á fin e ao cabo é atrapar ao espectador no seu propio mundo, un espazo máxico habitado polas imaxes proxectadas no seu subconsciente, un universo de fábula que cuestiona ao espectador, enfrontándolle aos seus pensamentos máis ocultos, relacionados en maior ou menor medida cos tabús culturais e sociais.

O espazo da Zona “C” convértese con Fashion Victim nunha especie de escenario teatral onde se representan as peculiaridades dun misterioso submundo animado habitado por curiosos personaxes, que alleos ao visitante que se introduce no seu terreo, permanecen impasibles, sendo conscientes da nosa presenza, pero indiferentes ás sensacións que nos causan. Unhas sensacións complexas e contraditorias, que se van xerando no espazo que rodea ás pezas, o punto de encontro entre estas e o espectador.

O baleiro que se xera entre as distintas instalacións cobra un papel fundamental, xa que acolle a quen observa e permítelle sentirse parte da caótica representación, coa que termina identificándose. Esta estraña conexión vén dada, entre outras cousas, polo emprego de formas grotescas, algo que pon de relevo as debilidades e defectos de cada un dos personaxes, o que lle confire un carácter entrañable e conmovedor, que é o que leva a que terminen resultando tan próximos. Esa proximidade é en
definitiva a que convida a penetrarnos pouco a pouco na borrosa paisaxe ideada por Iván Prieto, onde a medida que nos achegamos, imos descubrindo fragmentos dunha realidade que terminamos por aceptar como propia. Unha realidade que non se basea nuns principios establecidos, onde non existen uns modelos de comportamento ríxidos que seguir e na que cada un pode mostrarse tal e como é.
Cristina Moreiro
Comisaria

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1987) é licenciado en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid. Un escultor que se apropia dos espazos desde unha particular obsesión confesada coa deformidade e coa revisión dos tradicionais parámetros de beleza.

Cristina Moreiro (Madrid, 1984) é licenciada en Historia da Arte, Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas e Máster en Comunicación e Industrias Creativas pola USC.

Como unha proposta máis da Galería Metro, 'For Sale' é unha exposición atípica na súa concepción, que reúne artistas novos e menos novos, todos eles galegos e habituais desta galería, que mostran o bo momento que vive a creación actual.

ARTISTAS PARTICIPANTES

Luis Caruncho / Manuel Moldes / Xurxo Alonso / Morquecho / Lito Portela / Olmo Blanco / Carlos Maño / Sheila Pazos / Lomarti / Fruela Alonso / Xoan Guerreiro / Emilio Mariño / Xavier Cuiñas / Miguel Cuba / Jesús Otero-Yglesias / Belén Padrón / Elena Gómez / Neves Seara / X. Manuel Castro / Javier Cabo / Fernando Cano / Victor Hugo Costas / Marcos Juncal / Edu Valiño / Cecilio Chaves / Jorge Cabezas / Pedro Muiño

Ata finais do mes de xullo, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle unha exposición bibliográfica sobre a obra do inmortal escritor galego organizada pola Dirección Xeral do Libro, Bibliotecas e Arquivos, da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia.

Lugar: Salón de Actos e Hall.

Pódese visitar durante o horario de apertura da biblioteca.

Ata comezos do mes de setembro, Factoría Compostela acolle a exposición 'Partículas', na que se amosa unha selección dos últimos traballos do recoñecido escultor coruñés Xavier Toubes.

"Investigando posibilidades para a escultura... A intención é poética e múltiple... podo pensar en leste e oeste, abstracto e figurativo, palabra e silencio, artista e modelo. Un evento como unha fase, como un lugar, como un diálogo: descricións sen un lugar. Un crebacabezas, un diálogo de cuestións e descricións. A paisaxe como calquera lugar ou como a im-posibilidade de chegar á casa. O amorfo e o concreto: un esforzo continuo para chegar á imaxe, densa e específica. A opulencia do misterio do visual; unha evocación fluída da erótica epiderme do mundo, brillante e clara.
O valor resoante da cerámica como linguaxe, historia e medio; como unha práctica artística única e mordazmente contemporánea, con referencias cruzadas a culturas, métodos e ideoloxías: a busca dunha linguaxe na que a intuición, o coñecemento e a paixón cohabitan en fráxil balance, explorando o significado e o lugar da arte no mundo".

