O escultor lugués, cuxa obra se inclúe na denominada estética relacional, presenta na Galería de arte contemporáneo José Lorenzo una serie de traballos realizados en madeira e ferro.

Figuras humanas e animais de corpo enteiro, bustos, artefactos estraños que combinan artesanía e industria e figuras separadas por un corte axial pódense visitar na galería José Lorenzo. Xunto a estas pezas, a galería tamén mostra unha das típicas mans que o artista esculpiu en dimensións colosais. Unhas mans polas que todo artista garda un cariño especial: "é a parte da miña anatomía que vexo mentres traballo, sempre están aí diante, non vexo nin a cara, nin as costas, pero as mans si, téñolles unha especial querencia". Trátase, polo tanto, dunha obra que está ao alcance das nosas mans, pero que se expande no inmenso treito que disocia a vista dos ollos.

Coincidindo coa súa apertura, e durante todo o ano Santo Compostelán, o novo Centro Sosial Caixanova de Santiago ofrece a posibilidade de coñecer todos os detalles sobre o monumental conxunto escultórico ideado polo Mestre Mateo. A través da exposición 'O Pórtico da Gloria. Misterio e sentido', o visitante poderá achegarse a esta marabilla do Románico, actualmente en proceso de rehabilitación.

A mostra ilustra os estudios de Felix Carbó con imaxes de gran tamaño e os seus correspondentes paneis explicativos, e supón unha alternativa óptima para coñecer e interpretar o significado deste conxunto escultórico nun momento no que, polo proceso de rehabilitación ao que está sendo sometido, resulta de acceso difícil e moi restrinxido.

A Fundación Centro Galego da Artesanía e do Deseño organiza ata finais do mes de outubro unha exposición de xoiaría artesanal galega, na que preto de 40 autores mostran unhas 200 pezas heteroxéneas, onde se mesturan os deseños máis tradicionais con propostas máis sofisticadas, contemporáneas e arriscadas.

Entre as xoias expostas poden considerarse traballos de artistas tan prestixiosos como Xoiaría Mayer, Baraka, Obradoiro Joyeros ou Ramón González Orfebres, entre outros.

Ata finais de outubro, a Biblioteca da Fundación Caixa Galicia ofrece aos máis pequenos a posibilidade de considerar as obras que Alex Cal, Primitivo Marcos ou Emma Ríos realizaron para a primeira tempada da revista 'Galimatías'. A mostra tamén conta con páxinas das series ‘Amor inmortal’, de Fran Bueno e Jai Ferber, ‘Terragótica’, de Macaco e Fausto, ‘Silvana. A filla do explorador’, de Ramón Marcos, e ‘Os Fernández no corazón da noite’, de Primitivo Marcos, entre outras.

Todos os asistentes á exposición serán agasallados cun exemplar da revista, un volume recompilatorio, que tamén pode atoparse nas librarías galegas, dos primeiros 20 números que publica El Patito Editorial onde se achegan aos máis novos as mellores series de banda deseñada en galego.

Xunto coa revista Galimatías púxose en marcha a web http://www.ouniversodegalimatias.com/, que vén de recibir o Premio Eganet á mellor web de comunicación 2009. Trátase dun espazo complementario da revista, no que as series e todo o universo Galimatías está reflectido e ampliado. Na web pódense atopar distintos contidos relacionados co mundo da banda deseñada en lingua galega, a animación ou a música en galego. Así mesmo, tamén hai espazos para ler entrevistas cos autores das series, para a aprendizaxe de técnicas para debuxar cómic, concursos e mesmo encontros dixitais cos debuxantes.

Baixo o título 'Mecánicas', Carlos Maño presenta na Galería Metro unha selección de obras do 'Libro de horas de Oriente', traballo co cal culmina unha viaxe que comezou a debuxar no ano 2000 dende formulacións estéticas pop, cuestionando de forma ácida e mordaz a opulenta sociedade occidental e que transita nestes momentos por sendeiros menos lúdicos que reflexionan sobre verdades menos efémeras que evidencian as diferenzas entre oriente e occidente como dúas caras da mesma moeda.

O libro de Oriente pecha este camiño de coñecemento entre dúas realidades e nel recupera parte do seu universo máis persoal, pero agora fortalecido cunha estética madura e refinada nos aspectos compositivos e cromáticos. As iconas consumíronse, o espazo abstráese e o tempo da percepción se enlentece para reflexionar sobre unha natureza arraigada, bela e infinita. Carlos Maño nos trasmite con todos os recursos plásticos e narrativos, que este encontro, o da vida persoal, é o resultado de todos os contrastes de emocións, de percepcións e de interpretacións. Todos son parte dunha mesma cousa como o son o día e a noite, a vida e a morte, unha viaxe que merece ser contado nun libro, porque cada hora deste círculo é a hora.

Carlos Maño comezou a súa formación artística na Escola Mestre Mateo de Santiago no ano 1978. Completou a súa formación no taller do artista Armando Guerra en Vigo e de Guillermo Steingbruggén, profesor na Universidad de BBAA de Lübeck, en Alemaña. Ademais gozou dunha Bolsa da Deputación de Pontevedra no ano 1983. Realizou exposicións individuais e colectivas en todo o territorio nacional, o seu traballo foi seleccionado e premiado en diversos certames de arte, publicou numerosas edicións de obra gráfica e a súa obra forma parte de importantes coleccións. Recentemente desenvolveu o 'Proxecto Luz', intervención integral no Colexio de La Portalada de Pastriz de Zaragoza, en colaboración co arquitecto Miguel Angel Palasí Mainar.

Exposición colectiva dos artistas Renata Otero, Reina D’Hoore, Ana Rodríguez, Ana Seoane, Susana Muiños, Jessica Martínez, Martín Mills, Esthe F. E o colectivo de teatro Carrodeaguas, Andrea Pino, Santi Jiménez, Nieves Seara e Javier.

Esta proposta é un comisariado sobre o Cabaret que naceu no taller “Be Sexy, ok?” do CGAC.  A raíz da experiencia enriquecedora do mesmo, do traballo en equipo, do traballo do corpo, etc, xurdiu a necesidade de expoñer as diversas correntes creativas de artistas plásticos, xente do teatro, do circo, etc. Será unha exposición co punto de partida do Cabaret, pero centrándose especificamente “no resto”;  con artistas plásticos, performances e espectáculos.

A Galería José Lorenzo inaugura a nova programación de outubro cunha espléndida selección de obras do artista Leopoldo Novoa, pertencentes a coleccións privadas, e a exposición de esculturas do artista Xavier Costa.

Leopoldo Novoa é unha dos máximos representantes do informalismo en Galicia, cunha intensa traxectoria que desenvolveu en Arxentina, Uruguai e París principalmente. A súa obra parte do expresionismo, cunha gran capacidade para xestionar o espazo nas súas obras. É un artista comprometido, que deixou unha extensa produción de grandes murais. A súa obra encóntrase nas mellores coleccións e museos de arte contemporánea. Nesta ocasión, preséntanse na galería unha selección de obras que pertence a coleccións privadas e que corresponde na súa maioría á época anterior ao incendio do seu estudo en París, onde perdeu unha gran cantidade de cadros.

Xavier Costa preséntanos unha selección das súas últimas esculturas, onde, partindo da figuración, traballa con distintos materiais, como o mármore e a pedra. Artista galego, está afincado en Barcelona dende hai moitos anos; é sobriño de Xavier Costa Clavel, o que lle permite dende moi novo entrar en contacto co mundo cultural. A súa última exposición en Galicia tivo lugar no ano 2009 na Fundación Torrente Ballester.

O Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia acolle durante tres semanas 'Operación Frechazo Finalistas', unha exposición colectiva dos finalistas do certame Operación Frechazo 2009: J. Méndez, Tita Fraga, Soledad Mato e Mónica Fraga.

J. MÉNDEZ “¿Quién es quién? Serio estudio sobre el retrato“

Méndez presenta cinco retratos destes mesmos Frechazos con tratamento compositivo inspirado en Alegorías actualizadas e recreadas a partir do tratado recompilatorio que, desde o antigo Exipto ao Renacemento, realiza Cesare Ripa no s. XVII e imprime baixo o nome de Iconoloxía.
Partindo de tres plantexamentos básicos: disposición, cualidade e atributos, J. Méndez respecta os dous primeiros, modificando os atributos. Por exemplo, a gadaña da morte ou o homicidio transfórmase nun moderno cortasebes. A actualización que realiza o artista potencia un anacronismo, que unido a inclusión de elementos dispares e inquietantes, enriquecen composicións de carácter surrealista nas que non se perde o sentido da alegoría básica que da título, con apoio gráfico, ás diferentes obras.
 
TITA FRAGA

Cunha intención claramente literaria, Tita Fraga utiliza o gravado na súa forma máis ortodoxa: como soporte para a ilustración. Falamos de poesía visual.
Unha serie de sete pequenas esculturas e un friso de gravado, sobre todo gofrados, punta seca e collage, forman parte da obra que amosará nesta exposición.

SOLEDAD MATO

Soledad Mato presenta unha selección de pezas en prata, algunhas con pedras semipreciosas, totalmente elaboradas a man, como toda a produción que sae do seu taller.
Con máis de 20 anos de experiencia e formación, a artista deixa a un lado os procedementos empregados para a produción en serie, as máquinas ou as novas tecnoloxías, que aínda que están presentes na súa formación, non as emprega no seu traballo diario. Soledad Mato elabora todas as súas pezas empregando as ferramentas e as técnicas tradicionais da xoiería e consegue que cada peza que crea sexa única e persoal.
 
MÓNICA FRAGA

A súa creación componse de varias pezas de xoiería en prata esmaltada elaboradas artesanalmente, pertencen a serie “Azteca” de esmalte fenestrado, a modo de pequenas vidreiras.
Ademais, poderase ver sete dos seus cadros de pequeno formato en baixoreleves, elaborados con chapas de cobre esmaltadas e superpostas que pertencen a serie “Teruel, 1ª parte”. Son unha recreación das pinturas sobre táboa que se atopan no teito da catedral de Santa María de Midiavilla, en Teruel, e que datan de finais do século XIII. Estas táboas estiveron ocultas durante dous séculos e medio por unha cúpula renacentista que foi derribada por unha bomba no 1939. Son un magnífico exemplo da pintura mudejar aragonesa que teñen espertado a paixón da artista debido a súa temática variada e curiosa.

A pintora pontevedresa Cari Rubio presenta na sala de exposicións do hotel Hesperia Peregrino 'Camiñando', unha colección de obras cuxo tema común é o da emigración galega.

Ata mediados do mes de decembro, a galería compostelá Espacio48 acolle unha exposición do consolidado artista compostelano Vivián, un referente no panorama da arte contemporánea galega.

Despois de máis de trinta anos de carreira, Vivián converteuse nun caso especial na escena da arte contemporánea galega. Tras centrarse nos últimos tempos na docencia, regresou pero non da nada, xa que a súa práctica artística estivo máis viva que nunca ao longo destes anos, a bo recado entre as paredes do seu estudo. Dende os seus inicios, tras formarse na Escola de Belas Artes de Sevilla nos anos setenta, a través da súa obra foi deixando testemuño de todos os procesos nos que estivo a investigar, das técnicas que descubriu e das circunstancias que o rodearon. Non se dá en ningún momento un cambio drástico na súa traxectoria, pero tampouco unha continuidade mimética nas súas obras, senón que o seu estilo foi evolucionando gradualmente, e é nese tránsito onde rematou de definirse.
O proxecto no que Vivián  está a traballar está perfectamente trabado por un creador xa consolidado, firme nas súas conviccións, que encontrou a forma de traballar na que se sente máis cómodo, e isto é algo que se percibe, entre outras cousas, na precisión do resultado. As súas obras dos últimos anos constitúen esencialmente unha reflexión sobre a identidade, algo que en certo sentido estaba aí dende un principio, xa que na súa evolución e no seu traballo precedente se foron sentando as bases do seu quefacer actual, e é por iso que aínda queda algo do Vivián que formou parte do movemento renovador Atlántica, co que expuxo en Santiago de Compostela en 1983 e tamén do creador que xunto co grupo Nome defendía intereses comúns con estratexias alternativas.
Co tempo, foi desenvolvido un mundo axustado ás posibilidades do soporte que utiliza habitualmente -o papel-, e tras encontrar a fórmula a explota pertinazmente, e vaille achegando novidades de xeito constante, sen estancarse, co fin de conseguir un estilo propio no que todo está meditado pero non por iso restrinxido a un sistema preestablecer. Neste sentido, cando se enfronta a unha nova obra hai moito de intuitivo no seu labor, e aínda que reflexiona acerca de conceptos formais e técnicos dos que é un gran coñecedor -como é o caso da configuración espacial, algo que ten dominado e que se traduce nas súas precisas composicións-, é moitas veces no instante final cando o visceral determina o resultado. Como consecuencia dun proceso creativo intenso, xorden unhas obras contundentes, minuciosamente traballadas, plenas de detalles e matices, que reflicten o seu modo de facer perfeccionista e autoesixente. Trátase de pezas que polo seu carácter definitorio forman parte de importantes coleccións, como a do Conselo de Conincre de Galicia ou a do Concello de Santiago, e que conseguiron facerse un oco na memoria colectiva de Galicia.
O interese de Vivián  por resaltar no material é unha constante ao longo da súa traxectoria, e é por iso que a súa técnica se caracteriza por resaltar as calidades do soporte e dos materiais cos que traballa. Cando se enfronta ao papel, o trata de principio a fin, e para iso o tingue previamente cunha cor base, adhíreo a continuación a un soporte de madeira para darlle consistencia e sobre isto traballa engadindo manchas, liñas, obxectos ou abstraccións libremente, así como extraendo substancia da base o que lle confire á peza un carácter indubidablemente matérico. É precisamente nesta materialidade onde Vivián  se define, de modo que este aspecto cobra protagonismo e se constitúe en parte fundamental da peza. Ao pasar o soporte a un primeiro plano, déixase ao descuberto o 'subcutáneo da pintura', algo que o artista pretendeu dende sempre. É tamén un elemento definitorio da súa obra a paleta reducida e coidadosamente seleccionada, dominada por sutís tonalidades contrastadas con potentes manchas de cor, que combina rigorosamente e que se ven matizadas a través das texturas que vai cobrando a propia superficie.
En todo este tempo en que Vivián estivo a reflexionar sobre o proceso creativo e no que foi definindo pouco a pouco a súa identidade artística, foi creando progresivamente un amplo repertorio, tomando o seu tempo para concretalo, e foi establecendo un xeito de traballar que o define e identifica. Neste sentido, Vivián non se limita tan só a crear a obra, senón que participa en todos os pasos necesarios polos que esta pasa antes de ser presentada nunha exposición. Agora ademais de artista, convértese nunha especie de produtor, xa que se involucra por completo en todo o proceso que rodea á obra. Consciente da evolución da sociedade e dos cambios vertixinosos que esta produce, adáptase á nova situación e redefine a súa práctica artística, a través dunha interesante e sólida proposta que non perdeu, polo tanto, a pátina de épocas anteriores, e que se ve puntualizada con novas achegas que renovan o seu contido conceptual e, en definitiva, a súa propia esencia.
Cristina Moreiro Da Costa

A igrexa de San Domingos de Bonaval albergará ata principios do ano 2011 'Bosque 3.050', unha mostra do pintor e escultor ourensano Xurxo Oro patrocinada pola Deputación de Ourense e a Concellaría de Cultura de Santiago de Compostela.

A mostra trátase dun proxecto realizado especificamente para o espazo de San Domingos de Bonaval, encóntrase comisariada por Monse Cea, e ten en marcha un proxecto de itinerancias que arrincará no Mosteiro de Oseira (Ourense) tras a súa exhibición en Santiago.

A xeito de site-specific Xurxo Ouro Claro, presenta a mostra Bosque 3.050, proposta baseada nunha peza co mesmo nome, formada por un conxunto de 35 árbores de aceiro inoxidable, sobre un baseamento de pedras.
Bosque 3.050, é realizado orixinalmente para ser exposto, a xeito de sarcófago colectivo, no espazo camiño da igrexa medieval de San Domingos de Bonaval.

Cada unha das pezas que conforman esta montaxe escultórica están feitas sobre a base - a chamada alma en escultura - dunha árbore real, enriba de que se xera unha escultura metálica. En palabras da comisaria, por bosque, entendemos un conxunto de individuos interdependentes que conforman un único organismo vivo; pero o bosque que nos presenta Ouro é un bosque morto que foi embalsamado coa promesa dunha nova vida futura: unha metáfora perfecta da angustia que lle produce ao artista a depredación que facemos do noso medio natural, medio co que conformamos un todo. Xurxo, con esta peza, quere achegar os seus valores éticos e estéticos a un espazo de gran forza espiritual e formal. A montaxe non só respectará as especiais características deste espazo de culto, senón que participará de pleno da espiritualidade que deste dimana.

Xurxo Ouro, deste xeito, pecha un bosque imaxinario, formado por varias especies do biótopo galego, nas súas habituais caixas herméticas. Trinta e dúas árbores, entre bidueiros, carballos..., son cerrados en aceiro, momificados e inmolados como exvotos para pedir unha segunda vida transitoria, co alento da arte.

O artista pontevedrés Manolo Paz exhibe na galería de arte Factoría Compostela a súa última creación, unha obra que constitúe unha profunda reflexión formal realizada a partir dunha árbore centenaria derrubada por unha tormenta.

Unha árbore centenaria derrubada nunha tormenta é o punto de partida desta obra de Manolo Paz. Na materia informe e anárquica, o artista é capaz de encontrar e construír unha profunda reflexión formal que mimetizar a linguaxe coa que, durante décadas, deu vida a colosais masas de granito. Nesta ocasión non é a man do home a que destrúe a natureza, senón a que reelabora / reutiliza / recicla as secuelas da súa acción desvastadora. Unha selección de pezas de granito de reducidas dimensións complementan esta obra singular que materializa un ciclo creativo/destrutivo-artificial/natural.

Manolo Paz naceu en 1957 en Castrelo, Cambados (Pontevedra), cidade esta última na que vive actualmente. No seu obradoiro, nun amplo prado xunto ao mar, algunhas das súas pezas máis fermosas dialogan en silencio coa natureza. Na súa obra conviven os rudimentos do oficio da cantería e a conciencia dunha autonomía artística que propón unha relectura da pedra como material de significación propia. Os seus monolitos ou menhires están ligados ao subconsciente colectivo ancestral, o escenario da natureza con ou sen o contacto do home e enraizados, dalgún xeito, coa cultura Celta. A obra de Manolo Paz forma parte de importantes museos e coleccións privadas e institucionais como a Fundación ICO, o Museo de Duisburg de Alemaña, Fundación Oriente en Lisboa, o Museo Unión Fenosa da Coruña, o Parque escultórico Namakunay (Xapón) e a Colección de Arte Caixa Galicia (A Coruña).

O Museo do Pobo Galego organiza, ata principios do mes de decembro, unha mostra con diversos debuxos de Xurxo Lorenzo Fernández (1910-1934), destacado galeguista do primeiro terzo do século XX, que deixou unha breve pero intensa obra arqueolóxica e etnográfica.

Xurxo Lorenzo Fernández (1910-1934) foi unha promesa malograda. Co seu irmán Xaquín, iniciouse moi cedo no galeguismo e na cultura no círculo das tertulias de Vicente Risco. Mozo intelixente e apaixonado, autor dunha intensa, se breve, obra arqueolóxica e etnográfica, unha septicemia acabou coa súa vida en Zaragoza, a onde a represión antigaleguista dalgúns sectores da Universidade compostelá levara os irmáns Lorenzo nos anos da inmediata preguerra.
 
De Xurxo Lorenzo di Otero Pedrayo, no Libro dos Amigos: «De ter vivido máis anos sería o mestre e o poeta da súa xeración, compridor do voto e arelanza de Vicetto e de Pondal. Formado na escola severa, iniciática de Cuevillas, o xove amigo meu Xurxo Lourenzo traballou con amor e finura as artes do debuxo e das letras antigas.»
 
Nestes debuxos, Xurxo Lorenzo “dá en pousar o seu melancólico ollar nas ciclópeas formacións pétreas e nas serras que circundan Lobeira” (Xulio García Golpe). E na arquitectura, nos cruceiros, nos petos de ánimas... As fotografías de Mark Ritchie actualizan a súa visión.

Durante o mes de novembro, a Fundación Araguaney organiza unha exposición de traballos da artista plástica pontevedresa Carmen Domínguez.

A mostra reúne un total de 19 obras en técnica mixta inspiradas no outono, nas súas texturas, os seus matices e as súas cores. Nelas destaca o uso de elementos como madeiras, pedras e pigmentos naturais, materiais que conseguen transmitir unha verdadeira sinfonía cromática, rica en matices, volumes e formas, que invita á reflexión sobre a transición que o outono orixina nas nosas vidas. En palabras da propia artista, a súa nova proposta plástica "serve para reivindicar o paso do tempo, co fin de iluminar matices que se enchen de substancia e historia".

Máis de 20 anos de traxectoria avalan o traballo de Carmen Domínguez no mundo das belas artes. Esta pintora gañou varios premios nacionais, e dende 1983 expón en importantes espazos de arte, como a Feira Internacional de Arte de Marbella ou a Feria Internacional de Arte Contemporáneo de Vigo, entre outras. Actualmente, a gran maioría das súas obras pertencen a coleccións públicas e privadas de concellos, deputacións, caixas de aforros, pinacotecas e museos.

Carmen Domínguez regresa á pintura con esta serie outonal, despois de pasar un par de anos de reflexión e busca de certezas e definicións propias. Esta mostra confirma que a súa obra está renovada e en concordancia cos seus sentimentos e emocións.

Para máis información sobre a vida e obra da Carmen Domínguez: www.carmendominguez.com

A Fundación Eugenio Granell retoma a súa programación habitual de actividades coa importante exposición 'Novos fondos da Fundación. Obra de Eugenio Granell'. A mostra está composta por unha inxente cantidade de obra de Eugenio Granell, que inclúe non só un considerable número de grandes óleos, senón tamén un interesante grupo de obra obxectual, que engloba tanto construcións coma obxectos.

Ademais podemos admirar unha extensa e significativa colección de grandes pezas de pintura pertencentes a dúas etapas moi significativas na traxectoria do artista: As súas primeiras obras realizadas na década dos 40 e 50, así como unha excelente representación da súa etapa coñecida como as Paisaxes Máxicas. Nunha sala integramente dedicada á obra realizada na década dos 90, é destacable o proceso de cambio sufrido na última etapa da vida creativa do artista. A obra perde o cariz barroco de etapas anteriores, vólvese esencial: pon máis énfase no debuxo e traballa a cor sen valorar apenas a expresividade da pincelada, tan importante en épocas anteriores.

Esta exposición ademais de achegarnos á creación de Granell en estado puro, móstranos a parte máis humana e entrañable do artista, que a comisaria quixo reflectir a través dunha selección de obra realizada xunto coa súa esposa Amparo Segarra, así como cunha coidada selección dos obxectos persoais que sempre o acompañaron na súa vida: o seu violín, unha das varias máquinas de escribir, unha caixa de pintura e pinceis.

A Galería José Lorenzo acolle ata mediados do mes de decembro unha exposición conxunta de dous recoñecidos artistas galegos, o pintor Ricardo Ferreiro e o escultor Tono Galán, na que poderán contemplarse algúns dos seus últimos traballos.

Ricardo Ferreiro comeza a súa traxectoria artística nos anos 70. Dende entón compaxina o seu traballo de restaurador e conservador do Museo de Pontevedra coa súa traxectoria artística. Nestes anos realizou, con grande éxito, numerosas exposicións individuais e colectivas. A nova colección de obras que nos presenta é unha serie de paisaxes onde a natureza é a principal fonte de inspiración.

O escultor galego Tono Galán comeza a expoñer nos anos 90. Aínda que a súa formación é plástica e escultórica, a exposición que nos presenta é unha selección das súas últimas esculturas realizadas en aceiro inoxidable, ferro, madeira policromada e prata. Todas elas teñen como nexo común a figura humana. Ten realizado numerosas exposicións individuais e colectivas, principalmente en Galicia e Portugal. Tamén colaborou como artista gráfico en distintos medios.

Ata mediados do mes de decembro, o pintor compostelán Manuel Vázquez Alemán mostra a súa nova colección de traballos no Salón de Exposicións do Hotel Meliá Araguaney. A obra deste recoñecido artista plasma escenas da vida cotiá transformándoas en momentos únicos, cargados de luz e cor. Paisaxes, bodegóns ou personaxes do imaxinario galego como gaiteiros son algúns dos temas recorrentes na súa dilatada traxectoria.

Vázquez Alemán formouse ao lado de pintores como José Barreiro, Urbano Lugrís ou Gómez Pacios. Realizou a súa primeira exposición en 1964, no Círculo das Artes de Lugo, á que seguiron máis de medio centenar de cidades en España Francia ou Portugal. A súa obra está presente en diversas coleccións institucionais e privadas de España, Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Gran Bretaña, Noruega, Portugal, Texas (EUA), Arxentina e México.

A galería José Lorenzo acolle ata mediados do mes de xaneiro unha nova exposición colectiva de artistas galegos. A mostra reúne obras de importantes pintores e escultores dos últimos anos da arte galega, entre os que se encontran Xaime Quessada, Xose Luis de Dios, Prego de Oliver, Xoan Piñeiro ou Arturo Brea, entre outros.

Pintura: Xaime Quessada, Xose Luis de Dios, Prego de Oliver, Conde Corbal, Molezun, Torres,
Escultura: Xoan Piñeiro, Arturo Brea, Ramón Conde, Camilo Seira, Andreas Ruiz, Chazo.

XAIME QUESSADA, pintor gravador, cartelista, muralista. Estuda en Madrid dende onde se traslada coa súa obra a París e Alemaña para estudar, investigar e expoñer nos seus comezos. É nesta época onde entra en contacto con outros artistas intelectuais no seu Ourense natal, aos que Vicente Risco bautizo como: " Os artistiñas". Pintor dunha gran capacidade creadora, non deixou de pintar ata os seus últimos anos, dominando todos os estilos e movementos artísticos. Nesta exposición preséntanse dous orixinais de posters clandestinos, que realizou nos anos 70. Esta obra estivo exposta na exposición 'Arte e Compromiso', no ano 97 en Santiago de Compostela. Estes debuxos ían formar parte, xunto con outros de Xose Luis de Dios, dunha película que finalmente non se levou a cabo.

De XOSE LUIS DE DIOS preséntase tamén nesta exposición unha desas obras dos anos 70. Este artista, recentemente falecido, comezou en Ourense formando parte do grupo: "Os artistiñas". Gran debuxante, considerábase a si mesmo como: "un literato que pinta", conseguira ao longo dos anos un estilo persoal moi onírico, único, que plasmaba nos seus lenzos e nas súas técnicas mixtas.

PREGO DE OLIVER. Foi un seguidor dos renovadores, contemporáneo de Pesqueira, Isaac Diaz Pardo ou Luis Torras, formou parte da primeira saída ao exterior nos anos 50, xunto con Julia Minguillón, da arte galega, exposición que se fixo en Bos Aires. Artista precoz, participou nos faladoiros de principios de século xunto coa xeración Nós, sendo amigo persoal de Vicente Risco, Outeiro Pedrayo ou Castelao. A súa linguaxe relaciónase coas linguaxes primitivistas ou expresionistas, sendo os seus temas representados moi amplos, dende as mariñas nas que captaba á perfección o espazo baleiro; os bodegóns ou a figura, destacando o estudo da muller como muller que reforza a súa identidade no traballo. Un bo exemplo é a súa serie sobre as lavandeiras. A obra que se presenta deste artista pertence a estas tres series.

CONDE CORBAL. Foi o pintor do mar, tiña unha gran variedade de recursos pictóricos e está considerado como un innovador. Tiña un estilo expresionista de factura solta. Colabora coa intelectualidade galega da súa época.

Tamén se presentan outras interesantes obras de artistas como JORGE CASTILLO, MOLEZUN, VIRXILIO, MANUEL TORRES, GOYANES, VIDAL SOUTO...

En escultura preséntanse obras de:
XOAN PIÑEIRO, ARTURO BREA PASIN, RAMON CONDE, CAMILO SEIRA, ANDREAS RUIZ, CHAZO.

Factoría Compostela organiza unha mostra con obras recentes do respectado pintor compostelán Manuel Quintana Martelo, un artista caracterizado por un dominio técnico sobresaínte co que plasma unha visión íntima e subxectiva da realidade.

'Detrás da paisaxe, do retrato, da escena. Onde o biombo esconde as súas tramas, as arquitecturas invisibles e as lóxicas estruturais, queda a carne da experiencia, os días, as horas. Queda tempo e só tempo. Cando esa temporalidade se empapa e penetra entre as aberturas do pincel, pedindo paso e longas esperas, a obra de Quintana Martelo adquire a mellor das súas posibles explicacións. Son espazos familiares, recoñecidos, personaxes ausentes e escenas recreadas, que marcan os instantes dunha pintura que progresa, que almacena etapas pregadas e abertas en equilibrados niveis, que avanza para repensar, na mesma tarefa do lector de diarios, o corredor de fondo ou o observador do silencioso murmurio do caracol. A súa obra está trazada en relatos que se renovan conscientemente -paisaxes, naturezas mortas, retratos- destinando as primeiras impresións ao paseante pero reservando a lectura completa do seu dicionario ao público atento que observa e revisa todas as partes, as que mostra o biombo, as que len o cotián ou aquelas que perduran nas marxes. Todas esas fraccións, de carne que se disfraza de pel, de ventás case transparentes, de escenas imaxinadas, de paisaxes divididas, son elementos que definen a súa traxectoria e acusan moitas das novas obras presentadas nesta exposición, puntos de seguimento de historias contadas, precisamente, en continuidades de tempos fraccionados: secuencias, dípticos, fragmentos. Detrás, unha parte xunto á outra [...]'.
Xosé M. Lens

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición do artista José Andrés Santiago, unha mostra gráfica que permanecerá aberta ata finais do mes de xaneiro.

José Andrés Santiago (Santiago de Compostela, 1981) licenciouse en Belas Artes pola
especialidade de pintura na Facultade de Belas Artes de Pontevedra da Universidade de Vigo en 2004, logrando o Premio Fin de Carreira. Recentemente obtivo o título de Doutor en Belas Artes pola mesma Universidade. Dende o ano 2005 pertence e traballa no Grupo de Investigación dx5 - digital & graphic art research, adscrito ó Departamento de Debuxo da Universidad de Vigo, especializado en gráfica contemporánea.

A pesar da súa mocidade, o seu currículo é moi extenso, cheo de exposicións, conferencias,
publicacións, estancias, premios e bolsas. Dende o principio da súa carreira non parou de
adicarse en corpo e alma á complicada profesión do creador multidisciplinar. A súa frenética
actividade converteulle nun dos artistas actuais con maior proxección, pero cunha realidade xa
palpable. Estivo presente en exposicións individuais e en múltiples mostras colectivas, entre
outras: XXI Premio de Grabado Máximo Ramos (Centro Cultural Torrente Ballester de Ferrol,
2010); Certamen de Arte Gráfico para Jóvenes Creadores (Sala de Exposiciones de Calcografía
Nacional, Madrid, entre 2007 e 2010); Novos Valores 2007, 2009 e 2010 (Deputación de
Pontevedra); V, VI e IX Certámenes de Artes Plásticas (Deputación de Ourense, entre 2006 e
2010); Feira de Arte Espacio Atlántico (Stand Espacio48, Vigo, 2010); Certamen de Artes
Plásticas Isaac Díaz Pardo 2009 (Deputación de A Coruña); II Encuentro De brujas y mariposas
(C.C.C. ICAIC, La Habana, 2009); II Premio de Artes Gráficas Jesús Núñez (CIEC, Betanzos,
2007); e XIV Salón Internacional del Grabado Estampa (Madrid, 2006).

A súa traxectoria como xove creador foi recoñecida con premios e seleccións en concursos
dende 2008: Mención de Honra no Certame Xuventude Crea, (Xunta de Galicia, 2010); Accésit
no IX Certame de Artes Plásticas (Deputación de Ourense, 2010); Mención de Honra nos
Certámenes de Arte Gráfico para Jóvenes Creadores de Calcografía Nacional (anos 2009 e
2010); Mención de Honra en GZ Crea (Xunta de Galicia, 2009); e Premio de Adquisición de Obra (Fundación Laxeiro, 2008).

José Andrés Santiago presenta en Espacio48 novas pezas da serie Nipponadas, constituída por un conxunto de imaxes que mesturan fotografía, gráfica dixital e técnicas calcográficas
tradicionais. Son obras que presentan unha forte influencia da estética oriental, e constitúen un claro referente tanto á cultura xaponesa tradicional como ao imaxinario colectivo que dela nos creamos, onde entran aspectos tan dispares como o universo kitsch que lle envolve, o manga, a escritura xaponesa ou o ukiyo-e, todos eles presentados ante un espectador capaz de recoñecer e revisar esta iconografía popular en sucesivas lecturas verticais, así como de interpretar de maneira subxectiva a experiencia nipoa por parte do autor.

As últimas obras nas que o artista estivo traballando son, por tanto, algo así como estampas
expostas a modo de estratos, formados por varias capas de contido reinterpretable. Son clara
mostra da atracción do artista pola cultura xaponesa, tanto temáticamente como no modo de
proceder, meticuloso, coidado até o extremo. Evidénciase no seu trazo un perfeccionismo innato, unha factura única, un dominio da técnica e un control das calidades matéricas do soporte que demostran o seu alto grao de profesionalidade. Un valor seguro dentro do panorama de novos creadores galegos, unha aposta que responde a un dos principios fundamentais de Espacio48, o apoio a xoves creadores.

O artista compostelán Alonso Sucasas expón ata mediados do mes de xaneiro unha mostra da súa obra na Sala de Exposicións do Hotel Araguaney. Sucasas regresa a este espazo onde se deu a coñecer dentro mundo da arte, e onde realizou a súa primeira exposición no ano 1998, para presentar unha nova colección de pintura.

Alonso Sucasas é un novo pintor de apelido soado dentro da arte galego contemporáneo que conseguiu atopar a súa propia identidade artística. Tras completar a súa formación en países como Inglaterra, Italia e España, Sucasas retorna ao seu Compostela natal para desenvolver unha obra cargada de sensacións, forza e temperamento.  

O autor consegue plasmar as súas vivencias, viaxes e impresións nuns lenzos de trazos rotundos e figuración suxestiva, onde o tratamento da cor cobra especial protagonismo.
A exposición de Fernando Alonso Sucasas permanecerá na Sala do Hotel Araguaney até o 8 de xaneiro.

O Centro Social Novacaixagalicia de Santiago acolle ata finais de marzo a exposición ‘Rafael Úbeda. Expresións tímbricas’, que reúne obra seleccionada do prestixioso artista pontevedrés desde a súa infancia ata hoxe.

O pintor estará acompañado na inauguración pola directora de Acción Cultural da Obra Social Novacaixagalicia, María Pereira, e o director de Asesoramento Cultural, José Manuel García Iglesias. Precisamente este último será o encargado de presentar, no mesmo acto, o libro “Rafael Úbeda. Raíces sonoras”, que reúne imaxes das obras máis representativas do artista xunto con textos de prestixiosos críticos de arte.

A exposición ofrécenos un percorrido por la traxectoria artística do creador pontevedrés, que atesoura máis de 50 anos dunha carreira que comezou estudando Belas Artes na Escola de San Fernando de Madrid como bolseiro da Deputación Provincial de Pontevedra. Máis tarde sucederíanse novos estudos e experiencias en centro Europa.

Muralista, gravador e pintor, o pontevedrés conta cunha ampla traxectoria artística repleta de grandes éxitos como o Gran Premio de Roma que obtivo en 1965. Membro de número da Real Academia Gallega de Bellas Artes, abordou no seu ingreso o mesmo tema da súa tese doutoral, a interacción da pintura e a música, a súa outra gran paixón. A súa obra pictórica, de gran equilibrio harmónico, parte dun expresionismo postcubista. Picasso, Bacon ou a tradición prerrománica están na raíz da súa inspiración, cunha perspectiva, sen embargo, absolutamente actual e persoal.

Ata comezos do mes de marzo, a galería de arte José Lorenzo acolle unha exposición composta por obras de pequeno e mediano formato de autores galegos tan importantes como Eugenio Granell, Mario Granell, Castelao, Carlos Sobrino, Laxeiro, Jorge Castillo, Arturo Souto, Seoane, Mª Antonia Dans, Mantecon, Colmeiro ou Lago Rivera.

A exposición, que abre a programación do novo ano, presenta unha interesante colección de obras de pequeno e mediano formato de artistas fundamentais dentro da plástica galega. O titulo da exposición xa nos suxire a intención desta: achegar ao público obras orixinais, moitas delas catalogadas, orientadas ao coleccionista.

