A Galería de arte Citania acolle ata finais do mes de xullo unha nova exposición da man do escultor portugués Paulo Neves. A mostra está composta dunha colección de esculturas que expón por primeira vez en Santiago de Compostela.

A presentación correrá a cargo do artista Paco Pestana que lle dá o relevo unha vez finalizada a súa exposición inaugural da nova etapa de Citania. Paulo Neves amosa unha obra compacta, seria, na que os distintos materiais, que domina á perfección, se converten en dúctil materia transformada en tótems ou en formas orgánicas.

O artista atopa na natureza, sobre todo da súa terra, os modelos perfectos para crear unha obra á que lle imprime un estilo persoal e inconfundible. É un estilo construído e traballado ao longo de máis de trinta anos de profesión na que a súa independencia e a súa humildade fan das súas pezas unha obra humana, que lexitima á perfección o relato contemporáneo, e leva á práctica os discursos das vangardas revolucionarias ao fundir o arte coa vida.

Paulo Neves ten obra exposta en Galicia, España, Portugal e Alemania: Museu de Arte Moderna de Porto, Museu de Lugo ou Biblioteca Raúl Brandao de Guimaraes, entre outros. Desde os anos 80 ten realizado numerosas exposicións individuais e colectivas. Obtivo numerosos recoñecementos como a Mençao Honrosa do Prèmio Nacional de Escultura /Homenagem a Aureliano Lima (Gaia, 2000) e o Prémio Águas do Minho e Lima, XIII Bienal de Cerveira. Ademais, conta con numerosas esculturas públicas en Portugal, España e Brasil.

Miquel Navarro (Mislata, Valencia, 1945) celebra en 2012 unha traxectoria de corenta anos que o levou ao cumio como un dos grandes referentes da arte contemporánea española. Frisando este aniversario, temos o privilexio de presentar a súa serie 'Figuras para la batalla', realizada para a Cidade da Cultura.

Artista: Miquel Navarro
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

No seu percorrido polos espazos exteriores, os visitantes atopan vintecatro esculturas en aluminio mariñado macizo mecanizado duns tres metros e medio de altura. Son figuras que foron concibidas expresamente para a praza de la Cidade da Cultura, o que converte esta exposición nun evento exclusivo.

Se hai algo que fai singular a estas figuras é o aire impersoal do aluminio que replica na materia o ordenamento serial da trama urbana –un exército preparado para a batalla–. Esta organización contrasta co individualismo das pezas, cada unha lixeiramente distinta, que chama por unha identificación persoal coa figura humana de guerreiro, da que son forma estilizada.

A obra de Navarro lémbranos, dalgún xeito, os guerreiros de terracota de Xi’an, en China, considerados a oitava marabilla do mundo.

Se o artista valenciano experimenta co ordenamento de series urbanas compostas por figuras aliñadas creando tramas arquitectónicas, o conxunto de Xi’an, ao que agora lle rende homenaxe, recórdanos a intemporalidade desas mesmas formas artísticas, anteriores en máis de vinte séculos, que orbitan sobre os eixos civilizadores fundamentais da cidade, do grupo e do individuo.
 
Desta forma, Miquel Navarro ocupa os espazos abertos da Cidade da Cultura facendo unha vez máis gala do seu potente interese contextual, esforzándose en ligar esteticamente a escultura co espazo no que se recolle e adquire sentido.

A natureza estrutural da composición e materiais –totémica, xeral– e estas pequenas variacións de cada figura articulan localmente o sutil diálogo que emprenden aquí as esculturas de Miquel Navarro e a arquitectura de Peter Eisenman, responsable do deseño da Cidade da Cultura, como se propagase a continuidade que se produce a un nivel anterior entre a propia Cidade da Cultura e a paisaxe sobre a que se asenta.

A expresión Fashion Victim utilízase para referirnos a aquelas persoas que son vítimas da moda e que se guían polos canons de beleza establecidos. A intervención de Iván Prieto na Zona “C” pretende reivindicar precisamente o contrario, para demostrar o desacerto daqueles que tratan de marcar unhas pautas estéticas determinadas.

Na sociedade actual valórase cada vez máis a imaxe que un proxecta de si mesmo, aínda que esta non sexa do todo real. Atendemos en exceso ás aparencias, buscando unha aceptación social aínda que para iso teñamos que mimetizarnos cos nosos semellantes e renunciar, por tanto, á nosa singularidade. Iván Prieto considera que, neste senso, os medios de comunicación xogan un papel fundamental, especialmente a publicidade, que nos propón un modelo de vida idílico e perfecto, que parece ser temos que tentar acadar por todos os medios. Deixándonos guiar polo seu criterio, enganados en busca da falsa perfección, esquecémonos da importancia da orixinalidade, da beleza das pequenas cousas que se atopa en cada un dos matices que nos diferencian do resto.

Lonxe de convencionalismos estéticos, a Iván Prieto o que lle interesa é a beleza do erroneamente considerado como feo. Para demostrar o seu verdadeiro potencial pon ante a nosa mirada seres mutilados, híbridos, con deformacións físicas… que nos fan sentir violentos nun primeiro momento pero ao mesmo tempo atráennos. Son tipos iconográficos que resultan curiosos e repletos dunha fermosura atípica que os fai únicos. As súas formas imperfectas logran un resultado moito máis auténtico, unha fermosura baseada en lograr a diferenciación mediante o recurso á abxección, que determina por completo a súa esencia.
A aparente dureza das obras de Iván Prieto así como o seu carácter espontáneo e informal, buscan sacudir o noso conformismo e desestabilizar o noso sistema baseado nunhas regras e normas de socialización ríxidas e nuns apotegmas relacionados coa nosa cultura, que nos impiden desinhibirnos sen medo a ser xulgados. A través destas, pretende mostrarnos a influencia que os traumas máis comúns exercen no noso modo de actuar, chegando mesmo a coartar a nosa liberdade sen que apenas nos decatemos.

Por outra banda, Iván Prieto reflexiona sobre a aparición dunha tendencia diametralmente oposta á anterior, que se dá en diferentes campos como, sen ir máis lonxe, a da arte contemporánea. Para iso, a través das súas instalacións, as veces extravagantes e con elementos conscientemente esaxerados, realiza unha crítica velada á procura da provocación pola provocación, do emprego do efectismo co fin de desviar a atención cara a onde lles interese aos diferentes axentes da arte en cada momento.

Recorrer ao oculto e ao perverso sen unha mensaxe clara, sen un discurso elaborado e coherente, convértese nestes casos nunha táctica banal e carente de significado, ou polo menos así o considera o propio artista. Desta maneira, o que Iván Prieto pretende á fin e ao cabo é atrapar ao espectador no seu propio mundo, un espazo máxico habitado polas imaxes proxectadas no seu subconsciente, un universo de fábula que cuestiona ao espectador, enfrontándolle aos seus pensamentos máis ocultos, relacionados en maior ou menor medida cos tabús culturais e sociais.

O espazo da Zona “C” convértese con Fashion Victim nunha especie de escenario teatral onde se representan as peculiaridades dun misterioso submundo animado habitado por curiosos personaxes, que alleos ao visitante que se introduce no seu terreo, permanecen impasibles, sendo conscientes da nosa presenza, pero indiferentes ás sensacións que nos causan. Unhas sensacións complexas e contraditorias, que se van xerando no espazo que rodea ás pezas, o punto de encontro entre estas e o espectador.

O baleiro que se xera entre as distintas instalacións cobra un papel fundamental, xa que acolle a quen observa e permítelle sentirse parte da caótica representación, coa que termina identificándose. Esta estraña conexión vén dada, entre outras cousas, polo emprego de formas grotescas, algo que pon de relevo as debilidades e defectos de cada un dos personaxes, o que lle confire un carácter entrañable e conmovedor, que é o que leva a que terminen resultando tan próximos. Esa proximidade é en
definitiva a que convida a penetrarnos pouco a pouco na borrosa paisaxe ideada por Iván Prieto, onde a medida que nos achegamos, imos descubrindo fragmentos dunha realidade que terminamos por aceptar como propia. Unha realidade que non se basea nuns principios establecidos, onde non existen uns modelos de comportamento ríxidos que seguir e na que cada un pode mostrarse tal e como é.
Cristina Moreiro
Comisaria

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1987) é licenciado en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid. Un escultor que se apropia dos espazos desde unha particular obsesión confesada coa deformidade e coa revisión dos tradicionais parámetros de beleza.