Xavier Toubes

No Ano Internacional da Biodiversidade, a Fundación Biodiversidade quere mostrar nunha exposición fotográfica ao aire libre, a complexidade da vida nas súas diversas facetas, tratando de concienciar ao visitante sobre a nosa responsabilidade na perigosa diminución das especies e dos servizos que nos prestan. O Ano Internacional da Biodiversidade é unha campaña global que aspira a axudar a reducir significativamente o actual ritmo (sen
precedentes) da perda de biodiversidade.

Ao longo de cincuenta imaxes de gran formato, obra de prestixiosos fotógrafos de natureza, coñeceremos os elementos, procesos e ciclos que dotan ao planeta do máis sorprendente fenómeno do Cosmos, a vivacidade ou se se quere, a habitabilidade.  O percorrido da exposición lévanos a coñecer os múltiples rostros da vida, cos comentarios de prestixiosos científicos dirixidos por Joaquín Araujo.

A exposición, desenvolvida por Lunwerg, narra en imaxes espectaculares historias concretas do esforzo, ás veces heroico e descomunal dalgunhas especies que se opuxeron a grandes transformacións. Saberemos o porqué aterran as serpes e atraen ós osos ou ós primates. Descubriremos que cada día se descobren decenas de novas especies. Ou saberemos como apreciaron a vida salvaxe os grandes filósofos, artistas, poetas, etc.

Biodiversidade en España poderá visitarse ata o 15 de agosto, no Paseo das Viúvas do Parque da Alameda de Santiago de Compostela, aberta por tanto a todos os que pasean por este céntrico e popular parque. A exposición está estruturada en cinco apartados:

1. Que é a vida, Sabemos vivir?
2. Os sistemas vitais de España (endemismos). A nosa multiplicidade.
3. Usos e abusos
4. Operacións de rescate
5. Cara á convivencia coa vida. A vivacidade como modelo.

O obxectivo desta exposición, en palabras do seu comisario, Joaquín Araujo, non é outro que achegármonos aos seres vivos para remediar na medida do posible a irreversible perda que supón a extinción das especies dos cinco reinos da vida. Para remedialo, a exposición proponnos coñecer estes seres vivos "o seu número, capacidades, residencias, así como os efectos negativos que afectan á súa continuidade. Non podemos abranguer toda a multiplicidade que forma a Biosfera, pero si polo menos achegármonos a unha descrición do que supón ese descomunal empeño da vida por aparecer, manterse, e facelo precisamente a través da diversidade".

O artista Francisco Lareo presenta no Hotel Pazo de Altamira unha selección da súa obra escultórica. A mostra consta dunha vintena de pezas que se repartirán polas zonas comúns do Hotel. Durante tres días poderase visitar o Hotel e gozar destas pezas escultóricas únicas.

O horario de visitas será de 12.00 a 14.00 e de 17.00 a 21.00. A entrada é gratuíta e poderanse adquirir as pezas en exposición.

O 18 de xullo de 2011 conmemórase infelizmente o 75 aniversario do levantamento militar de 1936. A Agrupación Cultural O Galo súmase aos actos de lembranza desta data cunha exposición de estampas de guerra de Castelao, xunto coa Equipa de Normalización Lingüística do EOI de Santiago.

O ano 1936 iniciárase con grandes esperanzas para o pobo galego: en febreiro a vitoria da Frente Popular (da que facían parte os nacionalistas do Partido Galeguista) e en xuño o esmagador triunfo do plebiscito do Estatuto de Autonomía que, embora moi limitado, abría por vez primeira as posibilidades de autogoberno de Galicia. Mais todo mudou no mes de xullo. A sublevación militar fascista e o inicio do conflito bélico e da represión inzou as cunetas de cadáveres e murchou de súpeto tantas esperanzas.

