Ata o 1 de febreiro, o Espazo Campus Stellae acolle a obra máis persoal da artista conceptual Nandi Alonso. Con reminiscencias a Turner, á estampa xaponesa e á fotografía, a pintura de Alonso é puramente íntima e emocional.

Situado no centro histórico de Santiago de Compostela, o Espazo de Arte Campus Stellae mostra coleccións nacionais e internacionais promovendo as diversas disciplinas artísticas. O espazo está vinculado ao Instituto Europeo Campus Stellae, que é pioneiro na formación de postgrao online e presencial dende hai vinte anos, e conta con alumnos en máis de 60 países.

Un total de 96 ilustradores de 27 nacionalidades participan na exposición Blue Book Group, organizada polo Concello de Santiago e KALANDRAKA, que se poderá visitar na Galería Sargadelos ata o vindeiro 8 de outubro. Esta mostra, que se inscribe no marco das actividades do 32º Congreso Internacional da IBBY que se celebra na cidade, inclúe a obra de tres artistas afincados en Galicia: Óscar Villán, David Pintor e Marc Taeger, que teñen ilustrado varios álbums publicados no catálogo de KALANDRAKA.

A ilustración de Óscar Villán, realizada con técnica mixta, está asociada ao medo e á morte. David Pintor expón o retrato colorista dun pallaso, co que evoca o esplendor dos circos de antano. Marc Taeger ofrece unha visión vangardista do clásico de Carapuchiña, baseada na experimentación con estilos e materiais.
A estes súmanse outros creadores do resto de España que tamén teñen vínculos con KALANDRAKA, como Aitana Carrasco e Adriá Fruitós, ilustradores de “A viaxe do bisavó e “Mago Goma”, respectivamente. A lista complétase con Pablo Amargo, Anna Castagnoli, José María Lema de Pablo e Josep Antoni Tàssies.
Entre os ilustradores de procedencia foránea relacionados con KALANDRAKA atópase, ademais, o portugués Gémeo Luis, ilustrador de “O tempo voa”. Por países, Xapón conta coa maior representación, con 19 artistas plásticos, seguido de Italia con 14, Francia con 10 e España con 9.
Na exposición Blue Book Group tamén figuran artistas de Estonia, Corea, Arxentina, Alemaña, Hungría, Polonia, Eslovenia, Portugal, Irán, Australia, Bulgaria, Croacia, Estados Unidos, Grecia, Países Baixos, Reino Unido, Romanía, Rusia, Suecia, Suiza, Taiwan, Tunisia e Turquía.
O Blue Book Group é unha iniciativa independente dos irmáns iranís Hassan e Ali Amekan, que deron en agrupar o traballo de ilustradores de distintos países do mundo, elixidos polo seu dinamismo e pola súa especialización neste xénero artístico. Tralo éxito dunha primeira exposición celebrada en 2007, a mostra pasou por Teherán, Dubai e Tokio.
Esta panorámica do Blue Book Group forma parte das actividades da XI Campaña de Animación á Lectura que organizan anualmente o Departamento de Educación do Concello de Santiago e KALANDRAKA.

Ata mediados do mes de novembro, a compostelá Galería SCQ acolle a primeira exposición en España do destacado artista brasileiro Irán do Espírito Santo, cuxas esculturas se moven entre o minimalismo e o conceptualismo.

O seu dilatado currículo levouno a expoñer a súa obra en museos como o MOMA de Nova York, así como as bienais de Venecia ou São Paulo. Traballa a miúdo a unha escala moi ambiciosa, cun aire minimalista capaz de contaxiar as súas esculturas abstractas de obxectos familiares.

O Centro Galego de Arte Contemporánea acolle ata principios do ano próximo a maior exposición individual, ata a data, das artistas britânicas Jane e Louise Wilson. Nomeadas para o Turner Prize en 1999, as xemelgas Wilson forman parte da xeración dos Young British Artists (YBA).

Nacidas en 1967, traballan e expoñen xuntas dende o inicio das súas carreiras. A súa obra está constituída sobre todo por videoinstalacións e fotografías de grandes dimensións. Esta exposición parte da primeira obra en vídeo das artistas, Hypnotic Suggestion 505, de 1993. En varios traballos, as irmás Wilson sometéranse ás condicións e experiencias que problematizan a psique humana, como sucede nesta película na que, sentadas lado a lado diante de cámara, son hipnotizadas por unha voz, nun exercicio de relaxación e entrega. Presentado como unha peza de teatro, o vídeo baseouse nunha idea de Jean Cocteau sobre o efecto hipnótico que o cine pode provocar nas masas. As artistas abdican da súa consciencia e vólvense obxectos voyeurísticos para o público.

O artista pontevedrés Manolo Paz exhibe na galería de arte Factoría Compostela a súa última creación, unha obra que constitúe unha profunda reflexión formal realizada a partir dunha árbore centenaria derrubada por unha tormenta.

Unha árbore centenaria derrubada nunha tormenta é o punto de partida desta obra de Manolo Paz. Na materia informe e anárquica, o artista é capaz de encontrar e construír unha profunda reflexión formal que mimetizar a linguaxe coa que, durante décadas, deu vida a colosais masas de granito. Nesta ocasión non é a man do home a que destrúe a natureza, senón a que reelabora / reutiliza / recicla as secuelas da súa acción desvastadora. Unha selección de pezas de granito de reducidas dimensións complementan esta obra singular que materializa un ciclo creativo/destrutivo-artificial/natural.

Manolo Paz naceu en 1957 en Castrelo, Cambados (Pontevedra), cidade esta última na que vive actualmente. No seu obradoiro, nun amplo prado xunto ao mar, algunhas das súas pezas máis fermosas dialogan en silencio coa natureza. Na súa obra conviven os rudimentos do oficio da cantería e a conciencia dunha autonomía artística que propón unha relectura da pedra como material de significación propia. Os seus monolitos ou menhires están ligados ao subconsciente colectivo ancestral, o escenario da natureza con ou sen o contacto do home e enraizados, dalgún xeito, coa cultura Celta. A obra de Manolo Paz forma parte de importantes museos e coleccións privadas e institucionais como a Fundación ICO, o Museo de Duisburg de Alemaña, Fundación Oriente en Lisboa, o Museo Unión Fenosa da Coruña, o Parque escultórico Namakunay (Xapón) e a Colección de Arte Caixa Galicia (A Coruña).

A escultora Alicia Martín, coñecida especialmente polas súas composicións a base de libros, expón na compostelá Galería Trinta 'Inbreeding', unha mostra na que escenifica o seu gusto polo volume, o contraste, o peso e a levidade.

"Son escultora. Gústame o volume e o contraste, o peso e a levidade. Por outro lado, o proceso do traballo manual é fundamental para min. Resúltame imprescindible a manipulación, o esforzo físico que converte ao proceso en parte da obra. Fago vídeo, debuxos, fotografías ou obxectos pero, en todos os casos, actúo activamente no que acontece. Traballo co que teño ao alcance da man no raio no que estendo os brazos. Ao xeito dunha medida humana".
"Comecei a traballar con libros de forma intuitiva. Como obxectos que caben nunha man, sen contido. Manipulábaos de forma individual, eles sós comezaron a xuntarse. Os libros son un símbolo de cultura pero tamén un obxecto de consumo. Son o recipiente do que o home pensou de forma individual, nun contexto concreto e nunha lingua determinada. O conxunto é unha mestura global humana".
"Os títulos tiñan que ver case sempre coa linguaxe e coas súas disfuncións, cos xogos que permite, a dislexia, palíndromos, Proxectos de autismo, Políglotas, Odiolaluzazulaloído, Contemporáneos... Era unha referencia clara á idea da lectura, que é a que dá sentido ao libro, aínda que o interese pola representación fai que moi pronto sinta a necesidade de facer fotografías".
"Nunca importaban os contidos dos libros que utilizaba. Eran, nun principio, libros de texto. O contrario á orde dunha biblioteca. É cando realizo un proxecto en Milán, cando os libros que me conseguen son todos catálogos de arte marabillosos. Nese momento e, de forma espontánea, prodúcese un xiro ao non se mesturar diferentes lecturas. Xa non eran textos, eran imaxes, propostas artísticas de tempos mesturados. De aí sae Inbreeding que é un termo que se usa para medir a mestura entre animais, a consanguinidade ao obxecto de alcanzar unha raza pura. Así sucede que nas pezas xurdidas dende ese momento existe unha lectura, unha superficie de contido puramente visual".

"Unha esfera é un corpo que nunca perde a súa forma aínda que a súa posición sexa variada. É unha especie de absoluto. Gustábame a idea de colocar nunha galería unha enorme bóla cuxa superficie estivese cuberta de múltiples propostas artísticas de diferentes épocas que rematasen establecendo relacións entre as innumerables imaxes para crear unha soa".
Interésame da arte que exista a posibilidade de que calquera proceso de expresión sexa posible aínda que o que xere non chegue a ser unha obra de arte. Enriquéceme pensar que podo ir velo aínda que non me guste ou non teña que ver nada comigo. Non entendo a palabra exclusión no ámbito da arte".

A artista plástica catalá María José Alba presenta, ata mediados do mes de decembro, unha colección de pinturas agrupadas baixo o título 'Nostálgicos 50'. A mostra, que poderá contemplarse na sala de exposicións do Hotel Porta do Camiño, está organizada pola galería compostelá José Lorenzo.

María José Alba nace en Figueres (Girona) en 1964, moi vinculada dende sempre ao mundo da arte. Dende moi nova a pintura pasa a formar parte da súa vida e é a súa forma de expresión máis importante, aínda que terían que pasar moitos anos para dedicarse á pintura profesionalmente. De formación autodidacta, tan só se forma nos cursos de debuxo e pintura na Escola Elemental e durante os seus Estudos Técnicos Superiores, onde realiza dous anos de Debuxo Técnico.
Pintora de estilo comtemporáneo (Pop Art), a gran maioría das súas obras están inspiradas na época dos anos 50: vehículos americanos, músicos de jazz, personaxes da época, edificios nostálxicos, zonas da América rural, etc...
O seu estilo é moi colorista, gústanlle os detalles, as súas obras identifícanse pola intesidad nas cores vibrantes, cálidas, intensas e cheas de vida.
A técnica máis utilizada por María José Alba é o óleo, onde se mostra máis segura e cómoda, aínda que tambien realizou traballos en lapis e acuarela.
Presenta un estilo propio de pintura ao óleo sobre tea ou táboa, reflectindo en todo momento a súa forma de ver o mundo. A pintura é a máis alta expresión de sentimentos, pensamentos e estados de ánimo, a súa forma de mostrarse aos demais tal como é e iso se ve reflectido en todas as súas obras.

A Fundación Eugenio Granell retoma a súa programación habitual de actividades coa importante exposición 'Novos fondos da Fundación. Obra de Eugenio Granell'. A mostra está composta por unha inxente cantidade de obra de Eugenio Granell, que inclúe non só un considerable número de grandes óleos, senón tamén un interesante grupo de obra obxectual, que engloba tanto construcións coma obxectos.

Ademais podemos admirar unha extensa e significativa colección de grandes pezas de pintura pertencentes a dúas etapas moi significativas na traxectoria do artista: As súas primeiras obras realizadas na década dos 40 e 50, así como unha excelente representación da súa etapa coñecida como as Paisaxes Máxicas. Nunha sala integramente dedicada á obra realizada na década dos 90, é destacable o proceso de cambio sufrido na última etapa da vida creativa do artista. A obra perde o cariz barroco de etapas anteriores, vólvese esencial: pon máis énfase no debuxo e traballa a cor sen valorar apenas a expresividade da pincelada, tan importante en épocas anteriores.

Esta exposición ademais de achegarnos á creación de Granell en estado puro, móstranos a parte máis humana e entrañable do artista, que a comisaria quixo reflectir a través dunha selección de obra realizada xunto coa súa esposa Amparo Segarra, así como cunha coidada selección dos obxectos persoais que sempre o acompañaron na súa vida: o seu violín, unha das varias máquinas de escribir, unha caixa de pintura e pinceis.

A Galería José Lorenzo acolle ata mediados do mes de decembro unha exposición conxunta de dous recoñecidos artistas galegos, o pintor Ricardo Ferreiro e o escultor Tono Galán, na que poderán contemplarse algúns dos seus últimos traballos.

Ricardo Ferreiro comeza a súa traxectoria artística nos anos 70. Dende entón compaxina o seu traballo de restaurador e conservador do Museo de Pontevedra coa súa traxectoria artística. Nestes anos realizou, con grande éxito, numerosas exposicións individuais e colectivas. A nova colección de obras que nos presenta é unha serie de paisaxes onde a natureza é a principal fonte de inspiración.

O escultor galego Tono Galán comeza a expoñer nos anos 90. Aínda que a súa formación é plástica e escultórica, a exposición que nos presenta é unha selección das súas últimas esculturas realizadas en aceiro inoxidable, ferro, madeira policromada e prata. Todas elas teñen como nexo común a figura humana. Ten realizado numerosas exposicións individuais e colectivas, principalmente en Galicia e Portugal. Tamén colaborou como artista gráfico en distintos medios.

O escultor lisboeta Rui Chafes, fortemente influído pola estética do Romanticismo alemán, presenta unha selección das súas últimas obras na galería SCQ.

As obras do artista sempre teñen como inspiración os soños, a morte, a dor, levándonos a un universo de angustia romántica, dunha nostalxia que se fonde coa realidade. Os seus primeiros traballos, de madeira e plástico, foron expostos en 1986. Un ano despois xa empezaba a esculpir en ferro pintado de negro e tempo despois en malla de ferro.

A grande característica do traballo de Chafes é que non hai límites para a súa imaxinación, nin data de caducidade para o significado escondido en cada traballo; poderemos encontrar dende esculturas de chan, paredes ou teito, como obxectos de decoración que están presentes nalgún canto dalgunha casa, vivindo os momentos máis importantes e gardando en sí todos os recordos.

Rui Chafes estudou Belas Artes en Lisboa, seguindo os estudos posteriormente en Dusseldorf. O artista sempre tivo un especial interese pola cultura alemá.

Ata finais do mes de febreiro, ARTeria Noroeste acolle 'Diedro', unha mostra artística que reflicte o achegamento entre dúas técnicas pictóricas tradicionalmente irreconciliables: o graffiti e as ferramentas clásicas. O resultado é unha simbiose explosiva entre as visións caleidoscópicas de dous pintores/artistas diferentes e complementarios.

A nova sede da Fundación Araguaney ofrece a oportunidade de apreciar a primeira colección da prestixiosa deseñadora de xoias palestina Nadia Abu Ghattas, un impresionante traballo de ourivaría que encontra a súa inspiración na natureza e a paisaxe de terras palestinas.
As súas pezas nacen de follas naturais de oliveira, símbolo ancestral de paz, arraigamento e pertenza. Estas follas, seleccionadas e tratadas unha a unha, serven de molde para crear os distintos deseños en prata. Cada peza está feita a man dende o corazón, coidando polo miúdo cada paso deste minucioso e complexo proceso, o que converte a cada xoia nunha peza única e irrepetible.

Esta fascinante colección de xoias chega por fin a Santiago de Compostela, tras ser devolta á súa orixe en varias ocasións. Finalmente, foi a propia artista quen conseguiu sortear os diferentes obstáculos impostos, cruzando a fronteira palestina para enviar as pezas dende territorio israelí.
Nadia Abu Ghattas é unha dos deseñadoras de xoias máis recoñecidas e admiradas de Palestina, e realizou numerosas exposicións por Oriente Medio. Dende a súa infancia demostrou un grande interese pola arte e a artesanía. Aprendeu a traballar con bordado, costura e pintura en seda e asistiu a varios cursos de artesanía, restauración de manuscritos e deseño. No ano 2005 decide enfocar todo o seu talento á ourivaría, formándose nos Talleres Al-Kahf de Artesanía e no Centro Internacional de Belén.

O Restaurante Camelio do hotel AC Palacio del Carmen acolle durante dous meses unha exposición de pintura hiperrealista do madrileño Antonio Castelló Avilleira, cuxas obras destacan pola súa incrible perfección formal e pola sinxeleza aparente dos seus motivos. A mostra forma parte do novo proxecto entre a galería Factoría Compostela e AC Palacio del Carmen, que converterá o seu restaurante nun improvisado museo, exhibindo coleccións temporais de artistas contemporáneos. Estas obras crearán un interesante contraste co tradicional estilo arquitectónico do antigo Convento das Oblatas.

AC Palacio del Carmen (Oblatas S/N), establecemento hoteleiro de categoría cinco estrelas e situado no casco histórico de Compostela, inaugura faceta artística. Un aceno ao mundo da arte que converterá as paredes do seu Restaurante Camelio nun improvisado museo, exhibindo coleccións temporais de artistas contemporáneos. Estas obras crearán un interesante contraste co tradicional estilo arquitectónico do antigo Convento das Oblatas, onde AC Hotels sempre apostou, non obstante, polo deseño moderno do seu interiorismo. Cada colección de arte contemporánea provirá de Factoría Compostela (Rúa da Conga, 9) e estará exposta no hotel uns dous meses. Todas as obras expostas se encontran á venda.

Cunha carteira de 115 hoteis en España, Italia e Portugal, AC Hotels segue fiel ao seu firme compromiso de ofrecer unha exclusiva combinación de luxo moderno e confort, coa que seguir ilusionando cada día aos seus clientes. Todo iso sumado a un servizo impecable, unha clara aposta pola tecnoloxía e un desexo de renovación constante, que converteron á cadea nun referente de turismo urbano.

O Centro Galego de Arte Contemporánea acolle ata mediados do mes de marzo 'Últimas adquisicións da colección CGAC', unha mostra comisariada por Miguel von Hafe na que se exhiben as obras máis recentes do museo.

Factoría Compostela organiza unha mostra con obras recentes do respectado pintor compostelán Manuel Quintana Martelo, un artista caracterizado por un dominio técnico sobresaínte co que plasma unha visión íntima e subxectiva da realidade.

'Detrás da paisaxe, do retrato, da escena. Onde o biombo esconde as súas tramas, as arquitecturas invisibles e as lóxicas estruturais, queda a carne da experiencia, os días, as horas. Queda tempo e só tempo. Cando esa temporalidade se empapa e penetra entre as aberturas do pincel, pedindo paso e longas esperas, a obra de Quintana Martelo adquire a mellor das súas posibles explicacións. Son espazos familiares, recoñecidos, personaxes ausentes e escenas recreadas, que marcan os instantes dunha pintura que progresa, que almacena etapas pregadas e abertas en equilibrados niveis, que avanza para repensar, na mesma tarefa do lector de diarios, o corredor de fondo ou o observador do silencioso murmurio do caracol. A súa obra está trazada en relatos que se renovan conscientemente -paisaxes, naturezas mortas, retratos- destinando as primeiras impresións ao paseante pero reservando a lectura completa do seu dicionario ao público atento que observa e revisa todas as partes, as que mostra o biombo, as que len o cotián ou aquelas que perduran nas marxes. Todas esas fraccións, de carne que se disfraza de pel, de ventás case transparentes, de escenas imaxinadas, de paisaxes divididas, son elementos que definen a súa traxectoria e acusan moitas das novas obras presentadas nesta exposición, puntos de seguimento de historias contadas, precisamente, en continuidades de tempos fraccionados: secuencias, dípticos, fragmentos. Detrás, unha parte xunto á outra [...]'.
Xosé M. Lens

A galería Trinta organiza unha mostra do traballo do consagrado artista plástico Isidoro Valcárcel Medina, un creador cuxa obra está fortemente influída polo minimalismo e o informalismo.

"A distinción entre o fondo e a forma (que nunca se enuncia ao revés) goza de malas referencias - ou de malas vibracións por culpa das súas referencias-. Non obstante, nada máis natural que diferenciar o que vai do que vén, o que se di do que se escoita, o que está dentro do que está fóra.
Tamén acostumamos oír que, nas obras máis logradas (úsase sobre todo no mundo do cine), non é posible separar o fondo da forma, ou que para certo fondo non cabería outra forma que a adoptada. Parece claro que isto son muruxas analíticas, xuízos predeterminados. De sobra sabemos que unha mesma aparencia pode dar lugar a varias saídas e atribuírse ben distintas orixes, por non falar da opostas razóns.
Por exemplo, non podemos negar autenticidade aos que argumentan que a prensa di o mesmo todos os días, aínda que é evidente que isto non é así. Recordemos, porque fai xogo co noso asunto, que tamén se sentencia: quen fai a lei, fai a trampa, sen pararnos a pensar que é a trampa a que precede á lei.
Os asuntos cíclicos adoitan representarse en forma circular, sen que poida achegarse unha razón convincente para que sexa así. Converter nunha continuidade gráfica (xa se sabe que na pescada que se morde a cola, é a cola a que goza da elasticidade necesaria para meterse na boca) o proceso de nacemento a morte para xustificar un ilusionante renacer non deixa de ser un apaño. Por idénticos motivos vémonos obrigados a admitir a forma sen fondo e, aínda que máis dificultosamente, este sen aquela.
No mundo da arte, sen ir máis lonxe, adoita ser máis valorado o fondo, pero o que máis se comenta son as formas... e pouca atención se presta aos posibles fondos dunha mesma forma.
Os editores de prensa escrita basean a súa identidade en que usan a mesma forma para non importa que fondo, cando sería perfectamente lóxico que as súas formas se adecuasen a cada fondo.
Volvendo ao tema da reiteración circular, esta tamén pode representarse rectilíneamente, que é o que acontece aquí; despois de todo, o destino dun exemplar dun xornal é o mesmo, fose lido ou non. Así, falando do que temos diante, quen nos di que o fondo máis enxundioso non se acha no papel inmaculado ou no triturado; non obstante, xamais compramos o diario nesas formas - ás que, para confundir, se chama formatos-.
E aínda que parte do escrito ata aquí aboa máis a idea de varios fondos para unha forma, en contra do que expresa o título, tal cousa só acontece porque nos encantaría estar seguros da forma, co fin de que o fondo non nos atordase.
De modo que, dentro do papel imprimido (que é, en puridad, o que debería coñecerse como papel prensa), as sucesivas pregaduras que alteran a súa forma, dispoñen dunha reversibilidade desalentadora, pois, por culpa deles, é frecuente que non se alcance a totalidade do fondo.
Por último, con respecto aos que posúen a diario o xornal, pero non o usan como medio de información nin de opinión, senón unicamente como forma para levar baixo o brazo, pode que tanto amorío lles pareza estúpido e canso. E talvez iso mesmo remate por acontecer nesta exposición, onde, aínda que as formas son manifestas, o fondo ninguén sabe con certeza cal é... nin lle preocupa sabelo".

Isidoro Valcárcel Medina.
Outubro 2010.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición do artista José Andrés Santiago, unha mostra gráfica que permanecerá aberta ata finais do mes de xaneiro.

José Andrés Santiago (Santiago de Compostela, 1981) licenciouse en Belas Artes pola
especialidade de pintura na Facultade de Belas Artes de Pontevedra da Universidade de Vigo en 2004, logrando o Premio Fin de Carreira. Recentemente obtivo o título de Doutor en Belas Artes pola mesma Universidade. Dende o ano 2005 pertence e traballa no Grupo de Investigación dx5 - digital & graphic art research, adscrito ó Departamento de Debuxo da Universidad de Vigo, especializado en gráfica contemporánea.

A pesar da súa mocidade, o seu currículo é moi extenso, cheo de exposicións, conferencias,
publicacións, estancias, premios e bolsas. Dende o principio da súa carreira non parou de
adicarse en corpo e alma á complicada profesión do creador multidisciplinar. A súa frenética
actividade converteulle nun dos artistas actuais con maior proxección, pero cunha realidade xa
palpable. Estivo presente en exposicións individuais e en múltiples mostras colectivas, entre
outras: XXI Premio de Grabado Máximo Ramos (Centro Cultural Torrente Ballester de Ferrol,
2010); Certamen de Arte Gráfico para Jóvenes Creadores (Sala de Exposiciones de Calcografía
Nacional, Madrid, entre 2007 e 2010); Novos Valores 2007, 2009 e 2010 (Deputación de
Pontevedra); V, VI e IX Certámenes de Artes Plásticas (Deputación de Ourense, entre 2006 e
2010); Feira de Arte Espacio Atlántico (Stand Espacio48, Vigo, 2010); Certamen de Artes
Plásticas Isaac Díaz Pardo 2009 (Deputación de A Coruña); II Encuentro De brujas y mariposas
(C.C.C. ICAIC, La Habana, 2009); II Premio de Artes Gráficas Jesús Núñez (CIEC, Betanzos,
2007); e XIV Salón Internacional del Grabado Estampa (Madrid, 2006).

A súa traxectoria como xove creador foi recoñecida con premios e seleccións en concursos
dende 2008: Mención de Honra no Certame Xuventude Crea, (Xunta de Galicia, 2010); Accésit
no IX Certame de Artes Plásticas (Deputación de Ourense, 2010); Mención de Honra nos
Certámenes de Arte Gráfico para Jóvenes Creadores de Calcografía Nacional (anos 2009 e
2010); Mención de Honra en GZ Crea (Xunta de Galicia, 2009); e Premio de Adquisición de Obra (Fundación Laxeiro, 2008).

José Andrés Santiago presenta en Espacio48 novas pezas da serie Nipponadas, constituída por un conxunto de imaxes que mesturan fotografía, gráfica dixital e técnicas calcográficas
tradicionais. Son obras que presentan unha forte influencia da estética oriental, e constitúen un claro referente tanto á cultura xaponesa tradicional como ao imaxinario colectivo que dela nos creamos, onde entran aspectos tan dispares como o universo kitsch que lle envolve, o manga, a escritura xaponesa ou o ukiyo-e, todos eles presentados ante un espectador capaz de recoñecer e revisar esta iconografía popular en sucesivas lecturas verticais, así como de interpretar de maneira subxectiva a experiencia nipoa por parte do autor.

As últimas obras nas que o artista estivo traballando son, por tanto, algo así como estampas
expostas a modo de estratos, formados por varias capas de contido reinterpretable. Son clara
mostra da atracción do artista pola cultura xaponesa, tanto temáticamente como no modo de
proceder, meticuloso, coidado até o extremo. Evidénciase no seu trazo un perfeccionismo innato, unha factura única, un dominio da técnica e un control das calidades matéricas do soporte que demostran o seu alto grao de profesionalidade. Un valor seguro dentro do panorama de novos creadores galegos, unha aposta que responde a un dos principios fundamentais de Espacio48, o apoio a xoves creadores.

O artista compostelán Alonso Sucasas expón ata mediados do mes de xaneiro unha mostra da súa obra na Sala de Exposicións do Hotel Araguaney. Sucasas regresa a este espazo onde se deu a coñecer dentro mundo da arte, e onde realizou a súa primeira exposición no ano 1998, para presentar unha nova colección de pintura.

Alonso Sucasas é un novo pintor de apelido soado dentro da arte galego contemporáneo que conseguiu atopar a súa propia identidade artística. Tras completar a súa formación en países como Inglaterra, Italia e España, Sucasas retorna ao seu Compostela natal para desenvolver unha obra cargada de sensacións, forza e temperamento.  

O autor consegue plasmar as súas vivencias, viaxes e impresións nuns lenzos de trazos rotundos e figuración suxestiva, onde o tratamento da cor cobra especial protagonismo.
A exposición de Fernando Alonso Sucasas permanecerá na Sala do Hotel Araguaney até o 8 de xaneiro.

Ata finais do mes de marzo, o Auditorio de Galicia acolle a exposición 'Korda, coñecido, descoñecido'. Case 200 fotografías inéditas ata o momento compoñen unha mostra na que se realiza un intenso percorrido pola vida e a obra do cubano Alberto Korda e ilustran facetas descoñecidas dun gran fotógrafo que foi testemuña de excepción do difícil tempo que lle tocou vivir: a revolucionaria Cuba dos anos 60.

Durante estes días de Nadal a Fundación Granell, como ven sendo habitual, monta un Belén particular. Distinto cada ano, mais sempre conformado por pezas dos fondos da colección de arte popular de diferentes lugares do mundo. O Belén da Fundación Granell é singular tamén porque inclúe pezas que nada teñen a ver coas habituais figuriñas de Nadal, adquirindo por iso o toque surrealista representativo da Fundación.

Nesta ocasión, o Belén terá más empaque ao situarse por vez primeira nunha sala de exposicións.

Ademais do Belén, especialmente dedicado ao mundo da infancia, os nenos e nenas que visiten no Nadal a institución poderán contemplar as pezas presentadas ao VII Certamen de Arte Escolar Eugenio Granell, nesta edición dedicado aos mares de Granell. Na exposición  poderán verse obras realizadas por escolares de centros de primaria de toda Galicia. Os espectadores e espectadoras terán a posibilidade de votar en sala para elixir o Premio do Público. Esta exposición permanecerá aberta ata o 17 de xaneiro.

A Cidade da Cultura acolle de xeito permanente 'Peter Eisenman. A Cidade', unha mostra que, a modo de centro de interpretación, permite “ler” a arquitectura do complexo e seguir as liñas que marcan e organizan todo o conxunto.

A proposta do comisario da exposición, Manuel Blanco, catedrático da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade Politécnica de Madrid, analiza os primeiros pasos da Cidade, contando, a través do testemuño de Peter Eisenman, como foi concibida, e mostrando a través de fotografías e debuxos a linguaxe da súa creación.

A exposición permite "ler" a arquitectura da Cidade da Cultura e seguir as liñas que marcan e organizan o conxunto: seis grandes edificios que interactuar uns cos outros coma se fose unha única obra, un gran sexteto. Unidos por elementos e marcas, unha orde visible fai que os edificios xuntos formen parte dun grande organismo, dunha nova "montaña máxica" creada no Gaiás. A través da exposición pódense seguir os trazos do proxecto, os elementos que compoñen os seus espazos e fachadas, descodificándoos para entender as leis que rexen a composición. Igualmente, poderanse coñecer os protagonistas do equipo que está a construír esta grande obra e ver a inxente cantidade de documentos necesarios para o seu traballo.

A través de videos, maquetas e fotografías en soportes singulares, especialmente deseñados para a exposición, 'Peter Eisenman. A Cidade' permite entrar nas claves do ADN do proxecto, da linguaxe que serviu para a construción dunha obra que se erixe como un símbolo da Galicia contemporánea, un novo espazo cultural de encontro de todos os galegos.

O artista multidisciplinar compostelán Manuel Eirís, gañador de diversos premios pola súa labor creativa, amosa na galería SCQ diversas obras que empregan como soporte a fotografía e o vídeo.

A mostra está conformada na súa maioría por novos fondos da Fundación Granell, uns do legado de Amparo Segarra, esposa de Eugenio Granell e outros, recentes doazóns de artistas surrealistas á institución. A exposición preséntanos a figura de Santiago Apóstolo e á Cidade de Santiago de Compostela de maneiras moi diferentes, tanto a través da selección feita sobre a colección de artes étnico da institución como a través das obra de artistas surrealistas de diferente orixe que teñen á cidade, ao ao a Apóstolo, como protagonistas das súas obras.

Ao longo da súa vida Eugenio Granell sempre levou a Santiago no corazón, como queda patente na súa poética autobiografía Memorias de Compostela, visión orlada por estrelas, illas árbores e fachos -editada por Natalia Fernández, Directora da Fundación Granell no ano 2006-. Nesta obra literaria, Granell reconstrúe a través dunha visión poética cargada de tenrura e ironía a un tempo as súas vivencias da cidade.

O recordo da cidade e o do mito da súa creación arredor da figura do Apóstolo Santiago, non deixou de interesar a Granell. Durante o seu exilio en América, o mito de Santiago Matamouros sae ao seu encontro reinterpretado dende diferentes culturas autóctonas. Cando ten a oportunidade o artista adquire representacións de arte popular relixiosa do Apóstolo, as que pasan a engrosar a súa colección de arte étnico.
Con esta base, a Fundación Granell presenta a exposición Santiago de Compostela na Fundación Granell, cidade na que viviu a súa infancia e adolescencia Eugenio Granell e a que acolle a súa Fundación.

Seguindo o ronsel do artista, Natalia Fernández programou exposicións nas que a temática do Apóstolo Santiago, ou a súa cidade son tema principal ou se introducen de modo transversal nas mostras. Exemplo disto son as exposicións Arte popular relixioso, o Vodú o camiño negro de Santiago, -do fotógrafo Luis López Gabú- realizadas durante o ano 2006, ou a exposición Santiago na Fundación Granell, realizada no ano 2007. Na exposición sobre Eugenio Granell, comisariada pola crítica de arte Mercedes Rozas, Imaxes da memoria, a cidade ten unha especial presenza.

A galería Trinta presenta unha nova exposición individual do artista extremeño afincado en Galicia Teo Soriano, que poderá visitarse ata principios do mes de marzo.

Teo Soriano (Mérida, Badaxoz, 1963), estuda na Facultade de Belas Artes de Salamanca xunto a unha promoción á que tamén pertencen Javier Riera e Antonio Murado. Dende os presupostos da súa radical aposta pola pintura, as súas sucesivas e moi dodificadas saídas á arena expositiva mostráronnos a un artista de coñecida xenealoxía abstracta, fascinado pola cor e os materiais. Todo iso, sen esquecer unha dedicada atención ás ensamblaxes e colaxes case sempre de diminutas dimensións. A súa evolución vese marcada por unha atención cada vez maior cara ás cuestións espaciais e as texturas, sendo a súa pintura, agora, un constante tanteo dos límites dun territorio no que o pintor se interna para revelar un espazo que parece ter eliminado todo indicio de forma ou signo recoñecible. Monocromos de gran formato que confían a súa elocuencia aos tons, aos matices e accidentes da superficie acompañados de toda sorte de materiais industriais reciclados, elixidos pola súa capacidade evocadora, ou construcións xeométricas cheas de acenos á pintura centroeuropea dos últimos lustros centran esta exposición.

O Centro Social Novacaixagalicia de Santiago acolle ata finais de marzo a exposición ‘Rafael Úbeda. Expresións tímbricas’, que reúne obra seleccionada do prestixioso artista pontevedrés desde a súa infancia ata hoxe.

O pintor estará acompañado na inauguración pola directora de Acción Cultural da Obra Social Novacaixagalicia, María Pereira, e o director de Asesoramento Cultural, José Manuel García Iglesias. Precisamente este último será o encargado de presentar, no mesmo acto, o libro “Rafael Úbeda. Raíces sonoras”, que reúne imaxes das obras máis representativas do artista xunto con textos de prestixiosos críticos de arte.

A exposición ofrécenos un percorrido por la traxectoria artística do creador pontevedrés, que atesoura máis de 50 anos dunha carreira que comezou estudando Belas Artes na Escola de San Fernando de Madrid como bolseiro da Deputación Provincial de Pontevedra. Máis tarde sucederíanse novos estudos e experiencias en centro Europa.

Muralista, gravador e pintor, o pontevedrés conta cunha ampla traxectoria artística repleta de grandes éxitos como o Gran Premio de Roma que obtivo en 1965. Membro de número da Real Academia Gallega de Bellas Artes, abordou no seu ingreso o mesmo tema da súa tese doutoral, a interacción da pintura e a música, a súa outra gran paixón. A súa obra pictórica, de gran equilibrio harmónico, parte dun expresionismo postcubista. Picasso, Bacon ou a tradición prerrománica están na raíz da súa inspiración, cunha perspectiva, sen embargo, absolutamente actual e persoal.

A galería de arte Espazo 48 presenta a exposición colectiva 'En tránsito', unha mostra fugaz de pezas novas de varios artistas da galería, que permanecerá aberta ata o 12 de febreiro do presente ano.

Ata comezos do mes de maio, o CGAC acolle unha nova exposición, comisariada por Helena Tatay, sobre o traballo de Anna Maria Maiolino, unha artista brasileira de orixe italiana que pertence a unha xeración que contribuíu decisivamente a unha definición expandida do obxecto artístico.

No seu caso, a confluencia dunha matriz posconceptual cunha sensibilidade única desenvólvese a partir da atención a medios de expresión tan primordiais coma o debuxo e o modelado. Deste xeito, consolídase unha narrativa atenta aos xestos máis modestos do cotián en canto metáforas vitais de tensións individuais e sociais que gañan unha espesura crítica e universal perante o contexto no que se inscriben.

A artista colombiana Gloria Herazo expón na Galería Fundación Araguaney 'En pausa', unha colección de once lenzos, a medio camiño entre a pintura hiperrealista e a estética fotográfica.

A obra de Gloria Herazo foi recoñecida con importantes premios como o II Premio Nacional de Pintura Artejove-n, outorgado pola Fundación María José Jove, ou o Premio XII Salón Nacional de Pintura BBVA. A súa traxectoria profesional inclúe varias exposicións individuais, tanto en Sudamérica coma en Europa, así como a participación en exposicións colectivas de prestixio internacional como a Feira Internacional de Arte de Berlín (Berliner Liste, 2009) ou a Feira Internacional de Arte de París (AAF, 2009), entre outras.

Ata finais do mes de marzo, a Galería Espacio 48 presenta unha exposición da obra escultórica do artista contemporáneo ourensán Iván Prieto, na que se mesturan realidade e ficción, drama, ironía e comicidade.

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1978) licenciouse en Belas Artes na Universidade
Complutense de Madrid en 2003. A súa traxectoria como xove creador foi recoñecida con bolsas e premios, como a Bolsa Novos Valores da Deputación de Pontevedra en 2001, o 3º Premio no XV Certame Galego de Artes plásticas en 2002 e un Accésit no III Premio Auditorio de Galicia para Novos Artistas en 2003. Participou en múltiples exposicións colectivas, entre elas en Residentes 05 na Fundación Caixa Galicia e en Adosados na Fundación Granell, ámbalas dúas celebradas en Santiago de Compostela en 2005. Entre as súas mostras individuais, destacan FREAK-SHOW na Sala do Correo Galego de Santiago de Compostela en 2005, Teatros Putrefactos na Deputación de Lugo en 2007, Teatro del Absurdo no Espazo de arte MUSACA da Coruña en 2008 e, recentemente, clausurou a mostra Diálogos: Intervención de Iván Prieto no Museo Provincial de Lugo.
Iván Prieto converteuse neste tempo, dentro da súa faceta máis destacada, a de escultor, nun construtor de teatralidad, creando a través das súas instalacións escenarios cargados de significación, con personaxes que se moven en escenas presentadas como anacos de realidade. Eses personaxes, híbridos e deformes, cuxos corpos e vestimentas foron alterados, xeran unha atmosfera inquietante, e ponnos cara a cara cos nosos medos e tabús. O misterio que provocan as figuras desencadéase precisamente porque o grotesco do seu aspecto non provoca un rexeitamento radical que podería esperarse, senón máis ben todo o contrario, porque o enigma que encerran atráenos e fai que parezan en certo xeito entrañables e conmovedoras. Á súa vez son tipos iconográficos que podemos relacionar co mundo do circo ou do entroido polo que hai moito de lúdico nas súas poses, nas súas formas, capaces de crear un xogo visual que alegra, que suscita un sorriso xeralizado.
A mostra de Iván Prieto en Espacio48 permitiranos adentrarnos de novo no seu particular mundo, neste caso con escultura de fundición e algunha mostra do seu traballo noutros materiais. Podemos identificar estas pezas como parte dese mundo onírico tan representativo do quefacer do artista, pero que lonxe de resultar alleas ao espectador pola súa aparente estraneza, funcionan e reaccionan como calquera humano, habitando o espazo da galería e relacionándose co que teñen ao seu aredor.

Ata mediados do mes de marzo, Arturo Álvarez e Martín Azúa expoñen en Factoría o seu singular repertorio lumínico. A luz como obra de arte.

Durante toda a súa traxectoria Arturo Álvarez xogou con luz a tamizar a, atrapala, esvaela e coloreala... Un xogo sen fin, unha danza plena. A luz é caprichosa, escápase, fíltrase, ocúltase. Entre creador e luz prodúcese un diálogo rico e pleno, que con correr do tempo se volve amable e amigo. Os dous coñécense e se complementan.

As formas curvilíneas, xenerosas, amplas e en ocasións estilizadas, remítennos sempre á muller, ao feminino e tamén á natureza máis exuberante, temas que impregnan a súa obra e son sempre recorrentes.

A fascinación por formas recoñecibles, como elementos de traballo para xerar novos obxectos levárono a botar unha ollada polo retrovisor e rescatar obxectos con historia, con memoria, que achegan unha nova narrativa. A idea de revivir unha experiencia mediante un obxecto está presente con signos de femineidad e sofisticación.

Volver a mirada atrás para recuperar, recrear e reinventar técnicas manuais ancestrais, mesturando materiais cotiáns, son o seu motor nos últimos anos, como un intento para que o ser humano non esqueza quen é e de onde vén. Volver as orixes, á fonte, onde a luz, a forma e a materia se mesturan con sutileza, para dar lugar a uns obxectos belos e sutís, que emocionan e non deixan indiferente.

Nesta viaxe por "o volume da luz" acompáñao o deseñador Martín Azúa, autor da lámpada Lúa, un elemento transportable para dentro ou para fóra. A lúa na terra. Martín deseñou ademais o espazo ON|OFF para a Cidade da Cultura e as espectaculares lámpadas que produciu Arturo Álvarez. Uns inmensos cartuchos que se abren ao ceo ofrecendo todo o seu esplendor.

A actividade de Fernando Jose Pereira, que comprende varios medios e se desenvolve esencialmente a partir da década de 1990, privilexiou a instalación e o vídeo como mecanismos dunha revisión crítica da propia crítica institucional. Consciente das limitacións de moitas propostas que se estruturan a partir da ambigüidade que supón traballar criticamente sobre o aparato institucional desde unha falsa exterioridade, este autor prefire unha interacción activa cos modelos, consciente desde o inicio de que estes están demasiado codificados e simbolicamente cargados.

