O Cineclube de Compostela continúa coa súa programación nun mes no que gañan presenza os colectivos. Se a proxección do pasado mércores facíase con Estaleiro Editora, esta noite poderemos ver as pezas finalizadas do filme en construción sobre o CSO A Casa das Atochas, coa presenza de membros da asemblea da Casa das Atochas e de autores das pezas. A sesión terá lugar, como sempre, ás 21.30 no CS O Pichel (Santa Clara, 21).

O pasado martes 12 de abril, a policía desaloxaba a Casa das Atochas na Coruña, puña fin, se ben non ao proxecto da casa, si a un espazo que, por máis de tres anos, acolleu unha maneira diferente de entender a cultura e un local de resistencia contra o capitalismo delicuente. O Cineclube de Compostela tivo o orgullo de colaborar en numerosas ocasións coas Atochas, compartindo ciclos e proxeccións ou participando em actos realizados na Casa. En decembro do ano pasado, coa orde de desaloxo xa pairando sobre a Casa, aparecia o anuncio de que un grupo de cineastas, músicos, escritores, activistas, xornalistas e programadores culturais galegos ían retratarán a Casa das Atochas en forma de filme colectivo. Miguel Castelo, Marcos Nine, Alberte Pagán, Eloy Enciso, Ángel Rueda, Anabel Varela, Ana Domínguez, Lucía Bello, Anxela Caramés, Iago Martínez, Alexandre Cancelo, Gustavo Balza, David Castro Sopeña, Xurxo Chirro, Luis Liaño, Xosé Bocixa, Pablo Cayuela, Alejandro Durán, Urro, Ramiro Ledo, José Manuel Sande, Coco Lens, Pablo Outón, Iago González, Xan G. Viñas, Aurelio Castro, Xiana Arias, Daniel Salgado, Xoán Abeleira, Olho Livre, Galiza Contrainfo e Unión Libertaria eran os moitos nomes, boa conta da cultura galega resistente, que se sumaban ao proxecto.
Como anuncia a Asemblea do Centro Social, a desaparición do espazo físico da Casa das Atochas non significa “en absoluto disolución ou falecemento do proxecto e do seu espíritu, agora con estrutura e ac(tua)cións itinerantes-, días despois do seu 3º aniversario, as vetas artístico-políticas focalizadas en torno ao proxecto están agora máis vivas que nunca”. Nesta sesión do Cineclube, xa que logo, poderemos ver as pezas que xa están rematadas do filme en andamento, como avance do que será esta fita colectiva e sentida homenaxe á Casa das Atochas. A sesión contará ademais coa presenza de membros da asemblea da Casa das Atochas e con alguns dos autores das pezas, entre os que teñen confirmada a súa asistencia José Manuel Sande, Xurxo Chirro e Xiana Arias. Ao remate das proxeccións, terá lugar un debate co público asistente.

O próximo mércores a sesión do Cineclube vai estar centrada no director Chris Marker, de quen xa temos proxectados numerosos títulos e vamos poder ver algunhas das curtas máis recentes, bastante descoñecidas. En concreto, vanse proxectar os títulos 'Cadros dunha exposición', 'Escala en Dubai' e 'Sementes de decembro', feitos públicos entre 2008 e 2010. E vai fechar o mes a proxección de 'O círculo vermello' de Jean-Pierre Melville, o día 25.

Os film vai ser proxectado na súa versión orixinal. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21 a 21.30 h.

O Cineclube de Compostela comeza o mes de novembro cunha sesión dedicada ao director galego Xurxo González, que contará coa súa presentación, un novo mes de programación, nesta ocasión de perfil moi variado e con numerosos convidados.

Así, ao longo de Novembro poderemos ver tamén o filme Homes, de John Cassavetes, que será presentado por José Manuel Sande (mércores 10) e unha sesión dedicada a Peter Weiss, coa proxección de varias das súas curtas e unha mesa redonda na que participarán Alba Viñas e Ramiro Ledo (mércores 17). O mes rematará o mércores 24 coa proxección de Invasión, de Hugo Santiago.
 
Esta noite, o Cineclube acolle unha sesión dedicada ao novo cinema galego, coa presenza, nesta ocasión, do realizador guardés Xurxo González. Nesta sesión poderemos ver algúns dos seus traballos menos coñecidos e desfrutar, ao remate das proxeccións, dun debate co autor. En concreto, esta noite poderemos ver os filmes Cellular movie (Galicia, 2010), Memoria dun maquinista de cine (Galicia, 2008), Marchando en valores (Galicia, 2008) e 36/75 (Xurxo González, Galicia, 2009). Trátase dun programa variado que cobre desde traballos para a Marcha Mundial das Mulleres (Marchando en valores) até un documentario con imaxes microscópicas presentado na Mostra de Cinema e Ciencia da Coruña (Cellular movie), pasando polos recordos dun proxeccionista, gravados xunto coa asociación Trezecatorze de Salceda de Caselas (Memoria dun maquinista de cine). O prato forte da xornada será, contodo, a mediometraxe 36/75, un documentario experimental que tenta revisar o concepto de memoria histórica.
 
Nado na Guarda en 1973, Licenciado en Historia da Arte pola Universidad de Santiago de Compostela, Doctor en Historia del Arte pola UNED, Xurxo González ten colaborado como crítico para publicacións como Tempos Novos, Cahiers du Cinéma-España ou Faro de Vigo e coordinado publicacións para o Centro Galego das Artes da Imaxe e o Centro Galego da Arte Contemporánea (CGAC). Coordinou as plataformas na rede de Teutubo e de Flocos.tv e foi programador galego do Filminho e creador de contidos da Axencia Audiovisual Galega. Como director ten realizado títulos como 13 pozas ou Os señores do vento, ademais dos que proxectaremos nesta sesión.

Atención aos horarios: Todas as sesións comezarán os mércores ás 21.30 h. Os filmes serán proxectados na súa versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar economicamente co Cineclube. Ademáis, os socios poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21.00 a 21.30 h.

O Cineclube de Compostela remata esta noite o ciclo dedicado á Alemaña posterior á caída do muro de Berlin, coa proxección do filme 'Material' (Alemaña, 2009), de Thomas Heise. Coma sempre, a sesión dará comezo ás 21.30 horas no Pichel (Santa Clara, 21).

'Material', de Thomas Heise, componse de imaxes residuais, provenientes da memoria do director, que van dende os últimos anos 80 da República Democrática Alemá até o 2008 na Alemaña reunificada. As imaxes remóntanse en novas formas, cada vez máis afastadas do contido e función orixinal, para convertirse nunha historia en movemento.

Ao comezo de 'Material', o riso duns pícaros resoa nunha paisaxe en ruinas. Unha toma realizada para un filme que nunca se usou. Toda 'Material' parte desa premisa: a da reciclaxe, tan arqueolóxica coma reflexiva, de imaxes orfas, de escenas vagabundas, case fantasmais. Como as rexistradas polo propio Thomas Heise da posta en escena dunha obra do dramaturgo Heiner Müller, mais observado dende as relacións entre público e peza, e entre os dous directores.

Da Alemania Democrática ata o presente sucédense actos políticos, programas de televisión, entrevistas a presos e policías, a caída do Muro de Berlín e até pedras contra o lente de Müller. 35 mm, 16 mm, 8 mm, beta, dixibeta e dixital: calquera formato serve ao digresivo exercicio da memoria de Heise. Como sostén o director: “Todas estas imaxes volven como algo diferente do que se supón que eran orixinariamente. Seguen en movemento. Convértense en historia. Mantéñense incompletas”.

En palabras de Gonzalo de Pedro, "Material é, antes de nada, unha compilación, nada azarosa, de materiais desbotados, acumulados durante anos en almacéns, caixas ou caixóns; materiais sobrantes de rodaxes pasadas, imaxes que no seu momento se consideraron inútiles, e que hoxe, co paso do tempo e a substitución da memoria pola versión oficial da historia, cobran un sentido novo, adquiren un peso e un grosor inimaxinábeis daquela".

A fita proxectarase na súa versión orixinal con subtítulos ao galego e a entrada é, coma sempre, de balde, coa posibilidade de adquirir un bono-axuda de colaboración co Cineclube de 1 euro. Con esta sesión remata a programación de 2010 no Cineclube mais voltaremos axiña, en xaneiro de 2011 con novos ciclos e propostas.

As asociacións compostelanas Amarante e Verdegaia organizan un novo ciclo de cine gratuíto titulado 'Coñecer para cambiar'. Nas sesión tamén se convidará a un chocolate quente. Trae a túa cunca!

Sesión de curtas: "La Tierra es Nuestra" (4min32s)/ "África, ¿estás ahí?" (21min58s)/
"Mujeres de Intag" (29min). Tres traballos sobre o impacto do actual modelo neoliberal sobre
comunidades e ambiente, e as alternativas que se están a poñer en marcha para mudar de rumo.

Local de Amarante e Verdegaia: r/ Romero Donallo, 17

Máis información: 881 978 705 / compostela@amarantesetem.org / compostela@verdegaia.org

As asociacións compostelanas Amarante e Verdegaia organizan un novo ciclo de cine gratuíto titulado 'Coñecer para cambiar'. Nas sesión tamén se convidará a un chocolate quente. Trae a túa cunca!

'Food Inc' (2008), de Roberto Kenner, expón a realidade da industria alimentaria norteamericana, controlada por unhas poucas corporacións que poñen o lucro por riba da saúde, das condicións laborais ou da protección ao medio ambiente.

Local de Amarante e Verdegaia: r/ Romero Donallo, 17

Máis información: 881 978 705 / compostela@amarantesetem.org / compostela@verdegaia.org

As asociacións compostelanas Amarante e Verdegaia organizan un novo ciclo de cine gratuíto titulado 'Coñecer para cambiar'. Nas sesións tamén se convidará a un chocolate quente. Trae a túa cunca!

'Made in LA' (2007), de Almudena Carracedo, conta a historia de tres inmigrantes latinas, costureiras en talleres de Los Ángeles, que se embarcan nunha odisea de tres anos para conseguir que unha famosa cadea de tendas de moda recoñeza os seus dereitos laborais básicos.

Local de Amarante e Verdegaia: r/ Romero Donallo, 17
Máis información: 881 978 705 / compostela@amarantesetem.org / compostela@verdegaia.org

As asociacións compostelanas Amarante e Verdegaia organizan un novo ciclo de cine gratuíto titulado 'Coñecer para cambiar'. Nas sesións tamén se convidará a un chocolate quente. Trae a túa cunca!

'El poder de la comunidad' (2006), de Faith Morgan. Ante o colapso da Unión Soviética e a dificultade de acceder ao petróleo, enerxía na que estaba baseado o sistema produtivo cubano, foi preciso poñer en marcha estratexias para enfrontarse a unha realidade á que pronto chegaremos: a escaseza de combustibles fósiles.

Local de Amarante e Verdegaia: r/ Romero Donallo, 17
Máis información: 881 978 705 / compostela@amarantesetem.org / compostela@verdegaia.org

As asociacións compostelanas Amarante e Verdegaia organizan un novo ciclo de cine gratuíto titulado 'Coñecer para cambiar'. Nas sesións tamén se convidará a un chocolate quente. Trae a túa cunca!

'Amazonia: Masato o Petroleo'. Ano 2009, 52 min. España. Dirección: José Ramón Giménez. Denuncia a política do goberno peruano contra comunidades indíxenas e labregas, a invasión das súas terras e o desprazamento forzoso co fin de entregar a grandes empresas nacionais e trasnacionais os valiosos recursos naturais da zona, e dese xeito satisfacer o Tratado de Libre Comercio con Estados Unidos.

Local de Amarante e Verdegaia: r/ Romero Donallo, 17
Máis información: 881 978 705 / compostela@amarantesetem.org / compostela@verdegaia.org

O Cineclube de Compostela continúa co mes de marzo dedicado aos Black Panthers, nesta ocasión coa proxección do documental Eldridge Cleaver (Alxeria / Francia, 1970), entrevista realizada ao Ministro de Información dos panteras durante o seu exilio en Alxeria. A sesión vai ter lugar, como sempre, ás 21.30 h no Pichel (Santa Clara, 21).

Eldridge Cleaver, Ministro de Información das Panteras Negras desde 1966, é un dos membros máis contraditorios do Partido dos Panteras Negras. Vítima do programa de contraintelixencia, acusado de asasinato en 1968 por un tiroteo no que morreron o pantera Bobby Hutton e dous oficiais de policía, exiliouse en Cuba e, posteriormente, Alxeria, de onde pasou finalmente a Francia. Desde o seu exilio destacou polo seu discurso incendiario, no que chamaba a unha confrontación directa pola liberación negra. En 1975 regresa aos EUA, renunciando completamente a este pasado, e sendo finalmente condeado a liberdade condicional por agresión. Desde 1980 e até a súa morte, foi militante do Partido Republicano.

É no exilio en Alxeria, aínda dentro do partido e co discurso daquela época, onde WIlliam Klein encontra a Eldridge Cleaver. Mentres se atopa en Alxer para cubrir o Festival Cultural Panafricano de 1969, Klein recibe a petición de Cleaver e do goberno alxeriano para realizar un documentario sobre o pantera. A filmación realizase, sen descanso, ao longo de tres días, capturando un documento impagábel sobre a controvertida figura de Cleaver, mentres este reflexiona sobre o racismo nos Estados Unidos, os atentados que sufriu, a guerra do Vietnam ou as relacións entre o Black Power e os movementos de liberación africanos.

Máis coñecido polo seu traballo como fotógrafo, William Klein tamén se dedicou á pintura e ao cinema, e no Cineclube xa puidemos filmes como Muhammad Ali, o máis grande ou Grandes seráns, pequenas mañás. Iniciouse no labor cinematográdico co documentario de 1958, Á luz de Broadway (Broadway by light, Francia), e sempre estivo atento aos movementos da súa época, tanto políticos como estéticos. Para alén dos documentarios, destacan filmes de ficción como Quen és, Polly Magoo (Qui êtes-vous, Polly Magoo, Francia, 1966) ou Mr. Freedom (Francia, 1969).

Fundado en 1966 en Oakland, e activo até principios dos anos 80, o Partido das Panteras Negras foi un dos movementos revolucionarios máis influentes nos Estados Unidos. A través do seu manifesto dos dez puntos e de actividades como a vixilancia armada do comportamento policial, os almorzos gratuítos para crianzas ou as clínicas comunitarias, os panteras tiveron unha rápida expansión non só na comunidade afroamericana senón tamén noutros movementos da contracultura estadounidense, como os White Panthers, a Red Guard, os Brown Berets ou os Young Lords. A persecución policial, os asasinatos e a introdución da droga, dentro dun plano do FBI desvelado pola desclasificación dos papeis do COINTELPRO, provocaron, con todo, o seu declive a mediados dos setenta, até que o maoísmo dos panteras deixou de ter a influencia inicial.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal, con subtítulos en galego. A entrada é de balde. Nas sesións do Cineclube, os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21 a 21.30 h.

O Cineclube de Compostela, en colaboación con Adiante, organiza o ciclo 'Para que nos devolvan o roubado', composto por cinco filmes que documentan e representan diversos procesos de loita obreira e tomas de fábrica. Todas as sesións terán lugar na praza da Oliveira a partir das 22.00 horas e os filmes serán proxectadas na súa versión orixinal con subtítulos en galego.

Durante este mes de xullo, o Cineclube de Compostela e Adiante levarán á compostelá praza da Oliveira cinco filmes e un concerto agrupados co título 'Pra que nos devolvan o roubado', que fai referencia, por unha banda, ao nexo temático dos filmes: a ocupación e toma de poder obreira das fábricas e, por outra, ao propio formato do ciclo: a reapropiación dunha praza pública para cine, debate e música.

PROGRAMA

- 12 de xullo. Proxección de 'Deica logo, espero' (A bientôt j'espère, Chris Marker / Mario Marret, Francia, 1968, VOSG), unha peza que documenta a folga de 1967 na fábrica téxtil Rhodiaceta de Besançon, a través das testemuñas obreiras sobre as condicións laborais, nunha caste de ensaio xeral dos acontecementos revolucionarios que abanearían Francia un ano máis tarde.
- 13 de xullo. Proxección de 'Unha pola outra' (Coup pour coup, Marin Karmitz, Francia, 1972, VOSP), filme militante de ficción que reconstrúe a partir de actores e actrices non profesionais e un rexistro realista a ocupación de fábrica por parte das traballadoras dunha fábrica téxtil. As mulleres en loita deberanse liberar a un tempo da explotación laboral exercida polos patróns na fábrica e o machismo imperante no eido doméstico e social.
- 14 de xullo. Proxección de 'Todo vai ben' (Tout va bien, Jean-Luc Godard / Jean-Pierre Gorin, Francia 1972, VOSP). Fita de ficción autoreflexiva que toma como punto de partida un matrimonio en crise nunha sociedade en crise, a Francia post-maio do 68. A partir daí Godard disecciona a estrutura da sociedade, do cinema, o amor e a revolución. Unha batería de pensamentos asulaga o filme nunha crítica á sociedade e o cinema modernos e certa sátira sobre a visión contemporánea da historia.
- 18 de xullo. Proxección de 'Númax presenta...' ('Joaquim Jordà, Països Cataláns, 1980, VO), documental mítico no cinema de esquerdas da transición que describe a experiencia de autoxestión que levan a cabo os traballadores da fábrica de electrodomésticos Numax, como resposta ao intento de peche irregular por parte dos propietarios.
- 19 de xullo. Proxección de 'FaSinPat (Fábrica sen patrón)' (Daniéle Incalcaterra, Arxentina, 2004, VO), documental construído de xeito asemblear arredor da toma baixo control obreiro de Cerámicas Zanon, fábrica de baldosas situada na provincia de Neuquén. Desde o ano 2001, momento no que se produce o peche coincidindo co estourido da crise económica arxentina, a fábrica está dirixida polo Sindicato de obreros y empleados ceramistas de Neuquén, sendo, con máis de 400 traballadoras, unha experiencia económicamente rentable até día de hoxe.

Para rematar, o xoves 21 de xullo celebrarase un concerto de peche do ciclo a cargo de Das Kapital.

Tras a sesión de apertura o martes pasado, o Cineclube de Compostela regresa aos mércores cunha sesión, esta noite, organizada arredor do director kazako Sergei Dvortsevoy. En concreto, poderemos ver dúas das súas mediometraxes: O día do pan (Chlebnyy den, Rusia, 1999) e Na escuridade (V temnote, Finlandia-Rusia-Reino Unido, 2004), ademais da curtametraxe Dez minutos máis vello (Par desmit minutem vecaks, URSS, 1978), de Herz Frank, que Dvortsevoy recoñeceu como unha especie de “primeiro mandamento para el: “hai que ter a paciencia para observar a vida”. A sesión terá lugar, como é habitual, ás 21:30 no CS O Pichel (Santa Clara, 21).

Nacido en 1962 en Chikment, Kazakistán, Sergei Dvortsevoy estudou aviación en Ucraína, e traballou nove anos na Aeroflot kazaka. Non foi ata os 30 anos, en Moscova, que realizou o seu primeiro filme, e como el mesmo recoñece, chegou ao cinema “por azar”, aborrecido dos avións e tras ler un anuncio de inscrición no Instituto Superior Cinematográfico Estatal de Moscova (VGIK): “Para min, o cinema, era ante todo un traballo artesanal, unha técnica. Interesábame aprender unha técnica artística”. Buscando unha técnica que fuxira da leitura única do documentario tradicional, guiada polo realizador, Dvortsevoy tentou guiarse polo seu instinto e “comprender o ritmo interno da persoa ou a situación filmada”. Daí saiu o seu filme de estudos, Paraíso, que xa avanza os patróns que marcarán todo o seu cinema. A este filme seguiránlle O día do pan, Autoestrada, Na escuridade e a longametraxe Tulpan.

O día do pan retrata o devir do antigo kolkhós nº3 dos “traballadores da turba”, a 80 kilómetros de San Petersburgo. Os seus poucos habitantes reciben o pan unha vez por semana nun vagón de tren verde que teñen que empuxar algúns kilómetros sobre os raís podres ata alcanzar o poboado. Cada plano do filme é a culminación dunha preparación exhaustiva na que Dvortsevoy e o operador de cámara, Alisher Khamidkhodjaev, estudaron a fondo o percorrido del vagón e todos os movementos e situacións previsíbeis. Algo do que dan boa conta as dúas semanas de preparación para rodar o plano que abre a fita, de dez minutos de duración, filmado dúas veces e montada unicamente a primeira toma.
Na escuridade, pola súa banda, tomou tamén un traballo de dous anos para filmar a vida dun vello cego en Rusia, que vive nun pequeno apartamento coa única compañía dun gato. Nesta mediometraxe, Dvortsevoy centrase especialmente no papel do son dentro do filme (“comprendín até que punto o son podía cambiar un filme. A rodaxe durou máis de tres meses, non cumpría ocupar moito espazo do apartamento e quedei cunha pequena equipa. Púxenme daquela a rexistrar o son e esa é tamén unha posición interesante para poder ollar o que pasa ao redor, ficar constantemente ao axexo”).

O programa deste mércores complétase coa curtametraxe Dez minutos máis vello, de Herz Frank. Un clásico do cinema documental, esta peza recolle a experiencia emocional dun neno durante a penas dez minutos, recollidos sen cortes de ningún tipo, e inspirou a realización da colección de curtas que leva o seu mesmo título. Frank, un dos principais cineastas letóns, impartía aulas no VGIK de Moscova cando Dvortsevoy estudaba alí, e o kazako recoñeceu a influencia do seu traballo, especialmente desta curtametraxe. Frank, pola súa banda, ensalzou tamén o traballo de Dvortsevoy: “Evidentemente, hoxe Sergei Dvortsevoy realiza os seus propios filmes e son eu quen pode aprender un par de cousas del. Por primeiro, podo aprender a súa capacidade de recrear nos seus filmes a atmosfera sonora orixinal. O traballo sobre o son nos seus filmes merecería en si propio unha análise. Sen a axuda de música algunha, os seus filmes son musicais e harmoniosos de seu. Por iso entra nos corazóns dos espectadores”.

As vindeiras semanas, o Cineclube proxectará filmes organizados arredor da memoria e a historia de diferentes loitas obreiras e campesiñas, comezando co brasileiro Cabra marcado para morrer, de Eduardo Coutinho (mércores 12 de outubro). O resto do mes poderemos ver O afán de lucro e o murmurio do vento, de John Gianvito (19 de outubro) e Winstanley, de Kevin Brownlow e Andrew Mollo (26 de outubro).

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos  unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O Cineclube de Compostela comeza coa proxección do filme 'Cabra marcado para morrer' (Brasil, 1984), un documentario de Eduardo Coutinho, un miniciclo sobre a historia das loitas obreiras e campesiñas, que se desenvolvera ao longo do que resta de mes de outubro. A sesión terá lugar, como é habitual, ás 21:30 no CS O Pichel (Santa Clara, 21).

En febreiro de 1964 comeza a produción de 'Cabra marcado para morrer', que contaría a historia política do líder da liga campesiña de Sapé (Paraíba, Brasil), João Pedro Teixeira, asasinado en 1962. No entanto, co golpe de estado do 31 de marzo dese ano, as forzas militares cercan a localización no enxeño da Galiléia e interrompen a filmación. Dezasete anos despois, o director Eduardo Coutinho volve á rexión e reencontra a viuva de João Pedro, Elisabeth Teixeira (que até entón vivía na clandestinidade) e moitos outros campesiños que actuaran no filme, para retomar a fita brutalmente interrompida.
Narrado polo propio Coutinho, por Tite de Lemos e polo poeta brasileiro Ferreira Gullar, Cabra marcado para morrer é un dos filmes clásicos do documentario brasileiro, inserido dentro do contexto de representación do cinema directo e tamén dunha corrente de compromiso social na que o filme participa tamén das propias loitas campesiñas que documenta. Ao traballar com vestixios, coa fragmentación dos feitos e coa memoria dos protagonistas, Coutinho recupera o pasado, transforma o presente e prepara o futuro. O filme é a un tempo a representación da realidade e a realidade mesma, que é enxendrada en cada plano, en cada encontro.