Hoxe, 75 anos despois, desde o Galo queren achegarse a ese momento dramático da nosa historia da man dun dos seus protagonistas, talvez o máis singular: Daniel Castelao. Dirixente político nacionalista, deputado, escritor e debuxante, dedicou todos os seus esforzos para a derrota do fascismo e para a restauración da democracia a camiño da soberanía de Galicia. Nos álbums de guerra fica patente todo ese inestimábel labor de entrega á causa de Galicia e da Liberdade. Con esta mostra de estampas de guerra a Asociación cultural O GALO e a Equipa de Dinamización da EOI de Santiago queren contribuír á recuperación da memoria histórica e á divulgación da obra de Castelao, a mellor homenaxe que se lle pode facer neste 125 aniversario do seu nacemento. A exposición permanecerá aberta ata o 24 de xullo.

Máis información: www.acogalo.net

Ata finais do mes de agosto, a galería José Lorenzo acolle unha exposición de case unha vintena de obras de artistas tan importantes como Luís Gordillo, Leopoldo Nóvoa, Cardona Torrandell ou Agustín Úbeda. As pezas exhibidas ofrecen ao espectador un percorrido pola arte contemporánea, desde a revisión dos modos franceses e germánicos do primeiro terzo do século XX ata o informalismo europeo, pasando por un clasicismo de hálito surreal.

A exposición alberga pezas de artistas clásicos, consolidados e de gran proxección nacional e internacional. De Agustín Úbeda móstrase unha obra de forte carga onírica que expresa un lirismo moi particular. No ámbito surrealista tamén se atopa unha paisaxe de Lugrís Vadillo de primorosa execución, de miniaturista. O informalismo está presente con dous grandes autores: Leopoldo Nóvoa e Luís Gordillo. O primeiro, é o máximo representante da non figuración en Galicia e un dos máis notables internacionalmente. Gordillo, de gran prestixio en todo o mundo, expón unha obra de arte abstracta mediada pola influencia da psicanálise. O catalán Cardona Torrandell tamén está adscrito ao movemento informal e na peza da exposición trasládanos ao universo espacialista particular do pintor. Barreiro coa súa riquísima paleta completa este repertorio de xenialidades.

A exposición 'Cartografías silenciadas. Espacios de represión franquista', que organiza e produce a Universitat de València, en colaboración co Auditorio de Galicia e o Centro Cultural La Nau, pretende dar visibilidade aos espazos máis emblemáticos da represión franquista: campos de concentración, colonias penitenciarias militarizadas e espazos onde houbo fusilamentos masivos durante a Guerra Civil española e a posguerra. Cronoloxicamente, abrangue dende 1936-1962 e estas datas coinciden coa apertura e o peche destes espazos.

Esta mostra, que xira arredor de fotografías de espazos de represión e encarceramento franquista, é froito dun convenio de colaboración entre a Universitat de València e o Auditorio de Galicia, para a itinerancia da mostra e co-edición dun catálogo que conta coa aportación de textos de reputados profesionais en castelán, valenciano e galego. Ademais de no Auditorio de Galicia, a mostra estará tamén no Palau de la Virreina (Barcelona) e xa pasou polo Museo da Paz de Gernika (Bizcaia-Euskadi)

Chus Martínez Domínguez, comisaria para Galicia, deu forma a exposición sobre un proxecto posto en marcha e dirixido polo profesor e especialista en artes visuais Pep Benlloch (Valencia, 1950). No proxecto, Ana Teresa Ortega preséntanos un traballo de tres anos –de máis de 70 imaxes– onde a súa demostrada excelencia artística e expresiva únese a unha exhaustiva investigación en diversos arquivos poñendo en relevo a vertente documental que ten a fotografía. Cada imaxe recolle espazos e edificios que foron lugares de represión e encarceramento durante o franquismo onde a súa cámara entabla un diálogo non exento de tensión e forza dramática que tamén se transmite ao espectador sobre a carga histórica e tráxica que estes lugares acumularon.

É un traballo que supón un grao importante de compromiso por parte da artista que tivo acceso para as súas investigacións entre outros ao Archivo General Militar de Ávila, Archivo del Reino de Valencia, Archivo del Tibunal de Cuentas e a outros organismos que custodian documentos sobre a guerra civil. É polo tanto moi importante toda a información complementaria que acompaña as imaxes.

Ana Teresa Ortega (Alacante, 1952) é unha recoñecida artista visual que conta con obra en institucións e coleccións permanentes como a Colección Arco, o Instituto Valenciano de Arte Moderno (IVAM), o Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia (MNCARS), en coleccións de San Francisco, Los Ángeles ou Chicago, ou no CGAC, por nomear algúns.