Comisario/a: Xosé Lois Gutiérrez
Artista: Fernando Jose Pereira

Fernando Jose Pereira é un dos artistas portugueses que máis activamente interactuaron co contexto artístico galego. Doutorado pola Facultade de Belas Artes de Pontevedra, a súa presenza expositiva en Galicia pasou por unha participación na Bienal de Pontevedra de 1998, pola presentación de exposicións individuais, unha na Fundación Luís Seoane da Coruña (1998) e a outra no Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela, en 1998 e 2004, respectivamente, e pola mostra organizada o ano pasado pola Galería Ad Hoc en Vigo.
A súa actividade como profesor na Facultade de Belas Artes do Porto compleméntase cunha práctica reflexiva que adquire, nel, unha dimensión case tan importante coma a súa práctica estritamente artística. Non en balde foi membro fundador, xunto con Miguel Leal e Cristina Mateus, de VIROSE (www.virose.pt), unha das primeiras plataformas en rede creadas en Portugal para a reflexión sobre as relacións entre arte e tecnoloxía.

No longo periplo da abstracción, que logo vai cumprir un século da súa partida, foi constante a súa deriva en dous sentidos opostos e complementarios, ben polo camiño que prima a expresión inmediata, espontánea e directa, ben polo que se orienta segundo o cálculo, o rigor e a norma. Resulta constatable que nas dúas últimas décadas, pintores procedentes de tradicións nacionais tan diferenciadas como Richard Aldrich, José Loureiro, Nico Munuera e Juan Uslé coinciden, no entanto, nun entendemento común que sustenta as súas prácticas nunha base racional, que non constitúe nunca un sistema impositivo e pechado, e que se abre ao pulo momentáneo e impensado do artista.

Comisario/a: Mariano Navarro
Artistas: Richard Aldrich, José Loureiro, Nico Munuera, Juan Uslé

Un dos aspectos principais destes artistas, que nin constitúen grupo ou colectivo organizado nin o pretenden facer, é a súa coincidencia en facturar cadros belos, unha calidade en ocasións discutida e cuxa vixencia mesmo é negada como tal no momento que vivimos, pero que, ao meu xuízo, segue a ser un dos puntos fortes e aínda non esgotados da súa práctica.
A exposición Abstracción racional axunta obras, en diferentes formatos e técnicas, así como distintos soportes, de catro pintores de distintas nacionalidades. Por orde alfabética son o norteamericano Richard Aldrich, o portugués José Loureiro e os españois Nico Munuera e Juan Uslé.

A Galería SCQ acolle ata mediados do mes de abril a exposición 'Karten' de Tatiana Medal, a súa quinta exposición individual coa galería. Seguindo a súa liña iconográfica, a artista vai xogando con planos e mapas sobre distintos soportes. Os lenzos e as obras de alumínio que presenta están acompañados por unha instalación de parede composta por 106 papeis de distintas cores nas que manipula mapas dun Atlas antigo.

A Galería Trinta acolle ata mediados do mes de maio 'Cuadrado azul', unha mostra da nova artista luguesa Mar Vicente que xoga coas formas xeométricas e o volume.

"O meu traballo parte de formas. Formas xeométricas simples desenvolvidas cara ao volume en busca de irromper dalgún xeito no espazo. Unhas veces parto do elemento arquitectónico como soporte e outras do soporte como elemento arquitectónico; sexa cal sexa, o meu interese sempre vai encamiñado cara a calquera superficie susceptible de portar cor".
"Por suposto tamén hai unha busca estética. Unha das cousas que máis me motiva do meu traballo é que nunca está rematado, sempre hai novas versións, novas posibilidades, novos espazos que ocupar... Confieso o meu interese e atracción polo LÍMITE, a fronteira, onde se encontra o case e onde se produce a mestizaxe. Penso en pintura e en cuestionamentos como: onde se encontran os seus límites (físicos e conceptuais) e de que xeito esta se pode presentar habitando fisicamente o espazo".
"Para min a arte é un xeito de presentar pensamentos que non poden describirse con outros medios. Gústame o silencio, pero tamén me pode chegar a molestar dun xeito esaxerado; quizais isto ten algo que ver co modo no que utilizo as cores: ás veces preséntanse de xeito silencioso ou como ecos e outras veces son contundentes e os contrastes saltan inmediatamente".
"En todos os casos pretendo que o espectador non poida definir unha peza cun só golpe de vista. É necesario ter varios para percibila. Todo acontece nun campo de acción máis grande que o delimitado polo cadro".
"Este tratamento do espazo como obxecto e do obxecto como espazo busca que o observador se mova arredor da obra, no caso de que non se encontre xa dentro desta (instalación), e que mentres se executa este movemento, o observado varíe e se produza tamén un cambio de parecer no espectador".

Coa exposición titulada 'Pensar con las manos: Estudios para una anatomía de la imagen (más allá del deseo, más acá del fantasma)', o artista Victor Hugo Costas (Vigo, 1978) inaugura a súa primeira individual na Galería METRO de Santiago, na que presenta o seu traballo máis recente.

Se na súa obra precedente, fotografías trenzadas de espazos arquitectónicos baleiros nas que se resaltaban os límites dos medios empregados, facer de fronteiras territorios convertíase no mantra que facía vibrar estas membranas; nesta ocasión, as obras que aquí se presentan, anacos de corpo, de funcións e órganos modelados, moldeados e modulados en cera, están concibidas dende unha firme vontade de pensar coas mans. Pensar coas mans, tal é a fórmula que Denis de Rougemont esgrime contra todo pensamento tardío, que non inventa nada e se contenta con describir, comentar ou opinar; contra todo xuízo a remolque dos feitos; en suma, contra todo cerebro sen mans. E precisa: "Non esas mans que o apalpan e manipulan todo, mans de xogadores e de maníacos, mans autómatas ás que ningún encanto logra someter. [...] Non, esas mans lentas e secas sobre a superficie dos obxectos, mans soñadoras ou mans obsesionadas, mans incertas, circunspectas, titubeantes e minuciosas, mans de pensativos e non de pensadores. " "Que os pensadores teñan as mans anchas e duras! Mans para tomar e pesar. Mans que saiban, que realicen e que esculpan; mans que creen."

Víctor-Hugo Costas (Vigo, 1978) Licenciado en Belas Artes pola Universidad de Vigo.
EXPOSICIÓNS INDIVIDUAIS 2007 De fronteras territorios, sala Alterarte do Campus de Ourense | PREMIOS 2009 Premio-adquisición de obra no XI Certamen de artes plásticas Isaac Díaz Pardo, (Deputación de A Coruña) | 2007 2º Premio en GZ Crea 2007. Certamen Gallego de jóvenes creadores, (Santiago de Compostela). Accésit no XXIV Certame de pintura "Concello de Cambre", (A Coruña). Finalista no VI Certame de artes plásticas Deputación de Ourense, (Ourense) | EXPOSICIÓNS COLECTIVAS E CERTAMES (selección) 2011 Non sei antes pero agora é isto. Sala Normal. A Coruña. XI Certame de artes plásticas Isaac Díaz Pardo, (Deputación de A Coruña) | 2010 Novos Valores 2010, Deputación Provincial de Pontevedra. ArtMadrid 2010. Stand da galería Metro. (Madrid). Espacio Atlantico. Stand da galería Metro. IFEVI, (Vigo) | 2009 VI Premio Auditorio de Galicia, (Santiago de Compostela). Miradas Urbanas. Galería Metro, (Santiago de Compostela). IX Bienal “Pintor Laxeiro”. Museo Municipal Ramón María Aller (Lalín) | 2008 Purificación García 2008. Concurso de fotografía. Itinerante. Círculo de Bellas Artes (Madrid) e Centro Cultural da Deputación de Ourense (Ourense). VII Certame de artes plásticas Deputación de Ourense, (Ourense). Oito_artistas.gal. Exposición itinerante (2008/2009). Sala de exposicións Ateneo Cultural “El Albeitar” da Universidade de León (León), Centro de Arte Joven da Comunidade de Madrid (Madrid), Maus Hábitos (Porto), Sala de exposicións do Campus de Pontevedra, “Sala X” (Pontevedra) e Centre Cultural La Mercé (Girona) | 2005 IV Premio Auditorio de Galicia, (Santiago de Compostela). Novos Valores 2005, (Deputación Provincial de Pontevedra) | OBRA EN Universidade de Vigo, Xunta de Galicia e Deputación de A Coruña.

Os artistas Marina Núñez e Kepa Garraza incorpóranse a Factoría Compostela coa mostra 'Poéticas de destrución', un diálogo construído a partir de dúas visións moi diferentes da cultura en tanto que expresión do humano, da comprensión da creación como techné e como poiesis. Un proxecto no que Kepa Garraza e Mariña Núñez enfrontan os seus universos narrativos para articular unha reflexión sobre a transgresión da identidade, o símbolo e o mito.

As súas propostas aspiran a descubrir a tremoia do xogo de mitos fundacionais -ficcións lexitimadoras- que estruturan a historia da arte, exhibindo o código de convencións no que se asenta todo proceso -por definición ilusorio- de (auto)representación.

Ata mediados do mes de xuño, O artista pontevedrés Sebas Anxo expón na Galería Espacio 48 unha selección do seu traballo creativo, no que destaca o emprego da técnica do collage.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “trans-form.as” do artista Sebas Anxo, que se inaugurará o xoves 14 de Abril ás 20.00 horas e permanecerá aberta ata o 3 de Xuño do presente ano.
Sebas Anxo (A Modia, Cambados, 1971) é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo.
Realiza as súas primeiras exposicións no ano 1992. Destacamos entre estas a última realizada
na Galería Espacio48 en 2007 “olor-d-olor”, así como a celebrada na Sala Araba da Caixa Vital
de Vitoria en 2004. Participou en diversas mostras colectivas, entre elas na “Mostra luso-galaica d’arte contemporânea” no Espaço Adrat de Chaves (Portugal) en 2002; a “1º Gran Mostra de Pintores Galegos Actuais” en Galería Galicia Arte de Ourense, no mesmo ano; e “Botón de Mostra” no Museo de Roberto Raggio en Bos Aires (Arxentina) en 1999. Recibiu ao longo da súa carreira diversos recoñecementos, entre eles a bolsa de “Valdearte" en 1999, así como un accésit no “III Premio Pintura Eixo Atlántico” en 2001.
O novo proxecto que presenta en Espacio48 insiste no collage como medio de expresión
esencial, complementando este con pintura, debuxo e outras técnicas que converten a súa obra nunha interesante combinación baseada na técnica mixta. Continúa o artista a súa indagación sobre as formas, profundando cada vez máis na transformación paulatina que van sufrindo as personaxes que aparecen e desaparecen no soporte, entre as distintas capas de papel.
A obra de Sebas Anxo é froito dunha profunda pescuda levada a cabo no seu taller, no que van xurdindo armónicamente todo tipo de elementos que se mesturan e conxenian á perfección: signos, liñas, manchas atopadas, figuras antropomorfas, rostros reinventados e formas azarosas, que van plasmándose sobre o papel pintado e “maltratado” co que o artista se atopa durante o proceso creativo, momento no que redescubre figuras e recortes “transformados” sen remedio, con singularidades de obras anteriores, lembranzas indelebles do imaxinario que forma parte inequívoca da súa obra.
Os cadros de Sebas Anxo exceden o eclecticismo indiscriminado para ser un reflexo do estalido
de posibilidades da realidade. O cadro é idea reguladora na desesperada loita pola
transformación, -un leit motiv que atopamos ao longo de toda a súa traxectoria artística- co
obxectivo último de alcanzar a liberdade e a felicidade.

Ata mediados do mes de xullo o Auditorio de Galicia acolle 'Casus belli + Refutación del contexto', unha exposición colectiva de arte contemporáneo que reflexiona sobre os conflictos de recepción de toda creación artística.

COMISARIADO: Alberto González-Alegre e Ángel Cerviño
ARTISTAS: Jorge Barbi, Xosé Carlos Barros, Fernando Casás, Xavier Correa Corredoira, Marisa Fernández, Manolo Figueiras, Juan Loeck, Alain Magri, Rut Massó, Din Matamoro, Manuel Moldes, Marina Núñez, Simón Pacheco, Pelucas, Diego Santomé, Xoán Torres, Jesús Valmaseda, Proxecto Buraco, Proxecto Ocultacións.

A galería compostelá SCQ acolle até principios do mes de xuño unha exposición do artista pontevedrés Jorge Barbi, un dos creadores máis persoais e irredutibles do panorama artístico en España.

A súa actividade, desenvolvida a partir dos anos oitenta, non pode ser facilmente integrada en ningún dos grupos, tendencias ou estilos que caracterizaron a arte española destas últimas décadas. Barbi traballa nunhas claves conceptuais e formais de aproximación á fraxilidade dos límites entre o crear e o coñecer, adecuando con destilada concisión a forma e o contido, os materiais e as ideas.

Dous anos despois da súa primeira exposición coa Fundación Araguaney, a galería Caroní (Galería Fundación Araguaney) acolle preto de vinte obras do recoñecido artista iraquí Saad Alí, realizadas sobre portas e ventás de madeira, acerca da espiritualidade humana. Unha sabia e acertada construción simbólica sobre o mundo amoroso na que se perfila a herdanza do mundo árabe.

Saad Alí nace en 1953 na localidade iraquí de Dinawia. Inicia a súa carreira artística no seu país natal ao tempo que traballa como deseñador gráfico. En 1977, ingresa a escola de Belas Artes de Florencia onde permanece unha longa tempada. Dende alí, trasládase a Holanda e máis tarde a Francia, posibilitando o desenvolvemento da súa vocación.
No ano 2005 instálase en Chiva (Valencia), cidade na que reside actualmente. Realiza numerosas exposicións, a nivel nacional e internacional, entre as que cabe destacar: Galería Smelik (Stokking Den Hag, 2010), International Art (Londres, 2010), "Art Fair (Rotterdam, 2010), Galería Lusco Fusco (Lagos, 2009), International Art 2009 (Dubaï, 2009), etc.
As obras de Saad Alí constitúen imaxes marabillosas, a medio camiño entre a inocencia e a tentación, inspiradas na estética e mitoloxía do mundo árabe. Portas e ventás de madeira convértense nos soportes de narracións líricas acerca dos estados da alma. O autor apela ao noso sentido de contemplación creando a súa propia simboloxía en escenarios nos que se perfila un erotismo sutil.
Retrata o mundo amoroso, leitmotiv de toda a súa produción, sobre a base dos sentimentos e estados anímicos humanos. A riqueza cromática contribúe á recreación dunha atmosfera cargada de sensualidade, de reminiscencias orientais. Internámonos nun paraíso terreal, baixo o ollo fixo dos personaxes, sempre de fronte.

Coa exposición titulada 'Detrás del montón de paja', Jesús Otero-Yglesias inaugura a súa primeira individual na Galería METRO de Santiago, na que presenta o seu traballo máis recente. Se na súa obra máis coñecida especulaba coas posibilidades simbólicas do xénero paisaxístico para convertelo nun escenario desde onde se mostraba unha revisión da modernidade non exenta de ironía e crítica, agora mostra unha visión persoal das utopías dos lugares imaxinarios, coa espontaneidade e intimidade propia do debuxo, que lle serve de pantalla para proxectar unha secuencia de estados e transformacións do amor, que expoñen unha socialización e transcendencia deste máis aló dos ríxidos límites do parella home-muller.

“Na tradición flamenca chégase ao Luilekkerland, ao país dos golosos e glotones, escavando un túnel nunha chea de gran. O tránsito dun mundo de necesidade, privación e loita pola supervivencia a outro onde non só resulta fácil sobrevivir senón que existe a abundancia e a gratuidade máis inesperada, ofrécese con facilidade, ocorre de forma casual e natural. Así se faría o tránsito dunha natureza que se impón rotundamente ás nosas necesidades a outra que se mostra tan receptiva como xenerosa con estas. Achariámosnos nun lugar de evasión, teríase fuxido dunha vida que se albiscaba difícil e pouco satisfactoria. E non só pracenteiros beneficios, este lugar tamén provería a posibilidade de alcanzar un coñecemento máis profundo e sutil da natureza. A situación de illamento e invulnerabilidade de quen sabe que se acha nun lugar ao que non accede calquera habería de facilitar unha relaxada calma que permitiría, ademais da despreocupación e a folgazanería, a reflexión filosófica e/ou a comunicación case mística coa natureza. Esta conivencia mistificada e o relaxamento consecuente darían lugar tamén a un erotismo orgánico, expansivo, despreocupado de calquera límite. Detrás do montículo de gran ou palla atoparíase un nicho de maior liberdade, un goce que ao lado de onde se procede resulta cando menos escaso. (...)”.

O Centro Sociocultural Novacaixagalicia acolle ata mediados de xuño unha exposición que reúne os traballos seleccionados polo xurado da XI Bienal Internacional de Gravado. Por primeira vez en Santiago, as 78 obras que se poderán ver ofrecen un escaparate único das moi diversas tendencias que se manifestan no xénero do gravado a nivel internacional.

 Entre as obras que se poderán contemplar inclúense o tres gravados premiados na última convocatoria deste certame referencial, así como o cinco menciones honoríficas outorgadas e outras 67 obras de diferentes artistas de todo o mundo. Ademais, e xa fóra de concurso, a mostra conta con tres obras mestras de Rafael Canogar, Cristóbal Gabarrón e o noiés Alfonso Costa Beiro.
Nesta última edición presentáronse á convocatoria un total de 945 litografías de 614 gravadores procedentes de 62 países diferentes. Na montaxe, ‘Metropolis VII’, do polaco Bartlomiej Trzos, gañador desta undécima edición do certame, comparte protagonismo co segundo premio, ‘The shape of a sound I’, do tamén polaco Andrezj Fysrych, e o terceiro galardoado, ‘Cerrado’, do español Javier Aranguren Ispizua.

Coas sucesivas edicións da Bienal Internacional de Gravado, Novacaixagalicia foi quen de achegar ao público unha antiquísima disciplina artística que, con todo, continúa gozando dunha extraordinaria saúde na arte contemporánea.

O éxito de participación reflicte o gran atractivo que este certame presenta para artistas de todo o planeta, o que permitiu aos organizadores configurar unha exposición extensa e, ao tempo, dunha grande calidade técnica e temática, que quere ademais servir para potenciar e valorar a riqueza que agocha o mundo do gravado.

Entre as técnicas presentes na exposición, os afeccionados á arte poderán atopar diferentes exemplos das aplicacións máis tradicionais do xénero, como augafortes, augatintas, punta seca, verniz brando, manera negra, linóleo, mezzotinta ou xilografías, entre outros, xa que as bases exclúen calquera outro tipo de procedementos de estampación mecánica (como litografías, serigrafías ou offset).

A área de Didáctica da Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición 'En tempos surrealistas', resultado do proxecto didáctico levado a cabo polo C.P.I. de Vedra en honra ao surrealismo e á obra de Eugenio Granell. O amplo proxecto didáctico do que é froito esta mostra, foi creado e coordinado pola docente Rafaela Gómez-Casero.
 
O acto será presentado polo Xefe do Servizo de Didáctica do Museo, Eduardo Valiña e por Mercedes Rosón Ferreiro, membro do Padroado da Fundación. Esta convocatoria péchase coa presentación dunha escenificación acompañada de piano, que prepararon Manuel Méndez e Beatriz Sánchez.
 
O Servizo de Didáctica da Fundación continúa colaborando con centros de ensinanza de primaria e secundaria, para dar a coñecer a imprescindible labor realizada polo corpo docente na área de plástica, tanto na  formación teórica como técnica do alumnado no campo da arte.
A partires de técnicas diversas, procedementos e ideas estéticas diferentes, escolares de varias idades pertencentes ao ciclo formativo da ESO -entre os 12 e os 17 anos- e a educación primaria -entre os 3 e os 8 anos-, brindannos a súa particular visión do Surrealismo  e da obra de Eugenio Granell.
Entre as diversas pezas presentadas, contamos con tres traballos colectivos que reproducen de xeito libre obras de Granell realizadas por nenos e nenas de primaria. Ademáis, alumnos de primero da ESO, realizaron ilustracións dos seus soños utilizando a técnica do collage sobre a base de texturas producidas con pigmentos creados polos propios alumnos. Outros rapaces e rapazas presentan collages de temática surrealista traballando esta vez a fotomontaxe  a partires de revistas.

Os alumnos e alumnas de maior idade traballaron de xeitos moi diferentes dende a estética surrealista e reinterpretado de modo diverso a obra de Granell: uns escolleron unha obra do pintor e convertérona nunha obra tridimensional descompoñendo a imaxe en planos de profundidade dispostos en varios niveis: incorporando obxectos, traballando directamente a escultura en barro ou debuxando sobre cartón- pluma. Tamén se presentan traballos sobre  o tema dos retratos e autorretratos de Eugenio Granell. Ademáis preséntanse outras propostas en diferentes soportes, como a videocreación relacionada co conto infantil A Zebra Ximena, ilustrado, escrito e traducido a diferentes linguas polo alumnado de primeiro de ESO.

Ata finais do mes de xuño, o mestre catalán, un dos artistas máis relevantes da súa xeración e pioneiro na aplicación das novas tecnoloxías na creación plástica, expón na Galería Trinta os seus últimos traballos.

A galería Paloma Pintos acolle até finais do mes de xuño a exposición de Christian Villamide 'Dunas', unha mostra composta de 15 obras de natureza abstracta que evocan, coas súas formas sinuosas e ondulantes, retazos de realidade e natureza, tema central de toda a súa obra.

A exposición se compón, por unha banda, dunha serie de cadros nos que Christian materializa a linguaxe pictórica transgredindo os seus límites de forma que evoca a contemplación dunha paisaxe desértica a través da superposición de capas de papel que rompe e combina con outros materiais sendo facilmente recoñecible polo espectador polo seu carácter universal. Doutra banda, o artista presenta unha serie de litografías que conforman sutís reflexos da realidade cotiá. Reflexiona nestas obras sobre a estética da cotidianeidade que moitas veces se escapa á nosa atención debido ao profundo dinamismo no que está sumida a sociedade contemporánea. Estas fútiles e efémeras mostras da realidade, constitúen entón unha chamada de atención ao espectador sen o que estas obras non terían sentido xa que son produto dun diálogo conceptual entre a obra e o espectador.

A galería José Lorenzo de Arte Contemporánea acolle ata mediados do mes de xuño unha mostra con 25 obras do pintor pontevedrés Arturo Souto na que se traza un percorrido por toda a traxectoria vital do artista.

Así, recolle desde os seus inicios costumbristas na Academia de San Fernando de Madrid e o seu contacto coa vangarda en París, ata as experiencias indixenistas e as magníficas postais europeas que se plasmaron na súa estancia en México.

Arturo Souto (Pontevedra 1903 - México 1964) foi fillo do maxistrado e pintor Arturo Souto Cuero. Instalado en Madrid, ingresou na escola de San Fernando, onde coñeceu a Dalí. Posteriormente, viaxou a París en 1926 e empapariase da arte última do século XIX (Bonnard, modernismo, Toulousse-Lautrec), pero tamén da vangarda histórica, amosando unha importante predilección por De Chirico.

Coa guerra civil, participa activamente do bando republicano. Así, exporía no pavillón de París realizado por Sert onde estaba o Guernica de Picasso.
O final da guerra arrastraríao a un exilio no que exhibiu a súa obra pola Habana, Nova York, Los Ángeles e Filadelfia. En 1942 instalaríase en México e se entusiasmou coa obra dos muralistas. Na década dos 60 regresou a España amosando as súas pinturas en distintas exposicións, pero en 1964, retornou a México onde falecería en xullo.

Até mediados do mes de setembro, o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) acolle a exposición 'Estades preparados para a televisión?', unha mostra comisariada por Chus Martínez e realizada en colaboración co Museu d'Art Contemporani de Barcelona.

A mostra, que se reparte entre o hall de entrada, baixo e primeiro piso do museo, trata de explicar que é o que fai posible a televisión e a relevancia que adquire a produción artística neste medio.

O proxecto expositivo está dividido en 10 capítulos separados por temáticas. En cada un destes apartados se proxectan vídeos e fragmentos de programas de televisión que axudan a repensar este medio de comunicación. En total, a mostra está formada por máis dun centenar de traballos de artistas e filósofos.

Por primeira vez, o patio de butacas do Salón Teatro convértese en espazo expositivo para acoller unha escolma de 30 instantáneas de gran formato realizadas por Susana Neves e Pedro Sottomayor sobre tres edicións (2006, 2007 e 2008) do FITEI. Entre as imaxes destes dous artistas portugueses especializados en fotografía de escena figuran dúas do espectáculo 'Corpos Disidentes', da compañía galega Nut Teatro.

'Contrapontos Visuais', que pode contemplarse ata finais de xuño, revela a multiplicidade de miradas complementarias presentes no espírito do FITEI, un festival de teatro que nos últimos anos abriu os seus diferentes escenarios a outras prácticas artísticas, como performances, artes visuais ou literatura.

A Galería Factoría Compostela reúne nun mesmo espazo expositivo 'Proxecto Costa da Morte', de Luis González Palma, Fran Herbello e Graciela Sacco, e 'Crebas', de Manuel Sendón.

**'Proxecto Costa da Morte' é o resultado de invitar tres artistas (Luis González Palma Graciela Sacco, Fran Herbello) a traballar na bisbarra, sen ningunha esixencia narrativa ou descritiva. Non se trataba de realizar tres reportaxes sobre esta zona, senón de convertela en territorio de creación artística, de modo que aparecese reflectida só na medida que eles o determinasen libremente en función dos seus proxectos estéticos.

**'Crebas' de Manuel Sendón. A dureza do mar dá lugar a sucesos sorprendentes. Pero é moito máis sorprendente, sen dúbida, a forma en que son vividos e, sobre todo, en que son relatados posteriormente. Estas imaxes non pretenden describir as crebas, que é como as chaman os que as buscan pola ribeira, senón suxerir. Un intento de achegarse ao potente imaxinario do mar que existe na Costa da Morte.

A exposición 'Cómo nos miran' reúne fondos da colección permanente do CGAC e a colección Fundación ARCO. Con obras que abranguen un período de case trinta anos -de 1970 a 2007- e con autores de xeracións e xeografías distintas, a mostra incide sobre os modos nos que a (auto)representación se manifesta tras cuesionarse convencións historicamente construídas.

Así, a ollada destas representacións ábrese a formulacións que dialogan coa propia historia da arte e con actitudes procesuais e conceptuais que interrogan medios coma a fotografía.

Por outra banda, pódense observar obras nas que a ollada se constrúe coma un discurso político tanto nun sentido tradicional coma nunha dirección máis restrinxida a cuestións de identidade sexual e de xénero.

A exposición reúne a obra dos seguintes artistas: Albano Afonso (Brasil, 1964), Stephan Bakenhol (Alemaña, 1957), Artur Barrio (Portugal, 1945), Sergey Bratkov (Ucrania, 1960), Jiri David (Chequia, 1956), Willie Doherty (Irlanda do Norte, 1959), Valie Export (Austria, 1940), Annette Frick (Alemaña, 1957), Alberto García-Alix (España, 1956), Anna Bella Geiger (Brasil, 1933), Robert Kinmont (Estados Unidos, 1937), Marie Jo-Lafontaine (Bélxica, 1950), Urs Lüthi (Suiza, 1947), Anna Maria Maiolino (Italia, 1942), Boris Mikhailov (Ucránia, 1938), Muntean/Rosenblaum (Austria, 1962 e Israel, 1962), Carlos Pazos (España, 1949), Ulrike Rosenbach (Alemaña, 1943), Thomas Ruff (Alemaña, 1958), Regina Silveira (Brasil, 1939), Beat Streuli (Suiza, 1957), Gail Thacker (Estados Unidos, 1959), David Wodjanorwicz (Estados Unidos, 1954-1992), Akram Zaatari (Libia, 1966).

A Galería José Lorenzo inaugura 'Emblemas', unha mostra de 15 obras –14 pinturas e unha escultura- de Carlos Álvarez las Heras, novo artista leonés que exhibe por primeira vez a súa obra pictórica na cidade compostelá.

A mostra, de moi ampla oferta temática, constitúe unha reunión excelente de soportes e procedementos. Diferentes técnicas e dimensións nas que Las Heras é capaz de desenvolver o seu particular trazo. Mediante un código de representación personalísimo, todas as obras xiran ao redor da plasmación de figuras arquetípicas e emblemáticas, desde as referencias mitolóxicas (Sanson e Dalila, Poncio Pilatos) aos retratos parisienses en Montparnasse.

O estilo particular de Las Heras, con grosos contornos que recortan figuras de tamaño desmesurado, alude lixeiramente a Picasso e á pintura alemá de vangarda. Unha plástica directa, con referentes no mundo do cómic e a ilustración, pero con gran carga e contido conceptual na súa utilización da cor.

Carlos Álvarez Las Heras (León, 1982) artista independente, reside e traballa no seu estudo de Madrid desde o ano 2000, con dedicación exclusiva á creación pictórica. Ten unha traxectoria moi intensa no mercado artístico contemporáneo con numerosas exposicións e colaboracións en toda España e Europa. En 2005 recibiu a medalla ao mérito artístico no Colexio de España de París. As súas exposicións en Manchester a cargo do Instituto Cervantes e o interese que mostrou pola súa obra AENA, coa mostra de obra recente na T2 do aeroporto Madrid Barajas, dan conta da súa gran proxección nacional e internacional.

Factoría Compostela acolle a nova exposición de Ángel Garraza. En 'Cosas y causas', o artista explora unha vez máis territorio que transcende a materia a través da súa propia continxencia; a dúctil pegada do humano no natural; a nosa fráxil identidade e o noso van afán por concretar o que non pode ser senón eternamente cambiante.

O tempo é o compoñente decisivo na obra de Ángel Garraza. Non é o tema, senón a materia prima das pezas que esculpe coa mesma serenidade con que o paso dos anos nos modela e define. Poderosa analoxía: esculpir para ser esculpido.

Non hai disciplina artística máis ligada á forma que a escultórica. Forma, como atributo da materia, pero tamén, con Gombrowicz, como propiedade relacional; como aquilo que nos identifica e distingue, como recordo, sentimento e conciencia.

Ángel Garraza expuxo na maioría das cidades españolas e en varios países europeos: Alemaña, Francia, Finlandia, Italia, Portugal, Dinamarca, Holanda, Suíza, Bélxica e tamén en lugares como Tokyo, Kyoto, Seúl e Taipei. A súa obra encóntrase en numerosos museos internacionais e en importantes coleccións públicas e privadas.

No ano 2006, a Fundación BBK presentou en Bilbao unha grande exposición retrospectiva. Tamén se mostro o seu traballo na galería Astarté de Madrid, no Pazo da Cultura de Pontevedra, no Museo González Martí de Valencia e no Museo Ariana de Ginebra. Ese mesmo ano foi seleccionado polo Clayarch Gimhae Museum de Corea para participar na mostra internacional "Architectural Ceramics" xunto aos traballos de William Daley, Tony Hepburn, Jun Kaneko, Betty Woodman,… entre outros.

Os seus máis recentes exposición individuais tiveron lugar na Sala Luzán de Zaragoza, onde mostrou unha importante representación os seus últimos traballos (maio 2008) e na Feira Art Amsterdam da man da Galería DeWitte Voet, coa exposición Things and Causes (maio 2009)

A súa última exposición individual tivo lugar na galería Xordana Espacio de Madrid (Novembro 2010).

Recentemente participou na exposición "Regards Complices" organizada por Ateliers d´Art de France no Musée Languedocien de Montpellier e na mostra itinerante "Cerámica Española siglo  XXI" organizada polo National Taiwan Craft Institute e exposta no Cao-tun Craft Museum, no Kaohsiung Museum e no Yingge Ceramics Museum de Taiwan (2010).

A galería SCQ acolle ata finais do mes de xullo a primeira exposición en España do artista alemán Tobias Lehner, pintor pertencente á Nova Escola de Leipzig.

Tobias Lehner (Regensburg, 1974). Formado na renomeada escola de pintura de Leipzig, o artista abandonou a figuración e optou por seguir unha vía abstracta. Lenzos de grandes formatos, xeometrías creadas directamente nas teas, profundidade e velocidade, son algunhas das características inherentes á súa obra. Quizais a súa infancia pasada arredor do mundo da música o fixese unha persoa máis conectada ao mundo dos sentidos e intuicións, e por iso non necesite a figuración. De feito, afirma que esta o limita á hora de expresarse.

O Mundo é abstracto e desafiante dunha planificación; non importan as liñas rectas que debuxemos pola terra fóra, esas liñas son humanas e durarán o tempo que teñan que durar, xa que en calquera momento un volcán ou terremoto vólvenas facer onduladas e a-xeométricas ao ollo. De aí xorde o título desta mostra na galería SCQ, FRIKTION, a fricción que dúas placas tectónicas exercen unha sobre outra provocando un terremoto - no último ano e medio todo o mundo tremeu ao ver como Fukushima, suposto exemplo da máxima preparación para unha catástrofe, sucumbía fronte a forza da Natureza. Tamén máis recentemente, o terremoto que sacudiu Lorca; todas estas son noticias que chegan ao oído do artista mentres este pinta no seu estudo, procurando transmitir a cada unha das súas teas esa sensación de velocidade e fricción que el mesmo sente ao escoitar o que acontece polo mundo. O Microcosmos/Macrocosmos está presente na pintura de Tobias Lehner, mellor dito, esta dicotomía É a pintura de Tobias Lehner. E é imposible separala do resto do mundo, porque todo o que acontece deixa a súa pegada en cada capa de tinta que pinta nos seus lenzos. Capas de pintura que vai aplicando e destruíndo, facendo todo un proceso de creación e destrución ata presentar un resultado final que obriga o espectador a necesitar tempo para observar e descubrir os detalles que deixou semiocultos e que, non obstante, compoñen a obra que temos fronte aos nosos ollos.

O traballo de Tobias Lehner é un enorme traballo de continuidade, no que non existen series, toda a súa obra é unha xigantesca serie que está en constante transformación, un traballo delicado e espectacular dentro do mundo da arte contemporánea actual.
A obra deste novo artista xa se encontra nalgunhas das máis importantes coleccións a nivel mundial como a colección do Museo ESSL de Viena, o Kunstmuseum de Stuttgart, o FNAC de Francia, a colección OLBRICH de Colonia, o Museo ARARIO de Seul, entre outras, facendo de Tobias Lehner unha das figuras máis interesantes e destacables dentro do mundo da arte contemporánea.

A galería de arte Espacio48 acolle ata finais do mes de xullo a exposición 'De paso' de Vicente Prego, unha mostra na que o artista coruñés reflicte as súas impresións sobre paisaxes que lle impactaron, mostrándoos dende unha perspectiva distinta e moi persoal.

Vicente Prego (A Coruña, 1957) fórmase plásticamente na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela. Percorreu diferentes cidades de Galicia e España con múltiples exposicións individuais e colectivas. A súa obra estivo presente en varios certames ARCO de Madrid. Recibiu diversos premios, entre eles, os conseguidos no II e o IV Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo en 1991 e 1996. Cabe destacar a súa presenza na mostra colectiva “Compostelarte” do Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela en 2007; na exposición “Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova” do Instituto Cervantes de París, que abordou en 2008 algunhas das obras de artistas galegos de gran interese no panorama artístico do século XXI; así como a súa mostra individual “Diecinueve Tablas” no Centro Social Caixanova de Vigo, en 2009. A súa obra está presente no fondo de importantes coleccións de institucións e museos: Deputación Provincial da Coruña, Colección Unión Fenosa, Xunta de Galicia, Consorcio de Santiago, Universidade da Coruña, Colección Caixanova, e Colección Caixa Galicia, entre outras.

A obra de Prego fluctúa entre o conceptualismo e o informalismo de estrutura xeométrica. Nas súas representacións insinúa paisaxes ou interiores onde os obxectos son sínteses de trazos nun ambiente que consegue diluílos. As texturas e materiais son os factores que definen a súa obra, así como a investigación sobre o paso do tempo, e como este determina o resultado final das súas pezas. Un resultado cargado dun lirismo moi persoal, un talante intimista que confire certo misterio e unha intensidade que persiste e que impregna ás súas escenas dunha forte significación.

Nesta nova proposta, o artista reflicte as súas impresións sobre paisaxes que lle impactaron, mostrándoos dende unha perspectiva distinta e moi persoal, cubríndoos dunha aura que salienta as cualidades atmosféricas que rodearon a súa percepción. Unha etapa suxestiva, que non deixa de ser un punto intermedio, unha fase de reflexión que el mesmo considera como un momento “de paso”.

O novo artista compostelán Olmo Blanco expón ata mediados do mes de xullo unha serie dos seus últimos traballos.

OLMO BLANCO (Santiago de Compostela, 1982) Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Salamanca. A súa linguaxe cuestiona a oferta da sociedade de consumo mediante sutís formulacións que transcienden ao convencionalmente estético. Deixa clara a súa negación ante as posicións de poder e ridiculiza calquera valor establecido. Define as súas Instalodecoracións como copias pobres da riqueza. Lixo disfrazado.

No ano 2008, Olmo Blanco realizaba a súa primeira exposición individual nesta galería e sorprendíanos cunha obra dotada dunha grande carga sarcástica, que ironizaba sobre o imposto como estándar na actual sociedade de consumo. Agora, nesta segunda mostra individual en METRO, Olmo Blanco refréscanos cunha obra que parte do concepto "instalodecoración", un termo acuñado por el mesmo e que fai referencia á versión pobre de decoracións luxosas.

Nun laborioso proceso de traballo baseado na repetición de códigos ornamentais, o debuxo desenvólvese no espazo facendo referencia a esquemas decorativos de tipo xeométrico, relacionadas coas decoracións clásicas e reflexionando sobre cuestións como a asimilación de influencias externas, a pobreza ou o falso luxo, a artesanía e a arte, a versión e o orixinal ou o pasado e o presente.

Son de destacar as súas instalodecoracións realizadas nos últimos anos sobre paredes, chans, obxectos de uso cotián ou de refugallo, ou sobre po, o que o levou a ter sido seleccionado para participar en prestixiosos certames como a XXXI Bienal Internacional de Pontevedra 2011 (Intervención Zona Portuaria de Vilagarcía), dirixida por Santiago Olmo ou "Expanding Drawing", comisariada por Piar Ribal en Espazo Atlántico 2011.

Figura senlleira no contexto cultural galego, Antón Reixa (Vigo, 1957) non se deixa clasificar doadamente. O que mellor o define é a súa relación umbilical coa linguaxe e cos modos de se converter esta en instrumento de creación poética e de comentario sociopolítico, en soporte dunha actividade musical que definiu un territorio único na emerxencia de rupturas no panorama galego e nacional dos anos oitenta, primeiro con Os Resentidos e despois con Nación Reixa ou en aventuras en solitario, e, finalmente, en áncora de traballos multimedia que son o motivo da exposición que agora presenta no CGAC.

A mostra, titulada Leccións de cousas, divídese en dous apartados distintos: por unha banda, preséntase no auditorio unha escolma dos últimos trinta anos das intervencións máis relevantes deste autor no universo audiovisual, con pezas tan carismáticas como Salvamento e socorrismo (1985) ou Ringo rango (1992); por outra, no que constitúe o núcleo duro da exposición, un conxunto de oito obras inéditas en que a imaxe, a palabra e a performance se entrecruzan para afirmaren un territorio neodadaísta onde a irrisión e mais unha especie de saudade existencial se mesturan produtivamente.

A palabra, mínimo denominador común e refuxio último da práctica artística de Reixa, é determinante no contexto das instalacións que agora se presentan. Se en A solución Bukowski, Cicatriz-barullo e Aleluiapedia a performatividade lingüística se verte nunha secuencia de imaxes que lle serve de soporte matricial, nas restantes instalacións a imaxe apunta claramente a unha narratividade igualmente lingüística. Todas comparten a mesma visión dun presente erixido a partir de contradicións vitais, a partir dunha sociedade que toma o absurdo como ben común na construción identitaria e social.

A Galería de arte Citania acolle ata finais do mes de xullo unha nova exposición da man do escultor portugués Paulo Neves. A mostra está composta dunha colección de esculturas que expón por primeira vez en Santiago de Compostela.

A presentación correrá a cargo do artista Paco Pestana que lle dá o relevo unha vez finalizada a súa exposición inaugural da nova etapa de Citania. Paulo Neves amosa unha obra compacta, seria, na que os distintos materiais, que domina á perfección, se converten en dúctil materia transformada en tótems ou en formas orgánicas.

O artista atopa na natureza, sobre todo da súa terra, os modelos perfectos para crear unha obra á que lle imprime un estilo persoal e inconfundible. É un estilo construído e traballado ao longo de máis de trinta anos de profesión na que a súa independencia e a súa humildade fan das súas pezas unha obra humana, que lexitima á perfección o relato contemporáneo, e leva á práctica os discursos das vangardas revolucionarias ao fundir o arte coa vida.

Paulo Neves ten obra exposta en Galicia, España, Portugal e Alemania: Museu de Arte Moderna de Porto, Museu de Lugo ou Biblioteca Raúl Brandao de Guimaraes, entre outros. Desde os anos 80 ten realizado numerosas exposicións individuais e colectivas. Obtivo numerosos recoñecementos como a Mençao Honrosa do Prèmio Nacional de Escultura /Homenagem a Aureliano Lima (Gaia, 2000) e o Prémio Águas do Minho e Lima, XIII Bienal de Cerveira. Ademais, conta con numerosas esculturas públicas en Portugal, España e Brasil.

Ata finais do mes de xullo, a galería José Lorenzo acolle unha exposición colectiva do galego Grupo Atlántica, con obras de Antón Lamazares, Menchu Lamas, Antón Patiño, Antón Goyanes e José Freixanes, entre outros.

A mostra, que substitúe á exposición do pintor leonés Álvarez las Heras, estará aberta ao público ata o día 23 de xullo e contará con pezas de destacados autores do devandito movemento. O expresionismo sinóptico de Menchu Lamas, a intensidade da cor de Antón Patiño, o informalismo onírico de Antón Lamazares, as manchas rítmicas de Antón Goyanes ou a indeterminación cromática de Freixanes, entre outros, danse cita na galería José Lorenzo.
Os asistentes poderán considerar a inclinación romántica do Grupo Atlántica pola súa pertenza ao mundo nórdico. Na exposición tamén se poderán observar as prístinas mencións - especialmente na imaxe rotunda, enérxica e impactante - ao Expresionismo Abstracto Americano, que tamén se achan vinculados ao romanticismo e interpretan un mesmo costume.