Cristina Moreiro (Madrid, 1984) é licenciada en Historia da Arte, Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas e Máster en Comunicación e Industrias Creativas pola USC.

Ata comezos do mes de setembro, Factoría Compostela acolle a exposición 'Partículas', na que se amosa unha selección dos últimos traballos do recoñecido escultor coruñés Xavier Toubes.

"Investigando posibilidades para a escultura... A intención é poética e múltiple... podo pensar en leste e oeste, abstracto e figurativo, palabra e silencio, artista e modelo. Un evento como unha fase, como un lugar, como un diálogo: descricións sen un lugar. Un crebacabezas, un diálogo de cuestións e descricións. A paisaxe como calquera lugar ou como a im-posibilidade de chegar á casa. O amorfo e o concreto: un esforzo continuo para chegar á imaxe, densa e específica. A opulencia do misterio do visual; unha evocación fluída da erótica epiderme do mundo, brillante e clara.
O valor resoante da cerámica como linguaxe, historia e medio; como unha práctica artística única e mordazmente contemporánea, con referencias cruzadas a culturas, métodos e ideoloxías: a busca dunha linguaxe na que a intuición, o coñecemento e a paixón cohabitan en fráxil balance, explorando o significado e o lugar da arte no mundo".

Xavier Toubes

Ata finais do mes de outubro, a Fundación Gonzalo Torrente Ballester acolle a exposición 'Francisco Asorey', unha mostra na que se poderán contemplar 14 pezas do afamado escultor pontevedrés, considerado como unha das figuras máis relevantes da renovación da arte escultórica española do século XX.

A exposición reúne 14 esculturas de Asorey, entre as que se inclúen algunhas das súas obras esenciais, caso das realizadas en madeira e policromadas, datadas nos anos 20 e principios dos 30. Como a importancia de Asorey non pode ser entendida sen repasar a súa obra monumental, para a exposición preparáronse 20 fotografías en gran formato e moito detalle de 5 dos seus monumentos máis importantes. Como complemento, a exposición mostra un conxunto de fotografías de Asorey e o seu taller, tomadas polo fotógrafo Ksdo.

A artista viguesa presenta na Galería Metro unha colección dos seus traballos escultóricos máis recentes.

A forma arquetípica da casa aparece nas tres pezas que Elena Gómez Dahlgren presenta na súa exposición 'Equilibrio Inestable'. Unha casa pensada como escenario e colector: constrúese e logo decórase, enchéndose de obxectos. Obxectos que a diario se tocan e se usan, se colocan e re-colocan. Louza, madeira, alfombras e, por que non, uns imáns para a neveira: materiais para construír un fogar. Fogar que se define socialmente a través dunha parella estable, un domicilio permanente, un traballo fixo... Contradicións. En realidade, balanceámonos, realizando constantemente pequenas readaptacións, sutís reaxustes, movementos e cesións para que a ilusión dun equilibrio se manteña. Xogos que crean ese equilibrio inestable. E é que La casa de árbol, La procesión (va por dentro) e Construcción adherente, parecen máis xogos que esculturas, como é habitual na obra desta artista viguesa, que constrúe series de obxectos para mover e invadir o espazo no que están colocados.

A galería José Lorenzo exhibe ata mediados do mes de xaneiro 'Natureza Viva', unha mostra na que o grupo Uno & Uno, composto por Jaime Trigo e Canedo, presenta as súas creacións escultóricas máis recentes.

O conxunto das obras conforma un bosque escultórico e, desa contorna lírica, contaxiarase cada vez máis o espectador ao contemplar cada peza por separado. Cargada dun gran poder visual, “Naturaleza Viva” privilexia ao espectador coa estimulante tarefa de interpretar aquilo que os artistas tratan de expresar.

A beleza natural da madeira é enriquecida co toque persoal dos artistas, recorrendo a dinámicas láminas de metal. Nalgunhas das esculturas serpentean ao redor da madeira, noutras a traspasan con refinada e airosa xeometría, algunhas obras son estilizadas e  case antropomorfas;  os troncos, a través dese recurso, parecen deambular, outros mesmo danzan. Doutra banda, a textura da madeira, o modo en que as curvaturas da  cortiza se contorsionan  de maneira fortuíta, resulta obviamente belo pero é tamén unha demostración de enérxica resistencia coa que dialogar. Tal e como di Antía Cedrón: “en cada perspectiva dunha obra achamos unha resposta,  a pesar de que, quizais, o tempo de formulación da pregunta aínda non chegou”.

A relación entre madeira e metal é equivalente  á dos dous artistas que forman Un & Uno. O resultado final é armónico e vigoroso. Jaime Trigo é un artista seguro e os seus máis de corenta anos no mundo da arte veñen avalados por un completo currículo. Canedo é un destro metalista, rigoroso e exacto, que domina un léxico técnico e comprende cumplidamente a linguaxe de Jaime. Ambos se complementan e crean unha arte conxunta, porque a pesar das súas desavinzas atoparon o seu vínculo no plano abstracto. Son os autores dunha obra que é bela non só no seu resultado senón na súa formulación. Por iso só queda recomendar unha visita á exposición da galería José Lorenzo. O espectador, outra vez en palabras de Antía Cedrón, “poderá achar nas obras  expostas unha arte sincera e empática, un bosque de belas metáforas”.

A Fundación Eugenio Granell, un ano máis, únese a celebración do Nadal coa súa particular proposta de Belén. Trátase dunha visita obrigada nestas datas para adultos e público infantil.
 
O Belén componse de pezas da colección de arte étnica da Fundación Eugenio Granell. Deste xeito creáse unha composición na recepción do museo, a modo de illas, nas que se dispoñen unha coidada selección de obras de arte popular e doutras culturas.
 
Esta singular visión  inclúe pezas que nada teñen que ver coas habituais figuriñas de Nadal, adquirindo por iso o toque surrealista representativo da Fundación, ofrecendo unha perspectiva diferente e cargada de significado, especialmente nos tempos que nos toca vivir, un reflexo da multiculturalidade, presente na traxectoria de Granell e nas súas coleccións.
 
Esta mostra ten, ademáis un carácter interactivo, xa que se propoñen diferentes actividades como cuestionarios para que o público estableza relacións coa mostra 'Bestiario', que se pode ver no noso museo.
 
Poderemos visualizar obras de diferentes lugares do mundo, dende ás árbores da vida de  México, pasando por pezas de Portugal, Porto Rico, Túnez, India, Perú ou Guatemala, entre outras.

Un ano máis a Fundación Eugenio Granell presenta o Certame de Arte Escolar, na súa oitava edición. A exposición, que conta con máis de 300 piezas, poderá visitarse ata mediados do mes de xaneiro.

Os visitantes que se acheguen até a Fundación Granell poderán admirar as máis de 300 obras presentadas ao certame. Este ano concédense un total de 7 premios, tendo en conta a idade e a técnica. Como novidade nesta nova convocatoria, tamén participan os máis pequenos de entre 3 e 5 anos. A exposición componse dun variado conxunto de pezas, onde se atopan debuxos, pinturas, fotografías, esculturas e colaxes. Unha visión particular da exposición Bestiario, que actualmente mantemos nas nosas instalacións.

As pezas presentadas no VIII Certame de Arte Escolar son un perfecto complemento para a exposición Bestiario, xa que a través delas coñecemos un novo enfoque para o curioso mundo dos animais, os inquietantes monstros que se agochan na escuridade ou os máis fantásticos seres imaxinarios.