Ata mediados do mes de setembro, o fotógrafo José Paz presenta a súa exposición 'Non quero falar de Estambul', unha mostra na que as imaxes interactúan con elementos materiais do Museo para subliñar o aspecto etnográfico da cultura galega.

"Non quero falar de Estambul, ao marxe de facer un percorrido por algunha das pezas, por distintas series que me axudaron a darlle forma a un proxecto  e entender un  mundo que me foi legado e ao que admiro e quero,  e ao que trato de aportarlle outras visións e coñecementos, explora agora  novas liñas polas que penso que está a camiñar o meu traballo. Sirva de exemplo a instalación “Non quero falar de Estambul”, homónima ao título da mostra, coa que está en min abrir novas vías de exploración sensoriais e a complementar a mirada en moitas direccións. Nesta exposición para o Museo do Pobo Galego quixen tamén que as pezas da súa colección tiveran presenza establecendo  un diálogo, incorporándoas á mostra, un diálogo breve porque non se trata de construír un bazar".

José Paz

A exposición 'La puerta de la esperanza', do pintor iraquí Saad Alí trasládase da Galería Caroní da Fundación Araguaney-Ponte de Culturas á Galería do Hotel Araguaney, en Montero Ríos. A mostra poderá visitarse durante todo o mes de agosto.

“La puerta de la esperanza” mestura case trinta oleos realizados sobre distintos soportes con series de debuxos e pezas de cerámica. Polo seu gran colorido e pola presenza da figura feminina en varios cadros pódese apreciar a sensibilidade do artista nas súas creacións. Ademáis, toda a colección trata de representar a mitoloxía e da estética árabes, retratando sobre todo o mundo amoroso, aspecto clave da obra de Saad Alí.
É unha exposición pola que pasaron miles de personas dende a súa inauguración o pasado mes de abril. Dende a Galería Caroní contabilizaron unhas 100 visitas ó día. A partires de agora tódalas obras estarán na Galería do Hotel Araguaney, onde ademáis de contemplalas, tamen se poden adquirir. Os precios dos cadros oscilan entre os 700 e os 3.500 euros, mentres que os debuxos e as pezas de cerámica rondan entre os 150 e os 300 euros.

Saad Alí nace en 1953 na localidade iraquí de Dinawia. Inicia a súa carreira artística no seu país natal ao tempo que traballa como deseñador gráfico. En 1977, ingresa a escola de Belas Artes de Florencia onde permanece unha longa tempada. Dende alí, trasládase a Holanda e máis tarde a Francia, posibilitando o desenvolvemento da súa vocación.
No ano 2005 instálase en Chiva (Valencia), cidade na que reside actualmente. Realiza numerosas exposicións, a nivel nacional e internacional, entre as que cabe destacar: Galería Smelik (Stokking Den Hag, 2010), International Art (Londres, 2010), "Art Fair (Rotterdam, 2010), Galería Lusco Fusco (Lagos, 2009), International Art 2009 (Dubaï, 2009), etc.
As obras de Saad Alí constitúen imaxes marabillosas, a medio camiño entre a inocencia e a tentación, inspiradas na estética e mitoloxía do mundo árabe. Portas e ventás de madeira convértense nos soportes de narracións líricas acerca dos estados da alma. O autor apela ao noso sentido de contemplación creando a súa propia simboloxía en escenarios nos que se perfila un erotismo sutil.
Retrata o mundo amoroso, leitmotiv de toda a súa produción, sobre a base dos sentimentos e estados anímicos humanos. A riqueza cromática contribúe á recreación dunha atmosfera cargada de sensualidade, de reminiscencias orientais. Internámonos nun paraíso terreal, baixo o ollo fixo dos personaxes, sempre de fronte.

Ao longo do mes de agosto, a Biblioteca Pública Ánxel Casal ofrece unha exposición de literatura infantil con propostas clásicas e novidosas para os máis pequenos.

Durante todo o mes de agosto, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle a exposición ' Festas de Galicia', unha mostra bibliográfica sobre as numerosas tradicións festivas galegas na época estival.

A Galería Caroní acolle a exposición 'Espacios de mi infancia', do artista sirio Ali Ali, que recolle unha serie de obras moi marcadas polo mundo oriental e inspiradas nos seus recordos da nenez.