Resulta inescusable, a día de hoxe, falar de arte galega contemporánea sen mencionar ao Grupo Atlántica (1980 -1983). Un movemento, formado a principios dos 80, co obxectivo de crear, dende Galicia, unha arte internacional vinculada á poética romántica, á renovación da arte española e a unha nova estética que afectou á concepción da arte daquela época.
En tanto que nacionalista ideoloxicamente, o Grupo Atlántica xorde como colectivo que pretendía "discutir do país" e meditar sobre métodos, formulacións, procedementos e filosofía da plástica vixente. De poética romántica, vinculados a un pasado precristián e con procedementos irmáns do expresionismo abstracto americano trataban de plasmar a identidade cultural nas súas obras.

Ata comezos do mes de setembro, o artista austríaco Thomas Jocher presenta na Galería Trinta 'Aquí mismo', unha mostra dos seus últimos traballos pictóricos.

De formación conceptual, Thomas Jocher é un artista enigmático que se vale das imaxes como escusa para reflexionar sobre o proceso de percepción, empregando a linguaxe pictórica a modo de xogo no que se contradín e entrelazan contornos iconográficos de obxectos cotiáns revestidos de sutís pinceladas de humor que os transforma en algo digno dunha mirada distinta.

Un cento de gravados de Pablo Picasso chegan á Sede da Fundación Caixa Galicia de Santiago para quedarse ata o outono. A 'Suite Vollard', realizada para o marchante francés Ambroise Vollard entre 1930 e 1936, estivo máis corenta anos agochada nun banco parisino, e foi exhibida por primeira vez en 1979. Hoxe constitúe unha das series de impresións máis importantes da historia da arte, só comparable ás de Rembrandt e Goya.

As estampas con augaforte, augatinta, aguada, punta seca, buril ou rascador son dunha inusitada riqueza técnica e temática. As escenas beben da arte helénica e do seu potente erotismo: o obradoiro do artista póboase de minotauros, sátiros, deuses, heroes e faunos que encarnan as obsesións e os atormentados pasaxes de ternura, paixón e soidade da biografía sentimental e creativa de Picasso.

A Fundación Novacaixagalicia deseñou un programa de actividades paralelas para acompañar aos visitantes na xornada inaugural. De 12 a 14 e de 16 a 21.00 horas, o Servizo Didáctico da entidade xestionará un recinto habilitado especificamente no que se desenvolverá un obradoiro de estampado, aberto ao público, no que os afeccionados á arte poderán descubrir os segredos desta técnica artística e realizar os seus propios gravados. Ademais, reforzouse o programa de visitas guiadas, cun experto que desentrañará os numerosos segredos destas espectaculares obras ás 12.30, 17, 18.30 e 20 horas.

Os case cen gravados que se expoñen na antiga Casa Grande do Pozo compostelá foron executados entre setembro de 1930 e xuño de 1936 con técnicas moi diversas, como buril, punta seca, augaforte e augatinta ao azucre. O seu emprego de maneira inusual e sorprendente (Picasso aplicaba por exemplo os ácidos con pincel para conseguir estrañas veladuras, ou utilizaba liñas puras, moi simples) dotaron ás estampas dun “extraordinario naturalismo sensual”, segundo os organizadores da mostra.

O seu emprego de maneira inusual e sorprendente (Picasso aplicaba por exemplo os ácidos con pincel para conseguir estrañas veladuras, ou empregaba liñas puras, moi simples) dotaron as estampas dun “extraordinario naturalismo sensual”, segundo os organizadores da mostra.
No conxunto exposto agora pódense apreciar claramente catro temas (o obradoiro do escultor, o minotauro, Rembrandt e a batalla do amor) máis tres retratos de Ambroise Vollard, realizados en 1937 para completar o centenar de gravados.

Algunhas referencias teñen a súa orixe nun relato breve de Honoré de Balzac, titulado ‘Le Chef-d’œuvre inconnu’ (‘La obra maestra desconocida’, 1831), a lectura do cal impresionou fondamente a Picasso. Nel nárrase o esforzo dun pintor por atrapar a vida mesma a través da beleza feminina e formula premonitoriamente as orixes da arte moderna, da que Picasso vai ser un dos principais forxadores. 

As relacións entre arte e vida, encarnadas metaforicamente na relación entre o artista e a modelo, reflíctense claramente no texto de Balzac, pero Picasso, que tratou este tema tamén en cadros, debuxos e outras series de gravados dende 1914, non se limita aquí a realizar unhas meras ilustracións del senón que, servíndose deste mito moderno, entretece os acontecementos da súa propia vida coa práctica da arte.

Deste xeito, nestas pranchas podemos descubrir moitos trazos da biografía sentimental de Picasso: a súa ruptura matrimonial con Olga Koklova; os amores prohibidos con Marie Thérèse Walter, daquela menor de idade, para quen Picasso se converte en Pigmalión, ese mítico escultor cretense que modelou unha estatua tan fermosa que se namorou dela e pregou ao ceo que a dotase de vida e sensualidade; e, por último, a súa relación conflitiva con Dora Maar. Pero tamén se poden apreciar noutros destes gravados algúns dos temas iconográficos que van configurar o ‘Guernica’, traxedia contemporánea que afectou a Picasso moi persoalmente e que universalizaría no seu célebre cadro.

Pablo Picasso (Málaga, 1881 - Mougins, 1973) está universalmente considerado un dos xenios da arte de todos os tempos. O seu pai, pintor e profesor foi quen o iniciou no debuxo e na pintura. Instalado na Coruña dende 1891 (nomearan ao seu pai docente dun instituto local), en 1895 trasladouse coa súa familia a Barcelona, onde se rodeou dun grupo de artistas e literatos entre os que cabe citar os- pintores Ramón Casas e Santiago Rusiñol, cos que adoitaba reunirse no bar Els Quatre Gats.
Entre 1901 e 1904 Picasso alternou a súa residencia entre Madrid, Barcelona e París, mentres a súa pintura entrou na etapa denominada “período azul”, fortemente influída polo simbolismo. Na primavera de 1904 decidiu trasladarse definitivamente a París.

Na capital francesa trabou amizade, entre outros, cos poetas Guillaume Apollinaire e Max Jacob e co dramaturgo André Salmon; entrementres, a súa pintura experimentou unha nova evolución, caracterizada por unha paleta cromática tendente ás cores terra e rosa.

A finais de 1906 empezou a traballar nunha composición de gran formato que ía cambiar o curso da arte do século XX: Les Demoiselles d'Avignon (Las señoritas de Aviñón). Da súa estreita colaboración con Georges Braque xurdiu o cubismo, un estilo revolucionario que acabou co sistema tradicional de representación ilusionista do espazo, as consecuencias do cal chegan ata os nosos días. Ambos os dous artistas, partindo das ensinanzas de Cézanne, inventaron unha nova linguaxe baseada na fragmentación e a simultaneidade da representación da forma, na reinterpretación dos obxectos, cunha grande austeridade na cor (cubismo analítico) que foi facéndose paulatinamente máis abstracta (cubismo sintético).

Na segunda metade dos anos vinte, contaxiado polo ambiente surrealista, os personaxes das súas obras distorsiónanse e os seus temas fanse paulatinamente máis dramáticos. Aínda que participou na exposición surrealista de 1925, nunca se vinculou formalmente con ese grupo. Tras o bombardeo aéreo de Guernica, pintou unha gran pintura mural que presentou no pavillón da República Española na Exposición Universal de París de 1937.

Na década dos cincuenta realizou numerosas series sobre grandes obras clásicas da pintura, que reinterpretou a xeito de homenaxe. Picasso desenvolveu simultaneamente un importante labor como escultor, como ceramista e tamén gravador, demostrando en cada un destes campos a mesma forza creadora que se evidencia na súa pintura. Algúns das súas series de gravados cóntanse entre as máis importantes do século XX.

Miquel Navarro (Mislata, Valencia, 1945) celebra en 2012 unha traxectoria de corenta anos que o levou ao cumio como un dos grandes referentes da arte contemporánea española. Frisando este aniversario, temos o privilexio de presentar a súa serie 'Figuras para la batalla', realizada para a Cidade da Cultura.

Artista: Miquel Navarro
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

No seu percorrido polos espazos exteriores, os visitantes atopan vintecatro esculturas en aluminio mariñado macizo mecanizado duns tres metros e medio de altura. Son figuras que foron concibidas expresamente para a praza de la Cidade da Cultura, o que converte esta exposición nun evento exclusivo.

Se hai algo que fai singular a estas figuras é o aire impersoal do aluminio que replica na materia o ordenamento serial da trama urbana –un exército preparado para a batalla–. Esta organización contrasta co individualismo das pezas, cada unha lixeiramente distinta, que chama por unha identificación persoal coa figura humana de guerreiro, da que son forma estilizada.

A obra de Navarro lémbranos, dalgún xeito, os guerreiros de terracota de Xi’an, en China, considerados a oitava marabilla do mundo.

Se o artista valenciano experimenta co ordenamento de series urbanas compostas por figuras aliñadas creando tramas arquitectónicas, o conxunto de Xi’an, ao que agora lle rende homenaxe, recórdanos a intemporalidade desas mesmas formas artísticas, anteriores en máis de vinte séculos, que orbitan sobre os eixos civilizadores fundamentais da cidade, do grupo e do individuo.
 
Desta forma, Miquel Navarro ocupa os espazos abertos da Cidade da Cultura facendo unha vez máis gala do seu potente interese contextual, esforzándose en ligar esteticamente a escultura co espazo no que se recolle e adquire sentido.

A natureza estrutural da composición e materiais –totémica, xeral– e estas pequenas variacións de cada figura articulan localmente o sutil diálogo que emprenden aquí as esculturas de Miquel Navarro e a arquitectura de Peter Eisenman, responsable do deseño da Cidade da Cultura, como se propagase a continuidade que se produce a un nivel anterior entre a propia Cidade da Cultura e a paisaxe sobre a que se asenta.

A expresión Fashion Victim utilízase para referirnos a aquelas persoas que son vítimas da moda e que se guían polos canons de beleza establecidos. A intervención de Iván Prieto na Zona “C” pretende reivindicar precisamente o contrario, para demostrar o desacerto daqueles que tratan de marcar unhas pautas estéticas determinadas.

Na sociedade actual valórase cada vez máis a imaxe que un proxecta de si mesmo, aínda que esta non sexa do todo real. Atendemos en exceso ás aparencias, buscando unha aceptación social aínda que para iso teñamos que mimetizarnos cos nosos semellantes e renunciar, por tanto, á nosa singularidade. Iván Prieto considera que, neste senso, os medios de comunicación xogan un papel fundamental, especialmente a publicidade, que nos propón un modelo de vida idílico e perfecto, que parece ser temos que tentar acadar por todos os medios. Deixándonos guiar polo seu criterio, enganados en busca da falsa perfección, esquecémonos da importancia da orixinalidade, da beleza das pequenas cousas que se atopa en cada un dos matices que nos diferencian do resto.

Lonxe de convencionalismos estéticos, a Iván Prieto o que lle interesa é a beleza do erroneamente considerado como feo. Para demostrar o seu verdadeiro potencial pon ante a nosa mirada seres mutilados, híbridos, con deformacións físicas… que nos fan sentir violentos nun primeiro momento pero ao mesmo tempo atráennos. Son tipos iconográficos que resultan curiosos e repletos dunha fermosura atípica que os fai únicos. As súas formas imperfectas logran un resultado moito máis auténtico, unha fermosura baseada en lograr a diferenciación mediante o recurso á abxección, que determina por completo a súa esencia.
A aparente dureza das obras de Iván Prieto así como o seu carácter espontáneo e informal, buscan sacudir o noso conformismo e desestabilizar o noso sistema baseado nunhas regras e normas de socialización ríxidas e nuns apotegmas relacionados coa nosa cultura, que nos impiden desinhibirnos sen medo a ser xulgados. A través destas, pretende mostrarnos a influencia que os traumas máis comúns exercen no noso modo de actuar, chegando mesmo a coartar a nosa liberdade sen que apenas nos decatemos.

Por outra banda, Iván Prieto reflexiona sobre a aparición dunha tendencia diametralmente oposta á anterior, que se dá en diferentes campos como, sen ir máis lonxe, a da arte contemporánea. Para iso, a través das súas instalacións, as veces extravagantes e con elementos conscientemente esaxerados, realiza unha crítica velada á procura da provocación pola provocación, do emprego do efectismo co fin de desviar a atención cara a onde lles interese aos diferentes axentes da arte en cada momento.

Recorrer ao oculto e ao perverso sen unha mensaxe clara, sen un discurso elaborado e coherente, convértese nestes casos nunha táctica banal e carente de significado, ou polo menos así o considera o propio artista. Desta maneira, o que Iván Prieto pretende á fin e ao cabo é atrapar ao espectador no seu propio mundo, un espazo máxico habitado polas imaxes proxectadas no seu subconsciente, un universo de fábula que cuestiona ao espectador, enfrontándolle aos seus pensamentos máis ocultos, relacionados en maior ou menor medida cos tabús culturais e sociais.

O espazo da Zona “C” convértese con Fashion Victim nunha especie de escenario teatral onde se representan as peculiaridades dun misterioso submundo animado habitado por curiosos personaxes, que alleos ao visitante que se introduce no seu terreo, permanecen impasibles, sendo conscientes da nosa presenza, pero indiferentes ás sensacións que nos causan. Unhas sensacións complexas e contraditorias, que se van xerando no espazo que rodea ás pezas, o punto de encontro entre estas e o espectador.

O baleiro que se xera entre as distintas instalacións cobra un papel fundamental, xa que acolle a quen observa e permítelle sentirse parte da caótica representación, coa que termina identificándose. Esta estraña conexión vén dada, entre outras cousas, polo emprego de formas grotescas, algo que pon de relevo as debilidades e defectos de cada un dos personaxes, o que lle confire un carácter entrañable e conmovedor, que é o que leva a que terminen resultando tan próximos. Esa proximidade é en
definitiva a que convida a penetrarnos pouco a pouco na borrosa paisaxe ideada por Iván Prieto, onde a medida que nos achegamos, imos descubrindo fragmentos dunha realidade que terminamos por aceptar como propia. Unha realidade que non se basea nuns principios establecidos, onde non existen uns modelos de comportamento ríxidos que seguir e na que cada un pode mostrarse tal e como é.
Cristina Moreiro
Comisaria

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1987) é licenciado en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid. Un escultor que se apropia dos espazos desde unha particular obsesión confesada coa deformidade e coa revisión dos tradicionais parámetros de beleza.

Cristina Moreiro (Madrid, 1984) é licenciada en Historia da Arte, Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas e Máster en Comunicación e Industrias Creativas pola USC.

Como unha proposta máis da Galería Metro, 'For Sale' é unha exposición atípica na súa concepción, que reúne artistas novos e menos novos, todos eles galegos e habituais desta galería, que mostran o bo momento que vive a creación actual.

ARTISTAS PARTICIPANTES

Luis Caruncho / Manuel Moldes / Xurxo Alonso / Morquecho / Lito Portela / Olmo Blanco / Carlos Maño / Sheila Pazos / Lomarti / Fruela Alonso / Xoan Guerreiro / Emilio Mariño / Xavier Cuiñas / Miguel Cuba / Jesús Otero-Yglesias / Belén Padrón / Elena Gómez / Neves Seara / X. Manuel Castro / Javier Cabo / Fernando Cano / Victor Hugo Costas / Marcos Juncal / Edu Valiño / Cecilio Chaves / Jorge Cabezas / Pedro Muiño

Ata comezos do mes de setembro, Factoría Compostela acolle a exposición 'Partículas', na que se amosa unha selección dos últimos traballos do recoñecido escultor coruñés Xavier Toubes.

"Investigando posibilidades para a escultura... A intención é poética e múltiple... podo pensar en leste e oeste, abstracto e figurativo, palabra e silencio, artista e modelo. Un evento como unha fase, como un lugar, como un diálogo: descricións sen un lugar. Un crebacabezas, un diálogo de cuestións e descricións. A paisaxe como calquera lugar ou como a im-posibilidade de chegar á casa. O amorfo e o concreto: un esforzo continuo para chegar á imaxe, densa e específica. A opulencia do misterio do visual; unha evocación fluída da erótica epiderme do mundo, brillante e clara.
O valor resoante da cerámica como linguaxe, historia e medio; como unha práctica artística única e mordazmente contemporánea, con referencias cruzadas a culturas, métodos e ideoloxías: a busca dunha linguaxe na que a intuición, o coñecemento e a paixón cohabitan en fráxil balance, explorando o significado e o lugar da arte no mundo".

Xavier Toubes

A Casa da Parra acolle ata finais de setembro a exposición ‘Philip West. Metamosfose da imaxe poética’, a través da que ofrece un percorrido pola última etapa artística e vital deste pintor británico, destacado representante do movemento surrealista. Organizada pola Consellería de Cultura e Turismo, a través da Agadic e en colaboración coa Fundación Granell, reúne un total de 22 pinturas e debuxos procedentes da importante colección que o propio artista, amigo de Eugenio Granell, legou á devandita Fundación.

A mostra, comisariada por Pilar Corredoira, exhibe 16 pinturas e seis debuxos que Philip West realiza en Zaragoza entre 1983 e 1996, sintetizando así o proceso de traballo que o artista desenvolve na última fase da súa vida. Nese período, a súa obra caracterízase pola simplificación das imaxes, os espazos labirínticos, a fragmentación de superficies e as viñetas xustapostas, explicando dun xeito poético a contraposición de ideas. A cor plana, a implantación dunha iconografía máis simple e rotunda e a destacada presenza do debuxo engrandecen a idea de West en torno á utilización da alegoría histórica.

A etapa de Zaragoza, cidade na que atopa o seu espazo e crea a maior parte da súa produción plástica, é fundamental na súa evolución artística. Comeza a introducir un maior número de obxectos en cada proposta e as dualidades existenciais (vida-morte, realidade-soño, natureza-máquina, home-muller...) sitúan a idea do antagónico nun lugar substancial da súa pintura. Na procura de reflectir a realidade mutante do ser humano, ubica o concepto de transformación “nesa fronteira onde se producen os cambios, amor-desamor, vida-morte, bolboretas e ras como símbolo de metamorfose”.

As 22 obras seleccionadas trasládannos, pois, ao final dunha traxectoria que, de xeito global, se caracteriza pola vehemencia ao representar os seus soños e pola militancia emocional no campo do surrealismo. Non en van, West opinaba que quizais a súa obra expresaba o que el era como individuo: “Aprecio tanto o que vivo esperto, como durmido”, aseguraba.
Philip West sentiuse atraído polo surrealismo dende moi novo, especialmente pola obra de Magritte, De Chirico e Max Ernst, e deixou constancia escrita da influencia que exerceron no seu pensamento André Breton, Octavio Paz, Proudhom, Luis Buñuel, Lewis Carroll ou os irmáns Marx, entre outros. A súa actitude independente e libre en extremo lévao a formular o seu traballo desde perspectivas persoais e vivenciais, “como un xeito de achegamento á vida”.

A súa andaina profesional comeza na década dos setenta, como parte do grupo que crea John Lyle en torno á revista “La Tranformación” e unindose máis tarde ao grupo surrealista Phases. Defensor do surrealismo automático, a súa obra fundaméntase nun coidado debuxo a través do que expresa con gran minuciosidade os detalles. Nas descricións emprega cores brillantes e a súa linguaxe tende á metamorfose.
Despois dunha primeira estadía en España, o pintor viaxa a Venezuela atraído pola flora e fauna do país americano, que deixa unha fonda pegada na súa obra reflectindo, ademais, a súa gran paixón pola natureza, coa ornitoloxía e o exotismo vexetal moi presentes na súa pintura.

Gran amigo de Eugenio Granell, en 1997 West toma a decisión de ceder á Fundación Granell unha ampla parte da súa obra xunto coa súa biblioteca persoal, formada por un importante fondo de libros, catálogos e revistas relacionados co surrealismo internacional.

A exposición 'La puerta de la esperanza', do pintor iraquí Saad Alí trasládase da Galería Caroní da Fundación Araguaney-Ponte de Culturas á Galería do Hotel Araguaney, en Montero Ríos. A mostra poderá visitarse durante todo o mes de agosto.

“La puerta de la esperanza” mestura case trinta oleos realizados sobre distintos soportes con series de debuxos e pezas de cerámica. Polo seu gran colorido e pola presenza da figura feminina en varios cadros pódese apreciar a sensibilidade do artista nas súas creacións. Ademáis, toda a colección trata de representar a mitoloxía e da estética árabes, retratando sobre todo o mundo amoroso, aspecto clave da obra de Saad Alí.
É unha exposición pola que pasaron miles de personas dende a súa inauguración o pasado mes de abril. Dende a Galería Caroní contabilizaron unhas 100 visitas ó día. A partires de agora tódalas obras estarán na Galería do Hotel Araguaney, onde ademáis de contemplalas, tamen se poden adquirir. Os precios dos cadros oscilan entre os 700 e os 3.500 euros, mentres que os debuxos e as pezas de cerámica rondan entre os 150 e os 300 euros.

Saad Alí nace en 1953 na localidade iraquí de Dinawia. Inicia a súa carreira artística no seu país natal ao tempo que traballa como deseñador gráfico. En 1977, ingresa a escola de Belas Artes de Florencia onde permanece unha longa tempada. Dende alí, trasládase a Holanda e máis tarde a Francia, posibilitando o desenvolvemento da súa vocación.
No ano 2005 instálase en Chiva (Valencia), cidade na que reside actualmente. Realiza numerosas exposicións, a nivel nacional e internacional, entre as que cabe destacar: Galería Smelik (Stokking Den Hag, 2010), International Art (Londres, 2010), "Art Fair (Rotterdam, 2010), Galería Lusco Fusco (Lagos, 2009), International Art 2009 (Dubaï, 2009), etc.
As obras de Saad Alí constitúen imaxes marabillosas, a medio camiño entre a inocencia e a tentación, inspiradas na estética e mitoloxía do mundo árabe. Portas e ventás de madeira convértense nos soportes de narracións líricas acerca dos estados da alma. O autor apela ao noso sentido de contemplación creando a súa propia simboloxía en escenarios nos que se perfila un erotismo sutil.
Retrata o mundo amoroso, leitmotiv de toda a súa produción, sobre a base dos sentimentos e estados anímicos humanos. A riqueza cromática contribúe á recreación dunha atmosfera cargada de sensualidade, de reminiscencias orientais. Internámonos nun paraíso terreal, baixo o ollo fixo dos personaxes, sempre de fronte.

A Galería Caroní acolle a exposición 'Espacios de mi infancia', do artista sirio Ali Ali, que recolle unha serie de obras moi marcadas polo mundo oriental e inspiradas nos seus recordos da nenez.

Nesta exposición Ali Ali consegue plasmar á perfección, tanto nas figuras coma nas paisaxes urbanas, as lembranzas da súa nenez. Imaxes e debuxos tremendamente coloristas y cheos de contrastes entre tons cálidos e fríos con concepcións moi elementais que impregnan de simbolismo e luz a súa exposición.

Na inauguración estará o propio artista, Ali Ali, que nos presentará a súa coleción de obras; así como o Presidente da Fundación Araguaney-Puente de Culturas, D. Ghaleb Jaber Ibrahim, quen cedeu o espazo da Galería Caroní para expoñer “Espacios de mi infancia”.

Ali Ali natural de Al Hassake en Siria, licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Damasco (1998) coa especialidade de grabado. Na súa terra natal comezou unha fructífera carreira artística, participando de forma regular na Bienal de Arte Contemporánea “Al Mahabba” Latakhia (Siria) e, fora das súas fronteiras, na Trienal Mundial de Arte Contemporánea de pequeno formato Chamalière (Francia), a Trienal Internacional da Estampa Contemporánea Kanagawa (Japón) ou a Bienal Internacional de Pintura Fundación Araguaney (Santiago de Compostela). Realizou ademáis un magíster sobre a tatuaxe en Asia, África, Europa e América e disfrutou dunha beca dun ano no Instituto Cervantes de Damasco.
 
No ano 2002 participou en Estampa, a Feira Internacional de Grabado de Madrid representando a Siria, país invitado nesa edición e de onde él procede. O pouco tempo, tras tomar contacto brevemente coa nosa cultura, recibiu unha bolsa para realizar o "I Máster sobre la Obra Gráfica", da Fundación CIEC (Centro Internacional de la Estampa Contemporánea) en Betanzos. Actualmente, reside en A Coruña onde mestura as súas clases de pintura coa súa faceta de artista.

Foi selecionado varios anos para as “Balconadas” de Betanzos e nunha ocasión premiado por iso. Con anterioridade lograra xa algúns galardóns en Siria, entre eles o primeiro do concurso “Jóvenes artistas sirios”.

Hai 5 anos, Ali Ali elaborou un mural de 25 metros de largo por 3 de alto, utilizando unga gran sala da Fundación Araguaney- Puente de Culturas como lugar de traballo.

A galería de arte do Hotel Meliá Araguaney acolle durante dúas semanas unha mostra do traballo da pintora ourensana Marga Mondelo. A mostra está composta por máis dunha trintena de cadros cuxo nexo común é o corpo feminino.

Marga Mondelo nace en Ourense en 1956. Descobre a súa paixón polo debuxo e a pintura cando é una nena, despuntando entre os seus compañeiros. É autodidacta e domina o debuxo artístico dende moi nova. Os aconteceres da vida ausentan a Marga do mundo artístico, ata que hai pouco menos dunha década, apoiada polo seu esposo e fillos, ve cumprida a súa morriña polo uso do pincel.
Ó longo da súa carreira pictórica, Marga Mondelo expuxo as súas obras en máis de 20 exposicións, tanto colectivas coma individuais. E en todas elas destaca a figura humana, sobre todo feminina, como elemento central. Tamén son frecuentes nos seus cadros os elementos da natureza universal.
Marga expuxo por primeira vez en Santiago de Compostela en 2008, no Café Casino. Nesta ocasión volve peregrinar a Santiago para achegarnos á Galería do Hotel Araguaney a súa colección de obras 'La huella de Marga'.
Marga Mondelo vive por e para a pintura. É profesroa de pintura en Ourense. Ademáis, ten un estudo na súa casa onde desenvolve o seu traballo. Asegura que para pintar necesita estar ela soa e escoitando música cos auriculares.

'La huella de Marga' é una exposición de pintura que se compón de 32 obras individuais e cuxa temática xira en torno á figura da muller principalmente.
O realismo é a nota primordial da exposición de Marga. A pesares de todo, tamén se poden apreciar rasgos surrealistas e cubistas nalgunhas pinturas. Tanto é así que a propia pintora asegura que os elementos fantásticos sempre están presentes nas súas obras.
Os contornos fluidos e as formas rítmicamente suavizadas descubren á pupila humana o gusto da pintora pola anatomía.
No conxunto de pinturas, Marga Mondelo pretende amosar ao público os elementos que caracterizan o seu traballo: a sensibilidade, a fantasía e o culto á cor.

Sargadelos expón en Compostela a pegada da mítica Escola de Deseño de Ulm coa mostra titulada 'Modelos de Ulm 1953-1968', unha exposición que amosa a creatividade e pegada histórica da influente escola de deseño alemá.

Organizada polo Archivo HfG (Museo de Ulm), xunto co IFA (Instituto para as Relacións Internacionais de Alemania) e a Embaixada Alemana de Madrid, chega a Galicia co apoio da Deputación de Lugo. Na pasada primavera exhibiuse no Museo Nacional de Artes Decorativas de Madrid (http://mnartesdecorativas.mcu.es/exposiciones.html), tras ter sido contemplada en grandes capitais de Europa e América.

A mostra explica o denominado “modelo de Ulm”, un modelo educativo democrático e revolucionario, que ensinou a integrar o deseño no proceso de produción industrial, como parte dunha metodoloxía que incluía produtividade, construción e economía. A Escola de Ulm contribuíu a definir o rol do deseñador tal e como o coñecemos hoxe e preparou aos profesionais a afrontar con flexibilidade as esixencias da tecnoloxía e da industria.

A exposición, comisariada por Marcela Quijano e Dagmar Rinker, conmemora o 50°aniversario da fundación da Escola de Ulm e céntrase na investigación e visualización do “modelo de Ulm”, explorando os seus efectos ata a actualidade. Mediante fotografías de grande formato, paneis de texto, liñas de tempo, pezas gráficas, bocetos de deseño, produtos e videos, amosa a ampla variedade de enfoques teóricos, procedementos e resultados, que este senlleiro modelo de ensinanza desenvolveu entre 1953 e 1968.

A Escola estivo localizada na cidade alemana de Ulm, dentro do estado federado de Baden-Wurtemberg, e situada entre Stuttgart no oeste e Augsburg e Múnich no leste, á beira do Danubio. Malia que foi considerada como a principal secuela da Bauhaus no século XX -e así o pretendía o seu primeiro rector, Max Bill-, a Escola de Ulm xerou un modelo propio, coñecido como 'modelo de Ulm', caracterizado por integrar o proceso de deseño no proceso de produción e por incorporar a metodoloxía de proxecto ao proceso de creación.
 
Detrás do impulso esencial que conduciu á fundación da escola residían os esforzos humanistas e antifascistas cara á construción dunha sociedade democrática en Alemaña. Xa dende a inauguración oficial do edificio deseñado por Max Bill en 1953, a Escola de Ulm posicionouse, pragmática e estéticamente, no desexo de continuar a modernidade da Bauhaus, interrumpida polo Nacional Socialismo.
 
Pero Tomás Maldonado, nomeado director en 1954, consideraba reaccionario o concepto bauhausiano “product design as art” (“o deseño do producto é arte”). Na súa opinión, o factor estético era un entre varios dos factores sobre os que o deseñador había de operar: produtividade, construción e economía constituían aspectos tan importantes como aquel. O diseñador debía actuar como coordinador responsable, en colaboración con outros especialistas. Por iso, Maldonado proclamaba que era necesario abandonar os métodos que foran utilizados na Bauhaus y sustituilos por outros que permitiran ao deseñador enfrontar con flexibilidade as esixencias da tecnoloxía e a industria.
 
O deseñador se definía, non como un artista, senon como un componente da produción industrial, no sentido racionalista da produción en masa, baseada na  división do traballo, a planificación e a estandarización de procesos, ignorándose a lexitimación do artista como líder. Ao longo da súa historia foron investigados y postos en práctica novos enfoques no diseño, dentro dos departamentos de: Comunicación Visual, Deseño Industrial, Construción, Informática, e máis tarde de Cinematografía.

A galería de arte Espacio48 acolle ata mediados do mes de outubro a exposición 'Bar' de Denís Estévez, unha selección de debuxos e óleos realizados polo artista no último ano.

A mostra leva por título Bar, voz que desvela o interese do autor por manter a súa pintura xunguida a impresións persoais, recordos, mesmo a cousas aparentemente banais que adquiren valor grazas ao azar. O pretexto literario, A Esmorga de Blanco Amor, sintoniza coa representación plástica sometida aos avatares estéticos actuais. O expresionismo, avivado polos empastes da materia e a forza da cor, alenta as composicións e reforza a intensidade emocional que argúe o fío expositivo.

A Denís Éstevez interésalle a taberna, o bar, o pub, como espazo de comunicación e de liberación das restricións económicas. Tamén de mestura entre tipos humanos diversos, incluíndo aquel ao que el mesmo pertence. A metáfora da Esmorga non debe tomarse como se a pintura de Denís se referise a seres suburbanos ou fose solidaria dunha estética tremendista. Designa algo máis clásico: un ámbito no que a vida pode multiplicarse sen ficar reducida a cinza. É un espazo ambiguo, non exento de tensión, pero interesante.

Denís Estévez Fernández iniciouse no mundo da arte no obradoiro de debuxo e pintura de Charo Santiago. Formación que completou en distintos talleres baixo a supervisión de consagrados artistas como Joan Hernández Pijuán, Carlos Capelán, Eduardo Arroyo ou, en fotografía, Christopher Makos. A súa obra foi seleccionada no certame de Artes Plásticas da Deputación de Ourense e no Premio de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo. Murais e obras efémeras en varios locais de Santiago e Vilagarcía, forman parte da súa inquietude artística. Compaxina o seu traballo como artista plástico coa práctica fotográfica na que ten levado a cabo distintas reportaxes de arquitectura e patrimonio, urbanismo e paisaxe, como a reportaxe fotográfica “Desconstrucción” sobre a demolición do vello hospital de Santiago de Compostela. Neste exercicio coa fotografía enmárcanse distintas colaboracións en libros e publicacións periódicas.

Ata finais do mes de outubro, a Fundación Granell acolle unha mostra dedicada á colaboración entre José Rubia Barcia e Granell na realización da obra literaria 'Umbral de sueños' na que se rende tributo ao que foi amigo de Granell durante toda a súa vida.

A exposición está formada polos dez debuxos realizados por Granell para ilustrar o libro de José Rubia Barcia, Umbral de sueños, e un apartado documental formado por diversos materiais como cartas, fotografías ou artigos de prensa.

O intercambio intelectual mantido entre Granell e Rubia Barcia foi frutífero e constante. A comisaria da exposición, Natalia Fernández Segarra, achega no seu discurso expositivo outro compoñente que enriquece a mostra, nas súas propias palabras: “Umbral de sueños” uniu a Granell, a Rubia Barcia e a Luis Buñuel. Este último era amigo de Barcia e eloxiou os debuxos que Granell creou como ilustracións. O diálogo entre os tres -se pode chamarse así- con motivo dos debuxos de Granell constitúe un interesante compoñente na vida dos tres persoeiros creativos do exilio español.

A artista polaca Natalia Stachon abre a nova tempada da galería compostelá SCQ presentando, ata mediados do mes de novembro, unha recompilación dos seus últimos traballos co título de 'Area Load'.

Ao pasear por unha obra parada, temos a sensación de estar a pasear por un momento suspendido no tempo, por unha paisaxe estraña, onde eventualmente nace a pregunta: o que vemos está sendo construído ou destruído? A desolación reina e parece que todo (a excepción de nós mesmos), deixou de moverse. Da presenza humana, soamente quedan os materiais abandonados, apoiados en paredes ou suxeitos por cordas, nun delicado e aparente fráxil equilibrio. Agardando o momento no que algunha man de novo os vaia coller e cambiar o seu aspecto por algo novo e incerto.
Así entran o Tempo e o Espazo na obra de Stachon: un momento de transición é capturado como o seria nunha fotografía e invita o espectador a transitar por un lugar en proceso de transformación. Os espazos que crea non son espazos doadamente penetrables, non é algo simple familiarizarnos con eles. Todo o contrario, é distantes e fálannos de algo que está a punto de acontecer, ou que quizais acontecese xa, e todo o que nos queda é os restos de algo que pasou. A inspiración profunda antes do mergullo ou o suspiro despois do furacán? Quizais sexa un pouco dos dous, unha vez que a limpeza das obras que podemos apreciar nesta exposición é case impoluta, pura, e, non obstante, as series de papeis que propón (SHEER RANGE e CONTAINER) contrarían esta limpeza e aluden a algo que foi. Para ilustrar isto hai que pensar na obra DRIFT, instalada na entrada da galería, que consiste nun grupo de tubos de plexiglás que flota suavemente no aire, suxeitos por unha corda de tensión, cuxo aspecto é irreprochable. E, en contraste, os papeis a lapis que nos chaman ao fondo - SHEER RANGE -, móstrannos valos retorcidos e absolutamente destruídas.

A coidada selección de materiais, reflicte a busca de luminosidade que tamén preocupa á artista, pranchas de plexiglás apoiadas nunha parede coma se fosen táboas transparentes (AT STAKE), cheas de luz e cores escondidas. Tamén, pranchas de cobre, perfectamente pulidas, aparentemente abandonadas nun carro de madeira (BLINDING 03) - pero que realmente están colocadas cunha precisión digna dos máis dilixentes minoristas. Reflexos e brillos escrupulosamente situados por unha artista que pretende desorientarnos no noso percorrido e re-orientarnos por un camiño alternativo que soubo crear, alterando o espazo físico, mental e emocional da galería.

Ata comezos do mes de novembro, a galería Trinta organiza unha mostra do artista Juan Hidalgo na que se poderá contemplar unha selección dos seus traballos máis recentes.

"a arte é como estar na casa un domingo pola mañá con sandalias, camiseta e calzóns
é o paraíso perdido de Milton, a idade da inocencia
é o penetrante aroma das xestas brancas, rosas e azuis dos cumios canarios
é o láser que todo o atravesa
é a bomba atómica do ser
é o orgasmo continuo da intelixencia
é a cotra dun pé que non se lavou xamais
é o perfume das feces fecais dos mortos
é a arte que toma a mellor parte
é... "

Adrián Pandolfo, Carlos Scannapieco e Pablo Flaiszman presentan a súa obra nunha mostra colectiva que pode visitarse no hotel Porta do Camiño. A organización da exposición corre a cargo da galería José Lorenzo.

A exposición consiste nunha posta en común de gravados dos diferentes artistas. O percorrido artístico leva aos visitantes desde a abstracción lírica de Carlos Scannapieco ata a obstinación co retrato de Pablo Flaiszman, pasando pola diversidade de soportes de Adrián Pandolfo.

Na obra de Adrián Pandolfo pódese ver como o tema é o xerador da imaxe, nun “todo” onde transcende o aspecto social. Na súa síntese entre cor e gráfico recorre ao negro, vermello, prata e branco. Medio século despois da súa primeira exposición individual, Carlos Scannapieco, gravador de oficio impecable, insiste nas formas abstractas. Pablo Flaiszman, nas súas infinitas gamas de grises, mostra uns retratos exquisitos matizados polos contrastes de luz.

Ademais das incontables exposicións individuais que realizaron no seu país, tanto a obra de Carlos Scannapieco, como a de Adrián Pandolfo, visitou distintas cidades peninsulares. No entanto, a obra que máis transcendeu no vello continente foi a de Pablo Flaiszman. O artista e gravador realizou exposicións, ademais de en España, en Italia, Dinamarca, Alemaña, Francia e Hungría.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “Proscenio” do artista Xurxo Martiño, que permanecerá aberta ata o 9 de Decembro do presente ano.

Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña. 1964) conta cunha longa traxectoria de exposicións tanto individuais como colectivas, así como numerosos premios. En 1988 recibe o Premio no Certame de Arte Xove de Vigo; en 1991 outórganlle un Premio-adquisición no II Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo; en 1994 consegue o Primeiro premio no I Certame de Artes Plásticas José Malvar para Novos Valores; en 1996 volve ser galardoado cun Premio-adquisición no IV Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo e en 1996 entréganlle o Primeiro premio no 13 Certame de Pintura do Concello de Cambre. Á súa vez, participou en diversas feiras como ARCO e Espacio Atlántico, e a súa obra está en importantes coleccións, por exemplo na Colección Novacaixagalicia, no Consello de Contas de Galicia ou na do Concello de Santiago, entre outras.
Xurxo Martiño expón na Galería Espacio48 a súa obra máis recente, formada por pezas de pequeno e mediano formato, onde volve sobre a súa habitual temática, a da paisaxe arquitectónica, aínda que reinventándoa. Deste xeito, introduce novos elementos técnicos e formais, renovando a súa maneira de proceder, con cores cada vez máis claras, xogando co contraste do branco e o negro, pero ao mesmo tempo empregando o contrario nalgúns casos, múltiples e brillantes cores, volvendo xerar o efecto mosaico tan característico da súa obra dos últimos tempos.
Por outra banda, cada vez atopamos máis “intromisións” na súa pintura, aparecendo elementos inusuais como grandes perforacións, números en relevo e cableados diversos. Estes novos elementos que van xurdindo nas súas obras outórganlle ao espectador a capacidade momentánea de atravesar a superficie para escudriñar entre bastidores, ou máis ben -tal e como recolle o título da mostra-, observar dende o proscenio, un punto intermedio pero próximo e inmediato, tan preto do esceario que permite apreciar todos os detalles da obra. Un lugar aberto que ao mesmo tempo serve de marco que rodea a escea e convida a traspasala, como unha especie de porta ou de xanela, que á súa vez estaría en consonancia coa realidade que adopta representar Martiño: portas, xanelas, escaleiras e edificios con historias que contar.
É, por tanto, unha nova invitación a participar no diálogo de ausencias e presenzas que retrata e ademais permite rebuscar no transfondo dos cadros dun artista sempre tan interesado en mostrar o que hai debaixo da superficie pintada.

A Zona C inaugura 'Cal e canto', unha acción artística que plantexa o estado de reflexión dunha persoa doente tras a morte dalguén moi cercano. A acción consiste en ir pintando o chan, dun xeito calmado e íntimo que vai entretexendo os pensamentos. Unha instalación que queda como residuo da acción que se desenvolve no acto de apertura que se celebrará o venres 21 ás 20 h.

A performer vestida con atavio negro de corte clásico percorre a estancia, no seu peito leva unha videocámara incorporada que filma e reproduce nunha pantalla, e en tempo real, o que acontece: A saia alóngase e vai cubrindo a estancia cun velo negro, a cámara será a que desde o seu peito rexistre a acción das súas mans. A artista disponse a manchar trapos unha e outra vez en palanganas cheas de tinte, e avanza aos poucos debuxando o chan mentras borra cos seus xeonllos o traballo feito.

O vídeo será rexistro e tamén testemuño da acción. A sala é tomada por metros de puntillas e volantes que debuxan a arquitectura da estancia.

Batbirulau é un colectivo, creado en Compostela no ano 2007, que traballa sobre ideas que comezan a forxarse en paredes cheas de papeluchos inservibles aínda que vitais para poñer cada idea individual ao servizo dunha idea común que se consagra ao traballo en equipo.

Ata comezos do mes de novembro, a Asociación de Artes A Travesa acolle unha exposición de pintura do artista galego Deli Sánchez, unha mostra que ten como tema principal as paisaxes de Galicia.

A sala Metro acolle ata mediados do mes de novembro a nova exposición do escultor silledense Fernando Cano, unha mostra que leva por título 'De rerum natura' e na que se mesturan o recordo fotográfico dalgúns dos seus traballos coa presenza plástica doutros.

Ata mediados do mes de decembro, o artista venezolano Rudy Daini amosa na Galería Caroní unha vintena de obras nas que o tema recorrente son os ollos humanos.