Dende a Fundación Eugenio Granell comprácenos estimular a creatividade dos cativos a través deste Certame. Trátase dunha oportunidade para que o público infantil poida adentrarse no mundo da arte e dar a coñecer os seus primeiros traballos. Ademais de permitirlle ao espectador coñecer o mundo infantil dende un punto de vista máis artístico.

O Xurado estivo formado pola cónsul xeral do Uruguai, Marta Echarte, a galerista de SCQ Sofía Hauser, Paula López Ojea en representación da Fundación Eugenio Granell, o xerente de Área Central, Carlos Losada e a galerista Paloma Pintos.

Mostra colectiva de artistas de hoxe que quere contribuír á difusión da creación actual e estimular o consumo de arte con criterio de mecenado, de desfrute e de diversión.

Nesta mostra participan artistas habituais da galería, ademais de novas incorporacións, con obras moi frescas en diferentes formatos e disciplinas e cun abano de prezos adaptado aos novos tempos.

A galería José Lorenzo organiza ata mediados do mes de xaneiro unha exposición benéfica. A mostra, integrada por obras de recoñecidos artistas galegos, será en beneficio da cociña económica da cidade compostelá.

Os interesados en coñecer a proposta e participar nesta iniciativa de carácter social, poderán achegarse ao espazo que esta galería ten en Travesa do Franco. Deste xeito, poderán coñecer, de primeira man, as obras que están á venda a uns prezos adaptados ao propósito solidario.

Tanto a galería José Lorenzo como os artistas que participan na exposición amosan, grazas a esta iniciativa fraternal, o seu compromiso social, tanto con quen máis o precisa – especialmente nestas datas – como coa cidade compostelá que vai acoller esta proposta.

O obxectivo é, polo tanto, dobre: dar a coñecer a obra de importantes artistas ademáis de poñelos en contacto con aqueles interesados na mesma; ao tempo que se presta axuda a aquelas persoas que se atopan en risco de exclusión e que residen na capital galega.

A galería José Lorenzo fúndase en Santiago de Compostela no ano 1995, especializándose en vangarda histórica de Galicia. Neses 16 anos pasaron polas súas salas as obras dos máis importantes artistas da comunidade autónoma. Así mesmo, tamén realiza exposicións para dar a coñecer aos novos valores emerxentes.
Conta con espazos expositivos tanto na Praza do Toural, que constitúe o local principal, como na Rúa do Franco. Ambas situadas no corazón do casco histórico.

Non é esta a primeira vez que a galería leva a cabo iniciativas de carácter solidario. Nos seus espazos xa se celebraron dúas subastas benéficas. Unha delas a prol da Asociación Española contra o Cancro, mentres que a outra se realizou a favor da Cruz Vermella.

O artista Alfonso Rivero de Aguilar expón as súas esculturas no espazo xardín do Hotel Virxe da Cerca de Santiago, sendo o primeiro escultor que inaugura este espazo dentro do proxecto expositivo froito do convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Con este convenio dinamízanse expositivamente os emblemáticos espazos desta empresa.

Alfonso Rivero de Aguilar expón a súa última colección de esculturas nas que o fío condutor é a figura humana e as siluetas de animais. Este artista centra a súa obra no estudo dos materiais como o ónix, o granito ou o mármore.

A galería de arte contemporánea José Lorenzo, na praza do Toural, presenta unha nova exposición colectiva, con destacadas obras da arte galega. A mostra contén destacadas pezas escultóricas, de Acuña a Xoán Piñeiro, e pinturas que van do rexionalismo de Sotomayor á vangarda de Urbano Lugrís ou José Frau. A entrada é de balde e estará aberta ao público durante todo o mes de febreiro.

Xoán Piñeiro e Acuña contan cunha sala propia cada un deles. Do primeiro pódese contemplar un mundo de formas curvas, con oquedades, onde pedra e bronce combínanse nun fértil diálogo entre abstracción e figuración. De Acuña pódense ver unhas esculturas apegadas aos modos realistas con repertorio de escenas populares ou relixiosas de gran beleza. Manuel Coia é outro dos escultores destacados na mostra da praza do Toural, cuxo tratamento da madeira e o concepto expresionista da forma faino inconfundible.

Con todo, non é de menor calado o protagonismo da pintura na exposición do Toural, con sobresaintes exemplos da vangarda galega. Un impactante lenzo, dun fondo mariño de Urbano Lugrís González, combina maxistralmente goticismo e surrealismo. Este movemento está presente nunha obra de Eugenio Fernández Granell, de forte carga visceral e antropolóxica. Doutra banda, tamén se pode observar como a ensinanza do cubismo e a mellor tradición costumista fúndense nas pinturas de Maside  e Manuel Torres. En contraposición a este proceder construtivo áchase o modo fauve, expresionista e de mancha vigorosa dun lenzo de José Frau. Anterior a todos estes pintores é o espléndido debuxo de acertada composición de Julio Prieto Nespereira e o soberbio nú de Álvarez de Sotomayor, que amplían a exposición.

Completan a mostra da praza do Toural outros importantes nomes da arte galego. Como Víctor Casas cunha obra íntima, lírica, de vaga figuración; María Antonia Dans cunha paisaxe bucólica, sinxela e de xeometría elemental e as esculturas de Ferreiro Badía.

Guillermo Lourido presenta na Galería Caroní as súas últimas creacións escultóricas, unha serie de obras realizadas en madeira e cerámica.

Trátase dunha serie composta por esculturas realizadas en madeira, dúas máscaras de cerámica e un cadro, na que Guillermo Lourido utiliza a escala e a propoción en cada unha das creacións. O artista traballou de forma directa sobre os materiais que se poden ver na mostra, empregando ferramentas tan elementais como o machado, os formóns, gubias, estucos... algunhas delas mesmo foron expresamente elaboradas para elaborar unha peza concreta. As pezas son todas en madeira, aínda que algunhas levan cor, que o artista utiliza como complemento e para darlle expresividade á obra.

Guillermo Lourido confesa que "dende o punto de vista artístico interésame a expresión, a forza de cada peza e a provocación". Dende o punto de vista técnico é un escultor que podería encadrarse dentro do expresionismo.

Con este conxunto de esculturas, entre as que hai pezas de ata 1,80 cm de alto, Guillermo pretende mostrar ao espectador unha "composción de elementos figurativos que tratan de establecer unha comunicación entre eles e o espazo que ocupan e ao mesmo tempo co espectador". De feito comenta dela que "é unha obra que mira aos ollos do espectador. É unha ventá ao outro lado, aos colectivos máis desfavorecidos e aos espazos máis decadentes".

Guillero Lourido é diplomado universitario en Relacións Laborais pola Universidade de Santiago de Compostela, ademais está a cursar estudos na Facultade de Xeografía e Historia e diplomouse en Restauración e Conservación de Bens Culturais pola Universidade de Vigo.

Seres que parecen existir á marxe do intenso ritmo vital actual, mostrándose imperturbables cunha calma en certo sentido sospeitosa e ollando cara o seu interior, son os protagonistas da mostra 'Durmintes' do artista galego Miguel Ángel Vigo. Homes e mulleres que parece que están a camiñar polo delgado fío abismal, mantendo ó equilibrio entre as que son as dúas maiores claves da existencia humana, a vida e a morte, enchen o espazo. Ó mesmo tempo, compartindo nome, xa que durmintes son denominados os elementos transversais ó eixo da vía do tren que serven para manter unidos e a unha distancia fixa os dous raies que a conforman, e gardando certa relación con eles, as pezas de Miguel Ángel, móstranse, como ben indicaba, como os eixos de unión que equilibran e manteñen a unha distancia constante o vivo do inerte, separándose unicamente no preciso intre no que a estabilidade desaparece.

Vigo presenta un percorrido que parte do nacemento, recorre varias etapas da vida e remata na vellez, mostrando que durante toda a existencia humana viaxa a súa par un certo carácter de dúbida e incerteza, que podería dicirse que se atopa relacionado co mundo místico. Segundo Sartre “aceptar morrer por vellez é aceptar que a vida é unha empresa limitada”. Esta cita é recollida en varias ocasións polo artista, e serve de apoio para definir certos aspectos elementais da súa obra. Traballos escultóricos, debuxos e pinturas espállense polo espazo e os muros da galería, creando unha especie de universo paralelo que camiña entre o estado de sono _ representado polos soños_ e o estado de alerta ou tamén chamado de vixilia.