Nesta exposición Ali Ali consegue plasmar á perfección, tanto nas figuras coma nas paisaxes urbanas, as lembranzas da súa nenez. Imaxes e debuxos tremendamente coloristas y cheos de contrastes entre tons cálidos e fríos con concepcións moi elementais que impregnan de simbolismo e luz a súa exposición.

Na inauguración estará o propio artista, Ali Ali, que nos presentará a súa coleción de obras; así como o Presidente da Fundación Araguaney-Puente de Culturas, D. Ghaleb Jaber Ibrahim, quen cedeu o espazo da Galería Caroní para expoñer “Espacios de mi infancia”.

Ali Ali natural de Al Hassake en Siria, licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Damasco (1998) coa especialidade de grabado. Na súa terra natal comezou unha fructífera carreira artística, participando de forma regular na Bienal de Arte Contemporánea “Al Mahabba” Latakhia (Siria) e, fora das súas fronteiras, na Trienal Mundial de Arte Contemporánea de pequeno formato Chamalière (Francia), a Trienal Internacional da Estampa Contemporánea Kanagawa (Japón) ou a Bienal Internacional de Pintura Fundación Araguaney (Santiago de Compostela). Realizou ademáis un magíster sobre a tatuaxe en Asia, África, Europa e América e disfrutou dunha beca dun ano no Instituto Cervantes de Damasco.
 
No ano 2002 participou en Estampa, a Feira Internacional de Grabado de Madrid representando a Siria, país invitado nesa edición e de onde él procede. O pouco tempo, tras tomar contacto brevemente coa nosa cultura, recibiu unha bolsa para realizar o "I Máster sobre la Obra Gráfica", da Fundación CIEC (Centro Internacional de la Estampa Contemporánea) en Betanzos. Actualmente, reside en A Coruña onde mestura as súas clases de pintura coa súa faceta de artista.

Foi selecionado varios anos para as “Balconadas” de Betanzos e nunha ocasión premiado por iso. Con anterioridade lograra xa algúns galardóns en Siria, entre eles o primeiro do concurso “Jóvenes artistas sirios”.

Hai 5 anos, Ali Ali elaborou un mural de 25 metros de largo por 3 de alto, utilizando unga gran sala da Fundación Araguaney- Puente de Culturas como lugar de traballo.

A violencia nos países en conflito protagoniza unha exposición con 135 fotografías correspondentes aos traballos premiados e subvencionados na décimo novena edición do certame fotográfico da Obra Social 'La Caixa'. A mostra poderá verse simultaneamente no Colexio de Fonseca e na Igrexa da Universidade.

"La Caixa" instituíu FotoPres en 1982 co obxectivo de recoñecer o traballo dos fotoxornalistas. Ao longo destes 27 anos, o certame bienal fíxose eco dos cambios que se produciron na fotografía como medio artístico e de sensibilización ante as situacións de conflito. Esta é unha exposición con 135 fotografías pertencentes aos traballos que se recoñeceron na 19ª edición e que teñen como nexo común a reflexión sobre as condicións de vida de diversos países con situacións de conflito. A Obra Social "La Caixa" outorgou o primeiro premio FotoPres "La Caixa" 09 ao traballo Violencia de xénero en Paquistán, de Emilio Morenatti (Xerez da Fronteira, 1969), unha serie de retratos que o fotógrafo realizou en decembro de 2008 a mulleres paquistanís que sufriran ataques con ácido e que mostraban as secuelas nos seus rostros. A exposición inclúe tamén os traballos Violencia post-electoral en Kenya, de Walter Astrada (Bos Aires, 1974), e Líbano, entre mar e lume, de Alfonso Moral (Valladolid, 1977), segundo e terceiro premio respectivamente. A mostra presenta os proxectos documentais dos seis fotógrafos que obtiveron unha bolsa: Lurdes R. Basolí, Fosi Vegue, Marta Ramoneda, Aleix Plademunt, Mikel Aristregi e José Luis Expósito. FotoPres "La Caixa" é o galardón con mellor asignación económica de España para fotografía documental. Nesta edición, o primeiro premio está dotado con 19.000 euros, o segundo, con 13.000 euros, e o terceiro, con 10.000 euros. Un total de 316 traballos presentáronse aos premios.