De orixe italiana, naceu en Caracas, Venezuela, o 21 de Xuño de 1951.
O seu pai, o escultor Hugo Daini, realizador de importantes obras monumentais e pequeno formato, sempre tivo o seu atelier e fundición artística adxacente á vivenda. Este feito, ao dicir do artista, permite que el e dúas irmás poidan vivir e desenvolverse no mundo da arte desde moi cedo. No seu caso, o pai ensínalle a debuxar, a modelar o barro e o traballo da fundición en bronce.
Un amigo e veciño do pai, o pintor español Lucio Rivas, encárgase de introducilo no oficio da pintura.
En 1969 participa na súa primeira exposición colectiva de esculturas en bronce de pequeno formato. En 1972, faino nunha mostra colectiva de pinturas.
En 1970 ten a ocasión de incursionar no mundo da escenografía no Caracas Theater Club de Caracas. En 1971 inicia os seus estudos de Arquitectura e en 1974 pasa a estudar a carreira de psicoloxía. En 1975 realiza algúns traballos en ourivaría e publica o seu primeiro libro de caricaturas “Dónde estás tú?”. En 1976 morre o seu pai e faise cargo da fundición artística. A súa segunda publicación “Rejas” chega en 1981, cando deixa de traballar para o Ministerio de Xustiza de Venezuela na área penal. O terceiro libro, “El corazón roto”, aparece en 1987.
En 1990 encárganlle a restauración das esculturas e fontes do Paseo dos Próceres realizadas polo pai en 1957. En 1996 elabora por encargo o busto en bronce de Giuseppe Garibaldi. En 1995 e 1999 participa no Ankara International Cartoon Festival, Turquía. Nesta última data, colabora como caricaturista para a revista da empresa TOTAL
En New York, 1998, ten a súa primeira mostra colectiva de pinturas. Séguenlle a de 2001, 2002, 2003 en Caracas, Venezuela, e no 2008 na Coruña, España.
En España, país de residencia actual, dúas exposicións individuais, unha no 2006 e a outra no 2008, xunto ao nacemento do seu fillo Fabio no 2009, márcanlle o inicio dunha nova etapa creativa.
Participa en diferentes feiras de arte internacionais nos Estados Unidos de América e en Europa ao longo dos anos 1999, 2000 e 2001. Nalgunhas  destas feiras, á cabeza do “Grupo Venezuela”, proponse facilitarlle a un grupo de artistas venezolanos a súa promoción no mercado de arte estranxeira.
Entre os anos 2003 e 2006 realiza unha serie de vídeos institucionais e de corte cultural. Destes últimos, figura: “Frida Kahlo - Una visión – 55 artistas”.
Na actualidade traballa en Santiago de Compostela, España.

Ata mediados do mes de decembro, Xurxo Lobato presenta na Galería Trinta 'Pasión', unha proposta de expresionismo fotográfico e de cor onde se xoga coa representación do relixioso cambiando a finalidade orixinal das iconas.

“Atráeme a representación simbólica do relixioso coa súa visión dramática, tráxica de vida e morte, o sufrimento sempre presente, a vida como penitencia, a ausencia de pracer. É un territorio diferente ao andado por min ata agora pero moi estimulante ao mesmo tempo. Supón Entrar no territorio dunha narrativa visual que reflexiona, desde a representación do real, sobre a iconografía relixiosa en tanto representación conceptual: dúas formas de linguaxe en diálogo”

Ata finais de febreiro de 2012, o Centro Galego de Arte Contemporánea presenta unha selección de fotografías realizadas polo canadense Jeff Wall ao longo de máis de 40 anos que revela o rico proceso creativo do artista.

Jeff Wall é, sen dúbida, un dos artistas máis influentes da arte dos tres últimos decenios. Desde finais do setenta, o artista canadense —coas súas fotografías de gran formato colocadas en caixas de luz— propúxose redefinir os paradigmas da fotografía. Desde os inicios da súa carreira, as súas imaxes —coas súas alusións á historia da arte e, máis concretamente, á pintura clásica— reflicten a súa convicción de que é posible manter unha certa continuidade incluso dentro dos canons do modernismo e o seu postulado de que é posible pintar a vida moderna.

Artistas: Jeff Wall, Marcel Duchamp, Rodney Graham, Bruce Nauman, Ian Wallace, Rainer Fassbinder, Chris Burden, Frank Stella, Carl André, Dan Flavin, Lawrence Weiner, Robert Bresson, Jean Eustache, Steven Soderbergh, Pier Paolo Pasolini, Michael Haneke, Ingmar Bergman, Luc and Jean-Pierre Dardenne, Luis Buñuel, Stanley Kubrick, Terrence Malick, François Truffaut, Diane Arbus, Eugène Atget, Bill Brandt, Walker Evans, Robert Frank, Raoul Hausmann, Helen Levitt, Peter Hujar, August Sander, Alfred Stieglitz, Weegee, Wols, Heinrich Zille, Hans Peter Feldman, Dan Graham, Douglas Huebler, Robert Smithson, Roy Arden, Jean-Marc Bustamante, Gursky, Craigie Horsfield, Thomas Ruff, Stephen Shore, Struth, James Welling, Winogrand, Boiffard, Kai Althoff, Patrick Faigenbaum, Martin Honert, Kerry James Marshall, Luc Tuymans, Stephen Waddell, Christopher Williams, Mark Lewis, David Claerbout, Willem De Rooij...

A exposición The Crooked Path examina o contexto que propiciou o desenvolvemento da obra de Jeff Wall e, a través dunha ampla escolma tanto das súas obras coma das doutros artistas, aspira a percorrer a traxectoria das preocupacións estéticas do fotógrafo. O proxecto explora as íntimas interconexións entre o proceso creativo do artista e as influencias e indagacións que marcaron o tal proceso.

Estas influencias foron pictóricas, fotográficas, cinemáticas, literarias e documentais, e sumáronse ás posicións teóricas adoptadas polo propio Wall. A exposición quere amosar tanto a lóxica interna do seu traballo como as experiencias estéticas que guiaron as súas decisións e o conxunto da súa obra.

Na exposición abórdase unha gran diversidade de temas que resultan esenciais na obra de Wall: o minimalismo e a relación coa escala, a fotografía histórica, a fotografía conceptual e posconceptual, a literatura, a fotografía documental, etc. Para ilustrar estes temas, o propio artista escolleu 25 das súas obras, que van os desde anos setenta ata a actualidade e que integran o cerne da exposición. Estas obras estarán expostas de maneira que se establezan asociacións específicas con outras tantas escolmadas polo comisario da exposición, Joël Benzakin, e polo propio Jeff Wall. A exposición  non só constitúe unha oportunidade única para coñecer en profundidade a obra dun autor referencial da fotografía contemporánea, senón que permite reinscribir o seu traballo no contexto cultural en que este se desenvolveu. Cincuenta e nove artistas, de Eugène Atget a Luc Tuymans, foron coidadosamente escollidos para establecer un proveitoso diálogo cunha traxectoria enraizada na fotografía que acabaría por ter repercusión en todo o universo de arte contemporánea.

The Crooked Path: "É un camiñiño feito polos seus usuarios, sen plan preestablecido, para facer algo que a administración habitual non puido ou non quixo facer, de modo que hai un indicio de desobediencia ou de independencia: a xente pode facer cousas que non podemos prever”.

Jeff Wall

A Asociación Área Empresarial do Tambre acolle unha mostra colectiva que reúne diferentes propostas estéticas, distintas maneiras de entender a arte y de expresalo, nun proxecto expositivo conxunto que firman autores como Ana Cambeiro, Anne Heyvaert, Antón Goyanes, Antonio Abad, Carmen Torres, Celia Pía, Deli, Esther Molinero, Isabel González de Andrés, Isabel Pintado, Jesús Ferradáns ou José Luis Iglesias Diz, entre outros.

Para este final de año hemos estado preparando una exposición muy especial,
en ella se da cabida a infinidad de diferentes artistas y estilos, de nuestro entorno.
se ha pretendido diversificar estilos para que nadie pueda decir que no encontró nada que no le gustase de lo que se expondrá.
Se combinan diferentes propuestas estéticas, diferentes maneras de entender el arte, y de expresarlo, distintas actitudes artísticas y maneras de hacer.
Se observaran casi todos los estilos y propuestas de artistas diversos, artistas muy reconocidos y otros muy conocidos y respetados.
obras todas ellas extraordinarias, personales, sorprendentes, bellas, ilusionadas, suaves, cariñosas etc.
Todas piezas personales y únicas que delatan el carácter de su creador.
Algunas construidas pacientemente, depuradas grano a grano, o mejor pincelada tras pincelada,
Otras hechas con la premura de la inspiración y el arrebato de la pasión,
algunas muestran a través del objetivo de una cámara mundos personales, o situaciones únicas, escenas sorprendentes y misteriosas
estoy seguro de que os gustaran mucho y pasareis una agradable velada observando esta estupenda colección de artistas de nuestro tiempo.
La mayoría nos acompañara personalmente y se podrá conocer algo más de sus procesos creativos, otros no podrán estar y será su obra la que os acompañe:
Ana Cambeiro, Anne Heyvaert, Antón Goyanes, Antonio Abad, Carmen Torres, Celia Pía, Deli, Esther Molinero, Isabel González de Andrés, Isabel Pintado, Jesús Ferradans, José Luis Iglesias Diz, Juan Castro, Mª Luisa Grandio Nováis, Mª Xesus Díaz, Marina Cocos, Mary Olivares, Nando Pereiro, Nietto, Nito Pereiro, Nolo Suarez, Pablo Galego, Pepa Mariño, Pilar Feas, Ritta Bremer, Sabela Baña, Sara Garrote "Chuca", Suly (Jesús Pereira), Tino Cuesta, Vicente Prego, Xavier Carrasco

A Fundación Eugenio Granell presenta un percorrido pola presenza do reino animal na corrente surrealista e o seu valor como símbolo.

Exposición que manifesta a enorme presenza do reino animal como símbolo no surrelismo, e neste caso a grande presenza que ese ten nas diferentes coleccións da Fundación Granell. A mostra ocupará a maior parte do espazo expositivo da Fundación, e dá fe dos ricos fondos da institución.  Está comisariada por Natalia Fernández, Directora da Fundación Granell.

A galería SCQ acolle ata xaneiro de 2012 unha exposición dedicada a un dos nomes máis importantes da arte contemporánea internacional, o artista conceptual estadounidense Dan Graham.

A mostra inclúe, entre outras pezas, catro maquetas dos chamados pavillóns onde Graham borra os límites entre arquitectura e escultura. O artista estadounidense realizou este tipo de construcións por todo o mundo e colaborou co propio Jeff Wall na construcción do Pavillón dos Nenos en 1989. Graham tamén é un artista importante pola súa contribución teórica. O seu nome é frecuentemente citado por artistas contemporáneos de diversas disciplinas, que tomaron conceptos das pezas de Graham para incorporalos as súas propias obras.

O espazo que a galería José Lorenzo posúe en Travesa do Franco acolle ata principios do mes de xaneiro unha exposición de Lugrís Vadillo. A mostra constará de 15 obras das distintas etapas creativas do artista coruñés.

De execución delicada, de miniaturista, con paisaxes inexistentes, submariños ou con navíos e praias en perspectivas imposibles; Lugrís Vadillo constitúe un reclamo sen igual para os amantes da pintura detallista e da literatura fantástica: de Verne a Lovecraft. Cinco tallas de madeira e dúas pezas de metal, antropomorfas e zoomorfas, do escultor Álvaro de la Vega, completan a exposición.
Os asistentes á exposición poderán comprobar como as tendencias intelectuais de Lugrís Vadillo dan continuidade ao surrealismo, un dos movementos de vangarda de maior implantación en España. O percorrido que integran os cadros expostos amosa unha evolución que, con todo, mantén, con firmeza, unha acusada linguaxe propia que o distingue. Así, os tres fondos mariños dun monócromo lirismo, que albergan detalles de miniaturista, enlazan con pezas posteriores onde a musicalidade faise máis explícita ou onde a pintura emerxe cara a superficie. Neses cadros adivíñanse praias infinitas con lúas diúrnas e barcos “enmarcados” a través de arquitecturas irrealizables, de xogos metapictóricos e magrittianos. Neses espazos, Lugrís Vadillo toma unha postura lixeiramente revisionista e trasládanos a un Renacemento surreal onde xoga coa perspectiva científica e, mesmo, coa iconografía relixiosa. Así o manifestan obras como  a virxe dos ollos grandes ou o apóstolo Santiago.

Nado na Coruña en 1942 e fillo do gran artista do mesmo nome, arrinca do mundo maxicista do seu pai, ao que engade identidades exclusivas do surrealismo. Mariño de profesión, abandonou a carreira para adicarse á pintura. Expuxo en España e en Sudamérica, sempre con gran éxito de crítica e público.

A.dfuga, a nova galería de arte contemporánea da rúa do Preguntoiro, inaugura as súas instalacións cunha exposición da artista galega Montse Rego. A mostra, comisariada por Paula Cabaleiro, leva por título 'Shine! Do you mind?' e pode ser visitada ata mediados do mes de decembro.

Partimos dun contexto.
Un contexto onde o sector da produción cultural atópase inmerso nunha crise económica profunda, pero ó mesmo tempo exterioriza unha debacle autónoma en canto a metodoloxías e sistemas de xestión, que fan do noso mercado da arte contemporánea unha burbulla que discorre á marxe dunha sociedade á beira do abismo.
Para darlle máis énfase a esta situación dramática, a produción cultural non xerou un sector propio, senón que son sectores precarios que alternan a condición de traballadores creativos con outros sectores. Ademais, agora se empurra á disgregación/atomización do traballo (autónomo, freelance) co grado de soidade, individualismo/competitividade que implica.

Precisamos novas fórmulas.
A capacidade de pensamento e acción debe repensarse en novos formatos que escapan de disciplinas e identidades fixas (na produción, na investigación, na pedagoxía, na exhibición e na comunicación). Propostas de produción artística e cultural que se desenrolen a través de novas formas de facer así coma da reactivación crítica de outras do pasado. A arte comeza a atopar plataformas de supervivencia en espazos alternativos de colaboración entre creadores e técnicos, espazo de intercambio de información, contactos, problematización, creación/experimentación. E todo elo enmarcado na busca de novos paradigmas de acción pública, política e de transformación social radical da estrutura social capitalista.
Por outro lado é importante a reflexión/revisión permanente sobre a relación coas institucións, máis nun país como España que ten unha arte que vai da man destes mecanismos, estatais na súa maior parte. Correríamos en caso contrario o perigo de xerar conceptos/experiencias baleiras/románticas ata contraditorias/incoherentes. A chave está no proceso, na preservación da súa autonomía, eludindo mecanismos ríxidos, debendo ser procesos vivos que se reconvirtan y reinventen día a día.
Neste nervioso caldo de cultivo, a nosa tarefa –como artistas, xestores, críticos, profesores e estudantes– consiste en reanimar a imaxinación social, sometida pola máquina publicitaria e limitada polo dogma económico. Convidamos ós artistas a imaxinar un futuro libre do dogma da época escurantista da especulación financeira.
E é neste momento socialmente significativo, cando Montse Rego realiza un punto de inflexión na súa traxectoria artística. Na cidade onde reside, e na que expuxo en múltiples ocasións, a súa obra vólvese espacial, efémera, ó mesmo tempo que desata un forte contido crítico. O carácter de instalación é unha parte constitutiva da mesma e fai referencia á natureza específica do vínculo entre un plantexamento efémero de intervención e unha proposta estática.
Presenza, temporalidade, espazo e experiencia conflúen en Shine!Do you mind?, onde o xesto da artista luguesa rexistra unha voz analítica, adoptando unha linguaxe urbana e colectiva.
A materia articúlase texto, e a palabra preséntase coma materia dúctil e corpórea, que invade as paredes do espazo. Os muros dótanse dun discurso crítico cara o mercado da arte; uns muros que, a súa vez, son contedor das fórmulas de dito sistema.
A.dFuga convértese temporalmente, a través da intervención espacial e específica, nun axente de identificación, recoñecéndose e recoñecendo o seu contexto, transformándose nun lugar para situar parámetros conceptuais que propoñen un discurso cómplice cando Montse Rego o reinterpreta.

Por sétimo ano, e tras o éxito obtido en anteriores edicións, o Auditorio de Galicia expón os traballos dos artistas seleccionados nesta convocatoria xa consolidada como cita de prestixio para os novos valores no panorama da arte galega.

Gañador: Federico Vladimir Strate Perdizc co vídeo ‘Henry Hudson e o seu fillo’.
Accesit: Horacio González Diéguez coa instalación ‘Sen título’; Christian García Bello, co traballo ‘Todo ardió luminoso, pero no es suficiente’; Josetxu F. Cárcamo coa obra ‘El mentiroso de mi vecino’; e Jacobo Bugarín, coa instalación  ‘Sen título’.

Estes premios comezaron a celebrarse no ano 2001 nun momento en que os creadores do noso país tiñan escasas oportunidades de apoios económicos e institucionais que lle permitisen traballar nos seus proxectos. Asentados e moi queridos dentro do panorama artístico galego nesta edición estiveron dirixidos aos nados en Galicia e aos residentes menores de 40 anos a 31 de decembro de 2011. Tiveron que presentar unha obra orixinal e inédita e de entre todos os presentados o xurado elixiu 40 que son os que poderemos ver nesta exposición. O premiado levará 6.500 euros mentres que os accésits, 1.500 euros cada un. Ademais, hai un Premio do Público que elixiran os visitantes da exposición e que está valorado en 1.200 euros.

O xurado de expertos, diferente en cada convocatoria, selecciona tanto as obras que forman parte da exposición e da publicación como os premios con dotación económica. Neste ano 2011 formaron parte do xurado: Isaac Díaz Pardo, artista e empresario; David Chao Castro, crítico e profesor de Historia da Arte, Facultade de Xeografía e Historia, USC; Silvia García, vicedecana da Facultade de Belas Artes de Pontevedra; Agar Ledo Arias, Responsable de exposicións do Marco, Museo de Arte Contemporánea de Vigo; Miguel von Hafe, director Centro Galego de Arte Contemporánea, CGAC; e o director-xerente do Auditorio de Galicia, José Víctor Carou.

Os artistas seleccionados nesta edición son: Hugo Aldatz Alonso / Fruela Alonso / Carlos Álvarez / Begoña Ante / Misha Bies Golas / María Blanco / Jacobo Bugarín / Miriam Cartagena / Rosendo Cid / Marcos Covelo-M8K8 / Culture Workers / Manuel Eirís / Josetxu F. Cárcamo / Tamara Feijoo / Carla Fernández Andrade / Iván Ferreiro / Marta Fortes / Iván Franco / Lúa Gándara / Christian García Bello / Ignacio García Gómez del Valle / Lucía García Rey / Amaya González / Horacio González Diéguez / Enrique Lista / Noemí Lorenzo / Carlos Maciá / Jesús Madriñán / Joan Morera / Antía Moure / Álvaro Negro / Gemma Pardo / Lois Patiño / Cillas Seyde / Federico Vladimir Strate Pezdirc / Ismael Teira / Mauro Trastoy / Edu Valiña / Juan Varela / Verónica Vicente.

A galería José Lorenzo exhibe ata mediados do mes de xaneiro 'Natureza Viva', unha mostra na que o grupo Uno & Uno, composto por Jaime Trigo e Canedo, presenta as súas creacións escultóricas máis recentes.

O conxunto das obras conforma un bosque escultórico e, desa contorna lírica, contaxiarase cada vez máis o espectador ao contemplar cada peza por separado. Cargada dun gran poder visual, “Naturaleza Viva” privilexia ao espectador coa estimulante tarefa de interpretar aquilo que os artistas tratan de expresar.

A beleza natural da madeira é enriquecida co toque persoal dos artistas, recorrendo a dinámicas láminas de metal. Nalgunhas das esculturas serpentean ao redor da madeira, noutras a traspasan con refinada e airosa xeometría, algunhas obras son estilizadas e  case antropomorfas;  os troncos, a través dese recurso, parecen deambular, outros mesmo danzan. Doutra banda, a textura da madeira, o modo en que as curvaturas da  cortiza se contorsionan  de maneira fortuíta, resulta obviamente belo pero é tamén unha demostración de enérxica resistencia coa que dialogar. Tal e como di Antía Cedrón: “en cada perspectiva dunha obra achamos unha resposta,  a pesar de que, quizais, o tempo de formulación da pregunta aínda non chegou”.

A relación entre madeira e metal é equivalente  á dos dous artistas que forman Un & Uno. O resultado final é armónico e vigoroso. Jaime Trigo é un artista seguro e os seus máis de corenta anos no mundo da arte veñen avalados por un completo currículo. Canedo é un destro metalista, rigoroso e exacto, que domina un léxico técnico e comprende cumplidamente a linguaxe de Jaime. Ambos se complementan e crean unha arte conxunta, porque a pesar das súas desavinzas atoparon o seu vínculo no plano abstracto. Son os autores dunha obra que é bela non só no seu resultado senón na súa formulación. Por iso só queda recomendar unha visita á exposición da galería José Lorenzo. O espectador, outra vez en palabras de Antía Cedrón, “poderá achar nas obras  expostas unha arte sincera e empática, un bosque de belas metáforas”.

Ata principios do mes de xaneiro, a Igrexa da Universidade acolle 'Mystique', unha exposición realizada polo Centro Galego de Arte Contemporáneo, en colaboración coa USC, na que se amosa unha selección dos seus fondos.

A Universidade de Santiago e o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) presentan unha exposición na Igrexa universitaria da Compañía con obras das Coleccións da Fundación ARCO, de IFEMA e da Permanente do CGAC. A obra Mystique de Carlos Congost abre esta exposición que pretende dialogar coa igrexa a través dunha serie de obras de arte contemporánea que levan ao concepto do místico.
 
Todo o espazo está ocupado con obras pictóricas, escultóricas, fotográficas e instalacións de Vivek Vilasini,  Jorge Barbi, Manuel Vilariño, María Pía Oliveira, Sofia Jack, Richard Orjis e Anthony Goicolea, Brigitte Kowanz, Jiri Georg Dokoupil, Antoni Tàpies, Isaque Pinheiro, Din Matamoro, Christian Boltanski, Jack Leirner, Elmgreen Dragset, Mónica Alonso, Marie-Jo Lafontaine, Joan Fontcuberta e George Rousse.

A Galería Trinta organiza unha exposición colectiva que reúne as últimas creacións dos artistas conceptuais Carlos Pazos e Antoni Miralda.

"A tentación ten dous compoñentes fundamentais, unha interna: Miralda e Pazos e unha externa: Trinta. Di Santiago: senón que cada un é tentado cando da súa propia concupiscencia é atraído e seducido (Stgo.1:14). Non é difícil interpretar aquí, que para que teña efecto unha parvada, debemos de ser atraídos e seducidos sobre a base dun desexo xa existente en nós, polo tanto o compoñente interno da tentación é definido como concupiscencia".

Seis artistas contemporáneos —Marlon de Azambuja, Elena Fernández Prada, Alicia Martín, Pamen Pereira, Jorge Peiranes e Damián Ucieda— exhiben ata mediados do mes de abril intervencións pensadas para diversos espazos do complexo do Gaiás nun proxecto no que o espectador poderá atopar o diálogo e a relación directa entre arte e arquitectura.

A Cidade da Cultura convida a pensar e intervir os seus espazos a seis artistas: Marlon de Azambuja, Elena Fernández Prada, Alicia Martín, Pamen Pereira, Jorge Peiranes e Damián Ucieda.

Con este proxecto iníciase unha liña de traballo que pretende achegar este grande espazo para a creación e a reflexión a diversos artistas contemporáneos, co obxectivo de converter este lugar en protagonista dos seus traballos.
As obras serán intervencións realizadas ex profeso para áreas concretas do espazo común deste gran proxecto, de tal forma que a relación co espectador que visite o lugar sexa directa e artellada no espazo.
A cada un dos autores propúxoselles o reto de realizar unha obra que, sen arredarse en ningún momento do eixe discursivo de cadanseu traballo, poida orixinar un diálogo cun espazo arquitectónico tan singular como o do complexo.

I ENCONTRO DE ARTISTAS NOVOS
O pasado mes de setembro, a Cidade da Cultura de Galicia acolleu o I Encontro de Artistas Novos, onde 100 mozos creadores puideron compartir e debater sobre o posicionamento actual do artista e o devir da produción artística contemporánea.
Tras o evento, os seus directores invitaron os participantes a presentaren un proxecto para incluír en Inside. O resultado foi un proxecto colectivo, asinado polos 100 participantes, e que leva por título "ContainerInside".

ARTISTAS convidados

**Marlon de Azambuja
1978, Sto. Antônio de Patrulha-TS, Brasil. A súa obra relaciónase coa poética do brasileiro ‘Movemento Concreto”, do que retoma intereses como a síntese do complexo e a identidade aberta dun contorno que agora é o protagonista.

**Elena Fernández Prada
1978, León. O seu traballo centrouse en observar e representar un tipo de “o cotián alterado”, en concreto as edificacións de tipo unifamiliar que adoitan poboar a paisaxe rural de Galicia. A súa aproximación a esta realidade é de carácter lúdico e sumamente intuitivo.

**Alicia Martín
1964, Madrid. Unha das constantes da súa obra é a utilización case obsesiva do libro como materia prima. A metáfora do tempo, a ocupación do espazo, a relación da arte contemporánea coa cultura, a memoria bibliográfica como representación física do coñecemento, son algún dos elementos que configuran o seu imaxinario.

**Pamen Pereira
1963, Ferrol. Os seus comezos están marcados polo uso de elementos de contido simbólico como a auga, o aceite e a luz, cos que realiza instalación cunha forte compoñente poética que sobreviviu na súa obra posterior. Obras cargadas de simboloxía que toman como punto de partida elementos da natureza e obxectos domésticos.

**Jorge Perianes
1974, Ourense. Malia que formado como pintor, na actualidade dedícase maiormente á escultura e á instalación. A súa obra reflexiona sobre a natureza, os animais e o ser humano desde temas que nos afectan na época actual: o fragmento, a ruína, o baleiro, o home-neno, a ambigüidade, a inseguridade…

**Damián Ucieda
1980. A Coruña. A obra de Damián Ucieda entréganos a mirada máis comprometida coa nova fotografía narrativa, na que a posta en escena dos personaxes, a iluminación e as marcas de autor son claves para a construcción dunha “verdade” paralela e inquietante, invadida por enigmas e cuestión sen resolver.

Obras sobre papel de Miró, Chillida, Tapies, Seoane ou Nóvoa, así como carpetas de obra gráfica de Castelao, Otero Pedrayo ou Celso Emilio Ferreiro, entre outros, estarán expostos e á venda no Salón Olivo do Araguaney Gran Hotel ata o día 22 de decembro.

Trátase dunha colección particular de obras, da que é propietario Atilano M. Morandeira e quen expón en representación da Serpe Edicións.
O Araguaney Gran Hotel será o lugar onde se reúnan máis de medio centenar de obras de grandes mestres contemporáneos como M. Valdés ou Seoane, así como dos máximos expoñentes da pintura cubana como Wifredo Lam, Amelia Peláez ou Portocarrero.

A Fundación Eugenio Granell, un ano máis, únese a celebración do Nadal coa súa particular proposta de Belén. Trátase dunha visita obrigada nestas datas para adultos e público infantil.
 
O Belén componse de pezas da colección de arte étnica da Fundación Eugenio Granell. Deste xeito creáse unha composición na recepción do museo, a modo de illas, nas que se dispoñen unha coidada selección de obras de arte popular e doutras culturas.
 
Esta singular visión  inclúe pezas que nada teñen que ver coas habituais figuriñas de Nadal, adquirindo por iso o toque surrealista representativo da Fundación, ofrecendo unha perspectiva diferente e cargada de significado, especialmente nos tempos que nos toca vivir, un reflexo da multiculturalidade, presente na traxectoria de Granell e nas súas coleccións.
 
Esta mostra ten, ademáis un carácter interactivo, xa que se propoñen diferentes actividades como cuestionarios para que o público estableza relacións coa mostra 'Bestiario', que se pode ver no noso museo.
 
Poderemos visualizar obras de diferentes lugares do mundo, dende ás árbores da vida de  México, pasando por pezas de Portugal, Porto Rico, Túnez, India, Perú ou Guatemala, entre outras.

Mostra colectiva de artistas de hoxe que quere contribuír á difusión da creación actual e estimular o consumo de arte con criterio de mecenado, de desfrute e de diversión.

Nesta mostra participan artistas habituais da galería, ademais de novas incorporacións, con obras moi frescas en diferentes formatos e disciplinas e cun abano de prezos adaptado aos novos tempos.

A galería A.dfuga acolle ata finais do mes de xaneiro unha exposición do artista andaluz David Costa, que se centra na liberación dos sentimentos humanos para dar renda solta á súa expresión e á súa linguaxe artística.

O método da asociación libre usado polos psicanalistas, trataba de liberar da represión os sentimentos humanos máis ocultos. É xustamente esta liberación o eixo central sobre o que se sustentan e xiran todas as obras producidas polo artista andaluz David Costa. Tanto as súas series anteriores, Eidetismos e De-lirios, xunto ás Abreacciones que compoñen esta mostra, céntranse neste aspecto para dar renda solta a súa expresión e a súa linguaxe artística. Non obstante, estas últimas e obxecto desta exposición, aínda se asemellan máis a eses monstros ou desvaríos que comparten co real só a esencia, aínda sendo esta moito máis retorcida. As pezas gritan, exclaman, imploran, senten, respiran, camiñan…; exemplificando baixo formas monstruosas e deformes, todas estas cuestiones que dende a infancia nos acompañan. Pertencentes a distintas disciplinas entre as que se pode encontrar pintura, debuxo, escultura e video-performance; Costa presenta producións moi potentes e dolorosas, que se dispersan polo espazo expositivo provocando múltiples sensacións ós espectadores que se enfrontan a elas, conseguindo a difícil resposta de non deixar indiferente ó que mira.

“Esta obra caracterízase pola ruptura co parecido real. Representa unha descarga emocional por medio da cal me libero do efecto ligado ó recordo dun acontecemento traumático, sexa este consciente ou non. Abreacciones contempla todas estas transformacións figuradas onde o realismo é só un xogo relativo, no que a verdade se somete ao sentimento que desexo transmitir”.

Estas son as palabras coas que o artista define a serie de creacións que compoñen esta mostra. “Nela exponse cada unha das mentiras ocultas provocadas tras a represión. Ó oprimir calquera sentimento, sexa cal sexa a súa natureza, da como resultado unha deformación, unha neuroses ou un trauma. Sen embargo, no propio proceso de liberación sofren una reconciliación”. Reconciliación en certo sentido amable e agradable formalmente, na que se encerra unha realidade repleta de fantasmas que se desexan mostrar.
O espellismo ilusorio que a nosa mente crea como vía de escape a unha realidade que non nos gusta e na que nos toca vivir, a unha realidade paralela, é a fonte de
inspiración da que beben as súas personaxes. Multiformes, creadas con pigmentos diluídos e aplicados baixo a forza e a espontaneidade do xesto, brotan da nada, do espazo aterrador en branco, observando directamente ó que mira. Con eles, as tensións afectivas ligadas á represión son liberadas da mente, polo que se podería dicir que a súa obra é un elemento de inflexión que alberga certo fin terapéutico. Fin cara o que camiñan numerosas obras pertencentes ó mundo da arte dende a antigüidade ata o presente momento, intentando negar o tráxico dos momentos difíciles que asolan ó
home ó longo da súa historia.
A.dFuga convértese durante as últimas semanas do mes de Decembro e o mes de Xaneiro, no espazo físico que alberga o imaxinario introspectivo do artista andaluz.

“O presente móstrase aterrador, pero quizás o futuro resida na forza da arte e dos seus creadores”.

Beatriz Suárez Saá
comisaria

O artista Alfonso Rivero de Aguilar expón as súas esculturas no espazo xardín do Hotel Virxe da Cerca de Santiago, sendo o primeiro escultor que inaugura este espazo dentro do proxecto expositivo froito do convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Con este convenio dinamízanse expositivamente os emblemáticos espazos desta empresa.

Alfonso Rivero de Aguilar expón a súa última colección de esculturas nas que o fío condutor é a figura humana e as siluetas de animais. Este artista centra a súa obra no estudo dos materiais como o ónix, o granito ou o mármore.

A Galería SCQ presenta ata comezos do mes de marzo unha exposición do creador multidisciplinar suízo Lori Hersberger, que amosa unha colección coa que amplía o seu vocabulario artístico.

Nacido en Basilea, Suíza, en 1964, o artista Lori Hersberger pasou pola escola de Arte e Deseño de Basilea. En 2007 foille outorgada unha bolsa da Fundación Landis&Gyr en Londres, tamén recibiu o premio Manor-Artprize de Basilea e por dúas veces recibiu o prestixioso Swiss-Art Award.

É un enorme pracer para a galería SCQ acoller a súa primeira exposición individual en España titulada Dystopia Stalker. Imos deternos uns instantes neste título e falar desa Dystopia, (o non-lugar grego), a antiutopía, a utopía perversa. Un mundo caracterizado pola miseria humana, pola destrución, e opresión - o oposto a unha sociedade ideal. Acompañada da palabra 'Stalker' (Acosador), comunmente utilizada para falar dunha persoa que persegue a outra por un fetiche ou obsesión sexual, pero neste caso referíndose ao famoso Stalker de Tarkovsky, a película de ciencia ficción que deu orixe ao termo. O stalker que nos conduce por un mundo post-apocalíptico cara a un lugar onde hai a posibilidade de cambiar as nosas vidas. Un mundo distópico no que nos movemos guiados por un stalker, a nosa única esperanza de alcanzar algo mellor. Non foi coincidencia que Lori Hersberger elixise este título, xa que unha alusión a esa Dystopia está presente por toda a exposición. Nesas caixas cuxo aire foi violentamente retirado dos seus interiores, deixándoas coas formas disformes que podemos apreciar polas paredes da galería. Pero é importante notar que estas caixas nunca foron caixas, son esculturas na súa forma máis perfecta que fan referencia ás caixas negras dos avións que no seu interior conteñen respostas que quizais nunca cheguemos a escoitar. Caixas que voaron polo espazo e que colisionan violentamente contra o chan terrestre; de aí a súa denominación Intergalactic Totem, obxectos dalgunha reverencia que encerran en sí mesmos unha historia ou máis historias. - Non. - Obxectos que encerran en sí a alusión a unha historia - porque estas son esculturas abstractas e non caixas de verdade. Ese mesmo discurso, esa referencia a historias ou a contos externos ás obras, tamén o apreciamos nas pezas en neon coas que xoga no espazo expositivo. Marcos doutras obras invisibles (inexistentes?), horizontes de luz. Pero o neon é un tipo de iluminación que se move máis alá da harmonía, a miúdo chegando á desharmonía - Dystopia.

A pesar de que as obras requiren un tratamento industrial, que adoita deixar ao artista nun segundo plano, no caso de Lori Hersberger hai un esforzo dirixido para que a man do artista estea dalgún xeito presente en cada unha das pezas. Dende os neones aos Intergalactic Totems, ás fotos que gardan o espazo secundario da galería, todos foron, dalgún xeito, tocados pola man do artista no momento da súa creación. Obxectos transformados en escultura por unha técnica e polo que é o elemento esencial, a intención creadora. Todo o que cae fóra disto cae nas mans do azar, que collendo a oportunidade coloca o seu dicir en cada unha das obras.

A Asociación de Artes A Travesa, grupo de arte multidisciplinar, onde debuxantes, pintores, gravadores, fotógrafos, escultores e escritores se xuntan nun obradoiro colectivo de arte, presenta ata o mes de febreiro unha exposición do artista Sebas Anxo, que amosa unha selección dos seus traballos máis recentes.

Sebas Anxo expón as súas últimas creacións no local da Asociación de artes a Travesa de Santiago de Compostela. Esta exposición parte dun traballo que deixara inacabado hai agora unha década e que tiña como temática a referencia simbólica á natureza. Daquela, constaba de ata 2000 debuxos sintéticos de cabezas, repetidos en centos de páxinas A4 e que tiñan no seu interior, trazos, manchas, liñas, que simulaban deseños que se poden atopar no entorno natural.

Retomando como xerme este traballo, Sebas Anxo traslada estes deseños ás tres dimensións. Crea unha instalación de cen cabezas únicas e numeradas que acompaña cunha serie de pinturas sobre papel que tamén fan referencia á mesma temática. Inevitablemente, este traballo de investigación infinito, acaba transformándose nunha especie de "entroido pictórico". O autor aparta por un momento o collage para internarse nun mundo totalmente simbólico, no que o cerimonial e dionisíaco gaña terreo sobre o apolíneo. De sobra coñece o terreo do xesto e ofrécenos unha “festa” de cores e sensacións novas. Móstranos unha das facianas máis interesantes do proceso artístico que ten que ver cos sucesos máis puros da pintura. As formas e as combinacións que aquí se ven parecen máscaras de culturas inmemoriais.

Sebas Anxo está xa na afirmación dunha identidade artística propia que o emparenta cos que reivindicaron que o proceso artístico é unha cerimonia de investigación e crecemento, unha cuestión vital.

O Taller colectivo de arte A Travesa, situado na Rúa Travesa 17, de Santiago de Compostela,  é un espazo onde artistas e público se atoparán nun xeito diferente ao que estamos afeitos, pois é intención do grupo achegar ó público as diferentes sensibilidades de xeito natural e humano.

O obradoiro dispón de sala de exposicións cun enfoque totalmente distinto ás salas convencionais, frías e deshumanizadas. O visitante poderá tomar un café, ler un libro, prensa, ou publicacións diversas, sentado cómodamente nunha butaca, todo de xeito gratuíto (incluído o café) e disporá tamén de wifi, para aqueles que así o precisen, mentres gozan dunha mostra individual de calquera dos membros do colectivo A Travesa.

A Galería Metro inaugura a exposición 'El amor... en un coche bomba' do artista ferrolano Suso Basterrechea, licenciado en Belas Artes pola Universidade de Sevilla. Na súa primeira exposición individual en Compostela presentará unha serie de debuxos concibidos como conxunto, expostos en formato acumulativo, conformando un discurso complexo, irónico e confuso.

Inspirados na historia da arte contemporánea, na realidade social e política e en pasaxes autobiográficas, a maioría dos traballos están realizados con tinta, témpera e esmalte sobre papel e acompañarase de pintura mural, escultura e instalación.

O acto de inauguración desta exposición contará cunha actuación da nova acordeonista francesa Lolita Delmonteil.

Suso Basterrechea representará á Galería Metro na próxima edición de ART MADRID que se celebrará do 16 ao 19 de febreiro no Pavillón de Cristal da Casa de Campo de Madrid.

A galería de arte contemporánea José Lorenzo, na praza do Toural, presenta unha nova exposición colectiva, con destacadas obras da arte galega. A mostra contén destacadas pezas escultóricas, de Acuña a Xoán Piñeiro, e pinturas que van do rexionalismo de Sotomayor á vangarda de Urbano Lugrís ou José Frau. A entrada é de balde e estará aberta ao público durante todo o mes de febreiro.

Xoán Piñeiro e Acuña contan cunha sala propia cada un deles. Do primeiro pódese contemplar un mundo de formas curvas, con oquedades, onde pedra e bronce combínanse nun fértil diálogo entre abstracción e figuración. De Acuña pódense ver unhas esculturas apegadas aos modos realistas con repertorio de escenas populares ou relixiosas de gran beleza. Manuel Coia é outro dos escultores destacados na mostra da praza do Toural, cuxo tratamento da madeira e o concepto expresionista da forma faino inconfundible.

Con todo, non é de menor calado o protagonismo da pintura na exposición do Toural, con sobresaintes exemplos da vangarda galega. Un impactante lenzo, dun fondo mariño de Urbano Lugrís González, combina maxistralmente goticismo e surrealismo. Este movemento está presente nunha obra de Eugenio Fernández Granell, de forte carga visceral e antropolóxica. Doutra banda, tamén se pode observar como a ensinanza do cubismo e a mellor tradición costumista fúndense nas pinturas de Maside  e Manuel Torres. En contraposición a este proceder construtivo áchase o modo fauve, expresionista e de mancha vigorosa dun lenzo de José Frau. Anterior a todos estes pintores é o espléndido debuxo de acertada composición de Julio Prieto Nespereira e o soberbio nú de Álvarez de Sotomayor, que amplían a exposición.

Completan a mostra da praza do Toural outros importantes nomes da arte galego. Como Víctor Casas cunha obra íntima, lírica, de vaga figuración; María Antonia Dans cunha paisaxe bucólica, sinxela e de xeometría elemental e as esculturas de Ferreiro Badía.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'La voluntad no lo es todo', unha mostra do traballo do artista Santi Jiménez, que permanecerá aberta ata finais do mes de marzo.

Santi Jiménez (Santiago de Compostela, 1979) licenzase en Belas Artes pola Universidade de
Vigo, na especialidade de Escultura no ano 2002. Comeza a súa andadura artística investigando
en cuestións de xénero, cunha fotografía provocativa e provocadora como base, para pasar a
elaborar fotocollages transgresores e ir progresivamente desembocando no emprego das novas
tecnoloxías como medio de expresión, levando a cabo pezas dixitais traballadas virtualmente
aínda que ao mesmo tempo dun xeito moi persoal, cunha proximidade evidente ao debuxo na
súa concepción máis tradicional, pero dende unha perspectiva moi actual.
No ano 2005 é premiado cun Accésit do IV Premio Auditorio de Galicia de Novos Artistas de
Santiago de Compostela, o que determina o seu devir no ámbito artístico. A súa traxectoria está
salpicada de mostras individuais de gran forza como a súa intervención “Sin la menor idea”, no
Espazo InSitu da Fundación Eugenio Granell de Santiago de Compostela no ano 2007; “El
ladrón de atardeceres” na Galería Espacio48 no mesmo ano, ou “Albergues transitorios” na Zona
“C” do Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela en 2008. Á súa vez, a súa obra formou
parte de múltiples mostras colectivas en galerías, museos, feiras ou certames, tanto en Galicia e
España como no estranxeiro.