Nacido en São Paulo en 1933, Eduardo Coutinho tivo contactos co grupo do Cinema Novo Brasileiro e iniciouse no cinema da man do Centro Popular de Cultura da União Nacional dos Estudantes. Tras ser director de produción da súa primeira longametraxe, Cinco veces favela, foi escollido para dirixir o segundo título do CPC, Cabra marcado para morrer, sobre o asasinato dun líder das Ligas Camponesas. Co golpe de Estado de 1964, o proxecto foi interrumpido e parte do equipo presa por comunismo. Só vinte anos mais tarde, trás anos de filmes de ficción e traballos de guionista, Coutinho atoparia o negativo orixinal escondido pola policía e reiniciaría o filme. Así, retomaría o seu traballo como documentarista, con filmes realizados en vídeo para o Centro de Criação da Imagem Popular, que o sitúan como un dos máis importantes documentaristas na actualidade.

O seu traballo caracterizase pola sensibilidade e pola capacidade de ouvir o outro, rexistrando sen sentimentalismos as emocións e aspiracións das persoas comúns, quer sexan campesiños diante de procesos históricos (Cabra marcado para morrer), habitantes dun barrio de clase media-baixa en Río de Xaneiro (Edificio Master), ou metalúrxicos que conviviran co entón sindicalista Luis Inácio Lula da Silva (Peons).
A cuarta feira que ven, 19 de outubro, continuaremos cos filmes organizados arredor da memoria e a historia de diferentes loitas obreiras e campesiñas, neste caso co documentario de John Gianvito O afán de lucro e o murmurio do vento, un filme que reflexiona sobre a historia norteamericana a través dos cemiterios, as placas históricas e os monumentos, inspirado polo libro Historia popular dos Estados Unidos, de Howard Zinn.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal con subtítulos en castelán. A entrada é de balde, puidendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos  unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O Cineclube de Compostela continúa esta noite co miniciclo sobre a historia das loitas obreiras e campesiñas, que comezou a semana pasada e que se desenvolvera ao longo do que resta de mes de outubro. Esta semana, o filme proxectados será O afán de lucro e o murmurio do vento (Profit Motive and the Whispering Wind, EUA, 2007), un filme de John Gianvito que documenta a historia das distintas loitas ocultas nos Estados Unidos. A sesión terá lugar, como é habitual, ás 21:30 no CS O Pichel.

Inspirado polo libro de Howard Zinn Unha historia popular dos Estados Unidos, O afán de lucro e o murmurio do vento constrúe unha reflexión visual sobre a historia norteamericana a través das imaxes de cemiterios, placas históricas e monumentos que rexistran a memoria dos resistentes norteamericanos, sen engadirlles explicacións en off nin rótulos aclaratorios. O obxectivo é non representar nin construír, só mostrar, nas palabras de Zinn, “a historia desde outros puntos de vista”, os daqueles que quedaron esquecidos na historia oficial estadounidense: os indios, os afroamericanos, os proletarios, as mulleres, os inmigrantes...
Con influencias de James Benning e de Straub e Huillet, en O afán de lucro e o murmurio do vento, segundo Iván G. Ambruñeiras, “Gianvito rexeita ‘a representación obxectual puramente fotográfica’ na que se atascaron boa parte da primeira xeración de fotógrafos conceptuais, provocando una fetichización da imaxe do real e unha estética da melancolía da que se afasta totalmente Profit motive and the whispering wind. O filme rompe ademais co tabú purista da narración, sen deixarse pechar na lóxica únicamente acumulativa do catálogo.”

John Gianvito ten impartido aulas de produción cinematográfica e historia do cinema na Universidade de Massachusetts/Boston, na Escola de Deseño de Rhode Island e na Universidade de Boston, ademais de conservador durante cinco anos no arquivo fílmico de Harvard. Entre os seus filmes encontranse A flor da dor (1983), Enderezo descoñecido (1985), As cancións loucas de Fernanda Hussein (2001) e Ronsel de vapor (Clark) (2010), ademais de O afán de lucro e o murmurio do vento. Actualmente encóntrase inmerso no proxecto de Lonxe de Afganistán, un filme contra a guerra inspirado polo mítico Lonxe de Vietnam do grupo SLON, e no que participan, ademais de Gianvito, Minda Martin, Jon Jost, Travis Wilkerson, Soon-Mi Yoo, Rob Todd e Pacho Velez.

O mércores que vén, 26 de outubro, remataremos co ciclo arredor da memoria e a historia de diferentes loitas obreiras e campesiñas, coa proxección de Winstanley, un filme de Kevin Brownlow e Andrew Mollo sobre a revolta de Gerard Winstanley en 1649, para reclamar terras para os desposeídos por Oliver Cromwell. Os escritos de Winstanley foron unha das fontes que Karl Marx utilizou para redactar O manifesto comunista.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos  unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30. h.

O Cineclube de Compostela remata esta noite, coa proxección de 'Winstanley' (Winstanley, Kevin Brownlow e Andrew Mollo, 1975), co mes de outubro dedicado á historia das loitas obreiras e campesiñas. O filme desta semana reconstrúe a revolta de Gerrard Winstanley no século XVII, para reclamar terras para os desposeídos durante o protectorado de Oliver Cromwell. A sesión terá lugar, como é habitual, ás 21:30 no CS O Pichel (Santa Clara, 21).

En 1649, o reformista social e escritor Gerrard Winstanley, xunto cun grupo de seguidores coñecidos como os cavadores (porque tomaban as terras para plantar vexetais), tentaron establecer unha comunidade labrega autosuficiente, nunhas terras do común sen cultivar preto de Cobham, Surrey. A experiencia, unha das primeiras proto-socialistas da historia, foi imitada noutras partes de Inglaterra e Europa, pero pronto tivo que enfrentarse aos ataques dos terratenentes. Os escritos de Winstanley foron unha das fontes que Karl Marx utilizou para redactar O manifesto comunista.

Fuxindo conscientemente da implicación no relato, Kevin Brownlow e Andrew Mollow realizan un retrato das motivacións e a época de Gerrard Winstanley, tentando analizar e comprender a psicoloxía social e individual do movemento. Para iso, o filme esfórzase en manter unha precisión histórica total, onde todos os elementos pertenzan aos existentes na época, e fai uso unicamente de actores afeccionados. Sid Rawle, activista social na vida real e un dos financiadores do filme, interpreta o papel dun ranter, seita panteísta proto-anarquista.

Kevin Brownlow (nado en 1938 en Crowborough, Sussex) é un director e historiador de cinema, especialmente coñecido polo seu traballo para documentar e preservar o cinema silente, debéndose a conservación e o descubrimento de moitos filmes da época muda ao seu labor. Entre 1956 (cando só tiña 18 anos) e 1964 desenvolvio o filme Aconteceu aquí, codirixido con Andrew Mollo (nado en 1940), un historiador experto en uniformes, que colaboraría posteriormente como director artístico en filmes como Dr. Zhivago. Aconteceu aquí reflectía unha historia paralela nunha Inglaterra tomada polo exercito alemán en 1940. A colaboración entre ambos os dous continuaría logo con Winstanley, que, trás unha longa produción, non se estrearía até 1975.

No vindeiro mes de novembro, o Cineclube vai desenvolver un ciclo baixo o título de Desagradecidas, do que se dará máis información nos vindeiros días. Os filmes que se poderán ver ao longo deste ciclo son Sen teito nin lei, de Agnès Varda, Boudu salvado das augas, de Jean Renoir, Cada un para si propio e Deus contra todos, de Werner Herzog, O vídeo de Benny, de Michael Haneke e A cerimonia, de Claude Chabrol.
O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, puidendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos  unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O Cineclube de Compostela acolle esta noite unha nova sesión do ciclo das desagradecidas que ocupa a programación deste mes. O título escollido nesta ocasión é 'Cada un para si propio e Deus contra todos' (Jeder für sich und Gott gegen alle, RFA, 1974), un filme de Werner Herzog tamén coñecido como 'O enigma de Kaspar Hauser'. Para presentalo, contaremos ademais cun membro do Proxecto Derriba. A sesión terá lugar, como é habitual, ás 21:30 no CS O Pichel (Santa Clara, 21).

O filme de Herzog basease na historia real de Kaspar Hauser, o mozo que apareceu na cidade de Nüremberg en 1828, sen orixe coñecida, sen a penas articular palabras e cunha misteriosa nota sobre a súa historia. Acollido polo profesor Friedrich Daumer, que tenta integralo na sociedade, a súa sona exténdese pola Europa Central mentres aprende a contar a súa historia, a dun confinamento total, sen contacto humano, até os 17 anos, e mentres os acontecementos estraños da súa vida alimentan lendas como a que o facía herdeiro do Principado de Baden.

A partir desta historia, Herzog constrúe un filme sobre o amestramento do mozo Hauser, a través o ensino. Mais a diferenza doutros filmes, o fin do alemán é mostrar como funcionan os dispositivos de uniformización e imposición deste sistema educativo. Para isto, Herzog valese entre outras cousas da interpretaciñón de Bruno S., un outsider como Kaspar Hauser, internado desde os tres anos nunha instituición para doentes mentais sem selo, e que finalmente foi diagnosticado como esquizofrénico polo trauma deste cautiverio. O director foxe deliberadamente de darlle unha clara estrutura narrativa ao filme, que por veces semella máis un sono hipnótico ou un quebracabezas da propia mente humana, sensación á que axudan os insertos de material encontrado.

Werner Herzog, nacido en Múnic en 1942 é un dos principais cineastas alemáns.  A miúdo foi asociado ao movemento do novo cinema alemán, xuntamente con Rainer Werner Fassbinder, Margarethe von Trotta, Volker Schlöndorff ou Wim Wenders, entre outros. Os seus filmes adoitan tratar de heroes con soños imposíbeis, persoas con talentos únicos ou individuos en loita contra a natureza, explorando no fondo as contradicións e limitacións da sociedade occidental.

A figura máis excentrica do seu movemento cinematográfico, Herzog ten acadado sona nos circuitos artísticos pola súa postura de “visionario romántico” dentro do novo cinema alemán, ao tempo que pola súa case lendaria maneira de enfrontar perigos para realizar os seus filmes. As súas dificuldades de produción non son só unha maneira de dar autenticidade ás fitas (como o seu uso de actores e personaxes das zonas onde filma), senón que chegan a ser o evento central do cal o filme non é máis do que unha simple gravación.

Para presentar o filme, contaremos cun membro de Proxecto Derriba, “a comunidade dos que non teñen comunidade”, un colectivo que dende Galiza e en galego constrúe e reflexiona sobre o pensamento contemporáneo. Os membros membros deste grupo deliberadamente acéfalo e incógnito, utilizan precisamente o apelido Hauser para se identificaren, en referencia á historia de Kaspar.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, puidendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30.

Tras as festas de inverno, a programación do Cineclube de Compostela regresa esta noite co filme de Jonas Mekas 'Unha carta de Greenpoint' (A letter from Greenpoint, EUA, 2005). Para presentar o filme contaremos coa presenza do cineasta e colaborador habitual do Cineclube Alberte Pagán. A sesión terá lugar no lugar e horario habituais, ás 21:30 no CS O Pichel (Santa Clara, 21).

Organizada como unha especie de diario cinematográfico, Unha carta de Greenpoint segue ao cineasta Jonas Mekas na súa mudanza ao barrio neoiorquino de Brooklyn, despois de pasar os últimos trinta anos vivindo no cerne da escena artística e cultural de Manhattan. Entre a nostalxia polo vello fogar e o estabelecemento no novo, a fita artella vencellos con outros títulos do autos como Reminiscencias dunha viaxe a Lituania (que se debrullaba sobre a emigración de Europa cara a América e unha viaxe de volta ao país natal) ou Lost Lost Lost (no que Mekas recollía unha viaxe inversa, de Brooklyn ao centro da cidade).

Organizada á volta de tres seccións (Adeus ao Soho, Greenpoint Brooklyn e Un lituano bébedo en Greenpoint), o filme recolle unha serie de acontecementos ordeados cronoloxicamente pero non continuos, entre os que as transicións poden ser por veces abruptas, pero onde o conxunto revela a cotidianidade da vida de Mekas. Filmado co estilo sobrio do lituano, Mekas benefíciase nesta fita da adaptabilidade do video dixital, até tal punto que ten cualificado Unha carta de Greenpoint como o seu “primeiro traballo verdadeiramente de vídeo” debido á comodidade coa que despois dos anos se manexa neste formato.

Nacido en 1922 en Semeniškiai, Lithuania, Jonas Mekas mudouse co seu irmán a Nova York despois da Segunda Guerra Mundial, tras pasaren tempo en campos de concentración e de refuxiados. Xa nos EUA, mercou a súa primeira cámara e comezou a carreira que o levaría a ser un dos principais directores do cinema de avangarda. Ademais dos seus máis de 60 filmes, Mekas ten exercido como crítico, na revista Film Culture que funda co seu irmán e na súa columna, xa lendaria, do Village Voice. En 1962 cofunda a Film-Makers' Cooperative e dous anos máis tarde a Filmmaker’s Cinematheque, que baixo o nome de Anthology Film Archives tense convertido nun dos máis grandes arquivos do cinema de avangarda. Ademais, ten publicados máis de 20 libros de prosa e poesía, e realizado exposicións por todo o mundo.

Para presentar o filme, contaremos coa presenza de Alberte Pagán. Cineasta galego, habitual colaborador do Cineclube de Compostela, Pagán ten acudido en numerosas ocasións ao Cineclube a presentar filmes propios (Bs. As., Pó de estrelas, Como foi o conto, Conversas em Zapatera, Os Waslala ou Tanyaradzwa, que foi estreada no Cineclube) ou pezas alleas da tradición experimental do cinema. Pagán ten estudado en profundidade o cinema experimental, especialmente a obra de Warhol, e é autor do libro A mirada impasíbel. As películas de Andy Warhol.
A vindeira semana, o Cineclube de Compostela acollerá a proxección da reconstrucción da montaxe orixinal de Galicia, de Carlos Velo, realizada por Pablo Cayuela e Ramiro Ledo, que presentarán a sesión. Ademais, proxectaremos a curtametraxe Vertov en Blum. Unha investigación, de Adelheid Heftberger, Michael Loebenstein e Georg Wasner.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, puidendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30.

Todos os xoves de xaneiro, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle a proxección dun documental e unha charla-coloquio sobre a nosa relación co resto das especies animais e a prol da vida vegana.

En cada sesión farase a proxección dun documental e, a continuación, haberá charla-coloquio na que se cuestionará a nosa relación co resto dos animais e se plantexará unha forma de vida vegana (sen consumo de produtos de orixe animal de ningún tipo) como alternativa.

Lugar: Salón de Actos, ás 19:00 h. Todos os xoves do mes de xaneiro.

Todos os xoves de xaneiro, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle a proxección dun documental e unha charla-coloquio sobre a nosa relación co resto das especies animais e a prol da vida vegana.

En cada sesión, farase a proxección dun documental e, a continuación, haberá charla-coloquio na que se cuestionará a nosa relación co resto dos animais e se plantexará unha forma de vida vegana (sen consumo de produtos de orixe animal de ningún tipo) como alternativa.

Lugar: Salón de Actos, ás 19:00 h. Todos os xoves do mes de xaneiro.

Todos os xoves de xaneiro, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle a proxección dun documental e unha charla-coloquio sobre a nosa relación co resto das especies animais e a prol da vida vegana.

En cada sesión, farase a proxección dun documental e, a continuación, haberá charla-coloquio na que se cuestionará a nosa relación co resto dos animais e se plantexará unha forma de vida vegana (sen consumo de produtos de orixe animal de ningún tipo) como alternativa.

Lugar: Salón de Actos, ás 19:00 h. Todos os xoves do mes de xaneiro.

O Cineclube de Compostela continúa co seu ciclo de cinema e cidade esta semana. Se as sesións anteriores estaban centradas na cidade de Los Angeles, desta vez será a capital do Reino Unido a localización escollida, coa proxección, esta noite, do documentario Londres (London, Reino Unido, 1994), de Patrick Keiller. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, ás 21:30 no CS O Pichel (Santa Clara, 21).

En 1992, a cuarta victoria consecutiva dos torys nas eleccións locais devolven ao poder local en Londres un goberno sen ningún interese social ou cultural na cidade, que só desenvolve as súas posibilidades como centro financeiro. A actividade armada do IRA destrúe edificios e, mentres, un ritual anacrónico domina Londres, a través da pompa e da cerimonia da monarquía.

Este é o Londres que Patrick Keiller retrata, transformándose no personaxe imaxinario Robinson, un investigador pouco ortodoxo disposto a abordar ‘o problema de Inglaterra’ a través das súas derivas polo territorio. A través del e dos seus relatorios creados por imaxes fixas e comentarios inconexos, vaise debuxando unha crónica dun ano na vida da capital de Inglaterra, que xunto cos filmes Robinson no espacio (1997) e Robinson en ruinas (2010) conforman unha triloxía de andainas por distintas paisaxes do Reino Unido á procura da súa identidade inglesa en tempos de crise.

Nas palabras de Iván Villarmea, “Patrick Keiller é un deses cineastas que sabe onde e como mirar para contar a historia dunha cidade, dun país, ou mesmo de toda unha época. Os seus traballos son ‘documentarios psicoxeográficos’, intentos de explicar procesos históricos a través da observación atenta de espazos”.

Nacido en Blackpool en 1950, Patrick Keiller estudou no Royal College of Art e durante algún tempo deu clases de arquitectura na Universidade do Este de Londres e de Belas Artes na Universidade Middlesex. En 1981, realiza o seu primeiro filme, Stonebridge Park, ao que seguirían outros títulos como Norwood (1983), A fin (1986), Valtos (1987) e As nubes (1989). Estes filmes destacan polo seu uso da cámara subxectiva e da voz en off, técnicas que depura na triloxía de Robinson.

A vindeira semana, o Cineclube de Compostela continúa coa serie de filmes organizada arredor de distintas imaxes da cidade, coa proxección de tres distintas curtametraxes: Dammi i colori (2003), de Anri Sala, A rúa (El carrer, 1960), de Joan Colom e os Noticieiros de Gravity Hill 1-5 (Gravity Hill Newsreels 1-5, 2011), de Jem Cohen.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal, con subtítulos en galego. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O Cineclube de Compostela organiza unha nova sesión do seu ciclo de cinema e cidade, esta noite, coa proxección de tres pezas curtas, organizadas a través da visión das rúas.  Trátase dos filmes 'Dammi i colori' (2003, 15’) de Anri Sala, 'A rúa' (El carrer, 1960, 30’) de Joan Colom e a serie 'Noticieiros de Gravity Hill 1-5' (Gravity Hill Newsreels 1-5, 2011, 24’, VO) de Jem Cohen. A sesión vai desenvolverse no lugar habitual, o CS O Pichel (Santa Clara, 21). Debido á superposición de actividades e para evitar demoras, desprazamos o horario de comezo 15 minutos. Daquela, a sesión dará comezo ás 21.45 h.

Dammi i Colori, unha videoinstalación de Anri Sala para a Tate Modern, parte do proxecto do alcalde de Tirana, el mesmo pintor, que mandara repintar con vivas cores a fachada dos edificios da cidade. Este videofilme presenta, a través dos longos trávellings e dos planos de achegamento, a capital máis pobre de Europa na que, de súpeto, todo o mundo fala de arte nas rúas e cafetarías. Máis as cores da cidade agochan tamén outras cidades, que se enfrentan ao discurso do alcalde-pintor.

Anri Sala, nacido en Tirana en 1974, é un artista dedicado sobre todo á videocreación. Estudou arte na Academia Albanesa das Artes de 1992 a 1996, vídeo na Escola Nacional das Artes Decorativas de París e dirección de cinema no Estudio Nacional francés das Artes Contemporáneas Le Fresnoy. Traballa e vive en París. Parte da súa creación puido verse en Galicia en mostras do Marco e do CGAC, así como no ciclo Filmar a historia organizado polo Cineclube na CUT de Vigo.

A rúa, de Joan Colom, parte do traballo como fotógrafo do catalán: “Tiña unha cámara de 8 mm na casa e fixen algunhas cousas co mesmo propósito co que facía as fotografías, pero colocando a cámara baixo o sobrazo. Fíxenas durante moi pouco tempo. Ás veces cunha única imaxe tiña a sensación de que non daba transmitido o sentimento da situación vivida”. O resultado foi unha bobina de 28 minutos de duración, sen editar, na que Colom filma, sen mirar polo obxectivo e coa cámara agochada, espazos fundamentalmente marcados pola marxinalidade existente no barrio do Raval de Barcelona.

Nacido en 1921 en Barcelona, o traballo de Joan Colom como fotógrafo é ben coñecido, sendo un dos pioneiros na composición de series fotográficas. En 1958 comeza a súa actividade fotográfica e nese mesmo ano empeza a interesarse pola realidade do Raval. En 1962 viaxa a París dentro dunha mostra da fotografía estatal do momento, xunto con fotógrafos como Xavier Miserachs e Oriol Maspons, agrupados no movemento "Nova Vanguàrdia". En 2002 foi galardoado co Premio Nacional de Fotografía concedido polo Ministerio de Cultura de España. A rúa é o seu único filme.

Por último, nesta sesión poderemos ver tamén a serie completa dos Noticieiros de Gravity Hill, na que Jem Cohen grava as manifestacións do movemento Occupy Wall Street. Nas súas propias palabras, “estou a facer estes filmes en homenaxe a unha xenuína conciencia política nada na rúa, e a unha tradición documental forxada por cineastas coma Jean Vigo, Joris Ivens, Humphrey Jennings, Agnès Varda e Chris Marker, a quen dedico estes documentos”.

Jem Cohen, nacido en Kabul, en 1962 é un cineasta norteamericano especialmente coñecido polos seus traballo en 16mm, Super 8 e vídeo, especialmente retratos de paisaxes urbanas ou colaboracións con artistas musicais. No Cineclube xa puidemos ver o seu filme, codirixido con Matt Boyd, Building a Broken Mousetrap, The Ex Live in New York, proxectado na festa de aniversario do 2009.
A vindeira semana, o Cineclube de Compostela vai repetir a sesión que non puido realizarse o pasado 22 de febreiro por problemas técnicos. Así, poderemos ver a longametraxe Os exiliados (The Exiles, EUA, 1961) de Kent MacKenzie, e a curtametraxe Reloxo de area (Hour Glass, 1971), de Haile Gerima.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal, con subtítulos en galego no caso do filme de Anri Sala. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha achega económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30.

Este mércores, o Cineclube de Compostela continúa a súa programación coa proxección do filme 'Se tocan a un' (An Injury To One, 2002), no que Travis Wilkerson recupera a historia do movemento obreiro nos Estados Unidos, a través do asasinato a principios do século XX do líder sindical da IWW Frank Little. A sesión vai ter lugar no lugar habitual, no CS O Pichel (Santa Clara, 21), con comezo ás 21:45 horas.

'Se tocan a un' documenta o nacemento e morte de Butte, Montana, unha poboación completamente marcada pola explotación da Anaconda Mining Company a principios do século XX. Na Primeira Guerra Mundial, Butte chegou a producir o 10 por cento da produción mundial de cobre. A historia de Butte tamén está marcada pola indiferencia da compañía cara a seguridade dos empregados, o que provocou a chegada do líder sindical Frank Little. Little, membro da Industrial Workers of the World, os coñecidos como wooblies, conseguiu gran apoio para as ideas socialistas. Pero en agosto de 1917, foi secuestrado por asaltantes que o colgaron dunha ponte do ferrocarril, coas dimensións dunha tumba de Montana escritas nunha nota no seu peito.

Para achegarse a esta historia, Travis Wilkerson adopta unha posición particular: No canto de ofrecer unha perspectiva histórica e lineal da vida e morte de Frank Little e da loita de clases en Butte, escolle un achegamento máis indirecto, intuitivo e creativo. Como argumenta no filme, desde o momento en que boa parte da documentación histórica ten sido perdida ou destruída, e en que a versión da empresa moldea as narrativas dominantes sobre o acontecemento, contar a historia de Frank Little é un proxecto creativo, non só o feito de xuntar fragmentos de información e lelos contra os comunicados oficiais e as liñas dos xornais. Significa, por riba de todo entrelazar creativamente distintas fontes que, de primeiras, poden semellar sen relación entre elas.
En Se tocan a un (título extraído da palabra de orde “Se tocan a un, tócannos a todos”), Wilkerson filma en branco e negro, intercalando momentos musicais de color como pausas para a reflexión dos espectadores. O resultado, con reminiscencias de Chris Marker e Santiago Álvarez, está nos antípodas dos documentarios de narración actoral e entrevistas, creando unha evocación poética do pasado e representando un dos filmes clave do documentario político dos Estados Unidos nos últimos anos.