A mostra consta de 135 fotografías que corresponden a 9 proxectos, os tres premios e as seis bolsas da edición 2009 de FotoPres "La Caixa". Emilio Morenatti expón o seu traballo Violencia de xénero en Paquistán, unha serie de 10 retratos de mulleres paquistanís nos que mostra as importantes secuelas que sofren estas despois de ser vítimas da violencia de xénero.
O segundo premio recaeu en Walter Astrada e a súa reportaxe Violencia postelectoral en Kenya, realizado durante xaneiro e febreiro de 2008 no país africano.

A exposición tamén inclúe o terceiro traballo premiado en FotoPres "La Caixa" 09, Líbano, entre mar e lume, de Alfonso Moral. Neste proxecto, Moral documenta a realidade social no Líbano, afastándose dos estereotipos, a través de dous conceptos: o mar e a terra.
Ademais dos premios, o certame fotográfico FotoPres "La Caixa" 09 tamén outorga seis bolsas para a preparación de proxectos documentais. Na exposición poderase ver o resultado destes traballos de Lurdes R. Basolí, Fosi Vegue, Marta Ramoneda, Aleix Plademunt, Mikel Aristregi e José Luis Expósito.

A galería de arte do Hotel Meliá Araguaney acolle durante dúas semanas unha mostra do traballo da pintora ourensana Marga Mondelo. A mostra está composta por máis dunha trintena de cadros cuxo nexo común é o corpo feminino.

Marga Mondelo nace en Ourense en 1956. Descobre a súa paixón polo debuxo e a pintura cando é una nena, despuntando entre os seus compañeiros. É autodidacta e domina o debuxo artístico dende moi nova. Os aconteceres da vida ausentan a Marga do mundo artístico, ata que hai pouco menos dunha década, apoiada polo seu esposo e fillos, ve cumprida a súa morriña polo uso do pincel.
Ó longo da súa carreira pictórica, Marga Mondelo expuxo as súas obras en máis de 20 exposicións, tanto colectivas coma individuais. E en todas elas destaca a figura humana, sobre todo feminina, como elemento central. Tamén son frecuentes nos seus cadros os elementos da natureza universal.
Marga expuxo por primeira vez en Santiago de Compostela en 2008, no Café Casino. Nesta ocasión volve peregrinar a Santiago para achegarnos á Galería do Hotel Araguaney a súa colección de obras 'La huella de Marga'.
Marga Mondelo vive por e para a pintura. É profesroa de pintura en Ourense. Ademáis, ten un estudo na súa casa onde desenvolve o seu traballo. Asegura que para pintar necesita estar ela soa e escoitando música cos auriculares.

'La huella de Marga' é una exposición de pintura que se compón de 32 obras individuais e cuxa temática xira en torno á figura da muller principalmente.
O realismo é a nota primordial da exposición de Marga. A pesares de todo, tamén se poden apreciar rasgos surrealistas e cubistas nalgunhas pinturas. Tanto é así que a propia pintora asegura que os elementos fantásticos sempre están presentes nas súas obras.
Os contornos fluidos e as formas rítmicamente suavizadas descubren á pupila humana o gusto da pintora pola anatomía.
No conxunto de pinturas, Marga Mondelo pretende amosar ao público os elementos que caracterizan o seu traballo: a sensibilidade, a fantasía e o culto á cor.

O Centro Social Novacaixagalicia da Praza de Cervantes ofrece un servizo gratuíto de visitas guiadas ás diversas exposicións que acolle na súa sede.

Dende o departamento de didáctica organizan un percorrido guiado polas seguintes mostras:

-XI Bienal de gravado Novacaixagalicia: ata o 19 de xuño. Arte/gravado.
A exposición amosa a selección dos mellores traballos presentados a esta décimo primeira convocatoria da Bienal de Gravado Novacaixagalicia, incluídos os premiados, á que se presentaron un total de 614 artistas, procedentes de 62 países diferentes.
O gravado é unha técnica antiga que, na actualidade, amosa as pegadas da modernidade. A visita guiada á exposición resultará esclarecedora para coñecer a súa orixe, a súa evolución e a dificultade que entraña esta disciplina, á vista dun grande abano de obras de gran calidade.