En “La voluntad no lo es todo” Santi Jiménez presenta unha proposta moi persoal, cargada dun
lirismo extremo e, ante todo, moi coidada e esencial. Renuncia o artista ao superfluo, evitando
caer en excesos innecesarios que só servirían para recargar unha realidade xa de seu saturada.
Así, trae a colación sen poder evitalo uns sentimentos que alberga toda unha xeración á que
pertence, que ante a vida tan complexa e surrealista que lle tocou vivir, se reinventa e non se
detén ante as adversidades, manifestando a súa desolación e intranquilidade, pero tamén
demostrando a procura continua dunha solución. Unha solución que non pasa só pola vontade,
se non tamén polo máximo esforzo, algo que se traduce nunha consumada meticulosidade, un
perfeccionismo moi evidente, unha meditada composición, unha estudada selección cromática e,
en definitiva, nun virtuosismo de tal alcance que nos revela algo moi interesante: que o artista
non se rendeu.

Na Galería Espacio48 preséntanse polo tanto as súas últimas pezas, unha serie de debuxos
dixitais cunha forte mensaxe reivindicativa, pero ao mesmo tempo tremendamente poéticos e
desposuídos de todo artificio, sen atisbo de desesperación, a través dunha expresión privada por
completo de bagatelas, irónica e audaz; suxerente ata o extremo en que as súas representacións
dinnos máis polo que ocultan que polo que mostran abertamente.

Ata mediados do mes de marzo, a Igrexa da Universidade acolle a mostra colectiva '73 x 73 x 273 - A irmá do sono', unha exposición itinerante organizada pola USC e a Deputación de Lugo na que 27 artistas ofrecen a súa particular visión sobre o fenómeno da morte.

O título alude ás medidas estándar dun nicho de enterramento. A irmá do sono é a morte, un tema consubstancial á vida sen cuxa existencia non tería razón de ser. A localización elixida non podía ser máis apropiada. As igrexas foron durante séculos lugar de enterramento e precisamente esta mostra preséntase en Santiago, cidade erixida sobre o leito apostólico. A súa outra sede é a igrexa de Santa María de Lugo.

Preséntase unha exposición coral de 27 artistas que abordan de xeito directo ou tanxencial un feito que dá motivo á reflexión a medida que transcorre o tempo.

ARTISTAS PARTICIPANTES

- Antón Lamazares alude ao ámbito eclesial como lugar de emoción, bulicio e choro en "E fai frío no lume".
- O maximalismo de Paco Pestana ensambla elementos dispares que conforman o libro da vida. Rituais de sacrificio pasados.
- Eduardo Valiña escenifica os restos dunha matanza, metáfora dunha perdida tanto física coma cultural, espiritual e social.
- Pamen Pereira, na capela coa súa videoinstalación reflexiona sobre a fraxilidade da existencia e o amor máis alá da morte.
- A instalación de Ana Soler alude ao estado de medo permanente, a ameaza ante a morte sobrevida en calquera instante.
- As esculturas de Paulo Neves dialogan coas vetas de árbores centenarias para darlles nova vida e brio.
- O vídeo de chan de Ignacio Pardo, corpo bañado en líquido amniótico, alude á coñecida expresión de 'Nacemento e mortalla do ceo baixan'.
- Xurxo Oro Claro manipula con ollos artísticos problemas pesados que sacoden a sociedade, como os inmigrantes e o maltrato infantil.
- Xaquín Chaves centrouse a nivel pictórico sobre feitos lutuosos, tratados a xeito de réquiems sobre persoas próximas e queridas.
- Álvaro de la Vega achega unha gravata de tea metálica negra embutida en chaqueta con orla na manga, como atributo dunha época.
- O díptico fotográfico de Fernando Páez, 'Celas', traduce a condición de cada ser como cazador ou cazado. Traballo autobiográfico e emocional.
- Xurxo Lobato percorreu camposantos para revivir prácticas ancestrais. Co seu santoral 'Paixón' revive o sentimento relixioso que lograron grandes artífices da imaxinaría barroca.
- Baixo a cúpula, Cristian Villamide instala unha árbore morta coa intención de preservalo recreando con ironía unha posible resurrección.
- A idea da viaxe e da bagaxe como tránsito necesario á morte, o gran circo do mundo é o que presenta Roberto González Fernández.
- David Trullo idea imaxes de morte e resurrección social e política. Intérnase en cemiterios para profanar mausoleos e erixir novos heroes.
- Mónica Alonso idea a última morada, un modelo de urna funeraria elixido polo propio usuario cos atributos que o identificaron en vida ou que formaron parte do seu ámbito.
- Ramón Conde relaciona a "morte" co tema do eterno retorno, caracterizada nunha maternidade totalmente estraña á iconografía tradicional.
- Manuel Sendón, deixa constancia das diferentes maneiras de concibir a morte no rural e o urbano. Presenta necrolóxicas de gran potencial plástico.
- Fran Herbello achégase ao imaxinario mariño nunha homenaxe aos pescadores mortos nun naufraxio.
- Victoria Diehl fai un traballo ao alimón con Susana Cendán titulado "Carmencita", seducidas ambas as dúas pola lenda dunha nena morta.
- Andrea Costas aborda o paso do tempo e a intimidade. Trata as idades do home e rende homenaxe á súa avoa.
- O minimalismo das táboas de Teo Soriano comungan coa exuberancia do retablo barroco da igrexa, choque visual e emocional.
- Xulio Gil e o seu "Fénix"; idea de vida despois da morte, concepto de resurrección indeterminista.
- A cámara de Antonio Blanco viaxa no tempo ao antigo Exipto, con "Vixilia". Homenaxe á antiga civilización nacida nas marxes do Nilo.
- Montse Rego comunga co cemiterio de Fisterra, de César Portela, para intentar acariciar e comprender a inexorable morte.
- O enorme lenzo de Ruth Massó ao abandonar o recinto aborda o tema clásico de vanitas aderezado co toque de fantasía e humor.
- Fernando Yánez busca a idea do irracional e descoñecido, asociado á idea de finitude. Establece unha ponte entre o divino e o humano.

En resumo: vinte e sete fórmulas artísticas doutros tantos autores sobre un tema practicamente inédito en espazos expositivos de Galicia.

O artista multidisciplinar vigués Din Matamoro, que emprega todo tipo de materiais nas súas obras, amosa ata mediados do mes de marzo unha colección do seu traballo máis recente na Galería Trinta.

"Comecei en Madrid nos anos oitenta. Era moi novo. Recordo a necesidade de expresarme, de traducir a realidade facendo un alto para sorprenderme coas cousas mínimas como a luz ao mover o verde das follas ou a monumentalidade das nubes... os debuxos das formas, o imaxinado, o grandioso... "

"Coñecín a pintura mirando os mestres e enganchoume de tal maneira que aínda me retén nun estado de hipnose, sen poder saír do obradoiro. Pintar para seguir lentamente pintando, sorpresivamente acelerando o tempo, un cadro tras outro e, co último, un descubrimento. Un día pecharei o obradoiro por un tempo e lanzarei a chave ao mar".

"Creo na individualidade e peculiaridade do artista. Gústame que o meu traballo sexa un reto sendo consciente de que algúns cambios poden ser perigosos aínda que tamén valentes. Sabendo que en esencia seguirás sendo o mesmo aínda que os días pasen, o corpo cambie e a mente evolucione".

"Das pezas nas que traballo actualmente a cor xorde tímida das entrañas do branco para descubrir lentamente os seus segredos. Nalgún caso pode parecer luz proxectada sobre a superficie pictórica. Dalgún xeito é como perderse nunha néboa espesa de cor onde a mirada encontra outros matices: a luz nua que borra a forma e mostra o difuso, a cor que latexa e que se expande".

Gústame que a miña mirada traspase a obra e non rebote nela. Do mesmo modo me encantaría que o espectador descubrise o ruído interno que está detrás do aparente silencio externo dos cadros que conforman a miña exposición".

O espazo de exposicións do Hotel Virxe da Cerca acolle ata mediados do mes de marzo a nova exposición do artista Fernando Yañez, 'A.M.E.N.', unha colección de traballos realizados no último ano.

Fernando Yáñez é licenciado en Belas Artes na especialidade de pintura. Dende finais dos 90 a súa obra estivo exposta en distintos espazos, destacando a súa participación na exposición ARS MONIA organizada polo Museo de Lugo, onde tivo unha das súas primeiras individuais: Espacios de vacío, ou a máis recente participación en ArteSantander e a exposición Emerxentes na Casa da Parra. A súa obra foi seleccionada e premiada en varios certames de pintura como o premio da Fundación Maria José Jove ou o V Salón de Outono, entre outros. Forma parte de numerosas coleccións institucionais como o Círculo das Artes de Lugo, o Museo de Lugo ou a fundación Konectanet.

Fernando Yáñez é un dos 27 artistas que presenta unha obra na exposición '73 x 73 x 273 A irmá do sono', que se acaba de inaugurar en Igrexa da USC e que poderá verse ata o 10 de marzo en Santiago de Compostela e dende o 15 de marzo na Capela de Sta Maria en Lugo. Esta exposición presenta a obra de 27 artistas que na súa traxectoria artística afrontan a representación plástica da morte.

Esta serie 'A.M.E.N.' é unha colección de obras realizadas no último ano, que comeza coa serie 'Apóstoles', inspirados nos apóstolos de Rivera, o resto das obras parte da mesma inspiración figurativa que deriva no abstracto. O artista comezou esta serie a partir do libro "O espiritual na arte" de Kandinsky.

A mostra enmárcase no proxecto expositivo que se está a realizar nos espazos de Pousadas de Compostela, grazas ao convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo para dinamizar expositivamente os espazos de Pousadas de Compostela. Este espazo dedicado a pintura foi inaugurado en xullo do 2011 polo artista Masía.

A Asociación A Travesa acolle ata finais do mes de febreiro 'Winter', unha exposición da artista plástica Reina D'Hoore na que se exhiben diversos traballos a tinta chinesa con plumiña inspirados na natureza.

"Winter' é a tradución do neerlandés da palabra inverno. Tomei este idioma para o título porque o meu pai é flamenco. O traballo exposto en WINTER leva xa xerándose unha tempada en min, e foi en outubro cando xa se foi materializando. Todo parte da necesidade de expresar o invisible, o que aparentemente non se ve pero que se intúe, o descanso aparente da natureza, a semente dentro da terra debaixo da neve.

Nestas obras, debuxei formas orgánicas non-figurativas a tinta chinesa con plumiña sobre branco, na súa maioría que se inspiran nun primeiro tempo da natureza, en particular a fauna dos profundos fondos mariños, creando así unha ilusión, fantasías que se cren posibles pero que igual non o son, ou si?

Trátase dun traballo suxestivo, feito a partir de moita calma e paciencia, coma se dunha meditación se tratase, como a paciencia que hai que ter para que pase o inverno, normalmente período de latencia que moitos desexamos o máis curto posible para volver á primavera chea de cores. O inverno invita a recollernos, a estar dentro de nós, a ir crecendo por dentro para poder volver saír cando o tempo se fai máis clemente. Quixen presentar a beleza deses momentos de recollemento, o traballo feito pouco a pouco, como os encaixes de palillos, tan apreciados aquí como na miña outra terra, Flandes.

Este traballo é o primeiro traballo que expoño de xeito individual despois de 5 anos, anos durante os cales me dediquei a facer obra para exposicións colectivas e dirixir o Roteiro de Creación. Moitos víronme soamente nesta faceta e para min é agora unha honra poder mostrar outra das miñas facetas, a de creadora, quizais unha das que máis me aporta a nivel persoal. Gustaríame compartir convosco eses momentos de calma que me proporcionou traballar na elaboración desta exposición".

O fotógrafo Xurxo Lobato rende un tributo visual á vaca, explicando como vive, de que vive e quen vive dela. Con esta mostra pretende dar a coñecer visualmente a tecnoloxía aplicada nas granxas, a variedade de razas autóctonas, a industria láctea e da carne, a gastronomía ou presentar como as vacas son obxecto de estudo na universidade.

'No país das vacas' presenta as representacións iconográficas onde aparece a vaca, dende o baixorrelevo romano encontrado en Becerreá ao cartel de Castelao na campaña a favor da Autonomía; dende as esculturas de Asorey ás cerámicas de Seoane e pinturas de Laxeiro, pasando polo seu protagonismo na literatura galega ou nos programas de televisión.

Guillermo Lourido presenta na Galería Caroní as súas últimas creacións escultóricas, unha serie de obras realizadas en madeira e cerámica.

Trátase dunha serie composta por esculturas realizadas en madeira, dúas máscaras de cerámica e un cadro, na que Guillermo Lourido utiliza a escala e a propoción en cada unha das creacións. O artista traballou de forma directa sobre os materiais que se poden ver na mostra, empregando ferramentas tan elementais como o machado, os formóns, gubias, estucos... algunhas delas mesmo foron expresamente elaboradas para elaborar unha peza concreta. As pezas son todas en madeira, aínda que algunhas levan cor, que o artista utiliza como complemento e para darlle expresividade á obra.

Guillermo Lourido confesa que "dende o punto de vista artístico interésame a expresión, a forza de cada peza e a provocación". Dende o punto de vista técnico é un escultor que podería encadrarse dentro do expresionismo.

Con este conxunto de esculturas, entre as que hai pezas de ata 1,80 cm de alto, Guillermo pretende mostrar ao espectador unha "composción de elementos figurativos que tratan de establecer unha comunicación entre eles e o espazo que ocupan e ao mesmo tempo co espectador". De feito comenta dela que "é unha obra que mira aos ollos do espectador. É unha ventá ao outro lado, aos colectivos máis desfavorecidos e aos espazos máis decadentes".

Guillero Lourido é diplomado universitario en Relacións Laborais pola Universidade de Santiago de Compostela, ademais está a cursar estudos na Facultade de Xeografía e Historia e diplomouse en Restauración e Conservación de Bens Culturais pola Universidade de Vigo.

Seres que parecen existir á marxe do intenso ritmo vital actual, mostrándose imperturbables cunha calma en certo sentido sospeitosa e ollando cara o seu interior, son os protagonistas da mostra 'Durmintes' do artista galego Miguel Ángel Vigo. Homes e mulleres que parece que están a camiñar polo delgado fío abismal, mantendo ó equilibrio entre as que son as dúas maiores claves da existencia humana, a vida e a morte, enchen o espazo. Ó mesmo tempo, compartindo nome, xa que durmintes son denominados os elementos transversais ó eixo da vía do tren que serven para manter unidos e a unha distancia fixa os dous raies que a conforman, e gardando certa relación con eles, as pezas de Miguel Ángel, móstranse, como ben indicaba, como os eixos de unión que equilibran e manteñen a unha distancia constante o vivo do inerte, separándose unicamente no preciso intre no que a estabilidade desaparece.

Vigo presenta un percorrido que parte do nacemento, recorre varias etapas da vida e remata na vellez, mostrando que durante toda a existencia humana viaxa a súa par un certo carácter de dúbida e incerteza, que podería dicirse que se atopa relacionado co mundo místico. Segundo Sartre “aceptar morrer por vellez é aceptar que a vida é unha empresa limitada”. Esta cita é recollida en varias ocasións polo artista, e serve de apoio para definir certos aspectos elementais da súa obra. Traballos escultóricos, debuxos e pinturas espállense polo espazo e os muros da galería, creando unha especie de universo paralelo que camiña entre o estado de sono _ representado polos soños_ e o estado de alerta ou tamén chamado de vixilia.

¿Existe realmente ese estado vixil ou realmente cando cremos que estamos espertos é cando máis durmidos nos atopamos? A vixilia pode ser interpretada simplemente como o estado de relación e o momento no cal temos contacto co outro, cos iguais, e no cal se constrúen experiencias e se desenrolan actividades en colaboración. Pero non podemos esquecer que o comportamento que se ten durante ó mesmo non deixa de estar suxeito a certas directrices culturais e sociais pautadas, as cales son adquiridas dende o momento no que se chega a este mundo, e contribúen a contaminar e anular a verdadeira esencia do humano. Perdemos existencia persoal pero ó mesmo tempo pasamos a integrar a existencia colectiva, feito que non podemos obviar no desenrolo da nosa existencia. Somos historia.

¿E non será que xustamente cando durmimos nos encontramos con nós mesmos? ¿Por qué razón son os soños o lugar no que aparecen os temores máis turbadores? ¿Por qué se desatan neles os medos sen ter control deles? Podemos dominar a nosa mente cando estamos espertos pero non mentres durminos. ¿Qué é realmente o que xurde neles? ¿Non se pode percibir nisto certa relación coa loucura? Dise que os loucos non son máis que persoas que non teñen control da mente, falta de control que se produce mentres están espertos, ¿son polo tanto seres que permanecen durmidos en vida? Ou será que son os “cordos” os que realmente se atopan durmidos. Durmidos ante un mundo ó que non se quere ver, ante o cal pechamos os “ollos” e nos sumimos nun profundo sono que nos atrapa dende a infancia, impedíndonos espertar e reaccionar ante o que verdadeiramente somos.

A morte tamén é un dos actores principais nas súas pezas, e neste feito non podemos obviar que sendo Galiza a súa terra natal e estando esta tan arraigada e presente histórica e culturalmente no seu territorio, é unha forte influencia na súa labor. Non obstante é unha morte doce pola que se declina, e transcender a ela logrando a eternidade, propón unha dúbida existencial que o atrae e utiliza como unha vía creadora. Somos conscientes da nosa non-eternidade, sentimos e vivimos con certa liberdade propia, pero sempre poñendo en dúbida o noso ser en si mesmo . “Non somos eternos e por iso a única posibilidade de ser libres é sendo finitos”, esta é a reflexión que artista e comisaria comparten ó respecto.

Estas son algunhas das cuestións ás que o artista padronés apunta para realizar as súas creacións, e as cales lanza ó publico que entra en contacto coas súas obras. Nelas tamén se pode sentir certo carácter crítico enmascarado por medio de retratos con expresións grotescas que acaparan a atención e as miradas dos que observan. Moitas incluso rozan o burlesco, ó cómico _recordando a Baudelaire_ e deixando entrever ese certo aire de loucura que mencionaba baixo as súas impasibles aparencias.

“ A beleza reside no grotesco” tal e como sinalaba James Ensor, e isto pódese observar claramente no traballo deste xoven artista.

BEATRIZ SUÁREZ SAÁ

Os libros son moito máis que un espazo para albergar contidos. Así o entenden o escritor e pintor Baldo Ramos e o artista plástico Caxigueiro que, a través da exposición “Os ollos das palabras”, exploran a interferencia entre a plástica e a literatura.

Partindo da súa particular obra -na que os libros convidan a entrar na súa materia, na súa cerna poética, a traspasar a convención da lectura literal-, este proxecto conxunto persegue enfiar un diálogo entre o libro como continente e explorar as súas posibilidades visuais e literarias.

Instalacións, libros en papel de gran formato, esculturas en gres, poemas visuais, versos escritos en diálogo coas creacións plásticas… son algunhas das achegas persoais coas que Baldo Ramos e Caxigueiro convidan a ollar o libro dende as palabras e habitar as palabras dende a materia que manipula o artista e que conta con dúas homenaxes: unha a Díaz Pardo en forma de instalación e outra a Celso Emilio Ferreiro a través dun volume único.

Un diálogo radical coas entrañas deses libros que nunca se pechan ao terminar de lelos.

Máis info: aquí

O proxecto que Mónica Alonso presenta na Galería SCQ leva por título 'Estabilizadores Corporais'. Nesta ocasión a artista abandona a intervención directa e reflexión sobre o espazo expositivo ao que nos ten acostumados, para centrarse na escala humana nunha relación de corpo a corpo.

Dous proxectos centran o discurso, os Corazóns Dobres e os Estabilizadores Corporais. Os Corazóns Dobres asocian ao corazón propio con outro artificial, buscando a harmonía e equilibrio do propio absorbendo o seu deterioro físico e emocional. Corazóns Dobres Sensuais nos que a artista plasma a máxima sensualidade na procura da rexeneración da ilusión amorosa Están inspirados nunha experiencia vivida pola artista no deserto do Sahara, e feitos coa area branca e vermella traídas do deserto.

A consecución da depuración, a rexeneración, o equilibrio, a harmonía, a durabilidade, a sensualidade, corporais, son ideas centrais da exposición. Os Estabilizadores Corporais son referentes orgánicos que bañan a totalidade do corpo con luz. A cor da luz que sae de cada estabilizador está deseñada cun fin concreto: azul rexenerador e verde enerxético. O espectador recorre unha liña mentres a luz incide directamente sobre o seu corpo. As calidades espaciais que a artista foi deseñando na intervención directa de espazos pasan agora a estar concentradas nun deseño de escala humana.

En 2009-2010 foille concedida a Mónica Alonso a beca da CAM co proxecto Do frío ao calor, do calor ao frío, pasando polo temperado, viaxes que a levaron a distintos lugares, de frío e calor, que marcaron profundamente a súa creación futura. O resultado é a gran instalación Angustia Fría - Angustia Quente. A artista desenvolve un dos seus proxectos máis ambiciosos, a idea de Vivir nunha instalación, que ve materializa no proxecto de Gama Cromática Terapeutica para o Centro de día en Maceda, Ourense. O proxecto Terapia Habitación de Hospital realizado na area de pediatría do CHUS de Santiago, no que aplica as súas terapias artísticas ao ámbito clínico. Resultados que serán presentados no CGAC en xuño deste ano. En 2011 o Museo de Lugo dedicoulle a súa primeira exposición retrospectiva, e neste mesmo ano publica o seu primeiro libro, A obra onírica de Carme Casbelisa, no que pon en relación o seu mundo onírico coa súa creación. Acaba de rematar a súa exposición individual na Galería Tiziana Di Caro en Salerno, Italia, titulada Angustia Branca O proxecto inmediato da artista é converterse en Terapeuta Psicoespacial pasando ao traballo directo co espectador.

A presentación das infinitas posibilidades da viaxe son outra parte importante na exposición. Angustia de Viaxe e Des-equilibrio de viaxe xorden das viaxes da artista do frío ao calor pasando polo temperado. A artista proponlle ao espectador iniciar viaxe coa angustia e o des-equilibrio. Dúas maletas conteñen a Angustia Fría - Angustia Quente - Amor antídoto. Equilibrio -Desequilibrio, con indicacións de como usalas. A idea é que a vivencia da angustia e o desequilibrio provoquen desequilibrio emocional, necesario nalgunhas ocasións para acadar parcelas recónditas do noso interior. Camas Quentes é o proxecto que nos leva do sensible ao corporal, da Angustia aos Corazóns Dobres.
A gran peza Cuarto de Sol concentra nun interior arquitectónico o poder da enerxía solar, esa idea que tanto traballa a artista de dar forma real, vivencial, ás emocións.

O artista Erre Mota presenta na Galería Caroní 'Árboles', unha mostra de 18 cadros de pintura abstracta composta por acrílicos sobre tea e acrílicos sobre papel, na que predominan as cores vivas e a presencia da árbore coma o elemento protagonista en cada unha das obras.
 
O traballo actual de Erre Mota, que se inclúe no que se define como pintura abstracta na arte contemporánea, é unha obra eminentemente intuitiva e paixonal. O artista busca na cor e na imperfección unha linguaxe visual autónoma.

Erre Mota nace en 1999 como seudónimo do xornalista Javier Otero Llovo (Santiago de Compostela, 1951), cando decide poñer á venda o que está pintando.
 
Tras catro exposicións en locais de Compostela, outra no Casino de Santiago en 2007, así coma na Galería José Lorenzo nos anos 2008 e 2010, Erre Mota decide expoñer a súa mostra de pintura máis reciente na Galería Caroní.

O Auditorio de Galicia acolle ata finais do mes de xuño 'Ars Combinatoria', extenso percorrido polo traballo de Chema Madoz, un dos creadores máis interesantes da escena artística contemporánea.

O acto inaugural contará coa presenza do propio artista, Chema Madoz, ademais de coa comisaria da mostra, Oliva María Rubio, e o concelleiro de Cultura, Ángel Currás.

Info + reserva visitas guiadas: 09.00-14.00 h (de luns a venres): 981 574 152

José María Rodríguez Madoz nace en Madrid, en 1958. Entre os anos 1980 e 1983 cursa Historia da Arte na Universidade Complutense de Madrid que simultanea cos estudos de fotografía no Centro de Ensino da Imaxe. A Real Sociedade Fotográfica de Madrid expón a primeira mostra individual do autor no ano 1985. En 1988 o Salón Minerva del Círculo de Belas Artes (Madrid) inaugura a súa programación de fotografía cunha exposición dos seus traballos. Dous anos despois, en 1990, comeza a desenvolver o concepto de obxectos, tema constante na súa fotografía ata a data. En 1991 o Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía mostra a exposición, 'Catro direccións: fotografía contemporánea española', que itinerará por varios países. Algunhas fotografías de Madoz forman parte desta exposición. Ese mesmo ano recibe o Premio Kodak. En 1993 recibe a Bolsa de Creación Artística da Fundación Cultural Banesto. A Editorial Art-Plus de Madrid edita en 1995 a súa primeira monografía: o libro 'Chema Madoz (1985 - 1995)'. En 1999 o Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela mostra a exposición individual de traballos realizados entre 1996 e 1997. A finais dese ano, o Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía dedícalle a exposición individual 'Obxectos 1990 - 1999', que se configura como a primeira mostra retrospectiva que este museo dedica a un fotógrafo español en vida. En 2000 o fotógrafo madrileño recibe o Premio Nacional de Fotografía de España. Ese mesmo ano a Bienal de Houston Fotofest recoñéceo como Autor Destacado. A súa obra sobrepasa as nosas fronteiras chegando non só á cidade norteamericana senón tamén ata o Chateau d'Eau de Tolosa (Francia).

Ata comezos do mes de maio, a galería Metro de arte contemporánea acolle 'Encofrados, chans e altares', unha mostra do traballo do artista Xoán Pardiñas.

'Ollar as cousas fai que reflexionemos sobre elas e as pistas que esa propia observación nos proxecta.
Construcións e infraestruturas acoutan a cotío o noso campo visual. Están tan presentes, vaiamos por onde vaiamos,  que me suxeriron realizar as pezas que presento. Nelas  están representados os materiais empregados nestas edificacións: formigóns, cementos... Así, con ese pretexto, facer un desagravio pola nosa desmesura, sacralizando estas obras mediante a súa representación e a escrita estampada nalgunha delas.
Isto deume pé para realizar unha serie de cadros versionando obxectos, paredes de formigón e chans de cemento en diferentes cores, onde poden xurdir feitos e formas casuais, ou incidir sobre estes con debuxos e grafites.
Acompañando está última obra, presento cadros producidos entre os anos 1997-2001, encadrados xenericamente dentro da serie Altares, produción máis intimista e próxima aos nosos sentimentos.
Na arte as partes obxectivas como a aprendizaxe de teorías e técnicas varias é importante, pero máis o son as emocións, os sentimentos e os sonos que, de tarde en tarde, asoman nas cousas que facemos e que nos levan a expresar máis intensamente o que sentimos e queremos dicir e, dese xeito, chegar aos outros'.

Partindo da premisa fundamental de que un acto de creación, máis alá do seu imperativo comunicacional e ético, podería ser visto no contexto desta sociedade tardocapitalista como un acto de xenerosidade, establécese aquí unha ponte metafórica co acto de coleccionar, principalmente cando este ten a súa raíz nun impulso privado con vocación pública.

Comisario: Miguel von Hafe Pérez
Artistas: Varios

Esta xenerosidade implica, por parte do coleccionista, a comprensión da obra de arte en canto estrutura culturalmente relevante na medida en que posibilita a creación de discursos abertos á lectura de terceiros. Así, estas obras, independentemente da súa valía económica, gañan densidade histórica, social e estética.

Partindo dun núcleo de obras do modernismo clásico (Morris Louis, Ad Reinhardt, Robert Motherwell, Manuel Rivera, Pablo Palazuelo...), a mostra desdóbrase en dous momentos cronoloxicamente consecutivos que, non obstante, dialogan constantemente entre eles: por un lado, as neovangardas e os dispositivos de cuestionamento das prácticas tradicionais característicos da arte dos anos sesenta e setenta (Joseph Kosuth, Ed Ruscha, Gordon Matta-Clark, Equipo Crónica…), e por outro, as prácticas contemporáneas, en particular aquelas que revisitan críticamente a modernidade.

A Asociación de arte A Travesa presenta a última mostra de Patricia Iglesias, 'No Without You', unha exposición feita con sentido do humor e coa idea de provocar un espectador obrigatoriamente activo.

Exposición que xira arredor da figura de Chankecham, veciño de Pontecesures que creou a súa propia imprenta para autoeditarse. A mostra inclúe os libros publicados baixo este sistema artesanal, así como o propio obradoiro do artista.

Chankecham, pseudónimo de Francisco Barros Cascallar (Pontecesures, 1931), é un poeta, escritor e artista que con grande ambición e teimosía levou adiante a 'reinvención' da imprenta de Gutenberg, construíndo polos seus medios unha prensa e un tórculo, labrando a man os tipos, fabricando rodetes, calibradores e outros instrumentos de impresión, e finalmente estampando curtas tiraxes de cada un dos títulos, facendo deles uns asombrosos incunables contemporáneos.

De formación autodidacta, en Madrid mercou os seus primeiros libros, que como explica, viaxaron sempre con el nunha maleta, primeiro ao Brasil no 1956, logo no retorno a Galicia no 1968. Desta maneira, a súa maleta de libros converteuse nunha "universidade portátil, ao gusto persoal". Na Casa de Galicia de São Paulo publicou o seu primeiro libro, Lira celta (1964), con prólogo de Ángel Nieto Vicente.

A súa obra literaria consta de cantigas e odas poéticas, e tamén ensaios literarios de carácter político entre as que destacamos as súas utopías galácticas Galitopia e Viagem ao fim dos tempos.

O esforzo literario, artístico e editorial de Chankecham é escasamente coñecido, e esta exposición é unha ocasión para mellor coñecer e apreciar a súa obra. A exposición "Do it yourself!", presenta o Legado Chankecham á Biblioteca de Galicia, composto por nove libros case-incunables, o tórculo, a imprenta, os tipos e o instrumental, as pranchas de gravado e outros elementos, e documentación sobre o seu prodixioso e secreto labor creativo.

A exposición ábrese cunha enorme pintura mural –feita polo artista Kukas– que reproduce unha das súas estampas, a Conversa do Home da Barba Florida coas Estrelas da Noite.

Acompañando a exposición preséntase un documentario sobre a súa obra e persoa realizado por Simón Vázquez.

Nos primeiros días de maio, un obradoiro de autoedición, dirixido polo artista Federico Guzmán e titulado "Candura & Coraxe", porá en funcionamento por derradeira ocasión a imprenta inventada por este fabuloso e descoñecido artista impresor.

'La bandera en la cima' é primeira presentación completa do proxecto que Rafel G. Bianchi iniciou en 2007: pintar de xeito pormenorizado as catorce montañas máis altas do mundo, os catorce oitomiles.

Comisario: David G. Torres

Unha xesta que no ámbito do alpinismo está cargada de heroicidade e que na súa repetición como proxecto artístico delata o papel do artista embarcado nunha tarefa absurda. Ademais das catorce pinturas finais, La bandera en la cima tamén recolle, nun símil entre a documentación do alpinismo e as estratexias documentais de arte conceptual, os rastros do seu proceso en debuxos, fotografías, películas ou carteis, moitos deles realizados en colaboración con outros creadores.

Parafraseando o título da exposición 'Gravity & Grace. The Changing Condition of Sculpture 1965-1975', que tivo lugar en Londres en 1993, 'Gravity and Disgrace Ep. 1' parte do principio de inestabilidade procesual e teórica que caracteriza a contemporaneidade para suxerir unha reflexión sobre as instancias creativas que representan un mundo en mutación vertixinosa.

Artistas: Manuel Eirís, Carla Filipe, Marlena Kudlicka, Paloma Polo, Diego Santomé

Comisario: Miguel von Hafe Pérez

As obras que se presentan neste primeiro episodio dun evento que se desdobrará noutros momentos expositivos, editoriais, e de reflexión teñen a súa raíz en prácticas que cuestionan as condicións contemporáneas de construción social, e contrapoñen á idea de equilibrio e harmonía as máis proficuas interrogacións en canto proceso, a fluidez contextual como ferramenta crítica e a revisión das aporías do modernismo como elemento fundamental dunha comprensión más ampla de presente.

A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria organiza a exposición 'Confluencias. Jaime Quessada / Xaime Quesada Blanco' na Casa da Parra de Santiago. A mostra busca establecer un diálogo entre a obra pictórica de Jaime Quessada (1937-2007) e a do seu fillo, Xaime Quesada Blanco (1975-2006), ao tempo que propón unha reflexión sobre os puntos de encontro entre ambas producións a raíz dos fortes vínculos afectivos e artísticos entre os dous creadores ourensáns.

A arquitecta María Jesús Blanco, viúva e nai dos artistas arredor dos que xira Confluencias, é comisaria da exposición xunto a Pilar Corredoira. Coa colaboración da Fundación Xaime Quesada Blanco de Ourense, que atesoura a meirande parte do legado de pai e fillo, seleccionaron para a ocasión máis dunha trintena de obras moi significativas en ambas traxectorias e a través das que se propicia un novo e simbólico encontro artístico entre Quessada e Quesada.
Esta antoloxía supón, ademais, o arranque da programación de 2012 na Casa da Parra, espazo que o departamento que dirixe Xesús Vázquez Abad xestiona a través da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic) co obxectivo de contribuír directamente á promoción das artes plásticas en Galicia e, aproveitando o seu privilexiado emprazamento na emblemática praza da Quintana, favorecer o coñecemento da nosa creación artística entre os numerosos visitantes foráneos que recibe Compostela.

As 32 pinturas e debuxos que reúne Confluencias –aproximadamente a metade de cada un dos creadores– foron realizados a partir de finais da década dos setenta no caso de Jaime Quessada e desde mediados dos noventa, no de Xaime Quesada Blanco, describindo en conxunto un argumento creativo que ten como eixo central o universo persoal e artístico compartido por ambos. Incídese, pois, nas referencias comúns, aínda que constatando as lóxicas diferenzas estilísticas e xeracionais que, pola súa banda, servirán como referencia para entender a evolución da pintura galega nas últimas décadas do século XX. O percorrido complétase cun documental de 15 minutos de duración realizado a partir de material audiovisual inédito sobre ambos artistas.

A exposición ofrecerá ao público unha nova e excelente oportunidade de se achegar á produción pictórica de Jaime Quessada como figura de referencia na arte galega do século XX, cunha relevante significación como artista e intelectual comprometido co seu tempo que transmite desde os diferentes ámbitos a través dos que desenvolve a súa obra: pintura, cartelismo, gravado, escultura, muralismo e literatura. Afondarase, ao tempo, na curta pero intensa traxectoria artística de Xaime Quesada Blanco, quen interpretou e incorporou o legado do seu pai desde unha perspectiva propia, non exenta de compromiso e carga experimental, na que destaca a súa temperán vocación e paixón polo emprego das novas tecnoloxías e as poéticas xeométricas.

Ata finais do mes de abril, a Asociación Española para a Loita Contra o Cancro (AECC) de Santiago organiza a segunda edición da 'O mundo da cor', unha exposición colectiva na que participan pacientes oncolóxicos, que exhiben ao público os traballos realizados durante a súa enfermidade e o seu posterior proceso de recuperación.

A exposición enriquecerase coa achega dunha serie de debuxos do falecido pintor Carlos Bóveda e unha colección de esculturas realizadas en madeira policromada e pedra do escultor Camilo Seira, ambos os dous de Padrón, que se sumaron desinteresadamente a esta fermosa iniciativa artística.

As obras expostas son froito dunha das actividades postas en marcha pola entidade, a pintura, coa que se pretende facilitar a incorporación paulatina e gradual dos enfermos nas súas rutinas diarias habituais realizando unha actividade social e ocupacional normalizada, promovida por un grupo de pacientes e voluntarios.

Constituída en 1953 como unha institución de carácter benéfico asistencial, sen ánimo de lucro, dedicada á loita contra a enfermidade oncolóxica, a AECC está constituída por voluntarios, socios e persoal contratado, dirixindo os seus esforzos para detectar as necesidades e prioridades de actuación fronte á enfermidade, organizando actividades e accións de investigación, información e intervención ocupacional, tratando de beneficiar ás persoas que padecen ou padeceron unha enfermidade oncolóxica e ás súas familias.

A mostra servirá para dar a coñecer o traballo artístico dos membros do obradoiro, ademais de achegarse ao labor que se realiza dende a asociación, con sede na praza Ponte Castro, no Ensanche. Ademais, a exposición terá carácter solidario, xa que as pinturas realizadas polos pacientes estarán á venda a beneficio da AECC local.

Máis información: 981 576479

A artista Laura Piñeiro inaugura na galería A.dFuga a exposición 'Tic, Tac...', unha mostra comisariada por Paula Cabaleiro. O acto de inauguración inclúe o recital poético Feminino Plural de Susana Sánchez Arins e os videopoemas de As Candongas do Quirombo.

Laura Piñeiro enfía nesta mostra a agulla anacrónica da historia, para chamar a atención sobre as marxes, sobre ese espazo do entre, entre os pespuntes. Porque é alí onde residiu sometida a actividade artística de moitas mulleres ó longo da historia. E ó mesmo tempo, ese trazar de círculos concéntricos, que discorren da man de Chronos, recolle a estela de moitas artistas, que transformaron esas ferramentas opresivas, propias das tarefas “femininas” dende una clave historicista, en “puntadas” de subversión, nun novo camiño ó relacionar o acto de coser coa historia social das mulleres. Mediante este quefacer reflexiona as cambiantes ideas de feminidade e os papeis adscritos ás mulleres.

FAC Peregrina Furancho de Arte Contemporánea presenta a súa primeira montaxe expositiva na modalidade 'FAC Convidadxs', a cargo do artista ferrolano Mauro Trastoy.

“Se alguén oprime o 1 dunha máquina sumadora, e repite a operación, e a segue repetido sen cesar durante horas e horas, a máquina non aprenderá xamáis a anticiparse ao operador sumando un novo 1 por si mesma, a pesar de que calquera persoa asimilaría moi rápidamente o comportamento repetitivo.
Xurde daquela a emoción do infinito”.
(Douglas R. Hofstadter, en Gödel, Escher, Bach. Un eterno e grácil bucle)

Esta é unha selección de obras dos últimos 5 anos.
Algunhas tiveron certa continuidade nunha serie, outras sen embargo quedaron en pequenas incursións ou abandonadas en metade da súa elaboración.
Intento agora que se relacionen entre si nun contexto diferente ao taller, onde foron formuladas.

Proceso de elaboración:
A partir dun material (corda, arame, madeira…) concreto un xesto/acción (medir-recortar-atar, cortar-pegar…).
A repetición dese xesto/acción constrúe unha estrutura (desde un primeiro momento vanse configurando unhas pautas de acción que procuro manter en todo momento).

O proceso interrómpese debido a varios motivos:
a. Non dispoñer de tempo.
b. Cansazo.
c. Cúbrese o espazo destinado a un proceso determinado (lenzo, habitación…).
d. Alternar varios procesos. Voy comenzando uns en detrimento doutros.
e. …

A artista catalana Eulàlia Valldosera presenta na galería SCQ a exposición titulada 'Luz sin Noche'.

Eulàlia Valldosera naceu en 1963 en Vilafranca del Penedès, Barcelona. De 1981 a 1986 estudou Pintura na Facultade de Belas Artes de Barcelona e despois, entre 1987 e 1988, Gravado na Escola de Artes e Oficios de Cataluña. Viviu en Amsterdam entre 1990 e 1994, obtendo en 1992 unha Licenciatura en Audiovisuais na Gerrit Rietveld Academie. No período 1999-2000 residiu en Berlín, cunha Bolsa do DAAD. Actualmente vive e traballa en Barcelona.

As instalacións e accións lumínicas caracterizan a obra de Eulalia Valldosera, onde a intención non é crear un obxecto para ser observado, senón facer partícipe o público dunha acción que poida ser recordada. Os envases e os produtos de limpeza constitúen o leit motiv da maioría das súas instalacións.

Os seus traballos adoptan o corpo como medida e receptáculo da realidade exterior, para desenvolver unha reflexión sobre a identidade da muller como suxeito intelectual, e céntranse nas nocións de identidade sexual, amor, enfermidade e maternidade. Neste sentido, os arquetipos femininos, os conceptos de fogar e familia; a busca dunha mirada propia non condicionada pola mirada masculina; a reivindicación da enfermidade como vía de curación; a necesaria fragmentación das relacións amorosas; e sobre todo, a imbricación da experiencia no pensamento constitúen algúns dos eixes fundamentais do seu obra.

A partir de fotografías, vídeos, esculturas e proxeccións de luz, Eulàlia Valldosera recrea unhas escenificacións dramatizadas que reflicten simultáneamente a presenza e a ausencia, a memoria e o desexo. Nelas, a sombra e máis recentemente o espello evocan unha busca interior cara ao mundo do subconsciente, non só como espectro dun pasado non resolto, senón tamén como forma de aprehensión da realidade. Con estas pezas, a artista despraza o mundo material e xera un espazo "animado" onde se sitúa o suxeito, en definitiva, o único protagonista da experiencia.

O artista catalán Miquel Mont presenta ata principios do mes de xuño 'Cooperaciones', unha mostra do seu traballo pictórico máis recente.

"Gústame pintar quizais porque esta actividade é moi física. Hai que compoñer coa materia, a pintura, o soporte… e iso paréceme unha resposta interesante á total desmaterialización dos obxectos, das imaxes, na que estamos inmersos.

Creo sinceramente que hoxe en día as categorías tradicionais non teñen moito sentido para entender ou intentar definir o que se presenta como pintura. A nosa experiencia contemporánea é fragmentaria e está profundamente marcada pola nosa percepción da imaxe, do obxecto, da mercadoría.

Penso que hai un antes e un despois no mundo a partir do momento no que os mercados monetarios internacionais abandonan o patrón ouro e progresivamente deixan flotar a apreciación do valor das moedas nos mercados financeiros. É curioso que, nese momento, 1972, tamén no mundo da arte entramos de cheo nun cuestionamento de valores no que o último avatar sería a crítica postcolonial e de xénero a toda a nosa construción cultural e escritura da historia da arte.

No que me concirne persoalmente, todo o que produzo vén dunha actitude pictórica, material e conceptual, de posicionamento fronte ao mundo que fai que todos os elementos que utilizo no meu traballo estean sempre pensados e representados dentro dunha referencia á pintura como campo de reflexión, produción de formas e dispositivos de visibilidade".