Nacido en 1969 en Denver, pero trasladado desde os 13 anos a Butte, un encontro na Habana con Santiago Álvarez mudou por completo a vida de Travis Wilkerson. Desde entón, Wilkerson dedicouse a facer filmes na tradición do Terceiro Cinema latinoamericano. Ademais de Se tocan a un, quizá o seu filme máis coñecido, outros dos seus títulos inclúen Subdesenvolvemento acelerado (sobre Santiago Alvarez), Quen matou a Cock Robin? e a serie sobre os arquivos nacionais estadounidenses. Cofundador de Extremelowfrequency, empresa dedicada á distribución de cinema dixital, e activista do Partido polo Socialismo e a Liberación, o seu último traballo foi a  presentación, no Festival de Sundance 2007, da agit-performance en vivo Soapbox Agitation  #1: Proving Ground, meditación multimedia sobre Lenin, Brecht, o imperialismo, o anti-capitalismo e a guerra.

A vindeira semana, o Cineclube de Compostela acollerá unha sesión programada e presentada por A Cuarta Parede (http://www.acuartaparede.com/), na primeira de varias sesións nas que convidaremos a outros colectivos para programar filmes. A Cuarta Parede escolleron para a súa sesión presentar os filmes A arte subconsciente da limpeza de pintadas (The subconscious art of graffiti removal, Matt McCormick, EUA, 2002) e Gandulos en Pequín (Bumming in Beijing, Wu Wenguang, China, 1990)

Os filmes van ser proxectados na súa versión orixinal, con subtítulos en galego. A entrada é de balde, puidendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30.

Este mércores, o Cineclube de Compostela acolle a primeira dunha serie de xornadas nas que algúns colectivos serán convidados a programar a súa propia sesión. Neste caso, os compañeiros d’A Cuarta Parede achegaránse até o Cineclube para presentar os filmes A arte subconsciente da limpeza de pintadas (The subconscious art of graffiti removal, Matt McCormick, EUA, 2002) e Gandulos en Pequín (Liulang Beijing, Wu Wenguang, China, 1990). A sesión será no lugar habitual, no CS O Pichel (Santa Clara, 21), con comezo ás 21:45 horas.

Como escribe Víctor Paz Morandeira, a idea de programar Gandulos en Pequín parte da busca de “dialogar coas liñas xa existentes” no Cineclube, e da investigación do Novo Documental Chinés para alén dos nomes de Wang Bing e Jia Zhangke, quizáis os máis coñecidos na nosa contorna. Neste sentido, o filme de Wu Wenguang cobra relevancia porque “inaugura o movemento e, con el, todas as características formais e temáticas que o definen”.

Gandulos en Pequín conta a historia de cinco artistas novos que a finais dos oitenta se trasladan a Pequín dende distintas provincias da China. Para perseguir os seus soños artísticos, rexeitan os traballos asignados polo Estado, para vivir sen ingresos fixos e sen a seguridade dun fogar. No fondo, a construción dunha nova urbe dun xeito tanxencial e subterráneo.

Con influencias de Frederick Wiseman e de Dziga Vertov, no filme de Wu Wenguang cobra especial importancia o concepto de ‘xianchang’, que o mesmo director describe como estar “no presente e no lugar exacto”. Isto é, adiantarse a uns feitos que non se coñecen, mais que se senten.

Nacido en 1956 en Yunnan, Wu Wenguang estudo literatura chinesa e traballou como granxeiro e como profesor de escola. De formación autodidacta no cinema, en 1985 comezou a traballar para a televisión como xornalista, pero tres anos máis tarde deixa este medio para dedicarse á produción independente de cinema e literatura, e ao grupo de danza e performance Living Dance Studio. Realizado entre 1988 e 1990, Gandulos en Pequín é o seu primeiro filme, ao que seguirán outros como Jia Hu: Vida na estrada, Forasteiros ou Tratamento.

Xunto con este filme, os amigos da Cuarta Parede escolleron proxectar tamén a curtametraxe A arte subconsciente da limpeza de pintadas, un documentario experimental do artista e cineasta de Portland Matt McCormick no que se presenta a limpeza dos grafittis encargada polo concello na cidade como un novo movemento artístico e a maneira de liberar os reprimidos desexos artísticos dos traballadores municipais.

A Cuarta Parede é a primeira revista dixital de crítica cinematográfica en galego, cunha periodicidade irregular e a vontade de “falar da nosa paixón (o cinema de autor) na nosa lingua (o galego)”. A Cuarta parede está dirixida por Eloy Domínguez Serén e Víctor Paz Morandeira, e forman parte do consello de redacción Iván G. Ambruñeiras, José Manuel Sande, Horacio Muñoz Fernández e Iván Villarmea.
A vindeira semana, o Cineclube de Compostela toma un descanso por mor dos días festivos, máis voltaremos o mércores 11 de abril cunha nova sesión de programador convidado. Neste caso, será David Holm, do blogue Recanto Silente (http://recantosilente.blogspot.com.es/), quen proxectará os filmes de Dimitri Kirsanov Ménilmontant (1926) e Brumas de outono (Brumes d’automne, 1929).
Os filmes van ser proxectados na súa versión orixinal, con subtítulos en galego. A entrada é de balde, puidendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30.

O Cineclube de Compostela comeza este mércores un ciclo sobre cinema e control social que nos vai acompañar ao longo de todo o mes de maio, cunha sesión dobre cos filmes 'Para non estar aquí' (In Order not to Be Here, EUA, 2002), de Deborah Stratman e 'Imaxes de prisión' (Gefängnisbilder, Alemaña, 2003), de Harun Farocki. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:45 horas.

Como control social pódese entender o conxunto de prácticas, valores e posicionamentos destinados a manter a denominada “orde establecida” dentro dunha sociedade. Neste ciclo, miraremos máis aos medios informais, ás maneiras máis invisibles de crear hábitos que permitan a cohesión entre individuos dentro dunha sociedade. Veremos como se pode persuadir á xente para non achegarse a determinadas zonas da súa cidade de residencia, co uso das cámaras de seguridade (no filme de Stratman) e como esas mesmas cámaras poden ser usadas para controlar o noso consumo, a nosa intimidade e mesmo poden ser usadas como armas represivas contra o individuo (no de Farocki).

En Para non estar aquí, Deborah Stratman mostra, a través das imaxes nocturnas de suburbios estadounidense, o fondo da hipocresía nos EE UU, nunha fita que, segundo as críticas "remexe nos nosos medos e temores como habitantes de pacíficas e tranquilas veciñanzas". Ao longo dos trinta e tres minutos que dura esta mediametraxe, Stratman mostra como o poder da cámara é tamén disuasorio. Nas palabras de Kelly Vance, “as escenas dos barrios estadounidenses, con ultramarinos, zonas amplas de aparcadoiros, urbanizacións como fortalezas. Quitando algúns policías e gardas de seguridade, todos estes espazos están baleiros de seres humanos e de son. A seguridade absoluta, o soño dun patriota”.

Deborah Stratman (Chicago, 1967) vive en Chicago e imparte aulas na Universidade de Illiois. Os seus filmes non contan historias senón que presentan problemas, que, de maneira ambigua, ás veces permiten unha lectura complexa das preguntas formuladas. Stratman busca as relación entre as persoas e os seus entornos físicos, así como as loitas polo poder, a propiedade e o dominio máis o control que se exerce neste planeta. Deborah Stratman traballa con diferentes medios: fotografía, son, debuxo e escultura. Colaborou no filme Los Angeles interprétase, de Tom Andersen como directora de fotografía e ten dirixido filmes com O´er the Land  (2009), Village the Silence (2011) ou These Blazeing Starrs (2011).

Xunto a este filme poderemos ver a longametraxe, Imaxes de prisión, na que o director alemán Harun Farocki contrúe un discurso sobre a utilización da imaxe no proceso carcelario, realizando tamén unha investigación sobre o tratamento que se lle deu ás persoas na cadea, mesmo ao longo da historia. As novas tecnoloxías ao servizo do castigo e da brutalidade dos represores parece dicir o director alemán.

O propio Farocki define o filme afirmando que é "unha ollada ás novas tecnoloxías para o control, mecanismos de identificación persoal, alxemas electrónicas para os nocellos, sistemas electrónicos de seguimento…O cinema sempre se sentíu atraído polas cadeas. Estas imaxes son inéditas e monótonas, pois nin o tempo nin o espazo se comprimen. Son moi ben acaídas para transmitiren o estado de inactividade aplicado aos presos como medida punitiva. As cámaras axudan a ver as normas da cadea pero tamén como esas normas son transgredidas."

Harun Farocki naceu en 1944 na localidade de Nový Jicin, na Checoslovaquia ocupada polos nazis. Do 1966 ao 1968 estudou na Academia Alemá de Cinema e Televisión no Berlín Occidental. Durante dez anos, de 1974 ao 1984, é colaborador e redactor da revista Filmkritik. Durante seis anos, 1993 a 1999, foi profesor en Berkeley.  Comezou facendo cinema experimental, ideoloxicamente moi posicionados e cunha importante carga crítica. Nesa época estivo moi influido pol afigura de Godard. Farocki foi moi crítico con autores alemáns da súa xeración, como Fassbinder, Herzog ou Wenders, a quen acusaba de seren creadores de filmes previsibles. No Cineclube xa puidemos ver algúns dos seus traballos como Videogramas dunha revolución (1992), O lume inextiguíbel (1969), Imaxes do mundo e a inscrición da guerra (1988), Adiamento (2007) ou Para comparar (2009).

A vindeira semana, o ciclo organizado sobre o control social continúa co filme Cuestión de orde (Point of Order, EUA, 1964), un documentrario de Emile de Antonio realizado con material televisivo sobre o cruce de acusacións, en 1954, entre o exército americano e o coñecido senador anticomunista Joseph McCarthy, mostrando como se pode chegar a extremos de paranoia na busca do control social.

Os filmes van ser proxectados na súa versión orixinal, con subtítulos en galego no caso do de Farocki. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O Cineclube de Compostela continúa co ciclo sobre cinema e control social coa proxección, este mércores, do filme 'Cuestión de orde' (Point of Order, EUA, 1964), de Emile de Antonio, un documentario realizado con material televisivo sobre o cruce de acusacións, en 1954, entre o exército americano e o coñecido senador anticomunista Joseph McCarthy. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:45 horas.

Cuestión de Orde trata sobre as chamadas Comisións Exército-McCarthy. O Exército dos EE.UU. acusaba ao senador republicano Joseph McCarthy (pai da caza de bruxas) de presionar ao Exército para que dese trato de favor ao soldado David G. Schine, antigo membro do seu grupo de investigadores. O senador republicano contraatacou dicindo que o Exército secuestrara a Schine coa intención de evitar que se continuase investigando a presenza de elementos comunistas no seo das forzas armadas.

O documentario contén escenas que logo pasarían á historia do cinema. A máis destacada é cando McCarthy tenta acusar ao avogado do Exército, Joseph Welch, de querer introducir na comisión de investigación a un avogado do seu bufete, que segundo McCarthy, é un antigo comunista. Welch, defendendo ao seu colega, entoa a máis famosa frase deste documentario: “Finalmente, señor, quédalle sentido da decencia?” A continuación, outro senador, vendo o estado mental lamentable de McCarthy, declara: “Acuda a un psiquiatra”.

Realizado por Daniel Talbot e Emile de Antonio, os dous cineastas enfrontáronse a un traballo moi dificultoso con este filme, visionando as 188 horas gravadas pola CBS cando as comisións foran emitidas por TV no ano 1954. Para Antonio era a primeira vez que realizaba un filme, que o “construía” como lle gustaba dicir.

Nacido en Scrawton, Pensilvania, en 1919, e morto en Nova York en 1989, Emile de Antonio, é un dos nomes máis coñecidos do cinema militante marxista estadounidense. Tras a II Guerra Mundial, de Antonio introduciuse nos circuítos culturais de Nova York, aparecendo nalgúns dos filmes de Andy Warhol, de quen era amigo. Entre os seus títulos podense destacar No ano do porco (1968), sobre a Guerra do Vietnam, Xuízo ás presas (1967), sobre o asasinato de Kennedy, Pintores pintando (1972), sobre movementos artísticos nos EUA ou Milhouse: Unha comedia branca (1971), sobre Richard Nixon. Menos coñecido é Daniel Talbot, quen destaca por ser o editor do libro Film: An Anthology, moi influente nos EUA, e por ter fundado New Yorker Films, a distribuidora que levou aos Estados Unidos os filmes da Nova Vaga Francesa.

O ciclo sobre cinema e control social vai acompañarnos aínda durante todo o mes de maio. O mércores que ven será a quenda do filme A sociedade do espectáculo (La societé du spectacle, Francia, 1973), realizado por Guy Debord sobre o seu propio libro, do mesmo título. O filósofo francés usa nesta fita a técnica do détournement, nunha crítica radical ao márketing de masas e o seu papel na alienación da sociedade moderna.
 
O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal, con subtítulos en galego. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

Esta noite o Pub Ultramarinos organiza unha sesión na que se proxectarán videoclips presentados na última edición do Festival de Cans. a velada contará coa asistencia de Alfonso Pato, director do Festival, e Javi Camino, un dos directores dos videoclips.

O ciclo sobre recursos humanos remata no Cineclube de Compostela esta noite coa proxección do filme de Ermanno Olmi 'O emprego' (Il posto, Italia, 1961), unha fita italiana cunha estética que bebe do neorrealismo que recolle as prácticas inhumanas das empresas desde o ollar dun adolescente italiano. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:30 horas.

'O emprego' conta a historia de Domenico, un rapaz do rural italiano que no cerne do boom económico dos primeiros anos sesenta abandona a súa educación para participar nun proceso de selección de persoal nunha grande empresa de Milán. Do seu éxito en acadar un posto fixo depende toda a familia, que precisa dos cartos para manterse. Nunha pausa do proceso, coñece a Antonietta, alcumada Magali, unha moza en situación semellante, que deixou a escola para conseguir diñeiro para ela e a súa nai.
 
Nos anos 60, o neorrealismo xa parecía completamente esquecido e as tendencias do cinema italiano se dividían entre os novos vieiros de precursores como Rossellini ou Visconti e as novas correntes de autores como Fellini ou Antonioni. Porén, é neste momento cando Ermanno Olmi combina as bases do movemento neorrealista con influencias dos novos cinemas dos sesenta, especialmente da nouvelle vague francesa, para construír un filme como 'O emprego'.
 
Traballando con actores non profesionais, con son directo e cun uso tremendamente expresivo do dialetto, Olmi narra en O emprego, nas palabras do crítico Morando Morandini, “a toma de contacto de Domenico, aínda integro na súa disponibilidade e intelixencia, co desolado, entristecido e escuálido mundo do emprego”. Mais Olmi non pretende ficar no retrato dunha historia individual: “Os meus primeiros filmes son historias da pobreza, nas que sempre hai un pouco da historia do noso país. [...] En O emprego, vese ben na casa de Domenico, unha casa de facenda na que xa non se traballa a terra e que virou apenas nun cuarto para a xente que vai traballar á fábrica e á cidade. En pouco tempo, nas cortes sen animais, teremos metidas a Lambretta e o Seiscentos”.

Nacido en 1931 en Treviglio, Bérgamo, nunha familia labrega e moi católica, Ermanno Olmi quedou orfo moi novo e non rematou os estudos secundarios, instalándose en Milán, onde se matriculou na Academia de Arte Dramática e comezará a traballar, mentres estuda, na empresa EdisonVolta, para a que rodará máis de corenta documentais entre 1953 e 1961. En 1959 estrea a súa primeira longametraxe, O tempo parou, na que inicia o seu estilo, encadrado polos críticos como continuador do neorrealismo ainda que o propio Olmi ten declarado que a súa pretensión era responder ao movemento neorrealista. Entre os seus filmes destacarán outros como O emprego (1961), Os noivos (1963) A árbore das zocas (1978) ou A lenda do santo bebedor (1988). O seu último filme, A aldea de Cartón (2011), estreouse no Festival de Cinema de Venecia do ano pasado.

Con esta proxección, remata o ciclo organizado no Cineclube sobre recursos humanos. A vindeira cuarta feira 24 o Cineclube vai acoller a proxección de O home do traxe branco (The Man in the White Suit, Alexander Mackendrick, UK, 1951), unha comedia da Ealing coa que continuaremos en certo xeito o tema das grandes empresas a partir da historia dun químico perseguido por inventar un traxe que nunca se mancha.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal, con subtítulos en galego. A entrada é de balde, puidendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O ciclo sobre o movemento punk continúa esta noite no Cineclube de Compostela coa proxección de 'Crass.There’s No Authority But Yourself' (Alexander Oey, Países Baixos, 2006). O filme estará acompañado ademais dunha mesa redonda na que contaremos coa participación de Ángel Calvo, Alberte Leis e Leo F. Campos, moderados por Susi Guerra. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:30 horas.

Cun título collido do final do album Yes Sir, I Will (“Tes que aprender a vivir coa tua propia conciencia, a túa propia moralidade, a túas propias decisións, o teu propio ser. Ti só podes facelo. Non hai máis autoridade que ti mesmo”), Crass.There’s No Authority But documenta desde o 2006 (máis de vinte anos despois), a historia da banda Crass. O filme mestura imaxes de arquivo da banda e entrevistas aos seus membros, así como a actividade actual dos músicos: actuacións nun club de jazz, produción de compost ou talleres de permacultura.

Crass, activos entre 1977 e 1984 foi unha das bandas do punk cun maior compromiso no activismo político, caracterizados polo anarquismo, a defensa da acción directa e dos dereitos dos animais. Máis ca iso, nas palabras de Servando Rocha, “foron conscientes de que tiñan capacidade de ser unha central de información disidente e un elo nunha vasta rede de resistencia a escala internacional”. A súa produción foi máis alá da música, incluíndo grafittis, collages, poesía, manifestos ou vídeos, dentro da filosofía do ‘Do it yourself’.

O director da fita, o holandés Alexander Oey, ten dirixidos numerosos documentarios para a televisión para canles como a VPRO, a NPS ou a BOS. Entre os seus títulos atopanse algúns filmes que causaron especial controversia como O Euro-Islam segundo Tariq Ramadan (2005) e A miña vida como terrorista: A historia de Hans-Joachim Klein.

Acompañando ao filme, o Cineclube organiza tamén nesta sesión unha mesa redonda para reflexionar sobre o movemento punk. Nela participarán Ángel Calvo (cantante de Skarmento e creador dos fanzíns Desastre nuclear e Fóra de control), Alberte Leis (baixo de Samesugas e responsábel da distribuidora Lixo Urbano) e Leo F. Campos (alma mater de O Leo i Arremecághona!!! e compoñente de Labregos do tempo dos Sputniks e Das Kapital), e contará coa moderación de Susi Guerra.

O ciclo vai continuar aínda o mércores que ven, desta volta cun filme de ficción. Out of the blue (Canadá, 1980), o terceiro título dirixido por Dennis Hopper, retrata a historia dunha adolescente rebelde, no contexto da escena punk de Vancouver dos anos oitenta. No filme aparecen varias iconas da época como os Pointed Sticks.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

Este ciclo de cinema brasileiro propón traer ao público da Casa das Crechas filmes que mostren a riqueza temática e estética da produción cinematográfica do Brasil, fuxindo dos estereotipos identificados á tríade “favela, miseria e violencia” coa que os filmes que normalmente chegan a Europa mostran o país. No repertorio, filmes clásicos e recentes, comerciais ou pouco convencionais, de cineastas novos e consagrados.

Entre os directores incluídos no ciclo están Hector Babenco, Glauber Rocha, Walter Salles, Jorge Furtado ou Luiz Fernando Carvalho, entre outros.

'O homem que copiava' (2003), de Jorge Furtado

SINOPSE
André é un mozo que vive coa súa nai e traballa na fotocopiadora dunha papelaría. Un día namórase da súa veciña. Decidido a coñecela mellor, André descobre que ela traballa nunha tenda de roupa e, para conseguir un encontro, busca todas as formas de conseguir 38 reais para comprar un vestido.

O Cineclube de Compostela abre o mes de decembro cunha selección de pezas dirixidas polo cineasta experimental e arquitecto sevillano Juan Sebastián Bollaín. En concreto, esta noite poderemos ver a súa mediametraxe A Alameda (La Alameda, 1978) e as curtametraxes Sevilla tivo que ser (Sevilla tuvo que ser, 1978), Sevilla en tres niveis (Sevilla en tres niveles, 1978) e A cidade é o recordo (La ciudad es el recuerdo, 1978). A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:30 horas.

Juan Sebastian Bollaín, nado en Madrid en 1945, combina desde os anos 70 a partes iguais a práctica de arquitecto e a de cineasta, dirixindo tres longametraxes (As dúas beiras, 1987, Dime unha mentira, 1992 e Belmonte,1995) e numerosas curtametraxes e programas de televisión. Nas pezas que se poderán ver no Cineclube, froito do gusto do cineasta polo surrealismo e por Buñuel, Bollaín experimenta coa capacidade do medio audiovisual para transmitir, cunha linguaxe experimental, conceptos arquitectónicos.

Bollaín pensa que outro mundo e outro cinema son posibles, e amósao a través dos seus títulos. É capaz de transformar un Plan Xeral urbanístico nunha aventura, nun parque temático, e implícase, comprometido, co cinema e coa vida, sen establecer divisións entre a arte pola arte e o cinema social. Nos seus filmes todo é cinema popular: son soños, mais reais, con raizame na terra. E tampouco é complacente, provoca ao espectador e obrígao a reaccionar.

En A Alameda, o título máis longo dos que compoñen esta sesión, Bollaín trata a vida cotiá no “barrio chinés” de Sevilla a finais do 78, un espazo resistente da cidade, naquel momento ameazado pola proposta de remodelación do bulevar. Pola fita, que mostra o final dun modo de vida e de organización social, desfilan rostros, espazos e voces da historia da cidade: prostitutas, chulos e merodeadores, prostíbulos luxosos e bares de artistas e flamencos, solares convertidos en patios de derribo e o casino, El Pali, Antonio Mairena e outros rostros populares do barrio... Bollaín volvería vinte anos despois ao mesmo barrio, para gravar A Alameda 98, fita coa que se pecha a crónica da transformación total deste espazo.

Ademais desta mediometraxe, proxectaremos tamén Sevilla tivo que ser, unha ensoñación que constrúe unha Sevilla con porno "normalizado”, edificios fálicos e monumentos ao café con leite; Sevilla en tres niveis, onde se nos presenta unha cidade dividida socialmente entre os marxinados, que viven nas azoteas, e a xente "normal" e traballadora a nivel do chan; e A cidade é o recordo, con imaxes de Sevilla transformadas por unha banda sonora que mestura música clásica, badaladas e son ambiental.

Os filmes van ser proxectados na súa versión orixinal. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O Cineclube de Compostela acolle unha nova sesión coa proxección, esta noite, Doutro xeito, Molussia (Autrement, la Molussie, Francia, 2012), un documental abstracto de Nicolas Rey, en nove capítulos presentados de maneira aletoria, que ven de gañar o Gran Premio do prestixioso festival Cinema do Real este 2012. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:30 horas.

Doutro xeito, Molussia é un filme baseado na novela “sobre a mecánica do fascismo” A catacumba de Molussia, escrita por Günther Anders nos anos trinta e salvada na súa primeira versión polo editor de Bertolt Brecht, que o fai pasar por un caderno de viaxes por diante da Gestapo. Anders rematará o libro no exilio, en 1938, mais non atopa ningún editor que o queira publicar, e unha vez remata a guerra, considera que a novela xa non ten interés. Non será até 1992, daquela, tras a morte de Anders, cando o libro se publique.

Desta novela, que non lera e que nin sequera podía ler, por non estar traducida e non coñecer o alemán, Nicolas Rey decidiu facer un filme, por unha “cuestión de confianza”. Coa selección e tradución de capítulos do libro feita por un seu amigo, Rey comeza a gravar imaxes do país imaxinado por Anders, asociando as imaxes e os rexistros sonoros ás pasaxes do libro.

Como mapa para percorrer esta xeografía de Molussia, o azar. Algúns planos do filme están rodados cun mecanismo activado polo vento, sen ningunha intervención humana. Os propios capítulos nos que se divide a fita preséntanse de maneira aleatoria, de xeito que cada proxección é completamente distinta. E as topografías marcadas por este azar trázanse sobre unha película de 16 milímetros caducada, da que Rey se serve para conseguir unha imaxe granulada, atemporal, “fascinante como un cadro de Caspar David Friedrich”.