De Eugenio Granell, artista multidisciplinar, preséntanse varios debuxos catalogados na exposición Coleccionistas, como, por exemplo a tinta: A Caixa dos Raios, entre outras obras. De Laxeiro presentamos tamén varios debuxos de diversas épocas, destacando dúas acuarelas dos anos 50. As figuras de Arturo Souto, Camilo Diaz Valiño, Castelao ou Jorge Castillo e as paisaxes de Carlos Sobrino, Villafinez, Prieto Nespereira e Mª Antonia Dans, completan a exposición.

Esta exposición, é polo tanto un pequeno percorrido polo traballo sobre papel dos artistas que conforman a Historia da Arte Galega máis recente. Dende o costumismo de Carlos Sobrino ata o surrealismo de Eugenio Granell.

Nesta mesma galería permanece aberto un amplo fondo de pintura e escultura de artistas como VIDAL SOUTO, XOSE LUIS DE DIOS, QUESSADA, CLAVE, ANTONIO FERNANDEZ, RAMON CONDE, BUCIÑOS, CAMILO SEIRA, SOLEDAD PENALTA, entre outros.

Ata mediados do mes de abril, a Casa da Parra acolle unha mostra antolóxica de Isaac Díaz Pardo que reune pezas artísticas e amosa diversas perspectivas das etapas creativas do intelectual galego.

A exposición percorre varias décadas de traxectoria de Isaac Díaz Pardo como pintor desde antes dos anos 40 até os anos 70. Entre as pezas expostas, pódense observar cadros familiares realizados por Díaz Pardo e debuxos que foron realizados nos anos 50 na súa época en Bos Aires. Con esta nova exposición, Isaac Díaz Pardo recupera en conxunto unha serie de obras artísticas de hai décadas, xa que o intelectual galego abandonou a pintura nos anos 70.

O Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) acolle ata mediados do mes de marzo unha exposición de pinturas de temática lusa, doméstica e teatral titulada Lisboa e outros assuntos de cama, da artista María Meijide. Trátase dunha exposición proxectada dentro da Operación Frechazo do Roteiro de Creación. Meijide expón a súa obra por decisión do público, que a elixiu entre os máis de 40 artistas participantes, como gañadora da Operación Frechazo da edición 2009.

A mostra está composta por máis de trinta pezas en diferentes formatos, algúns moi grandes, que amosan distintas escenas do interior dun dormitorio, cuarto de baño, neveira, e tamén da vista lisboeta desde a xanela.

Son fundamentalmente óleos sobre lenzo e acuarelas a modo de bocexo. Trátase dunha exposición na que María Meijide estivo traballando durante o último ano en Lisboa, o lugar onde ten agora o seu estudio en activo. Este mesmo estudio, que é casa-taller, é o modelo principal da produción, con gran parte da vida que nel acontece. Así, como o espazo de traballo é o mesmo que o da vida, ambas facetas superpóñense;  a cama e o sofá aparecen a miúdo nos cadros, cos distintos usos que se lle dá na vida diaria (en desorden, con persoas, baleiros...). “Non se trata dun realismo descritivo, senón que as escenas retratadas, onde aparecen a miúdo obxectos como a mesiña de noite, a ducha ou uns calcetíns, responden a unha intención que apela á esfera das intimidades. E dicir, sitúannos no ambiente íntimo e persoal: o dormitorio” –explica Meijide.

Durante a edición do Roteiro de Creación 2009, a Operación Frechazo resultou un éxito e o público tivo a posibilidade de pronunciarse e expresar as súas preferencias elixindo aos cinco gañadores dos máis de 40 artistas  participantes, catro finalistas e un gañador. Como premio, o Roteiro de Creación 2010, en colaboración co COAG, organizou dúas exposicións, unha colectiva para os catro finalistas:  J. Méndez, Tita Fraga, Soledad Mato e Mónica Fraga, que se celebrou o pasado mes de outubro; e outra individual, que se inaugurará mañá para a gañadora, María Meijide.

Ata finais do mes de marzo, a Galería Espacio 48 presenta unha exposición da obra escultórica do artista contemporáneo ourensán Iván Prieto, na que se mesturan realidade e ficción, drama, ironía e comicidade.

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1978) licenciouse en Belas Artes na Universidade
Complutense de Madrid en 2003. A súa traxectoria como xove creador foi recoñecida con bolsas e premios, como a Bolsa Novos Valores da Deputación de Pontevedra en 2001, o 3º Premio no XV Certame Galego de Artes plásticas en 2002 e un Accésit no III Premio Auditorio de Galicia para Novos Artistas en 2003. Participou en múltiples exposicións colectivas, entre elas en Residentes 05 na Fundación Caixa Galicia e en Adosados na Fundación Granell, ámbalas dúas celebradas en Santiago de Compostela en 2005. Entre as súas mostras individuais, destacan FREAK-SHOW na Sala do Correo Galego de Santiago de Compostela en 2005, Teatros Putrefactos na Deputación de Lugo en 2007, Teatro del Absurdo no Espazo de arte MUSACA da Coruña en 2008 e, recentemente, clausurou a mostra Diálogos: Intervención de Iván Prieto no Museo Provincial de Lugo.
Iván Prieto converteuse neste tempo, dentro da súa faceta máis destacada, a de escultor, nun construtor de teatralidad, creando a través das súas instalacións escenarios cargados de significación, con personaxes que se moven en escenas presentadas como anacos de realidade. Eses personaxes, híbridos e deformes, cuxos corpos e vestimentas foron alterados, xeran unha atmosfera inquietante, e ponnos cara a cara cos nosos medos e tabús. O misterio que provocan as figuras desencadéase precisamente porque o grotesco do seu aspecto non provoca un rexeitamento radical que podería esperarse, senón máis ben todo o contrario, porque o enigma que encerran atráenos e fai que parezan en certo xeito entrañables e conmovedoras. Á súa vez son tipos iconográficos que podemos relacionar co mundo do circo ou do entroido polo que hai moito de lúdico nas súas poses, nas súas formas, capaces de crear un xogo visual que alegra, que suscita un sorriso xeralizado.
A mostra de Iván Prieto en Espacio48 permitiranos adentrarnos de novo no seu particular mundo, neste caso con escultura de fundición e algunha mostra do seu traballo noutros materiais. Podemos identificar estas pezas como parte dese mundo onírico tan representativo do quefacer do artista, pero que lonxe de resultar alleas ao espectador pola súa aparente estraneza, funcionan e reaccionan como calquera humano, habitando o espazo da galería e relacionándose co que teñen ao seu aredor.

A Galería Trinta acolle ata mediados do mes de maio 'Cuadrado azul', unha mostra da nova artista luguesa Mar Vicente que xoga coas formas xeométricas e o volume.

"O meu traballo parte de formas. Formas xeométricas simples desenvolvidas cara ao volume en busca de irromper dalgún xeito no espazo. Unhas veces parto do elemento arquitectónico como soporte e outras do soporte como elemento arquitectónico; sexa cal sexa, o meu interese sempre vai encamiñado cara a calquera superficie susceptible de portar cor".
"Por suposto tamén hai unha busca estética. Unha das cousas que máis me motiva do meu traballo é que nunca está rematado, sempre hai novas versións, novas posibilidades, novos espazos que ocupar... Confieso o meu interese e atracción polo LÍMITE, a fronteira, onde se encontra o case e onde se produce a mestizaxe. Penso en pintura e en cuestionamentos como: onde se encontran os seus límites (físicos e conceptuais) e de que xeito esta se pode presentar habitando fisicamente o espazo".
"Para min a arte é un xeito de presentar pensamentos que non poden describirse con outros medios. Gústame o silencio, pero tamén me pode chegar a molestar dun xeito esaxerado; quizais isto ten algo que ver co modo no que utilizo as cores: ás veces preséntanse de xeito silencioso ou como ecos e outras veces son contundentes e os contrastes saltan inmediatamente".
"En todos os casos pretendo que o espectador non poida definir unha peza cun só golpe de vista. É necesario ter varios para percibila. Todo acontece nun campo de acción máis grande que o delimitado polo cadro".
"Este tratamento do espazo como obxecto e do obxecto como espazo busca que o observador se mova arredor da obra, no caso de que non se encontre xa dentro desta (instalación), e que mentres se executa este movemento, o observado varíe e se produza tamén un cambio de parecer no espectador".

O noiés Ismael Teira presenta no pub Modus Vivendi a súa exposición 'Habita-la tinta', unha mostra comisariada por Cristina Campaña e Lucía Couto que supón a primeira oportunidade de coñecer a obra deste artista en Compostela.

'Habita-la Tinta' xira en torno á idea da arquitectura utópica en papel, é dicir daquela construccións que nunca pasarán a barreira da segunda dimensión xa que non está proxectadas cun futuro inmediato. Teira nútrese da liberdade que isto lle inxire, permitíndolle realizar proxectos que nacen da súa man e finalizan co seu último trazo. Levado por ese afán compulsivo o artista realiza pezas sen rigor matemático, invadido polo recordo do boom inmobiliario dos anos 60, na cal España e boa parte de Europa, invadiu as súas paisaxes con bloques de formigón formando unha nova biosfera, o paraíso urbano.

Como se dunha ficha de dominó se tratase realiza obras de xeito rápido e contundente, influido polas tendencias artísticas dos anos 70, como a Fluxus de Maciunas. Ó mesmo tempo a súa producción non é pechada pois parte do recurso artístico da imbricación entre o individuo e a máquina, pegada presente nas sucesivas marcas da fotocopiadora no papel. Parte da referencia a máquina como formulación estética, chegando a asimilación do proceso mecánico da arquitectura como parte da súa producción artística. Como reforzo recorre á numeración habitual do gravado, na cal cada unha das pezas perde o seu carácter para formar parte dunha serie limitada sen contido, nen sentido.

'Habita-la Tinta' en todo o seu significado semántico, reflicte o obxetivo primordial da xénese expositiva. O creador enfrontase a unha superficie en blanco, deixando a devagar a súa imaxinación.

A exposición estará formada por quince pezas, das cales nove proxectadas en formato A4, cinco delas en formato A5 e xa como protagonista da mostra estaría unha última peza, a número quince creada a base de fío. Todas as pezas estarían á venda, cun custo reducido que poderan consultar unha vez que visiten a mostra.

Coa exposición titulada 'Pensar con las manos: Estudios para una anatomía de la imagen (más allá del deseo, más acá del fantasma)', o artista Victor Hugo Costas (Vigo, 1978) inaugura a súa primeira individual na Galería METRO de Santiago, na que presenta o seu traballo máis recente.

Se na súa obra precedente, fotografías trenzadas de espazos arquitectónicos baleiros nas que se resaltaban os límites dos medios empregados, facer de fronteiras territorios convertíase no mantra que facía vibrar estas membranas; nesta ocasión, as obras que aquí se presentan, anacos de corpo, de funcións e órganos modelados, moldeados e modulados en cera, están concibidas dende unha firme vontade de pensar coas mans. Pensar coas mans, tal é a fórmula que Denis de Rougemont esgrime contra todo pensamento tardío, que non inventa nada e se contenta con describir, comentar ou opinar; contra todo xuízo a remolque dos feitos; en suma, contra todo cerebro sen mans. E precisa: "Non esas mans que o apalpan e manipulan todo, mans de xogadores e de maníacos, mans autómatas ás que ningún encanto logra someter. [...] Non, esas mans lentas e secas sobre a superficie dos obxectos, mans soñadoras ou mans obsesionadas, mans incertas, circunspectas, titubeantes e minuciosas, mans de pensativos e non de pensadores. " "Que os pensadores teñan as mans anchas e duras! Mans para tomar e pesar. Mans que saiban, que realicen e que esculpan; mans que creen."

Víctor-Hugo Costas (Vigo, 1978) Licenciado en Belas Artes pola Universidad de Vigo.
EXPOSICIÓNS INDIVIDUAIS 2007 De fronteras territorios, sala Alterarte do Campus de Ourense | PREMIOS 2009 Premio-adquisición de obra no XI Certamen de artes plásticas Isaac Díaz Pardo, (Deputación de A Coruña) | 2007 2º Premio en GZ Crea 2007. Certamen Gallego de jóvenes creadores, (Santiago de Compostela). Accésit no XXIV Certame de pintura "Concello de Cambre", (A Coruña). Finalista no VI Certame de artes plásticas Deputación de Ourense, (Ourense) | EXPOSICIÓNS COLECTIVAS E CERTAMES (selección) 2011 Non sei antes pero agora é isto. Sala Normal. A Coruña. XI Certame de artes plásticas Isaac Díaz Pardo, (Deputación de A Coruña) | 2010 Novos Valores 2010, Deputación Provincial de Pontevedra. ArtMadrid 2010. Stand da galería Metro. (Madrid). Espacio Atlantico. Stand da galería Metro. IFEVI, (Vigo) | 2009 VI Premio Auditorio de Galicia, (Santiago de Compostela). Miradas Urbanas. Galería Metro, (Santiago de Compostela). IX Bienal “Pintor Laxeiro”. Museo Municipal Ramón María Aller (Lalín) | 2008 Purificación García 2008. Concurso de fotografía. Itinerante. Círculo de Bellas Artes (Madrid) e Centro Cultural da Deputación de Ourense (Ourense). VII Certame de artes plásticas Deputación de Ourense, (Ourense). Oito_artistas.gal. Exposición itinerante (2008/2009). Sala de exposicións Ateneo Cultural “El Albeitar” da Universidade de León (León), Centro de Arte Joven da Comunidade de Madrid (Madrid), Maus Hábitos (Porto), Sala de exposicións do Campus de Pontevedra, “Sala X” (Pontevedra) e Centre Cultural La Mercé (Girona) | 2005 IV Premio Auditorio de Galicia, (Santiago de Compostela). Novos Valores 2005, (Deputación Provincial de Pontevedra) | OBRA EN Universidade de Vigo, Xunta de Galicia e Deputación de A Coruña.

A Fundación Eugenio Granell acolle a mostra, 'A Biblioteca de Eugenio Granell', unha exposición que funciona a modo de catálogo razoado da biblioteca persoal do singular artista, que compila toda unha vida de efervescencia intelectual e un universo de coñecemento.

Na biblioteca o riquísimo fondo bibliográfico ao que se engade o arquivo persoal de Granell, formado sobre todo por correspondencia, ademáis de fotografía, revistas, compilación de arquivos de prensa feitos polo artista e a súa muller Amparo Segarra, maquetas orixinais das creacións literarias de Eugenio Granell deseñadas por él... En definitiva unha ocasión única para completar o mundo persoal do intelectual e artista, onde a súa biblioteca é pedra angular para investigación sobre a súa obra plástica, periodística e literaria.

O acto de inauguración contará coa presenza do Presidente do Padroado da Fundación e Alcalde de Compostela Xosé A. Sánchez Bugallo, e do Conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia Roberto Varela.

A  mostra dará a coñecer a inxente  biblioteca persoal de Granell, creada conxuntamente por Eugenio Granell e a súa dona Amparo Segarra. A proposta expositiva cartografía a base de volumes coidadosamente escollidos  pola comisaria, moitos dedicados, correspondencia pertencentes ao arquivo persoal do artista, a mais dunha escolla de artigos, revistas y fotografías. A comisaria brinda ao espectador as coordenadas para situarse no mapa de toda unha vida de coñecemento. A exposición ocupará a maior parte das salas do Pazo de Bendaña.

A montaxe complétase con cadros de Granell relacionados co mundo das letras. Haberá libros de e sobre Granell e, en palabras da comisaria, tamén  escritos dos seus bos amigos surrealistas Bretón, Duchamp, Péret  Lam... Outras salas mostrarán libros de literatura, surrealismo, política -sobre todo do P.O.U.M e da  Guerra Civil-, arte, e mesmo doutros temas que interesan ao artista como a alquimia, a filosofía, socioloxía e psiquiatría; na montaxe abrolla bibliografía sobre outros temas como a tauromaquia ou conquista do oeste norteamericano. En definitiva, todo un universo de intereses.

O Colexio de Arquitectos de Galicia acolle ata mediados do mes de abril unha exposición de escultura do artista ferrolán Javier Aguilera composta por 28 pezas en pizarra, de pequeno formato, agrupadas baixo o nome de 'Ex Umbra in Solem (Da sombra á luz)'.

Durante os séculos XVI ao XIX a cartografía é obxecto dunha progresiva transformación, resultado do continuo progreso científico-técnico. Estes cambios permitirán unha radical mellora dos mapas e cartas náuticas, que pasarán de representar o territorio como se pensaba que era a como realmente é. Deste progreso resultaron beneficiadas outras disciplinas e sectores de actividade, como a ordenación territorial, o urbanismo, as infraestructuras, a náutica, etc.

Galicia non foi allea a este proceso e os mapas escollidos para esta mostra así o evidencian. Desde as primeiras representacións, como as cartas náuticas de Lucas I. Waghenaer e o mapa de Hernando Ojea, ata a Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán, veremos unha progresión de coñecementos que irán descubrindo o rostro de Galicia.

A mostra permite ver a evolución no detalle e fiabilidade da información, os cambios nos sistemas de medidas ata a introducción do sistema métrico, o progresivo uso de sistemas de proxección e os cambios nos meridianos de referencia, pero tamén outros progresos paralelos como a evolución nas técnicas de gravado e impresión.

Organiza: Fundación Cidade da Cultura de Galicia
Comisariado: Gonzalo Méndez
Coordinación técnica: Ignacio Cabano
Montaxe expositiva: Itinere. Exposiciones y Montajes
Deseño gráfico: Signum Deseño

A Casa das Asociacións da Concellaría de Participación Cidadá acolle durante o mes de abril 'Pingas', unha proposta moi particular na que o artista compostelán Manoel Bonabal amosa gravados (xilografía e monotipias) coa temática da chuvia, potenciando o espazo expositivo que se converterá simultaneamente nunha zona de produción, enriquecendo a montaxe coas achegas colectivas da obra dos participantes dun obradoiro de gravado no que poderán participar 8 asistentes (de balde). A convocatoria está xa aberta.

Inauguración: Mércores 6 de abril ás 20 h.

Máis información sobre o obradoiro premendo aquí

Ata mediados do mes de xuño, O artista pontevedrés Sebas Anxo expón na Galería Espacio 48 unha selección do seu traballo creativo, no que destaca o emprego da técnica do collage.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “trans-form.as” do artista Sebas Anxo, que se inaugurará o xoves 14 de Abril ás 20.00 horas e permanecerá aberta ata o 3 de Xuño do presente ano.
Sebas Anxo (A Modia, Cambados, 1971) é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo.
Realiza as súas primeiras exposicións no ano 1992. Destacamos entre estas a última realizada
na Galería Espacio48 en 2007 “olor-d-olor”, así como a celebrada na Sala Araba da Caixa Vital
de Vitoria en 2004. Participou en diversas mostras colectivas, entre elas na “Mostra luso-galaica d’arte contemporânea” no Espaço Adrat de Chaves (Portugal) en 2002; a “1º Gran Mostra de Pintores Galegos Actuais” en Galería Galicia Arte de Ourense, no mesmo ano; e “Botón de Mostra” no Museo de Roberto Raggio en Bos Aires (Arxentina) en 1999. Recibiu ao longo da súa carreira diversos recoñecementos, entre eles a bolsa de “Valdearte" en 1999, así como un accésit no “III Premio Pintura Eixo Atlántico” en 2001.
O novo proxecto que presenta en Espacio48 insiste no collage como medio de expresión
esencial, complementando este con pintura, debuxo e outras técnicas que converten a súa obra nunha interesante combinación baseada na técnica mixta. Continúa o artista a súa indagación sobre as formas, profundando cada vez máis na transformación paulatina que van sufrindo as personaxes que aparecen e desaparecen no soporte, entre as distintas capas de papel.
A obra de Sebas Anxo é froito dunha profunda pescuda levada a cabo no seu taller, no que van xurdindo armónicamente todo tipo de elementos que se mesturan e conxenian á perfección: signos, liñas, manchas atopadas, figuras antropomorfas, rostros reinventados e formas azarosas, que van plasmándose sobre o papel pintado e “maltratado” co que o artista se atopa durante o proceso creativo, momento no que redescubre figuras e recortes “transformados” sen remedio, con singularidades de obras anteriores, lembranzas indelebles do imaxinario que forma parte inequívoca da súa obra.
Os cadros de Sebas Anxo exceden o eclecticismo indiscriminado para ser un reflexo do estalido
de posibilidades da realidade. O cadro é idea reguladora na desesperada loita pola
transformación, -un leit motiv que atopamos ao longo de toda a súa traxectoria artística- co
obxectivo último de alcanzar a liberdade e a felicidade.

O Colexio de Fonseca acolle ata finais do mes de xullo a mostra 'Domus Iacobi. A Historia da Catedral de Santiago', unha exposición organizada polo Cabido que repasa a historia da basílica xacobea, custodia do sepulcro do Apóstolo Santiago e meta de peregrinación. Unha viaxe a través do tempo para comprender mellor as claves da historia e a arte da Catedral a través de varias das pezas máis singulares do seu patrimonio, algunhas presentes por vez primeira fóra das súas localizacións habituais e outras, procedentes de coleccións particulares, que volven por uns meses a Compostela sumándose á celebración dos 800 anos da consagración.

A exposición desenvólvese en nove ámbitos nos que, segundo unha orde cronolóxica, se abordan os principais fitos na historia da Catedral. O momento da Consagración, o 21 de abril de 1211, convértese en punto de inflexión e ocupa un lugar protagonista no percorrido da exposición.

A Galería José Lorenzo reabre as portas da súa sede de Travesa do Franco cunha exposición adicada á obra pictórica de Luis Seoane.

Tras unha pequena paréntese, a Galería José Lorenzo volve poñer a súa sala de Travesa do Franco á disposición de todos e todas os nos queiran visitar. Seguimos mantendo o noso compromiso de achegar ao público as obras dos grandes mestres galegos á vez que ofrecemos a coleccionistas e amantes da arte a posibilidade de levar unha pequena xoia artística á casa.

A figura elixida para esta nova etapa da Galería José Lorenzo é Luis Seoane (1910-1979), un dos grandes promotores da cultura galega a ambos os dous lados do Atlántico. Intelectual e traballador infatigable, a faceta creativa de Seoane salpicou a case todas as manifestacións culturais destacando sobre todo a pintura da que foi un renovador coa súa característica linguaxe colorista e planimétrica. As obras expostas mostran parte da evolución do seu estilo: obras con pincelada violenta e matérica onde as colores confúndense e mestúranse, nalgunhas as colores vibrantes vense recluídas por grosas liñas negras, outras amosan ese avance cara ao sintetismo e o esquematismo onde as manchas de cor atopan o seu aliado na liña para conformar figuras atemporais, monumentais ou hieráticas.

A Zona C de Santiago acolle ata finais do mes de xuño 'Un acto heroico', unha exposición que presenta 50 orixinais do cómic 'El Héroe', facendo un percorrido por todo o proceso creativo da última obra de David Rubín, desde o boceto a lápiz ata o acabado final.

"Sempre diferenciei as exposicións de páxinas orixinais de cómic das de pintura, escultura ou outro tipo de arte. Nos dous últimos casos, o que ves ao visitares a galería ou museo no que se expoñen as devanditas obras é a obra rematada, mentres que un orixinal de cómic é unha parte do proceso creativo da obra; a obra rematada é o libro impreso, non a páxina en si. É aí, nas páxinas impresas e encadernadas, onde hai que ler a historia, non nunha galería de arte. Por iso, as exposicións de cómics son como unha especie de "making off" da realización dunha obra, e iso é o que as fai únicas, próximas e verdadeiramente interesantes. E con esta mostra en concreto, quixen explotar esa parte, facer verdadeiro fincapé no proceso creativo, dende o bosquexo a lapis ata o rematado en tinta e a reprodución a cor, mostrando todas as fases, descubrir os segredos que se agochan debaixo dos libros.

Nesta exposición poderedes atopar unha abundante selección das mellores páxinas do meu último libro publicado, O Heroe: libro 01. Espero que gocedes percorrendo as diferentes fases de elaboración de cada unha delas, tanto como eu gocei levándoas a cabo".

A Galería Citania, unha das máis antigas de Galicia, inicia  unha nova etapa coa exposición de debuxos e escultura  'Hoxe. Auga Mazada' do artista Paco Pestana. O acto de inauguración estará presentado polo académico Salvador García Bodaño.

Paco Pestana é un dos  creadores máis importantes do panorama artístico actual, con máis de 30 anos de traxectoria, nos que realizou  arredor de 120 exposicions. Compaxina  a súa  faceta  escultórica coa de poeta, colaborador en prensa e revistas de arte. A súa obra está representada, entre outros espazos, na Fundación Gulbekian (Lisboa), na Fundación Granell (Santiago) e no Museo de la Pasión (Valladolid). Nestes momentos hai dúas exposicións institucionais nas que a obra de Paco está representada, no MACUF (A Coruña) e na exposición individual 'Presenten armas', na Capela de Santa María (Lugo).

A Galería Citania creouse no ano 1978 inaugurándose cunha exposición individual de Manuel Prego de Oliver e cunha charla de Alvaro Cunqueiro. Sucedeu á sala Torques, que abrira  as súas portas ao público con pinturas de González Pascual e unha disertación de Eduardo Blanco Amor. Entre as dúas galerías levaron a cabo máis de 300 exposicions, ademáis  de  diversas actividades artísticas e culturais, complementarias ou paralelas que totalizaron  máis de 50 actos protagonizados por persoeiros relevantes de Galicia (González Garcés, Carlos Casares, Ramón Piñeiro, Novoneyra, etc...)

Na súa historia, Galería Citania acolleu mostras individuais de artistas como Colmeiro, Torres, Seoane, Castillo, Maruja Mallo, Lago, Rivera, Quessada, Pestana, De Dios, Virxilio, Mª Antonia Dans, Elena Gago, Perez Bellas, Picasso, Saura, Tapiés, Palencia, Miró, Dalí, Amalia Avia, entre outros moitos. Tamén foi abundante a súa labor en coordinación e comisariado de mostras, edición, deseño e maquetación de carpetas de obra gráfica ou coordinación de libros e revistas.

Esta nova etapa da Galería Citania contará cunha programación anual de entre oito e dez exposicións, cunha  especial  atención a arte galega actual máis representativa. Recuperarase, ademais, o espírito da galería de  levar a cabo edicións de obra gráfica e actividades paralelas ás mostras: coloquios, recitais, presentación de libros de artista, exhibicións, clases maxistrais de artistas, etc...

A galería José Lorenzo de Arte Contemporánea acolle ata mediados do mes de xuño unha mostra con 25 obras do pintor pontevedrés Arturo Souto na que se traza un percorrido por toda a traxectoria vital do artista.

Así, recolle desde os seus inicios costumbristas na Academia de San Fernando de Madrid e o seu contacto coa vangarda en París, ata as experiencias indixenistas e as magníficas postais europeas que se plasmaron na súa estancia en México.

Arturo Souto (Pontevedra 1903 - México 1964) foi fillo do maxistrado e pintor Arturo Souto Cuero. Instalado en Madrid, ingresou na escola de San Fernando, onde coñeceu a Dalí. Posteriormente, viaxou a París en 1926 e empapariase da arte última do século XIX (Bonnard, modernismo, Toulousse-Lautrec), pero tamén da vangarda histórica, amosando unha importante predilección por De Chirico.

Coa guerra civil, participa activamente do bando republicano. Así, exporía no pavillón de París realizado por Sert onde estaba o Guernica de Picasso.
O final da guerra arrastraríao a un exilio no que exhibiu a súa obra pola Habana, Nova York, Los Ángeles e Filadelfia. En 1942 instalaríase en México e se entusiasmou coa obra dos muralistas. Na década dos 60 regresou a España amosando as súas pinturas en distintas exposicións, pero en 1964, retornou a México onde falecería en xullo.

A Galería Factoría Compostela reúne nun mesmo espazo expositivo 'Proxecto Costa da Morte', de Luis González Palma, Fran Herbello e Graciela Sacco, e 'Crebas', de Manuel Sendón.

**'Proxecto Costa da Morte' é o resultado de invitar tres artistas (Luis González Palma Graciela Sacco, Fran Herbello) a traballar na bisbarra, sen ningunha esixencia narrativa ou descritiva. Non se trataba de realizar tres reportaxes sobre esta zona, senón de convertela en territorio de creación artística, de modo que aparecese reflectida só na medida que eles o determinasen libremente en función dos seus proxectos estéticos.

**'Crebas' de Manuel Sendón. A dureza do mar dá lugar a sucesos sorprendentes. Pero é moito máis sorprendente, sen dúbida, a forma en que son vividos e, sobre todo, en que son relatados posteriormente. Estas imaxes non pretenden describir as crebas, que é como as chaman os que as buscan pola ribeira, senón suxerir. Un intento de achegarse ao potente imaxinario do mar que existe na Costa da Morte.

Figura senlleira no contexto cultural galego, Antón Reixa (Vigo, 1957) non se deixa clasificar doadamente. O que mellor o define é a súa relación umbilical coa linguaxe e cos modos de se converter esta en instrumento de creación poética e de comentario sociopolítico, en soporte dunha actividade musical que definiu un territorio único na emerxencia de rupturas no panorama galego e nacional dos anos oitenta, primeiro con Os Resentidos e despois con Nación Reixa ou en aventuras en solitario, e, finalmente, en áncora de traballos multimedia que son o motivo da exposición que agora presenta no CGAC.

A mostra, titulada Leccións de cousas, divídese en dous apartados distintos: por unha banda, preséntase no auditorio unha escolma dos últimos trinta anos das intervencións máis relevantes deste autor no universo audiovisual, con pezas tan carismáticas como Salvamento e socorrismo (1985) ou Ringo rango (1992); por outra, no que constitúe o núcleo duro da exposición, un conxunto de oito obras inéditas en que a imaxe, a palabra e a performance se entrecruzan para afirmaren un territorio neodadaísta onde a irrisión e mais unha especie de saudade existencial se mesturan produtivamente.

A palabra, mínimo denominador común e refuxio último da práctica artística de Reixa, é determinante no contexto das instalacións que agora se presentan. Se en A solución Bukowski, Cicatriz-barullo e Aleluiapedia a performatividade lingüística se verte nunha secuencia de imaxes que lle serve de soporte matricial, nas restantes instalacións a imaxe apunta claramente a unha narratividade igualmente lingüística. Todas comparten a mesma visión dun presente erixido a partir de contradicións vitais, a partir dunha sociedade que toma o absurdo como ben común na construción identitaria e social.

Ata finais do mes de xullo, a galería José Lorenzo acolle unha exposición colectiva do galego Grupo Atlántica, con obras de Antón Lamazares, Menchu Lamas, Antón Patiño, Antón Goyanes e José Freixanes, entre outros.

A mostra, que substitúe á exposición do pintor leonés Álvarez las Heras, estará aberta ao público ata o día 23 de xullo e contará con pezas de destacados autores do devandito movemento. O expresionismo sinóptico de Menchu Lamas, a intensidade da cor de Antón Patiño, o informalismo onírico de Antón Lamazares, as manchas rítmicas de Antón Goyanes ou a indeterminación cromática de Freixanes, entre outros, danse cita na galería José Lorenzo.
Os asistentes poderán considerar a inclinación romántica do Grupo Atlántica pola súa pertenza ao mundo nórdico. Na exposición tamén se poderán observar as prístinas mencións - especialmente na imaxe rotunda, enérxica e impactante - ao Expresionismo Abstracto Americano, que tamén se achan vinculados ao romanticismo e interpretan un mesmo costume.

Resulta inescusable, a día de hoxe, falar de arte galega contemporánea sen mencionar ao Grupo Atlántica (1980 -1983). Un movemento, formado a principios dos 80, co obxectivo de crear, dende Galicia, unha arte internacional vinculada á poética romántica, á renovación da arte española e a unha nova estética que afectou á concepción da arte daquela época.
En tanto que nacionalista ideoloxicamente, o Grupo Atlántica xorde como colectivo que pretendía "discutir do país" e meditar sobre métodos, formulacións, procedementos e filosofía da plástica vixente. De poética romántica, vinculados a un pasado precristián e con procedementos irmáns do expresionismo abstracto americano trataban de plasmar a identidade cultural nas súas obras.

A expresión Fashion Victim utilízase para referirnos a aquelas persoas que son vítimas da moda e que se guían polos canons de beleza establecidos. A intervención de Iván Prieto na Zona “C” pretende reivindicar precisamente o contrario, para demostrar o desacerto daqueles que tratan de marcar unhas pautas estéticas determinadas.

Na sociedade actual valórase cada vez máis a imaxe que un proxecta de si mesmo, aínda que esta non sexa do todo real. Atendemos en exceso ás aparencias, buscando unha aceptación social aínda que para iso teñamos que mimetizarnos cos nosos semellantes e renunciar, por tanto, á nosa singularidade. Iván Prieto considera que, neste senso, os medios de comunicación xogan un papel fundamental, especialmente a publicidade, que nos propón un modelo de vida idílico e perfecto, que parece ser temos que tentar acadar por todos os medios. Deixándonos guiar polo seu criterio, enganados en busca da falsa perfección, esquecémonos da importancia da orixinalidade, da beleza das pequenas cousas que se atopa en cada un dos matices que nos diferencian do resto.

Lonxe de convencionalismos estéticos, a Iván Prieto o que lle interesa é a beleza do erroneamente considerado como feo. Para demostrar o seu verdadeiro potencial pon ante a nosa mirada seres mutilados, híbridos, con deformacións físicas… que nos fan sentir violentos nun primeiro momento pero ao mesmo tempo atráennos. Son tipos iconográficos que resultan curiosos e repletos dunha fermosura atípica que os fai únicos. As súas formas imperfectas logran un resultado moito máis auténtico, unha fermosura baseada en lograr a diferenciación mediante o recurso á abxección, que determina por completo a súa esencia.
A aparente dureza das obras de Iván Prieto así como o seu carácter espontáneo e informal, buscan sacudir o noso conformismo e desestabilizar o noso sistema baseado nunhas regras e normas de socialización ríxidas e nuns apotegmas relacionados coa nosa cultura, que nos impiden desinhibirnos sen medo a ser xulgados. A través destas, pretende mostrarnos a influencia que os traumas máis comúns exercen no noso modo de actuar, chegando mesmo a coartar a nosa liberdade sen que apenas nos decatemos.

Por outra banda, Iván Prieto reflexiona sobre a aparición dunha tendencia diametralmente oposta á anterior, que se dá en diferentes campos como, sen ir máis lonxe, a da arte contemporánea. Para iso, a través das súas instalacións, as veces extravagantes e con elementos conscientemente esaxerados, realiza unha crítica velada á procura da provocación pola provocación, do emprego do efectismo co fin de desviar a atención cara a onde lles interese aos diferentes axentes da arte en cada momento.

Recorrer ao oculto e ao perverso sen unha mensaxe clara, sen un discurso elaborado e coherente, convértese nestes casos nunha táctica banal e carente de significado, ou polo menos así o considera o propio artista. Desta maneira, o que Iván Prieto pretende á fin e ao cabo é atrapar ao espectador no seu propio mundo, un espazo máxico habitado polas imaxes proxectadas no seu subconsciente, un universo de fábula que cuestiona ao espectador, enfrontándolle aos seus pensamentos máis ocultos, relacionados en maior ou menor medida cos tabús culturais e sociais.

O espazo da Zona “C” convértese con Fashion Victim nunha especie de escenario teatral onde se representan as peculiaridades dun misterioso submundo animado habitado por curiosos personaxes, que alleos ao visitante que se introduce no seu terreo, permanecen impasibles, sendo conscientes da nosa presenza, pero indiferentes ás sensacións que nos causan. Unhas sensacións complexas e contraditorias, que se van xerando no espazo que rodea ás pezas, o punto de encontro entre estas e o espectador.

O baleiro que se xera entre as distintas instalacións cobra un papel fundamental, xa que acolle a quen observa e permítelle sentirse parte da caótica representación, coa que termina identificándose. Esta estraña conexión vén dada, entre outras cousas, polo emprego de formas grotescas, algo que pon de relevo as debilidades e defectos de cada un dos personaxes, o que lle confire un carácter entrañable e conmovedor, que é o que leva a que terminen resultando tan próximos. Esa proximidade é en
definitiva a que convida a penetrarnos pouco a pouco na borrosa paisaxe ideada por Iván Prieto, onde a medida que nos achegamos, imos descubrindo fragmentos dunha realidade que terminamos por aceptar como propia. Unha realidade que non se basea nuns principios establecidos, onde non existen uns modelos de comportamento ríxidos que seguir e na que cada un pode mostrarse tal e como é.
Cristina Moreiro
Comisaria

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1987) é licenciado en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid. Un escultor que se apropia dos espazos desde unha particular obsesión confesada coa deformidade e coa revisión dos tradicionais parámetros de beleza.

Cristina Moreiro (Madrid, 1984) é licenciada en Historia da Arte, Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas e Máster en Comunicación e Industrias Creativas pola USC.