Miquel Mont

O artista Álvaro Negro protagoniza unha das exposicións inaugurais do novo espazo cultural compostelán, Kunsthalle, onde ocupa a parede principal do piso Un e o espazo do Black Cube no piso Cero.

Un exemplo do sentido de mestizaxe e relación que se pretende para Kunsthalle é a exposición individual do coñecido artista Álvaro Negro (Lalín, 1973), presentando obras onde se xoga coa relación entre a luz, o son e a imaxe. Por un lado, unha enorme pintura-vidreira de 273 x 67 cm, que domina o espazo expositivo principal traballando a luz dende o propio soporte; por outro, un novo traballo de vídeo, que traballan a luz dende outro medio máis tecnolóxico. Na pintura trabállase dende o estático, mentres no vídeo os fotogramas se descompoñen e se expanden dando protagonismo ao son nunha sorte de resonancia eléctrica que relaciona o estático e o temporal.

A obra de Álvaro Negro pode enmarcarse dentro da disciplina pictórica entendéndoa nunha forma ampla, expandida. Así, a fotografía e o vídeo son lugares dende os que ensaiar un sentido narrativo. A insistencia, a alusión ao que é case igual, sérvenlle para elaborar unha análise visual profunda sobre certas imaxes que queren aparecérselle nun sentido máis literario, como compoñentes dunha narración e como espazos dende os que buscar certa transcendencia. Mentres, a pintura de Álvaro Negro xorde como un descoido de materia sobre a superficie que a contén. Xera con ela un espazo para a aparición do reflexo e o que non podemos identificar, unha sondaxe sobre a capa superficial das cousas. Para Negro, 'na mirada en movemento, o reflexo do espazo varía en función da perspectiva ao mesmo tempo que a pintura permanece inalterable, o que produce unha discontinuidade na percepción do que é cadro, pintura, espazo. Isto non implica unha ruptura na unidade visual, todo o contrario, as devanditas discontinuidades son como os cortes dun escultor na materia: unha unidade de estratos e capas entre o cheo e o baleiro'.

Artista de importante traxectoria, participou en multitude de exposicións como Cine y casi cine no MNCARS de Madrid e a súa obra está presente en coleccións como as de Pilar Citoler, ARTIUM, CGAC, MARCO de Vigo, Fundación Barrié ou Fundación Coca-Cola.

Kunsthalle presenta o traballo site-specific de 5 coñecidos artistas: Jorge Perianes, Alain Urrutia, Suso Fandiño, Carlos Maciá e Misha Bies Golas.

Suso Fandiño presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras. Misha Bies Golas deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local. Carlos Maciá presenta unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas. Jorge Perianes presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación. E Alain Urrutia presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

** Suso Fandiño (Santiago de Compostela, 1970). O seu traballo rescata a linguaxe da arte pop para exercer unha crítica mordaz sobre a sociedade actual. Na súa obra devolve unha visión do creador como xerador dunha mercadotecnia promocional, inserto de pleno nos mecanismos da sociedade de mercado. A esta análise do mundo da arte engade outro máis xeral sobre as estratexias de imaxe promovidas polos medios de comunicación de masas e os pseudo-produtos culturais emitidos pola considerada baixa-cultura. Suso Fandiño participou en numerosas exposicións como Sur le dandysme aujord'hui: Do manequín no escaparate á estrela mediática no CGAC, Santiago de Compostela, Look Up! Natural Porto Art Show en Porto ou La Colección, Fundación Barrié en 2011 e as súas obras están presentes en coleccións como a da Fundación Barrié ou a Fundación Coca-Cola, España. En Kunsthalle presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras.

** Misha Bies Golas (Lalín, 1977) aprópiase da idea dadaísta de ready-made para construír un traballo determinado pola presenza da crítica como modus operandi. A colaxe como forma de desenvolvemento, a seriación e a selección do motivo en relación á esfera vital, aparecen como claves para definir unha obra en continua relación co literario e o cinematográfico. Nos seus patróns, o espazo xeométrico e o ritmo das figuras aparecen como estruturas cunha clara intención musical. Noutras series, o absurdo e a idea de object trouvé cobran nova significación no seu relato. Misha Bies Golas foi gañador do Premio Novos Valores na modalidade de debuxo en 2010, participou en exposicións como Typewriter. A historia escrita á máquina. Colección Sirvent na Cidade da Cultura de Galicia e vén de presentar a súa última publicación A xeito de conclusión no CGAC de Santiago de Compostela. En Kunsthalle deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local.

** Carlos Maciá, (Lugo, 1977). O traballo de Carlos Maciá móvese entre a pintura, a fotografía e o vídeo como soportes usados para indagar no campo da experiencia. No caso da súa obra pictórica, unha concepción do espazo como lugar de pegada, como lugar de paso, determina unha pintura dominada pola calidade vertixinosa e multiplicadora dun trazo que case sempre se converte en ocupación. Carlos Maciá participou en numerosas exposicións individuais como La leyenda del tiempo en MACUF, 2008, Time goes back no Espazo rúa Herrezuelos 31 en Antequera, Málaga, 2007 ou ¡Ten cuidado, no vayas a matar a alguien! na Chocolatería, Santiago de Compostela, 2006 e en colectivas como Que de lejos parecen moscas no Museo de Arte Meixela Gil en México DF en 2011 ou Uno más uno, multitud en Doméstico’08 en Madrid, 2008. Carlos Maciá presenta en Kunsthalle unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas.

** Jorge Perianes (Ourense, 1974) traballa no espazo coma se fose un campo de minas. As súas esculturas-instalacións desvían a atención do espectador dos aspectos meramente figurativos e aparentemente cómodos das súas imaxes cara á idea de intervención como accidente, como trampa, como método de suspicacia ante a aparencia do real. O obxecto vólvese vital mentres asiste á representación do cotián nun espazo escénico e teatral. Entre as súas exposicións individuais destacan as realizadas en Matadero Madrid dentro do Programa Aberto X obras ou Los animales se equivocan en MACUF, e participou en colectivas como 7 +1 Project Rooms no marco de Vigo en 2008 ou Existencias en MUSAC, 2007. A súa obra forma parte de coleccións como a de MUSAC, MACUF, CGAC ou Coca- Cola. En Kunsthalle presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación.

** Alain Urrutia (Bilbao, 1981). A pintura de Alain Urrutia caracterízase por converter situacións tipicamente cotiás en obxecto de revisión artística, formulando algo así como unha revalorización estética dalgúns instantes que para nada foron elixidos de antemán pola súa condición temática. A pintura adquire un carácter revelador, de certas posibilidades ensoñadoras que a afastan da frialdade do elemento fotográfico como base de rexistro do cotián. En 2011, Alain Urrutia participou na exposición Melodías prohibidas dentro do programa do Festival SOS 4.8 e recibiu a Bolsa de Residencia en Beijing (China) do mastudio. En marzo de 2012 presentou exposición individual na Galería Juan Silió e en outubro de 2012 a súa obra estará presente na conmemoración do 15 aniversario do Museo Guggenheim Bilbao co proxecto 103-B. En Kunsthalle presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

Na biblioteca do Parlamento de Galicia (Rúa do Hórreo, 63) está aberta ao público a exposición “A Arquitectura do Parlamento de Galicia. De Facultade de Veterinaria a sede da Cámara lexislativa galega” que fai un percorrido visual a través da historia do Pazo do Hórreo.

A mostra está integrada por diferentes paneis explicativos da evolución do conxunto arquitectónico, e unha maqueta do edificio actual na que se poden apreciar a estrutura e distribución actual da sede da Cámara galega.

O horario de visita da mostra é o comprendido entre as 09,30 e as 14,00 horas de luns a venres, e de 16,30 a 19,00 horas, de luns a xoves.

Os visitantes que o desexen tamén poden efectuar unha visita guiada á sede do Parlamento de Galicia, concertando unha cita telefónica (981 55 13 00) ou a través da páxina web da institución: www.parlamentodegalicia.es

O Salón Artesonado e a Capela do Colexio de Fonseca acollen ao longo do mes de xuño 'O triángulo e o ruído. Diego Santomé', unha exposición comisariada polos alumnos da V edición do Máster en Arte, Museoloxía e Crítica da Universidade de Santiago de Compostela, que se articula nestes dous espazos do Pazo de Fonseca. Cada estancia acolle unha obra, ambas ligadas por un mesmo discurso, unha liña argumental sólida, establecida polo artista Diego Santomé. Fiel a si mesmo, reverencia nestas obras a súa poética do social, materializando formas, “fundindo” o contido conceptual das pezas co material físico, conformando a corporeidade propia do escultórico, do tallado.

A sala de exposicións do compostelán hotel Puerta del Camino acolle ata mediados do mes de xullo a mostra “Rincones” coa obra máis recente da pintora cántabra Marisa Caballero. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

Na exposición poderase contemplar unha serie de referentes culturais que forman parte do imaxinario colectivo, da Compostela pétrea á torre de Hércules. No entanto, afástase da representación clásica dos diferentes xéneros pictóricos e recorre, nun claro proceso mental de síntese, de evocación do recordo, a unha interpretación esquemática daqueles lugares ou símbolos comúns.  Nesas obras a artista emprega cores planas, renuncia aos volumes e prescinde de detalles que considera anecdóticos como a precisión descritiva ou os asuntos complementarios ao tema principal.

En conxunto pódese dicir que a oposición ao xesto, á expresión, en favor da referencia leva á artista a alcanzar cotas de abstracción, mental e formal, inusitada. Deste xeito, parece manifestar ao espectador como a memoria aboceta a imaxe nos seus trazos definidores esenciais.

Marisa Caballero
Se nos fixamos na traxectoria pictórica, corenta anos, de Marisa Caballero constatamos unha linealidade figurativa e paisaxista que combina, en tempos recentes, cunha obra moito máis próxima á abstracción. Este feito pon de manifesto a permanente procura da artista da superación comunicativa a través da pintura

Ata finais do mes de xuño, a galería Trinta acolle 'Mecanismos inconscientes del horizonte', unha mostra do artista Miguel Ángel Moreno Carretero.

"Considérome pintor pola miña formación, pero gústame xogar nos límites onde se encontran a pintura, o obxecto e a escultura. Non me interesa a cor pola cor, nin o volume polo volume. Creo na concepción dos elementos dende a súa propia configuración e como os concibe a sociedade".

"A miña definición de arte vén tomada da reflexión propia de Duchamp de como o creador é o principal artífice do que é ou non é arte".

"Falo de elementos a priori distantes como a arte e a sociedade de consumo, as combinacións, a alquimia do obxecto e as súas posibilidades comunicativas. Gústame a poética da arte e a capacidade que ten de evocar pensamentos. De ser unha posición ante a vida. Por outro lado, apaixónanme as armas de sedución da publicidade para dirixir á gran maioría cara a un mesmo destino: o consumo".

"Non adoito crear novos volumes, cos que existen en calquera tenda de todo a 1 euro abóndame e sóbrame".

"Os meus traballos xogan constantemente coa nosa necesidade de posuír os paraísos perdidos: animais, lagos, plantas e árbores que agora vemos en forma de piscinas verticais e industria decorativa de xardíns nos lindes da estrada".

"Interésame trasladar unha mensaxe ou remover no interior das nosas emocións, sobre todo das ligadas aos sentimentos que quedan esquecidos en relación coa paisaxe: o que vemos durante unha viaxe e as cousas que se almacenan na nosa retina e que non teñen aínda unha situación precisa".

O espazo expositivo A.dfuga inaugura a nova mostra do artista Bernardo Tejeda, unha exposición comisariada por Rosa Ulpiano.

"Gardián de calquera desvío, o cuadrilátero deixa paso a un escenario onde o corpo perde a súa tensión, vestixio de languidez, lasitude intrínseca, evocadora dun corpo despreñado. Restos de loita transmutados a un espazo íntimo, a un habitáculo como paradigma de robusta sensibilidade. Na medida que o espazo habitable está moldeado por unha filosofía contraría á unidade cuadrangular instaurada, intentamos controlar non o que existe, senón o que, en nome dese presuposto, non debería existir.
Linguaxes plásticas e estruturas matemáticas constrúen espazos enigmáticos, producindo sitios desviados na súa unidade principal. Conxunción de realidades levadas ao campo do factible, nun cruzado intercambio alegórico. Un espazo inhabitable onde reside o corpo nu, fronte a outro escenario inhóspito onde en aparencia debería habitar. A conceptualización de Bernardo Tejeda, conxugada pola reversibilidade técnica de Carlos Salazar subscribe unha produción de lugares enfrontados. A aparencia do corpo queda desvirtuada nun constante intercambio de espazos e formas. Un desafío metaforizado transfigurando o esencial en físico, en lugar sacrificial afastado da irreversible negritude lineal posmoderna.
O esencial preséntase no seu antagonismo e a súa propia imposibilidade de habitar coa que teñamos para construír un mundo da orde. Unha 'machine à habiter', indicaría Le Corbusier, para constituír ao mesmo tempo o seu contexto total de incerteza. Cando todo está substituído por unha perspectiva lineal, baixo un control ou regra compartida, seguimos habitando unha realidade ou unha ficción? É posible que todo estea implicado nunha regra compartida, nun envite de intercambio de contrapostos. Pel externa de posición singular, descrición do tanxible ou contrario, de vitoria ou derrota, o intelixible ou abrupto, ambigüidade que vai máis alá dun intercambio impropio. As luvas quedan ao descuberto a través da súa segunda pel interna. Unha pel delatada, que mostra unha fráxil condición, a súa nova pegada,".
Rosa Ulpiano

A terraza xardín do restaurante Porta Faxeira acolle ata o mes de setembro '4 x 4', unha exposición colectiva dos escultores Oscar Aldonza, Luis de las Cuevas, Alfonso Rivero de Aguilar e Camilo Seira.

Estes catro escultores presentan obras en madeira, bronce, e pedra, principalmente, nas que o fío condutor é a representación figurativa, dende ópticas e interpretacións persoais.

Os catro artistas que toman parte na mostra intervirán os distintos espazos deste espazo-jardin no que inaugurou a súa última exposición Luis de Las Cuevas hai un ano, sendo o primeiro artista que abría o convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Segundo este convenio, dinamízanse expositivamente os emblemáticos espazos desta empresa. Un ano máis tarde, expuxeron nos distintos espazos Alfonso Rivero de Aguilar, Rafael Masiá, Julio Sanjurjo, Camilo Seira, Andreas Ruiz, Alfonso Blanco, Mila Vázquez, Fernando Yáñez e Alexandro.

A Cidade da Cultura participa na celebración do centenario de Eugenio Granell acollendo a exposición 'O encontro na poética de Eugenio Granell', comisariada por Natalia Fernández e por Eduardo López Valiña. A mostra inclúe diversos debuxos, óleos e construcións do artista ao que moitos consideran o último representante español do surrealismo.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

Con motivo da celebración do centenario de Eugenio Granell, o Museo do Pobo Galego acolle unha exposición que reúne a súa valiosa colección de arte étnica.

Ao igual que moitos dos seus compañeiros de movemento, Granell compartía coas culturas étnicas unha percepción similar do obxecto. Segundo certos rituais, as máscaras, esculturas e outras pezas personifican os espíritos e transforman o individuo que os porta. Aberta ata o 2 de setembro, a mostra recolle a obra máis significativa do artista homenaxeado a este respecto.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

O colectivo A Travesa inaugura unha mostra titulada "En proceso". Na exposición móstranse as diversas ideas que ten un artista para chegar ao seu proxecto ou traballo final. Por medio de bosquexos, cadros inacabados, debuxos a medio facer presentaranse os distintos modos de interpretar o proceso artístico.

Baixo o nome de 'O surrealismo hoxe', a Fundación Eugenio Granell acolle unha exposición que, de xeito cronolóxico, mostra a traxectoria do artista galego centrándose na súa faceta de pintor. Deste modo, a mostra presenta os fitos fundamentais do seu desenvolvemento artístico, como a introdución ao mundo do surrealismo e a relación de amizade e influencia recíproca que estableceu cos artistas que coñeceu tanto nos distintos países que o acolleron no seu exilio como na súa volta a España.

A exposición, que ocupa dúas plantas completas do Pazo de Bendaña coa intención de exhibir a traxectoria artística completa do pintor, reúne tamén pezas clave da obra doutros artistas que seguen mantendo vivo o movemento surrealista.

O espazo FAC Peregrina inaugura unha nova exposición colectiva titulada 'Como medir un planeta'. O proxecto está comisariado polo colectivo Baleiro. Trátase da terceira e última mostra da tempada na modalidade FAC Convidados, denominación baixo a que este novo espazo independente na contorna de Santiago de Compostela promove proxectos de colaboración con outros artistas e axentes involucrados no ámbito da creación contemporánea.

'Como medir un planeta' formula unha refexión sobre as condicións obxectivas nas que o ser humano habita o mundo a través do traballo de tres artistas que empregan o acto de medir como estratexia creativa. Eles son Joan Morera (Vigo, 1984), Eduardo Outeiro (A Coruña, 1981) e Miguel Prado (A Coruña, 1985), creadores emerxentes galegos que, servíndose da escultura, o son, o vídeo e a instalación, presentan os seus últimos traballos, algúns deles especificamente producidos para esta mostra. Deste xeito, o vigués Joan Morera afonda na súa investigación sobre a codificación ideolóxica da memoria e do territorio mediante a manipulación de documentos públicos e privados. O seu traballo relé as dimensións monumentais dos fitos históricos desde estratexias domésticas e artesanais, prestando gran atención aos detalles: as súas pezas adoitan ser resultado de longos procesos de produción. Pola súa banda, Eduardo Outeiro presenta un proxecto específico que enfronta os sistemas de medidas tradicionais coa problemática da modernización e a tecnoloxía. Desde a posición do restaurador ou do conservador, Outeiro reflexiona sobre os problemas asociados á globalización e á uniformización dos imaxinarios locais. Por último, Miguel Prado explora as analoxías existentes entre os procesos xeolóxicos e os procesos mentais. A súa proposta concibe a configuración do medio físico como unha suma de erros, accidentes ou traumas que se reflicten na subxectividade humana, establecendo así un diálogo entre o orgánico e o inorgánico, entre a vida e a morte.

Con motivo da inauguración da exposición terá lugar unha mesa redonda que contará coa presenza dos tres artistas e os dous curadores. Nela debaterase sobre a capacidade da arte contemporánea de mellorar a noso coñecemento do medio ambiente, así como dos fenómenos asociados á súa degradación física, produtiva e cultural.

Con motivo do oitavo aniversario do seu falecemento, a Asociación de Arte A Travesa quere render homenaxe ao pintor Carlos Bóveda por medio dunha exposición que traza un percorrido pola súa evolución artística.

'Medio século na obra de Carlos Bóveda (1954 - 2004)' reúne unha escolma dos habitantes do mundo bovediano.

Nado en 1933, Carlos Bóveda formouse traballando dende os 15 anos como decorador na Cerámica Celta de Pontecesures, por onde pasaron artistas como Asorey, Maside ou Castelao. No ano 1962, emigrou a Buenos Aires, donde pasou 40 anos até os seu emotivo regreso a Galicia, no ano 2002, coa exposición Reencontro, en Santiago de Compostela.  Na Arxentina estableceu contacto con outros artistas na diáspora como Laxeiro, Castro Couso, Geno Díaz e Solla, ademáis de realizar múltiples exposicións individuais e colectivas e ser membro da comisión de cultura do Centro Lucense de Buenos Aires.

Como autodidacta que foi, Carlos Bóveda destacou por un eterno afán de superación que ía en paralelo a unha sobria tranquilidade como pintor, patente na súa pintura, cálida e inimiga das estridencias, donde a cor xoga un papel fundamental. Galicia, omnipresente na súa pintura, foi a súa musa aos dous lados do Atlántico e foi tamén cuestión primordial tanto na súa obra coma no seu pensamento. Bóveda contou a historia da súa terra dende un cariñoso humanismo que daba voz a paisanos e paisaxes, os grandes protagonistas dos seus cadros. Estes son costumistas, cheos de peixeiras, labregos, sementeiras e mariñeiros, e gozan dun realismo expresivo que fuxe das normas pictóricas situándose á marxe dos movementos artísticos propios da época.

'Eugenio Granell no paraíso centroamericano 1940-1956' é o nome da mostra que o Auditorio de Galicia acolle ata o mes de novembro. A exposición enmárcase dentro dos actos conmemorativos que se están a celebrar na cidade con motivo do centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell.

Para o Auditorio de Galicia esta exposición é recordatorio e homenaxe da mostra retrospectiva que no ano Xacobeo 1993 ocupou a sala de exposicións do Auditorio, e que foi o xerme que conduciu, dous anos despois, á creación da Fundación. É por isto que, cando a fundación expón a exposición para este espazo considera oportuno que esta sede albergue, pola súa relevancia, as obras máis significativas dos fondos e a obra da primeira etapa do artista. Un rigoroso traballo de selección de Pilar Corredoira, comisaria desta mostra, que nos permite coñecer a fondo a etapa do exilio en Santo Domingo, Guatemala e Porto Rico. Un momento excepcional no que Granell establece amizade con importantes autores surrealistas como Andre Bretón, Wifredo Lam, Roberto Matta etc.

Coa obra destes amigos vai dando forma a unha importante colección privada, que podemos ver xunto a documentos, cartas, artigos en prensa ou en revistas especializadas etc, un universo que forma a súa equipaxe vital xa que aló onde vai leva consigo todos estes documentos que hoxe podemos ver no Auditorio de Galicia. Entre eles, documentos do seu arquivo persoal, algúns que se amosan  publicamente por primeira vez e que convidan á investigación sobre Granell e o seu mundo.

Na mostra hai obras e documentos de Eduardo Abela, Alberto, Miguel Alzamora, Víctor Brauner, André Breton, José Caballero, Oscar Domínguez, Max Ernst, Esteban Francés, Jose Gausachs, Simon Hantaï, Jacques Hérold, Juan Ismael, Wifredo Lam, Ernesto Lothar, Conroy Maddox, Maruja Mallo, André Masson, R. Matta, Carlos Mérida, Joan Miró, César Moro, Wolfgang Paalen, Benjamín Palencia, Manolo Pascual, Francis Picabia, Antonio Rodríguez Luna, Antonio Saura, Vlady Serge, Saul Steinberg, Toyen e Max Walter Svanberg.

É precisamente na súa etapa centroamericana, comprendida entre os anos 1940 e 1956, cando Eugenio Granell se interna con decisión nos espazos do surrealismo e configura con determinación a súa personalidade creativa. Así, a través da súa produción artística deste período, realizada en República Dominicana, Guatemala e Porto Rico, revisitamos a esencia dun labor influenciado pola súa fascinación polas illas: Granell pinta con intensidade, animado polas extraordinarias experiencias visuais, o clima excesivo e as culturas ancestrais do trópico. Son momentos brillantes, fecundos e fundamentais, que sinalarán o inicio do seu traxecto como artista e a conversión ao surrealismo, cambiando radicalmente a forma de ver o mundo.

Eugenio Fernández Granell nace en A Coruña en 1912. A súa infancia e adolescencia desenvólvese en Santiago onde estuda bacharelato e música. En 1928 trasládase a Madrid onde completa os estudos de violín na Escola Superior de Música de Madrid. Desde moi novo participou en tertulias políticas e literarias. Moi activo politicamente entra en 1935 no P.O.U.M. (Partido Obrero de Unificación Marxista). Coa estalido da Guerra Civil, en 1936, incorpórase ás milicias republicanas e dirixe o periódico “El combatiente rojo” e participou activamente na contienda no frente de Cataluña.
En 1939 inicia o exilio. Chega a París onde se reencontra co poeta surrealista francés Benjamín Péret e o pintor cubano Wifredo Lam. Granell escribe e vai enriquecendo o seu mundo con estas amistades. En Santo Domingo residiu entre 1940 y 1946, traballa como primeiro violín da orquestra sinfónica e intégrase no ambiente cultural. Funda e dirixe a revisa “La poesía sorprendida”, na que colaboran Juan Ramón Jiménez, Jorge Guillén, Pedro Salinas e Lezama Lima. Son os anos nos que inicia amizade con Andre Bretón o que o leva a comprometerse co surrealismo.
En 1946 Granell e a súa familia trasládanse a Guatemala. En 1947 a exposición Le Surréalisme na galería Maeght de París, organizada por André Breton e Marcel Duchamp intégrano activamente no movemento surrealista. A familia trasládase a Porto Rico onde ocupará a cátedra de Historia da Arte na Facultade de Humanidades. Crea con estudantes o grupo “El Mirador”, algúns contribuíron á formación da arte portorriqueña actual.
Da etapa caribeña pasa a un longa estancia de profesor universitario e madurez artística en Nova York e no ano 1985 instálase definitivamente en España e recibe numerosos premios e recoñecementos.
En 1995 establécese en Santiago a Fundación Eugenio Granell para albergar a súa obra e tamén as súas importantes coleccións surrealistas e étnica, e a partir de 1997 as obras doadas polo surrealista Philip West.

Ata mediados do mes de setembro, o centro cultural Novacaixagalicia de Santiago ofrece un repaso pola obra de Eugenio Granell repartida en coleccións institucionais e privadas. 'O espello do pintor. Eugenio Granell nas coleccións institucionais galegas' recolle, ao longo de 77 obras, todas elas pertencentes aos fondos de diferentes institucións galegas, toda a traxectoria pictórica de Granell: o encontro con André Breton, os seus primeiros pasos como pintor, a influencia de Picasso e a idea da metamorfose, as súas «Paisaxes máxicas» de Nova York, o encontro coa figura humana nos anos setenta, os paxaros como símbolos do seu universo máis íntimo, o mundo da literatura e da palabra, as mulleres, as construcións e o seu espello de pintor dos últimos anos.

Os fondos que alimentan a exposición pertencen á Fundación Granell, Consellería de Cultura Xunta de Galicia, Consorcio de Santiago, Auditorio de Galicia, Deputación da Coruña, Fundación María José Jove, Museo de Pontevedra, Museo Carlos Maside de Arte Contemporánea, Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa, Novagalicia Banco e Novacaixagalicia.

'En catro movementos' non é unha exposición antolóxica nin unha retrospectiva da artista Esther Ferrer senón un xeito de visualizar os conceptos esenciais que presidiron todo o seu traballo. A exposición constrúese polo tanto, a partir dos mencionados catro conceptos, representado cada un deles mediante distintas obras: pezas de carácter obxectual (fotografías, cadros, obxectos), instalacións realizadas na propia sala e obras performánticas documentadas a través de debuxos, fotografías e vídeos.

“O accidente é parte da performance”. “Cando o concepto está espido e toda a xente o pode ver, a idea ten que ser boa”. “Cando todo está controlado pola institución xa non hai liberdade”. “Non fago arte para o outro, fago arte para min”. “A arte é o único espazo de liberdade”... Estas frases de Esther Ferrer, recompiladas durante anos de conversas, preséntannos unha artista radical, independente, anti-exposición, libre e con ideas propias. Iso todo converteuna desde o inicio do seu traballo como artista, que é o mesmo que dicir desde que empezou a facer calquera cousa, nunha persoa incómoda e admirable, nun exemplo para todos e á vez en alguén difícil de axustar aos roles asignados a un artista polo sistema artístico actual.

Leva máis de corenta anos desenvolvendo un traballo sistemático, rigoroso e metódico arredor do coñecemento do mundo, e aínda que ela afirme que só lle interesa o seu traballo namentres o está facendo, no seu taller, é inevitable preguntarse que sucede con esas obras cando saen do seu taller, cando saen da súa boca. E o que sucedía até hai moi pouco é que eran absolutamente descoñecidas en España, aínda que recoñecidas internacionalmente. Aos poucos hanse ir vendo algunhas das súas performances, algunhas das súas obras... aos poucos e de xeito desordenado e inconexo. Pero é que Esther Ferrer non quere expor, e non é doado, primeiro, convencela e, despois, reducir o seu pensamento a un puñado de obras nunhas salas.

Poderiamos dicir que toda a súa obra se reduce a unha soa: Esther Ferrer. Ela é a obra, non só ela, o seu corpo e a súa enerxía nas performances, senón ela, sempre ela, nos seus obxectos, nos seus autorretratos, na súa procura do infinito a través do número pi; ela en definitiva, co seu corpo, a súa voz, as súas ideas, as súas palabras, a súa lóxica e a súa desmesura.

Simplemente xenial, tentar sistematizar o seu traballo e reconducilo a unha exposición resulta unha loita que só se pode realizar entrando no epicentro do seu pensamento. Falando coas súas palabras, mirando cos seus ollos, tocando coas súas mans. Por isto eliximos catro ideas que están presentes sempre en todos os seus traballos, dun xeito ou doutro: o tempo, o infinito, a repetición e a presenza. En catro movementos, en catro bloques centrados en cada un destes conceptos, a exposición reúne obra obxectual, instalacións e documentación das súas performances, obras esenciais na súa traxectoria e outros traballos inéditos; algúns nunca vistos, nunca realizados, e outros pensados explicitamente para esta ocasión.

Non se trata dunha mostra retrospectiva, porque Esther non é especialmente amiga de mirar cara atrás, tampouco é unha antolóxica, porque iso é propio de artistas que terminaron a súa traxectoria artística e Esther Ferrer segue activa, coma sempre. Esther Ferrer. En catro movementos pretende pór á vista de todos catro dos eixos sobre os que se constrúe a obra de toda unha vida e, especialmente, amosar unha obra de arte sempre en construción, en permanente progreso e desenvolvemento: Esther Ferrer.

Unha coprodución con ARTIUM, Centro-Museo Vasco de Arte Contemporáneo, ES BALUARD Museu d´Art Modern i Contemporani de Palma e AC/E Acción Cultural Española.

Ata finais do mes de setembro, a Galería Trinta reúne os traballos de Esther Ferrer (San Sebastián, 1937), nunha mostra que conserva o espírito independente da artista, sempre á marxe de tendencias e a sombra dos intereses políticos.

"Hai uns anos pareciamos combatentes dunha guerra rematada. A xente dicíache: pero ti fas performance? Mi madriña, que obsoleta".

"Durante moito tempo tiven que facer outros traballos para subsistir. Por un lado isto era malo, xa que me roubaba tempo para a miña actividade artística, pero por outro tamén era bo porque me daba independencia. Non dependín de nada, nin de institucións, nin de subvencións... e así puiden facer sempre o que quixen. Non obstante é certo que cando consegues un espazo de liberdade para crear, sen que che importe o que dirán, a arte que resulta é, inevitablemente, político".

"Adoito dicir que o meu traballo é un minimalismo baseado no rigor do absurdo. A min gústame moito traballar o absurdo, facer as cousas moi simples. Cando me poño a pensar unha performance, paso o día quitando. Non digo que sexa unha depuración, pero si consiste en extraer todo o superfluo, o adorno. Non pretendo gratificar o espectador. O meu traballo é moi seco moitas veces, máis que sobrio. E gústame moito o rococó e o barroco, pero para que o fagan os outros. Quero que no meu todo saia de forma natural, case só. Como os números 1, 2, 3... son marabillosos. Non hai ningún drama. O drama, se quere, engádello quen o ve".

"A performance é como os vagabundos sen domicilio fixo. Gústame esa idea e en moitas ocasións realicei accións en calquera sitio da cidade. O que non quero é limitalas a un lugar, como as galerías ou os museos. É unha arte nómade. Unha das cousas que me importou nos meus performances é a lixeireza. Isto que o fas, desapareces e non queda nada. Queda na memoria dos que a viron, se queda".

"Non creo que a arte poida cambiar o mundo. Se pensase o contrario debería recoñecer que os artistas o fixemos francamente mal dende os tempos de Lascaux e Altamira, xa que o mundo vai como vai. Penso que a arte pode proporcionar moito gozo, que pode provocar reflexión, que estimula o pensamento, que axuda a vivir (como tantas outras cousas), que che introduce noutros mundos que están neste, como dicía Huxley, e creo que, mentres a humanidade exista, existirá a arte".

Texto extraido da entrevista "Rigoroso absurdo" realizada por Fietta Jarque a Esther Ferrer o 07 de Febreiro de 2009 en El país.

A última das seis exposicións organizadas dentro dos actos de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell pretende ampliar a perspectiva do público sobre o artista. A mostra estará formada por materiais que non teñen relación directa coa pintura e, ademais de seis obras cinematográficas, ofrece documentos gráficos, gravacións domésticas e libros.

Foron moitos os artistas que, procedentes do campo da pintura, mantiveron unha estreita relación co celuloide ao longo da súa carreira. Man Ray, Viking Eggeling, Walter Ruttmann, Marcel Duchamp, Fernand Léger ou Jean Cocteau, por citar algúns exemplos, case todos pertencentes aos movementos dadaísta e surrealista, experimentaron coas posibilidades da cinematografía nunha época na que unha situación global caracterizada por grandes fracturas no ámbito do pensamento e a creación propiciou a disolución dos límites interdisciplinares.

Así pois, non é estraño que un artista como Eugenio Granell, cuxa traxectoria vital influíu tan directamente na súa produción, se sentise atraído e fascinado pola imaxe, tanto na súa vertente fotográfica como cinematográfica. Con todo, os seus experimentos no terreo da imaxe en movemento forman parte dunha faceta practicamente descoñecida até agora salvo para investigadores e interesados na materia. A divulgación das súas películas entre o público máis xeral é un acontecemento relativamente recente que se viu favorecido polo auxe das novas tecnoloxías e polo feito de que estas comezasen a circular en mostras ligadas a importantes proxectos de investigación sobre o seu legado.

Ademais da filmografía completa do artista, que consta de tres películas experimentais — Invierno (1960), Lluvia (1961) e Dibujo (1961)— e tres obras de cinema surrealista —Trompos (1961), Middlebury (1962) y Película hecha en casa con pelota y muñeca (1962)—, na exposición mostraranse unha serie de documentos e obxectos persoais que forman parte do universo creativo de Eugenio Granell. Algúns deles foron utilizados directamente no proceso de creación dos filmes, outros forman parte das diferentes coleccións que o artista reuniu ao longo da súa vida e funcionan como catalizadores que facilitan o entendemento da súa proposta.

A exposición 'Eugenio Granell e o cine: unha película de vinte minutos' está enmarcada no proxecto de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell, organizado por la Fundación Granell en colaboración coas seguintes institucións: Fundación Cidade da Cultura, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporánea.

A Galería Metro inaugura a exposición 'Terra adentro, mar de fóra', do artista galego Xurxo Alonso (Bos Aires, 1956), residente en Vilagarcía de Arousa.

Tal e como nos ten afeitos dende hai anos, cando comezou a materializar o seu creado Aldemunde, X.A. segue no seu empeño de dar vida e continuidade a materiais encontrados, reciclados, madeiras, cartóns, plásticos... como acto reivindicativo e ao mesmo tempo creador dunha estética xenuína, imprimindo ás súas obras un inconfundible carácter lúdico e popular. Nesta mostra preséntanos unha exhibición de pequenos navíos, esculturas-colaxe de parede, barcos que dende formas case abastractas nos levan a explorar experiencias ligadas aos traballos artesanais, á infancia, á calidez dos materiais, á súa orixe e o seu destino final, en definitiva, ofrécenos un percorrido optimista polo mundo das sensacións, das vivencias e dos recordos.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición colectiva 'Antes e despois (continuación)', unha mostra de pezas de varios artistas representados pola galería e algunhas novidades, que permanecerá aberta ata o 28 de setembro. A galería manterase pechada do 6 de agosto ao 9 de setembro e durante a exposición, os luns pola mañá tampouco estará aberta ao público.

Os artistas que participan na exposición son Santi Jiménez, Norberto González, Mauro Trastoy, Manuel Bouzo, Juan Rivas, José Andrés Santiago, John Descarfino, Iván Prieto, Israel Jiménez, Iria Rodríguez, Irene Gil e Denís Estévez.

“Antes e despois (continuación)” é a segunda parte da exposición homónima celebrada en Espacio48 con anterioridade, e supón o peche do ciclo iniciado entón. Un xogo de palabras que se daquela se centrou sobre todo no “antes”, agora deixa paso ao “despois”, a pezas actuais sobre todo de escultura e debuxo, pero con presenza tamén de pintura, instalación e outras técnicas, en pequeno e mediano formato, que conteñen a esencia de obras actuais que nos din moito do que virá despois, atopándose todos os artistas propostos -aínda que con matices-, nun momento no cal xa teñen un amplo bagaxe (antes) pero aínda lles falta moito por dicir (despois).

Ata finais do mes de novembro, o Espazo de arte Campus Stellae acolle unha exposición do pintor compostelán Sayáns. A mostra componse dunha vintena de representacións paisaxísticas galegas.

Seguindo fiel ao naturalismo e ao hiperrealismo, Sayáns mantén unha loita constante entre a forma e a cor que lle axuda a reflectir o mundo do seu arredor.

Carolina Cruz Guimarey presenta na galería A.dfuga a exposición titulada 'Las imaginadoras', unha mostra que invita o espectador a ser cómplice e testemuña ao mesmo tempo.

As distintas pezas que compoñen 'Las imaginadoras' invítannos a "improvisar" posibles memorias, a sentir, percibir, conectar e redactar. Fannos cómplices e testemuñas. A artista é aquí construtora de escenarios para (re)crear experiencias, articulando imaxes abertas, enxeñando "circunstancias" que propician un veloz xerminar na memoria do espectador.

Un rostro descoñecido. Palabras mecanografadas en papel vello. E a maxia simplemente acontece. Un vestixio. Cres recordar e trazas semellanzas; só unha mirada fugaz, escorregadiza, e abocetas inevitablemente un relato, apoderándote da fotografía doutro. Da súa voz. Das súas feridas.
A sombra inqueda trasládanos a un cuarto propio como o de Virxinia Woolf, onde vellas fotografías resgadas custodian o corpo volátil da autora. O rostro etéreo escapa á nosa retentiva, que trata de fixalo unha e outra vez, reiterando as metodoloxías imperfectas da nosa mente. A inocencia e o xogo alborotan os recordos e axitan a nosa pel. Vémonos reflectidos nesa nena, nesa muller, que xoga a (re)vestirse con outra historia.
Esas reminiscencias á infancia áchanse imprimidas na pequena instalación No se juega. Unha atmosfera escolar, tenra e ferinte ao mesmo tempo  desasoséganos. As espiñas dunha roseira escudríñannos dende un delicado vestido branco. Pureza, candidez, que se asedia entre muros de severa disciplina. Non se xoga, non se xoga... O castigo intransixente de alguén que ten pavor á emancipación dunha mente que decide.

Entrever. Intuír, ver e non ver. Recordar, crer. Esquecer. Tratamos de acoutar os nosos recordos, xa que son rexistro das nosas vidas. A serie Trop D'audace fala deses límites do tanxible, do veraz, e como a nosa vontade de crer esvaece ou transgride esas fronteiras. "A arte está sempre no límite. É sempre un encontro entre un final e un comezo. Beleza como punto e final, utopía como comezo. [...] A arte é perplexidade". Esa marxe que apuntaba Antoni Llena é onde se sitúan estas mulleres anónimas que fantasían coa imaxinación e o desexo para romper o seu medo.

Carolina xoga coa ambigüidade. Coa evocación. Corta, pega, cose. Materiais efémeros, íntimos, etéreos e nebulosos. Atribúe voz aos personaxes afogados na historia. Unha historia íntima, entre as dobras do fogar. O cotián é agora intérprete dunha trama anella. Os obxectos paralízanse nunha encrucillada de direccións que se encontran. E a fotografía berra. E o silencio tórnase material corpóreo, dúctil, maleable. Porque o silencio é aquilo que queremos que sexa.
Como diría Alejandra Pizarnik, "o silencio: única tentación e a máis alta promesa".

Paula Cabaleiro
Comisaria

Ata mediados do mes de outubro, o Colexio de Fonseca acolle unha exposición retrospectiva do artista compostelán Manuel Bonome, quen foi escultor anatómico da Facultade de Medicina. Estudos sobre o corpo humano, porcelanas, tallas, acuarelas e lenzos poden verse nesta insólita mostra.

Manuel Bonome realiza estudos de escultura en París, chegando a ser alumno da Escola do Louvre. De regreso a Compostela, intégrase na Cátedra de Anatomía da Facultade de Medicina USC como escultor anatómico, posto que xa ocupara ata a súa xubilación Francisco Asorey. Ademais, incorpórase ao claustro de profesores da Escola de Artes e Oficios de Santiago, labor que logo substituirá pola de profesor de debuxo e modelado en ensinanza especial.

O percorrido polas distintas etapas creativas de Manuel Bonone presentado no Colexio de Fonseca amosa a poliédrica produción do autor con pezas de diversa natureza e técnica e temáticas de diversa índole. Dende o traballo asociados á Cátedra de Anatomía da USC, con debuxos e estudos previos de diversas partes da anatomía humana ata pezas de porcelana, pasando por tallas, acuarelas e lenzos que deixan constancia dunha vontade polifacética e dun amplo repertorio expresivo no artístico.

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata comezos do mes de decembro a exposición 'O gabinete das curiosidades. Obra en papel e esculturas 1999-2012', do artista pontevedrés Xaquin Chaves.

Xaquin Chaves, artista pontevedrés de dilatada traxectoria, participou nos mellores certamenes artísticos, tales como Novos Valores e a Bienal de Pontevedra ou os certamenes de Unión Fenosa. Durante estes anos expuxo en numerosas galerías de Galicia e Portugal, pasando a súa obra a formar parte das coleccións de Caixanova, Unión fenosa ou a Xunta de Galicia, así como de innumerables coleccións particulares. Dende o 2007, Chaves expón con asiduidade en Holanda, en espazos privados e públicos. Ademais compaxina o seu traballo pictórico coa escultura pública: bo exemplo desta faceta son as obras Contrapunto en Catoira ou Rosa de Mar en Vilagarcía de Arousa.

Xaquin Chaves caracterízase por ser un artista multidisciplinar xa que ademais participa noutros campos: catálogos doutros artistas, happenings, performances, deseño e ilustracións. Unha das súas últimas exposicións foi '73 x 73 x 273, A irmá do sono', que se desenvolveu na Igrexa da USC e na Capela de Santa María en Lugo.