Nicolas Rey, nacido en 1968, non ten a ver co seu parónimo americano, para alén da profesión de cineasta. Dirixe filmes desde 1993, e en 1995 cofunda o laboratorio colectivo de cinema L’Abobinable, en París. En 2001, remata a súa primeira longametraxe, Os soviets máis a electricidade, que conta a súa viaxe a través da antiga Unión Soviética tras as pegadas do seu pai comunista. A este filme seguiránlle Schuss! (2005), sobre o declive económico da industria nos vales alpinos e Doutro xeito, Molussia, o seu último título até a data.

Os seus filmes combinan a miúdo elementos da fotografía, o cinema documentario e o cinema experimental, usando en moitas ocasións película caducada de Super 8 ou 16 milímetros. Segundo Christa Blümlinger, Rey “renova as tradicións artísticas e artesanais do cinema, atopando nas técnicas e os mateirais vellos un lugar para a renovación plástica”.

O vindeiro mércores 19 de decembro, o Cineclube vai fechar a programación do ano coa proxección do filme de J. P. Sniadecki Demolición (拆迁 [Chaiqian] / Demolition, China / EUA, 2008), un retrato dos espazos urbanos, o traballo emigrante e as efémeras relacións sociais no centro de Chengdu, a capital da provincia de Sichuan na China occidental. Tras esta proxección, o Cineclube realizará o habitual descanso das festas de inverno para regresar o 9 de xaneiro do ano vindeiro con renovadas forzas.

O filme vai ser proxectado na súa versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, puidendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O Cineclube de Compostela pecha o ano 2012 coa proxección, esta noite, do filme de J. P. Sniadecki 'Demolición' (Chaiqian / Demolition, China / EUA, 2008), un retrato dos espazos urbanos, o traballo emigrante e as efémeras relacións sociais no centro de Chengdu. Tras esta proxección, o Cineclube realizará o habitual descanso das festas de inverno para regresar o 9 de xaneiro do ano vindeiro con renovadas forzas. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:30 horas.

Demolición céntrase sobre unha zona de derrubo no centro de Chengdu, a capital da provincia de Sichuan na China occidental, unha axitada cidade representativa da transformación rápida e radical de moitos centros urbanos chineses. Cunha combinación dunha estética rigorosa (nomeadamente no uso dos planos longos) e unha mirada humana ao traballo emigrante e os fluxos de dinámicas sociais, o filme segue a vida dos traballadores no choio e no lecer, incluíndo os comentarios dos operarios sobre o que é ser filmados e as brincadeiras sobre o “tipo de Harvard” que está por trás da cámara.

O resultado é unha etnografía detallada e sensual. A través da observación e as cualidades da fotografía dixital, Demolición introdúcenos no mundo dos traballadores migrantes chineses e da paisaxe en rápida mudanza urbana de Chengdu. Sniadecki explora as interaccións entre os membros da ‘poboación flotante’, os residentes da cidade e el propio para profundizar nas desigualdades da natureza transitoria da experiencia urbana.

Este filme, e o resto de traballos de Sniadecki, sitúanse no marco, do Sensory Ethnography Lab (SEL), unha iniciativa da Universidade de Harvard que apoia combinacións innovadoras de estética e etnografía, implantar práticas orixinais de explorar a existencia humana e animal e a estética e ontoloxía do mundo natural. Os traballos dos cineastas do SEL poden pórse en relación co de documentalistas como Peter Hutton, James Benning ou Sharon Lockhart, especialmente polo uso habitual dos planos longos, se ben non de maneira tan extrema como aqueles. Con todo, existe unha diferencia fundamental: nos filmes do SEL, as persoas adquiren importancia, converténdose en personaxes tan relevantes como o propio escenario. Os directores do SEL, como Sniadecki, Stephanie Spray, Véréna Paravel ou Arno Danusiri non asumen un distanciamento con respecto á xente que aparece no encadre, senón que se posicionan dentro dunha comunidade específica que os recoñece e entende o que están a facer coa filmación.

Demolición acadou o premio Joris Ivens no Festival de Cinema do Real de 2009, e ten participado en prestixiosos certames como a Viennale e o Shadow Festival en 2008, o Festival de Documental de Bos Aires Documentary de 2009, o Punto de Vista de 2010 e o 3º Festival de Cinema Independente de Beijing.

J.P. Sniadecki, director de cine e doutorando en Antropoloxía pola Universidade de Harvard, está especializado na sociedade china e na etnografía sensorial. O seu primeiro filme, Songhua (2007), reflicte a íntima e complexa relación entre os habitantes de Harbin e o río Songhua, a medio camiño entre a tradición e un presente que muda rapidamente. Despois de Demolición (2008), o seu segundo filme, realiza, xunto coa tamén antropóloga e cineasta Véréna Paravel, Foreign Parts, sobre unha zona industrial a piques de ser demolida situada por trás do estadio dos Mets en Nova York, ademais dos filmes en solitario The Yellow Bank (2010) e Sichuan Triptych (2010). Este mesmo ano estreou People’s Park, un documentario sobre un coñecido parque urbano en Chengdu, rodado nunha soa toma de 75 minutos, e asinado xunto a Libbie Dina Cohn. Sniadecki vive actualmente en Pequíng, onde é organizador e comisario de Emergent Visions, unha serie de filmes sobre o novo cinema independente chinés, e participa en varios proxectos de investigación e ensaios fílmicos relacionados con China.

Con esta proxección, o Cineclube vai pechar a programación do ano e realizará o habitual descanso das festas de inverno. O vindeiro 9 de xaneiro do 2013, volverá a programación cun ciclo sobre Palestina e máis novidades das que se vai informar o ano que entra.

O filme será proxectado na súa versión orixinal con subtítulos en galego. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O Cineclube de Compostela inaugura o ano 2013 cun ciclo dedicado a Palestina, que comeza esta noite, coa proxección dos filmes Non existen (Laysa lahum wujud, Palestina, 1974), de Mustafa Abu Ali e Os palestinos (De Palestijnen, Países Baixos, 1975), de Johan van der Keuken. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:30 horas.

Non existen toma o título da infame declaración de Golda Meir de que "Os palestinos non existen". Rodada en condicións extraordinarias, nesta fita Abu Ali documenta as condicións dos campamentos de refuxiados no Líbano, os efectos dos bombardos israelís e a vida das guerrillas nos campos de entrenamento, a través do destino dos distintos membros dunha mesma familia. Non existen mestura o político e o estético, a través da consigna da "arte para a loita".

Rodado no Líbano e salvado da destrución dos arquivos de cinema palestino en Beirut, o filme non puido ser estreado en Palestina até 2003, cando un grupo de artistas conseguiu introducir a Abu Ali en Xerusalém, a súa cidade natal, onde tivo até a súa morte prohibida a entrada polas autoridades israelís.

Mustafa Abu Ali (1940-2009) é un dos fundadores da cinematografía palestina, a través da Unidade de Cinema Palestino, que baixo o manto da OLP se constitúe en Xordania en 1968, con nomes como Sulafa Jadallah ou Hani Jawhariya, ademais do propio Abu Ali. Estudou cinema en Londres, onde se gradúa en 1967, e traballou con Godard en Aquí e alí. Centra o seu traballo na produción dun cinema de resistencia, realizando máis de trinta filmes, entre os que destacan algúns como O dereito palestino (1967), Non a unha solución pacífica (1968) ou O camiño da victoria (1975), ademáis de Non existen.

Xunto a este filme, poderemos ver tamén Os palestinos, de Johan Van der Keuken. Rodado, de igual xeito, nos campamentos de refuxiados do sur do Líbano, este documentario parte da dor e as duras condicións de vida nese espazo para lembrarnos a cronoloxía desta situación, remontándose até Theodor Herzl e os inicios do movemento sionista.

Realizado para o Comité Holandés de Apoio a Palestina, en Os palestinos o xogo entre a representación e o que é mostrado, entre a mirada do cineastas e a reprodución, desprázase cara ao nivel da utilidade política: Cal é a utilidade destas imaxes en relación coa situación colectiva do pobo palestino? A través dun feixe de imaxes máis ou menos desconectadas e dunha voz en off que deixa espazo para a reflexión estética, van der Keuken deixa que sexa o espectador quen lles dea sentido e sexa quen de extraer un certo ton do conxunto.

Johan van der Keuken (1938-2001) comezou a súa carreira como fotógrafo, pero a inexistencia de cursos de fotografía, levouno aos estudos de cinematografía no IDHEC de París, e a comezar unha longa carreira con 55 filmes en 42 anos. Na súa produción de filmes documentarios, busca a experimentación e impón en todo momento a súa subxectividade, filmando el propio as súas imaxes e privilexiando os planos longos e os detalles.

Con esta proxección, o Cineclube inicia un ciclo sobre Palestina que se desenvolverá ao longo de todo o mes de xaneiro. As seguintes semanas contaremos coa proxección dos filmes Z32, de Avi Mograbi), o 16 de xaneiro; A cor das oliveiras (El color de los olivos), de Carolina Rivas, o mércores 23; e finalmente Videocartografías: Aída, Palestina (Vidéocartographies: Aïda, Palestine), de Till Roeskens, e Película urgente por Palestina, de Alberte Pagán, o 30 de xaneiro. Esta última proxección vai contar ademais cunha mesa redonda coa presenza de Alberte Pagán, Fayez Badawi e Mohamed Safa.

Os filmes van ser proxectados na súa versión orixinal, con subtítulos en galego. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadores e de 3 para estudantes e parados. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

O Cineclube de Compostela continúa coa realización do ciclo dedicado a Palestina, esta noite, coa proxección de Z32 (Z32, Francia-Israel, 2008), de Avi Mograbi, que colle título do nome en clave do personaxe central: un mozo ex soldado israelí que participou no asasinato de dous policías palestinos. A sesión vai ter lugar no lugar e horario habituais, no CS O Pichel (Santa Clara, 21) a partir das 21:30 horas.

En Z32, Avi Mograbi presta a súa cámara a unha parella. El, un soldado de elite israelí que confesa a súa participación no asasinato de varios policías palestinos nunha manobra militar de vinganza. Frente ás arrepiantes ?anécdotas? dun soldado programado para matar que recoñece o ?subidón? de adrenalina, a participación da moza como antagonista, tentando conseguir o arrepentimento, ou, cando menos, que el non siga coa súa vida como se nada acontecera. Como terceiro personaxe do filme, o director, Avi Mograbi, que se presenta con intervencións musicais brechtianas ou establecendo consideracións sobre como representar o que se está representando, convertindo o retrato fílmico en duplo: o do suxeito filmado e o seu propio como documentalista que comparte os atrancos e dúbidas morais co público.

Mais é no dispositivo empregado polo director onde radica a complexidade, orixinalidade e honestidade do filme. O soldado, con medo ás represalias, pon como condición que non se filme o seu rostro. Mograbi preséntanolo inicialmente cunha caperuza, para ir, a medida que avanza o filme, mostrándonos máis e máis da súa expresión. Máis non se trata do seu verdadeiro rostro, senón dun nova máscara, creada dixitalmente. Os elementos radicais do dispositivo de Mograbi combínanse para lanzarnos preguntas, nada complacientes, sobre a responsabilidade, o perdón e a construción da verdade cinematográfica.

Avi Mograbi nace en 1956 no seo dunha familia profundamente sionista, mais rompe ben cedo coas posicións familiares. Estuda arte na escola de artes de Ramat Ha-Sharon e filosofía na Universidade de Tel Aviv. Iníciase no cinema como asistente de Claude Lelouch. Durante a guerra do Líbano, convírtese no portavoz dun grupo de soldados que se negan á incorporación, o que lle valerá varios días de prisión. Máis adiante, forma parte dunha organizacións de pais e nais de insumisos ao servizo militar e do padroado do Tribunal Russel sobre Palestina. 

Os seus filmes, distintivos e controvertidos, acheganse aos seus temas, nomeadamente a política exterior israelí, a través da análise da estrutura, bebendo das tradicións do cinema directo americano e de Jean Rouch. O seu obxectivo das fitas é provocar unha crise, un punto de inflexión que teste o filmado, cun ollar en primeira persoa como cidadán afectado, que tenta entender e sintetizar aquilo do que está a ser testemuña. Entre os seus títulos destacan Por un só dos meus ollos (2005), que xa se proxectou no Cineclube, A reconstrucción (1994), Como aprendín a superar o meu medo e amar a Ariel Sharon (1997) ou Feliz aniversario, Sr. Mograbi (1999) August: A Moment Before the Eruption (2002)

O mércores 23 de xaneiro o Cineclube vai continuar co ciclo sobre Palestina coa proxección da ópera prima da mexicana Carolina Rivas A cor das oliveiras (El color de los olivos), que presenta a vida cotiá da familia Amer, que, como a de moitas outras familias de Cisxordania, está dominada por portas electrificadas, candados e a presenza constante de soldados israelís, ao viviren rodeados polo muro.

O filme vai ser proxectados na súa versión orixinal, con subtítulos en galego. A entrada é de balde, podendo adquirir un bono axuda para colaborar co Cineclube. O Cineclube tenta ser unha asociación autoxestionada, polo que para manter o noso funcionamento, propoñemos unha aportación económica persoal, cunha cota mensual de 5 euros para traballadoras e de 3 para estudantes e paradas. Os socios e socias poderán dispor do fondo do Cineclube antes das proxeccións, os mércores de 21:00 a 21:30 h.

A Regadeira de Adela, Microcasa de Artes, vén ofrecer unha nova experiencia cultural en Compostela. Un lugar diferente, onde poderás asistir a pequenas pezas de teatro, danza, maxia, circo, impro ou performance.

Pezas de quince minutos, para un público reducido de 15 persoas, durante tres pases cada día.

Unha casa cun encanto especial, cunha decoración vintage onde tamén hai cabida para a obra dos artistas plásticos.

A proximidade do público cos artistas crea un ambiente irrepetible, un contacto único. O microteatro é unha tendencia actual do teatro en Europa que xa funciona en cidades españolas como Madrid, Barcelona, Zaragoza, Málaga ou Segovia. En Galicia xa existen experiencias como La Tuerka 27 na Coruña e o Microteatro Por Casa de Cangas.

PROGRAMACIÓN DE MARZO

** 1 de marzo
- 20:30 / 21:00 / 21:30 h.
MAGO ROMARÍS ·Historias fantásticas·
MICROMAXIA As historias fantásticas que ocorren no mundo das cartas e dos magos permanecen ocultas a maioría dos humanos, soamente por hoxe serán reveladas polo Mago Romarís.
- 20:45 / 21:15 / 21:45 h.
LUIS VIVANCO CÍA ·Prueba de lealtad·
MICROTHRILLER ¿Que facer cando a lealdade nos empurra a tomar a decisión que non queremos?
- 21:00 / 21:30 / 22:00 h.
ARIEL NINAS ·Músicas para peto·
MICROCONCERTO MINIMAL Micro paisaxe sonora, os sons da fraga no salón da casa, enlatados e móveis, das árbores ao sofá, servidos em doses microacústicas, historias acusmáticas que nunca soan dúas veces e que para cada pase terán un final diferente.
- 20:45 / 21:15 / 21:45 h.
TEP ·Unha rosa entre as pernas·
De Afonso Becerra de Becerreá. Con Roberto Leal e José Luís Bernal "Farruco". Dirixido por Gloria Rico MICROTEATRO. Dous personaxes. Un encontro fugaz. Nós non sabemos quen son. Saberano eles? Quéreno saber ou prefiren xogar ao despiste? Queredes xogar? Queredes descobrer quen son?

** 6,7 e 8 de marzo
- 20:30 / 21:00 / 21:30 h.
A CLAQUE ·Fade Out·
Con Paula Carballeira, Suso Cortegoso e M. Romón MICROTEATRO Unha muller-verme que fala no presente do seu pasado, u Para comprendela, cómpre estar preto e lonxe.
- 20:45 / 21:15 / 21:45 h.
FAUST BOX ·Primeiro asalto·
MICROTEATRO Un corpo xace no chan ante a mirada impasible dun home que agarda. Un son de campá e todo se acelera. Un espazo claustrofóbico, o tempo detido, dous corpos enfrontados e moitos recordos por aclarar.
- 21:00 / 21:30 / 22:00 h.
LOLA PÉREZ ·Desde Marte con amor·
MICROCOMEDIA Dous extraterrestres conversan sobre o comportamento dos humanos. Os espectadores daranse conta de que se trata dun proceso de venta e de que o produto son eles mesmos.

** 9 de marzo
- 22:00 / 23:00 / 0:00 h.
LA INSTANTÁNEA
--SE HA IMPROVISADO UN CRIMEN-- ESPECTÁCULO DE IMPROVISACIÓN 40-45 minutos. Os espectadores serán os cómplices dun crime, coñeceremos á victima, ós sospeitosos, as pistas, a investigación... e todo é improvisado!!!

** 13, 14 e 15 de marzo
- 20:30 / 21:00 / 21:30 h.
A CLAQUE ·Fade Out·
Con Paula Carballeira, Suso Cortegoso e M. Romón MICROTEATRO Unha muller-verme que fala no presente do seu pasado, u Para comprendela, cómpre estar preto e lonxe.
- 20:45 / 21:15 / 21:45 h.
NTC TEATRO ·Pim Pam Clown·
MICROCLOWN A guerra dos paiasos, un absurdo enfrontamento armado, un catálogo de trangalladas bélicas que a través do humor pretende invocar á tolerancia e á paz.
- 21:00 / 21:30 / 22:00 h.
LOLA PÉREZ ·Desde Marte con amor·
MICROCOMEDIA Dous extraterrestres conversan sobre o comportamento dos humanos. Os espectadores daranse conta de que se trata dun proceso de venta e de que o produto son eles mesmos.

** 16 de marzo
- 22:00 / 23:00 / 0:00 h.
LA INSTANTÁNEA
--SE HA IMPROVISADO UN CRIMEN-- ESPECTÁCULO DE IMPROVISACIÓN 40-45 minutos. Os espectadores serán os cómplices dun crime, coñeceremos á victima, ós sospeitosos, as pistas, a investigación... e todo é improvisado!!!

** 20, 21 e 22 de marzo
- 20:30 / 21:00 / 21:30 h.
STHER CARRODEGUAS ·Tapergüare·
MICROTEATRO Ta, Per, e Güare presentan o seu KIT TAPERGÜARE ANTI-CRISE novidoso e soprendente que contén todos os productos para sobrelevar os problemas da vida cotiá. Non perdan a oportunidade de vivir MOITÍSIMO mellor... E a bo prezo!
- 20:45 / 21:15 / 21:45 h.
JUANITO BRODERS ·Videoconcerto·
MICROHIP-HOP Os Juanito Broders e o seu rap descarado e contundente con tres temas en directo e os seus respectivos video-clipes.
- 21:00 / 21:30 / 22:00 h.
CLARA GAYO ·Dxdm pnsar·
MICROTEATRO Precisamos un plan. Calquera tipo de plan. Se pode ser un plan perfecto, mellor, no caso contrario, tamén nos vale un plan B. Precisamos esquemas, esbozo, bosquexos, borradores, algún mapa e un compás. Segundo o Diccionario Xerais da Lingua, un compás é "un instrumento para trazar arcos de circunferencia e para tomar distancias". Perfecto, iso é xusto o que precisamos. Cun compás podemos construír unha ponte.

A Sala Nasa volve organizar unha nova sesión do espazo Ghastas Pista?, a ocasión na que os artistas de Circo proban números aínda en proceso de creación, onde os principiantes se enfrontan por primeira vez cun público no escenario, onde calquera afeccionado pode mostrar artisticamente as súas habilidades.

Recollendo o espírito das Festas do Circo, que co paso dos anos evolucionou ata case asustar un pouco aos primeirizos, naceu este novo espazo para manter a frescura e a arroutada dos que están comezando.

Cada Ghastas Pista? consta de dúas partes: por un lado ofrécelles a posibilidade de actuar nun lugar emblemático coma é a SALA NASA a todos aqueles que teñan un numeriño, cun público afín e cun presentador ou presentadora que conducen a gala. Na segunda parte o Ghastas Pista? convértese nunha auténtica jam session de Novo Circo e Cabaré, pois calquera pode subir espontaneamente ao escenario e probar sorte.
Así que xa sabedes, a ghastar pista, chavalada!
Ghastas Pista, o teu primeiro escenario.

A Sala Nasa despídese do 2010 cunha Ultranoite que servirá de repaso a algúns dos acontecementos que máis chamaron a atención durante os últimos doce meses desde unha perspectiva humorística. Nova entrega deste consolidado espazo, no que os protagonistas son o humor corrosivo, a sátira e a espontaneidade da improvisación.

Con motivo das vacacións de Nadal, Circonove organiza a súa Mostra de Nadal, un espectáculo no que tomarán parte todos os alumnos e profesores do centro. Circonove é un proxecto social de Escola de Circo e único centro de formación circense integral en Galicia.

Por diferentes motivos, este ano Circonove non conta co apoio institucional co que contaba anteriormente. Pero aínda que a falta de medios económicos sexa máis que evidente, continúa traballando todo o posible en prol do firme asentamento do Novo Circo en Galicia e da nave CIRCONOVE, Escola de Circo.

Máis info en:

www.circonove.blogspot.com

CIRCONOVE, nave de circo.
Rúa Palmeira , nave 69B
Polígono do Novo Milladoiro.
15895 Milladoiro - Ames
659 04 45 75/ 981 93 78 25

A Sala Nasa despídese do 2010 cunha Ultranoite que servirá de repaso a algúns dos acontecementos que máis chamaron a atención durante os últimos doce meses desde unha perspectiva humorística. Nova entrega deste consolidado espazo, no que os protagonistas son o humor corrosivo, a sátira e a espontaneidade da improvisación.

A Sala Nasa despídese do 2010 cunha Ultranoite que servirá de repaso a algúns dos acontecementos que máis chamaron a atención durante os últimos doce meses desde unha perspectiva humorística. Nova entrega deste consolidado espazo, no que os protagonistas son o humor corrosivo, a sátira e a espontaneidade da improvisación.

Hai apenas un par de meses, a NASA lanzou unha sonda para contactar coa escena alternativa da cidade inglesa de Brighton. Os primeiros sinais de vida artística recibidos son os que se presentarán nesta longa noite de Brighton. Etiquette, o auto-teatro de Rotozaza. A performance poética e sonora de Laboratoro. A danza de Yael Karavan. A intervención mural de Jim Sanders. E ademáis, vídeos de Simon Wilkinson.

**21.00 h.
 ETIQUETTE by ROTOZAZA

Creado pola compañía Rotozaza, Etiquette é unha experiencia de media hora para dúas persoas nun espazo público. Non hai ninguén mirando, a outra xente no local non son conscientes de que se está a levar a cabo. Os participantes levan cascos que lles din que teñen que dicirse o un ao outro, ou que lles mandan usar un dos obxectos que hai na mesa. O seu funcionamento ten algo de máxico, e para que funcione non hai que facer máis que escoitar e responder axeitadamente. Etiquette é o teatro máis espido; é vivo, profundo, filosófico e incriblemente único. Os participantes son ao mesmo tempo actores e audiencia, e o espectáculo ofrece a fantasía de poder falar sen ter que pensar que dicir.

Rotozaza foi formada por Ant Hampton no 1998 e, pouco despois, incorporouse Silvia Mercuriali. Teñen traballado xuntos de distintos xeitos, e en diferentes países/lugares, en máis de vinte producións de Rotozaza dende entón, dende traballos "site-specific" en Milán e París a unha estratexia máis recente para a que se seleccionan intérpretes, diferentes cada noite, que se comprometen a seguir instrucións en vivo e sen ensaios previos.

Hoxe en día Ant e Silvia traballan de xeito independente.

**22.00 h. 
IN-BETWEEN 
Danza-teatro. 45’ 
Creación e interpretación: Yael Karavan. Iluminación: Socrates Mitsios e Kristina Hjelm.

Suspendida entre dúas cadeiras, dúas realidades, dous amores, o tráxico e o cómico, In-Between é un poema coreográfico sobre a dualidade interior e a soidade exterior. Con elementos de danza, teatro físico, clown, mimo, butoh, dúas cadeiras e un micrófono, Yael crea un universo fantástico e nos leva nunha viaxe a través dos nosos propios tuneis emocionais.

**23.00 h. 
LABORATORO 
Electropoemas. 45’

Grupo de música electrónica improvisada e poesía experimental. Laboratoro está formado polo músico Ed Briggs e o escritor Xelís de Toro. Contará con proxeccións de Jim Sanders.