Como unha proposta máis da Galería Metro, 'For Sale' é unha exposición atípica na súa concepción, que reúne artistas novos e menos novos, todos eles galegos e habituais desta galería, que mostran o bo momento que vive a creación actual.

ARTISTAS PARTICIPANTES

Luis Caruncho / Manuel Moldes / Xurxo Alonso / Morquecho / Lito Portela / Olmo Blanco / Carlos Maño / Sheila Pazos / Lomarti / Fruela Alonso / Xoan Guerreiro / Emilio Mariño / Xavier Cuiñas / Miguel Cuba / Jesús Otero-Yglesias / Belén Padrón / Elena Gómez / Neves Seara / X. Manuel Castro / Javier Cabo / Fernando Cano / Victor Hugo Costas / Marcos Juncal / Edu Valiño / Cecilio Chaves / Jorge Cabezas / Pedro Muiño

A Galería Caroní-Fundación Araguaney acolle ata mediados do mes de agosto a exposición de xoias da artista ferrolana Dolores Lago, cuxas creacións están baseadas nas paisaxes e praias de Galicia, os outonos de Chicago e os recordos das súas viaxes.

A través desta exposición, a artista brinda unha pequena homenaxe ao mundo natural mostrando os seus deseños máis queridos; inspirados nas paisaxes e praias de Galicia, os outonos de Chicago ou os múltiples recordos das súas viaxes.

Ferrolana de orixe, Dolores Lago leva dende os 22 anos, vivindo fóra de España. Actualmente reside en Estados Unidos e traballa no equipo de educación especial dunha escola de Naperville. Descubriu a xoiaría por casualidade hai xa sete anos e, dende entón, toma clases na Universidade de C.O.D (College Of DuPage) con Suzan Rezac; quen a define como unha talentosa, prolífica e innovadora artífice da xoiaría.
Nesta arte, Dolores encontra a súa vía de escape, o seu xeito de relaxarse e de controlar a morriña que sente pola terra que a viu nacer.

A esencia das súas xoias radica na exclusividade. Todas son pezas únicas ás que dedica moitas horas de traballo, deseñadas e feitas a man por ela mesma a través das súas técnicas preferidas; o calado e o piercing.
Para as súas creacións, utiliza materiais como o cobre, latón dourado, alpaca, prata, ouro e metais xaponeses Shaku-do e Shibu-ichi con cores e texturas libres, a base de lume, pátinas ou esmaltes. Unha simple margarida, as ás dunha bolboreta, cunchas de mar ou un paxaro transmutan a súa fraxilidade á dureza do metal, impregnando de matices poéticos o traballo da autora.

Ata comezos do mes de setembro, Factoría Compostela acolle a exposición 'Partículas', na que se amosa unha selección dos últimos traballos do recoñecido escultor coruñés Xavier Toubes.

"Investigando posibilidades para a escultura... A intención é poética e múltiple... podo pensar en leste e oeste, abstracto e figurativo, palabra e silencio, artista e modelo. Un evento como unha fase, como un lugar, como un diálogo: descricións sen un lugar. Un crebacabezas, un diálogo de cuestións e descricións. A paisaxe como calquera lugar ou como a im-posibilidade de chegar á casa. O amorfo e o concreto: un esforzo continuo para chegar á imaxe, densa e específica. A opulencia do misterio do visual; unha evocación fluída da erótica epiderme do mundo, brillante e clara.
O valor resoante da cerámica como linguaxe, historia e medio; como unha práctica artística única e mordazmente contemporánea, con referencias cruzadas a culturas, métodos e ideoloxías: a busca dunha linguaxe na que a intuición, o coñecemento e a paixón cohabitan en fráxil balance, explorando o significado e o lugar da arte no mundo".

Xavier Toubes

O artista Francisco Lareo presenta no Hotel Pazo de Altamira unha selección da súa obra escultórica. A mostra consta dunha vintena de pezas que se repartirán polas zonas comúns do Hotel. Durante tres días poderase visitar o Hotel e gozar destas pezas escultóricas únicas.

O horario de visitas será de 12.00 a 14.00 e de 17.00 a 21.00. A entrada é gratuíta e poderanse adquirir as pezas en exposición.

O 18 de xullo de 2011 conmemórase infelizmente o 75 aniversario do levantamento militar de 1936. A Agrupación Cultural O Galo súmase aos actos de lembranza desta data cunha exposición de estampas de guerra de Castelao, xunto coa Equipa de Normalización Lingüística do EOI de Santiago.

O ano 1936 iniciárase con grandes esperanzas para o pobo galego: en febreiro a vitoria da Frente Popular (da que facían parte os nacionalistas do Partido Galeguista) e en xuño o esmagador triunfo do plebiscito do Estatuto de Autonomía que, embora moi limitado, abría por vez primeira as posibilidades de autogoberno de Galicia. Mais todo mudou no mes de xullo. A sublevación militar fascista e o inicio do conflito bélico e da represión inzou as cunetas de cadáveres e murchou de súpeto tantas esperanzas.

Hoxe, 75 anos despois, desde o Galo queren achegarse a ese momento dramático da nosa historia da man dun dos seus protagonistas, talvez o máis singular: Daniel Castelao. Dirixente político nacionalista, deputado, escritor e debuxante, dedicou todos os seus esforzos para a derrota do fascismo e para a restauración da democracia a camiño da soberanía de Galicia. Nos álbums de guerra fica patente todo ese inestimábel labor de entrega á causa de Galicia e da Liberdade. Con esta mostra de estampas de guerra a Asociación cultural O GALO e a Equipa de Dinamización da EOI de Santiago queren contribuír á recuperación da memoria histórica e á divulgación da obra de Castelao, a mellor homenaxe que se lle pode facer neste 125 aniversario do seu nacemento. A exposición permanecerá aberta ata o 24 de xullo.

Máis información: www.acogalo.net

Ata finais do mes de agosto, a galería José Lorenzo acolle unha exposición de case unha vintena de obras de artistas tan importantes como Luís Gordillo, Leopoldo Nóvoa, Cardona Torrandell ou Agustín Úbeda. As pezas exhibidas ofrecen ao espectador un percorrido pola arte contemporánea, desde a revisión dos modos franceses e germánicos do primeiro terzo do século XX ata o informalismo europeo, pasando por un clasicismo de hálito surreal.

A exposición alberga pezas de artistas clásicos, consolidados e de gran proxección nacional e internacional. De Agustín Úbeda móstrase unha obra de forte carga onírica que expresa un lirismo moi particular. No ámbito surrealista tamén se atopa unha paisaxe de Lugrís Vadillo de primorosa execución, de miniaturista. O informalismo está presente con dous grandes autores: Leopoldo Nóvoa e Luís Gordillo. O primeiro, é o máximo representante da non figuración en Galicia e un dos máis notables internacionalmente. Gordillo, de gran prestixio en todo o mundo, expón unha obra de arte abstracta mediada pola influencia da psicanálise. O catalán Cardona Torrandell tamén está adscrito ao movemento informal e na peza da exposición trasládanos ao universo espacialista particular do pintor. Barreiro coa súa riquísima paleta completa este repertorio de xenialidades.

Ata mediados do mes de setembro, o fotógrafo José Paz presenta a súa exposición 'Non quero falar de Estambul', unha mostra na que as imaxes interactúan con elementos materiais do Museo para subliñar o aspecto etnográfico da cultura galega.

"Non quero falar de Estambul, ao marxe de facer un percorrido por algunha das pezas, por distintas series que me axudaron a darlle forma a un proxecto  e entender un  mundo que me foi legado e ao que admiro e quero,  e ao que trato de aportarlle outras visións e coñecementos, explora agora  novas liñas polas que penso que está a camiñar o meu traballo. Sirva de exemplo a instalación “Non quero falar de Estambul”, homónima ao título da mostra, coa que está en min abrir novas vías de exploración sensoriais e a complementar a mirada en moitas direccións. Nesta exposición para o Museo do Pobo Galego quixen tamén que as pezas da súa colección tiveran presenza establecendo  un diálogo, incorporándoas á mostra, un diálogo breve porque non se trata de construír un bazar".

José Paz

Durante todo o mes de agosto, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle a exposición ' Festas de Galicia', unha mostra bibliográfica sobre as numerosas tradicións festivas galegas na época estival.

A galería de arte do Hotel Meliá Araguaney acolle durante dúas semanas unha mostra do traballo da pintora ourensana Marga Mondelo. A mostra está composta por máis dunha trintena de cadros cuxo nexo común é o corpo feminino.

Marga Mondelo nace en Ourense en 1956. Descobre a súa paixón polo debuxo e a pintura cando é una nena, despuntando entre os seus compañeiros. É autodidacta e domina o debuxo artístico dende moi nova. Os aconteceres da vida ausentan a Marga do mundo artístico, ata que hai pouco menos dunha década, apoiada polo seu esposo e fillos, ve cumprida a súa morriña polo uso do pincel.
Ó longo da súa carreira pictórica, Marga Mondelo expuxo as súas obras en máis de 20 exposicións, tanto colectivas coma individuais. E en todas elas destaca a figura humana, sobre todo feminina, como elemento central. Tamén son frecuentes nos seus cadros os elementos da natureza universal.
Marga expuxo por primeira vez en Santiago de Compostela en 2008, no Café Casino. Nesta ocasión volve peregrinar a Santiago para achegarnos á Galería do Hotel Araguaney a súa colección de obras 'La huella de Marga'.
Marga Mondelo vive por e para a pintura. É profesroa de pintura en Ourense. Ademáis, ten un estudo na súa casa onde desenvolve o seu traballo. Asegura que para pintar necesita estar ela soa e escoitando música cos auriculares.

'La huella de Marga' é una exposición de pintura que se compón de 32 obras individuais e cuxa temática xira en torno á figura da muller principalmente.
O realismo é a nota primordial da exposición de Marga. A pesares de todo, tamén se poden apreciar rasgos surrealistas e cubistas nalgunhas pinturas. Tanto é así que a propia pintora asegura que os elementos fantásticos sempre están presentes nas súas obras.
Os contornos fluidos e as formas rítmicamente suavizadas descubren á pupila humana o gusto da pintora pola anatomía.
No conxunto de pinturas, Marga Mondelo pretende amosar ao público os elementos que caracterizan o seu traballo: a sensibilidade, a fantasía e o culto á cor.

Novacaixagalicia acolle ata finais do mes de novembro a mostra 'Faces do país. O retrato en Galicia 1890-1950', un proxecto comisariado por Carlos López Bernárdez que marca o inicio da programación expositiva de outono da entidade. A mostra inclúe obras de artistas tan destacados como Sotomayor, Corredoyra, Castelao, Julia Minguillón, Laxeiro, Maruja Mallo ou Colmeiro, entre outros.

Moitas das principais institucións museísticas galegas -coma a Fundación Laxeiro, o Museo de Belas Artes da Coruña, a Fundación María José Jove, o CSIC ou o Museo de Pontevedra, entre outras- colaboran na produción dunha mostra moi ambiciosa na que participan tamén coleccionistas e institucións privadas.

Primeiro en Santiago e logo, a finais de ano, en Pontevedra, esta mostra vaise achegar a un xénero que tradicionalmente tiña unha función moi definida, como representación do poder político ou como recoñecemento da posición social do retratado.
Esta finalidade, especialmente dende que a burguesía comeza a súa hexemonía como clase social e, sobre todo, dende a invención e xeneralización da fotografía, a mediados do século XIX, comeza a se matizar ata que no século XX, coa transformación da arte desde as vangardas históricas, o retrato convértese tamén nun campo para a experimentación, para a construción do estilo do artista.

A escolma feita polo comisario arrinca coas diversas orientacións estéticas do último terzo do século XIX e comezos do XX, entre as que destacan o realismo, o naturalismo, o simbolismo, o rexionalismo, o realismo social ou o movemento dos Novos, entre outros.

Se a visión persoal do artista se ten manifestado sempre, dunha ou doutra forma, na reprodución de calquera modelo, a evolución da arte do século XX fixo desta subxectividade un elemento central da representación retratística, unha análise case inédita que supón unha das grandes achegas do proxecto ao estudo da arte galega. Alén diso, o retrato serve tamén para evidenciar o contexto social e cultural da Galicia destas décadas, que ten un fiel reflexo na obra plástica dos artistas incluídos nesta mostra, moitos deles actores protagonistas da vida artística do seu tempo.

Cunha formulación artística poliédrica, do naif a ao informalismo, Matilde Allones mostra o seu traballo da última etapa, xunto a gravados e fotografías de etapas anteriores.

O artista Julio Sanjurjo presenta a súa última colección de oleo 'Miradas al mar' no espazo dedicado a pintura no hotel Virxe da Cerca. Trátase dunha serie de óleos cuxo nexo común é a temática paisaxística e mariñeira.

Julio Sanjurjo (A Coruña 1958) é licenciado en Belas Artes, leva máis de trinta anos desenvolvendo o seu labor creativo que en algun momento compaxinou coa docencia.

La galería José Lorenzo inicia la temporada con una exposición que reúne obras de los más importantes artistas gallegos de los últimos 200 años. En la muestra colectiva se podrán contemplar obras de Luis Seoane, Isaac Díaz Pardo, Maruja Mallo o Laxeiro, entre otros grandes artistas.

Una muestra colectiva, en el espacio de la praza do Toural, constituye el punto de partida para la nueva temporada de la galería José Lorenzo. Obras de los más importantes artistas gallegos de los últimos 200 años estarán presentes en la exposición. De Ovidio Murguía a Urbano Lugrís y de Germán Taibo a Laxeiro. La muestra se podrá visitar hasta finales de noviembre. La entrada es gratuita.

Las piezas se hallan repartidas entre las diferentes salas de la galería. La sala 1 está dedicada, principalmente, a la obra de Isaac Díaz Pardo, con óleos comprendidos entre los años 40 y la década de los 60 del siglo XX. Complementan esos cuadros dos esculturas de Acisclo Manzano, con sus características ondulaciones de anatomías sugeridas.

En la sala 2 estarán expuestas obras de importantes figuras de la vanguardia histórica gallega. En los diferentes lienzos se puede apreciar el esquematismo de Luis Seoane, la sensualidad poética de Maruja Mallo y el costumbrismo colorista de Manuel Colmeiro. Acompañan a estos clásicos las esculturas de Álvaro de la Vega, que exhalan una contenida tensión entre la naturaleza y la técnica.

Grandes obras de pintores gallegos del siglo XIX y principios del XX figuran en la sala 3 de la galería. Cabe destacar, entre otros, a Serafín Avendaño, pintor realista que anticipa el impresionismo, y a Ovidio Murguía, paisajista conciso y elegante, pero con atisbos románticos. Tampoco hay que olvidar un retrato realizado por Francisco Llorens, ni un desnudo de Germán Taibo, que constituye un ejercicio de captación de cromatismos y texturas. De los confines del novecientos también es el compostelano Juan Luis, de quien se exhibe una pintura alegre, de exultante colorismo. En esta misma sala, entrados ya en el siglo XX, sobresalen dos magníficos lienzos costumbristas de Laxeiro, que con su aspecto sólido y abigarrado enlazan perfectamente con una obra de Manuel Torres. Completa la sala un espléndido mural de Urbano Lugrís. Se trata de una escena marinera, vacía de personajes y cargada de poesía.

Otros dos murales de Urbano Lugrís dan acceso al jardín de escultura. Sobresalen allí las piezas de Manuel Buciños centradas, como es habitual en él, en estilizadas figuras humanas de pervivencia clásica. Una gargantuesca figura masculina de Ramón Conde insiste en la revisión de la escultura antropomorfa. Finalmente, con el Xoán Piñeiro más abstracto, también en el jardín, se pone punto y final al recorrido artístico por la galería José Lorenzo.

La cantidad de obra que alberga la exposición colectiva de la galería José Lorenzo, donde se encuentran los más importantes nombres del arte gallego contemporáneo, cumple una función didáctica. La muestra constituye, para el visitante, una síntesis de lo que ha sido la plástica gallega durante los últimos 200 años. Tanto en pintura como en escultura. Por ello, todo aquel que tenga interés de conocer los grandes artistas de Galicia tiene una cita obligada en la praza do Toural de Santiago de Compostela.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “Proscenio” do artista Xurxo Martiño, que permanecerá aberta ata o 9 de Decembro do presente ano.

Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña. 1964) conta cunha longa traxectoria de exposicións tanto individuais como colectivas, así como numerosos premios. En 1988 recibe o Premio no Certame de Arte Xove de Vigo; en 1991 outórganlle un Premio-adquisición no II Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo; en 1994 consegue o Primeiro premio no I Certame de Artes Plásticas José Malvar para Novos Valores; en 1996 volve ser galardoado cun Premio-adquisición no IV Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo e en 1996 entréganlle o Primeiro premio no 13 Certame de Pintura do Concello de Cambre. Á súa vez, participou en diversas feiras como ARCO e Espacio Atlántico, e a súa obra está en importantes coleccións, por exemplo na Colección Novacaixagalicia, no Consello de Contas de Galicia ou na do Concello de Santiago, entre outras.
Xurxo Martiño expón na Galería Espacio48 a súa obra máis recente, formada por pezas de pequeno e mediano formato, onde volve sobre a súa habitual temática, a da paisaxe arquitectónica, aínda que reinventándoa. Deste xeito, introduce novos elementos técnicos e formais, renovando a súa maneira de proceder, con cores cada vez máis claras, xogando co contraste do branco e o negro, pero ao mesmo tempo empregando o contrario nalgúns casos, múltiples e brillantes cores, volvendo xerar o efecto mosaico tan característico da súa obra dos últimos tempos.
Por outra banda, cada vez atopamos máis “intromisións” na súa pintura, aparecendo elementos inusuais como grandes perforacións, números en relevo e cableados diversos. Estes novos elementos que van xurdindo nas súas obras outórganlle ao espectador a capacidade momentánea de atravesar a superficie para escudriñar entre bastidores, ou máis ben -tal e como recolle o título da mostra-, observar dende o proscenio, un punto intermedio pero próximo e inmediato, tan preto do esceario que permite apreciar todos os detalles da obra. Un lugar aberto que ao mesmo tempo serve de marco que rodea a escea e convida a traspasala, como unha especie de porta ou de xanela, que á súa vez estaría en consonancia coa realidade que adopta representar Martiño: portas, xanelas, escaleiras e edificios con historias que contar.
É, por tanto, unha nova invitación a participar no diálogo de ausencias e presenzas que retrata e ademais permite rebuscar no transfondo dos cadros dun artista sempre tan interesado en mostrar o que hai debaixo da superficie pintada.

A Zona C inaugura 'Cal e canto', unha acción artística que plantexa o estado de reflexión dunha persoa doente tras a morte dalguén moi cercano. A acción consiste en ir pintando o chan, dun xeito calmado e íntimo que vai entretexendo os pensamentos. Unha instalación que queda como residuo da acción que se desenvolve no acto de apertura que se celebrará o venres 21 ás 20 h.

A performer vestida con atavio negro de corte clásico percorre a estancia, no seu peito leva unha videocámara incorporada que filma e reproduce nunha pantalla, e en tempo real, o que acontece: A saia alóngase e vai cubrindo a estancia cun velo negro, a cámara será a que desde o seu peito rexistre a acción das súas mans. A artista disponse a manchar trapos unha e outra vez en palanganas cheas de tinte, e avanza aos poucos debuxando o chan mentras borra cos seus xeonllos o traballo feito.

O vídeo será rexistro e tamén testemuño da acción. A sala é tomada por metros de puntillas e volantes que debuxan a arquitectura da estancia.

Batbirulau é un colectivo, creado en Compostela no ano 2007, que traballa sobre ideas que comezan a forxarse en paredes cheas de papeluchos inservibles aínda que vitais para poñer cada idea individual ao servizo dunha idea común que se consagra ao traballo en equipo.

Ata comezos do mes de novembro, a Asociación de Artes A Travesa acolle unha exposición de pintura do artista galego Deli Sánchez, unha mostra que ten como tema principal as paisaxes de Galicia.

A sala Metro acolle ata mediados do mes de novembro a nova exposición do escultor silledense Fernando Cano, unha mostra que leva por título 'De rerum natura' e na que se mesturan o recordo fotográfico dalgúns dos seus traballos coa presenza plástica doutros.

O Taller Colectivo de Arte A Travesa acolle unha exposición de traballos do artista Mariano Casas.

Con motivo do X aniversario da declaración da muralla de Lugo como Patrimonio da Humanidade, a Área de Cultura da Deputación de Lugo e o Museo Provincial promoveron en 2010 a exposición itinerante 'The Wall / A Muralla', con fotografías de Peter Schneider, que reflicte este legado monumental romano que se insire no urbanismo da cidade e constitúe un eixo lúdico e social da comunidade.

A mostra presenta esas calidades que, ao longo de mil oitocentos anos, foron engalanando a muralla, visible e accesible, pero tamén descoñecida, delimitadora dun espazo urbano e tamén integradora como un cordón que cingue o casco monumental co máis contemporáneo.

Peter Schneider (Frankfurt, Alemaña) coñeceu Galicia como turista en 1983 e pronto se trasladou a Malpica, para fixar logo a súa residencia en Lugo. Desde 1988 dedícase á fotografía, como freelance de publicidade para editoriais, industria e público en xeral.

A Fundación Eugenio Granell presenta un percorrido pola presenza do reino animal na corrente surrealista e o seu valor como símbolo.

Exposición que manifesta a enorme presenza do reino animal como símbolo no surrelismo, e neste caso a grande presenza que ese ten nas diferentes coleccións da Fundación Granell. A mostra ocupará a maior parte do espazo expositivo da Fundación, e dá fe dos ricos fondos da institución.  Está comisariada por Natalia Fernández, Directora da Fundación Granell.

A nova sala de exposicións do Instituto Europeo Campus Stellae, que promoverá un espazo artístico aberto e plural para mostrar todo tipo de técnicas e tendencias, inaugúrase coa 'O país dos mil castros', obra do fotógrafo alemán Peter Schneider.

O espazo que a galería José Lorenzo posúe en Travesa do Franco acolle ata principios do mes de xaneiro unha exposición de Lugrís Vadillo. A mostra constará de 15 obras das distintas etapas creativas do artista coruñés.

De execución delicada, de miniaturista, con paisaxes inexistentes, submariños ou con navíos e praias en perspectivas imposibles; Lugrís Vadillo constitúe un reclamo sen igual para os amantes da pintura detallista e da literatura fantástica: de Verne a Lovecraft. Cinco tallas de madeira e dúas pezas de metal, antropomorfas e zoomorfas, do escultor Álvaro de la Vega, completan a exposición.
Os asistentes á exposición poderán comprobar como as tendencias intelectuais de Lugrís Vadillo dan continuidade ao surrealismo, un dos movementos de vangarda de maior implantación en España. O percorrido que integran os cadros expostos amosa unha evolución que, con todo, mantén, con firmeza, unha acusada linguaxe propia que o distingue. Así, os tres fondos mariños dun monócromo lirismo, que albergan detalles de miniaturista, enlazan con pezas posteriores onde a musicalidade faise máis explícita ou onde a pintura emerxe cara a superficie. Neses cadros adivíñanse praias infinitas con lúas diúrnas e barcos “enmarcados” a través de arquitecturas irrealizables, de xogos metapictóricos e magrittianos. Neses espazos, Lugrís Vadillo toma unha postura lixeiramente revisionista e trasládanos a un Renacemento surreal onde xoga coa perspectiva científica e, mesmo, coa iconografía relixiosa. Así o manifestan obras como  a virxe dos ollos grandes ou o apóstolo Santiago.

Nado na Coruña en 1942 e fillo do gran artista do mesmo nome, arrinca do mundo maxicista do seu pai, ao que engade identidades exclusivas do surrealismo. Mariño de profesión, abandonou a carreira para adicarse á pintura. Expuxo en España e en Sudamérica, sempre con gran éxito de crítica e público.

O Centro Social Novacaixagalicia presenta unha exposición antolóxica do artista pontevedrés Manuel Pesqueira, un dos últimos representantes da Escola Galega, coincidindo co ano no que se celebra o centenario do seu nacemento. Comisariada por Fernando Vilanova, a mostra reúne un total de 40 obras que foron coidadosamente seleccionadas co obxectivo de ofrecer unha visión global da traxectoria artística de Manuel Pesqueira, desde os seus primeiros pasos nos anos previos á Guerra Civil ata as súas últimas creacións na década dos 80.

A.dfuga, a nova galería de arte contemporánea da rúa do Preguntoiro, inaugura as súas instalacións cunha exposición da artista galega Montse Rego. A mostra, comisariada por Paula Cabaleiro, leva por título 'Shine! Do you mind?' e pode ser visitada ata mediados do mes de decembro.

Partimos dun contexto.
Un contexto onde o sector da produción cultural atópase inmerso nunha crise económica profunda, pero ó mesmo tempo exterioriza unha debacle autónoma en canto a metodoloxías e sistemas de xestión, que fan do noso mercado da arte contemporánea unha burbulla que discorre á marxe dunha sociedade á beira do abismo.
Para darlle máis énfase a esta situación dramática, a produción cultural non xerou un sector propio, senón que son sectores precarios que alternan a condición de traballadores creativos con outros sectores. Ademais, agora se empurra á disgregación/atomización do traballo (autónomo, freelance) co grado de soidade, individualismo/competitividade que implica.

Precisamos novas fórmulas.
A capacidade de pensamento e acción debe repensarse en novos formatos que escapan de disciplinas e identidades fixas (na produción, na investigación, na pedagoxía, na exhibición e na comunicación). Propostas de produción artística e cultural que se desenrolen a través de novas formas de facer así coma da reactivación crítica de outras do pasado. A arte comeza a atopar plataformas de supervivencia en espazos alternativos de colaboración entre creadores e técnicos, espazo de intercambio de información, contactos, problematización, creación/experimentación. E todo elo enmarcado na busca de novos paradigmas de acción pública, política e de transformación social radical da estrutura social capitalista.
Por outro lado é importante a reflexión/revisión permanente sobre a relación coas institucións, máis nun país como España que ten unha arte que vai da man destes mecanismos, estatais na súa maior parte. Correríamos en caso contrario o perigo de xerar conceptos/experiencias baleiras/románticas ata contraditorias/incoherentes. A chave está no proceso, na preservación da súa autonomía, eludindo mecanismos ríxidos, debendo ser procesos vivos que se reconvirtan y reinventen día a día.
Neste nervioso caldo de cultivo, a nosa tarefa –como artistas, xestores, críticos, profesores e estudantes– consiste en reanimar a imaxinación social, sometida pola máquina publicitaria e limitada polo dogma económico. Convidamos ós artistas a imaxinar un futuro libre do dogma da época escurantista da especulación financeira.
E é neste momento socialmente significativo, cando Montse Rego realiza un punto de inflexión na súa traxectoria artística. Na cidade onde reside, e na que expuxo en múltiples ocasións, a súa obra vólvese espacial, efémera, ó mesmo tempo que desata un forte contido crítico. O carácter de instalación é unha parte constitutiva da mesma e fai referencia á natureza específica do vínculo entre un plantexamento efémero de intervención e unha proposta estática.
Presenza, temporalidade, espazo e experiencia conflúen en Shine!Do you mind?, onde o xesto da artista luguesa rexistra unha voz analítica, adoptando unha linguaxe urbana e colectiva.
A materia articúlase texto, e a palabra preséntase coma materia dúctil e corpórea, que invade as paredes do espazo. Os muros dótanse dun discurso crítico cara o mercado da arte; uns muros que, a súa vez, son contedor das fórmulas de dito sistema.
A.dFuga convértese temporalmente, a través da intervención espacial e específica, nun axente de identificación, recoñecéndose e recoñecendo o seu contexto, transformándose nun lugar para situar parámetros conceptuais que propoñen un discurso cómplice cando Montse Rego o reinterpreta.

Por sétimo ano, e tras o éxito obtido en anteriores edicións, o Auditorio de Galicia expón os traballos dos artistas seleccionados nesta convocatoria xa consolidada como cita de prestixio para os novos valores no panorama da arte galega.

Gañador: Federico Vladimir Strate Perdizc co vídeo ‘Henry Hudson e o seu fillo’.
Accesit: Horacio González Diéguez coa instalación ‘Sen título’; Christian García Bello, co traballo ‘Todo ardió luminoso, pero no es suficiente’; Josetxu F. Cárcamo coa obra ‘El mentiroso de mi vecino’; e Jacobo Bugarín, coa instalación  ‘Sen título’.

Estes premios comezaron a celebrarse no ano 2001 nun momento en que os creadores do noso país tiñan escasas oportunidades de apoios económicos e institucionais que lle permitisen traballar nos seus proxectos. Asentados e moi queridos dentro do panorama artístico galego nesta edición estiveron dirixidos aos nados en Galicia e aos residentes menores de 40 anos a 31 de decembro de 2011. Tiveron que presentar unha obra orixinal e inédita e de entre todos os presentados o xurado elixiu 40 que son os que poderemos ver nesta exposición. O premiado levará 6.500 euros mentres que os accésits, 1.500 euros cada un. Ademais, hai un Premio do Público que elixiran os visitantes da exposición e que está valorado en 1.200 euros.

O xurado de expertos, diferente en cada convocatoria, selecciona tanto as obras que forman parte da exposición e da publicación como os premios con dotación económica. Neste ano 2011 formaron parte do xurado: Isaac Díaz Pardo, artista e empresario; David Chao Castro, crítico e profesor de Historia da Arte, Facultade de Xeografía e Historia, USC; Silvia García, vicedecana da Facultade de Belas Artes de Pontevedra; Agar Ledo Arias, Responsable de exposicións do Marco, Museo de Arte Contemporánea de Vigo; Miguel von Hafe, director Centro Galego de Arte Contemporánea, CGAC; e o director-xerente do Auditorio de Galicia, José Víctor Carou.

Os artistas seleccionados nesta edición son: Hugo Aldatz Alonso / Fruela Alonso / Carlos Álvarez / Begoña Ante / Misha Bies Golas / María Blanco / Jacobo Bugarín / Miriam Cartagena / Rosendo Cid / Marcos Covelo-M8K8 / Culture Workers / Manuel Eirís / Josetxu F. Cárcamo / Tamara Feijoo / Carla Fernández Andrade / Iván Ferreiro / Marta Fortes / Iván Franco / Lúa Gándara / Christian García Bello / Ignacio García Gómez del Valle / Lucía García Rey / Amaya González / Horacio González Diéguez / Enrique Lista / Noemí Lorenzo / Carlos Maciá / Jesús Madriñán / Joan Morera / Antía Moure / Álvaro Negro / Gemma Pardo / Lois Patiño / Cillas Seyde / Federico Vladimir Strate Pezdirc / Ismael Teira / Mauro Trastoy / Edu Valiña / Juan Varela / Verónica Vicente.

A galería José Lorenzo exhibe ata mediados do mes de xaneiro 'Natureza Viva', unha mostra na que o grupo Uno & Uno, composto por Jaime Trigo e Canedo, presenta as súas creacións escultóricas máis recentes.

O conxunto das obras conforma un bosque escultórico e, desa contorna lírica, contaxiarase cada vez máis o espectador ao contemplar cada peza por separado. Cargada dun gran poder visual, “Naturaleza Viva” privilexia ao espectador coa estimulante tarefa de interpretar aquilo que os artistas tratan de expresar.

A beleza natural da madeira é enriquecida co toque persoal dos artistas, recorrendo a dinámicas láminas de metal. Nalgunhas das esculturas serpentean ao redor da madeira, noutras a traspasan con refinada e airosa xeometría, algunhas obras son estilizadas e  case antropomorfas;  os troncos, a través dese recurso, parecen deambular, outros mesmo danzan. Doutra banda, a textura da madeira, o modo en que as curvaturas da  cortiza se contorsionan  de maneira fortuíta, resulta obviamente belo pero é tamén unha demostración de enérxica resistencia coa que dialogar. Tal e como di Antía Cedrón: “en cada perspectiva dunha obra achamos unha resposta,  a pesar de que, quizais, o tempo de formulación da pregunta aínda non chegou”.

A relación entre madeira e metal é equivalente  á dos dous artistas que forman Un & Uno. O resultado final é armónico e vigoroso. Jaime Trigo é un artista seguro e os seus máis de corenta anos no mundo da arte veñen avalados por un completo currículo. Canedo é un destro metalista, rigoroso e exacto, que domina un léxico técnico e comprende cumplidamente a linguaxe de Jaime. Ambos se complementan e crean unha arte conxunta, porque a pesar das súas desavinzas atoparon o seu vínculo no plano abstracto. Son os autores dunha obra que é bela non só no seu resultado senón na súa formulación. Por iso só queda recomendar unha visita á exposición da galería José Lorenzo. O espectador, outra vez en palabras de Antía Cedrón, “poderá achar nas obras  expostas unha arte sincera e empática, un bosque de belas metáforas”.

Durante o mes de decembro, a nova pintora coruñesa Beatriz Seijo, gañadora de diversos certames, amosa na Biblioteca Pública Ánxel Casal unha colección dos seus mellores traballos.

As paredes da Galería Caroní vístense cunha colección de obras pictóricas de Manuel Suárez, artista coruñés que presenta 'Axifugo, Axipeta,'. Baixo ese nome nace un conxunto de obras abstractas, cadros realizados con técnica mixta sobre táboa, lenzo e papel, onde mandan os acrílicos. Unha colección na que destacan os tons brancos, negros e dourados.

Manuel Suárez, nacido na Coruña en 1972, comezou a súa carreira no 93. Inicialmente autodidacta, despois formouse nos obradoiros de Marta Pardo de Vera e Antón García Patiño. Tamén estudou seis anos na escola de Pablo Picasso. Conta con varios premios, entre eles o de Renfe ao conxunto da súa obra, e mencións de honra e cunha vintena de exposicións individuais, así como outras tantas colectivas, por toda España. Aínda que nos seus inicios optou por unha parte figurativa expresionista, agora está centrado na abstracción.
Suárez di que "a pintura-pintura é algo que entrou na miña vida por casualidade e que, como o auténtico amor, cae a chumbo e se enraíza ao instante... Encóntrome dividido en dous campos: a abstracción e a figuración, para min só as separa unha mera execución. É todo a mesma busca, no fondo non me divide, necesito ás dúas e non se disputan. As dúas lévanme ao mesmo: a conseguir ese nu no que te encontras cando a xente as observa, me observa... é incrible: ti estas aí coas túas vísceras ao aire e ás veces créase ese espazo no que o espectador chega a tomar mesmo o pulso dos teus tecidos máis brandos".

O hotel Porta do Camiño exhibe ata mediados do mes de xaneiro unha exposición do pintor e arquitecto ourensán Alfonso Legido na que se poderán contemplar pinturas abstractas, grafías non occidentais e animais, nunha obra que vincula o primitivo coa arte de vangarda.

Na mostra poderanse ver pinturas abstractas, grafías non occidentais e animais totémicos, de profunda tradición iconográfica, que parecen vincular a arte prehistórica coa vangarda. Dentro da súa variedade temática existe unha gran cohesión estilística entre os diferentes cadros da exposición. Isto débese, principalmente, á técnica tan persoal que posúe o artista cunha factura tan matérica, tan plástica e empastada.

En diversas pezas, Alfonso Legido recorre a unha xeometría circular de tratamento levemente informalista; cunha imprimación pastosa, crebada e moi expresiva. Unha abstracción máis libre, menos vinculada a formas esenciais, pódese contemplar noutras obras onde o artista alcanza a máxima sobriedade en tonalidades claras, case uniformes. Con todo, estes cadros non perden un chisco de expresividade grazas á enerxía que emana da materia.

Dacabalo entre a figuración e a abstracción están os seus lenzos con animais nunha reflexión entre o pasado e o presente, tan afastado e á vez tan próximo. Duns fondos case planos sobresaen, con forza, peces, bisontes e sarabanduxas, de texturas tanxibles, que parecen o resultado dunha concreción evolutiva de formas indefinidas.
A exposición é, en termos xerais, un diálogo entre pasado e presente, entre xeometría e inconcreción, entre preciso e inexacto e, por último, entre escritura e pintura. Dúas das súas pezas, onde se representan grafías non occidentais, convídannos a esta interesante reflexión.

Alfonso Legido Mariño (Ourense, 1970) é un artista moi relacionado, desde sempre, coa pintura. Emparentado coa pintora Ana Legido e vinculado, por extensión, ao esposo desta e á súa filla, os tamén pintores Fernando e Marieta Quesada, sempre mostrou interese por esta arte. Entre as súas exposicións destacan entre outras, o IV Certame de Artes Plásticas “José Lapayese Bruna” (Teruel, 2002) ou a Exposición Galicia Arte (Ourense, 2002). Así mesmo, recibiu o premio Gambrinus (Ourense, 2001).

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'Vírgenes descuidadas' do artista galego Roberto González Fernández, que permanecerá aberta ata o 27 de xaneiro.