A súa obra é considerada pola crítica como unha obra que evoluciona dende referencias formais cara ao informalismo, teniendo como referentes máis próximos a Jose Guerrero, a Guinovart ou aos integrantes do grupo El Paso. Unha das características principais das súas pinturas é a extraordinaria gama de cores que aplica ás súas formas xeométricas, conseguindo como resultado unha obra lírica onde o título adquire especial protagonismo.

A exposición específica que presenta Xaquin Chaves para o espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca é unha colección da súa última obra sobre papel e unha selección de esculturas que pertencen ao período comprendido entre 1999 e 2012.

Esta exposición realízase dentro do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela, froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Nesta sala expuxeron no que vai de ano ano Rafael Masia, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez, Alexandro e Leandro Sánchez.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “Os mundos inacabados”, da artista portuguesa Joana Salvador, en colaboración coa Galería 111 de Porto e Lisboa (Portugal), que permanecerá aberta ata o 30 de novembro.

“Os mundos inacabados” de Joana Salvador (Lisboa, 1971), é unha mostra que presenta formalmente á artista portuguesa en España a través da súa obra máis recente. O título da mesma está baseado no texto homónimo escrito pola experta Ana Ruivo en 2005, que á súa vez aludía ás palabras da propia artista cando se refería ás súas incompletas, perturbadoras e acolledoras paisaxes, “tan inacabadas como inacabado está o mundo”. Cunha frase tan contundente, pero ao mesmo tempo tan incerta, marcada polo significado tan aberto que esconde, pódese definir a obra da artista portuguesa, como un mundo propio conformado por un compendio de imaxes extraídas da súa cotidianeidade transitoria, que van configurando ese peculiar hábitat creado expresamente por ela. O significado destas imaxes deixa sen pechar de todo ese macrocosmos, condenado a permanecer inconcluso en aparencia, pero resarcido ao poder ser completado por cada espectador que o contempla.

A obra de Joana Salvador ten un forte carácter autorreferencial, de tal modo que as vivencias que recolle son propias, verídicas ou inventadas, pero creadas e rexistradas na súa memoria como acontecidas, sendo todas elas moi persoais e cheas dunha forza tan especial, que lle permite poder empregalas para buscar o verdadeiro sentido á súa vida.

Joana Salvador traballa con diversos soportes, materiais e técnicas, destacando neste proxecto sobre todo a presenza da encáustica, o que lle aporta textura e plasticidade á obra. As pezas que podemos atopar en Espacio48 son de mediano e pequeno formato, e lonxe do rigor do debuxo clásico, asumen todas elas o trazo como unha tradución espontánea e inmediata. As figuras que habitan os mundos inacabados da pintora están controvertidamente definidas, ben rematadas, e en clara oposición co lugar que ocupan, son personaxes moi concretos, ás veces bastos ou desproporcionados, ás veces doces e infantís, pero todos eles perfectamente trabados, estudados e situados no curioso universo naif que os arroupa. E eses personaxes transmiten ao visitante a sensación de ser totalmente capaces de seguir modificando o espazo impreciso e tan cheo de posibilidades que lles rodea, intentando sempre recordar que neste mundo non se pode dar nada por rematado…

Cristina Moreiro

A galería de arte A.dfuga acolle ao longo do mes de outubro 'Mirar po dentro', unha mostra do artista Luis Moscardó comisariada por Carmen Cabaneiro.

Pasar alleo a un mesmo, e polo tanto ó exterior fenoménico que se constrúe dende nós, ou dirixir a mirada ó interior na procura de claves. Navegar nas aparencias ou transcendelas nunha busca tráxica para o ser humano de Occidente sempre amparado nunha racionalidade herdada dende Platón que tralas filosofías da sospeita queda en entredito. Claves anheladas para acadar un coñecemento que nos permita ver, movernos na vida. “Mirar por dentro” de Luis Moscardó incide en raíces non só estéticas senón antropolóxicas coa súa investigación plástica. Como para María Zambrano todo é xogo de luz e sombras pero o ámbito do pensamento é o ámbito da penumbra, aínda que sexa penumbra lúcida. A súa razón poética propón tender un fío no abismo entre razón e vida. Filosofía e poesía, arte. Non todo no ser humano é razón como xa nos lembraba Nietzsche, desexo, paixón, intuición… forman parte de nós, escindíndonos por dentro. Esa razón poética intenta recuperar a unidade perdida nunha difícil estratexia que trata de reconciliar fragmentos vitais tal como o autor cose feridas sobre os seus papeis.

A distinción entre mirar e ver, a loita entre o que se nos presenta e o que subxace en planos profundos. Esencia fuxitiva que require un exercicio de reflexión sobre significados existenciais e recursos metodolóxicos de expresión. Un transitar persoal que reflicte en Luis Moscardó un claro cruce de culturas entre a exuberancia barroca e visual do Mediterráneo que trata conscientemente de conter para ir ó esencial e o misterio das brumas ambiguas de Galicia, onde todo pode acontecer, tan presente tamén nas súas pinturas. A vista como sentido vinculado a razón, analítico e intelectual, foi asociado tradicionalmente ós saberes e ámbitos de poder masculinos e públicos fronte a outros sentidos como o tacto, olfacto ou gusto, maioritariamente femininos e privados no seu devir histórico. Occidente non incorporou eses saberes femininos ós seus estudos oficiais perdéndonos así, todos, dimensións que especialmente as mulleres desenvolveron nun plano moito máis íntimo e silenciado (que non silencioso). Fronte a isto o autor recupera nos seus collages intelixentemente ambos ámbitos. Construímos o que consideramos realidade dende territorios cheos de fronteiras. Ás veces, os códigos herdados son unha prisión que debemos transgredir en busca de outras coordenadas desde as que descifrar o que nos rodea, nunha expresión próxima a Gracián que inspira o título da mostra e que no seu Oráculo sentencia: “No todos los que ven abrieron los ojos; no todos los que miran ven” [aforismo 230].

Facer explícito o que non é evidente require dedicar un tempo a explorar as relacións que se establecen en pasadizos fascinantes pero moitas veces só intuídos. Enigmas que emerxen do profundo e nos arrastran a lugares que enredan os nosos pasos por camiños menos transitados no cotiá. E así, vai aparecendo neste traballo un universo simbólico que dialoga coa poesía intimista de Luis Pimentel e continua proxectos anteriores como “Un ceo de farrapos” tentando incorporar formalmente outros elementos ós collages como grafismos ou pintura. Un punto de inflexión no que aparecen reminiscencias orientais no tratamento dos papeis ou a fonda impresión deixada polos retratos exipcios funerarios de Al Fayum que trataban de condensar a esencia do ser representado, retando así á morte.
Aparece aquí de novo, como tantas veces aínda, o antigo significado grego da verdade da cal o contrario non era a mentira senón o esquecemento (letheia), verdade como desvelamento (aletheia), tal como Luis Moscardó parece convocar coa súa disposición formal en diversos planos de papeis superpostos así como na estratificación de significados que son tendidos ou retirados en tensión coa súa propia búsqueda. Esta tensión na proposta do autor parece remitir a un intento do coñecemento íntimo da realidade, propósito que devén insubornable na arte, e abre novas dimensións metafóricas a un discurso plástico que pretende a comprensión e expresión do que permanece a miúdo oculto. A fractura entre pensamento e arte denuncia a fenda interna entre contemplar a realidade e actuar sobre ela, aprehendela doce pero tamén dramaticamente. A carencia desa unidade no noso interior dispara a necesidade de tender pontes entre o fragmentario expostas simbolicamente cos fíos e os distintos materiais nas súas pezas. Escenografía e narratividade da súa obra están en función dun obxectivo que non deixa de ser tamén ontolóxico, dar conta explícita dende as diversas dimensións enfrontadas no Ser das que a reflexión, a creación ou a comunicación non son máis que perspectivas diferentes dunha mesma realidade.

A beleza sutil en interacción discursiva coa realidade mostra a esencia na que Luis Moscardó indaga. Esencia que como tal é metafísica e queda fóra do que L. Wittgenstein chamaba o ámbito do dicir, da linguaxe. Esta dimensión transcendental do mostrar, diferente ó dicir, non perde no autor a súa sensualidade construíndo un tempo lento e despregando un imaxinario singular cheo de matices e formas suxerentes. “Sin voz que lo cuente”, o título dun dos seus collages, revela que aquilo que é máis importante, o sentido da existencia e da propia obra queda no ámbito do silencio, fóra do mundo do dicir pero enigmaticamente mostrado nas atmósferas que recrea en cada un deles. Existe unha clara tendencia en “Mirar por dentro” a ir máis alá dos límites do nomeado para recuperar aquilo que realmente importa. Explora eses territorios que rodean o místico con coraxe e discreción. As entrañas da realidade flúen a través dos procedementos, dos materiais e da experimentación formal arrastrando coas súas inquedanzas os nosos ollos un pouco máis abertos trala viaxe a que nos invita.

Carmen Cabaneiro, comisaria

Ao longo do mes de outubro, a galería Metro acolle a exposición 'Cult & Colour!', na que se reúne unha selección de traballos do artista gráfico Marcos Torres.

A obra de Marcos Torres (Eivissa, 1973), recoñecible e cunha marcada identidade propia, é coñecida pola súa impactante narrativa visual, caracterizada por un forte vínculo coa música, o cine, o cómic, a mitoloxía Pop e a paixón que logra transmitir ao espectador a través dunha estética poderosa e sensual.

Os personaxes (algúns recoñecibles e outros ficticios) que protagonizan as súas obras sempre parecen encontrar a arma axeitada para chamar a atención do espectador e atraelo a un mundo particular e deliberadamente fantástico, dominado polo culto á cor e o impacto visual.

Marcos Torres ten exposto a súa obra na súa illa natal, en Madrid, Castelló, Palma, León, Brighton, Londres ou Stuttgart, e o seu traballo foi obxecto de reportaxes en programas como Cuatrosfera (Catro), Ipop (A 2) ou Básico (Telemadrid).

Ata mediados do mes de novembro, a sala de exposicións do hotel Puerta del Camino acolle 'Cidades Brancas: icona do abandono', da pintora Carmen Ossorio. A mostra exhibe unha colección de paisaxes urbanas, onde a cor, xeralmente puro, e a forma, despoxada de detallismo, se usan para traducir pensamentos e sensacións en termos visuais. O resultado final son cidades que languidecen, cunha formulación estética naif, nunha tristura silenciosa.

Noutras obras atopámosnos cos habitantes máis desarraigados desas cidades que se nos mostran tristes, solitarios, desclasados. De aí a oportuna metáfora do animal vagabundo que utiliza en numerosas ocasións para aludir a esa vida decadente de soidade e abandono. Cabe destacar os cadros con primeiros planos de rostros aplanados, alongados, de trazo prominente que parecen evocar a El Greco.

Carmen Ossorio (Arzúa, 1953). Pintora e ceramista natural, despois de vivir en diversos lugares da comunidade galega asentouse no concello da Pontenova, onde reside na actualidade. Licenciada en Xeografía e Historia e con formación en Artes aplicadas, compaxinaría as súas tarefas creativas co seu labor como crítica de Arte colaborando con diversos medios galegos. Os seus lenzos circulan por diferentes salas de Europa (París ou Berlín) e os Estados Unidos (Massachusets, Boston ou Nova York) e recibiu diversos recoñecementos ao seu labor artístico. Cabe destacar o terceiro premio Certame Cidade de Mondoñedo (1978), a selección Premio Pérez Villaamil (Ferrol, 1989) ou a selección Premio Cidade de Lugo (1997 e 1998).

A Galería Metro acolle ata mediados do mes de decembro 'Tiempo fugitivo', a primeira exposición individual de Lula Goce en Santiago, unha das artistas con máis proxección nacional, recentemente premiada na última edición Novos Valores 2012 da Deputación de Pontevedra.

Ata mediados do mes de decembro, a sala de exposicións do compostelán hotel Puerta del Camino acolle a exposición 'Miradas', unha mostra con 20 obras do pintor José Daniel Fernández Díaz. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

O tema principal é o contraste iconográfico entre animais e construcións (ou emprazamentos recoñecibles), predominantemente artificiais, que parten dun estilo realista meticulosamente coidado. Nos cadros de José Daniel Fernández Díaz transfórmase a realidade en fragmentacións cheas de simbolismos, para aproximarse a formulacións surrealistas. Xoga coa metáfora, inserta textos, combina diferentes espazos e planos para sobredimensionar “o real” e, deste xeito, establecer unha personalísima perspectiva da escena.
Nas súas obras, dada a intensa vocación inconográfica, calquera elemento ou obxecto pode dar motivo para ser convertido en Arte. Os asuntos dos cadros volven sobre a pintura até converterse nun alfabeto particular que combina aquilo que se mira e o que se interpreta, e que deixa un espazo agradecido aos matices. O resultado final é unha obra de gran factura, de considerables valores plásticos, compositivos, conceptuais e, como non, estéticos. Todo iso nun espazo rebosante de lirismo que chama ao espectador para que decida que hai na obra de José Daniel Fernández Díaz: canto de realidade e canto de ficción.

Nacido en León pero afincado en Ourense, José Daniel Fernández Díaz comeza a labrarse un nome a principios dos anos noventa, celebrando a súa primeira exposición individual en 1993 na galería Faustino de Chaves (Portugal). Celebrou numerosas mostras ao longo de toda España en diferentes galerías de Xixón, Ourense, León, Vigo e, máis recentemente, na galería Soñarte de Madrid. Recibiu a mención de honra no III Premio Pintura Artenova Galega (2008) e gañou o III Premio Pintura “MUFACE” en Madrid (2007).

A Igrexa da Universidade acolle ata mediados do mes de decembro a exposición 'Eclecticismo en estado puro' do escultor Alfonso Rivero de Aguilar, unha mostra coordinada por Cristina Carballedo. O acto de inauguración contará coa actuación do saxofonista Olivier Cano e no transcurso deste servirase un viño Alberte cortesía de adegas Nairoa.

A colección que presenta Alfonso Rivero de Aguilar é unha selección na que pode comprobarse como traballa coa ductilidade dos distintos soportes extraendo formas nas que a natureza é a súa máis importante inspiración. As obras que poderemos contemplar a través dun discurso coherente durante este mes de novembro son o resultado do traballo dos últimos dez anos nos que o artista, como os escultores africanos, pasa directamente do concepto á execución cunha rápida velocidade de transmisión aproveitándose das luces e as sombras para crear volumes naturalistas baixo unha forma academicista. Para este escultor, a sensibilidade do rematado da pedra é un dos máis importantes factores da súa obra, unha obra que nos seus comezos era claramente figurativa e que está a evolucionar cara a unha escultura na que os espazos empezan a cobrar protagonismo, debido ao interese e estudo do artista pola obra de escultores máis conceptuais.

Ata mediados do mes de xaneiro, a galería Trinta acolle 'Setenta e tres pinceladas', a última mostra da artista Berta Cáccamo.

"Lembro que a miña maior dificultade foi considerarme artista. Nos primeiros anos de estudante de Belas Artes en Barcelona producíame vertixe pensar en chegar a ser pintora e aínda máis en ser artista, término que designaba ós autores que eu ía descubrindo con fascinación...Despois fun atopando o modo de que o que eu facía fora asemellándose á arte, ou polo menos, á arte que debía imitar se quería ser pintora. Hoxe penso que a arte é imitación... Recorremos á imitación do mesmo modo que emulamos ás persoas que nos anteceden, ós modelos humanos que copiamos... Eu vivín o feito de nacer nunha familia na que hai un importante vínculo coa cultura; pintaba dende pequena, tivemos uns excelentes talleres de plástica dende o período infantil no colexio alemán e contaba co apoio dalgún irmán que me poñía a "traballar" ó voltar da escola e gardaba e valoraba os meus debuxos..."

"A arte ten a capacidade de abraiarnos. A experiencia do abraio detén a actividade da mente, o remuíño mental. É a sorpresa do "agora". É o abraio o que detén a estrutura dialéctica da mente. Recoñecer o pensamento é a ponte de entrada á actividade artística. Na práctica da arte, a sensación dase en presente. O pasado e o futuro tórnanse fuxidíos... O tempo desaparece, o tempo non deixa de ser un pensamento... A arte ten o poder de acercarnos á realidade, de situarnos no tempo presente. A arte ten o poder de nos espertar dun soño".

"Cando decido facer un cadro, penso previamente como o vou realizar, establezo uns parámetros que a miúdo veñen dados polas propias características dos materiais e pola idea que sostén a proposta, pero normalmente xorde dunha necesidade, unha necesidade de avance".

"Despois de 25 anos na pintura, chegas a pensar que xa formulaches o teu proxecto, que todo está xa feito, pois aquelas pequenas aportacións ou variacións en torno ó extenso espazo da pintura abstracta foron xa formuladas e só queda non copiarse máis. Pero aparece a necesidade de experimentar nun territorio diferente e descobres de novo as infinitas variables dunha nova idea".

A Zona C de Bonaval acolle ata o mes de febreiro unha nova intervención, ‘Cento oitenta segundos’ de Jesús de la Iglesia, comisariado por Rocío Figueroa. A intervención queda enmarcada na convocatoria de selección dun proxecto para o fomento da práctica profesional de especialistas en arte contemporánea na Zona C que organiza o Concello de Santiago e xestiona o Auditorio de Galicia en colaboración co Máster en Arte, Crítica e Museoloxía Contemporáneas da USC.

Jesús de la Iglesia é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo. Recibiu o premio extraordinario fin de carreira na especialidade de escultura. Despois realizou o Máster en Arte Contemporánea, Creación e Investigación da mesma universidade. É experto en deseño multimedia, especializado en web e vídeo dixital. Actualmente compaxina o seu labor profesional e artístico coa realización da súa tese de doutoramento sobre videoarte. A súa investigación artística radica na busca dun ámbito procesual produtivo que posibilite un diálogo multimedia fluído entre disciplinas tan dispares como o vídeo, a instalación, a fotografía, a escultura ou a pintura.

Jesús de la Iglesia presenta un proxecto expositivo inédito, baseado nunha liña de investigación que vén estudando ao redor do retrato dentro da videoarte. Cento oitenta segundos retrata persoas de todo tipo e condición, mostrando a súa individual historia de vivencias. Nesta exposición, o artista céntrase nos rostros, con nomes e apelidos, dalgúns artesáns que desenvolven o seu traballo na cidade Santiago de Compostela, un contorno historicamente relevante para este tipo de profesionais. Jesús de la Iglesia mostra o seu traballo encauzado entre a tradición e a modernidade na historia da arte, ao tempo que o presenta nun espazo de similares condicións, convertendo a Zona “C” nun marco dentro do marco.

“Cento oitenta segundos, non son máis que tres minutos. Os tres minutos de exposición nos que deben posar os protagonistas das obras de Jesús de la Iglesia ante a súa cámara. O artista, cun encadre en plano medio, retrata persoas de todo tipo e condición, mostrando a súa propia historia, a través dos moitos detalles con que se debuxan os seus rostros; un mapa cartográfico de vivencias escrito sobre a pel. Nesta ocasión o obxectivo enfoca directamente a tradición, o traballo dos artesáns, ferreiros, imaxineiros, ourives, marroquineiros etc. Eses oficios, cada vez máis en desuso, que sobreviven grazas ao afán incansable daqueles que non se renderon á produción industrial e ás novas tecnoloxías.

Jesús de la Iglesia toma este tema particular dentro dun contexto máis amplo que incide sobre a importancia do retrato e da identidade. Supón o pretexto perfecto para reflexionar sobre o concepto de tempo e sobre o poder de fascinación da imaxe. Unha constante construción do presente a través da revisión do pasado, nunha época, a nosa, na que se impoñen outros modos e outros formatos de narración.

O artista alude directamente a referentes clásicos da pintura da arte europea, véndose influenciado por artistas como Hans Holbein, Vermeer De Delft ou Velázquez. Tamén observa a artistas modernos e contemporáneos como Pierre Gonnord, Bill Viola, Ori Gherst, ou Andy Warhol que xa nos anos 60 fixera os seus Screen Text, unha serie de videoretratos filmados en branco e negro.

O artista traballa coa luz, e coas cores como se fosen pigmentos; coa mesma dedicación, como o máis puro artista no seu obradoiro, elaborando, configurando, plasmando. O dominio da técnica que aplica e a edición final resultan determinantes na súa produción.

Neste caso, a pintura defínese así como pensamento, como idea, máis que como acto físico. “Pintar” imaxes non é máis que plasmar algo imaxinado en algo tanxible, e polo tanto non exclusivo da pintura no seu concepto máis clásico como disciplina académica. En lugar de traballar con pincel fino en óleo sobre táboa, configura luz e cor, sobre un tecido de píxeles, enmarcado nunha pantalla de cristal líquido. As novas técnicas alíanse co artista, como noutros tantos momentos anteriores da historia da arte, para iluminar obras, quizais imaxinadas, pero nunca antes materializadas.

Jesús de la Iglesia reivindica “contemplar”, como un acto necesario, ao que parece que a sociedade actual renunciou. Debemos retomar o dereito a deternos, a fixar a nosa atención en algo, e ter un xuízo crítico individual, desligándonos do colectivo, para non ver a través dos ollos doutros, senón para observar a través dos propios.

Comisaria
Rocío Figueroa Guisande*

Rocio Figueroa Guisande é licenciada en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. Actualmente centra a súa actividade na crítica de arte, e na colaboración en varios traballos editoriais, así como na creación de proxectos de comisariado con artistas novos.

Xa está dispoñible na páxina web da Fundación Eugenio Granell o foro no que calquera usuario que o desexe poderá intercambiar os seus libros de arte. 'Libro por Libro' é unha actividade na que a Biblioteca da Fundación Granell pon a disposición do público a oportunidade de adquirir algúns dos seus exemplares. Os libros ofrecidos pola Fundación, novos e usados, das áreas de arte, cultura, ciencias sociais e libros editados pola propia Fundación, poden ser adquiridos por aqueles que queiran intercambiar os seus propios exemplares sobre Surrealismo, Vanguardas ou Arte Étnico. Así mesmo, os particulares que o desexen poderán realizar trocos de libros sobre calquera temática do mundo da arte con outros participantes. Tamén serán benvidas aquelas bibliotecas que queiran participar. O foro, en funcionamento desde o 11 de maio, serve como plataforma virtual para facilitar estes intercambios, tanto coa propia Fundación como entre usuarios. É, polo tanto, a antesala da feira, onde os interesados poden consultar o listado de obras ofrecidas e incluso iniciar o troco. Finalmente, os intercambios terán lugar os días 19 e 20 de maio, no Pazo de Bendaña. A actividade 'Libro por Libro' forma parte das actividades programadas pola Fundación Granell para a conmemoración do Día Internacional dos Museos, desenvolvidas na semana do 18 ao 24 de maio.

Con motivo do Día Mundial do Libro, a Fundación Eugenio Granell organiza a actividade "Libro por Libro."
 
Excepcionalmente a Fundación Eugenio Granell abre as portas da súa tenda o luns 23 de abril (de 11-14 h e  16-19 h) para acoller esta actividade.
 
Esta proposta está dirixida a persoas e institucións que desexen cambiar os seus libros co stock ofrecido pola biblioteca da Fundación. A biblioteca conta nos seus fondos con libros duplicados (novos e usados) das áreas de cultura, arte, ciencias sociais e publicacións propias da Fundación, que serán facilitados ao público, co fin de trocalos por libros sobre o surrealismo, vangardas e arte étnica.
 
Para facilitar este intercambio, a partir do día 18, todos os interesados poderán consultar a seleción de títulos que se ofrecerán o día 23 na páxina web da Fundación www.fundacion-granell.org e na páxina oficial de Facebook www.facebook.com/fundacioneugeniogranell.

Novacaixagalicia conmemora o Día das Letras Galegas coa actividade 'Lois Pereiro e a década dos 80', unha proposta coa que a caixa se une tamén á conmemoración do Día Internacional dos Museos. A actividade ten como obxectivo afondar na obra do poeta monfortino, relacionándoa co panorama artístico da súa época.

Novacaixagalicia organiza o próximo martes 17 de maio, con motivo da conmemoración do Día das Letras Galegas -17 de maio- e o Día Internacional dos Museos -18 de maio-, unha visita guiada diferente aos dous museos da súa Colección de Arte, ubicados nos centros sociais de Vigo (Policarpo Sanz, 26) e Santiago de Compostela (Praza de Cervantes, 17). A proposta preséntase baixo o título ‘Lois Pereiro e a década dos 80’ e ten como obxectivo afondar na obra do poeta monfortino, relacionándoa co panorama artístico da súa época. A visita comezará cunha presentación de Lois Pereiro e continuará cunha visión global do traballo dos artistas galegos da década dos 80 e posteriores, como Antón Patiño ou Vari Caramés, amigos persoais do autor ao que este ano se lle dedica o Día das Letras. Partindo da arte contemporánea viaxaremos hacia atrás no tempo para coñecer os movementos artísticos previos e comprobar a súa influencia definitiva no traballo dos artistas máis recentes do panorama galego.

Como a conmemoración das Letras Galegas coincide este ano co Día Mundial de Internet tamén haberá unha mención especial á web da  Colección Novacaixagalicia, www.coleccioncaixanova.com,  como un recurso extraordinario para a búsqueda de información, así como para difundir a nivel internacional o coñecemento dos nosos creadores.

A visita guiada ‘Lois Pereiro e a década dos 80’ desenvolverase o martes 17 de maio, en horario de mañá e tarde, ás 12.00 e 19.00 horas, nos centros sociais de Novacaixagalicia en Vigo e Santiago de Compostela. A asistencia será libre e gratuíta.

O Centro Social Novacaixagalicia da Praza de Cervantes ofrece un servizo gratuíto de visitas guiadas ás diversas exposicións que acolle na súa sede.

Dende o departamento de didáctica organizan un percorrido guiado polas seguintes mostras:

-XI Bienal de gravado Novacaixagalicia: ata o 19 de xuño. Arte/gravado.
A exposición amosa a selección dos mellores traballos presentados a esta décimo primeira convocatoria da Bienal de Gravado Novacaixagalicia, incluídos os premiados, á que se presentaron un total de 614 artistas, procedentes de 62 países diferentes.
O gravado é unha técnica antiga que, na actualidade, amosa as pegadas da modernidade. A visita guiada á exposición resultará esclarecedora para coñecer a súa orixe, a súa evolución e a dificultade que entraña esta disciplina, á vista dun grande abano de obras de gran calidade.

-Ríos de Galicia. Tesouros de Vida: ata o 11 de setembro. Fotográfica/científica.
50 instantáneas realizadas polo prestixioso fotógrafo submariño José Luís González ao longo de 15 anos de traballo. Amósanse imaxes abraiantes que reflicten o bulir da vida que se agocha no silencioso interior dos fermosos ríos galegos e de recónditas paraxes da xeografía da nosa comunidade.
Na visita guiada tamén teremos a oportunidade de visionar o documental Augas vivas de Galicia de 33 minutos de duración e que complementa dun xeito fantástico a mostra fotográfica.

-Espazo Colección de Arte Novacaixagalicia: Permanente. Arte/pintura e escultura.
Pintura, escultura, fotografía... Villaamil, Laxeiro, Leopoldo Nóvoa, Perianes... Técnicas diversas, senlleiros artistas e obras destacadas, nun completo e apaixonante percorrido xeral pola arte galega dende o século XIX ata os nosos días.
Grazas á calidade da Colección Novacaixagalicia, é doado comprender a evolución dos estilos entendidos como testemuñas dun tempo, froito dunha sociedade que cambia e que evoluciona. As obras amosan os ideais estéticos de cada etapa, os acontecementos históricos, as secuelas da guerra, a emigración, os cambios na sociedade galega contemporánea, as crenzas e os costumes populares, os avances tecnolóxicos, etc.

O servizo de visitas guiadas é gratuíto. O grupo mínimo é de 12 persoas e o máximo de 30 (pódense reservar varias exposicións e varios horarios dependendo do grande que sexa o grupo). As reservas faranse por orde de inscripción telefónica no 902 922 461.

Durante as vacacións de Nadal o Museo de Galicia porá en marcha un programa especial: ‘Visitas Máxicas ao Museo’, dirixido a un público familiar. A través desta visita especial, ilusionistas e magos descubriranlle ao público os segredos que se agochan no Museo de Galicia, transformando o percorrido nunha viaxe de aventuras a un edificio abraiante.

Días: 26, 27, 28, 29 e 30 de decembro | 2, 3 e 4 de xaneiro
Quendas: 12:00 e 18:00 | 30 persoas por quenda
Duración aproximada: 50 min
Saída: Dende o Espazo On

A visita inclúe escaleiras e consta de percorridos longos a pé. É recomendable levar calzado cómodo.

RESERVAS
A actividade é de balde, pero é preciso reservar con antelación, a partir do vindeiro 12 de decembro.
En caso de necesidades especiais de mobilidade (cadeiras de rodas, carriños de bebé...) ou dificultade física, por favor, indíqueo ao realizar a súa reserva.

O Centro Galego de Arte Contemporánea retoma o seu programa de visitas guiadas por profesionais do ámbito cultural e artístico. Entre os meses de abril e xuño as exposicións 'De la generosidad. Fondos da colección Helga de Alvear', 'La bandera en la cima. Rafel G. Bianchi' e 'Gravity & Disgrace Ep. I' serán analizadas por historiadores, críticos, fotógrafos, comisarios, escritores e galeristas.

As citas terán lugar os martes ás 19 horas e o calendario será o seguinte:

17 abril - Asunta Rodríguez (directora da Galería Trinta)
24 abril - Seve Penelas (comisario e crítico de arte)
8 maio - Silvia García (profesora da Facultad de Belas Artes da Universidade de Vigo)
15 maio - Mónica Maneiro (coordinadora editorial de DARDO magazine)
22 maio - Natalia Poncela (historiadora e crítica de arte)
29 maio - Chus Martínez (comisaria e crítica de arte)
5 xuño - Xosé Lois Gutiérrez (fotógrafo e escritor)
12 xuño - María Cebrían (historiadora da arte)
14 xuño - Miguel von Hafe Pérez (director do CGAC)
19 xuño - Pedro de Llano (comisario e historiador da arte)
28 xuño - Miguel von Hafe Pérez (director do CGAC)

Estas visitas non requiren cita previa, saen da recepción do CGAC ás 19 horas e teñen unha duración de 60 minutos.

Baleiro Canle de Produción acolle esta tarde a festa de presentación do proxecto 'Compostela: camiños de desexo', de Ismael Teira, coa apertura dunha instalación no propio local e na que presentaremos o libro de artista que se repartirá, de balde, entre os asistentes. A edición está acompañada de textos de Victor E. Pérez Viqueira, Daniel López Abel e Íñigo Mouzo Riobó.

 No marco do proxecto 'Rede de atallos', Baleiro presenta 'Compostela: Camiños de desexo'. Trátase dun libro de artista que condensa tres anos de traballo do artista noiés Ismael Teira en torno ao contexto urbano compostelán e ao fenómeno dos atallos nas zonas verdes da cidade. A edición, ademáis de recoller parte da ampla documentación que xenerou o proxecto, conta con achegas textuais asinadas pola xente de Baleiro e coa colaboración especial de Íñigo Mouzo.

O proxecto, premiado en Creación Injuve 2009, estivo presente na mostra colectiva que tivo lugar nese mesmo ano no Círculo de Bellas Artes de Madrid, e tamén nunha itinerancia por diferentes espazos: o Centro Cultural de España de Asunción (Paraguay); a mostra EFERVESCENTE no Palais de Glace de Bos Aires (Arxentina) ou o Festival de Arte Joven ARTENDENCIAS, en Pozuelo de Alarcón, entre outros.
 
'Compostela: camiños de desexo' é un proxecto producido por Baleiro e financiado polo Injuve  (Ministerio de Sanidade, Política Social e Igualdade) e a Vicerreitoría de Extensión Universitaria, Cultura e Sociedade da Universidade de Santiago de Compostela. Á par, tamén están á venda na galería Metro de Santiago (Rúa Nova, 24) as pezas dunha edición limitada de fotografías dos atallos da cidade.

A sede da Fundación Granell acolle esta mañá a presentación do epistolario entre Eugenio Granell e Rubia Barcia 'Correspondencia con José Rubia. Almas gemelas (1940 – 1993)', nun acto que estará a cargo do prologuista da publicación Javier Herrera, Doutor en Historia da arte e Director da Biblioteca da Filmoteca Española. Ademáis se presentará a edición facsimilar do volume 'Umbral de sueños', editado por Anthropos en 1985 escrito por Rubia Barcia e ilustrado por Granell, da man do Catedrático da USC Claudio Rodríguez Fer.

A galería A.dFuga convida a todos aqueles interesados a asistir á presentación do Estudo de Animación WinterSun. Con José Miguel Sagüillo e Miguel Ángel Vigo.

Fronte a esta realidade, convén agora mergullarse na faciana menos visible do complexo e poliédrico mundo da creación. Para iso, non abonda con describir as institucións faro, senón que resulta necesario ampliar o campo de traballo incluíndo outras redes que poderiamos denominar alternativas: espazos socioculturais esquecidos, redes virtuais ou canles de radio e televisión minoritarias. En relación con elas, este seminario: un achegamento crítico ao concepto e posibilidade de desenvolvemento das canles alternativas de creación.

PROGRAMA

11:00 h 'A academia alternativa'. Juan Luis Moraza
12:00 h 'De artes, de espazos, de tempos: xenealoxías alegóricas da creación social'. Mariano H. de Ossorno
16:00 h 'A complexidade estética como alternativa nos novos medios'. José Luis Molinuevo
17:00 h 'Internet como contexto específico para a creación artística'. Juan Martín Prada
18:00 h Mesa redonda e debate no que participarán Juan Luis Moraza, Mariano H. de Ossorno, José Luis Molinuevo, Juan Martín Prada, Javier Tudela, Ignacio Pérez-Jofre e Antonio Fernández de la Rota. Moderador: Miguel Anxo Rodríguez.

JOSÉ LUIS MOLINUEVO. Catedrático de Estética e Teoría da Arte da Universidade de Salamanca, e doutor en Filosofía pola Universidade Complutense de Madrid. Realizou varias estadías de investigación e ampliación de estudos nas universidades de Bonn e Heidelberg. Foi vicerreitor da Universidade de Salamanca e, na Fundación Ortega y Gasset, director do centro e da Revista de Estudios Orteguianos e membro do consello de redacción de Revista de Occidente. O seu labor docente céntrase na estética das creacións literarias (foi crítico literario) e na estética das novas tecnoloxías. Relacionados con estas materias publicou diversos traballos. No seu labor investigador ocúpase das transformacións da estética na época contemporánea, especialmente na estética das novas tecnoloxías, desde a perspectiva dun humanismo tecnolóxico latino na crise da modernidade. Publicou ademais, entre outros, os libros: La experiencia estética moderna (1998), Estéticas del naufragio y de la resistencia (2001) e La estética de lo originario en Junger (1994), El espacio político del Arte (1998), Para leer a Ortega (2002), Humanismo y nuevas tecnologías (2004) ou La vida en tiempo real. La crisis de las utopías digitales (2004).

JUAN LUIS MORAZA. Recoñecido artista, doutor en Belas Artes pola Universidade do País Vasco e profesor titular da Facultade de Belas Artes de Vigo. Foi profesor invitado na École de Beaux Arts de Marsella, na Facultade de Belas Artes de Cuenca, no Instituto de Estética de Madrid, etc. Publicou os libros Laboratorio de papeles (2006), MA (non É) DONNA. Imágenes de creación, procreación y anticoncepción, (1993), Seis sexos de la diferencia (1990) e numerosos ensaios en libros de colaboración, revistas especializadas, catálogos e periódicos. Coordinou a sección de humor e pasatempos da revista Acción Paralela. Na súa actividade artística ocúpase do problema do pedestal ou do significado etimolóxico da palabra estatua; ten reflexionado así sobre o
status, a estatura e a éxtase como formas de presentarse da estatua. É membro fundador de CVA (1979-1985), e realizou exposicións individuais ademais de participar en colectivas desde 1980. En 2007 foi comisario da mostra Incógnitas: cartografías del arte contemporáneo en Euskadi no Museo Guggenheim de Bilbao.

MARIANO H. DE OSSORNO. Poeta e artista visual e, en ocasións, editor e crítico de arte (Archipiélago, Diario de Granada). Introduciu, con Ignacio Gómez de Liaño e Luis Castro Nogueira, a investigación sobre a historia da espacialidade como experiencia social (cognitiva, estética e política) en España. Na actualidade mantén en activo os proxectos Biblioteca Desfavorable e Residencial Desfavorable (con presenza en Madrid, Bilbao, Navarra e Cádiz) e coordina o CIRTP. Entre as súas publicacións, destacan o libro de poesía Usos del diccionario (1975), Dichos y refranes taurinos (1988), e os ensaios Revuelta y litigios de los villanos de la encomienda de Fuenteobejuna (1476) (1976) e Ensayo general para un ballet anarquista (colaboración con Luis Castro Nogueira, 1986).

JUAN MARTÍN PRADA. Profesor titular na Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación da Universidade de Cádiz, e doutor pola Universidade Complutense de Madrid cunha tese sobre recepción estética e teoría da posmodernidade. Autor de artigos e ensaios sobre teoría da arte contemporánea e dos libros La apropiación posmoderna. Arte, práctica apropiacionista y teoría de la posmodernidad (2001) e Las nuevas condiciones del arte contemporáneo (2003). Asinou tamén diversos textos para catálogos de exposicións e libros colectivos. Colaborou en revistas como EXIT, EXIT Books, Estudios visuales, Fibreculture-The Journal, REIS, Red Digital, Papiers d’art, A mínima, Temps d’art, Transversal, ou o suplemento Cultura/s de La Vanguardia, entre outras publicacións. Entre 2004 e 2005 foi membro da Comisión de Humanidades e do Grupo Arte- Ciencia-Tecnología da FECYT. Dirixe a plataforma Inclusiva-net , dedicada á investigación, documentación e difusión da teoría da cultura das redes. Foi comisario das mostras de net.art Vínculo-a. Políticas de la afectividad, estéticas del biopoder (MediaLabMadrid) e Donde y durante (Noche en Blanco, Madrid, 2006).

DESTINATARIOS
Estudantes e profesionais dos ámbitos da creación artística, historia da arte e xestión cultural.

A.dfuga arte contemporánea, un espazo dedicado á arte onde conflúen distintas disciplinas, en colaboración con AULADEIDEAS: Educación e Creatividade, pon en marcha un obradoiro familiar relacionado coa exposición 'Abreacciones', de David Costa.

Sabados creativos: As mañás dos Sábados poden ser especiais. Obradoiros para asitir en familia e poder gozar dun momento distinto cos nosos fillos, un espazo para coñecer, crecer e aprender a través da arte. O goce, achegamento e coñecemento da arte eleva a nosa calidade de vida; coñecer distintas sensibilidades amplía a nosa visión do mundo e capacítanos para pór en acción o noso propio caudal creativo no devir do día a día.

Dirixido a nenos e nenas de 5 a 12 anos.

En Rúa do Preguntoiro, 28 15704 Santiago de Compostela. Galería de Arte Contemporánea.

A.dfuga arte contemporánea, un espazo dedicado á arte onde conflúen distintas disciplinas, en colaboración con AULADEIDEAS: Educación e Creatividade, pon en marcha un obradoiro familiar relacionado coa exposición 'Abreacciones', de David Costa.

Sabados creativos: As mañás dos Sábados poden ser especiais. Obradoiros para asitir en familia e poder gozar dun momento distinto cos nosos fillos, un espazo para coñecer, crecer e aprender a través da arte. O goce, achegamento e coñecemento da arte eleva a nosa calidade de vida; coñecer distintas sensibilidades amplía a nosa visión do mundo e capacítanos para pór en acción o noso propio caudal creativo no devir do día a día.

Dirixido a nenos e nenas de 5 a 12 anos.

En Rúa do Preguntoiro, 28 15704 Santiago de Compostela. Galería de Arte Contemporánea.

Os artistas Miguel Ángel Vigo e Beatriz Suárez Saá imparten durante 6 sesións un curso de deseño e modelaxe de escultura para adultos na galería de arte A.dfuga.

** OBXECTIVOS
O alumno, calquera que sexa a súa formación ou nivel de coñecementos e destrezas artísticas, deseñará unha personaxe masculina que modelará en arxila marrón, empregando para iso diferentes técnicas de modelado. Posteriormente obterá coñecementos sobre a construción de moldes para a reprodución de pezas, realizará un molde perdido en escaiola da peza elaborada anteriormente, fará o seu positivo tamén en escaiola, e finalmente aplicaralle o acabado que desexe por medio de pintura e doutros materiais que lle desexe incorporar.

** CONTIDOS
• Deseño dunha personaxe masculina: debuxo de bosquexos a lápis partindo de imaxes de referencia (libros de anatomía humana, fotografías, copia do natural, imaxes da historia da Arte...)
• Construción da estrutura para o modelado.
• Modelado da escultura en barro aplicando distintas técnicas, acabados e texturas para alcanzar este fin.
• Realización dun molde de escaiola.
• Enchido do molde de escaiola.
• Teoría sobre o molde.
• Acabado e retoque da peza.
• Pintado a pincel e acabado final.

** PLANIFICACIÓN DO CURSO POR SESIÓNS
1º Sesión: Deseño da peza e construción da estrutura
2º Sesión: Modelado
3º Sesión: Modelado
4º Sesión: Modelado e elaboración do molde
5º Sesión: Positivado da peza, nocións sobre a elaboración de moldes, retoque da peza
6º Sesión: Pintado e acabado

** DOCENCIA DO CURSO
Miguel Ángel Vigo, Artista multidisciplinar, Escultor e Co-director do Estudo de Animación WinterSun Studio. Licenciado en Belas Artes e Técnico Superior nas artes aplicadas á Escultura. Concept artist, character design, model maker, puppet maker e animador 2d. Gañador do premio internacional de Escultura Europea en Pedra (Alemaña), conta no seu haber con numerosas exposicións colectivas e individuais, destacando a súa inclusión na cita Artistas emerxentes de Galicia e Portugal, levada a cabo pola Xunta de Galicia. Actualmente traballa coa galería compostelá A.dFuga.