A Fundación Granell acolle un festival de performance, resultado do obradoiro de iniciación realizado arredor desta disciplina a pasada semana, pola artista plástica e performer Ana Gesto. Os alumnos do obradoiro convídannos a compartir as súas pezas, creadas durante o devandito obradoiro, entre as 18.00 e as 20.30 horas da tarde.

Non podemos ser alleos á revolución que a performance supón nos nosos patróns típicos de concepción das exhibicións artísticas. O impacto social que determinadas Performances buscan, fai delas un revulsivo cara ao espectador, moitas veces espertando certas inquedanzas por levar a súa curiosidade máis aló da simple visualización das accións. Dalgún xeito isto lévanos cara unha reflexión sobre a arte e as súas múltiples facetas. Sobre que consideramos arte de acción e cal non, sobre a subxectividade destas consideracións e as posibles achegas que hoxe en día, no mundo que nos rodea, pode supor no futuro do panorama cultural.

Ana gesto PERFORMER E ARTISTA VISUAL
Licenciada en Belas Artes pola Universidade de Vigo. Ex -alumna de Bartolomé Ferrando na Facultade de Bellas Artes de Valencia. Pertence ao grupo de investigación “Resistencia e materialización” da Universidade de Vigo. Obradoiros de arte de acción con Nieves Correa en centro Sierra de Arte, Huelva.
Conta con obras e performances seleccionadas en diferentes convocatoria e festivais, como Kounellis-Fundación Caixa Galicia, Chámalle X 2008 Pontevedra, Arte en Predicado de Tenerife, Novos Valores 2008, VII Encontro Internacional da Marcha Mundial das Mulleres performance Milladoiro con Marta Bran, Ada García, Art d’Accció en Valencia, Resistencia e materialización na sala de exposicións da UPV/EHU en Bilbao, Materialización con Videoperformance A idade, actualmente na Fundación Laxeiro, entre outras. Accións non institucionais no espazo público en diferentes localizacións galegas, nacionais e internacionais.

Fátima Miranda volta á Nasa once anos despois da súa primeira presentación, e volve cos mesmos argumentos que nos sorprenderan e atraparan daquela. Un concerto-performance no que unha soa voz en simbiose cun importantísimo e refinado compoñente poético, xestual, visual, dramático e humorístico, é quen de conmover ata o máis fondo. Un espectáculo sonoro e vocal único.

Agrupación Señor Serrano volve á Nasa para presentar o seu traballo máis recente, 'Katastrophê', xusto despois da súa estrea en Perpignan, Montpellier, Avignon e Turín. Un traballo audiovisual pasado por un tamiz informático que permite ampliar e modificar o que sucede a escala real. É o ser humano parte da Natureza ou é outra cosa?

Coincidindo coa celebración en Compostela de 'L'Extraordinaire Uchronie', un evento cidadán steampunk e retrofuturista que terá lugar ao longo de todo o día 7 de maio, a Nasa propón á tripulación unha ultranoite para imaxinar como imaxinariamos o futuro de ter podido facer un cabaré en Compostela a finais do século XIX. Ou como imaxinamos que sería o presente se o vestimos coas roupas do pasado.

Músicas de hoxe con sonoridades decimonónicas. A actualidade informativa do Breaking News From Galicia coas maneiras do cine mudo dos primeiros anos. Un axente literario de hoxe en día aconsellando a Rosalía, a Xulio Verne ou a Conan Doyle. Un teatro de títeres de cachiporra facendo un Ubú Roa. E a reivindicación do xenio incomprendido de Nikola Tesla. Todo isto e algo máis nunha Ultranoite de peto.

Podes soñar coa maxia, a risa, a emoción e a tenrura que che transmite un espectáculo cheo de diferentes combinacións circenses creadas por este artista, Pablo Trasno: capaz de facerte sorrir coas súas fazañas cómicas aparentemente improvisadas, capaz de facerte vibrar cos seus malabarismos traballados cunha técnica coidada e capaz de facerte voar cos seus números acrobáticos.

A performance 'My Own Life' é unha reflexión aberta sobre os vínculos entre a memoria, a identidade, a nostalxia e a familia. Nesta proposta, máis que un espazo para descubrir a quen somos, a memoria convértese en arma para refutar do que somos. Esta proposta é unha intervención para-teatral ou performática que evoluciona durante o seu proceso cara a unha instalación. Está pensada para acoller un público que recibe e comparte o traballo das performers.

Actrices-performers: Xiana Carracelas, Nerea Barros e Iria Sobrado. As tres formaron parte da compañía Nut Teatro, coa que presentaron os espectáculos “Corpos Disidentes”, “A mirada de Pier”, “Wake up”, así como as performances “Peep show” e “Show room”. Combinan ademais traballos en televisión: Matalobos (Nerea Barros) e Land Rober (Iria Sobrado)

A peza comeza cunha morea de roupas usadas e obxectos abandonados no chan, coma nun vertedoiro. Son coma carcasas. Formas indefinidas e residuais, sedimentos, restos, memoria. A acción directa sobre estas pezas vai xerando unha paisaxe sonora do doméstico que xurde do interior de cada unha delas.
Unha radio sintonizada nunha emisora calquera en tempo real, sácanos do onírico para levarnos ao tempo real. Faise a Luz. As actrices accionan, len cousas, falan, rin, calan…A través da manipulación dos diferentes elementos vaise compoñendo, a través da acción, un espazo doméstico formado por chaquetas, vestidos, fotos, vídeos, cartas, maletas, trofeos, iconos, caixóns, aparellos de música e obxectos diversos; obxectos transformados e levados a novos significados… Un niño construído de residuos. Un búnker. Unha incubadora. Un espazo de reprodución. Un curral. Unha memoria. Unha identidade.
Unha vez que o espazo doméstico está construído, as actrices xogan a desencaixalo e a desencaixarse del; xogando, reproducindo, repetíndose, rindo, cacarexando…Coma nun retrato grotesco delas mesmas, a memoria devólvelles unha imaxe que non recoñecen.
As actrices vanse de escena e queda no espazo ese altar profanado intencionadamente, esa memoria deconstruída. Acabada a performance este íntimo espazo sonoro permanece como instalación. De cada peza que compón a instalación sae unha composición sonora que recolle o acontecido durante todo o proceso. Coma un residuo, novamente, a memoria é abandonada.

ESPAZO EXPOSITIVO
Simbolicamente o espazo construído é un niño. Este niño está composto principalmente por cinco pezas que cada performer construíu co material pertencente á súa propia memoria. Un espazo íntimo, de memoria persoal onde crear e reproducir.
Un espazo de perpetuación, unha incubadora onde poder manter con vida (ou non) o que é fráxil ou o que se esgota: a identidade.

A performance 'My Own Life' é unha reflexión aberta sobre os vínculos entre a memoria, a identidade, a nostalxia e a familia. Nesta proposta, máis que un espazo para descubrir a quen somos, a memoria convértese en arma para refutar do que somos. Esta proposta é unha intervención para-teatral ou performática que evoluciona durante o seu proceso cara a unha instalación. Está pensada para acoller un público que recibe e comparte o traballo das performers.

Actrices-performers: Xiana Carracelas, Nerea Barros e Iria Sobrado. As tres formaron parte da compañía Nut Teatro, coa que presentaron os espectáculos “Corpos Disidentes”, “A mirada de Pier”, “Wake up”, así como as performances “Peep show” e “Show room”. Combinan ademais traballos en televisión: Matalobos (Nerea Barros) e Land Rober (Iria Sobrado)

A peza comeza cunha morea de roupas usadas e obxectos abandonados no chan, coma nun vertedoiro. Son coma carcasas. Formas indefinidas e residuais, sedimentos, restos, memoria. A acción directa sobre estas pezas vai xerando unha paisaxe sonora do doméstico que xurde do interior de cada unha delas.
Unha radio sintonizada nunha emisora calquera en tempo real, sácanos do onírico para levarnos ao tempo real. Faise a Luz. As actrices accionan, len cousas, falan, rin, calan…A través da manipulación dos diferentes elementos vaise compoñendo, a través da acción, un espazo doméstico formado por chaquetas, vestidos, fotos, vídeos, cartas, maletas, trofeos, iconos, caixóns, aparellos de música e obxectos diversos; obxectos transformados e levados a novos significados… Un niño construído de residuos. Un búnker. Unha incubadora. Un espazo de reprodución. Un curral. Unha memoria. Unha identidade.
Unha vez que o espazo doméstico está construído, as actrices xogan a desencaixalo e a desencaixarse del; xogando, reproducindo, repetíndose, rindo, cacarexando…Coma nun retrato grotesco delas mesmas, a memoria devólvelles unha imaxe que non recoñecen.
As actrices vanse de escena e queda no espazo ese altar profanado intencionadamente, esa memoria deconstruída. Acabada a performance este íntimo espazo sonoro permanece como instalación. De cada peza que compón a instalación sae unha composición sonora que recolle o acontecido durante todo o proceso. Coma un residuo, novamente, a memoria é abandonada.

ESPAZO EXPOSITIVO
Simbolicamente o espazo construído é un niño. Este niño está composto principalmente por cinco pezas que cada performer construíu co material pertencente á súa propia memoria. Un espazo íntimo, de memoria persoal onde crear e reproducir.
Un espazo de perpetuación, unha incubadora onde poder manter con vida (ou non) o que é fráxil ou o que se esgota: a identidade.

Dentro do programa 'Que ves cando me ves', a Sala Nasa acolle esta fin de semana a representación da peza de danza e teatro 'Wir Frauen', a cargo da artista alemá Helen Bertels.

Creación, interpretación e textos: Helen Bertels
Vestiario: Matilde Rodríguez Vázquez
Iluminación: Manu Lago
Deseño gráfico: Dolores Folgar e Manu Lago
Fotografía: Teresa Borace e Manu Lago
Xestión e distribución: La Tía Mardalina
Vídeo: Teresa de la Hera

"Ela é máis ou menos alta, guapa, máis ben atractiva, loura, un bo formato, unha desas persoas que ves pola rúa e non podes deixar de mirar porque queres saber por que non a podes deixar de mirar, seguro que cociña ben. Non é que queira coñecela, daríame preguiza, máis ben téñolle certo medo, cre que ten todo o que eu non teño. É perfecta. "

Chegado a un punto decidín que sería bo empezar a facerse preguntas.
Polo de agora empecei a estudar filosofía.
E un bo día soleado de abril empecei a darlle voltas de maneira caótica a un tema.
Cheguei a algún lado, pero vexan vostedes por sí mesmos.
O tema é a muller e este é o resultado.

Helen Bertels é unha actriz alemana residente en Santiago de Compostela. Traballou durante 8 años con Ana Vallés e Baltasar Patiño no Teatro Galán, no Festival Internacional En Pé de Pedra e na súa compañía Matarile Teatro participando en cinco montaxes seus entre o 2001 e o 2008. Na actualidade combina traballos de teatro e audiovisual co inicio de seu traballo como creadora.
Como actriz formouse en Barcelona no CECC (Centro d’Estudis Cinèmatografics de Catalunya) con Bojan Ivic e Daniela de Vecchi e en talleres con Ana Vallés, Sara Molina, Sonia Méndez y Macarena Pombo. Ten participado en obradoiros de danza, entre outros, con Andrés Corchero, Juschka Weigel, Hisako Horikawa e Daniel Abreu e de voz con Ramón Bermejo e Ramón Vázquez.
Wir Frauen e o primeiro proxecto no que La Tía Mardalina cede a súa estructura a novos creadores para que non sexa necesario que estos teñan que montar compañía para levar a cabo o seu traballo artístico.

Intervención  colectiva no espazo urbano, empregando o refugallo como material de construción, a cargo de Precicla!, colectivo pluridisciplinar que traballa e actúa no ámbito da sustentabilidade desde diferentes  perspectivas: social, funcional e creativa, co fin de xerar novas visións, actitudes e reflexións a respecto do actual sistema de consumo no que nos atopamos.

Resicrónica é unha acción comunitaria que pretende  estreitar o vinculo do cidadán co espazo publico a través da manipulación dun obxecto cotián, o residuo, convertido en materia prima.

O festival dos Abrazos, que celebra a súa cuarta edición, ofrecerá do 8 ao 27 de agosto, en espazos singulares da cidade, 66 actividades de diferentes disciplinas. Organizado pola Concellaría de Cultura, conta co patrocinio do Consorcio de Santiago e a colaboración da Asociación Cultural Cidade Vella, que organiza a programación de Feitoaman, integrada no Festival dos Abrazos; o Festival de Cine Euro-Árabe Amal; La Caixa de Barcelona e a Vicerreitoría de Estudantes, Cultura e Formación Continua da USC.

O Festival dos Abrazos é un certame internacional que proxecta Santiago de Compostela como escenario da creación e da imaxinación, como cidade universal á vangarda dunha cultura aberta, moderna e plural promovendo iniciativas culturais que constitúen un importante atractivo turístico. Os espazos onde se desenvolven as diversas actividades, máis de 20, non son só escenarios senón que son tamén protagonistas da programación Clasifícanse en tres categorías: Campo Aberto, os parques e xardíns que rodean a cidade vella ou que se agochan nela; Estacións de paso, as rúas e prazas máis coñecidas e transitadas da cidade histórica; e Espazos íntimos, recunchos, calexas, menos coñecidas pero cheas de encanto.

Confección dun “tecido-Patchwork” comunitario de grande escala, empregando o residuo como materia prima, a cargo de Precicla!, colectivo pluridisciplinar que traballa e actúa no ámbito da sustentabilidade desde diferentes  perspectivas: social, funcional e creativa, co fin de xerar novas visións, actitudes e reflexións a respecto do actual sistema de consumo no que nos atopamos.

Resicrónica é unha acción comunitaria que pretende  estreitar o vinculo do cidadán co espazo publico a través da manipulación dun obxecto cotián, o residuo, convertido en materia prima.

O festival dos Abrazos, que celebra a súa cuarta edición, ofrecerá do 8 ao 27 de agosto, en espazos singulares da cidade, 66 actividades de diferentes disciplinas. Organizado pola Concellaría de Cultura, conta co patrocinio do Consorcio de Santiago e a colaboración da Asociación Cultural Cidade Vella, que organiza a programación de Feitoaman, integrada no Festival dos Abrazos; o Festival de Cine Euro-Árabe Amal; La Caixa de Barcelona e a Vicerreitoría de Estudantes, Cultura e Formación Continua da USC.

O Festival dos Abrazos é un certame internacional que proxecta Santiago de Compostela como escenario da creación e da imaxinación, como cidade universal á vangarda dunha cultura aberta, moderna e plural promovendo iniciativas culturais que constitúen un importante atractivo turístico. Os espazos onde se desenvolven as diversas actividades, máis de 20, non son só escenarios senón que son tamén protagonistas da programación Clasifícanse en tres categorías: Campo Aberto, os parques e xardíns que rodean a cidade vella ou que se agochan nela; Estacións de paso, as rúas e prazas máis coñecidas e transitadas da cidade histórica; e Espazos íntimos, recunchos, calexas, menos coñecidas pero cheas de encanto.

Esta tarde, a Fundación Granell organiza o happening A Granel’ con motivo de recadar fondos para a institución nestes tempos difíciles. Trátase dunha proposta do artista plástico e Premio Nacional a la Moda de Jóvenes Diseñadores Españoles, Jandro Villa.
 
O creador vigués realizou este traballo de forma completamente desinteresada e en exclusiva para a institución. O evento non sería posible sen a inestimable colaboración de entidades como a Escola de artes e oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela –nas súas especialidades de moda e fotografía-, a Facultade de Ciencias da Comunicación da U.S.C, a Vicerreitoria de Extensión Cultural da propia institución, ou a Fundación Torrente Ballester, mesmo contamos con profesionais do ramo da moda, das artes visuais, como maquilladores, fotógrafos, coñecidos hostaleiros da cidade….teñen colaborado para facer posible este evento.

Co gallo do centenario do nacemento do artista Eugenio Granell, o equipo de Picaversos organiza especialmente para o Feito a Man, dous Picaversos Surrealistas, que veñen a unirse aos actos conmemorativos que se están a celebrar arredor da figura do pintor. Contarán nesta ocasión coa actuación de Ouriol.

O grupo Ouriol está formado polos músicos Bernardo Martínez e Fito Ares, xunto á poeta e recitadora Eva Veiga. Dende o 2000 veñen realizando proxectos co denominador común de conxugar música e palabra poética nun mesmo espazo e nun mesmo tempo co fin de acadar unha experiencia estética o máis integral posible. Presentan en Feito A Man SOÑOS E POEMAS De Cirlot: Unha escolla poética e narrativa da obra deste orixinalísimo autor, Juan Eduardo Cirlot, traducida ao galego pola profesora e crítica literaria Teresa Seara.

Un ano máis a Mostra de creación emerxente Feito A Man chega a Compostela e terá lugar entre o 6 e o 25 de agosto en espazos singulares da cidade. Feito A Man promóvese como unha iniciativa asociada á intensa actividade desenvolvida pola Asociación Cultural Cidade Vella, integrada por establecementos emblemáticos do casco histórico compostelán. A Asociación e os establecementos que lle dan vida, crean o festival no ano 2003 como un espazo natural de encontro, interdependencia, reflexión, formación e intercambio entre músicos, espectadores, artistas, creadores e a propia cidade, que cobra vida en comunidade, en diferentes espazos e con diferentes miradas, amables e fusionadas. Nas nove edicións anteriores, cerca de 30.000 espectadores participaron da completa programación que o festival deseña desde os seus inicios. Neste tempo, Feito A Man consolidouse como un festival de referencia e cita ineludible para os amantes da cultura libre, comprometida, urbana e de calidade.
Co convencemento de que a implicación social é a vía máis idónea para a dinamización activa da cidade, a décima edición de Feito A Man ve a luz grazas á organización e soporte dos establecementos: Momo... A Rúa, Mercromina, Fraggle Rock, Ultramarinos, Casa Das Crechas, Borriquita De Belém, Modus Vivendi, Embora, Babel, A Reixa, Atlántico, Metate e Literarios.

A Regadeira de Adela, Microcasa de Artes, ven a ofrecer unha nova experiencia cultural en Compostela. Un lugar diferente, onde poderás asistir a pequenas pezas de teatro, danza, maxia, circo, impro ou performance.

Pezas de quince minutos, para un público reducido de 15 persoas, durante tres pases cada día.

Unha casa cun encanto especial, cunha decoración vintage onde tamén hai cabida para a obra dos artistas plásticos.

A proximidade do público cos artistas crea un ambiente irrepetible, un contacto único. O microteatro é unha tendencia actual do teatro en Europa  que xa funciona en cidades españolas coma Madrid, Barcelona, Zaragoza, Málaga ou Segovia. En Galicia xa existen experiencias coma La Tuerka 27 na Coruña e o Microteatro Por Casa de Cangas.

PROGRAMACIÓN DE NOVEMBRO

** 15 e 16 de novembro

- 20:30, 21:00 e 21:30 h.
Clara Gayo, 'Francotirador'
Microteatro recén forneado pola multifacética artista Clara Gayo, que de novo nos dispara dende o seu faiado.
Cando queremos defendernos, tendemos a arrasar con todo, é unha manía ou unha peculiaridade. Ás veces, de tanta inexpresión, implosionamos e levamos a calqueira por diante.

- 20:45, 21:15 e 21:45 h.
Voadora, 'Happy End'
Microcomedia romántico-musical ao estilo Voadora. Con Marta Pazos, Hugo Torres e Jose Díaz.
Ben está o que ben acaba, pero ás veces polo camiño que mal se pasa.
 
- 21:00, 21:30 e 22:00 h.
Paula Quintas, 'Breakfast Acc...'
Microdanza-instalación na que se mostran os cambios da vida cotiá, a través de elementos como a pel, o cabelo, o tempo e as copas. Unha invitación a percorrer un tempo surrealista, unha homenaxe a Meret Oppenheim.

** 21, 22 e 23 de novembro

- 20:30, 21:00 e 21:30 h.
Clara Gayo, 'Francotirador'
Microteatro recén forneado pola multifacética artista Clara Gayo, que de novo nos dispara dende o seu faiado.
Cando queremos defendernos, tendemos a arrasar con todo, é unha manía ou unha peculiaridade. Ás veces, de tanta inexpresión, implosionamos e levamos a calqueira por diante.

- 20:45, 21:15 e 21:45 h.
Voadora, 'Happy End'
Microcomedia romántico-musical ao estilo Voadora. Con Marta Pazos, Hugo Torres e Jose Díaz.
Ben está o que ben acaba, pero ás veces polo camiño que mal se pasa.

- 21:00, 21:30 e 22:00 h.
José Campanari, '333'
Microcontos a cargo dun veterano contador de historias.
Un observador de situacións cotiás, un amante dos pequenos conflitos que nos fan crecer, un construtor de camiños por onde anda-las historias. Unha invitación a deterse para dar un paseo polo universo da memoria.
Mércores 21 1º Pase: Historia 1 2º Pase: Historia 2 3º Pase: Historia 3 Xoves 22 1º Pase: Historia 2 2º Pase: Historia 3 3º Pase: Historia 1 Venres 23 1º Pase: Historia 3 2º Pase: Historia 1 3º Pase: Historia 2

** 28, 29 e 30 de novembro

- 20:30, 21:00 e 21:30 h.
Marta Alonso, 'Track 6'
Espectáculo de microdanza contemporánea. "Won't you come and dance with me Down that Mississippi We'll take a dance to the land of dreams Come and dance with me on, down to New Orleans".

- 20:45, 21:15 e 21:45 h.
Voadora, 'Happy End'
Microcomedia romántico-musical ao estilo Voadora. Con Marta Pazos, Hugo Torres e Jose Díaz.
Ben está o que ben acaba, pero ás veces polo camiño que mal se pasa.
 
- 21:00, 21:30 e 22:00 h.
Lilí Berlín
Blanca Cendán, acompañada de Suso Alonso no piano, dá vida a unha diva trasnoitada que asina un pacto co demo, adicándose a percorrer os cabarés de medio mundo e vivindo intensamente os acontecementos do século XX. Microcabaret alemán.

Todos os sábados: SÁBADOS MICROIMPRO
Cía. The Momento Impro
Pases ás 22:30 / 23:00 / 23:30 horas.

Máis info aquí

O café El Puente acolle esta noite a interpretación de 'Bámbola Malata', unha ópera con música e libreto de Rostof e Dragonetti, protagonizada por Lúa Gándara. Con Pablo Seoane ao piano e L.A.R. Legido na percusión.

Recentemente descuberta nos arquivos postumos de Dragonetti, esta ópera sae á luz para levar ao gran público a mente tortuosa deste desgraciado autor, coñecido por unha turbulenta vida privada e artística. Baixo as espléndidas e pastoriles composicións de Rostoff, a Bámbola colle forma -lixeiramente oriental- e encárnase de novo nestes músicos que deixan que a obra aconteza exactamente mentres están a tocar.

'A hostia en verso' é un recital fóra do común, non se trata dun deses recitais onde o público é un obxecto pasivo senón que o seu papel é fundamental e case tan importante coma o dos poetas mesmos. A orixinalidade de A hostia en verso vén determinada por ser un espectáculo
organizado coma un combate entre dous equipos de poetas.

Inspirado nos poetry slam (competicións reais entre poetas), de gran difusión en Europa, pero entendido coma un combate de grupo, baseado nunha estrutura semellante a un match de improvisación teatral. De modo que ten moita poesía e algo de improvisación, pero sobre todo, unha importante participación do público, que cos seus votos escolle o equipo gañador. Todas as sesións están conducidas por dúas presentadoras, as poetas Lucía Aldao e María Lado que guían o espectáculo, introducen unha nota de humor e fomentan a participación do público. O elenco complétase cunha pequena formación musical en directo que acompaña as probas e toca no intermedio e no final. Así mesmo para dotar os recitais dunha terceira dimensión que complete a lírica e a música procúrase a participación en directo dunha persoa que faga unha intervención de arte plástica, realizando unha obra en directo que se sortea entre os asistentes ao remate da velada.

Desta volta, a maioría silenciosa, esa á que sempre alude orgulloso o noso presidente cada vez que a minoría silenciosa sae á rúa a berrar polos seus dereitos, enfróntase á minoría silenciada, na que todas somos vítimas de distintos e cada vez máis imaxinativos niveis de violencia. Conseguirá a minoría silenciada sacar a súa voz da rúa e levala máis alá, por exemplo ata a palestra do Ultramarinos? Ímolo ver este martes en Compostela.