¿Existe realmente ese estado vixil ou realmente cando cremos que estamos espertos é cando máis durmidos nos atopamos? A vixilia pode ser interpretada simplemente como o estado de relación e o momento no cal temos contacto co outro, cos iguais, e no cal se constrúen experiencias e se desenrolan actividades en colaboración. Pero non podemos esquecer que o comportamento que se ten durante ó mesmo non deixa de estar suxeito a certas directrices culturais e sociais pautadas, as cales son adquiridas dende o momento no que se chega a este mundo, e contribúen a contaminar e anular a verdadeira esencia do humano. Perdemos existencia persoal pero ó mesmo tempo pasamos a integrar a existencia colectiva, feito que non podemos obviar no desenrolo da nosa existencia. Somos historia.

¿E non será que xustamente cando durmimos nos encontramos con nós mesmos? ¿Por qué razón son os soños o lugar no que aparecen os temores máis turbadores? ¿Por qué se desatan neles os medos sen ter control deles? Podemos dominar a nosa mente cando estamos espertos pero non mentres durminos. ¿Qué é realmente o que xurde neles? ¿Non se pode percibir nisto certa relación coa loucura? Dise que os loucos non son máis que persoas que non teñen control da mente, falta de control que se produce mentres están espertos, ¿son polo tanto seres que permanecen durmidos en vida? Ou será que son os “cordos” os que realmente se atopan durmidos. Durmidos ante un mundo ó que non se quere ver, ante o cal pechamos os “ollos” e nos sumimos nun profundo sono que nos atrapa dende a infancia, impedíndonos espertar e reaccionar ante o que verdadeiramente somos.

A morte tamén é un dos actores principais nas súas pezas, e neste feito non podemos obviar que sendo Galiza a súa terra natal e estando esta tan arraigada e presente histórica e culturalmente no seu territorio, é unha forte influencia na súa labor. Non obstante é unha morte doce pola que se declina, e transcender a ela logrando a eternidade, propón unha dúbida existencial que o atrae e utiliza como unha vía creadora. Somos conscientes da nosa non-eternidade, sentimos e vivimos con certa liberdade propia, pero sempre poñendo en dúbida o noso ser en si mesmo . “Non somos eternos e por iso a única posibilidade de ser libres é sendo finitos”, esta é a reflexión que artista e comisaria comparten ó respecto.

Estas son algunhas das cuestións ás que o artista padronés apunta para realizar as súas creacións, e as cales lanza ó publico que entra en contacto coas súas obras. Nelas tamén se pode sentir certo carácter crítico enmascarado por medio de retratos con expresións grotescas que acaparan a atención e as miradas dos que observan. Moitas incluso rozan o burlesco, ó cómico _recordando a Baudelaire_ e deixando entrever ese certo aire de loucura que mencionaba baixo as súas impasibles aparencias.

“ A beleza reside no grotesco” tal e como sinalaba James Ensor, e isto pódese observar claramente no traballo deste xoven artista.

BEATRIZ SUÁREZ SAÁ

El Patito Editorial presenta no Pazo de Xelmírez a exposición 'Compostela Iconográfica' do artista madrileño Jack Mircala. A mostra componse de 24 esculturas, feitas unicamente con cartolina e lapices de cores, que representan a outros tantos santos composteláns. O proxecto no que a editorial leva traballando máis de dous anos complétase cun catálogo, un plano cun percorrido iconográfico pola cidade, e distintos materiais para todo tipo de públicos. A exposición está patrocinada pola Deputación da Coruña, a Fundación Catedral de Santiago e o Concello de Santiago e conta coa colaboración do Arcebispado de Santiago de Compostela, Carris Hoteles, Tesec Audiovisual e a Asociación de Hostalaría de Compostela.

Ao acto de inauguración acudirán o concelleiro de Cultura de Santiago, D. Ángel Currás; o director da Fundación Catedral de Santiago, D. Daniel Lorenzo; a comisaria da mostra Gemma Sesar e o artista Jack Mircala. Previamente, ás doce da mañá celebrarase unha rolda de prensa para os medios na que tamén estará a Vicepresidenta da Deputación da Coruña, Dª. María Faraldo.

O proxecto é unha idea orixinal de El Patito, que busca achegar aos máis novos, e ao público en xeral, ás vidas de santos e os símbolos que caracterizan cada iconografía; de aí que en 2010 propuxesen ao artista Jack Mircala a realización de 24 santos composteláns e dúas ánimas co súa particular técnica. Tesoiras, cúter, pegamento de barra, cartolinas e lapis de cores son os humildes materiais cos que Mircala traballa "material amigo que se ofreceu xenerosamente para ser medio da miña expresión artística e co que me sinto tan en comuñón como o ebanista coa madeira ou o ourive co ouro", declara o artista no catálogo. Con eles realizou estas esculturas, que se mostraran no Pazo de Xelmírez ata finais do mes de agosto, para logo trasladarse a Ferrol e A Coruña, cuxa estética se inspira "tanto na arte clásica (dende o Románico ata O Greco) coma nas vangardas artísticas do século XX (expresionismo, construtivismo, minimalismo), para dotar a cada imaxe dun poder renovado". A exposición complétase cun catálogo, un plano que ofrece ao visitante un percorrido iconográfico polas igrexas do Casco Histórico Compostelán, estampas dos santos; recortables...

Jack Mircala é un dos artistas máis orixinais do panorama español do momento. Ilustrador e escritor, as súas obras, no que se refire ao guión, mostran un fondo coñecemento dos clásicos da literatura internacional, e respecto ao debuxo, destaca a asimilación do mundo da ilustración clásica mesturado coas novas tendencias do cine e do debuxo máis vangardista.

Foi Premio Lazarillo de Ilustración polo libro El acertijo de Valpul no ano 2000, e traballa como ilustrador para as mellores editoriais españolas: Espasa, Anaya, Santillana, Bruño, Hiperión...En 2010, publica con El Patito Editorial a primeira obra da colección El Baúl de las Sombras de Jack Mircala, co título Lóbrego Romance, Pálido Fantasma (en galego e en castelán); e no mes de novembro presentará o segundo título desta serie.

Ata finais do mes de abril, a Asociación Española para a Loita Contra o Cancro (AECC) de Santiago organiza a segunda edición da 'O mundo da cor', unha exposición colectiva na que participan pacientes oncolóxicos, que exhiben ao público os traballos realizados durante a súa enfermidade e o seu posterior proceso de recuperación.

A exposición enriquecerase coa achega dunha serie de debuxos do falecido pintor Carlos Bóveda e unha colección de esculturas realizadas en madeira policromada e pedra do escultor Camilo Seira, ambos os dous de Padrón, que se sumaron desinteresadamente a esta fermosa iniciativa artística.

As obras expostas son froito dunha das actividades postas en marcha pola entidade, a pintura, coa que se pretende facilitar a incorporación paulatina e gradual dos enfermos nas súas rutinas diarias habituais realizando unha actividade social e ocupacional normalizada, promovida por un grupo de pacientes e voluntarios.

Constituída en 1953 como unha institución de carácter benéfico asistencial, sen ánimo de lucro, dedicada á loita contra a enfermidade oncolóxica, a AECC está constituída por voluntarios, socios e persoal contratado, dirixindo os seus esforzos para detectar as necesidades e prioridades de actuación fronte á enfermidade, organizando actividades e accións de investigación, información e intervención ocupacional, tratando de beneficiar ás persoas que padecen ou padeceron unha enfermidade oncolóxica e ás súas familias.

A mostra servirá para dar a coñecer o traballo artístico dos membros do obradoiro, ademais de achegarse ao labor que se realiza dende a asociación, con sede na praza Ponte Castro, no Ensanche. Ademais, a exposición terá carácter solidario, xa que as pinturas realizadas polos pacientes estarán á venda a beneficio da AECC local.