Beatriz Suárez Saá, Artista multidisciplinar, xestora cultural, comisaria independente e co-directora da galería de arte A.dFuga de Santiago de Compostela. Licenciada en Belas Artes e Técnico Superior nas artes aplicadas á Escultura. Posúe o Máster de Arte, Museoloxía e Crítica de USC e o Máster de Profesorado na especialidade de Artes Plásticas e Música, xunto con numerosas Becas de Creación artística, entre as que cabe destacar a Colonia Internacional Opovo-Serbia 2012, a Residencia e Premio Nacional do VI Certamen de pintura Entre Valles 2011 e o Taller Provincial de Belas Artes Quesada 2009 da Deputación de Jaen. Conta con numerosas exposicións feitas pola xeografía española, a veciña Portugal e o resto do continente europeo, xunto con destacados premios pola súa labor e creación artística.

** DATA, DURACIÓN E LUGAR DE IMPARTICIÓN
Data: 21, 26, 27, 28 > Xuño e 3, 5 > Xullo
Horario: de tarde (6 sesións = 18 horas)
Lugar: Galería de arte A.dFuga ( Rúa do Preguntoiro, nº 28, baixo, 15704, Santiago de Compostela).

** MATRÍCULA
60 € - I BLOQUE: Deseño, estrutura e modelado da peza
60 € - II BLOQUE: Elaboración do molde, positivado da peza, pintado e acabado final.
Custo do curso enteiro: 120 €
Poderán asistir soamente a un dos bloques se así o desexan pero para poder facelo ó segundo, deberán levar unha peza de escaiola xa elaborada previamente.

** INSCRICIÓN
. Enviando os seus datos (nome, apelidos, correo electrónico e teléfono) a seguinte dirección de correo: beatrizsuarezsaa@apuntodfuga.com
. No teléfono 671 322 172.
. Ou en persoa deixando os seus datos na galería A.dFuga (Rúa do Preguntoiro, nº 28, Baixo, 15704, Santiago de Compostela).

A fundación Eugenio Granell ofrece unha nova xornada de performance. Nesta ocasión, tres artistas chegados dende Portugal e o Brasil desenvolverán dúas accións preformativas: 'Suspensión', do brasileiro Márcio-André e 'Unha mirada marciana da arte contemporánea', dos portugueses Nuno Oliveira e Margarida Chambel.

UNHA MIRADA MARCIANA DA ARTE CONTEMPORÁNEA
Nuno Oliveira Y Margarida Chambel.

SUSPENSIÓN
Marcio-André

As accións desenvolveranse durante toda a xornada. Ás 11:00 da mañá comeza a acción  Unha mirada marciana da arte contemporánea, na que o desenlace terá lugar ás 18:30 da tarde. Trátase dunha mirada irónica sobre a arte contemporánea composta de dous núcleos ben diferenciados: a acción mecánica  e a interacción directa co público. Seguidamente, ás 19:30h. Márcio-André con Suspensión, explorará as posibilidades da linguaxe poética a través do procesamento electrónico da palabra, de instrumentos musicais e doutros obxectos. A acción intervén o espazo de didáctica da Fundación Eugenio Granell empregando o son producido polos obxectos pendurados do teito con gomas elásticas, a voz do artista, todo procesado electronicamente mediante unha mesa de son; ademais, crea unha contorna plástica que acolle o espectador coma un axente activo da peza.

Nuno Oliveira e Margarida Chambel traballan conxuntamente no ámbito da arte de acción dende o 2003. Coprodución en Portugal de varios encontros de performace como o Encontro Internacional Arte Grande Churrasco (2007), o Intercambio Luso-Español Voz Pública (2006) e o Encontro Internacional Arranque (2005). Presentaron tamén o seu traballo en varios encontros e festivais de España en cidades como Pontevedra, Murcia ou Madrid. Actualmente coordinan e dirixen o proxecto Encontros à volta da performance-epipiderme que ten como obxectivo a creación de público para a Performance Art en Lisboa e a internacionalización das propostas de performance en Portugal.

Márcio-André está considerado un dos máis representativos escritores e artistas da palabra das novas xeracións de Brasil. O seu traballo une poesía, pensamento, musica concreta, arte dixital e cinema. Presentou o seu traballo en mostras e festivais por diferentes países como Arxentina, México, Portugal, Perú, Ucraína, Francia e Reino Unido. No ano 2007, realizou a performance suicida nos escombros da cidade pantasma de Pripyat, en Chernobyl, converténdose no primeiro poeta radioactivo do mundo.

Esta tarde, a Fundación Granell organiza o happening A Granel’ con motivo de recadar fondos para a institución nestes tempos difíciles. Trátase dunha proposta do artista plástico e Premio Nacional a la Moda de Jóvenes Diseñadores Españoles, Jandro Villa.
 
O creador vigués realizou este traballo de forma completamente desinteresada e en exclusiva para a institución. O evento non sería posible sen a inestimable colaboración de entidades como a Escola de artes e oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela –nas súas especialidades de moda e fotografía-, a Facultade de Ciencias da Comunicación da U.S.C, a Vicerreitoria de Extensión Cultural da propia institución, ou a Fundación Torrente Ballester, mesmo contamos con profesionais do ramo da moda, das artes visuais, como maquilladores, fotógrafos, coñecidos hostaleiros da cidade….teñen colaborado para facer posible este evento.

A Cidade da Cultura ábrelles as súas portas aos creadores novos nacionais e internacionais para manter un diálogo sobre a arte contemporánea. Do 4 ao 9 de setembro, acollerá o “I Encontro de Artistas Novos”, converténdose nun espazo de convivencia e intercambio de experiencias, onde os participantes entrarán en contacto con artistas consolidados, directores de museos ou comisarios de exposicións e coñecerán as infraestruturas culturais galegas dedicadas á creación contemporánea.

En total ofértanse 100 prazas. A organización correrá cos gastos de inscrición, aloxamento -en réxime de pensión completa no Monte do Gozo-, transporte diario entre o Monte do Gozo e o Gaiás, e viaxes para visitar outros centros culturais. A convocatoria ábrese a artistas de 18 a 35 anos, galegos, do resto de España e do estranxeiro. Os seleccionados participarán en conferencias, obradoiros e visitas a centros culturais como o CGAC ou o Marco de Vigo. Organizarase, ademais, “Foro Aberto”, unha iniciativa na que 30 creadores terán a oportunidade de expoñer os seus proxectos.

Dirixido por Rafael Doctor Roncero, ex director do Musac e comisario independente, o encontro contará con artistas como Pierre Gonnord, Cristina Lucas, Ana Soler, Antonio Ballester, Carles Congost, Daniel Canogar, Victoria Diehl, Ruben Ramos Balsa, Fernando Sánchez Castillo, José Luis Serzo e Suso Fandiño. Xunto a eles, estarán directores de museos, como Miguel von Haffe, responsable do CGAC, ou Iñaki Martínez Antelo, do MARCO de Vigo.

Programa e bases da convocatoria: www.cidadedacultura.org/programacultural

A.dFuga, un novo espazo expositivo para a arte contemporánea e o debate, organiza a mesa redonda 'Territorios corporais, natureza (re)creada', na que tomarán parte Marisa Alves, Joaquim Pombal, Fernando Casás, Ruth Montiel e Antón Sobral, moderados por Miguel Anxo Rodríguez.

¿Que entendemos por Natureza? ¿Que situación ocupa o ser humano na paisaxe natural? ¿Que relacións simbólicas emanan no territorio? ¿Cales son as vías de recoñecemento propio neste lugar? ¿Que estratexias establece a obra de arte para naturalizarse na paisaxe?
 
A propósito da exposición 'Barro; texto e pretexto' de Marisa Alves e Joaquim Pombal, artistas portugueses que traballan a cerámica dende unha perspectiva contemporánea e relacionándoa coa natureza, propoñemos unha xornada de reflexión onde nos acompañarán varios creadores especializados neste campo.
Para atender a estas interrogacións que afectan intimamente ó individuo, como parte integrante da Natureza, como ser simbólico, a súa memoria, ás presenzas que o identifican, á súa harmonía co universo, ás relacións físicas que se desenvolven na paisaxe, etc, os poñentes analizarán estas cuestións dende os seus diversos procesos creativos e traxectorias artísticas, ademais do marco da antropoloxía e da filosofía.

galería A.dFuga // rúa do Preguntoiro 28 // Santiago de Compostela
www.apuntodfuga.com
info@apuntodfuga.com

A Cidade da Cultura de Galicia celebra a segunda edición do ENCONTRO DE ARTISTAS NOVOS «CIDADE DA CULTURA» que terá lugar entre os días 9 e 14 de setembro. A Cidade da Cultura de Galicia volverá converterse en escenario de intercambio onde reflexionar sobre aspectos esenciais da creación artística contemporánea, e aqueloutros máis concretos e relacionados coa construción dunha obra e a súa proxección no mundo real.

Obxectivos

- A convivencia entre artistas novos galegos e os procedentes doutros lugares.
- Debater sobre a situación actual da Arte Contemporánea.
- Proporcionar un espazo de encontro e intercambio de coñecementos e ideas entre artistas e outros axentes culturais (comisarios, críticos, etc).
- Darlles a coñecer aos seus participantes as principais infraestruturas do territorio galego dedicadas á arte contemporánea.

Para a consecución destes obxectivos, o programa de seis xornadas incluirá:

* Percorridos: Realizaranse visitas ás principais institucións galegas centradas na promoción da arte contemporánea. A Cidade da Cultura de Galicia, o CGAC~Centro Galego de Arte Contemporánea, MARCO~Museo de Arte Contemporánea de Vigo, e MACUF~Museo de Arte Contemporáneo Unión Fenosa Gas Natural, abren as súas portas para mostrar a súa actividade recente.

* O Autor e a súa Obra: A través dunha serie de conferencias impartidas por artistas de recoñecido prestixio nos circuítos nacionais e internacionais da arte contemporánea, o participante poderá entrar en contacto con outras traxectorias e procesos de produción artística.

* Foro Aberto: Todos os participantes realizarán unha presentación pública centrada no seu traballo e proxecto creativo persoal.

Como punto de encontro, e entendendo que é necesario establecer redes de intercambio entre os novos artistas e mais os axentes do sector, coa fin de estimular a colaboración mutua, esta segunda edición incorpora unha nova figura: os «Art Followers»: David Barro, Javier Díaz Guardiola, Guillermo Espinosa, Laura López Marín, Tania Pardo, Sergio Rubira, e Manuel Segade, son os críticos ou comisarios que agora actuarán como observadores.

Consulta aquí o programa completo

Do 30 de novembro ao 2 de decembro, a Cidade da Cultura de Galicia acolle a celebración do III Encontro Internacional de Políticas de Intercambio no Ámbito das Artes Escénicas. O evento contará coa participación de máis de 50 profesionais de Galicia e dos oito países da lusofonía (Angola, Brasil, Cabo Verde, Guinea Bissau, Mozambique, Portugal, San Tomé e Príncipe e Timor-Leste).

O Centro Dramático Galego e a Cena Lusófona, asociación para o intercambio teatral entre os países que comparten o portugués como lingua oficial, desenvolven no Gaiás esta terceira edición das xornadas, inseridas así mesmo no programa de actividades da Semana de Portugal na exposición Gallaecia Petrea. A súa finalidade é ofrecer aos participantes, entre os que se atopan representantes dos ámbitos público e privado, un espazo de traballo para o intercambio de experiencias e o achegamento de posturas cara ao desenvolvemento de novos proxectos culturais.

O encontro articúlase arredor de mesas redondas, debates, presentacións e actividades paralelas, que darán comezo na mañá do venres 30 de novembro. Ademais, a organización abrirá ao público tres das sesións programadas o sábado día 1: as mesas redondas “O ensino artístico en Galicia e na CPLP (Comunidades dos Países de Lingua Portuguesa)” e “A empresa e a cultura”, así como a presentación do proxecto P-STAGE-IV Estágio Internacional de Actores Lusófonos. Para cada unha destas actividades habilitáronse 25 prazas de acceso gratuíto, previa inscrición das persoas interesadas a través da zona de reservas da páxina web da Cidade da Cultura de Galicia.

Máis info aquí

Consulta o programa completo aquí

A Escola de Altos Estudos Musicais acolle esta tarde unha conferencia titulada 'De Beethoven a Brahms. Interpretación de Sexteto' a cargo do director de orquestra Günter Pichler, que dirixirá á Real Filharmonía de Galicia no concerto do día 20 pertencente á súa temporada de aboamento.

A Fundación Eugenio Granell presenta un ciclo de conferencias en relación a exposición 'O Bestiario de Eugenio Granell'. Esta mostra, comisariada pola directora do centro, Natalia Fernández, ocupa todo o espazo expositivo do museo e  permanecerá aberta ata o vindeiro mes de maio do 2012.

Granell amosou ao longo da súa vida un profundo interese pola fauna real e imaxinaria: aves, cabalos, touros, seres no proceso de metamorfose –os reais coma bolboretas e sapos- e os inventados coma, por exemplo,  os diversos Pájaro-flor, Caballo de príncipe ou Égloga piscatoria.
A mostra expón, en todas as salas do Pazo de Bendaña, este rico mundo da fauna de Granell así como de Picasso, Barjola, Max Ernst, Max Walter Svanberg, Ludwig Zeller e Susana Wald, Cruzeiro Seixas, Rafael Zabaleta, Laxeiro, Juan Barreto, Raimundo Patiño, Alex Weiss, Antonio Fernández Molina e Enrique Santiago, entre outros.
Na Sala Amparo Segarra mostranse os collages da compañeira de Granell e na Sala Philip West atoparemos obras deste artista  que foi un gran coñecedor do mundo de la ornitoloxía. Obxetos dos fondos étnicos da colección de Granell comparten espazo expositivo pola súa abundancia na representación de animais diversos de África, Guatemala, Porto Rico, Portugal e  España.

As conferencias celebraránse na Fundación Granell tódolos mércores as 20:00 h. e o custo da entrada será de 3 €.
A coordinación corre a cargo de Teresa Jardón, que presentará aos conferenciantes e nos introcuirá na temática das conferencias. Presidenta da asociación Amigos dos Animais de Santiago de Compostela e da Coruña, menbro do Consello de protección Animal da Xunta de Galicia e do Consello de Medio Ambiente de Santiago de Compostela.

PROGRAMA DE CONFERENCIAS

** 29 de Febreiro:
Serafín González: Os Humidais galegos 41 anos despois da convención de Ramsar.
** 7 de Marzo:
Felipe Bárcena Varela de Limia: Garranos (Equus Ferus sp):Os descoñecidos e ignorados ponis salvaxes de Galicia.
** 14 de Marzo:
Moisés Asensi Cabirta: Anfibios e reptiles de Galicia.
** 21 de Marzo:
Juan Ignacio Díaz de Silva: Lobos mariños en Galicia: asistencia e recuperación.
** 28 de Marzo:
Antón Lois: De verdade nos afecta que desapareza a biodiversidade?

O Salón Teatro acolle durante dúas noites a representación desta peza de teatro contemporáneo que mestura comedia de xénero, farsa de costumes, melodrama, cabaret e sátira social.

Autoría: Copi
Dirección: Zé Paredes
Elenco: Mundo Villalustre
Deseño de iluminación: Antóm Ferreiro
Deseño plástico, vestiario e maquillaxe: Mónica Camaño - Teatro Un
Produción, deseño gráfico e fotografía: Manu Lago - La Tía Mardalina
Auxiliar de produción: Cristina Balboa - La Tía Mardalina
Vídeo: La Tía Mardalina
Xastra: Manola Camaño - Teatro Un
Marioneta: Alexandre Oaz - Teatro Un
Produce: Mundo Villalustre
Coproducen: Teatro Nu e La Tía Mardalina
Colaboran: Teatro do Noroeste e Auditorio de Cangas

Este texto contén unha chamada de Australia, dúas violacións (seguidas), unha anestesia por cloroformo (sen violación), un editor en quebra, unha escritora exmodelo, unha xitana voyeurista, un detective en busca dun filme que protagonizar, un galgo afgán con incontinencia urinaria, un psicanalista con incontinencia verbal, unha nai alcohólica con debilidade polos negros e polas obras de caridade, unha morte seguida de resurrección e... ratas, moitas ratas en desbandada do Instituto Pasteur.
Todo isto acontece dentro do universo prodixioso de L., un home que é muller e que no día do seu cincuenta aniversario recibe un estraño regalo: un frigorífico.
Le Frigo, retrato dun templo saturado de imaxes e soidade, é unha das máis fascinantes propostas de interpretación do teatro contemporáneo. É un texto cáustico e intemporal no que todos os xéneros sexuais e todos os estilos teatrais se suceden promiscuamente de forma vertixinosa e sorprendente: da comedia de xénero á farsa de costumes, do melodrama ao cabaré, da traxicomedia á sátira social.

Kamouraska é unha proposta escénica de corte contemporáneo e carácter asociativo que explora as claves do posdrama e elementos de creación colectiva. Está escrita e dirixida por Vanesa Sotelo e conta co traballo das actrices Bea Campos, María Caparrini e Marta Pérez.

O proxecto experimental nace a partir da peza Lle langue-à-langue deas chiens de roche do autor quebequés Daniel Danis e a intención de transformala en posdrama. Con iso, a dramaturga Vanesa Sotelo (recentemente premiada co XIII Premio Josep Robrenyo en Cataluña, co Premio Abrente de Textos Teatrais e o IV premio de Teatro Radiofónico Diario Cultural) obtén un espectáculo desde o que rirse da infelicidade para ser feliz.

O Colectivo As Churras, representa na Zona C ata o 28 de outubro 'A Triloxía. Clitemnestra-Electra-As Furias', nunha serie de funcións que se enmarcan no ciclo 'Teatro & Danza'.

O colectivo As Churras presenta unha proposta de pequeno formato onde se ofrece unha experiencia intimista, de contacto e de intercambio entre o público e as artistas, e onde se mestura a videocreación e a performance. A peza busca compartir a súa propia visión destes tres personaxes da Orestíada de Esquilo.

As Churras. Tres mulleres. 3 nomes. Clitemnestra. Electra. As furias. Tres pezas. Unha historia. Clitemnestra camiña polo espazo. Electra é un vídeo. As furias rinchan. Tres momentos distintos. Tres personaxes unidos nunha grande historia. A Orestíada. No espazo hai un piano. Unha batería. Unha navalla. Pedras. Viño. Lume. Escuridade. Imaxes nas paredes. Clitemnestra espera. No río. No mar. No campo. Na illa. 4 pantallas coa súa imaxe. Electra toca a batería mentres a súa infancia corre pola parede. Moita cor. Case queimada. As Furias fan unha chamada á terra. Trotan. Lume. As galiñas poñen ovos. E tamén comen millo. Flocos de millo. Despois das performances, millo para todos!! A comer. A falar. A intercambiar historias. Xuntos.

A galería A.dFuga acolle esta tarde a celebración da primeira sesión das xornadas 'Os muros teñen a palabra', na que o público poderá escoitar de balde as conferencias 'Laboriosa cultureta multidisciplinar en crisis', da artista visual Lula Goce, e 'Para que serven os artistas?', do artista Suso Fandiño.

Partindo da exposición 'Shine! Do you mind?' de Montse Rego, que inaugura este novo espazo expositivo, propoñemos un marco de debate in situ, para reflexionar e debater sobre as posibilidades do traballo creativo na sociedade actual en tempos de crise.

Estas xornadas pretenden establecer diálogos acerca dun sector de produción cultural que se atopa inmerso nunha crise económica profunda, pero ao mesmo tempo exterioriza unha debacle autónoma en canto a metodoloxías e sistemas de xestión.

Tras unha análise do noso contexto galego dende distintos ámbitos da creación e a produción cultural contemporánea, falaremos de posibles estratexias e opcións ou mecanismos para incrementar a comunicación efectiva co contorno social. Para iso, contaremos con artistas e creadores, representantes da museoloxía e educación, así como críticos e xestores culturais.

Más información: www.apuntodfuga.com

A galería A.dFuga acolle esta tarde a celebración da segunda sesión das xornadas 'Os muros teñen a palabra', na que o público poderá escoitar de balde as conferencias 'Museos na crise: unha visión crítica dende a Rede Museística. Museos sostibles', de Encarna Lago, xerente da Rede Museística da Deputación de Lugo, e 'Arte e Educación: as oportunidades perdidas na crise', con Jorge Núñez Lodeiro, do Departamento de Didáctica do Museo MACUF.

Partindo da exposición 'Shine! Do you mind?' de Montse Rego, que inaugura este novo espazo expositivo, propoñemos un marco de debate in situ, para reflexionar e debater sobre as posibilidades do traballo creativo na sociedade actual en tempos de crise.

Estas xornadas pretenden establecer diálogos acerca dun sector de produción cultural que se atopa inmerso nunha crise económica profunda, pero ao mesmo tempo exterioriza unha debacle autónoma en canto a metodoloxías e sistemas de xestión.

Tras unha análise do noso contexto galego dende distintos ámbitos da creación e a produción cultural contemporánea, falaremos de posibles estratexias e opcións ou mecanismos para incrementar a comunicación efectiva co contorno social. Para iso, contaremos con artistas e creadores, representantes da museoloxía e educación, así como críticos e xestores culturais.

Máis información: www.apuntodfuga.com

A galería A.dFuga acolle esta tarde a celebración da terceira sesión das xornadas 'Os muros teñen a palabra', na que o público poderá escoitar de balde a conferencia 'Smart may have the brains, but stupid has the balls. Be contemporary', a cargo de David Barro, comisario e editor de Dardo.

Partindo da exposición 'Shine! Do you mind?' de Montse Rego, que inaugura este novo espazo expositivo, propoñemos un marco de debate in situ, para reflexionar e debater sobre as posibilidades do traballo creativo na sociedade actual en tempos de crise.

Estas xornadas pretenden establecer diálogos acerca dun sector de produción cultural que se atopa inmerso nunha crise económica profunda, pero ao mesmo tempo exterioriza unha debacle autónoma en canto a metodoloxías e sistemas de xestión.

Tras unha análise do noso contexto galego dende distintos ámbitos da creación e a produción cultural contemporánea, falaremos de posibles estratexias e opcións ou mecanismos para incrementar a comunicación efectiva co contorno social. Para iso, contaremos con artistas e creadores, representantes da museoloxía e educación, así como críticos e xestores culturais.

Máis información: www.apuntodfuga.com

A galería de arte A.dFuga organiza esta tarde unha mesa redonda incluída na programación do ciclo 'Ilustrar, deseñar e animar na Galicia actual'.

Mesa redonda 'A arte de animar'
Interveñen:

- DIEGO F. GOBERNA
- JULIÁN ROMERO (director de Arte de Ilion Animation Studio)
- WINTERSUN STUDIO (José Miguel Saguillo e Miguel Ángel Vigo)
- ESFENODÓN (Iván Rodríguez)
- MARÍA NOEL TOLEDO

 Moderador: JOSÉ ANDRÉS SANTIAGO

A galería de arte contemporánea A.dfuga organiza unhas xornadas tituladas 'A necesidade da educación artística'.

Na primeira sesión, que xira en torno á 'Didáctica nos museos e nos centros de arte', tomarán parte Carmen Morales (Didáctica do Macuf) e Adriana Pazos (didáctica independente).

Entrada libre ata completar aforamento.

O Auditorio de Galicia acolle esta tarde o acto de entrega do VII Premio Auditorio de Galicia para Novos Artistas, no que se inaugurará a exposición dos traballos seleccionados.

Ademais de inaugurar a exposición coas obras dos corenta finalistas, entregaránse tamén o primeiro premio e os catro accésits.

Inaugúrase a exposición do VII Premio Auditorio de Galicia para novos artistas 2011. Nela poderemos ver as 40 obras seleccionadas polo xurado entre todas as que se presentaron e neste mesmo acto, coñeceremos aos gañadores do primeiro premio e dos catro accesits.

Ao premio poden concorrer artistas que presenten obras en soporte e técnica libres para amosar diversas tendencias do panorama da arte galega máis nova que van dende a pintura de referencias figurativas ata videocreacións, pasando por instalacións, escultura, fotografía ou pintura con técnicas diversas.

O primeiro premio está dotado con 6.500 euros, haberá tamén catro accesits dotados con 1.500 euros cada un e establecerase un premio do público, resultado da votación dos asistentes á mostra, dotado con 1.200 euros.

Seis artistas contemporáneos —Marlon de Azambuja, Elena Fernández Prada, Alicia Martín, Pamen Pereira, Jorge Peiranes e Damián Ucieda— realizan durante unha xornada intervencións pensadas para diversos espazos do complexo do Gaiás nun proxecto no que o espectador poderá atopar o diálogo e a relación directa entre arte e arquitectura.

A Cidade da Cultura convida a pensar e intervir os seus espazos a seis artistas: Marlon de Azambuja, Elena Fernández Prada, Alicia Martín, Pamen Pereira, Jorge Peiranes e Damián Ucieda.

Con este proxecto iníciase unha liña de traballo que pretende achegar este grande espazo para a creación e a reflexión a diversos artistas contemporáneos, co obxectivo de converter este lugar en protagonista dos seus traballos.
As obras serán intervencións realizadas ex profeso para áreas concretas do espazo común deste gran proxecto, de tal forma que a relación co espectador que visite o lugar sexa directa e artellada no espazo.
A cada un dos autores propúxoselles o reto de realizar unha obra que, sen arredarse en ningún momento do eixe discursivo de cadanseu traballo, poida orixinar un diálogo cun espazo arquitectónico tan singular como o do complexo.

I ENCONTRO DE ARTISTAS NOVOS
O pasado mes de setembro, a Cidade da Cultura de Galicia acolleu o I Encontro de Artistas Novos, onde 100 mozos creadores puideron compartir e debater sobre o posicionamento actual do artista e o devir da produción artística contemporánea.
Tras o evento, os seus directores invitaron os participantes a presentaren un proxecto para incluír en Inside. O resultado foi un proxecto colectivo, asinado polos 100 participantes, e que leva por título "ContainerInside".

ARTISTAS convidados

**Marlon de Azambuja
1978, Sto. Antônio de Patrulha-TS, Brasil. A súa obra relaciónase coa poética do brasileiro ‘Movemento Concreto”, do que retoma intereses como a síntese do complexo e a identidade aberta dun contorno que agora é o protagonista.

**Elena Fernández Prada
1978, León. O seu traballo centrouse en observar e representar un tipo de “o cotián alterado”, en concreto as edificacións de tipo unifamiliar que adoitan poboar a paisaxe rural de Galicia. A súa aproximación a esta realidade é de carácter lúdico e sumamente intuitivo.

**Alicia Martín
1964, Madrid. Unha das constantes da súa obra é a utilización case obsesiva do libro como materia prima. A metáfora do tempo, a ocupación do espazo, a relación da arte contemporánea coa cultura, a memoria bibliográfica como representación física do coñecemento, son algún dos elementos que configuran o seu imaxinario.

**Pamen Pereira
1963, Ferrol. Os seus comezos están marcados polo uso de elementos de contido simbólico como a auga, o aceite e a luz, cos que realiza instalación cunha forte compoñente poética que sobreviviu na súa obra posterior. Obras cargadas de simboloxía que toman como punto de partida elementos da natureza e obxectos domésticos.

**Jorge Perianes
1974, Ourense. Malia que formado como pintor, na actualidade dedícase maiormente á escultura e á instalación. A súa obra reflexiona sobre a natureza, os animais e o ser humano desde temas que nos afectan na época actual: o fragmento, a ruína, o baleiro, o home-neno, a ambigüidade, a inseguridade…

**Damián Ucieda
1980. A Coruña. A obra de Damián Ucieda entréganos a mirada máis comprometida coa nova fotografía narrativa, na que a posta en escena dos personaxes, a iluminación e as marcas de autor son claves para a construcción dunha “verdade” paralela e inquietante, invadida por enigmas e cuestión sen resolver.

A.dFuga organiza a I Sesión Chill Out de Vídeo Arte, unha actividade que contará coas interpretacións musicais de Luis Drake á guitarra e de Iria Pérez ó violín, e coas videoproxeccións de Arte e Natureza de recoñecidos artistas do panorama artístico, entre os cales se econtran: Lucía Loren, Sergio Sotomayor, Ruth Montiel, Carmen Hermo, Tania Pérez, Marisa Alves e Joaquim Pombal, e a artista que ten a actual mostra no espazo, Estela de Frutos.

A entrada é libre ata completar aforamento.

A compañía teatral Galitoon representa no na sede da SGAE esta colorista peza de teatro de monicreques para nenos de 3 a 7 anos.

'Rosalía, a pulga que escribía'

Autora: Andrea Bayer
Dirección: Santiago Alonso, Andrea Bayer, Luis Miguel Rodríguez
Escenografía: Santiago Alonso, Begoña Paz
Iluminación: Daniel Abalo
Son: Daniel Abalo
Vestiario: Lola Gómez
Música: Diego Paz, Elena Paz
Elenco: Raquel Queizás, Óscar Ferreira

SINOPSE
Había unha vez unha pulga moi, moi pequena: Rosalía. Rosalía escribe unha carta cada día, métea nun sobre, ponlle un selo e a manda por correo. Bruno, o Canguro, un carteiro moi especial, encárgase en persoa de levalas aos destinatarios 'e de lelas. Á señora Toupeira porque non ve, a señora Xirafa porque perdeu os lentes, á Ovella porque non sabe ler, ao señor Rato porque lle gusta que lle lean e a Mr. Elefante porque só sabe ler en inglés. O contido da carta é unha invitación: O MARTES 3 ÁS 10, UNHA FESTA NA CASA DE ROSALÍA. Todos reciben unha carta, todos menos Bruno, o Canguro. Por que' Porque é unha festa sorpresa para... Bruno.

O obxectivo do XXII Premio Internacional de Gráfica Máximo Ramos 2012, que se celebra con carácter bianual, é dar testemuño do dinamismo e pluralidade da gráfica actual dende a perspectiva da arte contemporánea múltiple e seriada.

Condicións de participación e procesos admitidos:
-Poderán participar no certame artistas de calquera nacionalidade e país de residencia.
-O certame está aberto a todos os procesos gráficos tradicionais ou experimentais, incluídos os dixitais, con intervencións directas e/ou combinadas con calquera outro procedemento, instalación, sen condicións de tamaño.
-Admítense polípticos, obras seriadas, probas únicas e variacións.
-Cada participante poderá presentar de 2 a 6 obras pertencentes a unha mesma familia ou serie, ou unha soa obra seriada completa formada por varias pezas.

Preselección: envío de informe electrónico por correo electrónico entre o 30 de marzo e o 15 de maio de 2012 a premiomr@centrotorrenteballester.com

Máis información e formulario en www.centrotorrenteballester.com/ctb_web

O 10º Encontro Universitario de Danza Contemporánea da USC, organizado polo Espazo de Danza e a Vicerreitoría de Estudantes, Cultura e Formación Continua da institución académica, chega a Compostela tras o seu arranque no Campus de Lugo.

En Compostela, compañías de danza das tres universidades galegas e da portuguesa da Beira Interior de Covilhâ (Portugal) traerán a Santiago os seus traballos entre os días 18 e 19 de abril. A elas súmase desta volta e por vez primeira na historia do encontro, unha compañía profesional cuxa xénese atópase no Espazo de Danza da USC, a compañía Cisma. O Encontro xoga coas ideas de reinterpretación artística do espazo urbano a través da adaptabilidade das pezas de danza aos distintos lugares, e o fomento da súa utilización por parte do cidadán que participa como espectador ou mesmo como intérprete. Deste xeito, as actuacións realizaranse en diversos espazos universitarios en distintos horarios trazando un percorrido por distintas prazas e recunchos emblemáticos da cidade.
 
Durante a súa estadía, os grupos participantes realizarán visitas guiadas para coñecer o patrimonio da USC en Santiago. Ademais, terán unha sesión didáctica co novo Espazo de Cámara da USC na que o seu director Mario Díez lles explicará as pezas musicais que están a traballar. Para rematar, músicos e bailaríns traballarán conxuntamente sobre unha improvisación.
 
En conxunto, a proposta que chega a Santiago é unha aposta por achegar a danza universitaria á cidade, ao tempo que se concibe tamén como un espazo de residencia e de traballo para os artistas participantes.
 
PROGRAMA

** Mércores 18 abril

- 14.00 h. No carril da Facultade de Dereito, posta en escena de ‘Unha cidade por ser’ da Aula de Danza da Universidade da Coruña e de ‘Isto non é...’ da compañía D-ou-tras da Universidade de Vigo. No caso de que a climatoloxía impida o normal desenvolvemento da programación, a función trasladarase ao soportal da Biblioteca Concepción Arenal.

- 19.00 h. O espectáculo trasladarase ao exterior da Facultade de Filosofía, onde a Compañía de Danza do Campus de Santiago representará ‘Diversos’ e a Compañía Cisma a peza ‘Un disfrace equivocado’. No caso de que a climatoloxía impida o normal desenvolvemento da programación, a función trasladarase ao vestíbulo da Facultade de Filosofía.
 
** Xoves 19 abril

- 11.00 h. Os xardíns da Facultade de Ciencias da Comunicación serán o punto de partida desta xornada, cando a Compañía Mu-Danza da USC poña na rúa ‘Vinte Caixas’, xunto coa función do grupo Teatrubi, da Universidade da Beira Interior. En caso de choiva a presentación realizarase no vestíbulo da Facultade de Ciencias da Comunicación.

- 14.00 h. Os espectáculos chegarán ao casco histórico a mediodía, nos xardíns do Colexio de Fonseca, con ‘Unha cidade por ser’ e ‘A escoita do copo’, está última da Compañía de Danza do Campus de Lugo. En caso de choiva a presentación realizarase no Claustro do Colexio de Fonseca.

- 18.00 h. Campus Vida pon en escena, no exterior da Facultade de Bioloxía, ‘Isto non é...’ e ‘Diversos’. En caso de choiva a presentación realizarase no vestíbulo da Facultade de Bioloxía.

Goza dunha fusión de linguaxes artísticas, na que a contundencia da arte na pedra vai da man da expresividade da danza. Tres pezas interpretadas polos bailaríns do Centro Coreográfico Galego sorprenderán ao visitante no seu recorrido guiado polos segredos de Gallaecia Petrea. Danza clásica, moderna e contemporánea a través de Uno al cubo, Paso a dos del Cascanueces e Jardí Tancat en alternancia con Aínda, tres pezas de danza que se fusionan co espazo e coa propia mostra ao longo dun percorrido único polos catro andares do Museo Centro Gaiás e as diferentes épocas que atravesa a exposición.

** Un ao cubo
Música: Secret Garden
Coreografía: Mercedes Suárez
Solo de danza interpretado por Miguel A. Ponte, que terá por compañeiro nos seus compases un cubo metálico. Trátase dun fragmento do ballet “O Calar do tempo”, estreado en 2003 e premiado no certame coreográfico de Galicia (á coreografía e mellor intérprete) e no Maratón de Danza organizado polo Teatro de Madrid (Madrid), Concurso de danza de Torrelavega (Santander) e Concurso de danza de Ribaroja del Turia (Valencia). Representado en Galicia, Madrid, Valencia, Torrelavega, Teatro Maurice Béjart e College D’Espagne (París), Gala de clausura del Curso Internacional de danza “Alicia Alonso” del Escorial, Ballet Clásico Nacional de República Dominicana y Ballet Contémpora de R. Dominicana.

** Paso a dous de O Crebanoces
Música: Tchaikovski
Coreografía: M. Petipa
El Cascanueces é un dos ballets máis populares, un conto de fadas-ballet en dous actos e tres esceas composto por Tchaikovski en 1891-1892. O visitante a Gallaecia Petrea poderá conmoverse cun fragmento desta peza de danza clásica: o paso a dous interpretado polo personaxe da Raíña das Neves.

** Jardí Tancat
Música: María del Mar Bonet
Coreografía: Nacho Duato
A coreografía Jardí Tancat foi estreada polo Nederlands Dans Theater en 1983 e, na actualidade, forma parte do repertorio do Ballet de Teatres da Generalitat Valenciana. A montaxe, reestreada no Teatro Albéniz de Madrid en 1992 no inicio da etapa de Nacho Duato como director da Compañía Nacional de Danza, está debuxada por solos, dúos e momentos corais, que adquiren unha profunda impresión de ligazón á terra. En Jardí Tancat, María del Mar Bonet canta e pon música a centenarios textos populares cataláns, que navegan entre a tristura e a melancolía.

** Aínda
Coreografía: M. Suárez
Música: ISGA Collective e tradicional galega
Esta peza contemporánea inspírase na danza tradicional galega co obxectivo de reflectir o potencial da cultura do país. Sendo máis próxima ao estilo contemporáneo, ten porén un marcado carácter galego, xa que se introducen xestos da danza popular de total expresividade. A música está inspirada tamén en melodías tradicionais galegas.

Formulario de inscrición aquí

Do Paraná, Espazo serigráfico convida a coñecer os traballos realizados polos seus talleristas. Na mostra preparada para esta noite poderanse apreciar probas de ensaio de edición de obra, en tiradas limitadas sobre papel e
impresións téxtiles. Esta é unha boa oportunidade para coñecer o proceso serigráfico no seu espazo de produción e compartir a ledicia dos que aprenderon creando.

Haberá música, brinde e un sorteo sorpresa entre os asistentes.

A entrada é libre e de balde.

Xermolan Serígraf@s son:

ALMA GÓMEZ MARTÍNEZ
ANA FERNÁNDEZ MARTÍNEZ
ISABEL GARCÍA GONZÁLEZ
MARÍA XESÚS LÓPEZ SISO
MIGUEL PERALTA MARAVER
OLAYA DE LOS PALOS FERNÁNDEZ
SONIA ABELLEIRA DE GERÓNIMO
UXÍA PUENTE FERNÁNDEZ
XIANA RODRÍGUEZ COBO
XOANA ÁLVAREZ MARTÍN

DO PARANÁ, Espazo Serigráfico
Ulla 25, baixo (15702)
Santiago de Compostela, A Coruña
Teléfonos 881 97 80 75 - 627 43 61 26

A galería Metro presenta 'Crash!!', a primeira colisión de performances, unhas xornadas lúdico-crítico-festivas que comprenderán todo tipo de accións en vivo e ofrecerán unha vía de reflexión distinta á habitual. Con esta iniciativa demóstrase, unha vez máis, que as galerías de arte son espazos vivos nos que acontecen máis cousas que as habituais de venda e exposición, e que mostran e apoian todo tipo de inquedanzas artísticas contemporáneas.

A idea de "colisión" reforza este dinamismo, facendo que durante 5 días e 3 horas seguidas cada tarde se desenvolva unha performance tras outra. A todo isto súmase a liberdade da convocatoria, que ao non impor un tema ou soporte determinado, permite aos participantes presentar sen limitación algunha os seus distintos e variados proxectos. Non se trata de reflexionar sobre un asunto ou argumento específico, senón de explorar as distintas posibilidades da "arte en vivo".

PROGRAMA

** MARTES 5

- 18:30 Enrique Tenreiro 'Escultura efémera'
      Diego Vites 'Ser xesta'
- 19:15 David Catá 'A flor de pel'
- 19:45 Escola Danza Pábulo 'A balsa da medusa'
- 20:15 Neves Seara/Mónica 'Mura Vida'
- 21:00 Verónica Vicente 'Unha estratexia da apariencia'

** MÉRCORES 6

- 18:30 Reina D`Hoore 'Quality for life performance'
- 19:15 María Chenut 'Teño que rir, teño que chorar'
- 19:45 Ana Gil 'Entregas V'
- 20:00 Paulina Funes 'A Flor e a muller: de(s)floración'

** XOVES 7

- 18:30 Nerea Santiesteban 'S/T'
- 19:45 Escola Danza Pábulo 'A balsa da medusa'
- 19:45 Grupo 3coma1 'Zig-Zag'
- 20:30 Neves Seara 'Spiral Movement'

** VENRES 8

- 18:30 Bea Romarty 'Recital'
- 19:00 Reina D`Hoore 'Quality for life performance'
- 19:45 Ariel Ninas 'Música para peto'
- 20:30 Bea Romarty 'Mea Culpa'

** SÁBADO 9

- 18:30 Renata Otero 'Megayonkie do amor'
- 19:30 Sther F. Carrodeguas 'Fantasía'
- 19:30 Suso Basterrechea 'S/T'
- 20:00 Lomarti 'Identidade mutante'
- 20:30 Ana Gil 'Entregas V'
- 20:45 Sabela Peinado 'Hear me laughing'
- 21:15 Concerto remate: Olalla González (cello)

Comisariado: Eva Morquecho / Paula González Sáez

Suffering Photography é un cuestionamento do uso que se lle está dando na actualidade á imaxe. Para iso, o autor Salvi Vivancos establece un paralelismo entre os pausados procesos dos comezos da fotografía, alá polo ano 1840, e o ritmo vertixinoso da tecnoloxía dixital.

Os retratos  de Salvi Vivancos transgriden a pose fotográfica, dando como resultado imaxes que, no seu proceso de creación, subverten o uso para o que os aparellos da última xeración cos que traballa foron deseñados.

A Fundación Eugenio Granell organiza ao longo de catro xornadas un programa de actos cos que celebrará o aniversario de Eugenio Granell.

PROGRAMA

Do 27 ao 30 de novembro
- 11:00-14:00, 16:00-20:00 h. Fundación Eugenio Granell
Xornadas de portas abertas

27 de novembro
- 20:00 h. Fundación Eugenio Granell
Fiestra. Homenaxe da palabra a Eugenio Granell
Acto literario presentado por Carlos Arias e coa participación de: Comba Campoy, Margarita Fernández, Francisco X. Fernández Naval, Baldo Ramos y Eva Veiga.

28 de novembro
- 12:30 h. Rúa Calderería nº 6
Descuberta da placa homenaxe a Eugenio e Mario Granell
- 19:30 h. Fundación Eugenio Granell
Presentación do libro-disco Miniaturas de Eugenio Granell. Música revelada.
O traballo de investigación e reinterpretación musical coordinado por aCentral Folque, Centro Galego de música popular, achéganos os sons de Granell a través do estudo de Sonsoles Hernández Barbosa e da transcrición das partituras de Benxamín Otero, que o pianista Alejandro Vargas reinterpreta en clave de jazz.