A Ultranoite volve demostrar a súa natureza camaleónica adaptándose a un novo hábitat. Desta vez, servirá de canle directa para transmitirlle á veciñanza da zona norte da cidade de Compostela que é o programa Urbana Norte, que actuacións está desenvolvendo e cales son as iniciativas que está poñendo en marcha para o desenvolvemento de barriadas como Vite, Vista Alegre, o Romaño, Guadalupe, San Caetano, Almáciga, Concheiros, San Pedro, os Basquiños, Espírito Santo e Ultreia.

Unha Ultranoite para reivindicar o valor do cotián, do máis próximo, e para celebrarmos a vida de barrio. Un convite para explorar as posibilidades que nos ofrece o máis local antes de mergullarnos na globalización.

Coñeceremos a Arquímedes Maceira, un investigador de ideas do barrio, recibiremos a Urbana Norte, rescataremos ás Marías como símbolo da veciñanza desta zona da cidade, preguntarémonos cal é o modelo empresarial máis feble e cantaremos á vida de barrio, entre humor, teatro, música e vídeos. Todas as persoas asistentes recibirán ademais información sobre os programas de asesoramento que se están a ofrecer á veciñanza en temas de emprendemento no barrio.

En escena: Miguel de Lira, Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés, Xron, Mónica García, Arantza Villar, Xacobe Martínez Antelo, Max Gómez, Manuel Cebrián.

Lugar: Centro Sociocultural de Vite

Entrada de balde ata completar aforamento.

A Regadeira de Adela, Microcasa de Artes, ven a ofrecer unha nova experiencia cultural en Compostela. Un lugar diferente, onde poderás asistir a pequenas pezas de teatro, danza, maxia, circo, impro ou performance.

Pezas de quince minutos, para un público reducido de 15 persoas, durante tres pases cada día.

Unha casa cun encanto especial, cunha decoración vintage onde tamén hai cabida para a obra dos artistas plásticos.

A proximidade do público cos artistas crea un ambiente irrepetible, un contacto único. O microteatro é unha tendencia actual do teatro en Europa  que xa funciona en cidades españolas coma Madrid, Barcelona, Zaragoza, Málaga ou Segovia. En Galicia xa existen experiencias coma La Tuerka 27 na Coruña e o Microteatro Por Casa de Cangas.

PROGRAMACIÓN DE DECEMBRO

** 5, 6 e 7 de decembro

- 20:30, 21:00 e 21:30 h.
Redrum, 'Punto Com'
"Punto Com" é un fragmento do espectáculo "Curriculum Vitae", protagonizado por Mónica García e Guillermo Carbajo e que conta os perigos de mentir nos currículos. Escrito por Araceli Gonda sobre un argumento de Borja F. Caamaño e Alex Sampayo, e dirixido por Alex Sampayo. Microcomedia mordaz sobre como mentimos na actualidade.

- 20:45, 21:15 e 21:45 h.
Arturo Cobas, 'It´s Happening'
Un espectáculo coma a vida mesma. Un pallaso contemporáneo que non pode estar tranquilo na casa. Microcirco que combina o clown, a pantomima e a manipulación de obxectos.

- 21:00, 21:30 e 22:00 h.
Lilí Berlín
Blanca Cendán, acompañada de Suso Alonso no piano, dá vida a unha diva trasnoitada que asina un pacto co demo, adicándose a percorrer os cabarés de medio mundo e vivindo intensamente os acontecementos do século XX. Microcabaret alemán.

** 12, 13 e 14 de decembro

- 20:30, 21:00 e 21:30 h.
Nosomosnadie, 'Es difícil la humanidad'
Dúas descoñecidas, unha cinta de casette, un reloxo de cociña, unha conta atrás... e 15 minutos para salvar á humanidade. Microcomedia absurda e un tanto surrealista co humor das actrices Angélica e Roberta... ¡perdón! Sonia Méndez e Sandra Lesta

- 20:45, 21:15 e 21:45 h.
Cisma Danza, 'Un disfraz equivocado'
"Fixen de min o que non souben e o que podía facer de min non o fixen vestín un disfraz equivocado tomáronme por quen non era, non o desmentín e perdinme cando quixen quitar a máscara estaba pegada á cara…" (A Tabaquería-Pessoa) Microdanza, catro bailarinas, 14 m cúbicos.

- 21:00, 21:30 e 22:00 h.
La Tapadera
A compañía “La Tapadera”, farános descubrir que todos levamos o ritmo no corpo a través do claqué, a voz e a percusión corporal. Microclaqué a cargo desta compañía galego-arxentina de recente formación, que recentemente participou no Festival Corpo á terra de Ourense, integrada por Sandra Varela e Xenia Tartari.

** 19, 20 e 21 de decembro

- 20:30, 21:00 e 21:30 h.
Funboa Escénica, 'Another Espectacle'
Unha reflexión universal dende a visón apocalíptica dunha mazá. Microteatro dende as beiras da fin do mundo, tal e como o coñecemos.

- 20:45, 21:15 e 21:45 h.
Entre Platos, 'Pequeno cabaret'
Se alguén non comprende deseguida a trama, que non rompa a cabeza porque é incomprensible. Se queren ver algo que teña sentido...vaian ós urinarios. En ningún caso se devolverá o prezo das entradas. Rógase non disparar sobre o pianista, pobriño, fai o que pode. Microrevista musical con Roberto Leal, Nuria Sanz e José Díaz nun pequeno show con sabor a music-hall, ó vello cabaré, e ás vedettes de toda a vida.

- 21:00, 21:30 e 22:00 h.
La Tapadera
A compañía “La Tapadera”, farános descubrir que todos levamos o ritmo no corpo a través do claqué, a voz e a percusión corporal. Microclaqué a cargo desta compañía galego-arxentina de recente formación, que recentemente participou no Festival Corpo á terra de Ourense, integrada por Sandra Varela e Xenia Tartari.

Todos os sábados: SÁBADOS MICROIMPRO
Cía. The Momento Impro
Pases ás 22:30 / 23:00 / 23:30 horas.

Máis info aquí

A Regadeira de Adela, Microcasa de Artes, ven a ofrecer unha nova experiencia cultural en Compostela. Un lugar diferente, onde poderás asistir a pequenas pezas de teatro, danza, maxia, circo, impro ou performance.

Pezas de quince minutos, para un público reducido de 15 persoas, durante tres pases cada día.

Unha casa cun encanto especial, cunha decoración vintage onde tamén hai cabida para a obra dos artistas plásticos.

A proximidade do público cos artistas crea un ambiente irrepetible, un contacto único. O microteatro é unha tendencia actual do teatro en Europa  que xa funciona en cidades españolas coma Madrid, Barcelona, Zaragoza, Málaga ou Segovia. En Galicia xa existen experiencias coma La Tuerka 27 na Coruña e o Microteatro Por Casa de Cangas.

PROGRAMACIÓN DE XANEIRO

** 9, 10 e 11 de xaneiro

- 20:30 / 21:00 / 21:30 h.
CIBORGUE MORENO
MICRODISCO· Chegados diretamente do barrio da Lapa de Rio de Janeiro, 15 minutos de electro brega con letra irreverente e alto-astralizada. Divertidos, performáticos e comprometidos coa evolución humanoide.

- 20:45 / 21:15 / 21:45 h.
JOSHUA McCAREY ·Living Room·
·MICROTEATRO-DANZA· Desde Boston chéganos unha narrativa poética do achegamento cultural dun extranxeiro cara os seus espazos inmediatos de vivencia. Nun mundo hiperconectado que á vez se desmantela, Livingroom é unha chamada á intimidade.

- 21:00 / 21:30 / 22:00 h.
BOSSA & MUÍÑOS ·Malos Hábitos·
MICROMISA· Dúas monxas de clausura das carmelitas calzadas saen clandestinamente do convento para celebrar unha micromisa en versión dous punto cero, dirixida tanto a crentes como a ateos, agnósticos ou vexetarianos, porque na micromisa dous punto cero a fe e moi importante, pero o pecado aínda máis. "Cuatro angelitos tiene mi cama, uno me da leche, otro me da lana y otro mantequilla para toda la semana."

** 16, 17 e 18 de xaneiro

- 20:30 / 21:00 / 21:30 h.
SUDHUM TEATRO ·Luminosa Nostalgia·
MICROTRAILER· En colaboración co Teatro Principal. Vivimos tempos convulsos, o cambio é necesario. Unha viaxe cara ese cambio. Unha viaxe a Galicia, ó pasado, desde onde coller impulso cara ó futuro e usar o camiño para recuperar a esencia das cousas, o cheiro dos lugares vividos e o sabor dos momentos máis doces. E se podemos, crecer.

- 20:45 / 21:15 / 21:45 h.
EL RETRETE DE DORIAN GREY
MICROCABARÉ CON OBXECTOS· Ne me quitte pas, xa un clásico desta compañía que transforma en enorme as cousas pequenas, que contan historias con inflables, que convirten un globo nun protagonista. Inesquecible.

- 21:00 / 21:30 / 22:00 h.
LUIS VIVANCO LUISA VEIRA ·A escena·
MICROTEATRO· Unha pérdida personal é o grande detonante para abrir a caixa dos tronos que atormenta a unha actriz xusto antes dunha estrea; e que un pobre asistente de producción terá que soportar, buscando a forma ou as estratexias para reconducir á grande diva.

** 23, 24 e 25 de xaneiro

- 20:30 / 21:00 / 21:30 h.
17, PENTHOUSE ·Fina y Pura hasta...·
·MICROCOMEDIA· Dúas mulleres sen nada que facer e moito que contar. Un ascensor é un pequeno lugar onde as paredes falan e o público escoita. ¿A qué piso van?

- 20:45 / 21:15 / 21:45 h.
EL RETRETE DE DORIAN GREY
MICROCABARÉ CON OBXECTOS· Ne me quitte pas, xa un clásico desta compañía que transforma en enorme as cousas pequenas, que contan historias con inflables, que convirten un globo nun protagonista. Inesquecible.

- 21:00 / 21:30 / 22:00 h.
BOSSA & MUÍÑOS ·Malos Hábitos·
MICROMISA· Dúas monxas de clausura das carmelitas calzadas saen clandestinamente do convento para celebrar unha micromisa en versión dous punto cero, dirixida tanto a crentes como a ateos, agnósticos ou vexetarianos, porque na micromisa dous punto cero a fe e moi importante, pero o pecado aínda máis. "Cuatro angelitos tiene mi cama, uno me da leche, otro me da lana y otro mantequilla para toda la semana."

** 30, 31 de xaneiro e 1 de febreiro

- 20:30 / 21:00 / 21:30 h.
17, PENTHOUSE ·Fina y Pura hasta...·
·MICROCOMEDIA· Dúas mulleres sen nada que facer e moito que contar. Un ascensor é un pequeno lugar onde as paredes falan e o público escoita. ¿A qué piso van?

- 20:45 / 21:15 / 21:45 h.
IL MAQUINARIO ·O Home Almofada·
·MICROTRAILER· Colabora Teatro Principal. Unha montaxe da peza de Martin McDonagh que afonda no influxo da violencia no individuo nunha sociedade totalitaria, desde unha perspectiva ó mesmo tempo tenra e sarcástica. Contido social, intriga e humor negro nun thriller trepidante.

- 21:00 / 21:30 / 22:00 h.
ISLA LE TRISKA ·Fermín Noite·
·MICROCLOWN·

Máis info aquí

Chévere estrea na Sala Nasa a primeira parte do seu novo proxecto de creación escénica para a tempada 2010-2011: Citizen, un proxecto que trata da evolución dunha suposta empresa do sector textil que se crea en Galicia a finais dos setenta e que despois de trinta anos acaba converténdose nunha das multinacionais máis potentes do mundo.

Con este proxecto tratarase de por en práctica novos procesos de traballo e produción, combinando a aposta pola investigación teatral coa necesidade de obter uns resultados de cara ao público. O proxecto está estruturado en tres partes, en tres espectáculos autónomos que se irán estreando ao longo da tempada. Cada un deles será a continuación e consecuencia do anterior. E ao final, a suma dos tres suporá un novo espectáculo.

Unha creación Chévere.
No escenario: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés.
Dirección: Xron.
Escrita: Manuel Cortés.
Luces: Dr. Cabaleiro.
Son: Xacobo Castro.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Vídeo: Oroboro Films.
Arranxos sonoros: Xacobo Martínez Antelo.

Chévere é compañía residente na Sala Nasa, co apoio da Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC-Xunta de Galicia) e a Concellaría de Cultura do Concello de Santiago de Compostela.

Citizen é unha boa disculpa para falar, ironizar e cuestionar os efectos da globalización en relación coas nosas identidades individuais e colectivas.
Citizen inspírase no Citizen Kane de Orson Welles. Esta película conta a historia dun empresario norteamericano que chegou a ser unha das persoas máis ricas e poderosas do mundo no primeiro terzo do século XX. A obra de Chévere conta a historia dun suposto empresario galego que se convirte nunha das persoas máis ricas e poderosas do último terzo do século XX. Pero non empeza coa morte do protagonista, senón co seu nacemento.

Citizen Primeira Parte sitúanos nese momento iniciático que ten toda gran aventura. Cando é difícil separar a realidade dos soños. A verdade da invención. O teatro da vida. Franco acaba de morrer. Todo ten que mudar. Ela está exactamente onde ten que estar. El non ten posición. Ela é dun lugar do que ten que fuxir. El non sabe nin de onde vén, pero sabe exactamente a onde quere chegar.  

Os protagonistas da primeira parte serán Manuel Cortés e Patricia de Lorenzo, mentres que a segunda parte, que se estreará en novembro, contará con Miguel de Lira, Mónica García, Arantza Villar, Nekane Fernández e Patricia de Lorenzo.

En total, Citizen suporá unhas 50 representacións ao longo de toda a tempada.
Esta montaxe poderase levar a cabo grazas ao feito de que Chévere é unha das tres compañías residentes existentes en Galicia e a única que dispon dun teatro propio. Este modelo de compañía é único en España e está apoiado conxuntamente pola Xunta de Galicia e o Concello de Santiago.

A compañía de nova creación Brisa Teatro presenta na Sala Santart 'Condena perpetua', montaxe na que se realiza unha introspección na alma humana.

'Condena perpetua'

SINOPSE
A cada un de nós axéxansenos certos medos, pero os máis comúns á alma do ser humano dende as mesmas orixes, foron a morte e o sufrimento.

Sufrir simplemente, é sentir un dano quizais moral ou quizais físico; estes danos pasados, presentes e inciertamente futuros, poden derrubarnos ou facernos máis fortes, dependendo da súa intensidade e o tempo que eles decidan acompañarnos pero...

Que acontece cando a túa alma parece ser xerada para camiñar perpetuamente ligada ao sufrimento?

Que facer cando a túa existencia é unha propia condena, cando os teus seres queridos renegan da túa existencia, cando os teus semellantes censuran os teus sentimentos, cando cres incorrer na desgracia da pena eterna?

'CONDENA PERPETUA' realiza unha introspección na alma dun ser humano, un dos incalculables seres convencidos de que a súa alma fixese parte dun corpo equivocado, corpo e alma diferentes pero ambos os dous caídos nunha mesma desgracia, a cal tende que nutrirse cruelmente dos medos e do propio sentimento de culpabilidade.

A culpabilidade ás veces deixa lugar á alegría desbordante e excelsa, ao milagre... ou a condena perpetua do nacemento.

A Sala Santart presenta durante dúas fins de semana a representación de 'Caperucita sola', o primeiro espectáculo de Teatro Aparte, compañía de nova creación.

A Sala Santart presenta durante dúas fins de semana a representación de 'Caperucita sola', o primeiro espectáculo de Teatro Aparte, compañía de nova creación.

A sala Santart acolle esta fin de semana a representación de 'Salomé', unha visión diferente do personaxe bíblico da man da actriz Sandra Iglesias.

SINOPSE
Un amor obsesivo leva a Salomé a tomar decisións máis alá da vida e da morte.
Unha visión diferente á da Biblia que narra a dor e os sentimentos máis profundos dunha muller que abandona todo pola súa única obsesión. 

Compañía: DIAFORA TEATRO
Clasificación: ESPECTÁCULO ADULTOS
DURACIÓN: 50 MINUTOS
IDIOMA: GALEGO
AUTORA: Sandra Iglesias
ACTRIZ: Sandra Iglesias
DIRECCIÓN: Sandra Iglesias
ESCENOGRAFIA: Diafora Teatro
LUCES: Sandra Iglesias
SON: Diafora Teatro
DISEÑO GRÁFICO: Sandra Iglesias

A sala Santart acolle esta fin de semana a representación de 'Salomé', unha visión diferente do personaxe bíblico da man da actriz Sandra Iglesias.

SINOPSE
Un amor obsesivo leva a Salomé a tomar decisións máis alá da vida e da morte.
Unha visión diferente á da Biblia que narra a dor e os sentimentos máis profundos dunha muller que abandona todo pola súa única obsesión. 

Compañía: DIAFORA TEATRO
Clasificación: ESPECTÁCULO ADULTOS
DURACIÓN: 50 MINUTOS
IDIOMA: GALEGO
AUTORA: Sandra Iglesias
ACTRIZ: Sandra Iglesias
DIRECCIÓN: Sandra Iglesias
ESCENOGRAFIA: Diafora Teatro
LUCES: Sandra Iglesias
SON: Diafora Teatro
DISEÑO GRÁFICO: Sandra Iglesias

A compañía teatral Telón Partido estrea esta fin de semana 'Maltrátame', unha montaxe que aborda o tema da violencia machista dun xeito diferente.

'Maltrátame' fala da violencia de xénero dun xeito distinto.
Fala da despersonalización, decadencia e pérdida de esperanzas por parte da víctima; pero fala sobre todo do poder que exerce o verdugo cara a muller, o que desemboca nunha dependencia  que fai que ésta non poida saír dese círculo destructivo.
Recoñecerse como víctima e traicionar ó compañeiro, asumir o xuízo social, sentirse responsable da agresión... fan que a protagonista da obra leve a cabo unha serie de comportamentos para evitar recoñecerse como víctima... pero cando finalmente logra facelo, o desenlace será fatal, pero quizais a única salida no seu mundo de tolemia...

Chévere estrea na Sala Nasa a segunda parte do seu novo proxecto de creación escénica para a tempada 2010-2011: Citizen, un proxecto que trata da evolución dunha suposta empresa do sector textil que se crea en Galicia a finais dos setenta e que despois de trinta anos acaba converténdose nunha das multinacionais máis potentes do mundo.

Con este proxecto tratarase de por en práctica novos procesos de traballo e produción, combinando a aposta pola investigación teatral coa necesidade de obter uns resultados de cara ao público. O proxecto está estruturado en tres partes, en tres espectáculos autónomos que se irán estreando ao longo da tempada. Cada un deles será a continuación e consecuencia do anterior. E ao final, a suma dos tres suporá un novo espectáculo.

Unha creación Chévere.
No escenario: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés.
Dirección: Xron.
Escrita: Manuel Cortés.
Luces: Dr. Cabaleiro.
Son: Xacobo Castro.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Vídeo: Oroboro Films.
Arranxos sonoros: Xacobo Martínez Antelo.

Chévere é compañía residente na Sala Nasa, co apoio da Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC-Xunta de Galicia) e a Concellaría de Cultura do Concello de Santiago de Compostela.

Citizen é unha boa disculpa para falar, ironizar e cuestionar os efectos da globalización en relación coas nosas identidades individuais e colectivas.
Citizen inspírase no Citizen Kane de Orson Welles. Esta película conta a historia dun empresario norteamericano que chegou a ser unha das persoas máis ricas e poderosas do mundo no primeiro terzo do século XX. A obra de Chévere conta a historia dun suposto empresario galego que se convirte nunha das persoas máis ricas e poderosas do último terzo do século XX. Pero non empeza coa morte do protagonista, senón co seu nacemento.

A segunda parte sitúase dentro das paredes dun taller de confección formado exclusivamente por mulleres, para contar a historia deste fenómeno colectivo que supuxo a partir dos anos 80 a mobilización de varios milleiros de mulleres traballando anonimamente para levantar un imperio téxtil que nunca lles ofreceu máis ca o mínimo para a súa subsistencia a cambio dunha entrega total. Man de obra a baixo prezo no corazón de Occidente, autoexplotación subvencionada polas administracións públicas, perversión do cooperativismo. Unha forza de traballo de usar e tirar que deixou máis frustración, impotencia e rabia individual.

En total, Citizen suporá unhas 50 representacións ao longo de toda a tempada.
Esta montaxe poderase levar a cabo grazas ao feito de que Chévere é unha das tres compañías residentes existentes en Galicia e a única que dispon dun teatro propio. Este modelo de compañía é único en España e está apoiado conxuntamente pola Xunta de Galicia e o Concello de Santiago.

A compañía teatral Telón Partido leva a escena esta fin de semana 'Maltrátame', unha montaxe que aborda o tema da violencia machista dun xeito diferente.

'Maltrátame' fala da violencia de xénero dun xeito distinto.
Fala da despersonalización, decadencia e pérdida de esperanzas por parte da víctima; pero fala sobre todo do poder que exerce o verdugo cara a muller, o que desemboca nunha dependencia  que fai que ésta non poida saír dese círculo destructivo.
Recoñecerse como víctima e traicionar ó compañeiro, asumir o xuízo social, sentirse responsable da agresión... fan que a protagonista da obra leve a cabo unha serie de comportamentos para evitar recoñecerse como víctima... pero cando finalmente logra facelo, o desenlace será fatal, pero quizais a única salida no seu mundo de tolemia...

Chévere repón a primeira parte do seu novo proxecto de creación escénica para a tempada 2010-2011: Citizen, un proxecto que trata da evolución dunha suposta empresa do sector textil que se crea en Galicia a finais dos setenta e que despois de trinta anos acaba converténdose nunha das multinacionais máis potentes do mundo.

Con este proxecto tratarase de por en práctica novos procesos de traballo e produción, combinando a aposta pola investigación teatral coa necesidade de obter uns resultados de cara ao público. O proxecto está estruturado en tres partes, en tres espectáculos autónomos que se irán estreando ao longo da tempada. Cada un deles será a continuación e consecuencia do anterior. E ao final, a suma dos tres suporá un novo espectáculo.

Unha creación Chévere.
No escenario: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés.
Dirección: Xron.
Escrita: Manuel Cortés.
Luces: Dr. Cabaleiro.
Son: Xacobo Castro.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Vídeo: Oroboro Films.
Arranxos sonoros: Xacobo Martínez Antelo.

Chévere é compañía residente na Sala Nasa, co apoio da Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC-Xunta de Galicia) e a Concellaría de Cultura do Concello de Santiago de Compostela.

Citizen é unha boa disculpa para falar, ironizar e cuestionar os efectos da globalización en relación coas nosas identidades individuais e colectivas.
Citizen inspírase no Citizen Kane de Orson Welles. Esta película conta a historia dun empresario norteamericano que chegou a ser unha das persoas máis ricas e poderosas do mundo no primeiro terzo do século XX. A obra de Chévere conta a historia dun suposto empresario galego que se convirte nunha das persoas máis ricas e poderosas do último terzo do século XX. Pero non empeza coa morte do protagonista, senón co seu nacemento.

Citizen Primeira Parte sitúanos nese momento iniciático que ten toda gran aventura. Cando é difícil separar a realidade dos soños. A verdade da invención. O teatro da vida. Franco acaba de morrer. Todo ten que mudar. Ela está exactamente onde ten que estar. El non ten posición. Ela é dun lugar do que ten que fuxir. El non sabe nin de onde vén, pero sabe exactamente a onde quere chegar. 

Os protagonistas da primeira parte serán Manuel Cortés e Patricia de Lorenzo, mentres que a segunda parte contará con Miguel de Lira, Mónica García, Arantza Villar, Nekane Fernández e Patricia de Lorenzo.

En total, Citizen suporá unhas 50 representacións ao longo de toda a tempada.
Esta montaxe poderase levar a cabo grazas ao feito de que Chévere é unha das tres compañías residentes existentes en Galicia e a única que dispon dun teatro propio. Este modelo de compañía é único en España e está apoiado conxuntamente pola Xunta de Galicia e o Concello de Santiago.

Chévere repón a primeira parte do seu novo proxecto de creación escénica para a tempada 2010-2011: Citizen, un proxecto que trata da evolución dunha suposta empresa do sector textil que se crea en Galicia a finais dos setenta e que despois de trinta anos acaba converténdose nunha das multinacionais máis potentes do mundo.