Máis información: 981 576479

O Salón Artesonado e a Capela do Colexio de Fonseca acollen ao longo do mes de xuño 'O triángulo e o ruído. Diego Santomé', unha exposición comisariada polos alumnos da V edición do Máster en Arte, Museoloxía e Crítica da Universidade de Santiago de Compostela, que se articula nestes dous espazos do Pazo de Fonseca. Cada estancia acolle unha obra, ambas ligadas por un mesmo discurso, unha liña argumental sólida, establecida polo artista Diego Santomé. Fiel a si mesmo, reverencia nestas obras a súa poética do social, materializando formas, “fundindo” o contido conceptual das pezas co material físico, conformando a corporeidade propia do escultórico, do tallado.

A terraza xardín do restaurante Porta Faxeira acolle ata o mes de setembro '4 x 4', unha exposición colectiva dos escultores Oscar Aldonza, Luis de las Cuevas, Alfonso Rivero de Aguilar e Camilo Seira.

Estes catro escultores presentan obras en madeira, bronce, e pedra, principalmente, nas que o fío condutor é a representación figurativa, dende ópticas e interpretacións persoais.

Os catro artistas que toman parte na mostra intervirán os distintos espazos deste espazo-jardin no que inaugurou a súa última exposición Luis de Las Cuevas hai un ano, sendo o primeiro artista que abría o convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Segundo este convenio, dinamízanse expositivamente os emblemáticos espazos desta empresa. Un ano máis tarde, expuxeron nos distintos espazos Alfonso Rivero de Aguilar, Rafael Masiá, Julio Sanjurjo, Camilo Seira, Andreas Ruiz, Alfonso Blanco, Mila Vázquez, Fernando Yáñez e Alexandro.

O xardín do Hotel Virxe da Cerca acolle a exposición de esculturas do artista ourensano Buciños. unha mostra que se inscribe no convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

O escultor Buciños recibe o seu nome do topónimo da parroquia lucense onde naceu na década dos anos 30. Licenciouse na escola Superior de Belas Artes de San Fernando en Madrid. Na década dos 70 formou parte da renovación artística en Galicia. Xunto con Xose Luis de Dios, Xaime Quessada, Virxilio, Acisclo e Baltar, recibiu o nome de "Os artistiñas" polo intelectual Vicente Risco. Este grupo era o desaparecido Volter, xa que era neste local onde estes artistas se reunían e a partir de aí xurdiron grandes proxectos.

A súa obra é fundamentalmente figurativa: maternidades, figuras femininas, representadas principalmente en bronce, parellas, etc... son os seus temas máis recorrentes representados en obra monumental, conmemorativa ou de pequeno formato. E faino cunha gran sensibilidade, ductilidade e creatividade, espremendo do material formas cunha gran tenrura, onde en moitas ocasións está representado o mundo rural galego.

A lista de monumentos, premios, e exposicións é longa. A última exposición institucional realizouna no Centro Cultural da Deputación de Ourense e este mes de xuño regresa cunha monográfica a Santiago de Compostela, despois de máis de 8 anos sen expoñer na cidade. 

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata comezos do mes de decembro a exposición 'O gabinete das curiosidades. Obra en papel e esculturas 1999-2012', do artista pontevedrés Xaquin Chaves.

Xaquin Chaves, artista pontevedrés de dilatada traxectoria, participou nos mellores certamenes artísticos, tales como Novos Valores e a Bienal de Pontevedra ou os certamenes de Unión Fenosa. Durante estes anos expuxo en numerosas galerías de Galicia e Portugal, pasando a súa obra a formar parte das coleccións de Caixanova, Unión fenosa ou a Xunta de Galicia, así como de innumerables coleccións particulares. Dende o 2007, Chaves expón con asiduidade en Holanda, en espazos privados e públicos. Ademais compaxina o seu traballo pictórico coa escultura pública: bo exemplo desta faceta son as obras Contrapunto en Catoira ou Rosa de Mar en Vilagarcía de Arousa.

Xaquin Chaves caracterízase por ser un artista multidisciplinar xa que ademais participa noutros campos: catálogos doutros artistas, happenings, performances, deseño e ilustracións. Unha das súas últimas exposicións foi '73 x 73 x 273, A irmá do sono', que se desenvolveu na Igrexa da USC e na Capela de Santa María en Lugo.

A súa obra é considerada pola crítica como unha obra que evoluciona dende referencias formais cara ao informalismo, teniendo como referentes máis próximos a Jose Guerrero, a Guinovart ou aos integrantes do grupo El Paso. Unha das características principais das súas pinturas é a extraordinaria gama de cores que aplica ás súas formas xeométricas, conseguindo como resultado unha obra lírica onde o título adquire especial protagonismo.

A exposición específica que presenta Xaquin Chaves para o espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca é unha colección da súa última obra sobre papel e unha selección de esculturas que pertencen ao período comprendido entre 1999 e 2012.

Esta exposición realízase dentro do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela, froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Nesta sala expuxeron no que vai de ano ano Rafael Masia, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez, Alexandro e Leandro Sánchez.

A Igrexa da Universidade acolle ata mediados do mes de decembro a exposición 'Eclecticismo en estado puro' do escultor Alfonso Rivero de Aguilar, unha mostra coordinada por Cristina Carballedo. O acto de inauguración contará coa actuación do saxofonista Olivier Cano e no transcurso deste servirase un viño Alberte cortesía de adegas Nairoa.

A colección que presenta Alfonso Rivero de Aguilar é unha selección na que pode comprobarse como traballa coa ductilidade dos distintos soportes extraendo formas nas que a natureza é a súa máis importante inspiración. As obras que poderemos contemplar a través dun discurso coherente durante este mes de novembro son o resultado do traballo dos últimos dez anos nos que o artista, como os escultores africanos, pasa directamente do concepto á execución cunha rápida velocidade de transmisión aproveitándose das luces e as sombras para crear volumes naturalistas baixo unha forma academicista. Para este escultor, a sensibilidade do rematado da pedra é un dos máis importantes factores da súa obra, unha obra que nos seus comezos era claramente figurativa e que está a evolucionar cara a unha escultura na que os espazos empezan a cobrar protagonismo, debido ao interese e estudo do artista pola obra de escultores máis conceptuais.

Ata finais do mes de xaneiro, os espazos do Hotel Virxe da Cerca albergarán unha exposición colectiva de Nadal. As obras que se poden ver nesta mostra conforman un paseo pola arte galega máis relevante, dende os anos 70 ao máis actual tanto en pintura coma en fotografía e escultura. Trátase dunha interesante colectiva na que unha parte das vendas irá destinadas a unha institución benéfica, remarcando, así, o carácter social e solidario da arte.

Artistas: Alexandro, Fernando Barreira, Ángel Caballero, Óscar Cabana, Óscar Carballo, Simion Craciun, Xaquín Chaves, Jorge Espiral, Alberto Gulías, Masiá, J. Méndez, Seara, Vicente Ruíz Soldevilla, Julio Sanjurjo, Leandro Sánchez, Enrique Tenreiro, Edu Valiña, Vázquez Alemán, Mila Vázquez, Fernando Yáñez.

Obra de: Lugris Vadillo, Mª Antonia Dans, Tenreiro, Lamazares, Sucasas, Lago Rivera, Alejandro González Pascual.

Escultura de: Óscar Aldonza, Buciños, Arturo Brea Pasín, Ramón Conde, Xosé Cid, Luis de las Cuevas, Lomarti, Paulo Neves, Francisco Pazos, Soledad Penalta, Paco Pestana,  Alfonso Rivero, Andreas Ruíz, Camilo Seira.

A mostra pode visitarse no espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca e os escultores intervendran o emblemático xardín deste edificio do século XVIII, reconvertido en hotel. Esta mostra realízase ao abeiro do convenio que dende hai un ano se creou entre a empresa Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

Un ano máis, a Fundación Eugenio Granell únese a celebración do Nadal coa súa particular proposta de Belén. Trátase dunha visita obrigada nestas datas para adultos e público infantil.