-Ríos de Galicia. Tesouros de Vida: ata o 11 de setembro. Fotográfica/científica.
50 instantáneas realizadas polo prestixioso fotógrafo submariño José Luís González ao longo de 15 anos de traballo. Amósanse imaxes abraiantes que reflicten o bulir da vida que se agocha no silencioso interior dos fermosos ríos galegos e de recónditas paraxes da xeografía da nosa comunidade.
Na visita guiada tamén teremos a oportunidade de visionar o documental Augas vivas de Galicia de 33 minutos de duración e que complementa dun xeito fantástico a mostra fotográfica.

-Espazo Colección de Arte Novacaixagalicia: Permanente. Arte/pintura e escultura.
Pintura, escultura, fotografía... Villaamil, Laxeiro, Leopoldo Nóvoa, Perianes... Técnicas diversas, senlleiros artistas e obras destacadas, nun completo e apaixonante percorrido xeral pola arte galega dende o século XIX ata os nosos días.
Grazas á calidade da Colección Novacaixagalicia, é doado comprender a evolución dos estilos entendidos como testemuñas dun tempo, froito dunha sociedade que cambia e que evoluciona. As obras amosan os ideais estéticos de cada etapa, os acontecementos históricos, as secuelas da guerra, a emigración, os cambios na sociedade galega contemporánea, as crenzas e os costumes populares, os avances tecnolóxicos, etc.

O servizo de visitas guiadas é gratuíto. O grupo mínimo é de 12 persoas e o máximo de 30 (pódense reservar varias exposicións e varios horarios dependendo do grande que sexa o grupo). As reservas faranse por orde de inscripción telefónica no 902 922 461.

Ponse en marcha o programa de visitas guiadas á exposición 'Domus Iacobi. A historia da Catedral de Santiago', ubicada no Colexio de Fonseca e que conmemora os 800 anos da catedral compostelá.

Estas visitas guiadas, todas elas gratuítas, divídense en dúas categorías:

-os domingos: haberá visitas ás 11:30h e ás 12:30h.,
-de martes a sábado: as visitas serán previa concertación (nos teléfonos 685860773 e 685860772 ou no enderezo electrónico info@tesourosnovos.com)

Este programa quere axudar ao visitante a comprender mellor o significado do proceso construtivo da Catedral de Santiago, vinculado de forma especial á historia da cidade e ás súas transformacións. As visitas están organizadas polo Consorcio de Santiago e o Museo da Catedral, coa colaboración da empresa especializada en xestión cultural Tesouros Novos. Ademais de ao público en xeral, diríxense de maneira especial aos centros educativos e ás asociacións.

A exposición
Domus Iacobi. A historia da Catedral de Santiago, aberta ata o próximo 24 de xullo, repasa a historia da basílica xacobea, custodia do sepulcro do Apóstolo Santiago e meta de peregrinación. Unha viaxe a través do tempo para comprender mellor as claves da historia e a arte da Catedral a través de varias das pezas máis singulares do seu patrimonio, algunhas presentes por vez primeira fóra das súas localizacións habituais e outras, procedentes de coleccións particulares, que volven por uns meses a Compostela sumándose á celebración dos 800 anos da consagración. Domus Iacobi (en latín, “casa de Santiago”) permite admirar, entre outras xoias artísticas, o rosetón da primitiva fachada románica da Catedral, esculturas descoñecidas pertencentes ao taller do Mestre Mateo, pezas de imaxinería e orfebrería ou dúas esculturas románicas pertencentes á antiga fachada románica e que nunca antes se mostraron ao público.

A exposición está organizada polo Cabildo da Catedral e o Consorcio de Santiago e se complementa co Museo da Catedral, a poucos pasos do Colexio de Fonseca. Desenvólvese en nove ámbitos nos que, seguindo unha orde cronolóxica, abórdanse os principais fitos na historia da Catedral. O momento da consagración, o 21 de abril de 1211, convértese en punto de inflexión e ocupa un lugar protagonista no percorrido da exposición. A partir dese punto, a exposición invita a facer un percorrido pola historia da Catedral, dende as súas orixes co descubrimento dos restos do Apóstolo Santiago no século IX até os nosos días, abríndose unha porta ao futuro coa posta en marcha das actuacións do Plan Director da Catedral, que permitirá, nos próximos anos, realizar o maior proxecto de conservación e restauración en relación ao conxunto catedralicio. Precisamente, a remodelación do Museo da Catedral, que complementa esta exposición, é unha das primeiras actuacións asociadas ao programa do 800º Aniversario impulsado polo Consorcio de Santiago e o Cabildo da Catedral.