Con este proxecto tratarase de por en práctica novos procesos de traballo e produción, combinando a aposta pola investigación teatral coa necesidade de obter uns resultados de cara ao público. O proxecto está estruturado en tres partes, en tres espectáculos autónomos que se irán estreando ao longo da tempada. Cada un deles será a continuación e consecuencia do anterior. E ao final, a suma dos tres suporá un novo espectáculo.

Unha creación Chévere.
No escenario: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés.
Dirección: Xron.
Escrita: Manuel Cortés.
Luces: Dr. Cabaleiro.
Son: Xacobo Castro.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Vídeo: Oroboro Films.
Arranxos sonoros: Xacobo Martínez Antelo.

Chévere é compañía residente na Sala Nasa, co apoio da Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC-Xunta de Galicia) e a Concellaría de Cultura do Concello de Santiago de Compostela.

Citizen é unha boa disculpa para falar, ironizar e cuestionar os efectos da globalización en relación coas nosas identidades individuais e colectivas.
Citizen inspírase no Citizen Kane de Orson Welles. Esta película conta a historia dun empresario norteamericano que chegou a ser unha das persoas máis ricas e poderosas do mundo no primeiro terzo do século XX. A obra de Chévere conta a historia dun suposto empresario galego que se convirte nunha das persoas máis ricas e poderosas do último terzo do século XX. Pero non empeza coa morte do protagonista, senón co seu nacemento.

Citizen Primeira Parte sitúanos nese momento iniciático que ten toda gran aventura. Cando é difícil separar a realidade dos soños. A verdade da invención. O teatro da vida. Franco acaba de morrer. Todo ten que mudar. Ela está exactamente onde ten que estar. El non ten posición. Ela é dun lugar do que ten que fuxir. El non sabe nin de onde vén, pero sabe exactamente a onde quere chegar. 

Os protagonistas da primeira parte serán Manuel Cortés e Patricia de Lorenzo, mentres que a segunda parte contará con Miguel de Lira, Mónica García, Arantza Villar, Nekane Fernández e Patricia de Lorenzo.

En total, Citizen suporá unhas 50 representacións ao longo de toda a tempada.
Esta montaxe poderase levar a cabo grazas ao feito de que Chévere é unha das tres compañías residentes existentes en Galicia e a única que dispon dun teatro propio. Este modelo de compañía é único en España e está apoiado conxuntamente pola Xunta de Galicia e o Concello de Santiago.

O Grupo de Teatro de Conxo despide o ano coa representación, na Sala Nasa, de dúas obras escritas e dirixidas por Lucas Herrador, 'As Raíñas Magas Pasaron polo Hospital' e 'O Saxofonista da Rúa Vella'.

'As Raíñas Magas Pasaron polo Hospital'

De Lucas Herrador.

Intérpretes: Samantha Romero; Manuel Guerra; Manuel Varela; José María Varela; Pilar Sánchez; María Castro; Víctor Murujosa; Pablo Sampedro; Isaura Blanco; Carmen Barreiro; Almudena González; Susana Amor; Joaquín López.
Música orixinal: Víctor Murujosa.
Produción: la Caixa – Hospital Psiquiátrico de Conxo
Axudantes de dirección: Susana Mirás; María Jesús Seoane; Teresa Santos (Terapeutas ocupacionais).
Dramaturxia e dirección: Lucas Herrador.

Esta obra foi estreada o Nadal pasado. O equipo que a creou quixo repetila porque fala do Nadal, dos hospitais, da esperanza e da ilusión, pero tamén polas cancións compostas por Víctor Murujosa e interpretadas por el mesmo e por José María, María e Pilar.
Todo o conxunto é algo atractivo que da os seus froitos para integración no contorno social. Dío un dos personaxes ao final da obra: “Hai que baleirar as camas dos hospitais”. O difícil destas actividades é o seu comezo e a súa consolidación. Este grupo de teatro ten xa un treito percorrido e non se sabe cal pode ser o seu teito.

'O saxofonista de Rúa Vella'

De Lucas Herrador.

Intérpretes por orde de intervención: Carmen Barreiro; María Castro; José María Varela; Manuel Guerra; Pablo Sampedro; Samantha Romero; Joaquín López; Susana Amor; Almudena González; Isaura Blanco; Manuel Varela; Pilar Sánchez.
Produción: La Caixa – Hospital Psiquiátrico de Conxo.
Axudantes de dirección: Susana Mirás; María Jesús Seoane; Teresa Santos (terapeutas ocupacionais).
Dramaturxia e dirección: Lucas Herrador.

Que queremos contar con esta obra? Onde están os personaxes? Quen é este saxofonista que tan ben toca? Por que eses nomes tan estraños?
Con este espectáculo, o Grupo de Teatro de Conxo decidiu dar un salto ao baleiro, presentar algo posiblemente non esperado. É unha obra de Nadal? Por suposto! O calendario sitúa estas datas ao final do ano; é inevitable que pensemos no ocorrido meses atrás e que nos proxectemos aos días que temos que transitar. Queremos seguir como estamos? Non será o momento de platearnos un cambio, deixar atrás o que nos encadea, arriscarnos?
Preguntas e máis preguntas. O teatro, a arte en xeral, está continuamente preguntándose cousas. O autor pensa que non é o seu obxectivo contestar, iso pertence ao ámbito exclusivo da persona, do ser humano. Tanto se é espectador, como interprete.

Proyecto Van Gogh. Entre los paisajes (2009) foi escrita por Antonio Fernández Lera en 1989. Hoxe Cambaleo Teatro volve poñer en escena este texto que se mergulla no mundo máis íntimo de Vincent Van Gogh, partindo da lectura de 'Cartas a Theo' e 'O suicidado da sociedade' de Antonin Artaud.

Dirección: Zbyszek Olkiewicz, Carlos Sarrió.
Textos: Antonio Fernández Lera.
En escena: Antonio Sarrió, Carlos Sarrió, Begoña Crespo.

'Entre los paisajes' amosa a situación do artista fronte á sociedade que o rodea, a loita solitaria para protexer os seus valores e a súa forma de ver o mundo, e tamén o proceso de integración e desintegración da personalidade. Van Gogh en representación de tantos e tantos acosados e suicidados por non seguir o xogo a unha sociedade que vive para a morte.
O espectáculo desenvolvese nun mundo pechado, un espazo mental, eu e a miña propia imaxe e o público elixe a cal delas mira. Un mundo de sombras, de imaxes apenas suxeridas e a paixón da mirada, o corpo e a mente como campo de batalla.
“Esa quietude aparente e ese movemento do caos no interior do cerebro humano pareceume unha fermosa maneira de nos levar a unha resistencia imprescindible, que nos fai ser libres”, di Antonio Fernández Lera sobre esta nova posta en escena.

Cambaleo Teatro nace como compañía en 1982. Desde 1989, xestionan e programan a sala alternativa La Nave de Cambaleo, en Aranxuez. Ao longo de case trinta anos de historia, apostaron por un proxecto teatral baseado na continuidade do equipo de traballo, a procura dunha linguaxe propia e a reflexión sobre o mundo que nos rodea.
Entre as obras de Cambaleo Teatro, escritas e dirixidas por Carlos Sarrió: Diálogos en el paraíso (1999), Trastornos. Diálogos (2001), A quien madruga (2002), Para nada. Diálogos (2003), Diálogos (2004), Al pie de la letra (2006) e Extranjeros (2008).

O autor sobre o texto e a obra:
Escribí Proyecto Van Gogh: Entre los paisajes en 1989, con un entusiasmo que todavía persiste por la invitación de Cambaleo. Me asombra que hayan pasado veinte años. Me alegra –tanto- que se atrevan a salir a escena otra vez con ese texto. Me hace sentir –otra vez- aquel mismo entusiasmo. Me alegra y casi me asombra escuchar ese texto en sus voces, reconocerlo en sus penumbras y en sus luces, como si fuese ayer, hoy o mañana. Cuando escucho esas voces, el ayer, el hoy y el mañana no existen, se esfuman. La sensación es otra, el tiempo es una pura intensidad constante. Aunque pueda parecer otra cosa, porque solamente queramos ver las máscaras y las falsificaciones a nuestro alrededor, efectivamente se trata –como ellos dicen- de «no seguir el juego a una sociedad que vive para la muerte».
Han hecho un viaje nuevo –que se identifica sutilmente con aquel viaje de hace veinte años-, un viaje hacia dentro, como si el escenario fuera el propio cerebro: el de la persona Van Gogh, que –en su deseo de crear- une inevitablemente todos los tiempos en una lucha por ser, existir, seguir siendo, seguir existiendo, pero también el cerebro de cualquiera de nosotros y el cerebro de cada espectador. Esa quietud aparente y ese movimiento del caos en el interior del cerebro humano me ha parecido –en esta versión escénica de Cambaleo- una hermosa manera de llevarnos a una resistencia imprescindible, que nos hace ser libres.

A compañía de nova creación Brisa Teatro presenta na Sala Santart 'Condena perpetua', montaxe na que se realiza unha introspección na alma humana.

'Condena perpetua'

SINOPSE
A cada un de nós axéxansenos certos medos, pero os máis comúns á alma do ser humano dende as mesmas orixes, foron a morte e o sufrimento.

Sufrir simplemente, é sentir un dano quizais moral ou quizais físico; estes danos pasados, presentes e inciertamente futuros, poden derrubarnos ou facernos máis fortes, dependendo da súa intensidade e o tempo que eles decidan acompañarnos pero...

Que acontece cando a túa alma parece ser xerada para camiñar perpetuamente ligada ao sufrimento?

Que facer cando a túa existencia é unha propia condena, cando os teus seres queridos renegan da túa existencia, cando os teus semellantes censuran os teus sentimentos, cando cres incorrer na desgracia da pena eterna?

A compañía valenciana Teatro de lo Inestable presenta esta fin de semana 'Sobre héroes y antihéroes', unha obra experimental que reflexiona sobre as dúbidas e os interrogantes do ser humano.

'Sobre héroes y antihéroes'

De Jacobo Pallarés, Rafa Casañ, Pedro Lozano.
Con Diego Sánchez, Kika Garcelán, Inés Cárdenas.

A compañía Teatro de lo Inestable (Valencia) xurde como un ámbito de expresión que ofrece modernidade e experimentación en todos os seus espectáculos. Sobre héroes y antihéroes é unha reflexión sobre as dúbidas e interrogantes que a miúdo formulamos, executada con forza visual, convidando ao espectador a un diálogo aberto, pero sen deixar de lado a linguaxe agresiva, directa e sen prexuízos que son características dos seus textos.
¿Cantas veces tivestes realmente medo a morrer? ¿E cantas desas veces apartastes da vosa cabeza esa idea? ¿Cantas veces vos preguntastes por qué ides morrer aínda que fagades o ben, cumprindo as normas, aceptando o xogo, sendo boas e malas persoas a partes iguais, crentes e ateos ao mesmo tempo, lascivos, pecaminosos, adúlteros, monógamos, medoñentos, valentes…?
Por qué facéndoo todo..? Por qué facéndoo todo..? Preguntádesvos coma nenos, ¿por qué cona ides morrer?

A Sala Santart presenta esta fin de semana a representación de 'Caperucita sola', o primeiro espectáculo de Teatro Aparte, compañía de nova creación.

CAPERUCITA SOLA é un espectáculo no que a protagonista conta a verdadeira historia da súa vida dende o seu interior máis profundo e a súa soidade máis absoluta... Onde a fantasía do popular conto infantil se transforma nun drama para adultos repleto de misterio e intriga.

A sala Santart acolle esta fin de semana a representación de 'Salomé', unha visión diferente do personaxe bíblico da man da actriz Sandra Iglesias.

SINOPSE
Un amor obsesivo leva a Salomé a tomar decisións máis alá da vida e da morte.
Unha visión diferente á da Biblia que narra a dor e os sentimentos máis profundos dunha muller que abandona todo pola súa única obsesión.

Compañía: DIAFORA TEATRO
Clasificación: ESPECTÁCULO ADULTOS
DURACIÓN: 50 MINUTOS
IDIOMA: GALEGO
AUTORA: Sandra Iglesias
ACTRIZ: Sandra Iglesias
DIRECCIÓN: Sandra Iglesias
ESCENOGRAFIA: Diafora Teatro
LUCES: Sandra Iglesias
SON: Diafora Teatro
DISEÑO GRÁFICO: Sandra Iglesias

Chévere estrea na Sala Nasa a terceira e última parte do seu novo proxecto de creación escénica para a tempada 2010-2011: Citizen, un proxecto que trata da evolución dunha suposta empresa do sector textil que se crea en Galicia a finais dos setenta e que despois de trinta anos acaba converténdose nunha das multinacionais máis potentes do mundo.

Con este proxecto tratarase de por en práctica novos procesos de traballo e produción, combinando a aposta pola investigación teatral coa necesidade de obter uns resultados de cara ao público. O proxecto está estruturado en tres partes, en tres espectáculos autónomos que se irán estreando ao longo da tempada. Cada un deles será a continuación e consecuencia do anterior. E ao final, a suma dos tres suporá un novo espectáculo.

'Citizen (terceira parte)'

Unha creación Chévere, compañía residente na Sala NASA.

En escena: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés, Iván Marcos.
Dramaturxia e dirección: Xron.
Escrita: MCortés.
Dirección técnica: Xacobo Castro.
Iluminación: Dr. Cabaleiro.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Arranxos sonoros: Xacobe Martínez Antelo.
Deseño gráfico: Fausto Isorna.

"Xa non hai que esperar a revolución, a apocalipse nuclear ou un movemento social. Seguir esperando é unha tolería. A catástrofe non é o que vén, senón o que temos. Nada parece menos probable ca unha insurrección, pero nada resulta máis necesario. E pode ocorrer que entre todos decidamos derrubar definitivamente o capitalismo." Denís

A compañía teatral Telón Partido leva a escena esta fin de semana 'Maltrátame', unha montaxe que aborda o tema da violencia machista dun xeito diferente.

'Maltrátame' fala da violencia de xénero dun xeito distinto.
Fala da despersonalización, decadencia e pérdida de esperanzas por parte da víctima; pero fala sobre todo do poder que exerce o verdugo cara a muller, o que desemboca nunha dependencia  que fai que ésta non poida saír dese círculo destructivo.
Recoñecerse como víctima e traicionar ó compañeiro, asumir o xuízo social, sentirse responsable da agresión... fan que a protagonista da obra leve a cabo unha serie de comportamentos para evitar recoñecerse como víctima... pero cando finalmente logra facelo, o desenlace será fatal, pero quizais a única salida no seu mundo de tolemia...

Chévere reestrea na Sala Nasa a segunda parte do seu novo proxecto de creación escénica para a tempada 2010-2011: Citizen, un proxecto que trata da evolución dunha suposta empresa do sector textil que se crea en Galicia a finais dos setenta e que despois de trinta anos acaba converténdose nunha das multinacionais máis potentes do mundo.

Con este proxecto tratarase de por en práctica novos procesos de traballo e produción, combinando a aposta pola investigación teatral coa necesidade de obter uns resultados de cara ao público. O proxecto está estruturado en tres partes, en tres espectáculos autónomos que se irán estreando ao longo da tempada. Cada un deles será a continuación e consecuencia do anterior. E ao final, a suma dos tres suporá un novo espectáculo.

Unha creación Chévere.
No escenario: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés.
Dirección: Xron.
Escrita: Manuel Cortés.
Luces: Dr. Cabaleiro.
Son: Xacobo Castro.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Vídeo: Oroboro Films.
Arranxos sonoros: Xacobo Martínez Antelo.

Chévere é compañía residente na Sala Nasa, co apoio da Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC-Xunta de Galicia) e a Concellaría de Cultura do Concello de Santiago de Compostela.

Citizen é unha boa disculpa para falar, ironizar e cuestionar os efectos da globalización en relación coas nosas identidades individuais e colectivas.
Citizen inspírase no Citizen Kane de Orson Welles. Esta película conta a historia dun empresario norteamericano que chegou a ser unha das persoas máis ricas e poderosas do mundo no primeiro terzo do século XX. A obra de Chévere conta a historia dun suposto empresario galego que se convirte nunha das persoas máis ricas e poderosas do último terzo do século XX. Pero non empeza coa morte do protagonista, senón co seu nacemento.

A segunda parte sitúase dentro das paredes dun taller de confección formado exclusivamente por mulleres, para contar a historia deste fenómeno colectivo que supuxo a partir dos anos 80 a mobilización de varios milleiros de mulleres traballando anonimamente para levantar un imperio téxtil que nunca lles ofreceu máis ca o mínimo para a súa subsistencia a cambio dunha entrega total. Man de obra a baixo prezo no corazón de Occidente, autoexplotación subvencionada polas administracións públicas, perversión do cooperativismo. Unha forza de traballo de usar e tirar que deixou máis frustración, impotencia e rabia individual.

En total, Citizen suporá unhas 50 representacións ao longo de toda a tempada.
Esta montaxe poderase levar a cabo grazas ao feito de que Chévere é unha das tres compañías residentes existentes en Galicia e a única que dispon dun teatro propio. Este modelo de compañía é único en España e está apoiado conxuntamente pola Xunta de Galicia e o Concello de Santiago.

Chévere estrea na Sala Nasa a terceira e última parte do seu novo proxecto de creación escénica para a tempada 2010-2011: Citizen, un proxecto que trata da evolución dunha suposta empresa do sector textil que se crea en Galicia a finais dos setenta e que despois de trinta anos acaba converténdose nunha das multinacionais máis potentes do mundo.

Con este proxecto tratarase de por en práctica novos procesos de traballo e produción, combinando a aposta pola investigación teatral coa necesidade de obter uns resultados de cara ao público. O proxecto está estruturado en tres partes, en tres espectáculos autónomos que se irán estreando ao longo da tempada. Cada un deles será a continuación e consecuencia do anterior. E ao final, a suma dos tres suporá un novo espectáculo.

'Citizen (terceira parte)'

Unha creación Chévere, compañía residente na Sala NASA.

En escena: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés, Iván Marcos.
Dramaturxia e dirección: Xron.
Escrita: MCortés.
Dirección técnica: Xacobo Castro.
Iluminación: Dr. Cabaleiro.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Arranxos sonoros: Xacobe Martínez Antelo.
Deseño gráfico: Fausto Isorna.

"Xa non hai que esperar a revolución, a apocalipse nuclear ou un movemento social. Seguir esperando é unha tolería. A catástrofe non é o que vén, senón o que temos. Nada parece menos probable ca unha insurrección, pero nada resulta máis necesario. E pode ocorrer que entre todos decidamos derrubar definitivamente o capitalismo." Denís

Chévere estrea na Sala Nasa a terceira e última parte do seu novo proxecto de creación escénica para a tempada 2010-2011: Citizen, un proxecto que trata da evolución dunha suposta empresa do sector textil que se crea en Galicia a finais dos setenta e que despois de trinta anos acaba converténdose nunha das multinacionais máis potentes do mundo.

Con este proxecto tratarase de por en práctica novos procesos de traballo e produción, combinando a aposta pola investigación teatral coa necesidade de obter uns resultados de cara ao público. O proxecto está estruturado en tres partes, en tres espectáculos autónomos que se irán estreando ao longo da tempada. Cada un deles será a continuación e consecuencia do anterior. E ao final, a suma dos tres suporá un novo espectáculo.

'Citizen (terceira parte)'

Unha creación Chévere, compañía residente na Sala NASA.

En escena: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés, Iván Marcos.
Dramaturxia e dirección: Xron.
Escrita: MCortés.
Dirección técnica: Xacobo Castro.
Iluminación: Dr. Cabaleiro.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Arranxos sonoros: Xacobe Martínez Antelo.
Deseño gráfico: Fausto Isorna.

"Xa non hai que esperar a revolución, a apocalipse nuclear ou un movemento social. Seguir esperando é unha tolería. A catástrofe non é o que vén, senón o que temos. Nada parece menos probable ca unha insurrección, pero nada resulta máis necesario. E pode ocorrer que entre todos decidamos derrubar definitivamente o capitalismo." Denís

Hámster é un proxecto que nace nos III Encontros en Magalia (2008) organizados pola Red de Teatros Alternativos para poñer en contacto a creadores de distintas procedencias xeográficas e artísticas. O texto de Santiago Cortegoso foi unha das once propostas seleccionadas, sendo unha das que tiveron unha mellor acollida por parte dos participantes naquel Encontro. Así que a aventura puido continuar ata se convertir nun espectáculo.

Reparto: Marián Bañobre, Juanjo Otero.
Autor: Santiago Cortegoso.
Dirección: Fernando Soto.
Movimento Escénico: Laia Oliveras.
Espazo Escénico: Raúl Baena, Fernando Soto, José Veses.
Iluminación: Raúl Baena.
Vestiario: Araitz Gandiaga.
Imaxe Gráfica: Estefan Lorén.
Prensa e Comunicación: Mélanie Pindado.
Produción Executiva: Natalia Ortega, Juanjo Otero.

Hámster é un proxecto que nace nos III Encontros en Magalia (2008), organizados pola Red de Teatros Alternativos co fin de poñer en contacto a creadores escénicos procedentes de distintas comunidades autónomas e ámbitos artísticos. O texto de Santiago Cortegoso foi seleccionado naquela edición, xunto a outras once propostas textuais e non textuais, para ser traballado e presentado ao rematar os Encontros. O entendemento acadado polo equipo participante e a boa acollida por parte dos asistentes aos Encontros fixeron que aquela aventura continuase ata convertila nun espectáculo producido pola Sala triángulo de Madrid.
Desde a metáfora de que vivimos como animais engaliolados, os dous personaxes (o macho e a femia) falan de temas universais e suxiren cousas sobre a condición humana. Pero non o fan baixo a forma dunha análise intelectual ou dunha observación crítica da realidade social, senón a través da plasmación automática de impulsos interiores. Boa parte do texto consiste nunha especie de vomitona, de forma de palabras, de raiba acumulada, de pulos emocionais que non pasan o filtro dunha reflexión racional.
O Hámster (en alemán almacenar) é un mamífero roedor orixinario de Asia Menor e do Cáucaso pertencente á subfamilia dos múridos, con nome científico Mesocricetusauratus. Aínda que o seu número ten descendido drasticamente no seu hábita natural, a súa cria en cautividade extendeuse por ser unha especie moi estimada como animal de laboratorio e como mascota. Atura con facilidade a vida en cautividade e chega a desenvolver certo afecto polo seu criador, a quen pode identificar e obedecer. Cómpre que o hámster estea ben atendido. Se falta espazo ou comida, a femia considera que non poderá sacar adiante a todas as súas crias, matándoas e devorando ás máis febles para que as máis fortes podan sobrevivir.

Chévere remata o seu proxecto máis ambicioso e innovador con esta entrega íntegra e completa das tres partes que compoñen a saga Citizen. Un espectáculo que é a suma das tres obras estreadas durante a tempada, e que nos ofrece a posibilidade de mergullarnos dun tirón na historia de A.O. e Sara. Un novo formato teatral para a carteleira galega. Un reto e unha oportunidade para o público. Un luxo para nós. Tres horas de teatro feito a pé da realidade para gozar en compañía.

CITIZEN (VERSIÓN COMPLETA)

En escena: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés, Miguel de Lira, Mónica García, Arantza Villar, Nekane Fernández, Iván Marcos.
Dramaturxia, dirección: Xron.
Escrita: Manuel Cortés.
Movemento escénico: Rut Balbís.
Iluminación: Dr. Cabaleiro.
Son/proxeccións: Xacobo Castro.
Espazo sonoro: Xacobe Martínez Antelo.
Vídeos: Quadra Producións, Oroboro Filmes.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Deseño gráfico: Fausto Isorna.
Actores do Breaking News From Galicia: Monty Castiñeiras, Iria Pinheiro.
Unha creación Chévere!, compañía residente na Sala Nasa. Co apoio de AGADIC, Concellaría de Cultura do Concello de Santiago de Compostela.

O 27 de Marzo celébrase o Día Mundial do Teatro. Ese día é o escollido por Chévere para rematar este proxecto de I+D+i escénica levado a cabo durante oito meses. Citizen é o resultado dun traballo de laboratorio teatral, no que se incorporaron linguaxes e técnicas diversas. É un traballo feito sobre a marcha, alimentándose da nosa realidade diaria e tamén dos impulsos e respostas do público. Unha obra que se pregunta onde empeza a realidade e onde remata a ficción. Unha peza que tende novas pontes para a comunicación teatral entre o escenario e a audiencia.
A posta en escena da versión íntegra de Citizen farase en tres actos con dous intermedios, e terá unha duración de case catro horas en total. Durante a función ofrecerase ao público un lanche.