O Belén componse de pezas da colección de arte étnica da Fundación Eugenio Granell. Deste xeito créase unha composición na recepción do museo, na que se dispoñen unha coidada selección de obras de arte popular e doutras culturas de diferentes partes do mundo, dende pezas de Portugal, Canadá, USA, Polonia, Porto Rico, Túnez, India, Perú ou México, entre outras.

Esta singular visión inclúe pezas que nada teñen que ver coas habituais figuriñas do Nadal, adquirindo o toque surrealista representativo da Fundación, ofrecendo unha perspectiva diferente e cargada de significado, especialmente nos tempos que nos toca vivir, un reflexo da multiculturalidade, presente na traxectoria de Granell e nas súas coleccións.

A exposición 'Colección. Adquisicións e incorporacións recentes' presenta unha selección das obras adquiridas recentemente para a colección permanente do CGAC ou incorporadas aos fondos do centro a través do depósito da Colección Fundación ARCO.

Pese á conxuntura económica extremadamente difícil que atravesamos, o CGAC non deixou de ampliar os seus fondos, non só porque esta é unha das súas misións fundamentais senón tamén polo que representan estas compras para un sector cada vez máis debilitado. Así pois, seguindo a súa vocación xa consolidada, esta mostra reflicte a particular atención que o centro vén dedicando ao medio artístico galego, sempre en diálogo co contexto internacional, e máis concretamente, co latinoamericano, que constituíu sempre un dos alicerces para a construción da colección.

Comisarios: Miguel von Hafe Pérez, Lourdes P. Seoane

Juan Araujo
Anna Barham
Erick Beltrán
Carlos Bunga
Berta Cáccamo
Raimond Chaves & Gilda Mantilla
Donna Conlon & Jonathan Harker
Patricia Esquivias
Àngela Ferreira
Hamish Fulton
Marine Hugonnier
Din Matamoro
Carme Nogueira
Óscar Muñoz
Álvaro Negro
Jorge Pedro Núñez
Gabriel Orozco
Javier Peñafiel
Fernando José Pereira
Ruth Proctor
Diego Santomé
Teo Soriano
Mar Vicente

O artista galego Ramón Conde inaugura as Torres Hejduk de la Cidade da Cultura como espazo expositivo coa mostra titulada 'Emoción-Razón: A gran dualidade', unha colección de pezas de gran formato que se desenvolve en tres espazos diferenciados: a explanada exterior e os interiores de ambas as dúas torres.

No exterior está situado un individuo que xorde da terra e un pórtico antropomorfo, este interroga coa súa ollada ao personaxe que a través dos seus brazos crea a entrada ao interior das torres. Ambos os dous personaxes, o que solicita e o que dá acceso son o mesmo, é un exercicio de introspección que permite visualizar o mundo emocional que veremos a continuación.

Na primeira torre atopamos unha reunión de personaxes que escoitan a un líder. Este crea unha realidade intelectual que se materializa para eles. Consta dunha gran cabeza que simboliza as súas crenzas e os seus dous posibles sentidos a dereita e esquerda como reflexo de que o Rebelado pode ter ambas as dúas direccións, a verdade é sempre unha e a súa oposta, depende das circunstancias.

Na segunda sala vemos unha serie de escenas que reflexan a influencia emocional duns individuos sobre outros, onde se plasma o poder psicolóxico como unha forza determinante do noso comportamento social.

Reafirmando este acto introspectivo os diferentes actores repítense en distintas situacións e interpretando distintos papeis, as iamxes redúcense a cabezas como sínteses dos seus momentos emocionais.

O obxectivo non é amosar tan só a influencia duns sobre outros, senón que ante todo é unha reflexión sobre o papel da convicción, como somos capaces de crear realidades paralelas que son máis determinantes que o mundo físico.

Esta influencia lógrase a través da autoridad que é un concepto de deixadez. Delegamos o poder noutro que nos parece máis capaz para, a través del, vernos máis fortes.

Esta autoridade execútase a través da inducción, creando unha realidade paralela que existe se cres nela e deixa de facelo en caso contrario. É a forza dos mitos, as relixións e moitas ideas sociais que non teñen máis realidade tanxible que a forza da convicción grupal.

Estas ideas son as bases das nosas organizacións sociais que están máis alá da pura supervivencia física. Por un lado, permítenos crear un mundo organizativo, unha colmea que posibilita un dominio da contorna impensable a nivel individual. Aínda que por outro lado é un tremendo poder coaccionante. E crea ademais barreiras culturais entre os distintos grupos dificilmente salvables.

A dialéctica apertura-cerrazón é unha pugna constante dentro das sociedades e os individuos que as compoñen, apertura para captar novos adeptos e cerrazón para diferenciarse dos “outros”. O fin de toda esta mecánica é, como sempre, o dominio sobre os recursos. Para alcanzalos creamos uns grupos e para esta nova realidade nada é imposible.

Descarga o dossier da exposición aquí

A galería José Lorenzo acolle ata o 20 de abril a exposición 'Posguerra e eclecticismo', unha mostra con máis de 40 obras de importantes artistas galegos tales como Leopoldo Nòvoa, Manuel Molezún, Alberto Datas, Deside, Raimundo Patiño, Antón Goyanes, Rogelio Puente ou Jesús Núñez, entre moitos outros.

A exposición pon de manifesto o escaso e disperso apoio que as artes plásticas tiveron en Galicia nos anos seguintes á guerra civil, con poucas mostras e mínimo coleccionismo, público e privado. Estas circunstancias dan lugar a un eclecticismo total, sen posibles agrupamentos e con tendencias que van do expresionismo ao hiperrealismo e da vangarda construtiva ao puro informalismo.

Neste percorrido heteroxéneo pódese ver a expresión informalista de Leopoldo Nòvoa, emparellable coas mellores firmas mundiais, e as composicións xeométricas de cromatismo sobrio e contrastado de Jesús Núñez. Ademais, "Posguerra e eclecticismo" conta con dúas pezas de Molezún, pioneiro da abstracción en Galicia. Continuando con esta liña abstracta os visitantes poden apreciar varias obras próximas ao graffiti, de debuxo desfeito, de Alberto Datas. Na mesma liña, pero emparentado esteticamente con Grau e Tàpies, encontrámonos cunha peza de Deside. Combinando unha abstracción vagamente xeométrica coa figuración, nun resultado de inefable lirismo, pódese ver unha significativa obra de Antón Goyanes. Dende esas sutilezas o espectador pode pasar ao expresionismo apaixonado de Raimundo Patiño, baseado no poderío da cor. O maior contraste, talvez, sexa o minucioso hiperrealismo, intemporal e evocador, de Rogelio Puente.

Dado o gran número de tendencias que acolle a mostra resulta imposible que o espectador non empatice con algunhas obras. Os saltos estilísticos, que van do máis puro realismo á abstracción, e temáticos, entre naturezas mortas, nus ou paisaxes permite que todos os visitantes se sintan atraídos por unha ou varias pezas desta mostra. Así pois, se a uns lles pode interesar a obra de Miguel Pereira, a outros asistentes sucederalles outro tanto cos enormes lenzos de Alfonso Costa. Por outro lado, os que prefiran a escultura poden deleitarse coas obras de Manuel Patinha, Leiro ou Paco Pestana.

Listaxe de autores

Alexandro
Antúnez Pousa
Nando Álvarez
Manuel Aramburu
Jorge Castillo Casalderrey
Xaquín Chaves
Chelín
Arturo Cifuentes
Alfonso Costa Beiro
Alberto Datas Panero
Carmen Domínguez Vaz
Manuel Facal
Xoán Fernández
Antón Goyanes Fernández
Márgara Hernández Smet
José María de Labra
Francisco Leiro
Ramón Lorda Vidal (Deside)
Francisco Mantecón
Acisclo Manzano
Olga Martínez
Santiago Mayer
Santiago Montes Areas
Leopoldo Nòvoa García
Jesús Núñez Fernández
Manuel Pailós
Manuel Patinha
Raimundo Patiño Mancebo
Francisco Pazos
Paco Pestana
Miguel Pereira Figueroa
Jorge Peteiro
Manuel Quintana Martelo
Manuel Suárez Pumariega-Molezún
Xuxo Vázquez

Ata finais do mes de setembro, o Auditorio de Galicia acolle a mostra colectiva '15 cuentos breves y extraordinarios', unha iniciativa pioneira en Galicia na que colaboran 15 artistas galegos de primeira fila con 15 persoas intelectualmente discapacitadas.