Roberto González Fernández (Monforte de Lemos, 1948) estuda na Escola de BB.AA. de San Fernando de Madrid entre 1969 e 1974. Tres anos despois trasládase a Edimburgo, lugar que se converterá nun dos escenarios fundamentais da súa vida e obra -xa que reside e traballa dende 1982 entre a capital escocesa e Madrid-, sen perder o contacto coa súa Galicia natal, onde realiza diversas exposicións. En 1984 recibe unha bolsa da “The New York Foundation for the Arts”. A súa traxectoria é moi prolífica, con múltiples mostras individuais e colectivas. En 2007 levouse a cabo a exposición antolóxica “Punto e Seguido” presentada no Centro Torrente Ballester de Ferrol, onde se exhibiron unhas trescentas obras do seu amplo catálogo que abarcaban un período de corenta anos de traballo.
A súa obra forma parte de importantes coleccións galegas (Centro Galego de Arte Contemporánea, Colección Caixanova, Deputación da Coruña e Museo de Belas Artes da Coruña), escocesas (Edinburgh City Art Center, Museo Hunterian e Museo Kelvingrove en Glasgow) e españolas (Fundación Argentaria e Comunidade de Madrid), así como outros centros de arte no mundo (Colección Forbes de Nova York e Museo Vitoria & Albert de Londres), entre
outras.

En 'Vírgenes descuidadas' Roberto González Fernández aborda un tema delicado e por desgraza de máxima actualidade, o da violencia de xénero. Neste grupo de (ata o momento) oito
óleos sobre lenzo, aparece a muller representada pola cabeza dunha Virxe do século XVIII,
alzada por unha man masculina. Con isto pretende facer un alegato contra a violencia machista
e retratar á muller dominada pero ao mesmo tempo preparada xa para a súa liberación. Así,
cada unha delas aparece acompañada dun contido alegórico positivo: unha hipopótamo como
símbolo da maternidade na mitoloxía exipcia, o coral como protección no Renacemento ou a
loba que aleita a Rómulo e Remo nas orixes de Roma como fonte de vida, elementos todos eles
claramente esperanzadores.
Complementan os óleos catro fotografías dixitais de gran formato sobre a mesma temática, así
como unha mostra de pequenos foto-collages compostos por fotografía dixital intervida polo
artista.

Obras sobre papel de Miró, Chillida, Tapies, Seoane ou Nóvoa, así como carpetas de obra gráfica de Castelao, Otero Pedrayo ou Celso Emilio Ferreiro, entre outros, estarán expostos e á venda no Salón Olivo do Araguaney Gran Hotel ata o día 22 de decembro.

Trátase dunha colección particular de obras, da que é propietario Atilano M. Morandeira e quen expón en representación da Serpe Edicións.
O Araguaney Gran Hotel será o lugar onde se reúnan máis de medio centenar de obras de grandes mestres contemporáneos como M. Valdés ou Seoane, así como dos máximos expoñentes da pintura cubana como Wifredo Lam, Amelia Peláez ou Portocarrero.

A Asociación de Artes A Travesa, grupo de arte multidisciplinar, onde debuxantes, pintores, gravadores, fotógrafos, escultores e escritores se xuntan nun obradoiro colectivo de arte, presenta ata mediados do mes de xaneiro unha orixinal mostra na que os artistas do colectivo A Travesa decoran cadanseu paraugas.

O Taller colectivo de arte A Travesa, situado na Rúa Travesa 17, de Santiago de Compostela,  é un espazo onde artistas e público se atoparán nun xeito diferente ao que estamos afeitos, pois é intención do grupo achegar ó público as diferentes sensibilidades de xeito natural e humano.

O obradoiro dispón de sala de exposicións cun enfoque totalmente distinto ás salas convencionais, frías e deshumanizadas. O visitante poderá tomar un café, ler un libro, prensa, ou publicacións diversas, sentado cómodamente nunha butaca, todo de xeito gratuíto (incluído o café) e disporá tamén de wifi, para aqueles que así o precisen, mentres gozan dunha mostra individual de calquera dos membros do colectivo A Travesa.

A Galería Metro inaugura a exposición 'El amor... en un coche bomba' do artista ferrolano Suso Basterrechea, licenciado en Belas Artes pola Universidade de Sevilla. Na súa primeira exposición individual en Compostela presentará unha serie de debuxos concibidos como conxunto, expostos en formato acumulativo, conformando un discurso complexo, irónico e confuso.

Inspirados na historia da arte contemporánea, na realidade social e política e en pasaxes autobiográficas, a maioría dos traballos están realizados con tinta, témpera e esmalte sobre papel e acompañarase de pintura mural, escultura e instalación.

O acto de inauguración desta exposición contará cunha actuación da nova acordeonista francesa Lolita Delmonteil.

Suso Basterrechea representará á Galería Metro na próxima edición de ART MADRID que se celebrará do 16 ao 19 de febreiro no Pavillón de Cristal da Casa de Campo de Madrid.

A galería de exposicións do Araguaney Gran Hotel acolle ata mediados do mes de febreiro unha mostra de pintura do artista Sánchez Gallego. A exposición está composta por unha serie de óleos sobre tea entre os que destacan o mar, as paisaxes naturais e diferentes vistas da cidade de Santiago de Compostela.

No respectivo ao seu estilo pictórico, Sánchez Gallego combina a mestría do seu debuxo preciso e impecable, coa graza incisiva da técnica impresionista. Liñas cun deseño recreativo combínanse con pinceladas curtas e de cores sobrias na súa obra artística.

Son óleos nos que predominan os grises das pedras e montañas, as gamas azuis dos ceos, os verdes das augas mariñas…

Sánchez Galego é un pintor de Padrón, con estudos de Belas Artes, e que ós seus 76 anos de idade, continúa pintando e expoñendo as súas creacións.
 
A súa primeira exposición foi no ano 1968, en Sevilla. Dende entón expuxo en diferentes lugares do mundo. En 1972 os seus cadros viaxaron ata a sala de exposicións dun hotel de Suíza. Tamén mostrou a súa obra en galerías de arte da Coruña, Vigo, Ferrol, Pontevedra… e como non, en Santiago de Compostela, onde colgou os seus cadros no Círculo Mercantil, na Sala de exposicións de Caixa Galicia, na Sala de Exposicións de Caixa Postal e na Galería de Arte José Lorenzo.

En 2010 incluiuse unha obra de Sánchez Gallego na exposición conmemorativa dos 20 anos do Xacobeo, que representaba un dos tres camiños de peregrinaxe, o portugués. Tamén confeccionou, por encargo da Xunta de Galicia, tres dos grandes murais e dípticos que anunciaron os Xacobeos de 1993, 1999 e 2004. Ademáis, diversos organismos oficiais adquiriron algunhas das súas obras. O Parlamento de Galicia, o Concello de Padrón e o da Pobra do Caramiñal, entre outros, posúen varios óleos de Sánchez Gallego.

Durante o mes de febreiro, a galería José Lorenzo, na Travesa do Franco, exhibe 16 obras de Castelao, Arturo Souto e Guerreiro, entre outros, para levar a cabo unha reflexión sobre o retrato e a paisaxe en Galicia.

A exposición do Franco ten unha formulación conceptual. Alí pódense distinguir tres zonas. En primeiro lugar, atopámonos con cinco pezas que convidan ó espectador a reflexionar sobre o xénero do retrato. Con todo, son moi diferentes entre sí. Tanto na súa temática, que nuns é intimista como no cadro de Julia Minguillón, noutro relixioso, pero tamén os hai cun enfoque máis costumista como se pode ver na obra de Arturo Souto e, mesmo, cun transfondo de denuncia social; tal é o caso da pintura de Castelao. As técnicas, así mesmo, varían duns a outros lenzos: do preciso debuxo do renacemento tardío á factura desfeita que rende culto aos modos impresionistas.

En segundo lugar, outra serie de obras dan continuidade ao discurso expositivo. Neste caso, trátase de paisaxes; rurais e urbanos, do agro e do mar, onde os diferentes artistas recorren a outras tantas solucións compositivas e técnicas que van de modos decimonónicos (o realismo e o impresionismo), pasando pola vangarda histórica como ocorre con Carlos Maside, especialmente nas súas canles máis figurativas, até chegar ao hiperrealismo de Guerreiro.

O itinerario conclúe coa disolución da paisaxe en modos máis recentes, non figurativos, nunha suave transición cara ao triunfo da cor e da pintura abstracta que se pode contemplar no poderoso lenzo de Chelín.

A galería de arte contemporánea José Lorenzo, na praza do Toural, presenta unha nova exposición colectiva, con destacadas obras da arte galega. A mostra contén destacadas pezas escultóricas, de Acuña a Xoán Piñeiro, e pinturas que van do rexionalismo de Sotomayor á vangarda de Urbano Lugrís ou José Frau. A entrada é de balde e estará aberta ao público durante todo o mes de febreiro.

Xoán Piñeiro e Acuña contan cunha sala propia cada un deles. Do primeiro pódese contemplar un mundo de formas curvas, con oquedades, onde pedra e bronce combínanse nun fértil diálogo entre abstracción e figuración. De Acuña pódense ver unhas esculturas apegadas aos modos realistas con repertorio de escenas populares ou relixiosas de gran beleza. Manuel Coia é outro dos escultores destacados na mostra da praza do Toural, cuxo tratamento da madeira e o concepto expresionista da forma faino inconfundible.

Con todo, non é de menor calado o protagonismo da pintura na exposición do Toural, con sobresaintes exemplos da vangarda galega. Un impactante lenzo, dun fondo mariño de Urbano Lugrís González, combina maxistralmente goticismo e surrealismo. Este movemento está presente nunha obra de Eugenio Fernández Granell, de forte carga visceral e antropolóxica. Doutra banda, tamén se pode observar como a ensinanza do cubismo e a mellor tradición costumista fúndense nas pinturas de Maside  e Manuel Torres. En contraposición a este proceder construtivo áchase o modo fauve, expresionista e de mancha vigorosa dun lenzo de José Frau. Anterior a todos estes pintores é o espléndido debuxo de acertada composición de Julio Prieto Nespereira e o soberbio nú de Álvarez de Sotomayor, que amplían a exposición.

Completan a mostra da praza do Toural outros importantes nomes da arte galego. Como Víctor Casas cunha obra íntima, lírica, de vaga figuración; María Antonia Dans cunha paisaxe bucólica, sinxela e de xeometría elemental e as esculturas de Ferreiro Badía.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'La voluntad no lo es todo', unha mostra do traballo do artista Santi Jiménez, que permanecerá aberta ata finais do mes de marzo.

Santi Jiménez (Santiago de Compostela, 1979) licenzase en Belas Artes pola Universidade de
Vigo, na especialidade de Escultura no ano 2002. Comeza a súa andadura artística investigando
en cuestións de xénero, cunha fotografía provocativa e provocadora como base, para pasar a
elaborar fotocollages transgresores e ir progresivamente desembocando no emprego das novas
tecnoloxías como medio de expresión, levando a cabo pezas dixitais traballadas virtualmente
aínda que ao mesmo tempo dun xeito moi persoal, cunha proximidade evidente ao debuxo na
súa concepción máis tradicional, pero dende unha perspectiva moi actual.
No ano 2005 é premiado cun Accésit do IV Premio Auditorio de Galicia de Novos Artistas de
Santiago de Compostela, o que determina o seu devir no ámbito artístico. A súa traxectoria está
salpicada de mostras individuais de gran forza como a súa intervención “Sin la menor idea”, no
Espazo InSitu da Fundación Eugenio Granell de Santiago de Compostela no ano 2007; “El
ladrón de atardeceres” na Galería Espacio48 no mesmo ano, ou “Albergues transitorios” na Zona
“C” do Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela en 2008. Á súa vez, a súa obra formou
parte de múltiples mostras colectivas en galerías, museos, feiras ou certames, tanto en Galicia e
España como no estranxeiro.

En “La voluntad no lo es todo” Santi Jiménez presenta unha proposta moi persoal, cargada dun
lirismo extremo e, ante todo, moi coidada e esencial. Renuncia o artista ao superfluo, evitando
caer en excesos innecesarios que só servirían para recargar unha realidade xa de seu saturada.
Así, trae a colación sen poder evitalo uns sentimentos que alberga toda unha xeración á que
pertence, que ante a vida tan complexa e surrealista que lle tocou vivir, se reinventa e non se
detén ante as adversidades, manifestando a súa desolación e intranquilidade, pero tamén
demostrando a procura continua dunha solución. Unha solución que non pasa só pola vontade,
se non tamén polo máximo esforzo, algo que se traduce nunha consumada meticulosidade, un
perfeccionismo moi evidente, unha meditada composición, unha estudada selección cromática e,
en definitiva, nun virtuosismo de tal alcance que nos revela algo moi interesante: que o artista
non se rendeu.

Na Galería Espacio48 preséntanse polo tanto as súas últimas pezas, unha serie de debuxos
dixitais cunha forte mensaxe reivindicativa, pero ao mesmo tempo tremendamente poéticos e
desposuídos de todo artificio, sen atisbo de desesperación, a través dunha expresión privada por
completo de bagatelas, irónica e audaz; suxerente ata o extremo en que as súas representacións
dinnos máis polo que ocultan que polo que mostran abertamente.

Ata mediados do mes de marzo, a Igrexa da Universidade acolle a mostra colectiva '73 x 73 x 273 - A irmá do sono', unha exposición itinerante organizada pola USC e a Deputación de Lugo na que 27 artistas ofrecen a súa particular visión sobre o fenómeno da morte.

O título alude ás medidas estándar dun nicho de enterramento. A irmá do sono é a morte, un tema consubstancial á vida sen cuxa existencia non tería razón de ser. A localización elixida non podía ser máis apropiada. As igrexas foron durante séculos lugar de enterramento e precisamente esta mostra preséntase en Santiago, cidade erixida sobre o leito apostólico. A súa outra sede é a igrexa de Santa María de Lugo.

Preséntase unha exposición coral de 27 artistas que abordan de xeito directo ou tanxencial un feito que dá motivo á reflexión a medida que transcorre o tempo.

ARTISTAS PARTICIPANTES

- Antón Lamazares alude ao ámbito eclesial como lugar de emoción, bulicio e choro en "E fai frío no lume".
- O maximalismo de Paco Pestana ensambla elementos dispares que conforman o libro da vida. Rituais de sacrificio pasados.
- Eduardo Valiña escenifica os restos dunha matanza, metáfora dunha perdida tanto física coma cultural, espiritual e social.
- Pamen Pereira, na capela coa súa videoinstalación reflexiona sobre a fraxilidade da existencia e o amor máis alá da morte.
- A instalación de Ana Soler alude ao estado de medo permanente, a ameaza ante a morte sobrevida en calquera instante.
- As esculturas de Paulo Neves dialogan coas vetas de árbores centenarias para darlles nova vida e brio.
- O vídeo de chan de Ignacio Pardo, corpo bañado en líquido amniótico, alude á coñecida expresión de 'Nacemento e mortalla do ceo baixan'.
- Xurxo Oro Claro manipula con ollos artísticos problemas pesados que sacoden a sociedade, como os inmigrantes e o maltrato infantil.
- Xaquín Chaves centrouse a nivel pictórico sobre feitos lutuosos, tratados a xeito de réquiems sobre persoas próximas e queridas.
- Álvaro de la Vega achega unha gravata de tea metálica negra embutida en chaqueta con orla na manga, como atributo dunha época.
- O díptico fotográfico de Fernando Páez, 'Celas', traduce a condición de cada ser como cazador ou cazado. Traballo autobiográfico e emocional.
- Xurxo Lobato percorreu camposantos para revivir prácticas ancestrais. Co seu santoral 'Paixón' revive o sentimento relixioso que lograron grandes artífices da imaxinaría barroca.
- Baixo a cúpula, Cristian Villamide instala unha árbore morta coa intención de preservalo recreando con ironía unha posible resurrección.
- A idea da viaxe e da bagaxe como tránsito necesario á morte, o gran circo do mundo é o que presenta Roberto González Fernández.
- David Trullo idea imaxes de morte e resurrección social e política. Intérnase en cemiterios para profanar mausoleos e erixir novos heroes.
- Mónica Alonso idea a última morada, un modelo de urna funeraria elixido polo propio usuario cos atributos que o identificaron en vida ou que formaron parte do seu ámbito.
- Ramón Conde relaciona a "morte" co tema do eterno retorno, caracterizada nunha maternidade totalmente estraña á iconografía tradicional.
- Manuel Sendón, deixa constancia das diferentes maneiras de concibir a morte no rural e o urbano. Presenta necrolóxicas de gran potencial plástico.
- Fran Herbello achégase ao imaxinario mariño nunha homenaxe aos pescadores mortos nun naufraxio.
- Victoria Diehl fai un traballo ao alimón con Susana Cendán titulado "Carmencita", seducidas ambas as dúas pola lenda dunha nena morta.
- Andrea Costas aborda o paso do tempo e a intimidade. Trata as idades do home e rende homenaxe á súa avoa.
- O minimalismo das táboas de Teo Soriano comungan coa exuberancia do retablo barroco da igrexa, choque visual e emocional.
- Xulio Gil e o seu "Fénix"; idea de vida despois da morte, concepto de resurrección indeterminista.
- A cámara de Antonio Blanco viaxa no tempo ao antigo Exipto, con "Vixilia". Homenaxe á antiga civilización nacida nas marxes do Nilo.
- Montse Rego comunga co cemiterio de Fisterra, de César Portela, para intentar acariciar e comprender a inexorable morte.
- O enorme lenzo de Ruth Massó ao abandonar o recinto aborda o tema clásico de vanitas aderezado co toque de fantasía e humor.
- Fernando Yánez busca a idea do irracional e descoñecido, asociado á idea de finitude. Establece unha ponte entre o divino e o humano.

En resumo: vinte e sete fórmulas artísticas doutros tantos autores sobre un tema practicamente inédito en espazos expositivos de Galicia.

O artista multidisciplinar vigués Din Matamoro, que emprega todo tipo de materiais nas súas obras, amosa ata mediados do mes de marzo unha colección do seu traballo máis recente na Galería Trinta.

"Comecei en Madrid nos anos oitenta. Era moi novo. Recordo a necesidade de expresarme, de traducir a realidade facendo un alto para sorprenderme coas cousas mínimas como a luz ao mover o verde das follas ou a monumentalidade das nubes... os debuxos das formas, o imaxinado, o grandioso... "

"Coñecín a pintura mirando os mestres e enganchoume de tal maneira que aínda me retén nun estado de hipnose, sen poder saír do obradoiro. Pintar para seguir lentamente pintando, sorpresivamente acelerando o tempo, un cadro tras outro e, co último, un descubrimento. Un día pecharei o obradoiro por un tempo e lanzarei a chave ao mar".

"Creo na individualidade e peculiaridade do artista. Gústame que o meu traballo sexa un reto sendo consciente de que algúns cambios poden ser perigosos aínda que tamén valentes. Sabendo que en esencia seguirás sendo o mesmo aínda que os días pasen, o corpo cambie e a mente evolucione".

"Das pezas nas que traballo actualmente a cor xorde tímida das entrañas do branco para descubrir lentamente os seus segredos. Nalgún caso pode parecer luz proxectada sobre a superficie pictórica. Dalgún xeito é como perderse nunha néboa espesa de cor onde a mirada encontra outros matices: a luz nua que borra a forma e mostra o difuso, a cor que latexa e que se expande".

Gústame que a miña mirada traspase a obra e non rebote nela. Do mesmo modo me encantaría que o espectador descubrise o ruído interno que está detrás do aparente silencio externo dos cadros que conforman a miña exposición".

Guillermo Lourido presenta na Galería Caroní as súas últimas creacións escultóricas, unha serie de obras realizadas en madeira e cerámica.

Trátase dunha serie composta por esculturas realizadas en madeira, dúas máscaras de cerámica e un cadro, na que Guillermo Lourido utiliza a escala e a propoción en cada unha das creacións. O artista traballou de forma directa sobre os materiais que se poden ver na mostra, empregando ferramentas tan elementais como o machado, os formóns, gubias, estucos... algunhas delas mesmo foron expresamente elaboradas para elaborar unha peza concreta. As pezas son todas en madeira, aínda que algunhas levan cor, que o artista utiliza como complemento e para darlle expresividade á obra.

Guillermo Lourido confesa que "dende o punto de vista artístico interésame a expresión, a forza de cada peza e a provocación". Dende o punto de vista técnico é un escultor que podería encadrarse dentro do expresionismo.

Con este conxunto de esculturas, entre as que hai pezas de ata 1,80 cm de alto, Guillermo pretende mostrar ao espectador unha "composción de elementos figurativos que tratan de establecer unha comunicación entre eles e o espazo que ocupan e ao mesmo tempo co espectador". De feito comenta dela que "é unha obra que mira aos ollos do espectador. É unha ventá ao outro lado, aos colectivos máis desfavorecidos e aos espazos máis decadentes".

Guillero Lourido é diplomado universitario en Relacións Laborais pola Universidade de Santiago de Compostela, ademais está a cursar estudos na Facultade de Xeografía e Historia e diplomouse en Restauración e Conservación de Bens Culturais pola Universidade de Vigo.

Seres que parecen existir á marxe do intenso ritmo vital actual, mostrándose imperturbables cunha calma en certo sentido sospeitosa e ollando cara o seu interior, son os protagonistas da mostra 'Durmintes' do artista galego Miguel Ángel Vigo. Homes e mulleres que parece que están a camiñar polo delgado fío abismal, mantendo ó equilibrio entre as que son as dúas maiores claves da existencia humana, a vida e a morte, enchen o espazo. Ó mesmo tempo, compartindo nome, xa que durmintes son denominados os elementos transversais ó eixo da vía do tren que serven para manter unidos e a unha distancia fixa os dous raies que a conforman, e gardando certa relación con eles, as pezas de Miguel Ángel, móstranse, como ben indicaba, como os eixos de unión que equilibran e manteñen a unha distancia constante o vivo do inerte, separándose unicamente no preciso intre no que a estabilidade desaparece.

Vigo presenta un percorrido que parte do nacemento, recorre varias etapas da vida e remata na vellez, mostrando que durante toda a existencia humana viaxa a súa par un certo carácter de dúbida e incerteza, que podería dicirse que se atopa relacionado co mundo místico. Segundo Sartre “aceptar morrer por vellez é aceptar que a vida é unha empresa limitada”. Esta cita é recollida en varias ocasións polo artista, e serve de apoio para definir certos aspectos elementais da súa obra. Traballos escultóricos, debuxos e pinturas espállense polo espazo e os muros da galería, creando unha especie de universo paralelo que camiña entre o estado de sono _ representado polos soños_ e o estado de alerta ou tamén chamado de vixilia.

¿Existe realmente ese estado vixil ou realmente cando cremos que estamos espertos é cando máis durmidos nos atopamos? A vixilia pode ser interpretada simplemente como o estado de relación e o momento no cal temos contacto co outro, cos iguais, e no cal se constrúen experiencias e se desenrolan actividades en colaboración. Pero non podemos esquecer que o comportamento que se ten durante ó mesmo non deixa de estar suxeito a certas directrices culturais e sociais pautadas, as cales son adquiridas dende o momento no que se chega a este mundo, e contribúen a contaminar e anular a verdadeira esencia do humano. Perdemos existencia persoal pero ó mesmo tempo pasamos a integrar a existencia colectiva, feito que non podemos obviar no desenrolo da nosa existencia. Somos historia.

¿E non será que xustamente cando durmimos nos encontramos con nós mesmos? ¿Por qué razón son os soños o lugar no que aparecen os temores máis turbadores? ¿Por qué se desatan neles os medos sen ter control deles? Podemos dominar a nosa mente cando estamos espertos pero non mentres durminos. ¿Qué é realmente o que xurde neles? ¿Non se pode percibir nisto certa relación coa loucura? Dise que os loucos non son máis que persoas que non teñen control da mente, falta de control que se produce mentres están espertos, ¿son polo tanto seres que permanecen durmidos en vida? Ou será que son os “cordos” os que realmente se atopan durmidos. Durmidos ante un mundo ó que non se quere ver, ante o cal pechamos os “ollos” e nos sumimos nun profundo sono que nos atrapa dende a infancia, impedíndonos espertar e reaccionar ante o que verdadeiramente somos.

A morte tamén é un dos actores principais nas súas pezas, e neste feito non podemos obviar que sendo Galiza a súa terra natal e estando esta tan arraigada e presente histórica e culturalmente no seu territorio, é unha forte influencia na súa labor. Non obstante é unha morte doce pola que se declina, e transcender a ela logrando a eternidade, propón unha dúbida existencial que o atrae e utiliza como unha vía creadora. Somos conscientes da nosa non-eternidade, sentimos e vivimos con certa liberdade propia, pero sempre poñendo en dúbida o noso ser en si mesmo . “Non somos eternos e por iso a única posibilidade de ser libres é sendo finitos”, esta é a reflexión que artista e comisaria comparten ó respecto.

Estas son algunhas das cuestións ás que o artista padronés apunta para realizar as súas creacións, e as cales lanza ó publico que entra en contacto coas súas obras. Nelas tamén se pode sentir certo carácter crítico enmascarado por medio de retratos con expresións grotescas que acaparan a atención e as miradas dos que observan. Moitas incluso rozan o burlesco, ó cómico _recordando a Baudelaire_ e deixando entrever ese certo aire de loucura que mencionaba baixo as súas impasibles aparencias.

“ A beleza reside no grotesco” tal e como sinalaba James Ensor, e isto pódese observar claramente no traballo deste xoven artista.

BEATRIZ SUÁREZ SAÁ

O artista Erre Mota presenta na Galería Caroní 'Árboles', unha mostra de 18 cadros de pintura abstracta composta por acrílicos sobre tea e acrílicos sobre papel, na que predominan as cores vivas e a presencia da árbore coma o elemento protagonista en cada unha das obras.
 
O traballo actual de Erre Mota, que se inclúe no que se define como pintura abstracta na arte contemporánea, é unha obra eminentemente intuitiva e paixonal. O artista busca na cor e na imperfección unha linguaxe visual autónoma.

Erre Mota nace en 1999 como seudónimo do xornalista Javier Otero Llovo (Santiago de Compostela, 1951), cando decide poñer á venda o que está pintando.
 
Tras catro exposicións en locais de Compostela, outra no Casino de Santiago en 2007, así coma na Galería José Lorenzo nos anos 2008 e 2010, Erre Mota decide expoñer a súa mostra de pintura máis reciente na Galería Caroní.

A primeira tira cómica en galego, viñetas de Camilo Díaz Baliño, de Maside e de Castelao , de Federico Ribas... Unha viaxe única polas orixes dunha arte que hoxe en día vive momentos de esplendor: a banda deseñada. Esta é a proposta da exposición “Orixes do cómic en Galicia” coa que a Cidade da Cultura pretende amosarlle ao público obras orixinais e inéditas de creadores galegos de finais do século XIX e principios do XX, moitas das cales forman parte dos fondos da Biblioteca de Galicia.

Arquivo de Galicia
Comisaria: Rosario Crespo Amado
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

Nun percorrido cronolóxico desde a década de 1880 ata 1960, “Orixes do cómic en Galicia” recolle por primeira vez o traballo de cincuenta ilustradores galegos. Tras un arduo labor de investigación da comisaria Rosario Crespo Amado en hemerotecas, arquivos, museos, bibliotecas e coleccións particulares, “Orixes do cómic en Galicia” presenta historietas publicadas en revistas de contido humorístico ou satírico, xornais e manuscritos inéditos.

Grandes descoñecidos como Gerardo Castaño ou Lino González Rubido mistúranse con destacadas figuras da ilustración como José María Cao, Manuel Bujados, Manuel Torres, Federico Ribas, Máximo Ramos, Camilo Díaz Baliño, Castelao, Maside... e con Eduardo Blanco Amor e Ramón Cabanillas como guionistas. Un percorrido pola historia do cómic galego e tamén da traxectoria profesional dos creadores gráficos que traballaron en Galicia e tamén noutros ámbitos xeográficos.

Ata mediados do mes de maio, a sala de exposicións do compostelán hotel Porta do Camiño, acolle unha mostra coa obra máis recente do pintor Antonio Otero Vilas “Chibú”. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

Na exposición poderase contemplar unha colección de paisaxes, en láminas e lenzos, pintados ao óleo. Neles o artista prescinde dos detalles anecdóticos e elimina o accesorio, incluida a figura humana. Chibú céntrase na luz, a cor, a percepción do espectador na procura do valor que posúe o xénero paisajista en por si.

Con todo, existen importantes diferenzas entre as paisaxes realizadas sobre lenzo e os realizados sobre láminas de papel. Nos primeiros desenvolve unha estética comprometida, partindo de orzamentos decimonónicos, coa realidade observada, mentres que nos segundos o seu modo de traballar parece pasar da representación á interpretación libre. Son estas unhas pezas de gran forza expresiva, que suxiren unha tímida abstracción, unha rebelión da liña e a cor.

Antonio Otero Vilas (Santiago de Compostela, 1958) leva tres décadas dedicado ao oficio da pintura celebrando, xa desde finais da década dos 70, exposicións individuais e colectivas. A estas últimas corresponde a celebrada no compostelán Palacio de Fonseca. A título individual, a máis destacada, foi a que tivo lugar na aula Sociocultural Caixagalicia, tamén en Santiago de Compostela.

A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria organiza a exposición 'Confluencias. Jaime Quessada / Xaime Quesada Blanco' na Casa da Parra de Santiago. A mostra busca establecer un diálogo entre a obra pictórica de Jaime Quessada (1937-2007) e a do seu fillo, Xaime Quesada Blanco (1975-2006), ao tempo que propón unha reflexión sobre os puntos de encontro entre ambas producións a raíz dos fortes vínculos afectivos e artísticos entre os dous creadores ourensáns.

A arquitecta María Jesús Blanco, viúva e nai dos artistas arredor dos que xira Confluencias, é comisaria da exposición xunto a Pilar Corredoira. Coa colaboración da Fundación Xaime Quesada Blanco de Ourense, que atesoura a meirande parte do legado de pai e fillo, seleccionaron para a ocasión máis dunha trintena de obras moi significativas en ambas traxectorias e a través das que se propicia un novo e simbólico encontro artístico entre Quessada e Quesada.
Esta antoloxía supón, ademais, o arranque da programación de 2012 na Casa da Parra, espazo que o departamento que dirixe Xesús Vázquez Abad xestiona a través da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic) co obxectivo de contribuír directamente á promoción das artes plásticas en Galicia e, aproveitando o seu privilexiado emprazamento na emblemática praza da Quintana, favorecer o coñecemento da nosa creación artística entre os numerosos visitantes foráneos que recibe Compostela.

As 32 pinturas e debuxos que reúne Confluencias –aproximadamente a metade de cada un dos creadores– foron realizados a partir de finais da década dos setenta no caso de Jaime Quessada e desde mediados dos noventa, no de Xaime Quesada Blanco, describindo en conxunto un argumento creativo que ten como eixo central o universo persoal e artístico compartido por ambos. Incídese, pois, nas referencias comúns, aínda que constatando as lóxicas diferenzas estilísticas e xeracionais que, pola súa banda, servirán como referencia para entender a evolución da pintura galega nas últimas décadas do século XX. O percorrido complétase cun documental de 15 minutos de duración realizado a partir de material audiovisual inédito sobre ambos artistas.

A exposición ofrecerá ao público unha nova e excelente oportunidade de se achegar á produción pictórica de Jaime Quessada como figura de referencia na arte galega do século XX, cunha relevante significación como artista e intelectual comprometido co seu tempo que transmite desde os diferentes ámbitos a través dos que desenvolve a súa obra: pintura, cartelismo, gravado, escultura, muralismo e literatura. Afondarase, ao tempo, na curta pero intensa traxectoria artística de Xaime Quesada Blanco, quen interpretou e incorporou o legado do seu pai desde unha perspectiva propia, non exenta de compromiso e carga experimental, na que destaca a súa temperán vocación e paixón polo emprego das novas tecnoloxías e as poéticas xeométricas.

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle a última colección de obras do artista Alexandro.

Alexandro forma parte dunha xeración de artistas que xurdiu en Galicia nos anos 70, cuxa obra rompía coa tradición para entrar na contemporaneiade. A súa traxectoria coincidiu coas actividades do grupo Volter, tamén chamados "Os artistiñaos" por Vicente Risco. A súa obra foi descrita polos críticos como unha obra que se achega ao neoexpresionismo e á neofiguración. Traballa todas as disciplinas dentro da plástica, destacando a súa obra sobre papel, concibida como bosquexos prepararatorios da obra de gran formato. A súa última obra está moi influenciada polo mar e a paisaxe da Costa da Morte.

Alexandro leva expoñendo máis de trinta anos a súa obra en galerías privadas e espazos institucionais, sendo unha das súas últimas exposicións, "Sólido, líquido, gasoso", exposición persoal e individual na Igrexa da USC no ano 2009. Esta exposición estivo comisariada por Miguel Santalices e Cristina Carballedo. Este artista volve, polo tanto, despois de tres anos a presentar a súa obra en Santiago de Compostela.
A súa nova colección fundaméntase no traballo destes últimos anos onde, fiel ao seu estilo, traballa a partir da figuración creando obras nas que se pode acceder ao seu universo persoal.

Esta exposición está dentro do proxecto expositivo que se vén desenvolvendo dende o mes de xullo de 2011, froito dun convenio entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Este espazo dedicado a pintura foi inaugurado polo artista Masiá, e nel expuxeron Julio Sanjurjo, Mila Vázquez e Fernando Yáñez. Nos xardíns dos emblemáticos espazos desta empresa expuxeron os escultores Luis de la Cuevas, Alfonso Rivero de Aguilar, Camilo Seira, Alfonso Blanco e Andreas Ruíz.

O artista galego Deli Sánchez inaugura no Centro Empresarial do Tambre unha exposición de pintura titulada 'Alén da paisaxe'.

Ven, achégate. Camiñemos…
É o tempo da poda dos vimbios, da nudez do castiñeiro, da explosión de cor nos mares de herba e nos prados. Lugares espello, terra e magma, terra e auga. A alma recoñece a través dos sentidos ás cores que se revelan, as formas e contornos da materia, que emerxen do espírito da natureza e conversan co espírito tépedo e vibrante do artista.
Porque el, sempre fiel, só recolle, pinta en trazos ceibes toda a liberdade da arte natural.

Ven, achégate. Observa…
Ser, inconmensurable… Mirada queda dende o Pico Sacro, ata o máis profundo. Alén da paisaxe.

Durante o mes de maio, a Pulpería El Estanco acolle a exposición de pintura 'Paisaxes galegas', do veterano pintor coruñés J. Liñares Quintanilla, discípulo de Bello Piñeiro.

Nacido en Madrid en 1934, residente en Galicia dende os 9 anos, José Linares Quintanilla séntese máis galego que madrileño, non tanto pola duración da estanza física coma por sentimento, ao ser un namorado de Galicia, especialmente da súa paisaxe, tendencia nacida e desenvolvida profundamente a partir das ensinanzas técnico-pictóricas recibidas do gran paisaxista galego Felipe Bello Piñeiro.

"Sempre tiven especial relación co mundo das Artes, en especial coa pintura, e moi especialmente coa pintura de paisaxe. Profesionalmente, durante uns 30 anos dediqueime á publicidade: empresas, prensa, cine, escaparates, etc

Tras a miña xubilación, retorno aos principios, á pintura paisaxística, para tratar de comunicar ese gran sentimento estético inspirado na marabillosa paisaxe galega: os seus cantos, as súas rías... Dareime por moi satisfeito se logro comunicar a profunda impresión que me producen".

O Salón de actos da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle ata finais do mes de maio a exposición 'Un paseo ilustrado', de David Pintor e Óscar Villán, unha escolma dos traballos destes dous autores nos últimos anos no eido da ilustración.

Os autores convídannos a dar un paseo polo seu persoal mundo cheo de fantasía, lirismo e imaxinación. Ilustracións acompañadas dunha mostra bibliográfica da nosa biblioteca.

Ata mediados do mes de xuño, a Fundación Granell acolle a mostra 'Encadernando', unha exposición organizada pola Consellería de Economía e Industria a través da Fundación Centro Galego da Artesanía e do Deseño, que achegar á sociedade o traballo dos artesáns galegos, contribuíndo á súa promoción e posta en valor.

'Encadernando' é unha antoloxía de pezas e de creadores de encadernación artesanal elaborada en colaboración coa Asociación Galega de Encadernación de Arte (AGEA), coa que se representa a gran diversidade existente neste oficio en Galicia. O exquisito traballo cos diferentes materiais, así como o uso dunha variedade de técnicas artesanais, contribúen a facer da encadernación unha actividade económica na que os artesáns galegos son un referente a nivel nacional e internacional.