Percorrido expositivo
O primeiro dos ámbitos dedícase á figura do Apóstolo Santiago, razón de ser da Catedral compostelá, cos seus diferentes tipos iconográficos exemplificados nalgunhas das obras máis importantes das coleccións catedralicias. Entre elas destaca o retablo con escenas da vida do Apóstolo, realizado en alabastro policromado e madeira no século XV e que foi unha ofrenda a Santiago de John Goodyear, párroco de Chal, na illa de Wight, no Reino Unido.

Os catro capítulos seguintes, dispostos no Salón Artesonado do Colexio de Fonseca, abórdase a construción da Catedral románica, con especial atención ás fachadas medievais, a través dalgunhas pezas procedentes das mesmas. A obra do Mestre Mateo ocupa tamén un lugar central: o Pórtico da Gloria, a fachada occidental e o Coro pétreo. Por último, a referida cerimonia de consagración, representada nas doce cruces que aínda hoxe percorren os muros da basílica e na copia da acta de consagración que se conserva no Tumbo B do Arquivo catedralicio.

Na capela de Fonseca desenvólvese a segunda parte da exposición: a actividade construtiva da Catedral a partir do século XIII, que vive sucesivos períodos de auxe e decadencia con significativos exemplos correspondentes a todos os estilos artísticos, dende o  gótico até a arte contemporánea, pasando polo renacemento, o manierismo, o barroco, o neoclásico. O redescubrimento, en 1879, dos restos do Apóstolo Santiago, ocultos dende os últimos anos do século XVI, é o punto fundamental desta segunda parte, que se introduce no mundo contemporáneo e a nova etapa de esplendor que actualmente vive o fenómeno xacobeo a nivel universal.

Finalmente, o espazo da sancristía está dedicado ás novas tecnoloxías e nel proxéctanse diferentes materias audiovisuais sobre a historia da catedral, poñendo o seu patrimonio ao alcance dun maior número de persoas. 

*Co billete de entrada á exposición Domus Iacobi obtense un 40% de desconto na entrada ao Museo da Catedral

Elina Garanča, a máis importante mezzosoprano do panorama actual, actúa esta tarde en Santiago xunto a Real Filharmonía de Galicia. A cita será no Auditorio de Galicia, ás 20:30h. A soada artista ofrecerá un amplo programa de ópera e de zarzuela Este concerto forma parte do certame Galicia Classics e enmárcase na programación cultural deseñada con motivo do 800 Aniversario da Catedral de Santiago.

Parte do programa que ofrecerá Elina Garanča está incluído no seu recente disco para o selo Deustche Grammophon, Habanera. Elina Garanča, considerada a mellor mezzosoprano dos nosos días, interpretará seleccións das óperas Carmen de Bizet, A favorita de Donizetti e A Gioconda de Ponchielli, ademais de romanzas de zarzuelas e cancións.

Mentres acaba de triunfar na Anna Bolena de Donizetti que o Liceo barcelonés programou no arranque deste ano xunto a Edita Gruberova e Gregory Kunde, as novas gravacións da mezzo Elina Garanča acumúlanse unha detrás doutra. Cando aínda están frescos os seus últimos rexistros para Deutsche Grammophon, a Carmen de Bizet gravada durante as representacións deste título que leva ofrecendo no Metropolitan desde hai dous anos e o recital Habanera, acaba de aparecer o dvd da súa recente actuación de hai uns días xunto a Gustavo Dudamel no tradicional Concerto de San Silvestre da Filharmónica de Berlín.

“A Carmen da nova xeración”, segundo a bautizou a revista Opera Now despois das súas recentes actuacións en Nova York, cantou alí esta ópera a pasada temporada-, mostra sen reparos a súa predilección cara aos compositores españois, como volverá demostrar agora no seu primeiro concerto en Santiago.