O proxecto xira en torno á relación que persoas con discapacidade estableceron con pezas contemporáneas e autores da colección de arte Fundación María José Jove e a experiencia que supuxo, tanto para elas como para os artistas.

Os quince participantes interpretaron a tamaño real a obra do artista galego asignado e o resultado é unha mostra na que se poden ver as obras orixinais xunto ás súas ‘xemelgas’ acompañadas do material gráfico recollido durante as sesións de traballo. Unha iniciativa pioneira en Galicia coa que a Fundación María José Jove culmina este proxecto sobre arte contemporánea e discapacidade. Unha colaboración desinteresada por parte dos artistas que traballaron ‘cóbado con cóbado’ cos quince participantes que tiñan diferentes niveis de discapacidade intelectual (leve, grave e severa) e idades (entre os 15 e os 55 anos), e que durante uns meses se somerxeron no universo da arte para coñecelo e interpretalo.

Baseándonos na valorización do material, o uso da palabra escrita, a caligrafía e a imaxe, propomos un obradoiro para nenos de 4 a 12 anos que experimente con estes elementos.

Coñeceremos a importancia do barro ao longo da historia. Traballaremos o barro natural aplicando sinxelas técnicas de modelado, construíndo a modo de "cadáver exquisito" un camiño de experimentación no que a multiplicación, o carácter seriado, que tamén forma parte da linguaxe artística da obra, déanos un resultado coral, sumando así as distintas sensibilidades dos nenos e nenas que participen da experiencia. Texturas, símbolos e letras, serán vehículo da nosa imaxinación e creatividade nun Camiño Feito con Arte e Arxila.

En relación coa exposición temporal: 'Barro; Texto e Pretexto'
 
A historia dos múltiples usos do barro, é a historia do paso do tempo, un camiño que percorre tanto a vida cotiá como relixiosa. Historias de culturas contadas sobre superficies coloreadas de vasijas e cuecos, pezas que se van transformando, utensilios rústicos que van cobrando valor artístico a medida que a técnica vaise depurando.

Técnicas milenarias que na exposición Barro; Texto e Pretexto… vemos postas ao servizo da expresión artística, o barro no seu potencial de ser material da obra de arte contemporánea. A partir da linguaxe artística e dos recursos expresivos das obras da exposición elaboramos o Obradoiro Especial para Familias.

www.apuntodfuga.com
A.dFuga_galería de arte
Rúa do Preguntoiro, 28
15704 Santiago de Compostela.
 
Máis información e RESERVA DE PRAZAS:
•    Beatriz Suarez Saa
       http://www.apuntodfuga.com
   beatrizsuarezsaa@apuntodfuga.com
   671 322 172
•    Adriana Pazos Otton
       http://www.auladeideas.com
   contacto@auladeideas.com
   606971859

A.dFuga, un novo espazo expositivo para a arte contemporánea e o debate, organiza a mesa redonda 'Territorios corporais, natureza (re)creada', na que tomarán parte Marisa Alves, Joaquim Pombal, Fernando Casás, Ruth Montiel e Antón Sobral, moderados por Miguel Anxo Rodríguez.

¿Que entendemos por Natureza? ¿Que situación ocupa o ser humano na paisaxe natural? ¿Que relacións simbólicas emanan no territorio? ¿Cales son as vías de recoñecemento propio neste lugar? ¿Que estratexias establece a obra de arte para naturalizarse na paisaxe?
 
A propósito da exposición 'Barro; texto e pretexto' de Marisa Alves e Joaquim Pombal, artistas portugueses que traballan a cerámica dende unha perspectiva contemporánea e relacionándoa coa natureza, propoñemos unha xornada de reflexión onde nos acompañarán varios creadores especializados neste campo.
Para atender a estas interrogacións que afectan intimamente ó individuo, como parte integrante da Natureza, como ser simbólico, a súa memoria, ás presenzas que o identifican, á súa harmonía co universo, ás relacións físicas que se desenvolven na paisaxe, etc, os poñentes analizarán estas cuestións dende os seus diversos procesos creativos e traxectorias artísticas, ademais do marco da antropoloxía e da filosofía.

galería A.dFuga // rúa do Preguntoiro 28 // Santiago de Compostela
www.apuntodfuga.com
info@apuntodfuga.com

Os artistas Miguel Ángel Vigo e Beatriz Suárez Saá imparten durante 6 sesións un curso de deseño e modelaxe de escultura para adultos na galería de arte A.dfuga.

** OBXECTIVOS
O alumno, calquera que sexa a súa formación ou nivel de coñecementos e destrezas artísticas, deseñará unha personaxe masculina que modelará en arxila marrón, empregando para iso diferentes técnicas de modelado. Posteriormente obterá coñecementos sobre a construción de moldes para a reprodución de pezas, realizará un molde perdido en escaiola da peza elaborada anteriormente, fará o seu positivo tamén en escaiola, e finalmente aplicaralle o acabado que desexe por medio de pintura e doutros materiais que lle desexe incorporar.

** CONTIDOS
• Deseño dunha personaxe masculina: debuxo de bosquexos a lápis partindo de imaxes de referencia (libros de anatomía humana, fotografías, copia do natural, imaxes da historia da Arte...)
• Construción da estrutura para o modelado.
• Modelado da escultura en barro aplicando distintas técnicas, acabados e texturas para alcanzar este fin.
• Realización dun molde de escaiola.
• Enchido do molde de escaiola.
• Teoría sobre o molde.
• Acabado e retoque da peza.
• Pintado a pincel e acabado final.

** PLANIFICACIÓN DO CURSO POR SESIÓNS
1º Sesión: Deseño da peza e construción da estrutura
2º Sesión: Modelado
3º Sesión: Modelado
4º Sesión: Modelado e elaboración do molde
5º Sesión: Positivado da peza, nocións sobre a elaboración de moldes, retoque da peza
6º Sesión: Pintado e acabado

** DOCENCIA DO CURSO
Miguel Ángel Vigo, Artista multidisciplinar, Escultor e Co-director do Estudo de Animación WinterSun Studio. Licenciado en Belas Artes e Técnico Superior nas artes aplicadas á Escultura. Concept artist, character design, model maker, puppet maker e animador 2d. Gañador do premio internacional de Escultura Europea en Pedra (Alemaña), conta no seu haber con numerosas exposicións colectivas e individuais, destacando a súa inclusión na cita Artistas emerxentes de Galicia e Portugal, levada a cabo pola Xunta de Galicia. Actualmente traballa coa galería compostelá A.dFuga.

Beatriz Suárez Saá, Artista multidisciplinar, xestora cultural, comisaria independente e co-directora da galería de arte A.dFuga de Santiago de Compostela. Licenciada en Belas Artes e Técnico Superior nas artes aplicadas á Escultura. Posúe o Máster de Arte, Museoloxía e Crítica de USC e o Máster de Profesorado na especialidade de Artes Plásticas e Música, xunto con numerosas Becas de Creación artística, entre as que cabe destacar a Colonia Internacional Opovo-Serbia 2012, a Residencia e Premio Nacional do VI Certamen de pintura Entre Valles 2011 e o Taller Provincial de Belas Artes Quesada 2009 da Deputación de Jaen. Conta con numerosas exposicións feitas pola xeografía española, a veciña Portugal e o resto do continente europeo, xunto con destacados premios pola súa labor e creación artística.