A mostra 'Encadernando', que se pode ver na Fundación Granell tras o seu paso pola Coruña, está formada por 26 pezas coas que se mostra como a encadernación contribúe a converter os libros en pezas de gran beleza estética, persoal e única. As obras foron elaboradas por sete profesionais da encadernación inscritos no Rexistro Xeral de Artesanía da Xunta, e que representan, polo tanto, a marca Artesanía de Galicia.

O artista Álvaro Negro protagoniza unha das exposicións inaugurais do novo espazo cultural compostelán, Kunsthalle, onde ocupa a parede principal do piso Un e o espazo do Black Cube no piso Cero.

Un exemplo do sentido de mestizaxe e relación que se pretende para Kunsthalle é a exposición individual do coñecido artista Álvaro Negro (Lalín, 1973), presentando obras onde se xoga coa relación entre a luz, o son e a imaxe. Por un lado, unha enorme pintura-vidreira de 273 x 67 cm, que domina o espazo expositivo principal traballando a luz dende o propio soporte; por outro, un novo traballo de vídeo, que traballan a luz dende outro medio máis tecnolóxico. Na pintura trabállase dende o estático, mentres no vídeo os fotogramas se descompoñen e se expanden dando protagonismo ao son nunha sorte de resonancia eléctrica que relaciona o estático e o temporal.

A obra de Álvaro Negro pode enmarcarse dentro da disciplina pictórica entendéndoa nunha forma ampla, expandida. Así, a fotografía e o vídeo son lugares dende os que ensaiar un sentido narrativo. A insistencia, a alusión ao que é case igual, sérvenlle para elaborar unha análise visual profunda sobre certas imaxes que queren aparecérselle nun sentido máis literario, como compoñentes dunha narración e como espazos dende os que buscar certa transcendencia. Mentres, a pintura de Álvaro Negro xorde como un descoido de materia sobre a superficie que a contén. Xera con ela un espazo para a aparición do reflexo e o que non podemos identificar, unha sondaxe sobre a capa superficial das cousas. Para Negro, 'na mirada en movemento, o reflexo do espazo varía en función da perspectiva ao mesmo tempo que a pintura permanece inalterable, o que produce unha discontinuidade na percepción do que é cadro, pintura, espazo. Isto non implica unha ruptura na unidade visual, todo o contrario, as devanditas discontinuidades son como os cortes dun escultor na materia: unha unidade de estratos e capas entre o cheo e o baleiro'.

Artista de importante traxectoria, participou en multitude de exposicións como Cine y casi cine no MNCARS de Madrid e a súa obra está presente en coleccións como as de Pilar Citoler, ARTIUM, CGAC, MARCO de Vigo, Fundación Barrié ou Fundación Coca-Cola.

'Políptico. Un comentario sobre a posta en valor do patrimonio' é o novo proxecto do artista Enrique Lista concibido para a Zona “C”. Comisariado por María Marco foi o traballo seleccionado no 2011 entre todos os alumnos do curso de posgrao Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas da Universidade de Santiago de Compostela e agora podemos velo na Zona “C” grazas ao convenio entre a USC e a concellaría de Cultura para o fomento de intervención de creadores na Zona “C”.

Na inauguración participarán, ademais do artista e a comisaria; Amelia González, tenente de alcalde; José Víctor Carou, director-xerente do Auditorio de Galicia; o director do máster, Federico López Silvestre, e o coordinador Pedro de Llano.

Políptico, instalación fotográfica, propón “un comentario sobre a posta en valor do patrimonio”, unha reflexión sobre a construción do discurso visual e o seu papel lexitimador dentro do noso patrimonio cultural. O artista concibe unha serie de fotografías e obxectos que conectan a repostería tradicional galega coa mitoloxía asociada á alimentación e a explotación mercantilista do patrimonio simbólico.

O proxecto de Lista ten a súa orixe na investigación predoutoral tutorizada polo prestixioso fotógrafo Manuel Sendón. Convídanos o creador á reflexión a partir de imaxes-icono do noso patrimonio cultural vinculadas á tradición xacobea como a repostería – souvenir: tartas de Santiago ou doces con formas de vieira consagrados como símbolo e identidade da cultura galega. Estes elementos amósanse na Zona “C” nun percorrido similar á disposición de imaxes en lugares de culto da tradición cristiá.

O espazo queda presidido por un tríptico principal (que da nome a intervención), fotografías realizadas cunha impecable calidade formal que seguen a tradición do bodegón barroco español (Sánchez Cotán) ou prácticas artísticas máis contemporáneas vinculadas ao potencial simbólico da comida (Vik Muniz, etc)

“Políptico” recorda que non existen produtos ni costumes inocentes e que a nosa civilización constrúese sobre a base de profundas cargas culturais. Un proxecto de investigación e análise social  tomando como punto de partida as tradicións culinarias de Galicia xa que en ela conflúen aspectos determinantes como a industria, a identidade local, o patrimonio ou a relixión.

Enrique Lista (Malpica de Bergantiños,1977). Estuda Belas Artes na Facultade de Pontevedra e gráfica publicitaria na Escola de Artes Pablo Picasso da Coruña. Ten desempeñado diversos traballos nos campos do deseño gráfico, das artes plásticas e da fotografía.

Como artista plástico participou en varias exposicións, principalmente con traballos fotográficos, entre elas: Cosas que solo un artista puede hacer (MARCO. Vigo), La osadía del bufón (Centro Torrente Ballester. Ferrol), A títol propi (Sant Andreu. Barcelona), Outonarte 2009 (A Coruña), Situación (CGAC. Santiago de Compostela), Enrique Lista, licenciado en belas artes (Sala Alterarte. Ourense), Nada que ver (Casa da Parra. Santiago de Compostela), Lacôme con grelos. 8 artísticas recetas gallegas (Centro de arte Joven de la Comunidad de Madrid), Temperatura ambiente (Sant Andreu. Barcelona), Corpografías (Galería Sargadelos. A Coruña), Resistentes (Pazo da Cultura. Pontevedra), Diferentes. Junge spanische kunst in Asbach (Museum Kloster Asbach. Rotthalmünster. Alemaña), MICA-ASSAIG I: Artista (Museu Miquel Casablancas. Barcelona), Residentes 05 (Obra Social Caixa Galicia. Santiago de Compostela), Ausencias e memoria (itinerante Galicia) ou O feito fotográfico (MARCO. Vigo)

María Marco é crítica e comisaria de arte contemporánea. Licenciada en Humanidades e Belas Artes, actualmente realiza a tese de doutoramento sobre os procesos de desmaterialización na escultura contemporánea mentres colabora en varias plataformas editoriais como DARDOmagazine. Recibiu diversas axudas de produción, entre elas no Masachussetts Art College (Massart) de Boston (EUA) ou no Kulturmodell de Passau (Alemaña).

Do cultivo do liño no Val de Vea sabemos por diversas fontes que dan fe da súa importancia, igual que a elevada produción está testemuñada pola existencia dun trillo para o liño no lugar de Curuxeiras (Santeles). Pero é o instrumental máis miúdo,espadelas e espadeleiros, o que, unido ao anterior, nos dá unha idea da importancia económica da produción do liño e do seu alto valor social no que concorren as relacións de veciñanza que levan parellos os traballos comunitarios.

O traballo de transformación do liño, case exclusivamente feminino, era un proceso moi longo e laborioso que requiría un grande esforzo por parte de numerosas persoas. Consta de catro fases principais: o cultivo e a colleita, a obtención da fibra, a transformación en fío e a elaboración de tecidos. Na maioría das fases o volume de traballo era tal que as mulleres da casa non eran suficientes para afrontalo, razón pola que pedían axuda ás parentes e veciñas. Estas xuntanzas, baseadas na reciprocidade e na gratuidade, remataban sempre nunha festa á que acudían os mozos e a veciñanza, converténdose nun acontecemento social, sobre todo para as mulleres, pola vinculación do seu lecer cos traballos colectivos femininos.

Cada muller acudía ás espadelas levando a propia ferramenta, espadela e espadeleiro, profusamente adobiadas cos máis diversos motivos decorativos (rosáceas, soles, rodas, abanos, cordóns, custodias e corazóns con incrustacións de cristais e espellos) e con policromía variada. Non cabe dúbida de que esta ferramenta tamén outorgaba certo prestixio social á propietaria, que a amosaba nas concorridas espadelas e presumía da súa feitura.

Para estas mulleres a súa ferramenta contaba cun valor engadido: o feito de tratarse de obxectos que pasaban de xeración en xeración. Algúns, regalos de mozos coma sinal de compromiso, outros encargados a carpinteiros da zona e, nas casas de menos recursos, algún membro da familia –pai, tío, avó ou irmán– copiaba agarimosamente os modelos dos carpinteiros simplificando tallas e motivos.

Esta mostra pretende, pois, dar testemuño dunha singular manifestación, xa non só laboral, senón tamén artística, onde a cultura popular aínda garda sorpresas.

A Fundación Araguaney inaugura a obra retrospectiva do artista noiés Nacho C. Beiro. “Diálogos de cor” é o nome da mostra composta por 20 cadros, na súa maioría acrílicos sobre tea, onde hai un claro predominio das cores cálidas.
 
Nacho C. Beiro cursa estudos na Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos de Barcelona en 1967. Anos despois trasládase a Berlín onde traballa conxuntamente con grupos de Arte Transvanguardista. Alí proxecta as escenografías de varias obras de teatro.
 
Entre outros traballos, Beiro ilustra diferentes portadas de libros, entre eles Informe 0?A educación en Galicia, da Universidade de Santiago ICE, así como dez capítulos da edición príncipe de ?O Quixote? de Xuntanza Editorial. Participa, ademais, nos tres días de arte en Xirona con montaxes e espazos creativos, funda conxuntamente a sala de arte ?Triángulo? e realiza os trípticos ?Tempos de Mar? para a casa dá cultura ?Avilés de Taramancos? (Noia) e ?Andan ó Mar? para a confraría de pescadores de Portosín.?É tamén o encargado de pintar a bóveda do teatro Coliseo de Noia e de deseñar diversos espazos comerciais: Cafeterías Iacobus (Santiago)...?Ademais de todo isto, imparte cursos de acuarela, debuxo, pintura, gravado, pintura mural, para diversos estamentos.?
 
 
As obras de Nacho están repartidas por diferentes museos e países, así como en numerosas coleccións particulares. expuxo de forma individual e colectiva en lugares como: Galería Temps (Barcelona), Galería Riba (Barcelona), Galería do Gall. San Cugat do Vallés (Barcelona), Galería Bennassar. Pollença (Mallorca), Galería Dama, Galería Vilas-Art, Museo Vale Inclán (Pobra do Caramiñal), Galería Catro (A Coruña), Galería Pardo Bazán (A Coruña), Sala de Arte Triángulo (Santiago), Bienal de Branco e Negro (Madrid), Bienal do Deporte nas Belas Artes, Bienal de Pontevedra, Salón de Outono (Sagunto), Real Maestranza de Cabalería de Sevilla, Bienal do Deporte ?Fútbol Club Barcelona?, Concurso Internacional de Debuxo ?Inglada i Guillot?, Mar de fondo. San Martín Pinario (Santiago), Pintores para unha colección (A Coruña)?
 
Desde que obtivo en 1967 o seu primeiro premio de acuarela das Corts (Barcelona), non deixou de recibir numerosos recoñecementos polo seu labor como artista.

A galería de arte Espacio48 presenta ata mediados do mes de xullo a exposición “Finis Terre” de Marta Moreiras, unha nova fotógrafa compostelana que vive dacabalo entre Londres e Santiago.

Marta Moreiras (Santiago de Compostela, 1981), é unha fotógrafa que vive dacabalo entre Londres e Santiago de Compostela. Os seus proxectos deambulan entre a fotografía documental e a arte, xa que as súas obras non só se constitúen nunha evidencia respecto da realidade, se non que exploran os límites que hai entre o real e o ficticio. Deste xeito, Marta Moreiras consegue que o espectador non só perciba a imaxe en si, senón que senta a emoción que emana a súa representación e reflexione sobre a mesma. En 2009 cursa o Máster en Fotoperiodismo e Fotografía Documental da UAL (University of the Arts London). Esta formación representa un punto de inflexión na súa carreira, xa que é a partir de entón cando comeza a desenvolver proxectos que combinan unha base documental cunha aproximación conceptual da realidade. O seu traballo expúxose en España, en Gran Bretaña e nos Estados Unidos, entre outros lugares.

“Finis Terre” é un proxecto artístico-documental que explora os límites entre mito e realidade a través da fotografía e o son. O escenario elixido é Galicia, un lugar onde a lenda fúndese coa historia e a ficción confúndese coa realidade desde a orixe dos tempos. Marta Moreiras aposta por unha paisaxe contemplativa e silenciosa, representada naqueles lugares que permanecen impasibles ante o caos, alleos a calquera alteración que os desvirtúe. Deste xeito, consegue atrapar a través da súa cámara un instante concreto, deteno e conxélao no tempo, e aprisiona ese momento único e irrepetible para sempre, e tal e como reflexionaba Roland Barthes sobre a fotografía, grazas a este xesto “permite repetir mecanicamente o que nunca poderá repetirse existencialmente”. Aproveitándose das incontables posibilidades que ofrece a fotografía, Marta Moreiras logra facernos partícipes dun momento máxico que lonxe de quedarse no esquecemento, podemos volver gozar ata nun espazo pechado como é a sala expositiva dunha galería de arte.

As suxerentes e misteriosas imaxes que se presentan en caixas de luz rodeadas dunha atmosfera visual e sonora creada especificamente para a mostra, irradian unha forza magnética que atrae a nosa mirada. Unha mirada que viaxa a escenarios reais pero ao mesmo tempo cargados da fantasía onírica que se
produce durante as noites de lúa chea, e que vai máis aló da apreciación humana. Esta sensación apóiase á súa vez no complemento sonoro que envolve o espazo, un elemento decisivo que funciona como o verdadeiro catalizador nunha viaxe onde a percepción non ten límites. O son corre a cargo do músico e sound artist Marc Bonet (Barcelona, 1982). A súa obra explora temas de comunicación abstracta, percepción e a interrelación entre realidade, ilusión e identidade cultural.

Segundo a propia autora “Finis Terre volve á orixe da paisaxe contemplativa e rende homenaxe a unha rexión onde a natureza recorda constantemente a quen a habita que a súa forza e o seu dominio son superiores a calquera cousa imaxinada”. E como consecuencia destas intencións, na exposición ten un gran protagonismo o pracer visual que se produce ao descubrir dita natureza dunha forma tan auténtica e inusual.

O xardín do Hotel Virxe da Cerca acolle a exposición de esculturas do artista ourensano Buciños. unha mostra que se inscribe no convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

O escultor Buciños recibe o seu nome do topónimo da parroquia lucense onde naceu na década dos anos 30. Licenciouse na escola Superior de Belas Artes de San Fernando en Madrid. Na década dos 70 formou parte da renovación artística en Galicia. Xunto con Xose Luis de Dios, Xaime Quessada, Virxilio, Acisclo e Baltar, recibiu o nome de "Os artistiñas" polo intelectual Vicente Risco. Este grupo era o desaparecido Volter, xa que era neste local onde estes artistas se reunían e a partir de aí xurdiron grandes proxectos.

A súa obra é fundamentalmente figurativa: maternidades, figuras femininas, representadas principalmente en bronce, parellas, etc... son os seus temas máis recorrentes representados en obra monumental, conmemorativa ou de pequeno formato. E faino cunha gran sensibilidade, ductilidade e creatividade, espremendo do material formas cunha gran tenrura, onde en moitas ocasións está representado o mundo rural galego.

A lista de monumentos, premios, e exposicións é longa. A última exposición institucional realizouna no Centro Cultural da Deputación de Ourense e este mes de xuño regresa cunha monográfica a Santiago de Compostela, despois de máis de 8 anos sen expoñer na cidade. 

A Cidade da Cultura participa na celebración do centenario de Eugenio Granell acollendo a exposición 'O encontro na poética de Eugenio Granell', comisariada por Natalia Fernández e por Eduardo López Valiña. A mostra inclúe diversos debuxos, óleos e construcións do artista ao que moitos consideran o último representante español do surrealismo.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

Con motivo do oitavo aniversario do seu falecemento, a Asociación de Arte A Travesa quere render homenaxe ao pintor Carlos Bóveda por medio dunha exposición que traza un percorrido pola súa evolución artística.

'Medio século na obra de Carlos Bóveda (1954 - 2004)' reúne unha escolma dos habitantes do mundo bovediano.

Nado en 1933, Carlos Bóveda formouse traballando dende os 15 anos como decorador na Cerámica Celta de Pontecesures, por onde pasaron artistas como Asorey, Maside ou Castelao. No ano 1962, emigrou a Buenos Aires, donde pasou 40 anos até os seu emotivo regreso a Galicia, no ano 2002, coa exposición Reencontro, en Santiago de Compostela.  Na Arxentina estableceu contacto con outros artistas na diáspora como Laxeiro, Castro Couso, Geno Díaz e Solla, ademáis de realizar múltiples exposicións individuais e colectivas e ser membro da comisión de cultura do Centro Lucense de Buenos Aires.

Como autodidacta que foi, Carlos Bóveda destacou por un eterno afán de superación que ía en paralelo a unha sobria tranquilidade como pintor, patente na súa pintura, cálida e inimiga das estridencias, donde a cor xoga un papel fundamental. Galicia, omnipresente na súa pintura, foi a súa musa aos dous lados do Atlántico e foi tamén cuestión primordial tanto na súa obra coma no seu pensamento. Bóveda contou a historia da súa terra dende un cariñoso humanismo que daba voz a paisanos e paisaxes, os grandes protagonistas dos seus cadros. Estes son costumistas, cheos de peixeiras, labregos, sementeiras e mariñeiros, e gozan dun realismo expresivo que fuxe das normas pictóricas situándose á marxe dos movementos artísticos propios da época.

'Eugenio Granell no paraíso centroamericano 1940-1956' é o nome da mostra que o Auditorio de Galicia acolle ata o mes de novembro. A exposición enmárcase dentro dos actos conmemorativos que se están a celebrar na cidade con motivo do centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell.

Para o Auditorio de Galicia esta exposición é recordatorio e homenaxe da mostra retrospectiva que no ano Xacobeo 1993 ocupou a sala de exposicións do Auditorio, e que foi o xerme que conduciu, dous anos despois, á creación da Fundación. É por isto que, cando a fundación expón a exposición para este espazo considera oportuno que esta sede albergue, pola súa relevancia, as obras máis significativas dos fondos e a obra da primeira etapa do artista. Un rigoroso traballo de selección de Pilar Corredoira, comisaria desta mostra, que nos permite coñecer a fondo a etapa do exilio en Santo Domingo, Guatemala e Porto Rico. Un momento excepcional no que Granell establece amizade con importantes autores surrealistas como Andre Bretón, Wifredo Lam, Roberto Matta etc.

Coa obra destes amigos vai dando forma a unha importante colección privada, que podemos ver xunto a documentos, cartas, artigos en prensa ou en revistas especializadas etc, un universo que forma a súa equipaxe vital xa que aló onde vai leva consigo todos estes documentos que hoxe podemos ver no Auditorio de Galicia. Entre eles, documentos do seu arquivo persoal, algúns que se amosan  publicamente por primeira vez e que convidan á investigación sobre Granell e o seu mundo.

Na mostra hai obras e documentos de Eduardo Abela, Alberto, Miguel Alzamora, Víctor Brauner, André Breton, José Caballero, Oscar Domínguez, Max Ernst, Esteban Francés, Jose Gausachs, Simon Hantaï, Jacques Hérold, Juan Ismael, Wifredo Lam, Ernesto Lothar, Conroy Maddox, Maruja Mallo, André Masson, R. Matta, Carlos Mérida, Joan Miró, César Moro, Wolfgang Paalen, Benjamín Palencia, Manolo Pascual, Francis Picabia, Antonio Rodríguez Luna, Antonio Saura, Vlady Serge, Saul Steinberg, Toyen e Max Walter Svanberg.

É precisamente na súa etapa centroamericana, comprendida entre os anos 1940 e 1956, cando Eugenio Granell se interna con decisión nos espazos do surrealismo e configura con determinación a súa personalidade creativa. Así, a través da súa produción artística deste período, realizada en República Dominicana, Guatemala e Porto Rico, revisitamos a esencia dun labor influenciado pola súa fascinación polas illas: Granell pinta con intensidade, animado polas extraordinarias experiencias visuais, o clima excesivo e as culturas ancestrais do trópico. Son momentos brillantes, fecundos e fundamentais, que sinalarán o inicio do seu traxecto como artista e a conversión ao surrealismo, cambiando radicalmente a forma de ver o mundo.

Eugenio Fernández Granell nace en A Coruña en 1912. A súa infancia e adolescencia desenvólvese en Santiago onde estuda bacharelato e música. En 1928 trasládase a Madrid onde completa os estudos de violín na Escola Superior de Música de Madrid. Desde moi novo participou en tertulias políticas e literarias. Moi activo politicamente entra en 1935 no P.O.U.M. (Partido Obrero de Unificación Marxista). Coa estalido da Guerra Civil, en 1936, incorpórase ás milicias republicanas e dirixe o periódico “El combatiente rojo” e participou activamente na contienda no frente de Cataluña.
En 1939 inicia o exilio. Chega a París onde se reencontra co poeta surrealista francés Benjamín Péret e o pintor cubano Wifredo Lam. Granell escribe e vai enriquecendo o seu mundo con estas amistades. En Santo Domingo residiu entre 1940 y 1946, traballa como primeiro violín da orquestra sinfónica e intégrase no ambiente cultural. Funda e dirixe a revisa “La poesía sorprendida”, na que colaboran Juan Ramón Jiménez, Jorge Guillén, Pedro Salinas e Lezama Lima. Son os anos nos que inicia amizade con Andre Bretón o que o leva a comprometerse co surrealismo.
En 1946 Granell e a súa familia trasládanse a Guatemala. En 1947 a exposición Le Surréalisme na galería Maeght de París, organizada por André Breton e Marcel Duchamp intégrano activamente no movemento surrealista. A familia trasládase a Porto Rico onde ocupará a cátedra de Historia da Arte na Facultade de Humanidades. Crea con estudantes o grupo “El Mirador”, algúns contribuíron á formación da arte portorriqueña actual.
Da etapa caribeña pasa a un longa estancia de profesor universitario e madurez artística en Nova York e no ano 1985 instálase definitivamente en España e recibe numerosos premios e recoñecementos.
En 1995 establécese en Santiago a Fundación Eugenio Granell para albergar a súa obra e tamén as súas importantes coleccións surrealistas e étnica, e a partir de 1997 as obras doadas polo surrealista Philip West.

A última das seis exposicións organizadas dentro dos actos de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell pretende ampliar a perspectiva do público sobre o artista. A mostra estará formada por materiais que non teñen relación directa coa pintura e, ademais de seis obras cinematográficas, ofrece documentos gráficos, gravacións domésticas e libros.

Foron moitos os artistas que, procedentes do campo da pintura, mantiveron unha estreita relación co celuloide ao longo da súa carreira. Man Ray, Viking Eggeling, Walter Ruttmann, Marcel Duchamp, Fernand Léger ou Jean Cocteau, por citar algúns exemplos, case todos pertencentes aos movementos dadaísta e surrealista, experimentaron coas posibilidades da cinematografía nunha época na que unha situación global caracterizada por grandes fracturas no ámbito do pensamento e a creación propiciou a disolución dos límites interdisciplinares.

Así pois, non é estraño que un artista como Eugenio Granell, cuxa traxectoria vital influíu tan directamente na súa produción, se sentise atraído e fascinado pola imaxe, tanto na súa vertente fotográfica como cinematográfica. Con todo, os seus experimentos no terreo da imaxe en movemento forman parte dunha faceta practicamente descoñecida até agora salvo para investigadores e interesados na materia. A divulgación das súas películas entre o público máis xeral é un acontecemento relativamente recente que se viu favorecido polo auxe das novas tecnoloxías e polo feito de que estas comezasen a circular en mostras ligadas a importantes proxectos de investigación sobre o seu legado.

Ademais da filmografía completa do artista, que consta de tres películas experimentais — Invierno (1960), Lluvia (1961) e Dibujo (1961)— e tres obras de cinema surrealista —Trompos (1961), Middlebury (1962) y Película hecha en casa con pelota y muñeca (1962)—, na exposición mostraranse unha serie de documentos e obxectos persoais que forman parte do universo creativo de Eugenio Granell. Algúns deles foron utilizados directamente no proceso de creación dos filmes, outros forman parte das diferentes coleccións que o artista reuniu ao longo da súa vida e funcionan como catalizadores que facilitan o entendemento da súa proposta.

A exposición 'Eugenio Granell e o cine: unha película de vinte minutos' está enmarcada no proxecto de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell, organizado por la Fundación Granell en colaboración coas seguintes institucións: Fundación Cidade da Cultura, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporánea.

Ata finais do mes de novembro, o Espazo de arte Campus Stellae acolle unha exposición do pintor compostelán Sayáns. A mostra componse dunha vintena de representacións paisaxísticas galegas.

Seguindo fiel ao naturalismo e ao hiperrealismo, Sayáns mantén unha loita constante entre a forma e a cor que lle axuda a reflectir o mundo do seu arredor.

O artista Eduardo Meijomence expón ata mediados do mes de outubro unha colección de 16 pinturas no Hotel Puerta del Camino. A mostra está organizada pola galería José Lorenzo.

Trátase dunha exposición de 16 obras pertencentes a diferentes etapas artísticas do seu autor, onde a técnica protagonista é o óleo. De formación autodidacta, na pintura de Meijomence o lirismo é a nota definitoria que caracteriza a todas as obras. Esa imprimación poética é común ás paisaxes naif deste artista, ausentes de figuras, cunha coloración fría, gotizante, que parece aludir a Urbano Lugrís. Outras pezas homenaxean o retrato catrocentista, sen esquecer unha abstracción tímida, onde aínda se suxire certa figuración.

A Cidade da Cultura organiza ata principios de xaneiro de 2013 unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media.

'Códices, xoias das catedrais galegas na Idade Media' propón unha inmersión nunha Idade Media afastada dos tópicos oscurantistas; unha Idade Media de luminosidade e desenvolvemento cultural, de miniaturas, imaxes, cores, manuscritos e imprentas... Folios e pergameos que translocen toda unha organización social, económica e política. A viaxe levará ao visitante polas principais mostras de códices e libros medievais entre os séculos X e XV, con exemplares únicos en Europa, como o Códice Calixtino e os diversos tombos, o primeiro libro impreso en Galicia, caso do Misal Auriense, ou magníficas copias miniadas, como a Legenda Maior ou o Pasionario Tudense.

Todo un percorrido formulado dende a sinxela dobre perspectiva do coñecemento e do desfrute, e facendo sempre fincapé na importancia, individualidade e particularidade de cada un dos volumes.

Unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media que se mostran ao público en todo o seu esplendor:

Códice Calixtino (½ s. XII)
Tinta sobre pergameo
31,0 x 28,4 x 6 cm

Breviario Auriense (S.XV)
Tinta sobre pergameo
25,0 x 19,0 cm

Libro X de Pergameos Reais (Séculos X-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Tombo A (Cc. 1130-1140)
Tinta sobre pergameo
49,4 x 35,4 x 3,7 cm

Tombo Pechado (Ss. XIV-XV)
Tinta sobre pergamiño
34,5 x 24,5 x 9,0 cm
   
Misal Auriense (1494. Monterrei)
Impreso sobre vitela
34 x 24 x 8,5 cm

Pontifical de Tui (Século XIV)
Tinta sobre vitela
33 x 22 cm

Legenda Maior (Finais s. XIII-comezos s. XIV)
Tinta sobre pergamiño
15,0 x 11,0 x 2,5 cm

Libro XI de Bulas Papais (Séculos XII-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Pasionario Tudense (Primeiro terzo do século XIII)
Tinta sobre pergameo
45,7 x 29,5 cm

Breviario de Miranda (½ s. XV)
Impreso sobre vitela
21,7 x 17,2 x 10,4 cm

Historia Compostelá (S. XVI)
Tinta sobre papel
29,8 x 23,3 x 8,3 cm

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata comezos do mes de decembro a exposición 'O gabinete das curiosidades. Obra en papel e esculturas 1999-2012', do artista pontevedrés Xaquin Chaves.

Xaquin Chaves, artista pontevedrés de dilatada traxectoria, participou nos mellores certamenes artísticos, tales como Novos Valores e a Bienal de Pontevedra ou os certamenes de Unión Fenosa. Durante estes anos expuxo en numerosas galerías de Galicia e Portugal, pasando a súa obra a formar parte das coleccións de Caixanova, Unión fenosa ou a Xunta de Galicia, así como de innumerables coleccións particulares. Dende o 2007, Chaves expón con asiduidade en Holanda, en espazos privados e públicos. Ademais compaxina o seu traballo pictórico coa escultura pública: bo exemplo desta faceta son as obras Contrapunto en Catoira ou Rosa de Mar en Vilagarcía de Arousa.

Xaquin Chaves caracterízase por ser un artista multidisciplinar xa que ademais participa noutros campos: catálogos doutros artistas, happenings, performances, deseño e ilustracións. Unha das súas últimas exposicións foi '73 x 73 x 273, A irmá do sono', que se desenvolveu na Igrexa da USC e na Capela de Santa María en Lugo.

A súa obra é considerada pola crítica como unha obra que evoluciona dende referencias formais cara ao informalismo, teniendo como referentes máis próximos a Jose Guerrero, a Guinovart ou aos integrantes do grupo El Paso. Unha das características principais das súas pinturas é a extraordinaria gama de cores que aplica ás súas formas xeométricas, conseguindo como resultado unha obra lírica onde o título adquire especial protagonismo.

A exposición específica que presenta Xaquin Chaves para o espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca é unha colección da súa última obra sobre papel e unha selección de esculturas que pertencen ao período comprendido entre 1999 e 2012.

Esta exposición realízase dentro do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela, froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Nesta sala expuxeron no que vai de ano ano Rafael Masia, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez, Alexandro e Leandro Sánchez.

A galería A.dfuga acolle 'Odisea', unha exposición de obra gráfica do recoñecido artista ourensán Ramón Conde comisariada por Beatriz Suárez Saá.

Na historia da Odisea, o poeta grego Homero relátanos como Ulises (Odiseo), rei de Ítaca e marido de Penélope, de volta da guerra de Troia e durante os dez anos que dura a súa viaxe, chega cos seus homes ao país dos ciclopes, rudos xigantes como montañas, cun só ollo central, que vivían pastoreando cabras. Un deles, Polifemo “dotado de extraordinario vigor, salvaxe e ignorante da xustiza das leis”, fainos prisioneiros e mata a seis dos gregos.

"…Colleu a dous deles e esmagounos contra o chan (...). E devorounos (...) e non deixou nin as súas entrañas, nin as súas carnes, nin os seus osos...," encerrando ó resto dos na cova cos animais. * Odiseo consegue emborrachalo con viño, e durmido Polifemo, os de Ítaca crávanlle una estaca de oliva candente no ollo. Logo conseguen saír da cova suxeitándose á la do ventre dos seus “acompañantes” os carneiros, para non ser atrapados polo monstruoso ciclope.

Igual que Homero relata por medio da palabra a historia de Ulises no seu periplo, Ramón Conde faino por medio do debuxo na súa persoal Odisea. Ambas comparten título e ao mesmo tempo narran a historia repetitiva e previsible do home. Dúas historias acontecidas con séculos de diferenza que as afastan e as manteñen distantes no tempo e no espazo. Pero que poderían percibirse como contemporáneas pola súa similitude, delatando fortes puntos de conexión que nos mostran como a pesar do paso dos anos, do desenvolvemento e da chegada dos múltiples avances tecnolóxicos, a historia, a esencia e a condición na existencia do ser humano, segue sendo a mesma.

No caso do poema épico grego, o seu protagonista, por medio da súa astucia e enxeño, no Canto IX que mencionei ao inicio deste escrito, logra derrotar á forza e ao poder do ciclope opresor, prevalecendo neste caso a xustiza por riba do acto inxusto. E son este tipo de cuestións que se producen de forma particular entre individuos, entre as relacións interpersoais e de poder que teñen lugar entre as persoas, xunto á sensación de dominio, a inclusión e/ou exclusión no grupo social, as que atraen a Conde e o impulsan a crear.

”Existe a posibilidade e imposibilidade de vivir como individuos illados e autónomos, ou facelo sometidos ás regras do grupo. Ao final sempre queda a dúbida si é a vontade do líder quen as crea, ou o líder éo porque encarna as ideas do grupo”. Estas son algunhas das reflexións que o artista galego aporta ao falar desta exposición.

Odisea, que se mostra na galería compostelá A.dFuga, recolle sorprendentemente unha serie de creacións moi descoñecidas no desenvolvemento da súa lonxeva carreira artística, xa que se inclúen dentro do terreo da gráfica. Trátase dunha serie de debuxos secuenciais que a pesar da súa característica principal, a súa bidimensionalidade, delatan o seu persoal universo e visión dominada claramente pola influencia das tres dimensións. Cada un deles mostra un momento clave na súa experiencia vivencial, na súa autobiografía, nos que toma como punto de partida a soidade e a dificultade no acercamento ao Outro. Non obstante, cada un deles, posúe ese sutil ton crítico tan característico na súa obra dende os seus inicios.

Definidos formalmente por un xesto espontáneo e expresivo, xerados polo trazo do negro carbón sobre o papel, o consagrado artista ourensán xera imaxes, que non son máis que testemuñas dos seus máis sinceros sentimentos e sensacións. Un conxunto de obra esencialmente intimista na que podemos apreciar, como un retratado home, avanza de forma impulsiva e instintiva dentro “da escura caverna” _rememorando o mito Platónico_ no continuo diálogo e loita consigo mesmo, ata lograr acadar a tan afastada e idealizada saída, a iluminada meta. Unha meta que se augura no seu traballo como cíclica.

Beatriz Suárez Saá
comisaria

En 2012 celébrase o terceiro centenario da morte de Domingos de Andrade (Cee, 1639-Compostela 1712). Andrade axudou a facer da arquitectura unha arte nobre e moderna que, con el, adquire en Galicia un desenvolvemento creativo importante partindo da tradición para elaborar formas propias e orixinais.

O Museo do Pobo Galego, que ten a súa sede en San Domingos de Bonaval, unha das obras máis destacadas de Andrade, celebra a efeméride cunha exposición conmemorativa, comisariada por Manuel Vilar Álvarez. Co mesmo motivo editarase un libro sobre Andrade e a Galicia do seu tempo, que conta con achegas dos profesores Ofelia Rey Castelao, Alfredo Vigo Trasancos, Manuel Taín Guzmán e Alberto Sanjurjo, ademais do comisario da mostra.

Fillo de Domingos López de Andrade e da súa segunda muller, Alberta López, nace en Cee en 1639, no seo dunha familia de orixe fidalga e posición acomodada.
En 1654 figura matriculado na facultade de Artes da universidade compostelá, aínda que en 1655 aparece inscrito na carreira de Canons e Leis.
O seu traballo na catedral principia cara a 1662, participando na construción do novo altar maior. O seu nome aparece relacionado por primeira vez nos libros de fábrica en 1665, cando con Lucas Serrano asina o contrato para a construción do tabernáculo.

Ata 1674 colabora con Juan de la Peña Toro, mestre de obras de carpintería e de cantaría da catedral. Con el viaxa por Galicia e aprende o oficio de arquitecto, sucedéndoo logo da súa morte. Como mestre, Andrade formará a ilustres arquitectos, como Jerónimo Patiño, Miguel de Romay, Simón Rodríguez, Fernando de las Casas Novoa ou Lucas Caaveiro. Traballa por toda Galicia, dirixindo obras en edificios relixiosos, civís e militares.

Pero será en Compostela onde Domingos de Andrade desenvolverá o seu traballo principal e onde o seu xenio creativo acadará a máxima expresión.
Na catedral participa na construción da nova sancristía, que despois será Capela do Pilar, e do Pórtico Real, así como na reforma da capela do Espírito Santo e da parte superior da Porta Santa. A súa obra cimeira é o deseño e construción da Torre do Reloxo, na que vai expresar libremente a súa linguaxe estética e decorativa con froitas, motivos militares e xacobeos, simetrías, luces e formas.

En Compostela, Andrade constrúe edificios para vivenda; velaí a Casa da Parra, a da Conga, ambas na Quintana, ou a do actual número 16 da rúa Nova; traballa para institucións como o Hospital Real, a Universidade ou o concello, deseñando planos e intervindo na construción de edificios públicos como o da Carnicería. Deseña os retablos de San Paio de Antealtares e de Santa Clara.

No convento de San Domingos de Bonaval realiza unha das intervencións máis singulares. A máis da fachada principal e de tres panos do claustro, Andrade é o autor desa peza fermosa e única formada polas escaleiras que comunican os cuartos dun e outro lenzo do claustro. Bucle funcional que xoga ás simetrías, a orixinalidade da escaleira vai máis alá da estética e do criterio innovador do seu deseño. Dende o balcón no que remata, Andrade suxírenos un cambio de perspectiva, un novo xeito de mirar e de ver, xa que, ata entón, a visión da paisaxe procurábase dende o interior da cidade, pero agora, esta transfórmase en centro e referencia visual.

En 1699, viúvo, Andrade solicita o ingreso na orde sacerdotal. Tras unha longa enfermidade, falece o 12 de novembro de 1712, na súa casa do Pombal. Os seus restos repousan na Capela da Concepción da catedral compostelá.

Chisco Naval
Extracto do guión do vídeo

'Unidos pola arte. Colección de pintura do Concello de Santiago de Compostela e do Consorcio de Santiago' é o nome da mostra que agrupa no Auditorio de Galicia unha boa parte do patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago. Trátase da primeira vez que unha exposición reúne nun mesmo lugar cadros que normalmente se localizan en diferentes espazos: na sede do Concello de Santiago, no Pazo de Raxoi; na sede do Consorcio de Santiago, na Casa de Vaamonde; no Auditorio de Galicia; no Museo do Pobo Galego e no Teatro Principal. Son cerca de sesenta pinturas que abranguen un período comprendido entre o século XVIII e a actualidade, e son representativos de diferentes épocas e correntes pictóricas.

A máis antiga peza exposta é un Martirio de San Bartolomé que, probablemente, date de finais do século XVIII e que se considera o cadro máis antigo do Concello de Santiago. Ademais poderemos ver outras pezas antigas como a Aparición da Virxe do Pilar ao Apóstolo Santiago (Mariano Salvador Maella, 1780) e obras de Dionisio Fierros, José Garabal Louzao, Joaquín Sorolla ou Ramón Gil Rey, entre outros.

A exposición articúlase en 5 seccións que abranguen diferentes períodos pictóricos: As orixes da colección; A Escola Compostelá de Pintura e o Grupo Mateo; As exposicións trienais de 1971 e 1974; O Grupo Nome; e A continuidade da colección. Ademais das obras máis antigas, recollidas en As orixes da colección, a mostra inclúe un apartado dedicado á Escola Compostelá de Pintura, creada por Mariano Tito Vázquez, á que pertenceron, entre outros, Elvira Santiso, Juan Luis López, Lino Martínez Villafínez, Manuel López Garabal e Concha Vázquez Martínez. En 1964 parte destes artistas, entre os que se atopan o matrimonio Manuel López Garabal e Concha Vázquez xunto con Felipe Criado, Manuel Pesqueira, Segundo Hevia e Antonio Moragón, forman o grupo denominado “Mateo”.

Outra sección recolle unha selección de obras que participaron na I Exposición Trienal Nacional de Bellas Artes, que se organizou co gallo do Ano Santo de 1971, e na II Exposición Trienal Nacional de Pintura, Escultura, Dibujo y Acuarela y Grabado, en 1974, ambas celebradas en San Domingos de Bonaval.

O cuarto apartado reúne pezas do coñecido como Grupo Nome, que se presentou en Pontevedra en 1986 coa intención de atopar un lugar na plástica galega e deste xeito abrirse ao universo artístico e saír da marxinalidade periférica que sufrían respecto aos circuítos oficiais. Nesta sección podemos contemplar creacións de Xosé Bibián Lorenzo, Anselmo Lamela Castro, Xosé Ramón Morquecho, Xulio Maside e Xan Pardiñas.

A última sección, A continuidade da colección, está dedicada ao Consorcio de Santiago, institución nacida en 1992 e que dende as súas orixes foi depositaria de non poucas obras de arte, co obxectivo de crear un patrimonio artístico propio que contribúa a facer partícipes da cultura viva aos cidadáns, visitantes, peregrinos e turistas, para converter Santiago nun foro cultural de primeira orde.

Esta exposición está organizada polo Concello de Santiago de Compostela contando coa colaboración do Consorcio de Santiago e coa xestión do Auditorio de Galicia. Conta co mecenado da Deputación da Coruña e está comisariada por Juan Conde Roa.

Ata finais do mes de xaneiro, os espazos do Hotel Virxe da Cerca albergarán unha exposición colectiva de Nadal. As obras que se poden ver nesta mostra conforman un paseo pola arte galega máis relevante, dende os anos 70 ao máis actual tanto en pintura coma en fotografía e escultura. Trátase dunha interesante colectiva na que unha parte das vendas irá destinadas a unha institución benéfica, remarcando, así, o carácter social e solidario da arte.

Artistas: Alexandro, Fernando Barreira, Ángel Caballero, Óscar Cabana, Óscar Carballo, Simion Craciun, Xaquín Chaves, Jorge Espiral, Alberto Gulías, Masiá, J. Méndez, Seara, Vicente Ruíz Soldevilla, Julio Sanjurjo, Leandro Sánchez, Enrique Tenreiro, Edu Valiña, Vázquez Alemán, Mila Vázquez, Fernando Yáñez.

Obra de: Lugris Vadillo, Mª Antonia Dans, Tenreiro, Lamazares, Sucasas, Lago Rivera, Alejandro González Pascual.

Escultura de: Óscar Aldonza, Buciños, Arturo Brea Pasín, Ramón Conde, Xosé Cid, Luis de las Cuevas, Lomarti, Paulo Neves, Francisco Pazos, Soledad Penalta, Paco Pestana,  Alfonso Rivero, Andreas Ruíz, Camilo Seira.

A mostra pode visitarse no espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca e os escultores intervendran o emblemático xardín deste edificio do século XVIII, reconvertido en hotel. Esta mostra realízase ao abeiro do convenio que dende hai un ano se creou entre a empresa Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

A Galería de Arte Contemporánea Espacio48 organiza ata mediados do mes de xaneiro a exposición colectiva 'Colezziona', dos artistas Caxigueiro, Vivián e Xurxo Martiño.

Daniel Caxigueiro (Mondoñedo, Lugo, 1955), expón por primeira vez entre as paredes de Espacio48 e o fai curiosamente volvendo camiñar por un “espazo” previamente transitado, e para iso reinterpreta e afonda cos seus libros de cerámica nese profundo e enrevesado universo simbólico que conteñen; Xosé Vivián (Santiago de Compostela, 1949), trae ao recordo pezas pictóricas evocadoras e cargadas dun lirismo que nos transporta a unha natureza momentáneamente alterada, pero que atopa refuxio na delicadeza do seu trazo; e Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña, 1964), procura na reinvención das súas paisaxes arquitectónicas unha plasmación real e desposuída de todo artificio, e non para de tentar captalos dende distintas ópticas, sintetizándoos cada vez máis, ata o punto de chegar a fundirse coa propia materia.

Os tres teñen en común a súa rigurosidade e o seu coñecemento e compromiso co que lles rodea en todo momento. Deste xeito, todas as obras teñen que ver co cotián, coa natureza, coa realidade circundante e comparten todas elas unha forte carga de valores comúns, así como un claro vínculo coa materia, unha materia interiorizada dende un punto de vista poético pero, ao mesmo tempo, moi realista.

É a amalgama destas coincidencias a que crea un impacto global imborrable no espectador, que se reformula a trascendental cuestión de por que a arte debe estar presente no noso día a día, tendo en conta os tempos que corren. E a resposta atópaa de inmediato, xa que é a propia arte a que lla facilita case sen esforzo, pois non deixa de ser lesta un testemuño dun momento que nos pertence a todos por igual, e que queda atrapado de forma incuestionable e irrepetible, ousando estimular a nosa conciencia e a nosa consciencia histórica e potenciando os valores que nunca se deberían perder.
E por iso xorde a necesidade de “colezzionar”, que se escribe nesta ocasión con dúas zetas, apropiándose da última letra do abecedario, a máis esquecida, que marca o final, pero avisa do comezo de algo novo, un coleccionismo que procura cada vez máis meditar sobre o que nos define e sobre o que de verdade pode aportarnos todo o que recompilamos e gardamos como o noso pequeno gran tesouro. Unha colección que nos acompañará sempre e cuxa pertenza dirá moito de nós, polo que debe ser realista, próxima e factible.

Cristina Moreiro

Os tres artistas que conforman a mostra “colezziona”, contan cunha ampla traxectoria. Destaca a recente exposición antolóxica adicada á obra de Caxigueiro na Sala Luzán (CAI) de Zaragoza e a presenza do artista na exposición colectiva “Os ollos das Palabras” na Cidade da Cultura de Santiago. Tanto Vivián como Xurxo Martiño contan tamén cun amplo bagaxe expositivo, e cabe sinalar que actualmente exhiben algunhas das súas pezas na exposición “Unidos pola arte” no Auditorio de Galicia en Santiago de Compostela, que recolle por vez primeira o patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago.

María Meijide (Santiago, 1978) presenta na galería Metro 40 pezas en diferentes formatos e en diferentes técnicas, fundamentalmente pintura sobre tea, acuarela sobre papel e tamén algo de debuxo e colaxe. Todas elas corresponden ao traballo destes dous últimos anos entre Compostela e Lisboa e conforman unha especie de itinerario persoal.

Unha produción, figurativa e realista, que se nutre precisamente da base material desta vida máis ou menos itinerante: os diferentes espazos que se habitan, que se visitan, os obxectos que se usan, a roupa, os amigos e amores que se viven, (que se anhelan talvez...!). Así se propón un percorrido que, en consonancia co espazo expositivo, poderiamos dividir en tres momentos: asuntos de exterior con paisaxes e vista dende a ventá; asuntos de interior con salas, cociñas, libros e demais aparataxe do cotián; e cada vez máis cara a dentro, nun estrato máis profundo ou persoal, escenas de dormitorio.

Neste sentido podemos falar dunha pintura de corte intimista e cun forte trazo autobiográfico, pero por outro lado, e un pouco en contradición cabe apuntar aquí que non hai ningunha vocación documental explícita, nin tan sequera de relato. E é que estas teas non pretenden grandes significados ou grandes transcendencias... (o cal non deixa de ser toda unha pretensión). Estas pinturas non significan cousas, senón que as representan, e isto parece situarnos máis en relación ao como que ao que, máis en relación ao pracer de facer coa súa vinculación ao obradoiro que á proposta de narrar nun sentido estritamente conceptual ou literario. E é que talvez esta produción se insira naquela ampla tradición que traballa, dende a repetición e o oficio, e dende tempos inmemoriais, en contra da idea de grandeza: unha pintura concentrada no cotián e que se ven cultivando dende sempre: Paisaxe, natureza morta ou mesmo pintura de flores (case sempre relegada polo discurso construído da alta cultura...). E non obstante esta pintura de cousas, tal como a entende a artista, non necesita especialmente de discursos, senón que é unha busca de sentido en si mesma. A natureza morta, de vocación radicalmente materialista, rexeita toda idealización, e implica unha insubmisión, unha subversión de valores conducida a niveis.

Por outro lado e moito máis interesante, ou cando menos, máis simpático, esta pintura apela aos sentidos, ao pracer, ao desfrute a través do substrato material da vida. Ao igual que nos gusta unha persoa, e non adoitamos preguntarnos polo significado desta... se é que o ten, e a saber se queremos realmente sabelo, a pintura de María Meijide ten máis que ver coa sedución que coa lingüística ou a interpretación, coa erótica en definitiva, máis que coa hermenéutica.

A galería A.dFuga organiza ata finais do mes de xaneiro unha exposición titulada 'La Finca/Good Night London', do artista santiagués Jesús Madriñán.

Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Barcelona e graduado en Fotografía pola Central Saint Martins, Jesús Madriñán (1984, Santiago de Compostela) traballa en series xurdidas das súas propias vivencias, converténdoas en reflexións que necesita expresar. A medio camiño entre a fotografía documental e a fotografía narrativa, ten sido recoñecido en numerosas ocasións, destacando, entre outros, os seguintes galardóns: Premio nos International Photography Awards de Nova York, Premio eCREA do Festival Internacional de Artes Visuales EMERGENT, Premio Laszlo Foundation da Royal Society of Portrait Painters (UK) e Winterthur de Suiza, o recente  primeiro premio na 2º Convocatoria OCEMX de Fotografía da Oficina Cultural da Embaixada de España en México en colaboración co Centro Cultural de España, polo seu traballo “Good Night London”.

A Casa das Crechas presenta a exposición do artista Xesús Carballido que está composta de oito ‘collages’ que supoñen, en palabras do autor, “unha homenaxe á Casa das Crechas con motivo do seu 25 aniversario”.

Das oito ‘collages’, catro son de formato circular e, segundo Xesús Carballido, falan de cando e con que filosofía nace a Casa das Crechas. O primeiro representa a Orixe, o segundo o Amor, o terceiro a Música e o cuarto a Liberdade.

Os catro de formato vertical tentan de reflectir “os tempos de hoxe, cheos de confusión, inxustiza, loita...” e están realizados nos reversos de cheques bancarios. “Desde o primeiro grupo de ‘collages’ ao segundo”, di Carballido, “están os 25 anos das Crechas cheos de vida”.

Xesús Carballido (O Carballiño, 1954) é un artista autodidacta. Comezou a expoñer individualmente en 1992, e fíxoo en case todas as cidades e vilas importantes de Galicia. Colectivamente apareceu na 3ª Mostra Unión Fenosa de 1993 e, posteriormente, a súa obra estivo presente en mostras de Ourense, A Coruña, La Mancha, Madrid, Francia ou Santiago de Cuba. Está representado no Museo Unión Fenosa da Coruña, na Fundación Granell de Compostela e noutras coleccións de Galicia e Cuba.

Con motivo da celebración dos 20 anos da Casa das Crechas crea o persoeiro "Canéfano", un ciclista totalmente libre que viaxa por todo o mundo e que en Galicia visita as Crechas como un lugar de encontro, relación e intercambio de culturas e xentes de todo o mundo.

A arte de Carballido é absolutamente peculiar, inconfundible. Partindo de evocacións de obxectos, gravados, xoguetes adminículos dun pasado entre remoto e próximo, recrea estampas, deseños, postais, como se todo estivese envellecido, amarelecido polo paso do tempo. Participa da ‘collage’, do pop e non pouco do surrealismo, porque á fin é tanto ou máis onírico que recreador do real.

A pátina que o po crea sobre o abandonado parece apoderarse da obra deste artista estraño, ás veces tamén próximo aos modos do construtivismo de Torres García en canto á composición de "crebacabezas". Ocres e sepias, cartolinas abarquilladas, obxectos de ortopedia e publicidade do pasado, que encantarían ao barroquismo Gómez de la Serna, o galego simplifícaos, reducíndoos a perfís, a liñas concisas, a meras siluetas inscritas en táboas perforadas, abichadas, emerxendo de caixas de madeiras aromáticas que perderon xa o seu aroma. Constrúe, a xeito de retablos, ámbitos imposibles de referenciar concretamente e que, non obstante, todos temos na memoria, porque cremos velos non lonxe do noso ámbito cotián.

Esa actitude levou a Carballido á escultura, ou máis ben ao obxecto corpóreo, en composicións complexas que acumulan sabiamente, aínda que con aparencia de despreocupación, os obxectos máis varios, dende tipos de imprenta a cunchas mariñas, ferros forxados, restos de xoias, etiquetas de produtos comerciais e mil cachifallos máis.

O seu barroquismo irrenunciable é, ás veces, secuela de cubismo razoante, xeométrico e cabal, ou debuxo infantilizado que eleva a transcendente e preocupante. Ou simplemente, combina caixas e pequenos estoxos metálicos onde aparece aínda, esvaecida, a imaxe que lle serviu de atractivo en data indeterminable.

Inventario de rarezas, recuperado faiado da memoria, populismo intelectualizado. A capacidade creadora de Carballido é inmensa a partir do reto que para el supón todo ese mundo de escoura e almoeda que tan habilmente manexa.

A galería compostelana A.dFuga acolle ata mediados do mes de marzo 'La intimidad descubierta', unha mostra do traballo da nova artista lucense Gema López.

Gema López (Lugo/1987), a artista máis nova da galería, pervirte nas súas  obras as marxes do espazo privado. Este, dilátase, violéntase; cobra sentido en relación co público. O individuo é asaltado no seu habitáculo persoal, nese espazo onde os segredos se desvelan nun xogo de seducións e impulsivas dialécticas entre pintor e modelo, entre modelo e espectador.

A exposición virá acompañada pola táboa redonda 'Dentro e fóra: textos e contextos da intimidade', o día 21 de febreiro, coas intervencións de Juan Carlos Meana (docente e decano da Facultade de Belas Artes), Manuel Torres Cubeiro (sociólogo e antropólogo), Xosé A. López Silva (traductor, profesor e investigador) e a propia Gema López.

Ata comezos do mes de xuño, a Fundación Granell exhibe unha selección de obras do propio Eugenio Granell, que inclúe óleos, debuxos, construcións, colaxes e obxectos que son reflexo dos tres piares básicos que rexeron a súa obra e vida: Amor, Poesía e Liberdade. O Amor, unha constante na obra do artista, que se pode apreciar a través dos seus títulos, e a Poesía, que é, segundo explica a comisaria da mostra, "o xeito máis directo de gabar e enxalzar tanto o amor coma a Liberdade, esta última, imprescindible para a creación".

A liña temática principal da exposición son o amor e os conceptos que o autor relaciona con este. O amor como punto neurálxico arredor do cal xiran unha morea de emocións e sentimentos. A poesía preséntasenos como medio de expresión deses sentimentos que desembocan nunha busca da liberdade, non só da persoa senón tamén dos seus pensamentos máis profundos.

A exposición complétase coa achega documental da biblioteca e o arquivo da Fundación.

O artista galego Ramón Conde inaugura as Torres Hejduk de la Cidade da Cultura como espazo expositivo coa mostra titulada 'Emoción-Razón: A gran dualidade', unha colección de pezas de gran formato que se desenvolve en tres espazos diferenciados: a explanada exterior e os interiores de ambas as dúas torres.

No exterior está situado un individuo que xorde da terra e un pórtico antropomorfo, este interroga coa súa ollada ao personaxe que a través dos seus brazos crea a entrada ao interior das torres. Ambos os dous personaxes, o que solicita e o que dá acceso son o mesmo, é un exercicio de introspección que permite visualizar o mundo emocional que veremos a continuación.

Na primeira torre atopamos unha reunión de personaxes que escoitan a un líder. Este crea unha realidade intelectual que se materializa para eles. Consta dunha gran cabeza que simboliza as súas crenzas e os seus dous posibles sentidos a dereita e esquerda como reflexo de que o Rebelado pode ter ambas as dúas direccións, a verdade é sempre unha e a súa oposta, depende das circunstancias.

Na segunda sala vemos unha serie de escenas que reflexan a influencia emocional duns individuos sobre outros, onde se plasma o poder psicolóxico como unha forza determinante do noso comportamento social.

Reafirmando este acto introspectivo os diferentes actores repítense en distintas situacións e interpretando distintos papeis, as iamxes redúcense a cabezas como sínteses dos seus momentos emocionais.

O obxectivo non é amosar tan só a influencia duns sobre outros, senón que ante todo é unha reflexión sobre o papel da convicción, como somos capaces de crear realidades paralelas que son máis determinantes que o mundo físico.

Esta influencia lógrase a través da autoridad que é un concepto de deixadez. Delegamos o poder noutro que nos parece máis capaz para, a través del, vernos máis fortes.

Esta autoridade execútase a través da inducción, creando unha realidade paralela que existe se cres nela e deixa de facelo en caso contrario. É a forza dos mitos, as relixións e moitas ideas sociais que non teñen máis realidade tanxible que a forza da convicción grupal.

Estas ideas son as bases das nosas organizacións sociais que están máis alá da pura supervivencia física. Por un lado, permítenos crear un mundo organizativo, unha colmea que posibilita un dominio da contorna impensable a nivel individual. Aínda que por outro lado é un tremendo poder coaccionante. E crea ademais barreiras culturais entre os distintos grupos dificilmente salvables.

A dialéctica apertura-cerrazón é unha pugna constante dentro das sociedades e os individuos que as compoñen, apertura para captar novos adeptos e cerrazón para diferenciarse dos “outros”. O fin de toda esta mecánica é, como sempre, o dominio sobre os recursos. Para alcanzalos creamos uns grupos e para esta nova realidade nada é imposible.

Descarga o dossier da exposición aquí

O FAC Peregrina abre a súa terceira temporada coa montaxe expositiva na modalidade de FAC Convidadxs: 'Wily. Forza Ingobernable', comisariada por Ángel Calvo Ulloa, coordinada pola Equipa FAC e producida pola Asociación de amigos da obra de Wily.

Un proxecto de especial pertinencia e importancia polo apoio e visibilidade que supón para a tarefa de investigación e recuperación material da obra do artista Antonio Taboada, Wily; unha responsabilidade para coa Historia da Arte Contemporánea galega á que o FAC Peregrina non quería faltar.

Estades todxs convidadxs!

A galería José Lorenzo acolle ata o 20 de abril a exposición 'Posguerra e eclecticismo', unha mostra con máis de 40 obras de importantes artistas galegos tales como Leopoldo Nòvoa, Manuel Molezún, Alberto Datas, Deside, Raimundo Patiño, Antón Goyanes, Rogelio Puente ou Jesús Núñez, entre moitos outros.

A exposición pon de manifesto o escaso e disperso apoio que as artes plásticas tiveron en Galicia nos anos seguintes á guerra civil, con poucas mostras e mínimo coleccionismo, público e privado. Estas circunstancias dan lugar a un eclecticismo total, sen posibles agrupamentos e con tendencias que van do expresionismo ao hiperrealismo e da vangarda construtiva ao puro informalismo.

Neste percorrido heteroxéneo pódese ver a expresión informalista de Leopoldo Nòvoa, emparellable coas mellores firmas mundiais, e as composicións xeométricas de cromatismo sobrio e contrastado de Jesús Núñez. Ademais, "Posguerra e eclecticismo" conta con dúas pezas de Molezún, pioneiro da abstracción en Galicia. Continuando con esta liña abstracta os visitantes poden apreciar varias obras próximas ao graffiti, de debuxo desfeito, de Alberto Datas. Na mesma liña, pero emparentado esteticamente con Grau e Tàpies, encontrámonos cunha peza de Deside. Combinando unha abstracción vagamente xeométrica coa figuración, nun resultado de inefable lirismo, pódese ver unha significativa obra de Antón Goyanes. Dende esas sutilezas o espectador pode pasar ao expresionismo apaixonado de Raimundo Patiño, baseado no poderío da cor. O maior contraste, talvez, sexa o minucioso hiperrealismo, intemporal e evocador, de Rogelio Puente.

Dado o gran número de tendencias que acolle a mostra resulta imposible que o espectador non empatice con algunhas obras. Os saltos estilísticos, que van do máis puro realismo á abstracción, e temáticos, entre naturezas mortas, nus ou paisaxes permite que todos os visitantes se sintan atraídos por unha ou varias pezas desta mostra. Así pois, se a uns lles pode interesar a obra de Miguel Pereira, a outros asistentes sucederalles outro tanto cos enormes lenzos de Alfonso Costa. Por outro lado, os que prefiran a escultura poden deleitarse coas obras de Manuel Patinha, Leiro ou Paco Pestana.

Listaxe de autores

Alexandro
Antúnez Pousa
Nando Álvarez
Manuel Aramburu
Jorge Castillo Casalderrey
Xaquín Chaves
Chelín
Arturo Cifuentes
Alfonso Costa Beiro
Alberto Datas Panero
Carmen Domínguez Vaz
Manuel Facal
Xoán Fernández
Antón Goyanes Fernández
Márgara Hernández Smet
José María de Labra
Francisco Leiro
Ramón Lorda Vidal (Deside)
Francisco Mantecón
Acisclo Manzano
Olga Martínez
Santiago Mayer
Santiago Montes Areas
Leopoldo Nòvoa García
Jesús Núñez Fernández
Manuel Pailós
Manuel Patinha
Raimundo Patiño Mancebo
Francisco Pazos
Paco Pestana
Miguel Pereira Figueroa
Jorge Peteiro
Manuel Quintana Martelo
Manuel Suárez Pumariega-Molezún
Xuxo Vázquez

O poeta e artista plástico ourensano Baldo Ramos presenta na galería Bus Station Space a súa última exposición, 'Silencios de tinta', unha mostra composta por unha serie de libros de pequeno formato realizados sobre antigos documentos nos que o artista plasma as súas creacións poéticas.

A obra de Baldo Ramos explora os espazos que comparten a poesía e a pintura. Recibiu, entre outros, os premios Arcipreste de Hita, María del Villar Berruezo, Concello de Carral, Rosalía de Castro, Ciudad de Tobarra, Celso Emilio Ferreiro e recentemente foi galardoado co accésit do IV Certame de Poesía Iberoamericana Víctor Jara.

A inauguración contará coa actuación do cantautor Tato López.

A mostra complétase coa presentación dos novos artistas da galería: María Sánchez, Camilo Seira, David Plana, Edu Albo, José Muñoz Blázquez e Juan Ares.

** María Sánchez (Ávila). Presenta a serie fotográfica 'Bosquejos para el invierno', baseada na obra de Zurbarán.

** David Plana (Cuba). Presenta unha instalación de gran formato con contido poético.

** José Muñoz (Madrid). Traballa a paisaxe con pintura metálica. Trazos e manchas delicadas e sinuosas xeran unha busca dun momento.

** Edu Albo (A Coruña). Centrado no realismo conceptual, é un artista emerxente que está a obter magníficas críticas.

** Camilo Seira, consagrado escultor. A obra que mostra nesta ocasión non deixará indiferente a ninguén. Traballos sobre pedra, madeira e... bosta de vaca.

** Juan Ares, deseñador de produto. Formado na Escola Mestre Mateo e seleccionado Nude 2012 co proxecto 'Rías Baixas', do que agora se mostran novas pezas.

Ata finais do mes de setembro, a Zona C acolle 'Detenido (Al pie de la loma)', unha intervención de Christian García Bello baseada no poemario “En las orillas del Sar” de Rosalía de Castro.

A mostra está comisariada por Candela Rajal.

En colaboración co Master de Arte, Museoloxía e Crítica Contemporáneas da USC.

Durante a fin de semana, os talleres dos artistas que participan no IV Roteiro de Creación Contemporánea permanecerán abertos de 17.00 a 22.00 h, unha cita que permite aos cidadáns transitar polos espazos de produción dos creadores e lugares de difusión das artes en Santiago de Compostela.

Todo xira ao redor do mapa do roteiro, que permite ao curioso trazar a súa propia ruta para localizar talleres, galerías e os distintos espazos de creación con facilidade. Unha nova cartografía de Santiago, máis alá das zonas habituais de consumo artístico, que favorece circuítos diversos e habilita percorridos por outros barrios, diluíndo as fronteiras entre centro e periferia.

O Auditorio de Galicia acolle esta tarde o acto de entrega do VII Premio Auditorio de Galicia para Novos Artistas, no que se inaugurará a exposición dos traballos seleccionados.

Ademais de inaugurar a exposición coas obras dos corenta finalistas, entregaránse tamén o primeiro premio e os catro accésits.

Inaugúrase a exposición do VII Premio Auditorio de Galicia para novos artistas 2011. Nela poderemos ver as 40 obras seleccionadas polo xurado entre todas as que se presentaron e neste mesmo acto, coñeceremos aos gañadores do primeiro premio e dos catro accesits.

Ao premio poden concorrer artistas que presenten obras en soporte e técnica libres para amosar diversas tendencias do panorama da arte galega máis nova que van dende a pintura de referencias figurativas ata videocreacións, pasando por instalacións, escultura, fotografía ou pintura con técnicas diversas.

O primeiro premio está dotado con 6.500 euros, haberá tamén catro accesits dotados con 1.500 euros cada un e establecerase un premio do público, resultado da votación dos asistentes á mostra, dotado con 1.200 euros.

A Asociación de Arte A Travesa homenaxea esta tarde ao pintor de Pontecesures (Padrón) Carlos Bóveda, oito anos despois do seu pasamento. Na homenaxe tomarán parte o xornalista e biógrafo do pintor, Miguel Piñeiro e os músicos Camilo Rodríguez Vidal á gaita, Juan Carlos Cambas ao piano entre outros.

Nado en 1933, Carlos Bóveda formouse traballando dende os 15 anos como decorador na Cerámica Celta de Pontecesures, por onde pasaron artistas como Asorey, Maside ou Castelao. No ano 1962, emigrou a Buenos Aires, donde pasou 40 anos até os seu emotivo regreso a Galicia, no ano 2002, coa exposición Reencontro, en Santiago de Compostela.  Na Arxentina estableceu contacto con outros artistas na diáspora como Laxeiro, Castro Couso, Geno Díaz e Solla, ademáis de realizar múltiples exposicións individuais e colectivas e ser membro da comisión de cultura do Centro Lucense de Buenos Aires.

Como autodidacta que foi, Carlos Bóveda destacou por un eterno afán de superación que ía en paralelo a unha sobria tranquilidade como pintor, patente na súa pintura, cálida e inimiga das estridencias, donde a cor xoga un papel fundamental. Galicia, omnipresente na súa pintura, foi a súa musa aos dous lados do Atlántico e foi tamén cuestión primordial tanto na súa obra coma no seu pensamento. Bóveda contou a historia da súa terra dende un cariñoso humanismo que daba voz a paisanos e paisaxes, os grandes protagonistas dos seus cadros. Estes son costumistas, cheos de peixeiras, labregos, sementeiras e mariñeiros, e gozan dun realismo expresivo que fuxe das normas pictóricas situándose á marxe dos movementos artísticos propios da época.

Como homenaxe ao pintor, oito anos despois do seu pasamento, e baixo o título de 'Medio século na obra de Carlos Bóveda', farase un percorrido pola súa obra desde o ano 1954 ata o 2004, coa presentación de obra inédita. Esta obra supón unha parte da que será exposta durante todo o mes de decembro nas tres salas da Casa de Galicia en Madrid.

Durante una semana, o orixinal do Códice Calixtino pode contemplarse no Pazo de Xelmírez, dentro dunha exposición organizada polo Museo da Catedral de Santiago sobre esta peza.

O acceso á sala onde se pode contemplar o Códice Calixtino realízase pola Catedral. O horario de visitas desenvolverase entre as 11.00 e as 14.00 horas e entre as 16.00 e as 20.00 horas (o domingo só de mañá).

A entrada é totalmente gratuíta.

Máis info sobre a exposición aquí

Ao longo de toda a xornada, a Praza do Toural acollerá unha demostración en vivo a cargo do gremio de xoiería, ourivería e acibechería de Santiago.

Na actualidade, a orfebrería forma parte da identidade cultural máis profunda de Galicia e vén de ser almacenada na sabedoría dos oficios tradicionais, permitindo a produción de obxectos de todo tipo. Culto e maxia únense no acibeche, a pedra por excelencia dos peregrinos a Compostela. Ademais das súas numerosas e beneficiosas atribucións, ocupa un lugar imprescindible como pedra ornamental da orfebrería artesanal compostelá.

Son moi numerosos os obradoiros que traballan, especialmente en Santiago, a orfebrería e o talle do acibeche dentro do que se podería identificar como estilo tradicional, aínda que nalgúns casos, tamén se está a empregar este material en deseños modernos. Froito desta tradición, a Asociación Ourives de Compostela ten entre os seus obxectivos conseguir a diferenciación da orfebrería e acibechería artesanal xenuína de Compostela, frente á invasión de imitacións industriais e foráneas.

A Asociación do gremio de Xoiería, Ourivería e Acibechería de Santiago de Compostela está formada por fabricantes de xoiería, ourives, acibecheiros, así como por tendas e comercios de venda de xoiería.

Máis info en www.ourivesdecompostela.org/

A Praza do Toural acolle durante esta xornada unha demostración en vivo a cargo do gremio de xoiería, ourivería e acibechería de Santiago, que elaborará ante o público presente unha serie de pezas únicas.

Na actualidade, a orfebrería forma parte da identidade cultural máis profunda de Galicia e vén de ser almacenada na sabedoría dos oficios tradicionais, permitindo a produción de obxectos de todo tipo. Culto e maxia únense no acibeche, a pedra por excelencia dos peregrinos a Compostela. Ademais das súas numerosas e beneficiosas atribucións, ocupa un lugar imprescindible como pedra ornamental da orfebrería artesanal compostelá.

Son moi numerosos os obradoiros que traballan, especialmente en Santiago, a orfebrería e o talle do acibeche dentro do que se podería identificar como estilo tradicional, aínda que nalgúns casos, tamén se está a empregar este material en deseños modernos. Froito desta tradición, a Asociación Ourives de Compostela ten entre os seus obxectivos conseguir a diferenciación da orfebrería e acibechería artesanal xenuína de Compostela, frente á invasión de imitacións industriais e foráneas.

A Asociación do gremio de Xoiería, Ourivería e Acibechería de Santiago de Compostela está formada por fabricantes de xoiería, ourives, acibecheiros, así como por tendas e comercios de venda de xoiería.

Máis info en www.ourivesdecompostela.org/

Durante a fin de semana, os talleres dos artistas que participan no IV Roteiro de Creación Contemporánea permanecerán abertos de 17.00 a 22.00 h, unha cita que permite aos cidadáns transitar polos espazos de produción dos creadores e lugares de difusión das artes en Santiago de Compostela.

Todo xira ao redor do mapa do roteiro, que permite ao curioso trazar a súa propia ruta para localizar talleres, galerías e os distintos espazos de creación con facilidade. Unha nova cartografía de Santiago, máis alá das zonas habituais de consumo artístico, que favorece circuítos diversos e habilita percorridos por outros barrios, diluíndo as fronteiras entre centro e periferia.

O artista Olmo Blanco presenta esta noite unha intervención específica no pub compostelán Modus Vivendi. Esta proposta pertence á serie "Instalodecoración", concepto, que o artista vén desenvolvendo dende hai algúns anos.

Entre as súas intervencións cabe destacar a realizada na pasada Bienal de Pontevedra, na zona portuaria de Vilagarcía de Arousa, a desenvolvida na Tabaqueira Madrileña e no Museo de Pontevedra.

Realizaranse unha serie de proxeccións audiovisuais e poderedes gozar coa actuación do DJ Abelvision.

Entre o 10 e o 15 de xullo, Compostela acolle a VII edición de Galicia Fasion Week, a plataforma do deseño galego que mostrará as tendencias de moda e complementos para a próxima tempada outono-inverno 2012-2013. A edición deste ano conta ademais cun programa de actividades paralelas.

Nesta edición, a GFW organiza un programa de desfiles de moda galega presentados pola actriz María Mera na Praza da Quintana, coa Porta Santa como privilexiado escenario. O acceso ao espazo dos desfiles será de entrada libre.

GFW converteuse en poucas edicións no referente a nivel nacional do deseño galego e a pesar da crise actual, tanto Galicia Fashion Week, coma os seus participantes e colaboradores realizaron un grande esforzo para posicionar o evento como referente internacional da promoción do deseño galego dende Santiago de Compostela, motivo polo que este ano se apostará novamente pola promoción das coleccións de moda e complementos artesanais de autor e do deseño "Made in Galicia".

GFW integrará dentro das actividades culturais, espazos significativos e de gran relevancia na cidade que acollerán varias exposicións. Estes espazos serán o Hostal Parador dos Reis Católicos, Área Central e o Jazz Club Dado Dadá. Tamén se fusionarán a moda e a música coas actuacións previas aos desfiles da cantante Alba Messa o día 15 e o dj santiagués Pablo Arnejo cunha actuación de electrónica alternativa o día 14.

DESFILES

** 14 de xullo
- 19:00 h. Praza da Quintana
GFW: Katuxa Platero, Cabuxa, Livob, Perdona Bonita, Ana Paradelo, Eva Outeiral.

** 15 de xullo
- 16:00 h. Praza da Quintana
Zona E: Leticia Priegue, Veronica Ouro, Nuria Piñeiro, Pily Montes, Alejandra Couza, Alicia Santomé, Raquel Martínez, María Viqueira, Alba Pereira, Estefanía Brea
Zona Zero: deseñadores de escolas de deseño
- 19:00 h. Praza da Quintana
OFF: Matteos, Antía Castro, Divina de la Muerte, Nicanora, Mónica Guillán, Cristóbal Vidal

ACTIVIDADES

- 7 de xullo ás 18:00 h "Cool People Fashion Show" en Area Central.
- Do 10 ao 31 de xullo. Exposición "Andante" en Area Central.
- Do 11 ao 24 de xullo. Exposición "Museo do Traxe Juanjo Linares" no Parador dos Reis Católicos.
- Do 12 ao 31 de xullo. De 21:00 a 02:00 exposición fotográfica "The Fashion View" no Dado Dadá.
- 14 de xullo ás 18:30 Actuación musical do Dj Pablo Arnejo.
- 15 de xullo ás 18:30 Actuación musical da cantante e actriz Alba Messa
- 14 e 15 de xullo "GFW Blogger Meeting" na Praza da Quintana

Un dos artistas con máis longa e exitosa traxectoria da escena artística galega, Morquecho, compartirá a súa visión da arte e a súa forma de traballar cos participantes no transcurso deste curso. Ademais de transmitir a súa técnica e traballar o debuxo e a pintura no propio estudio, o artista proponnos unha saída ao campo para xuntos aprender a mirar a natureza e percibir dun xeito diferente todo o que nos transmite a través das súa cores ou recendos, porque a natureza abre os ollos á beleza.