** DATA, DURACIÓN E LUGAR DE IMPARTICIÓN
Data: 21, 26, 27, 28 > Xuño e 3, 5 > Xullo
Horario: de tarde (6 sesións = 18 horas)
Lugar: Galería de arte A.dFuga ( Rúa do Preguntoiro, nº 28, baixo, 15704, Santiago de Compostela).

** MATRÍCULA
60 € - I BLOQUE: Deseño, estrutura e modelado da peza
60 € - II BLOQUE: Elaboración do molde, positivado da peza, pintado e acabado final.
Custo do curso enteiro: 120 €
Poderán asistir soamente a un dos bloques se así o desexan pero para poder facelo ó segundo, deberán levar unha peza de escaiola xa elaborada previamente.

** INSCRICIÓN
. Enviando os seus datos (nome, apelidos, correo electrónico e teléfono) a seguinte dirección de correo: beatrizsuarezsaa@apuntodfuga.com
. No teléfono 671 322 172.
. Ou en persoa deixando os seus datos na galería A.dFuga (Rúa do Preguntoiro, nº 28, Baixo, 15704, Santiago de Compostela).

Por noveno ano, o Museo Eugenio Granell, coa colaboración do Centro Comercial Área Central, convoca o IX Certame de Arte Escolar Eugenio Granell.

1. A finalidade do Certame é impulsar a creación plástica entre os escolares, polo que, ademáis dos premios que conceda o xurado, o Museo organizará unha exposición, do 19 de decembro de 2012 ao 12 de xaneiro de 2013, coas obras presentadas ao concurso.
2. Poderán concorrer a este Certame tódolos escolares residentes en Galicia de idades comprendidas entre 3 e 5 anos e entre 6 e 12 anos.
3. O xurado outorgará os 7 seguintes premios por especialidade.
. Debuxo . Pintura . Colaxe . Escultura (construción) . Fotografía . Un único premio especial para os nenos entre 3 e 5 anos . Premio do público
Ditos premios, cedidos polo Centro Comercial Área Central, consistirán en lotes de material artístico que inclúen: Cabalete de pintor, caixa de madeira para cores e compartimentos para ordenar o material de traballo, dous lenzos para pintura, xogo de tubos de pintura e xogo de pinceis.
4. Neste IX Certame de Arte Escolar Eugenio Granell, invítase aos escolares a realizar obras-agasallo que reflexionen sobre a obra do artista, neste ano tan especial no que celebramos o centenario do seu nacemento (28 de Novembro do 1912), e no que, mostramos a súa obra e o seu legado a través das exposicións realizadas nas sedes culturais que colaboraron nesta celebración: O encontro na poética de Eugenio Granell na Fundación Cidade da Cultura, A colección étnica de Eugenio Granell no Museo do Pobo Galego, O surrealismo hoxe na Fundación Eugenio Granell, Eugenio Granell no paraíso centroamericano 1940-1956 no Auditorio de Galicia, O espello do pintor. Eugenio Granell nas coleccións institucionais galegas no Centro cultural Novacaixagalicia e, por último, Eugenio Granell. Unha película de vinte minutos no Centro Galego de Arte Contemporánea.
5. Cada autor poderá participar cunha obra de cada categoría, como máximo, e as súas dimensións non poderán ser superiores a 100 x 100 cm. Non se admitirán as obras protexidas con cristal.
6. As obras deberán presentarse polo autor ou persoa en quen delegue, na Fundación Eugenio Granell, Pazo de Bendaña, Praza do Toural, Santiago de Compostela indicando que son para o IX Certame de Arte Escolar Eugenio Granell. Terán que ir asinadas no dorso das mesmas e, no caso dos nenos de 3 a 5 anos, especificar a idade. Nun sobre pechado adherido á obra, figurarán os seguintes datos:
- Nome e apelidos do participante
- Idade
- Teléfono de contacto do centro de ensino ou persoal no caso dos participantes individuais
- Título da obra (se procede)
- Colexio
- Nome do profesor ou reponsable
Para facilitar a entrega, as/os profesores poden presentar de maneira conxunta os traballos do alumnado. Só se abrirán os sobres das obras premiadas.
7. O prazo de admisión será do 4 ao 15 de decembro no seguinte horario: de martes a sábado de 11.00 a 14.00 h, e de 16.00 a 20.00 h.
8. O xurado, que estará formado polos membros que no seu día se designen, seleccionará as obras, que axustándose ás bases, considere apropiadas. O xurado está facultado para conceder os premios establecidos na Base 3ª, podendo declarar deserto calquera deles. Tódalas súas decisións serán inapelables. A Fundación-Museo resérvase o dereito a substituír algún dos seus membros no caso de necesidade.
9. A entrega de premios celebrarase na sede da Fundación, o 19 de decembro ás 18.30 horas.
10. As obras premiadas pasarán a formar parte dos fondos da Área Didáctica do Museo da Fundación Eugenio Granell.
11. A retirada das obras efectuarase na sede da Fundación –para o que se deberá presentar o correspondente resgardo–. As obras de escolares da mesma aula que se entregaron todas xuntas, devolveranse da mesma forma á persoa responsable que as depositara, incluíndo os sobres pechados dos datos persoais. Transcorrido o prazo dun mes, estimarase que o autor renuncia a todo dereito sobre a obra presentada, podendo dispor o Museo o que considere oportuno.
12. As/os gañadores cederán os dereitos de autor co fin de editar postais que reproduzan as súas obras.
13. Os autores premiados autorizan ao Museo Eugenio Granell a reprodución, comunicación pública e distribución das súas obras por cualquera medio de comunicación e internet.
14. O Museo Eugenio Granell declina toda responsabilidade por perda, roubo, incendio ou calquera outra causa de forza maior que poida ocorrer sobre as obras presentadas ao Certame, así como sobre os danos que poidan sufrir nos actos de recepción e devolución e no tempo que estean baixo a súa custodia. Non se subscribirá póliza de seguro que cubra tales riscos.
15. A participación neste Certame supón a aceptación por parte dos autores do contido destas bases, así como a renuncia a calquera reclamación legal.
16. Os datos facilitados polos gañadores quedarán incorporados e trataranse de forma confidencial nun ficheiro chamado "ÁREA DIDÁCTICA" coa finalidade de xestionar e dar publicidade ao concurso de arte infantil, polo que necesitaremos o consentimento dos pais ou titores para o tratamento de ditos datos cando a obra resulte premiada. Para o exercicio dos dereitos de acceso, rectificación, cancelación e/ou oposición de ditos datos, deberán dirixirse ao seguinte enderezo: Fundación Eugenio Granell. Pazo de Bendaña. Praza do Toural, s/n (CP: 15705 - Santiago de Compostela, A Coruña).


MÁIS INFORMACIÓN E SOLICITUDE DE BASES
Na Fundación Eugenio Granell, Pazo de Bendaña, Praza do Toural, 15705 Santiago de Compostela
Tel. 981576394 / 981572124 www.fundacion-granell.org

[26 abril - 26 maio 2013] Ata finais do mes de maio, o Museo Modesto Paz Camps de San Fins de Sales (Vedra) acolle unha exposición de pintura e escultura da artista Esperanza Lema Bouzas, a pintora do Val do Ulla.

Esperanza Lema Bouzas naceu en Pontevea, Teo, e vive e traballa na finca Dozar en San Miguel de Sarandón dende hai máis de 30 anos. Estudou debuxo e pintura dende os oito anos. Na súa etapa en Vigo tivo como mestres aos pintores Xavier Pousa Carrera e Antón Abreu Bastos. Fixo escultura na Universidade Popular desta cidade.

Expuxo en cidades como A Coruña, Pontevedra, Vigo, Salamanca ou Madrid, así como en Portugal e Nova York. Hai obras súas en diferentes coleccións españolas, portuguesas, arxentinas ou americanas, e no Museo do Pobo Galego e outras institucións da nosa Comunidade Autónoma.
Asina os seus cadros como Lema Bouzas, os traballos en barro como Esperanza, e as esculturas en pedra como MEL.

Visitas de grupos:
Posibilidade en horario de mañá ou tarde e durante todos os días da semana concertando visita no tlf 981 814 691