Inscrición: Morquecho | Tel. 646 973 016 e 881 031 479| morquecho@morquecho.com
Lugar: Rúa A Muíña. Urbanización A Muíña, 56 baixo. San Lázaro.  Santiago de Compostela
Dirixido a maiores de 16 anos. Prezo: 100 euros

O Departamento de Educación e Acción cultural do Museo do Pobo Galego organiza un obradoiro de arqueoloxía. A actividade didáctica, a cargo de Xosé Valtierra, está dirixida a estudantes universitarios e adultos en xeral.

O número de prazas é limitado, polo que as persoas interesadas en participar deberán poñerse en contacto co DEAC no tel. 981 583620.

Unha viaxe pola Historia de Galicia a través da pedra… e de imaxes. A mostra Gallaecia Petrea aposta pola narración audiovisual para enriquecer o seu discurso expositivo, poñendo en evidencia as múltiples posibilidades e aplicacións da arte cinematográfica. Con este tema central, o Museo Centro Gaiás celebra o 12 de marzo a masterclass O audiovisual e os museos, a cargo dos directores galegos Jorge Coira, Belén Montero e Juan Lesta, tres dos responsables das proxeccións audiovisuais que se poden ver na mostra.

Cunha duración de tres horas, os participantes desta masterclass coñecerán de primeira man as diferentes saídas que ofrece o audiovisual aplicado á cultura e ao disucrso museístico. Coa experiencia de Gallaecia Petrea como punto de partida, os tres directores explicarán o proceso de xestación de contidos audiovisuais específicos para ser visionados nun museo, desde a elaboración da proposta inicial á produción das pezas, a relación das imaxes cos visitantes ou as formas de narración diferenciadas.

Previamente, terá lugar a presentación do documental Sentindo a pedra, unha obra audiovisual que ofrece en pouco menos de trinta minutos un fermoso percorrido pola historia pétrea galega: desde a formación xeolóxica do noso territorio ata os nosos días. Coa produción executiva de Fernanda del Nido e a música de Nani García, Sentindo a pedra supón un novo relato audiovisual a partir das pezas creadas por Jorge Coira, Marcos Nine, Jairo Iglesias, Juan Lesta e Belén Montero para a exposición Gallaecia Petrea.

Entrada de balde previa inscrición.
Prazas: 40

Reserva praza aquí

Programa completo aquí

A Real Academia Galega de Belas Artes celebra no Auditorio do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) sesión pública extraordinaria para o acto de recepción do académico electo da sección de Expertos nas Artes, Miguel Fernández-Cid Enríquez, quen pronunciará o discurso "Cadros últimos, imaxes finais". O recipiendario será contestado polo numerario da sección de pintura Manuel Quintana Martelo.

Miguel Fernández-Cid, actual director xerente da Fundación Gonzalo Torrente Ballester, resultou elixido por maioría absoluta membro de número da Real Academia Galega de Belas Artes De nosa Señora do Rosario, na sesión celebrada o día 28 de novembro de 2009. Entre 1998 e 2005 foi director do CGAC, que se converte agora no escenario do seu ingreso na Academia.

No seu discurso, Miguel Fernández-Cid reflexiona sobre que pinta un artista cando sabe que está a realizar os seus últimos cadros, tomando como exemplo os casos de Rafael Baixeras e Alberto Datas.

A Fundación Laxeiro, en colaboración coa Consellería de Cultura, Educación e Ordenación universitaria, organiza ao longo do mes de novembro  un ciclo de conferencias que se centrará na contextualización do grupo coñecido como Os Renovadores da vangarda histórica galega.

O ciclo supón un achegamento á obra dos Renovadores desde unha análise transversal, para comprender o legado dos que protagonizaron os inicios da cultura galega do século XX, mediante unha serie de relatorios impartidos por diversos expertos en cuestións concretas da historia e da arte que ampliarán a análise deste movemento a elementos que quizais nunca se trataron no seu conxunto, como son o contexto internacional das vangardas históricas, as influencias da arte medieval que Os Renovadores asumiron como propias ou a faceta antropolóxica do nacemento desta arte anovadora.

Lugar
Facultade de Xeografía e Historia, Santiago de Compostela, aula 12

Datas
6, 13, 20 e 27 de novembro de 18.00 a 21.00 h.

Dirección
José Manuel. B. López Vázquez

Relatores
José Manuel B. López Vázquez
Xosé Antón Castro Fernández
José Manuel García Iglesias
Antonio Garrido Moreno
Carlos López Bernárdez
María Luisa Sobrino Manzanares
María Antonia Pérez Rodríguez

Destinatarios
Estudantes de Historia da Arte, Belas Artes, Periodismo, Humanidades
Profesores de Educación Secundaria
Periodistas, galeristas, xestores culturais
Persoas afeccionadas á Historia da Arte

A Fundación Laxeiro, en colaboración coa Consellería de Cultura, Educación e Ordenación universitaria, organiza ao longo do mes de novembro  un ciclo de conferencias que se centrará na contextualización do grupo coñecido como Os Renovadores da vangarda histórica galega.

O ciclo supón un achegamento á obra dos Renovadores desde unha análise transversal, para comprender o legado dos que protagonizaron os inicios da cultura galega do século XX, mediante unha serie de relatorios impartidos por diversos expertos en cuestións concretas da historia e da arte que ampliarán a análise deste movemento a elementos que quizais nunca se trataron no seu conxunto, como son o contexto internacional das vangardas históricas, as influencias da arte medieval que Os Renovadores asumiron como propias ou a faceta antropolóxica do nacemento desta arte anovadora.

Lugar
Facultade de Xeografía e Historia, Santiago de Compostela, aula 12

Datas
6, 13, 20 e 27 de novembro de 18.00 a 21.00 h.

Dirección
José Manuel. B. López Vázquez

Relatores
José Manuel B. López Vázquez
Xosé Antón Castro Fernández
José Manuel García Iglesias
Antonio Garrido Moreno
Carlos López Bernárdez
María Luisa Sobrino Manzanares
María Antonia Pérez Rodríguez

Destinatarios
Estudantes de Historia da Arte, Belas Artes, Periodismo, Humanidades
Profesores de Educación Secundaria
Periodistas, galeristas, xestores culturais
Persoas afeccionadas á Historia da Arte

A Fundación Laxeiro, en colaboración coa Consellería de Cultura, Educación e Ordenación universitaria, organiza ao longo do mes de novembro  un ciclo de conferencias que se centrará na contextualización do grupo coñecido como Os Renovadores da vangarda histórica galega.

O ciclo supón un achegamento á obra dos Renovadores desde unha análise transversal, para comprender o legado dos que protagonizaron os inicios da cultura galega do século XX, mediante unha serie de relatorios impartidos por diversos expertos en cuestións concretas da historia e da arte que ampliarán a análise deste movemento a elementos que quizais nunca se trataron no seu conxunto, como son o contexto internacional das vangardas históricas, as influencias da arte medieval que Os Renovadores asumiron como propias ou a faceta antropolóxica do nacemento desta arte anovadora.

Lugar
Facultade de Xeografía e Historia, Santiago de Compostela, aula 12

Datas
6, 13, 20 e 27 de novembro de 18.00 a 21.00 h.

Dirección
José Manuel. B. López Vázquez

Relatores
José Manuel B. López Vázquez
Xosé Antón Castro Fernández
José Manuel García Iglesias
Antonio Garrido Moreno
Carlos López Bernárdez
María Luisa Sobrino Manzanares
María Antonia Pérez Rodríguez

Destinatarios
Estudantes de Historia da Arte, Belas Artes, Periodismo, Humanidades
Profesores de Educación Secundaria
Periodistas, galeristas, xestores culturais
Persoas afeccionadas á Historia da Arte

A Fundación Laxeiro, en colaboración coa Consellería de Cultura, Educación e Ordenación universitaria, organiza ao longo do mes de novembro  un ciclo de conferencias que se centrará na contextualización do grupo coñecido como Os Renovadores da vangarda histórica galega.

O ciclo supón un achegamento á obra dos Renovadores desde unha análise transversal, para comprender o legado dos que protagonizaron os inicios da cultura galega do século XX, mediante unha serie de relatorios impartidos por diversos expertos en cuestións concretas da historia e da arte que ampliarán a análise deste movemento a elementos que quizais nunca se trataron no seu conxunto, como son o contexto internacional das vangardas históricas, as influencias da arte medieval que Os Renovadores asumiron como propias ou a faceta antropolóxica do nacemento desta arte anovadora.

Lugar
Facultade de Xeografía e Historia, Santiago de Compostela, aula 12

Datas
6, 13, 20 e 27 de novembro de 18.00 a 21.00 h.

Dirección
José Manuel. B. López Vázquez

Relatores
José Manuel B. López Vázquez
Xosé Antón Castro Fernández
José Manuel García Iglesias
Antonio Garrido Moreno
Carlos López Bernárdez
María Luisa Sobrino Manzanares
María Antonia Pérez Rodríguez

Destinatarios
Estudantes de Historia da Arte, Belas Artes, Periodismo, Humanidades
Profesores de Educación Secundaria
Periodistas, galeristas, xestores culturais
Persoas afeccionadas á Historia da Arte

Como cada ano dende a desaparición do xenial artista, a Fundación Granell conmemora o día do nacemento de Eugenio Granell con actos de moi diversa índole. O presente ano, a institución, con motivo da homenaxe anual, realizará unha exposición titulada 'Granell en persoa', complementada cunha actividade lúdica chamada 'Encóntrate con Granell'.

'Granell en persoa' achegaranos á faceta máis íntima do artista a través dunha montaxe estruturada en tres bloques: unha selección de obxectos persoais do artista, unha biografía visual de Granell realizada por medio dun políptico fotográfico, así como un achegamento máis reflexivo á súa figura, por medio dunha selección de materiais sonoros -pertencente aos arquivos de audio da Fundación Granell-, retallos de entrevistas realizadas ao artista en diversos medios, declaracións varias...

A exposición complétase co 'Encóntrate con Granell', actividade realizada por vez primeira no ano 2008, consistente en que calquera persoa teña, de forma lúdica, a oportunidade de interpretar unha obra de Eugenio Granell. As bases do xogo poden ser consultadas na páxina web da institución www.fundacion-granell.org, a partir do día 15 de novembro. Unha selección dos traballos do público será exposta como parte integrante da exposición.

O Departamento de Educación e Acción Cultural do Museo do Pobo Galego quere propor un novo xeito de achegamento ao Museo. Con esta premisa desenvolve a actividade titulada 'Bonaval en Rol', dirixida ao alumnado de 3º e 4º da ESO. Trátase dunha partida de rol ao vivo coa que queremos achegalos, de forma participativa e lúdica, a conceptos como os mitos, as crenzas e a forma de vida na sociedade galega do XIX.

Estes temas serán a guía para que eles, como protagonistas directos, vaian descubrindo os contidos do Museo. A actividade repetirase seis veces durante o primeiro trimestre do 2011 e os centros interesados poderán escoller unha data dentro do calendario proposto: 26 de xaneiro, 9 e 23 de febreiro, 9 e 23 de marzo e 6 de abril. Cada partida terá a duración aproximada de dúas horas, de 11.00h a 13.00h. Para a reserva da data hai que contactar co Departamento de Educación e Acción Cultural no 981 583 620.

Os Xogos de Rol son unha actividade lúdica na que as persoas que xogan interpretan un papel dentro dunha historia determinada. Ademais da faceta lúdica, este xogos desenvolven unha faceta importante no proceso de ensino e aprendizaxe. Á hora de aprender é moi importante a
utilidade práctica que se capta do coñecemento. O xogo permítenos acceder ao coñecemento de forma significativa e participativa, convertendo en relevantes, informacións que poderían pasar desapercibidas doutra maneira.
Durante unha partida as persoas reciben e manexan moita información sobre a historia tratada. Ao estar motivadas e participando no transcorrer da mesma, asimilan e procesan dita información máis rápido e dun xeito máis ameno.
Os xogos de rol supoñen unha ferramenta didáctica importante xa que se basean principalmente no diálogo, fomentando o desenvolvemento da comprensión e da expresión oral. Ademais, ao falar de xogos cooperativos, trabállanse actitudes como a socialización, a empatía ou a tolerancia.
Desta importancia xorde a iniciativa por parte do DEAC do Museo do Pobo Galego de ofrecer aos centros escolares esta actividade, na que rapaces e rapazas poderán achegarse a conceptos básicos da nosa cultura popular a través da participación directa que supón o xogo de rol.

A quen se dirixe?
A actividade está dirixida ao alumnado de 3º e 4º da ESO, cun máximo de participación de 30 rapaces e rapazas.

Obxectivo
Prover ao alumnado dunha serie de nocións da sociedade tradicional mediante unha actividade de descubrimento. A mesma consiste nun xogo de rol sobre os mitos e as crenzas na sociedade galega do século XIX, a fin de que sexan quen de establecer criterios de comparación entre a realidade á que o xogo se refire e a súa propia.

Contexto da partida
O contexto no que se enmarca a partida é o verán de 1846, na vila costeira de Gondarelle, nas Rías Baixas. Ate hai pouco a vida era normal, a típica de calquera aldea galega da costa: os mariñeiros e mariscadoras ocupábanse no mar; o campesiñado coidaba das súas terras e traballaba as do fidalgo e as do cura; e os ferradores, os oleiros, canteiros dedicábanse a cadanseu oficio. Mais semella que nas últimas semanas todo vai saír torto...
Neste contexto desenvólvense unha serie de tramas, unha máis xeral e que afecta a todos os grupos (a Santa Compaña), e outras tres que se centran especificamente en cada un dos roles a xogar: as persoas que traballan no mar veranse envoltos pola trama das festas da Virxe do Carme; aqueles e aquelas que se dedican ao campo estarán suxeitas aos feitos ao redor da morte do fidalgo; mentres, os obradoiros de oficios sufrirán unha vaga de roubos de ferramentas.

Desenvolvemento da Partida
1. Traballo previo (no Centro Escolar):
Desde o DEAC enviaranse 30 fichas con personaxes representativas da sociedade tradicional galega, organizadas por familias e actividades, onde se lles darán unhas pautas sobre a súa vida e as súas características e sobre o rol que desenvolven dentro da partida.
O obxectivo é que cada alumno e alumna poida escoller a súa personaxe e ir estudando as súas características. Enviarase, como reforzo, información das salas que servirán de contexto a partida para o mellor desenvolvemento das personaxes e das tramas.
2. No Museo:
Os e as participantes xogarán por grupos co fin de aproveitar ao máximo o tempo e o espazo, e de evitar a dispersión do alumnado polo amplo convento de S. Domingos de Bonaval. Temos previsto utilizar as salas da exposición permanente dedicadas ao Mar, ao Campo e aos Oficios.
A duración prevista para a actividade son dúas horas.

O Centro Social Novacaixagalicia (Praza de Cervantes) acolle o acto de presentación de 'Compostela', un orixinal libro de ilustracións do artista David Pintor editado polo Consorcio de Santiago e a editorial Kalandraka. No acto estarán presentes Xosé A. Sánchez Bugallo, Alcalde e Presidente do Consorcio de Santiago, Xosé Manuel Villanueva Prieto, Xerente do Consorcio de Santiago, Xosé Ballesteros, editor de Kalandraka, David Pintor, ilustrador e autor do libro e Juan Conde, responsable de publicacións do Consorcio de Santiago.

O Consorcio de Santiago e a editorial Kalandraka coeditan Compostela, un orixinal libro de ilustracións realizadas por David Pintor. Trátase dunha colección de 30 debuxos que plasman diferentes vistas do casco histórico compostelán, coa ollada personal e orixinal de David Pintor, quen recrea os espazos xerando ambientes de ensoño.

Ademais da Catedral, o libro percorre edificios e rincóns senlleiros, como o CGAC, a facultade de Xornalismo, a cafetería Derby ou a terraza do Hotel Costa Vella. Tamén as prazas do Obradoiro, Quintana, a Alameda e as rúas de Xerusalén, Nova, Vilar ou Entrerrúas, entre outras.

David Pintor ten aos seus 35 anos unha traxectoria importante no mundo do debuxo: recibiu os premios da Society of New Design e Hermes de humor gráfico. En 2010 foi nomeado ilustrador do ano Cittá del Sole.

Na igrexa de San Domingos de Bonaval terá lugar esta mañá a presentación do libro 'Cerimonial, festa e liturxia na Catedral de Santiago', editado con motivo da exposición do mesmo nome e enmarcada nos actos do oitavo centenario da consagración da Catedral de Santiago. No acto tomarán parte Gerardo Conde Roa, Alcalde e Presidente do Consorcio de Santiago, e José María Díaz Fernández, Deán da Catedral de Santiago.

No marco da programación preparada con motivo do 800 Aniversario da consagración da Catedral de Santiago, a Catedral e o Consorcio de Santiago presentan o libro 'Cerimonial, festa e liturxia na Catedral de Santiago', o máis completo estudo sobre todo o relacionado coas celebracións que teñen como escenario a basílica xacobea: as liturxias, os cultos ao Apóstolo, a música, as festas, os ritos xacobeos, os Anos Santos, os xestos dos peregrinos.

O libro compónse de diferentes capítulos, abordados cada un deles por un estudoso. Así, a publicación recolle textos de Ramón Yzquierdo Perrín, que fai un completo percorrido pola historia de la Catedral a través das Ofrendas ao Apóstol, desde os reis asturianos, que impulsaron con elas o culto a Santiago, até os nosos días. O Deán do Cabildo e comisario da mostra, José María Díaz Fernández,  ocúpase de abordar os Tempos litúrxicos na Catedral a través das solemnidades, tempos ordinarios, vida cotiá e celebracións excepcionais e o papel que todo iso xogou na historia e a arte da Catedral. O Profesor de Historia da arte da Universidade de Sevilla, Jesús Aguilar, trata sobre as Vestiduras ricas da colección catedralicia. Antón Pombo, xornalista e escritor, á vez que gran experto no Camiño de Santiago e peregrino, el mesmo, a Compostela en numerosas ocasións, aborda o capítulo dedicado aos Ritos dos peregrinos na Catedral de Santiago a través dos tempos: do contacto co sacro á atracción polo curioso. Francisco Singul, Director da área de Exposicións e Publicacións da S. A. de Xestión do Plan Xacobeo, ocúpase do Camiño de Santiago como espazo ritual e simbólico.

Os capítulos seguintes ocúpanse dos prelados, cabildo, reis e pontífices; e do papel que estes desempeñaron para, tras o descubrimento dos restos do Apóstolo, dar lugar ao fenómeno das peregrinacións e á construción dunha gran Catedral arredor da cal foi crecendo unha cidade. David Chao, Profesor de Historia da arte da Universidade de Santiago e Arturo Iglesias, Técnico responsable da área de documentación moderna do Arquivo da Catedral, ocúpanse dos prelados e cóengos. Pola súa banda, Xosé Manuel Sánchez, Técnico responsable da área de documentación medieval do Arquivo da Catedral, profunda na relación entre Santiago e os Papas e a Monarquía. Miguel Taín, Profesor Titular de Historia da arte da Universidade de Santiago, desenvolve, a celebración ao longo dos séculos da Festa do Martirio de Santiago (o 25 de xullo), a Translación (o 30 de decembro) e a Festa da Aparición de Clavijo (23 de maio). César Lombera, artista e investigador, aborda o tema da Coca ou Tarasca, personaxe profano que se incardina na celebración do Corpus en numerosos lugares da Península Ibérica e que, en Santiago, acaba por sumarse ás celebracións das festas do Apóstolo até a súa desaparición. Finalmente, Carlos Villanueva, Catedrático de Historia da Música da Universidade de Santiago, ocúpase da música feita dende e para a Catedral de Santiago.

Con motivo da celebración do día internacional dos museos, dedicada na presente edición aos  museos e a súa historia, a Fundación Granell rende unha pequena homenaxe ao ben patrimonial que nos acolle: o Pazo de Bendaña, senlleira obra da arquitectura civil barroca  Galega, atribuídas as súas trazas ao arquitecto Clemente Sarela arredor de 1735. Durante a súa longa vida, construído orixinalmente para aloxar a familia nobiliaria da saga dos Bendaña, ten sido  dedicado a fins moi diversos ate acoller a sede da nosa institución: a Fundación Granell.

Levaranse a cabo visitas guiadas realizadas por persoas vinculadas ao Pazo de Bendaña e á súa historia, as cales achegarannos a súa particular visión do histórico edificio antes de ser convertido en sede do museo. As visitas serán completadas coa proxección dun documental que recolle a historia da habitación do pazo dende a  súa construción  titulado Do Pazo de Bendaña á Fundación Granell. A vida dun edificio. Un proxecto do arquitecto Pablo Tomé realizado en colaboración coa empresa de produción e realización audio -visual galega  Miramemira

-19.00 h. Charla e visita guiada de Luis Ribero de Aguilar e Miguel Cajigal.

Ademáis de contar durante toda a semana como devandita proxección do documental antes mencionado, durante os días 18, 19 e 20 ofrecerase en toda a franxa horaria de apertura ao público, visitas guiadas sobre a historia do Pazo de Bendaña. Estas serán realizadas polo servizo de Didáctica da Fundación Granell coa colaboración do historiador especialista en barroco Miguel Cajigal.

O Centro Social Novacaixagalicia da Praza de Cervantes ofrece un servizo gratuíto de visitas guiadas ás diversas exposicións que acolle na súa sede.

Dende o departamento de didáctica organizan un percorrido guiado polas seguintes mostras:

-XI Bienal de gravado Novacaixagalicia: ata o 19 de xuño. Arte/gravado.
A exposición amosa a selección dos mellores traballos presentados a esta décimo primeira convocatoria da Bienal de Gravado Novacaixagalicia, incluídos os premiados, á que se presentaron un total de 614 artistas, procedentes de 62 países diferentes.
O gravado é unha técnica antiga que, na actualidade, amosa as pegadas da modernidade. A visita guiada á exposición resultará esclarecedora para coñecer a súa orixe, a súa evolución e a dificultade que entraña esta disciplina, á vista dun grande abano de obras de gran calidade.

-Ríos de Galicia. Tesouros de Vida: ata o 11 de setembro. Fotográfica/científica.
50 instantáneas realizadas polo prestixioso fotógrafo submariño José Luís González ao longo de 15 anos de traballo. Amósanse imaxes abraiantes que reflicten o bulir da vida que se agocha no silencioso interior dos fermosos ríos galegos e de recónditas paraxes da xeografía da nosa comunidade.
Na visita guiada tamén teremos a oportunidade de visionar o documental Augas vivas de Galicia de 33 minutos de duración e que complementa dun xeito fantástico a mostra fotográfica.

-Espazo Colección de Arte Novacaixagalicia: Permanente. Arte/pintura e escultura.
Pintura, escultura, fotografía... Villaamil, Laxeiro, Leopoldo Nóvoa, Perianes... Técnicas diversas, senlleiros artistas e obras destacadas, nun completo e apaixonante percorrido xeral pola arte galega dende o século XIX ata os nosos días.
Grazas á calidade da Colección Novacaixagalicia, é doado comprender a evolución dos estilos entendidos como testemuñas dun tempo, froito dunha sociedade que cambia e que evoluciona. As obras amosan os ideais estéticos de cada etapa, os acontecementos históricos, as secuelas da guerra, a emigración, os cambios na sociedade galega contemporánea, as crenzas e os costumes populares, os avances tecnolóxicos, etc.

O servizo de visitas guiadas é gratuíto. O grupo mínimo é de 12 persoas e o máximo de 30 (pódense reservar varias exposicións e varios horarios dependendo do grande que sexa o grupo). As reservas faranse por orde de inscripción telefónica no 902 922 461.

Ponse en marcha o programa de visitas guiadas á exposición 'Domus Iacobi. A historia da Catedral de Santiago', ubicada no Colexio de Fonseca e que conmemora os 800 anos da catedral compostelá.

Estas visitas guiadas, todas elas gratuítas, divídense en dúas categorías:

-os domingos: haberá visitas ás 11:30h e ás 12:30h.,
-de martes a sábado: as visitas serán previa concertación (nos teléfonos 685860773 e 685860772 ou no enderezo electrónico info@tesourosnovos.com)

Este programa quere axudar ao visitante a comprender mellor o significado do proceso construtivo da Catedral de Santiago, vinculado de forma especial á historia da cidade e ás súas transformacións. As visitas están organizadas polo Consorcio de Santiago e o Museo da Catedral, coa colaboración da empresa especializada en xestión cultural Tesouros Novos. Ademais de ao público en xeral, diríxense de maneira especial aos centros educativos e ás asociacións.

A exposición
Domus Iacobi. A historia da Catedral de Santiago, aberta ata o próximo 24 de xullo, repasa a historia da basílica xacobea, custodia do sepulcro do Apóstolo Santiago e meta de peregrinación. Unha viaxe a través do tempo para comprender mellor as claves da historia e a arte da Catedral a través de varias das pezas máis singulares do seu patrimonio, algunhas presentes por vez primeira fóra das súas localizacións habituais e outras, procedentes de coleccións particulares, que volven por uns meses a Compostela sumándose á celebración dos 800 anos da consagración. Domus Iacobi (en latín, “casa de Santiago”) permite admirar, entre outras xoias artísticas, o rosetón da primitiva fachada románica da Catedral, esculturas descoñecidas pertencentes ao taller do Mestre Mateo, pezas de imaxinería e orfebrería ou dúas esculturas románicas pertencentes á antiga fachada románica e que nunca antes se mostraron ao público.

A exposición está organizada polo Cabildo da Catedral e o Consorcio de Santiago e se complementa co Museo da Catedral, a poucos pasos do Colexio de Fonseca. Desenvólvese en nove ámbitos nos que, seguindo unha orde cronolóxica, abórdanse os principais fitos na historia da Catedral. O momento da consagración, o 21 de abril de 1211, convértese en punto de inflexión e ocupa un lugar protagonista no percorrido da exposición. A partir dese punto, a exposición invita a facer un percorrido pola historia da Catedral, dende as súas orixes co descubrimento dos restos do Apóstolo Santiago no século IX até os nosos días, abríndose unha porta ao futuro coa posta en marcha das actuacións do Plan Director da Catedral, que permitirá, nos próximos anos, realizar o maior proxecto de conservación e restauración en relación ao conxunto catedralicio. Precisamente, a remodelación do Museo da Catedral, que complementa esta exposición, é unha das primeiras actuacións asociadas ao programa do 800º Aniversario impulsado polo Consorcio de Santiago e o Cabildo da Catedral.

Percorrido expositivo
O primeiro dos ámbitos dedícase á figura do Apóstolo Santiago, razón de ser da Catedral compostelá, cos seus diferentes tipos iconográficos exemplificados nalgunhas das obras máis importantes das coleccións catedralicias. Entre elas destaca o retablo con escenas da vida do Apóstolo, realizado en alabastro policromado e madeira no século XV e que foi unha ofrenda a Santiago de John Goodyear, párroco de Chal, na illa de Wight, no Reino Unido.

Os catro capítulos seguintes, dispostos no Salón Artesonado do Colexio de Fonseca, abórdase a construción da Catedral románica, con especial atención ás fachadas medievais, a través dalgunhas pezas procedentes das mesmas. A obra do Mestre Mateo ocupa tamén un lugar central: o Pórtico da Gloria, a fachada occidental e o Coro pétreo. Por último, a referida cerimonia de consagración, representada nas doce cruces que aínda hoxe percorren os muros da basílica e na copia da acta de consagración que se conserva no Tumbo B do Arquivo catedralicio.

Na capela de Fonseca desenvólvese a segunda parte da exposición: a actividade construtiva da Catedral a partir do século XIII, que vive sucesivos períodos de auxe e decadencia con significativos exemplos correspondentes a todos os estilos artísticos, dende o  gótico até a arte contemporánea, pasando polo renacemento, o manierismo, o barroco, o neoclásico. O redescubrimento, en 1879, dos restos do Apóstolo Santiago, ocultos dende os últimos anos do século XVI, é o punto fundamental desta segunda parte, que se introduce no mundo contemporáneo e a nova etapa de esplendor que actualmente vive o fenómeno xacobeo a nivel universal.

Finalmente, o espazo da sancristía está dedicado ás novas tecnoloxías e nel proxéctanse diferentes materias audiovisuais sobre a historia da catedral, poñendo o seu patrimonio ao alcance dun maior número de persoas. 

*Co billete de entrada á exposición Domus Iacobi obtense un 40% de desconto na entrada ao Museo da Catedral

Visita guiada gratuíta polos monumentos realizados polo escultor Francisco Asorey en Compostela, nunha actividade incluida dentro do programa 'Vive o Verán 2011'.

Punto de saída: Entrada da Facultade de Medicina.

A Cidade da Cultura pon en marcha o programa de Visitas guiadas á obra finalizada do Museo Centro Gaiás, convidando a todos a gozar da beleza arquitectónica dun edificio chamado a converterse nun referente do século XXI.

A espectacularidade da súa fachada, os case 43 metros de altura e os seus máis de 16.000 m2 de superficie fan deste edificio deseñado por Peter Eisenman un dos máis senlleiros e con máis posibilidades de uso do complexo construído no Gaiás.

Por iso, a Cidade da Cultura ofrece a posibilidade de coñecer o espazo arquitectónico en si mesmo e descubrir os seus segredos.

** PECHADO TEMPORALMENTE ATA MEDIADOS DE XUÑO DE 2012 **

Todos os días excepto os luns
Dúas quendas: 12:00 e 18:00 | 20 persoas por quenda
Duración aproximada: 90 min
Saída: Dende o Espazo On

A visita inclúe escaleiras e consta de percorridos longos a pé. É recomendable levar calzado cómodo.

RESERVAS
A actividade é de balde, pero é preciso reservar con antelación.
En caso de necesidades especiais de mobilidade (cadeiras de rodas, carriños de bebé...) ou dificultade física, por favor, indíqueo ao realizar a súa reserva.

Bailaríns, trapecistas, actores, magos, contacontos, todo un “exército” de artistas converterá a Cidade da Cultura este sábado nun grande escenario efervescente dedicado ás artes escénicas: o festival “A Cidade Imaxinaria”.

Desde as once da mañá ata a noite sucederanse máis de vinte espectáculos dirixidos a toda a familia. Da man de artistas e compañías galegas, e doutras procedencias, producións de danza, pequenas pezas de teatro, números de circo, actuacións de maxia, de monicreques, de malabaristas, espallaranse pola praza, soportais e interiores da Biblioteca e do Arquivo convertendo o Gaiás durante un día nunha explosión de creatividade e imaxinación.

Será unha xornada para deixarse abraiar, pero tamén para participar, con obradoiros  para nenos e para adultos, nos que aprenderán a facer máscaras ou trucos de maxia e, como colofón de “A Cidade Imaxinaria”, un grande espectáculo sorpresa na praza.

Todas as actividades son de balde. Os tickets para participar nos eventos con ticket retiraranse no mesmo día do Festival, no mostrador da Biblioteca de Galicia, dende as 10.30h para as actividades que teñan lugar pola mañana, y dende as 15.30h para as actividades que teñan lugar pola tarde. Permitirase a retirada dun máximo de dous tickets por persoa.

maxia
GROSS COLLECTION
Unha biblioteca de 12 metros, cun fondo de 576 caixas negras, cada unha delas cun truco, dispoñibles para ser elixidos polo público e ser interpretados por un mago. Trucos de adiviñación, ilusións ópticas, destreza, etc.

O MAGO AUTÓMATA
Unha representación moderna dos autómatas clásicos do século XVIII, un autómata mecánico que incorpora unha pantalla de vídeo no seu corpo e interactúa con el, amosando unha serie de efectos máxicos de gran beleza plástica.

MAXIA DE PRETO: NANOMAXIAS
Asombrarse e divertirse coas historias máxicas e surrealistas do Mundial de Fútbol, os caníbales do Amazonas ou a viaxe á Lúa do capitán Fernández. Un mundo de prodixios, como cartas que cambian de cor, buratos viaxeiros ou moedas que desaparecen e reaparecen.

artes escénicas
SOBRE RODAS: VIOLETA
Un espectáculo de monicreques para acompañar a Violeta nas súas aventuras a medida que crece; unha viaxe por un mundo cheo de seres fantásticos e animais estraños no que irá atopando respostas a todas as súas preguntas.

POEMAS VISUAIS
Un actor-músico, que encarna a un poeta, leva unha maleta chea de letras de espuma e empeza a xogar cos seus sons e formas, descubrindo que a partir das letras se pode crear poesía sen necesidade de construír palabras.

TRAMPOLINE MISSION 3
Tres artistas de circo ofrecen unha combinación de malabarismo e acrobacias sorprendentes sobre un maxi-trampolín. Co lema “The sky is the limit”,
parecen desafiar as leis da gravidade, con cabriolas e voando como se fosen paxaros.

SAPIENS, SAPIENS, SAPIENS
Historia dramática contada cos recursos cómicos do clown, o teatro físico e a proxección audiovisual. A Corporación Perrins fixo un descubrimento na evolución do ser humano: o home sapiens sapiens sapiens, froito dun experimento con cobaias humanas.

M.O.B
A compañía francesa Transe-Express trae un espectáculo de “arte celeste”, actuando a 30 metros do chan. A actuación comeza cun espectáculo musical itinerante, cun “exército” de tambores fantásticos, e remata con varios personaxes voando, colgados dunha estrutura aérea en movemento. Unha fusión de teatro, música e circo nunha aventura botánica, nun mundo de fantasías vexetais.

“VARIETÉS”
“Varietés” é un espectáculo de marionetas circense e cabareteiro que homenaxea os artistas de rúa. Unha obra que recorda os circos ambulantes, os seus emocionantes trucos, cargados de humor e de interacción co público.

danza
DESORDANCES_5
Montaxe da compañía Dancetheatre de Dani Panullo, que bautizan como “danza enfurecida”, e que fala da necesidade de sentirse aceptado, da loita nas cidades, da superación, do engano da xuventude... Coa música de dj Zeta.

arte na rúa
FEIRA DOS INVENTOS
Ambientada na época do modernismo, transmítelle ao público a esencia dunha época que, polos seus descubrimentos, viaxes e inventos, non deixou de abraiar o mundo. Prodixios, máquinas e avances científicos incomprensibles e fantásticos.

T-TRIS ANALÓXICO
Un divertido taboleiro que permite xogar ao popular Tetris dun modo físico. O famoso videoxogo creado polo soviético Alekséi Pázhitnov baseouse nun xogo analóxico, o Pentaminó. Nesta actividade o Tetris volve á súa orixe.

OS PIRATAS: The Little history
O capitán Morgan, canda a súa tripulación, Natacha Polvorilla e Simón Patastilla, arriban a un novo porto. Teñen o mapa dun tesouro. Mais deben recrutar novos grumetes para esta viaxe da Compañía Sin Fin.

audiovisual
KARROART
Karroart é un pequeno carromato onde se suceden tres historias contadas a través da arte milenaria das sombras chinesas, historias transmitidas de xeración en xeración.

CAIXIÑA DOS MISTOS
Unha caravana cunha pequena sala de cinema onde se proxectan pezas audiovisuais de entre 10 e 20 minutos. Os espectadores elixen e puntúan as curtametraxes dunha listaxe. Ademais, haberá obradoiros audiovisuais para os nenos.

talleres
TALLER DE MAXIA
O Mago Vituco imparte un taller para os rapaces que se queiran introducir nos segredos da maxia, con elementos cotiáns como mistos, imperdibles ou cartolinas que nas mans adquiren propiedades máxicas.

EU SON UN ECODETECTIVE
Os participantes transfórmanse en detectives para investigar os mellores xeitos de aforrar enerxía nos fogares ou como cultivar una horta, ademais de familiarizarse con conceptos como o efecto invernadoiro ou os animais en extinción.

ACTING E COMPOSICIÓN COREOGRÁFICA
Superar o medo escénico, enfrontarse ao público, obter seguridade e crear as nosas propias coreografías. Son os obxectivos destes dous talleres sobre o mundo escénico, un deles orientado a profesionais e impartido por un integrante de
Mayumana.

PROGRAMA

11:00 /11:30 h.
KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / SOBRE RODAS: VIOLETA / FEIRA DOS INVENTOS / T-TRIS ANALÓXICO / GROSS COLLECTION / O MAGO AUTÓMATA / TALLER DE MAXIA / EU SON UN ECODETECTIVE

11:30/12:00 h.
KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / SOBRE RODAS: VIOLETA / POEMAS VISUAIS / FEIRA DOS INVENTOS / T-TRIS ANALÓXICO / GROSS COLLECTION / TALLER DE MAXIA / EU SON UN ECODETECTIVE

12:00/12:30 h.
KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / TRAMPOLINE MISSION 3 / POEMAS VISUAIS / FEIRA DOS INVENTOS / T-TRIS ANALÓXICO / GROSS COLLECTION / O MAGO AUTÓMATA / MAXIA DE PRETO / EU SON UN ECODETECTIVE

12:30/13:00 h.
DESORDANCES_5 / KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / FEIRA DOS INVENTOS / T-TRIS ANALÓXICO / GROSS COLLECTION / MAXIA DE PRETO

13:00/13:30 h.
DESORDANCES_5 / KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / FEIRA DOS INVENTOS / T-TRIS ANALÓXICO / GROSS COLLECTION / SAPIENS, SAPIENS... / POEMAS VISUAIS / TALLER DE MAXIA / EU SON UN ECODETECTIVE

13:30 /14:00 h.
KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / OS PIRATAS / FEIRA DOS INVENTOS / T-TRIS ANALÓXICO / GROSS COLLECTION / SAPIENS, SAPIENS... / POEMAS VISUAIS / TALLER DE MAXIA / EU SON UN ECODETECTIVE

14:00/14:30 h.
CAIXIÑA DOS MISTOS / OS PIRATAS / FEIRA DOS INVENTOS / T-TRIS ANALÓXICO / GROSS COLLECTION / EU SON UN ECODETECTIVE

16:00/16:30 h.
CAIXIÑA DOS MISTOS / FEIRA DOS INVENTOS / T-TRIS ANALÓXICO / GROSS COLLECTION

16:30/17:00 h.
CAIXIÑA DOS MISTOS / FEIRA DOS INVENTOS / T-TRIS ANALÓXICO / GROSS COLLECTION / MAXIA DE PRETO

17:00/17:30h.
KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / SOBRE RODAS: VIOLETA / T-TRIS ANALÓXICO / FEIRA DOS INVENTOS / O MAGO AUTÓMATA / GROSS COLLECTION / MAXIA DE PRETO / ACTING E COMPOSICIÓN COREOGRÁFICA

17:30/18:00 h.
KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / SOBRE RODAS: VIOLETA / T-TRIS ANALÓXICO / FEIRA DOS INVENTOS / GROSS COLLECTION / ACTING E COMPOSICIÓN COREOGRÁFICA

18:00/18:30 h.
DESORDANCES_5 / KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / T-TRIS ANALÓXICO / FEIRA DOS INVENTOS / O MAGO AUTÓMATA / GROSS COLLECTION / ACTING E COMPOSICIÓN COREOGRÁFICA / “VARIETÉS”

18:30/19:00 h
DESORDANCES_5 / KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / T-TRIS ANALÓXICO / FEIRA DOS INVENTOS / GROSS COLLECTION / MAXIA DE PRETO / ACTING E COMPOSICIÓN COREOGRÁFICA / “VARIETÉS”

19:00/19:30 h.
KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / OS PIRATAS / T-TRIS ANALÓXICO / FEIRA DOS INVENTOS / SAPIENS, SAPIENS... / MAXIA DE PRETO / GROSS COLLECTION

**19:30/20:00 h.
KARROART / CAIXIÑA DOS MISTOS / OS PIRATAS / T-TRIS ANALÓXICO / FEIRA DOS INVENTOS / SAPIENS, SAPIENS... / “VARIETÉS” / GROSS COLLECTION / ACTING E COMPOSICIÓN COREOGRÁFICA

**20:00/20:30 h.
CAIXIÑA DOS MISTOS / T-TRIS ANALÓXICO / FEIRA DOS INVENTOS / GROSS COLLECTION / ACTING E COMPOSICIÓN COREOGRÁFICA / “VARIETÉS”

**20:30/21:00 h.
CAIXIÑA DOS MISTOS / TRAMPOLINE MISSION 3 / ACTING E COMPOSICIÓN COREOGRÁFICA

**21:00/21:30 h.
ACTING E COMPOSICIÓN COREOGRÁFICA

**21:30/22:30 h.
M.O.B
COMPAÑÍA
TRANSE-EXPRESS

+info en: http://www.cidadedacultura.org

A asociación Obradoiro de Cultura Tradicional Ultreia nace a comezos de 1993 como un colectivo interesado na recuperación da música, instrumentos, traxes e danzas tradicionais galegas. Os seus compoñentes percorren, desde entón, toda a xeografía galega na procura das máis fondas tradicións galegas.

Como froito deste labor de investigación, Ultreia, en cada unha das súas actuacións, mostra un completísimo percorrido polo folclore galego, posto que ao longo destes anos tiveron a oportunidade de recoller máis de vinte danzas de diferentes zonas, uns quince vestiarios diferentes e un inmenso número de pezas instrumentais e cantadas, así como numerosos instrumentos hoxe xa practicamente extintos e descoñecidos para o público.

O espectáculo que presentan no festival ofrécenos unha viaxe musical por terras de cultura galego-portuguesa, percorrendo tres partes do Camiño de Santiago que levan ao Finis Terrae europeo. Escoitaranse e veranse cantos, tocatas e bailes dos que ben puideron gozar os camiñantes que por alí pasaron noutrora.

O festival dos Abrazos, que celebra a súa cuarta edición, ofrecerá do 8 ao 27 de agosto, en espazos singulares da cidade, 66 actividades de diferentes disciplinas. Organizado pola Concellaría de Cultura, conta co patrocinio do Consorcio de Santiago e a colaboración da Asociación Cultural Cidade Vella, que organiza a programación de Feitoaman, integrada no Festival dos Abrazos; o Festival de Cine Euro-Árabe Amal; La Caixa de Barcelona e a Vicerreitoría de Estudantes, Cultura e Formación Continua da USC.

O Festival dos Abrazos é un certame internacional que proxecta Santiago de Compostela como escenario da creación e da imaxinación, como cidade universal á vangarda dunha cultura aberta, moderna e plural promovendo iniciativas culturais que constitúen un importante atractivo turístico. Os espazos onde se desenvolven as diversas actividades, máis de 20, non son só escenarios senón que son tamén protagonistas da programación Clasifícanse en tres categorías: Campo Aberto, os parques e xardíns que rodean a cidade vella ou que se agochan nela; Estacións de paso, as rúas e prazas máis coñecidas e transitadas da cidade histórica; e Espazos íntimos, recunchos, calexas, menos coñecidas pero cheas de encanto.

A Banda Municipal de Música de Santiago ofrece un concerto cunha selección do seu repertorio clásico e popular.

A Banda Municipal de Música de Santiago de Compostela é unha das máis antigas de Galicia, xa que foi fundada en 1849. Foi un centro educativo para a formación de instrumentistas, e á ela acudiron durante moitos anos os nenos acollidos na Casa Hospicio, paliando en parte as restricións educativas no ámbito musical que sufría a poboación infantil máis desfavorecida, e que en moitos casos supuxo un medio de vida para moitos deles.
Durante os primeiros anos é unha agrupación de afeccionados ata que en 1876 o Municipio decide facerse cargo dela e comeza a profesionalizarse. Unha das súas actividades máis importantes eran os concertos, denominados paseos, na Alameda ou na Rúa do Vilar, o que supuxo o traslado da música das veladas privadas a un ámbito público onde puidesen gozar del cidadáns de todos os estamentos sociais.

Na actualidade, o seu director titular é Xosé Carlos Seráns Olveira. A Banda realiza os seus concertos na tempada de inverno no Teatro Principal, construído en 1840-1841, no terreo que ocupara a Casa de Comedias; e na tempada de verán, os concertos son na Rúa do Vilar. Actualmente conta con 38 compoñentes e a súa actividade baséase fundamentalmente nos concertos dominicais ao longo de todo o ano; concertos de verán os xoves e domingos; concertos didácticos en período lectivo, nos que participan centos de mozos de Santiago e bisbarra, intercambios culturais, e todos aqueles actos protocolarios para os que sexa requirida polo Municipio.

Na súa sétima edición, o Festival de Música de Compostela e os seus Camiños -Via Stellae- encherá de música diferentes espazos da cidade con agrupacións e solistas representativos do mellor do clasicismo e do barroco, así como creación contemporánea.

PROGRAMA

** 2 xullo
- 20:30 | Teatro Principal
La Cetra, Vivaldi e o violín
LA MAGNIFICA COMUNITÀ
ENRICO CASAZZA director e violín solista


** 3 xullo
- 21:30 | CGAC
Centro Galego de Arte Contemporánea
via stellae 20/21: Compositores na Academia de España en Roma
ENSEMBLE s21 / EVA JUÁREZ soprano
Contreras Vázquez, Turina, Buide

- 20:30 Charla-coloquio Fernando Buide (compositor)
Nómadas en Roma: compositores contemporáneos na Academia de España


** 4 xullo
- 20:00 | Salón Teatro
A integral das suites para violoncello de Bach
JEAN-GUIHEN QUEYRAS violoncello


** 5 xullo
- 20:00 | Auditorio de Galicia
Clásicos populares
ORQ. NOVA DA SINFÓNICA DE GALICIA
VÍCTOR PABLO PÉREZ director
Brahms, Bizet, Tchaikovski, Dvorak, Beethoven

- 22:30 | Teatro Principal
Las idas y las vueltas: músicas mestizas. A música barroca colonial en diálogo co flamenco
ACCADEMIA DEL PIACERE
ARCÁNGEL cantaor
FAHMI ALQHAI viola da gamba e director


** 6 xullo
- 20:00 | Zona C (Bonaval)
via stellae 20/21: La voix de la viole, Marin Marais
LA BELLEMONT

- 22:00 | Igrexa da Universidade
'Cantatas, lamentos e cancións de Barbara Strozzi'
MERCEDES HERNÁNDEZ soprano
FERNANDO REYES tiorba


** 7 xullo
- 19:00 | CGAC
Centro Galego de Arte Contemporánea
via stellae 20/21: A gaita contemporánea, un paso máis
PAULO p. gaita
BERTA FRESCO piano
Pulido, Paulo p., González, Fontana

- 22:00 | Teatro Principal
Theyories
DAN BARTA & ROBERT BALZAR TRÍO


** 8 xullo
- 20:30 | Igrexa da Universidade
Violín e voz
IVA BITTOVÁ

- 22:30 | Praza de Abastos
Experianza
ALBERTO VILAS QUINTETO


** 9 xullo
- 20:00 | Zona C (Bonaval)
Barroco flamenco
RAFAEL BONAVITA guitarra barroca

- 22:00 | Teatro Principal
Melodía sentimental de Galicia a Brasil, de Villa-Lobos a Chané
UXÍA canto
SÉRGIO TANNUS guitarra, cavaquinho, viola caipira, percusión
JED BARAHAL violoncello
CHRISTINA MARGOTTO piano


** 10 xullo
- 20:00 | Teatro Principal
Rodelinda, ópera de Haendel en concerto
VESPRES D’ARNADÍ
DANI ESPASA director
MARÍA HINOJOSA soprano Rodelinda
MAARTEN ENGELTJES contratenor Bertarido
JUAN SANCHO tenor Grimoaldo
SIMON KIRKBRIDE baixo Garibaldo
MARTA INFANTE mezzosoprano Eduige
JORDI DOMÈNECH contratenor Unulfo


** 11 xullo
- 20:00 | Salón Teatro
Strana armonia d’amore: Inglaterra vs. Italia
JORDI DOMÈNECH contratenor
DANI ESPASA clave
ORIOL AYMAT violoncello
Pepush, Purcell, Haendel, Scarlatti

- 22.00 | Igrexa Universidade
Labyrinth
ROSS DALY QUARTET
Ros Daly lira de Creta, tarhu
Kely Thoma lira de Creta
Efrén López ud, zanfoña, lauto de Creta
Miriam Encinas bendir, frautas


** 12 xullo
- 20:00 | Igrexa da Universidade
Canto latino
monodia barroca en España e Italia
JUAN SANCHO tenor
MANUEL VILAS arpa doppia / arpa de dúas ordes

- 22:00 | Salón Teatro
Tres países, tres séculos, tres estilos, un clave
PIERRE HANTAÏ clave
Byrd, Couperin, Bach


** 13 xullo
- 20:00 | Auditorio de Galicia
O soño dunha noite de verán
REAL FILHARMONÍA DE GALICIA
MAXIMINO ZUMALAVE director
Mendelssohn, Barber

- 22:30 | Praza de Abastos
Isto é jazz!!
XACOBE MARTÍNEZ ANTELO QUINTETO

Dentro do festival Via Stellae o ciclo Via Stellae 20/21 está dedicado á música contemporánea, os clásicos do século XX e as vangardas. No concerto desta tarde o dúo de gaita e piano formado por Paulo p. e Berta Fresco ofrece un programa titulado A gaita contemporánea, un paso máis, que inclúe a estrea dunha obra de Jesús González. 

'A gaita contemporánea: un paso máis'

PAULO p.  gaita
BERTA FRESCO  piano

PROGRAMA

Arvo Pärt (1935)
Spiegel im Spiegel (1978)

Martínez Fontana (1962)
A muller vestida de sol (2010)

Paulo p. (1977)
Contraponto #2 (2009)
gaita sola

Jesús González (1965)
Cantiga (2011)

Paulo p. (1977)
Contorno #1 (2008)


"O compositor e gaiteiro Paulo p. é sen dúbida, a forza que dividiu a historia da gaita en Galicia en dúas metades. Unha, antes del; outra, despois. El foi quen mudou drasticamente o xeito de pensar o instrumento na modernidade, a súa utilización, a súa técnica e capacidade expresiva, as súas posibilidades reais, como o propio repertorio histórico e actual. É a evolución lóxica e coherente dun instrumento, cando atopamos un estudo profundo e constante, que pode resumirse na seguinte afirmación: a gaita: un paso máis alá!" Jesús González

Paulo p. gaita
“Elevadísimo e melifluo tirano do amor en espiral, estudou en varios campos da episteme”. É licenciado en frauta de bisel e historia e ciencias da música. Membro do consort A Imagem da Melancolia; foi chamado regularmente para tocar con distintos grupos de música antiga ou para programas en solitario, así como para numerosos proxectos discográficos. Tal vez pola súa concepción da arte, pola súa radicalidade perante o social, ou pola súa desobediencia indisciplinada, hoxe en día a súa actividade concertística é case inexistente. Nos últimos tempos céntrase nos seus escritos literarios, na composición musical e en permanecer vertical.

Berta Fresco, piano. Estudou no Conservatorio de Vitoria obtendo premio de honra fin de carreira. Realizou un posgrao na Royal Academy of Music de Londres e nos conservatorios de Utrecht e Amsterdam. Obtivo o primeiro premio dos concursos de Gernika,  Else Cros Piano Prize e o terceiro premio nos Lilian Davies  Prize de Londres, Concurso Internacional Cidade de San Sebastian e premio Samuel dos Santos no Concurso de Albacete. Actualmente compaxina a súa actividade concertística coa docencia, como profesora de piano no Conservatorio Profesional de Vigo.

A Asociación Ourives de Compostela realizará, na Praza do Toural, unha demostración ao vivo do traballo artesanal que se segue realizando en moitos obradoiros de Compostela sobre dous materiais moi significativos para a cidade e o mundo da peregrinación, como son a prata e o acibeche.

Na actualidade, a orfebrería forma parte da identidade cultural máis profunda de Galicia e vén de ser almacenada na sabedoría dos oficios tradicionais, permitindo a produción de obxectos de todo tipo. Culto e maxia únense no acibeche, a pedra por excelencia dos peregrinos a Compostela. Ademais das súas numerosas e beneficiosas atribucións, ocupa un lugar imprescindible como pedra ornamental da orfebrería artesanal compostelá.

Son moi numerosos os obradoiros que traballan, especialmente en Santiago, a orfebrería e o talle do acibeche dentro do que se podería identificar como estilo tradicional, aínda que nalgúns casos, tamén se está a empregar este material en deseños modernos. Froito desta tradición, a Asociación Ourives de Compostela ten entre os seus obxectivos conseguir a diferenciación da orfebrería e acibechería artesanal xenuína de Compostela, frente á invasión de imitacións industriais e foráneas.

Nas demostracións participarán os artesáns Julio Lado, Ricardo Rivas e Soledad Mato, mostrando aos transeúntes as particularidades desta arte secular, realizando diferentes procesos de elaboración cos dous artículos diferenciadores e únicos da artesanía compostelá, a prata e o acibeche. Agardamos que estas accións sexan as que propicien a conservación e consolidación desta arte.

O Consorcio de Santiago presenta o libro La catedral de Santiago en época contemporánea, coeditado con Teófilo Edicións. O libro é un estudo pormenorizado da historia e da arte da catedral de Santiago no período comprendido entre 1833 e 1923, un momento de grande importancia para comprender a configuración actual do conxunto catedralicio.

Lugar: Sede da Confederación de Empresarios de Galicia (Rúa do Vilar, 54, Santiago de Compostela)

Asistentes:
Gerardo Conde Roa, Alcalde e Presidente do Consorcio de Santiago
Irene Mera Álvarez, autora do libro

Trátase dun estudo obxectivo e sistemático elaborado por Irene Mera que ven encher un importante oco no conxunto dos estudos publicados sobre a basílica xacobea, unha época chea de importantes nomes como os cardenais García Cuesta, Payá y Rico ou Martín de Herrera, e, sobre todo, a figura do coengo Antonio López Ferreiro.

Foi nesta época cando a catedral foi obxecto de reformas importantes (logo do redescubrimento das reliquias do Apóstolo, en 1879), en especial a configuración da cripta apostólica, tal e como hoxe a coñecemos, coa fabricación da nova arca para conter as reliquias do Apóstolo e a ordenación deste espazo, cheo de simbolismo.

Esta tarde, a galería de arte e deseño Bus Station Space acolle unha clase maxistral e presentación organizada por Elías Cueto sobre o proceso de deseño e desenvolvemento do proxecto Eume: unha cadeira de madeira de castaño deseñada e fabricada en Galicia, que estará exposta na galería durante os próximos dous meses. Ao acto asistirán os alumnos de Deseño de Produtos da EASD Mestre Mateo.

A clase maxistral forma parte das accións organizadas polo Departamento de Deseño de Produtos, co obxectivo de poñer en contacto os alumnos con profesionais do deseño. Nesta ocasión, os alumnos poderán descubrir os detalles e inspiracións do deseño e coñecer as solucións adoptadas durante o desenvolvemento do produto ata conseguir o resultado final: unha cadeira realizada en madeira de castaño perfectamente resistente á intemperie sen utilizar ningún tipo de verniz, grazas aos novos tratamentos desenvolvidos por Losan que fan posible expoñer a madeira de castaño ao sol e a chuvia sen que sufra ningún tipo de patoloxía ou descoloración.

A Escola de Arte e Superior de Deseño Mestre Mateo, de Santiago de Compostela, é un centro público dependente da Xunta de Galicia fundado en 1988. Esta Escola contribuíu á profesionalización das actividades artísticas en Galicia, abrindo a toda a sociedade a posibilidade da aprendizaxe de oficios e técnicas de grande importancia económica e cultural.

O obxectivo é trasladar a cultura do deseño ao conxunto da sociedade, dende as bases dun ensino público e de calidade, formando profesionais capaces de liderar este proceso. Na EASD Mestre Mateo impártense Ciclos Superiores de Arte aplicada á Escultura, Fotografía artística, Xoiaría artística e Arquitectura Efémera, así como dúas titulacións superiores de deseño: Deseño de Moda e Deseño de Produto.

Sedes,-is é un proxecto de colaboración entre un serradoiro -EXFOPINO-, unha carpintaría -GESTOSO- e un arquitecto-ELÍAS CUETO. A misión de Sedes,-is. é o deseño e produción de mobles únicos e de deseño. Os valores deste proxecto son:
1.- O uso de madeira autóctona e o repoboación forestal do 100% da madeira consumida que contribúen á conservación e protección da paisaxe.
2. -A fabricación local e artesanal, que crea emprego de calidade ao tempo que retén a riqueza no noso propio ámbito.
3.- O deseño propio, co que damos forma ao noso propios valores e cultura ao tempo que configuramos un produto exclusivo e orixinal.

Sergio Bernárdez, enxeñeiro e director de I+D+i en Losán
Empresa dedicada á fabricación de produtos de madeira destinados á industria do moble, decoración e equipamento. Dende 1956 desenvolve produtos singulares e innovadores que solucionen as necesidades cambiantes dos clientes. A I+D+i é un elemento estratéxico e imprescindible para o desenvolvemento de Losán, e en consecuencia potenciou esta actividade, dotándoa cos medios tecnolóxicos máis modernos, así como dun equipo de especialistas preparados para identificar oportunidades e desafíos do noso ámbito. Losán é líder en produción de chapa de madeira e taboleiros de melamina sendo capaz de producir todo tipo de tratamentos e acabados.

BUS STATION SPACE, Galería de Arte e Deseño Contemporáneo é un espazo dinámico ao servizo dos procesos creativos, aberto ás distintas propostas que recollen as actuais formas de creación. BUS STATION SPACE quere converterse nun punto de encontro de creadores e públicos, para promover a arte contemporánea nas súas distintas expresións, prestando especial atención ao traballo de artistas emerxentes. O espazo pretende reunir novos deseñadores nun escenario onde poidan dar visibilidade ao seu traballo creativo e mostralo dun xeito orixinal e divertido ao público.

Esta tarde a nova sede do Museo das Peregrinacións e de Santiago, na praza de Praterías, acolle a presentación do libro 'Vega y Verdugo, Peña de Toro y la introducción del barroco en Compostela', editado polo Consorcio de Santiago en colaboración con Teófilo Edicións. O acto inclúe unha breve conferencia a cargo do autor, Simón Vicente.

A publicación deste libro supón sacar á luz as últimas investigacións en materia de arte barroca en Compostela. O seu autor, o historiador Simón Vicente, estudou durante varios anos unha ampla documentación, depositada na súa meirande parte no arquivo da Catedral de Santiago, a partir da cal puido elaborar diversas teorías sobre como as figuras do cóengo Vega y Verdurgo e do arquitecto Peña de Toro lograron iniciar en Compostela un estilo artístico totalmente novo, acorde coas novas ideas barrocas da contrarreforma e que marcou toda a arte galega posterior, de maneira que hoxe Compostela non se pode entender sen o seu particular estilo barroco, presente en todos os ámbitos do seu urbanismo.

O libro é o resultado da tese doutoral de Simón Vicente, que aborda o pasado compostelán que coñeceu no barroco unha verdadeira idade de ouro. Un traballo, produto dun brillante exercicio académico, que é unha obra que se inscribe nas grandes aportacións que se fixeron á historia do barroco español. O autor reconstrúe o perfil profesional dos devanditos protagonistas e os seus proxectos innovadores que implantaron un novo credo artístico e contribuíron co paso do tempo á transformación estética da cidade e da súa Catedral.

Estamos diante dun traballo que fala das orixes do barroco en Santiago, e que resposta a un dos debates historiográficos máis interesantes no que atinxe non só a transformación e monumentalización do edificio catedralicio, senón tamén da cidade no seu conxunto.

Simón Vicente é autor tamén de Compostela. Una historia entretenida. Atlas histórico ilustrado de Santiago de Compostela, editado tamén polo Consorcio de Santiago.

Un ano máis a Fundación Eugenio Granell presenta o Certame de Arte Escolar, na súa oitava edición. Esta tarde terá lugar a entrega de premios aos gañadores, uns galardóns cedidos por cortesía do Centro Comercial Área Central, que colabora como patrocinador do evento. A exposición poderá visitarse dende o 21 de decembro até o 10 de xaneiro do 2012.

Os visitantes que se acheguen até a Fundación Granell, poderán admirar as máis de 300 obras presentadas ao certame. Este ano concédense un total de 7 premios, tendo en conta a idade e a técnica. Como novidade nesta nova convocatoria, tamén participan os máis pequenos de entre 3 e 5 anos. A exposición componse dun variado conxunto de pezas, onde se atopan debuxos, pinturas, fotografías, esculturas e colaxes. Unha visión particular da exposición Bestiario, que actualmente mantemos nas nosas instalacións.

As pezas presentadas no VIII Certame de Arte Escolar son un perfecto complemento para a exposición Bestiario, xa que a través delas coñecemos un novo enfoque para o curioso mundo dos animais, os inquietantes monstros que se agochan na escuridade ou os máis fantásticos seres imaxinarios.

Dende a Fundación Eugenio Granell comprácenos estimular a creatividade dos cativos a través deste Certame. Trátase dunha oportunidade para que o público infantil poida adentrarse no mundo da arte e dar a coñecer os seus primeiros traballos. Ademais de permitirlle ao espectador coñecer o mundo infantil dende un punto de vista máis artístico.

O Xurado estivo formado pola cónsul xeral do Uruguai, Marta Echarte, a galerista de SCQ Sofía Hauser, Paula López Ojea en representación da Fundación Eugenio Granell, o xerente de Área Central, Carlos Losada e a galerista Paloma Pintos.

A Historia da pedra en Galicia chega á Cidade da Cultura en forma de fábula. Os canteiros Garabullo e Mangarrias son os protagonistas de “O Arxina e o Felo”,  dous monicreques que entre reflexións e cantareiras amosarán o día a día dun dos oficios máis vencellados a Galicia. Unha obra de teatro a cargo da compañía Viravolta que combina historia, cultura e, sobre todo, humor pensado para gozar en familia.

Idade recomendada: a partir de 4 anos

Texto: Francisco Rozados
Dirección: Anxo García
Manipulación: Xulio Balado, Pilar Álvarez, Anxo García
Produción: Viravolta Títeres

Garabullo e Mangarrias son dous afamados canteiros que entre picar e filosofar, e filosofar e picar cantan unha cantilena.

Escurria Purruncho!..... Purruncho escurria!...
(latín dos canteiros)

Os arxinas Garabullo e Mangarrias no seu afán de ensinarlle os segredos da pedra e o verbo -latín dos canteiros- ao seu morrón -aprendiz- Faxurdín tropezan cun raposo turrón empeñado en brindarlle a súa protección e un demo teimudo que lles encarga unha fermosa ponte de pedra.

Arxinas nobis xaramos
xorufos e xidavantes
e alí onde mariñamos
xara un despois e un antes

A Fundación Araguaney-Puente de Culturas, en colaboración coa Revista Tintimám, o salon de beleza Espazo Belo, Coralie Yap Chine Quartet e a Xunta de Galicia, presentará esta tarde o desfile de moda e complementos "Quen dixo moda?" a cargo do deseñador de roupa Marc Lago e a firma de toucados Toca Fedella Toca.

É a primeira vez que a Galería Caroní acolle no seu espazo un desfile de moda. O evento, que reunirá a expertos en imaxe e beleza, mostrará a colección de roupa outono/inverno de Marc Lago, que leva o nome de "Hypothermia 4.0", e a de toucados e complementos "Km. 0", de Toca Fedella Toca. O desfile terá dúas partes. As modelos lucirán nun primeiro momento os toucados e complementos de "Toca Fedella Toca". A continuación desfilarán coas pezas da Colección "Hypothermia 4.0" de Marc Lago.

Daniel é Técnico Superior de Artes Plásticas e Deseño con formación no encaixe de bolillos. É o creador dos toucados que utilizaron as actrices da serie "Piratas" de Telecinco. Ademais recibiu unha masterclass impartida por José Castro, en Camariñas. A colección que presentará Daniel titúlase "Km. 0". Unha mostra inspirada no mar e a montaña de Galicia, na percusión musical plasmada de xeito mudo nunha das pezas, na cestaría tradicional, nas diferentes razas de galiñas galegas, peles de animais e no encaixe de bolillos. Toca Fedella Toca mostrará unha proposta arriscada e novidosa, cun grande protagonismo da sombreiraría feita con materiais como o centeo trenzado con formato Sancosmeiro, plumas de galiñas, abelorios, acibechería, lonas finas, algodóns, peles de cabra, encaixes de torchón e técnicas contemporáneas a base de arame. Todas as pezas de Toca Fedella Toca teñen en común a presenza do encaixe de Camariñas.

Marc Lago encargarase de mostrar aos asistentes a súa colección de pezas. Cores neutras e liñas depuradas caracterizan a súa última colección. Marc é un mozo vigués de 24 anos, que lanza a súa propia marca en novembro de 2009, data dende a que participa en numerosos eventos de moda. Marc Lago foi finalista no Certamen Nuevos Diseñadores Nordress 2011, colaborou na presentación de Incisión Collection P/V 12 en Infame Fashion Show (Vigo), foi coordinador do Infame Fashion Show, é estilista da revista Tintimán e Fashion Communication de InfameGallery.

Será un desfile innovador, tanto polo ámbito onde se levará a cabo, coma polas sorpresas que se sucederán ao longo deste. Os asistentes poderán gozar das coleccións máis frescas e diferentes destes deseñadores galegos. Ao finalizar o desfile servirase un cóctel.

O evento terá lugar o xoves día 16 ás 20,30 h na Galería Caroní de la Fundación Araguaney (Rúa do Vilar, 21. Santiago de Compostela).

Entrada gratuíta.

Nace o Mercado da Estrela! Un espazo onde os novos creadores galegos exhibirán e venderán o seu talento nas vésperas de Nadal para que os seus produtos se convertan en orixinais e innovadores agasallos para os teus!

Moda, complementos, cerámica, ilustración, fotografía, repostaría e moito máis nun mercado de Nadal que amplía a súa oferta cun atractivo programa paralelo de cultura e ocio.

No Mercado da Estrela atoparás obradoiros creativos, actuacións musicais, teatro e sorpresas para grandes e cativos nunha fin de semana única!

Esperámoste o sábado 15 e o domingo 16 de decembro no CGAC para unirnos á estela dos novos creadores galegos!

Redescubre o teu Nadal!!!!!

+ info aquí

Coincidindo coa celebración das Letras Galegas, a galería compostelá El taller organiza o seu I Mercado de Arte; unha oportunidade de ver e adquirir obras de artistas galegos, novos e non tan novos, como M. Abente, Delio Sánchez, María Eiras, Eduardo Baamonde ou Nolo Suárez. Nesta mostra de máis de vinte creadores, El Taller recolle o espírito dos mercados de arte na rúa e trasládao ao interior da súa sala de exposicións.

Sigue o evento en Facebook

A galería Metro presenta 'Crash!!', a primeira colisión de performances, unhas xornadas lúdico-crítico-festivas que comprenderán todo tipo de accións en vivo e ofrecerán unha vía de reflexión distinta á habitual. Con esta iniciativa demóstrase, unha vez máis, que as galerías de arte son espazos vivos nos que acontecen máis cousas que as habituais de venda e exposición, e que mostran e apoian todo tipo de inquedanzas artísticas contemporáneas.

A idea de "colisión" reforza este dinamismo, facendo que durante 5 días e 3 horas seguidas cada tarde se desenvolva unha performance tras outra. A todo isto súmase a liberdade da convocatoria, que ao non impor un tema ou soporte determinado, permite aos participantes presentar sen limitación algunha os seus distintos e variados proxectos. Non se trata de reflexionar sobre un asunto ou argumento específico, senón de explorar as distintas posibilidades da "arte en vivo".

PROGRAMA

** MARTES 5

- 18:30 Enrique Tenreiro 'Escultura efémera'
      Diego Vites 'Ser xesta'
- 19:15 David Catá 'A flor de pel'
- 19:45 Escola Danza Pábulo 'A balsa da medusa'
- 20:15 Neves Seara/Mónica 'Mura Vida'
- 21:00 Verónica Vicente 'Unha estratexia da apariencia'

** MÉRCORES 6

- 18:30 Reina D`Hoore 'Quality for life performance'
- 19:15 María Chenut 'Teño que rir, teño que chorar'
- 19:45 Ana Gil 'Entregas V'
- 20:00 Paulina Funes 'A Flor e a muller: de(s)floración'

** XOVES 7

- 18:30 Nerea Santiesteban 'S/T'
- 19:45 Escola Danza Pábulo 'A balsa da medusa'
- 19:45 Grupo 3coma1 'Zig-Zag'
- 20:30 Neves Seara 'Spiral Movement'

** VENRES 8

- 18:30 Bea Romarty 'Recital'
- 19:00 Reina D`Hoore 'Quality for life performance'
- 19:45 Ariel Ninas 'Música para peto'
- 20:30 Bea Romarty 'Mea Culpa'

** SÁBADO 9

- 18:30 Renata Otero 'Megayonkie do amor'
- 19:30 Sther F. Carrodeguas 'Fantasía'
- 19:30 Suso Basterrechea 'S/T'
- 20:00 Lomarti 'Identidade mutante'
- 20:30 Ana Gil 'Entregas V'
- 20:45 Sabela Peinado 'Hear me laughing'
- 21:15 Concerto remate: Olalla González (cello)

Comisariado: Eva Morquecho / Paula González Sáez

O Museo do Pobo Galego, en colaboración coa Fundación do Pedrón de Ouro e a Galería SCQ, organiza esta tarde unha homenaxe ao artista Leopoldo Nóvoa.

No acto, presentado por María Xosé Fernández, tomarán parte Xosé Ramón Fandiño, Adolfo Sobrino, Xulio Valcárcel, José Carlos Valle, Xavier Seoane e Mercedes Rozas. A homenaxe musical correrá a cargo do guitarrista Xosé Guzmán.

'Sabor a artesanía', unha iniciativa da empresa compostelá Correveydile, propón ao longo desta xornada unha ruta enogastronómica por diversos locais de hostalería de Santiago para a divulgación do traballo artesanal. Deste xeito, varios restaurantes e viñotecas do casco histórico recrearán obradoiros artesanais, ademais de ofrecer un pack especial de viños e tapas.

Santiago celebra hoxe a primeira edición de 'Sabor a artesanía', unha iniciativa para a divulgación do sector artesanal en locais de hostalería do casco histórico durante a franxa do aperitivo, o mediodía e a tarde-noite. Tratáse dunha ruta enogastronómica para a descuberta da nova artesanía, a través da recreación da actividade de cada artesán, e a exhibición e venda das súas pezas, xunto á degustación de tapas de autor e viños galegos en viñotecas e restaurantes composteláns.

A iniciativa busca a visibilidade do traballo artesanal, da calidade dos produtos enogastronómicos galegos, e do "saber facer" da hostalería da cidade, a través da posta en valor do coidado proceso de elaboración seguido en todos os casos, e a calidade das materias primas que fan posibles os pratos máis saborosos e as pezas de artesanía máis admirables.

O Consello Regulador de Mexillón de Galicia, denominación de orixe protexida, colabora da iniciativa aportando produto para a elaboración de tapas con xenuíno sabor galego por parte dos establecementos participantes, que son os seguintes: Abastos 2.0, Amoa, Bar París, Garum, Kunsthalle, La Flor, O Faladoiro, Paso del Noroeste e Vinoteca O Beiro.

Algunhas das marcas de artesanía presentes no evento serán Artesanía Malida, Como pez en el agua, Cosmogonía, Ines loves Kids, Lerole, Puntadas na pedra, Manuel Figueiras, Manuel Fuentes Artesanía, Verónica Moar*Cerámica e Xabróns e cosmética natural.

Os horarios e parellas de establecementos hostaleiros + artesáns participantes son os seguintes:
- ABASTOS + LEROLE, PUNTADAS NA PEDRA: 12-16 h / 20-23 h.
- KUNSTHALLE + MANUEL FIGUEIRAS: 13-20 h.
- O PARIS + ARTESANIA MALIDA: 13-20 h.
- GARUM + XABÓNS E COSMÉTICA NATURAL: 13-16 h /19-23 h.
- O FALADOIRO + COSMOGONÍA: 13-16h / 19-23 h.
- O BEIRO + MANUEL FUENTES: 13-16h / 19-23 h.
- LA FLOR + VERÓNICA MOAR: 13-16h / 18-22 h.
- EL PASO DEL NOROESTE + COMO PEZ EN EL AGUA: 13-16 h / 19:30-23:30 h.
- A MOA + INÉS LOVES KIDS: 13-16h / 19:30-23:30 h.

'Sabor a artesanía' é unha iniciativa da empresa compostelá Correveydile, que inaugurou a súa actividade o pasado Nadal coa celebración en Santiago de Compostela, A Coruña e Pontevedra do Mercado da Estrela. Se nesa ocasión os stands de eco-deseño con forma de árbore recreaban os espidos bosques invernais, no evento do sábado emularán ás maceiras en flor que anuncian en Galicia a chegada da primavera, aludindo á esperanza de reverdecemento que todos ansiamos coa nova estación. Sabor a artesanía está concebido, non só como unhas xornadas divulgativas da enogastronomía e a nova artesanía galega, senón como o primeiro evento festivo da primavera compostelá, avogando por celebrar o cese das choivas cun plan de ocio de carácter optimista e familiar.

Máis info en Facebook e Dropbox