Primeiro acto. Maiorías silenciosas. A realidade da historia fronte a invención da realidade. Transición ou Transacción. A Coruña, 1975. Franco morreu hai unha semana. Sara, unha estudiante comprometida no movemento anti-franquista, fuxe dos grises e entra nunha tenda que está sendo reformada para a súa apertura ao público. Alí atópase co seu dono, A.O., un empresario disposto a conquistar un imperio. Duración: 75 minutos.

Segundo acto. Made in Galiza. As capas máis ocultas da historia a flor de pel. Durante os anos 80 e 90 xurdiron centos de talleres de confección que deron traballo a milleiros de mulleres do rural, convertíndose nun sector estratéxico para o crecimento dunhas poucas empresas que se lanzaron ao mercado internacional. Un exercicio de sobre explotación de man de obra barata que logo se trasladaría a países subdesenvolvidos. Sara trata de saír da marxinalidade laboral e económica poñendo en marcha un taller de confección con outras veciñas do seu pobo. Será un soño breve e dramático. Duración: 65 minutos.

Terceiro acto. Wii economía. O século XXI empeza coa crise máis profunda do capitalismo. A especulación sen control, o ánimo de lucro infinito, a globalización sen límites levan ao colapso ás principais economías coñecidas. Neste contexto, A.O. ve como o seu imperio multinacional está a piques de desaparecer. E descubre que un dos responsables do desastre pode ser o seu propio fillo. Duración: 55 minutos.

Chévere remata o seu proxecto máis ambicioso e innovador con esta entrega íntegra e completa das tres partes que compoñen a saga Citizen. Un espectáculo que é a suma das tres obras estreadas durante a tempada, e que nos ofrece a posibilidade de mergullarnos dun tirón na historia de A.O. e Sara. Un novo formato teatral para a carteleira galega. Un reto e unha oportunidade para o público. Un luxo para nós. Tres horas de teatro feito a pé da realidade para gozar en compañía.

CITIZEN (VERSIÓN COMPLETA)

En escena: Patricia de Lorenzo, Manuel Cortés, Miguel de Lira, Mónica García, Arantza Villar, Nekane Fernández, Iván Marcos.
Dramaturxia, dirección: Xron.
Escrita: Manuel Cortés.
Movemento escénico: Rut Balbís.
Iluminación: Dr. Cabaleiro.
Son/proxeccións: Xacobo Castro.
Espazo sonoro: Xacobe Martínez Antelo.
Vídeos: Quadra Producións, Oroboro Filmes.
Produción: Juancho Gianzo.
Comunicación: Xana García.
Deseño gráfico: Fausto Isorna.
Actores do Breaking News From Galicia: Monty Castiñeiras, Iria Pinheiro.
Unha creación Chévere!, compañía residente na Sala Nasa. Co apoio de AGADIC, Concellaría de Cultura do Concello de Santiago de Compostela.

O 27 de Marzo celébrase o Día Mundial do Teatro. Ese día é o escollido por Chévere para rematar este proxecto de I+D+i escénica levado a cabo durante oitro meses. Citizen é o resultado dun traballo de laboratorio teatral, no que se incorporaron linguaxes e técnicas diversas. É un traballo feito sobre a marcha, alimentándose da nosa realidade diaria e tamén dos impulsos e respostas do público. Unha obra que se pregunta onde empeza a realidade e onde remata a ficción. Unha peza que tende novas pontes para a comunicación teatral entre o escenario e a audiencia.
A posta en escena da versión íntegra de Citizen farase en tres actos con dous intermedios, e terá unha duración de case catro horas en total. Durante a función ofrecerase ao público un lanche.

Primeiro acto. Maiorías silenciosas. A realidade da historia fronte a invención da realidade. Transición ou Transacción. A Coruña, 1975. Franco morreu hai unha semana. Sara, unha estudiante comprometida no movemento anti-franquista, fuxe dos grises e entra nunha tenda que está sendo reformada para a súa apertura ao público. Alí atópase co seu dono, A.O., un empresario disposto a conquistar un imperio. Duración: 75 minutos.

Segundo acto. Made in Galiza. As capas máis ocultas da historia a flor de pel. Durante os anos 80 e 90 xurdiron centos de talleres de confección que deron traballo a milleiros de mulleres do rural, convertíndose nun sector estratétixico para o crecimento dunhas poucas empresas que se lanzaron ao mercado internacional. Un exercicio de sobre explotación de man de obra barata que logo se trasladaría a países subdesenvolvidos. Sara trata de saír da marxinalidade laboral e económica poñendo en marcha un taller de confección con outras veciñas do seu pobo. Será un soño breve e dramático. Duración: 65 minutos.

Terceiro acto. Wii economía. O século XXI empeza coa crise máis profunda do capitalismo. A especulación sen control, o ánimo de lucro infinito, a globalización sen límites levan ao colapso ás principais economías coñecidas. Neste contexto, A.O. ve como o seu imperio multinacional está a piques de desaparecer. E descubre que un dos responsables do desastre pode ser o seu propio fillo. Duración: 55 minutos.

O Salón Teatro acolle durante dúas noites a representación desta peza de teatro contemporáneo que mestura comedia de xénero, farsa de costumes, melodrama, cabaret e sátira social.

Autoría: Copi
Dirección: Zé Paredes
Elenco: Mundo Villalustre
Deseño de iluminación: Antóm Ferreiro
Deseño plástico, vestiario e maquillaxe: Mónica Camaño - Teatro Un
Produción, deseño gráfico e fotografía: Manu Lago - La Tía Mardalina
Auxiliar de produción: Cristina Balboa - La Tía Mardalina
Vídeo: La Tía Mardalina
Xastra: Manola Camaño - Teatro Un
Marioneta: Alexandre Oaz - Teatro Un
Produce: Mundo Villalustre
Coproducen: Teatro Nu e La Tía Mardalina
Colaboran: Teatro do Noroeste e Auditorio de Cangas

Este texto contén unha chamada de Australia, dúas violacións (seguidas), unha anestesia por cloroformo (sen violación), un editor en quebra, unha escritora exmodelo, unha xitana voyeurista, un detective en busca dun filme que protagonizar, un galgo afgán con incontinencia urinaria, un psicanalista con incontinencia verbal, unha nai alcohólica con debilidade polos negros e polas obras de caridade, unha morte seguida de resurrección e... ratas, moitas ratas en desbandada do Instituto Pasteur.
Todo isto acontece dentro do universo prodixioso de L., un home que é muller e que no día do seu cincuenta aniversario recibe un estraño regalo: un frigorífico.
Le Frigo, retrato dun templo saturado de imaxes e soidade, é unha das máis fascinantes propostas de interpretación do teatro contemporáneo. É un texto cáustico e intemporal no que todos os xéneros sexuais e todos os estilos teatrais se suceden promiscuamente de forma vertixinosa e sorprendente: da comedia de xénero á farsa de costumes, do melodrama ao cabaré, da traxicomedia á sátira social.

A compañía Teatro do Lume ofrece esta fin de semana a representación de 'A que non podes dicir cocacola?', unha peza de teatro contemporáneo na que unha muller, representada por varios personaxes, busca a tan nomeada felicidade, dende moi diversos puntos de vista e en variadas situacións, no medio dun humor acedo e irónico mesturado con momentos intimistas.

A Sala Santart presenta durante esta fin de semana a representación de 'Caperucita sola', o primeiro espectáculo de Teatro Aparte, compañía de nova creación.

Título: CAPERUCITA SOLA
Clasificación: Teatro / Drama
Duración: 50 min
Público: Adultos

FICHA ARTÍSTICA
Autor: Lorena Neira
Dirección: Lorena Neira
Escenografía: Lorena Neira
Deseño son: Lorena Neira
Deseño iluminación: Raquel Pintos
Vestiario: Lorena Neira
Música: Lorena Neira
Espectáculo en lingua galega: Si

SINOPSE
Todo conto ten un lobo ao que culpar...
Pero cando Caperucita deixa a personaxe nace unha persoa e as verdades máis cedo ou máis tarde saen á luz...
A vida real e como nos contos, con verdades non sempre felices; chea de misterio e intriga... Ao fin un drama cómico!

A Zona "C" acolle durante dúas xornadas a mostra pública do traballo realizado no obradoiro de creación escénica 'O texto como Pre-Texto'.

En palabras de Carlos Álvarez-Ossorio, que impartiu o obradoiro, "Non se amosará un resultado pechado, senón un traballo en proceso. Nel, os espectadores poderán ver a tres actrices (Olga Abad, Marga Alborés e Tero Rodríguez) enfrontándose a textos que falan sobre a memoria e a identidade, nunha busca por descubrir quen son realmente."

A mostra, que terá unha duración breve de aproximadamente media hora, pecharase cun debate aberto aos asistentes sobre o proceso que se seguiu durante o obradoiro. A entrada será de balde ata completar aforo.

A compañía Alfredo Padilla presenta este traballo de investigación e laboratorio teatral sobre o lendario texto de William Shakespeare.

'Hamlet'

Dirección: Jorge Rey
Tradución ao galego: Alfredo Conde
Música: Alejandro Casquero
Axudante de direción: Josito Porto
Produción: Fran Sanz
Adestrador para voz inglesa: Raúl Villares
Elenco: Alfredo Padilla

Interpretada por Alfredo Padilla, na montaxe o único limite e marco fixo é o propio texto do autor, onde o actor investiga e explora as posibilidades desestruturando a orde orixinal da fábula; así, a obra comeza polo final no momento en que Hamlet lle pide ao seu amigo Horatio que conte a súa historia. O actor que interpreta a Horatio convértese en Hamlet e representa a súa historia.

Trátase dunha proposta escénica e de investigación permanente, un work in progress sobre o texto, a historia e as súas posibilidades.

Alfredo Padilla, actor especializado en teatro shakesperiano pola Royal Academy of Dramatic Art (RADA) de Londres, comezou a súa traxectoria interpretativa na súa Arxentina natal, con varios grupos de teatro independente e dentro da compañía La Comedia da provincia de Bos Aires.

Instalado en España desde hai catro anos, traballou na produción da Sala Yago A natureza do animal e, a seguir, coa compañía Cámara Negra en En la soledad de los campos de algodón de Bernard-Marie Koltès, baixo a dirección de Carlos Álvarez Ossorio. Coa compañía A Internacional Teatro estreou durante 2007 e 2008 as montaxes Perón-Perón e Frida, baixo a dirección de Jorge Rey.
Ademais, en 2009 representou en Londres e baixo as ordes de John Adams, director de escena da Royal Academy of Dramatic Art desde hai trinta anos, The Fall of Anthony, unha versión de textos de Skakespeare a partir de Xulio César e Antonio e Cleopatra na que interpretou os papeis de Xulio César e Marco Antonio.

Durante a súa estadía no Reino Unido para realizar o seu posgrao sobre o teatro de Shakespeare, Padilla estudou con Nona Shepphard, John Adams, Hugh Fraser (monólogos), Nick Hutchison (monólogos e escenas de multitudes en Shakespeare), Katya Benjamin e Alexander Technique (movemento e Physical Performance), Andrew Charity (canto shakesperiano), Greg De Polnay (linguaxe e estilo), Tim Hardy, Michael Gieleta (a personaxe dentro do texto), Alison Skilbeck (sonetos shakesperianos), Brigid Panet, Darren Royston (danza de época), Brett Yount (loita escénica), Adrienne Thomas (técnica vocal), Jessica Turner (sonetos) e Andrew Visnevski. Cada un destes docentes teñen unha forte vinculación ao mundo de William Shakespeare no Reino Unido, ben desde a BBC, a Royal Shakespeare Company, o Old Vic Theatre, o Young Vic Theatre ou o mesmo Globe Theatre.

A compañía Teatro do Lume ofrece esta fin de semana a representación de 'A que non podes dicir cocacola?', unha peza de teatro contemporáneo na que unha muller, representada por varios personaxes, busca a tan nomeada felicidade, dende moi diversos puntos de vista e en variadas situacións, no medio dun humor acedo e irónico mesturado con momentos intimistas.

O xénero de cabaré ocupará o Salón Teatro os primeiros días de xuño con 'Área de descanso', a nova proposta escénica de Gayo Pinheiro, dúo formado por Clara Gayo e Iria Pinheiro.

Gayo Pinheiro é o dúo formado por Clara Gayo e Iria Pinheiro que veñen de “asociarse” recentemente para ofrecer unha proposta escénica: “Área de descanso”. Un espectáculo inspirado no código do xénero cabaret, onde dúas mulleres narran as súas peripecias dende que deciden dar un xiro á súa vida e percorrer o mundo á marxe de crises e conflitos internacionais. Cunha linguaxe sinxela e mesmo achegada ó absurdo, analizan a actualidade e os problemas dun sistema económico e social esencialmente dominado por homes no que non atopan o seu lugar. A idea da viaxe/viraxe que acometen vencidas e cansas da inflexibilidade do seu entorno, é o punto de partida en contraposición á inmovilidade que tradicionalmente se asocia ou identifica coas mulleres, na eterna espera dun factor externo (normalmente masculino) que chegue a mudar a súa situación. En “Area de descanso” estas mulleres falan, opinan, critican e analizan todo con acidez e ironía e toman postura ante o que acontece sempre dende a súa propia natureza e razón de ser, parodiando por momentos os roles masculinos típicos, pero sen deixar que estes acaben sendo os protagonistas pasivos.

Por outra banda, ademáis de ofrecer unha visión feminina acerca dos conflitos emocionais, laborais e sociais, “Area de descanso” pretende orientar os códigos tradicionalmente empregados no cabaret a un discurso onde se presenta a mulleres activas, con opinión, e onde o rol feminino, o seu corpo e o seu pensamento son expostos sen caer nos roles que tradicionalmente caracterizan este tipo de espectáculos, onde a muller convértese nun “obxecto” de contemplación básicamente onanista orientado a un público fundamentalmente masculino. Do cabaret se rescatan a visión crítica e ácida do mundo e a política, o diálogo directo co público, a vivencia dunha sexualidade aberta que trata de liberarse das estruturas heterosexuais imperantes e, sobre todo, fala da amizade e a complicidade entre mulleres.

Zakarías o'Facas presenta o seu espectáculo de contacontos e monólogos para adultos na Sala Santart.

Duración: 70 minutos
Idioma:  Galego
Máis información e reserva de entradas: 630 839 632

No espazo común, tres mulleres e tres discursos. Corpo e texto para unha reflexión sobre o Ben e o Mal, sobre a inocencia e os verdadeiros culpables, sobre destinos escritos nos rexistros da beneficiencia, sobre a entelequia da igualdade social. Sobre mulleres no derradeiro escalafón da supervivencia.

'Queda terminantemente prohibido sufrir nas paredes' non é unha proposta teatral no sentido estrito, xa que non pretende recrear unha ficción nin a interpretación actoral se orienta á exposición dunha trama ou á descrición duns personaxes, así que neste sentido  a proposta podería achegarse máis a “performance”, polo que ten de inmediata e adaptable. A liña de investigación seguida neste proxecto comezou coa idea de achegármonos ó mundo das prisións. O punto de partida actoral foi traballar sobre as sensacións tanto corporais como emocionais da vivencia do encerro en si, pero ao longo do proceso e a medida que o texto ía construíndose, a prisión tomou corpo metafórico e ampliouse para aludir tamén a todas as outras prisións, cotiás e normalizadas, que padece o ser humano.

Malia o seu carácter performativo, algunhas escenas  formúlanse dende unha estrutura dramática máis convencional, evocando situacións concretas dun réxime carcerario, mentras que noutras, ese mesmo discurso contextualízase a calquera outro espazo mais cotiá. Trátase máis ben do intento de "recreación" dunha atmosfera co fin de xerar no público a vivencia, mesmo física, da sensación de encerro. En todo caso, un momento detido para a reflexión, para traer ao presente a evidencia dunha de tantas realidades que agochamos no fluír continuo do noso apacibre día a día.

A escena baleira, sen elementos que axuden nesta contextualización, intenta aludir constantemente á realidade física dunha cadea, pero sen tratar de reproducila explicitamente, para que sexa precisamente a ausencia de pistas espaciais as que provoquen un sentimento de identificación do público co que está a acontecer na escena. Con este obxectivo, o contacto, a proximidade física coas actrices, é esencial, xa que favorece unha interlocución directa.

O baleiro, xunto coa sensación do tempo que pasa, que transcorre inexorablemente cara ningunha parte, debuxan o  feble trazo dun futuro inexistente, sen soños e sen obxectivos.


FICHA

EN ESCENA: Rula Blanco, Rocío González, Clara Gayo
TEXTOS: Clara Gayo
DIRECCIÓN: Colectiva

A compañía teatral Teatro Ensalle presenta 'Miniaturas', unha obra escrita e dirixida por Pedro Fresneda baseada na conxunción de texto e movemento.

Dirección e dramaturxia: Pedro Fresneda
Creación coreográfica: Raquel Hernández, Artús Rei, Jorge Rúa
Interpretes: Raquel Hernández, Artús Rei, Jorge Rúa
Iluminación: Pedro Fresneda
Espacio escénico: Teatro Ensalle
Producción: Teatro Ensalle

A arte de camiñar como unha raíña entre unha auténtica choiva de ostias, sen disimular, aferrándose ao pequeno, ao verdadeiro, ao íntimo. A memoria do necesario, do que verdadeiramente un necesita, sen tendencias nin modas nin anuncios. O máis grande, o verdadeiramente importante para cada un, non está fóra nin ten que ver coas grandes cifras.

Miniaturas é a decimocuarta produción de Teatro Ensalle e a oitava con texto de Pedro Fresneda. Como en todos os traballos de Teatro Ensalle o texto é só una das liñas que marcan a dramaturxia da peza. Xunto co texto, en paralelo a leste, desenvólvese unha dramaturxia do movemento (a pesar da formación dos integrantes da compañía seguimos negándonos a chamala danza) Este movemento é unha parte fundamental do que se conta e seguramente una da característica máis claras da Cía. Teatro Ensalle. Para o desenvolvemento da dramaturxia corporal traballamos a improvisación. Neste sentido é moi vantaxoso o feito de traballar cunha sala de ensaio dotada de iluminación, son e proxección de vídeo: o escenario de teatro Ensalle.

No caso de Miniaturas a proposta baséase na investigación e o desenvolvemento desta linguaxe, da conxunción do texto e do movemento, situando así a “liña lóxica” do discurso narrativo en mans do espectador. Esta recolocación permítenos mostrar no canto de contar, co que o espectador ten efectivamente a sensación de presenciar algo “real”, algo que está a pasar nese momento e que non se repetirá. Poñendo un exemplo, no momento en que na rúa se desencadena unha pelexa, un, como “espectador” crea unha dramaturxia do momento, selecciona os “protagonistas” e en función do movemento destes, da súa xestualidade e do seu texto, crea unha historia na súa cabeza, uns porqués e unha toma de posición sobre o acontecido. Despois, cando conta a pelexa que presenciou na rúa, a narración é perfectamente coherente e lineal, coas “personaxes” ben definidas.

Parece claro que nestes momentos o publico deixou de ser unha masa de espectadores pasivos para pasar a ser espectadores activos e selectivos. As novas tecnoloxías xeran nas persoas unha sensación de falsa selección. Fronte á televisión unha persoa fai zapping e cre ter o control do que ve; en internet selecciónase a información entre cento de miles de páxinas web, xerando así unha sensación de falsa información, xa que un ve o que quere ver e desfaise da información que non lle resulta próxima ou apetecible. Trátase dun público máis participativo e activo, que necesita construír a realidade que lle rodea: ser “actor” e espectador ao mesmo tempo. Pois ben, o traballo que se está desenvolvendo en teatro Ensalle nas últimas producións camiña neste sentido, traballando co público, non fronte ao público, e propóndolle dramaturxias fragmentadas que permitan a cada espectador realizar o seu parte do traballo.

O Colectivo As Churras, representa na Zona C ata o 28 de outubro 'A Triloxía. Clitemnestra-Electra-As Furias', nunha serie de funcións que se enmarcan no ciclo 'Teatro & Danza'.

O colectivo As Churras presenta unha proposta de pequeno formato onde se ofrece unha experiencia intimista, de contacto e de intercambio entre o público e as artistas, e onde se mestura a videocreación e a performance. A peza busca compartir a súa propia visión destes tres personaxes da Orestíada de Esquilo.

As Churras. Tres mulleres. 3 nomes. Clitemnestra. Electra. As furias. Tres pezas. Unha historia. Clitemnestra camiña polo espazo. Electra é un vídeo. As furias rinchan. Tres momentos distintos. Tres personaxes unidos nunha grande historia. A Orestíada. No espazo hai un piano. Unha batería. Unha navalla. Pedras. Viño. Lume. Escuridade. Imaxes nas paredes. Clitemnestra espera. No río. No mar. No campo. Na illa. 4 pantallas coa súa imaxe. Electra toca a batería mentres a súa infancia corre pola parede. Moita cor. Case queimada. As Furias fan unha chamada á terra. Trotan. Lume. As galiñas poñen ovos. E tamén comen millo. Flocos de millo. Despois das performances, millo para todos!! A comer. A falar. A intercambiar historias. Xuntos.

O Auditorio Novacaixagalicia acolle esta tarde unha nova representación teatral. Nesta ocasión, o público poderá gozar da posta en escena de 'Nuestro hermano', de Alejandro Melero, con Cecilia Freire, Javier Ruíz e Raquel Pérez.

Entrada libre ata completar aforamento

+info aquí

A Sala Nasa organiza unha nova entrega do seu ciclo musical 'Sesións vibracionais', un espazo para os amantes da música improvisada que nesta ocasión terá como protagonista a Julián Elvira, figura de referencia na música contemporánea e de vangarda, coñecedor exhaustivo da frauta e creador da Frauta Prónomo.

"Hai tamén unha estatua de Prónomo, un home pequeno que tocaba a frauta cautivando á maioría. Ata ese momento os frautistas tiñan tres clases de frautas e cunhas tocaban ao modo dorio, pero as frautas para a música frixia eran diferentes e o modo chamado lidio tocábase con frautas doutro tipo. Prónomo foi o primeiro que ideou unha frauta axeitada para todo tipo de música e o primero que interpretou cantos tan diferentes coa mesma frauta".
Pausanias. Xeografía de Grecia. Libro IX. Beocia

Creador da Frauta Prónomo, Julián Elvira converteuse no nome de referencia en canto á música contemporánea e de vangarda respecto á frauta. A música de investigación do seu primeiro traballo, 'Expiral' (1998), defíneo como coñecedor exhaustivo da frauta e das novas tendencias e correntes e sitúao á vangarda como creador e intérprete.

A Orquestra de Música Espontánea de Galicia (O.M.E.GA.) ofrece esta noite un concerto de Nadal no que intervirán os vinte músicos galegos especialistas na difícil arte da música improvisada baixo conducción xestual.

A Orquestra de Música Espontánea de Galicia (O.M.E.GA.) naceu dentro da programación regular de 'Sesións Vibracionais' do TPS, Centro de Novas Tecnoloxías do Pico Sacro, en marzo do 2007 na Sala NASA de Compostela. Trátase dun proxecto colectivo de vinte músicos galegos de moi diversa procedencia reunidos para traballar regularmente no eido da música improvisada baixo conducción xestual. O director/a emite unha linguaxe de sinais prefixada que os músicos deben interpretar en tempo real nunha retroalimentación constante sustentada na atención mutua, nos procesos individuais de toma de decisións, na incertidume do instante e sobre todo, na capacidade para viaxar e sorprenderse coa variada riqueza tímbrica, sonora e dinámica dun conxunto que se comporta como unha entidade orgánica.

A Orquestra O.M.E.G.A. está formada por Elena Vázquez Ledo (violín), Xacobe Lamas (violín), Pablo Pérez (contrabaixo), Ariel Ninas (zanfona), Andrés Castro (sitar), David Santos (baixo eléctrico), Pablo Rega (guitarra eléctrica, dirección), MIG (guitarra eléctrica), Xavi Souto (guitarra eléctrica), Quique Otero (teclados), Madammecell (piano), Fernando Abreu (clarinete, clarinete baixo), Pablo Sax (saxo soprano, saxo tenor, saxo alto), Chefa Alonso (saxo soprano, dirección), Xesús Valle (computadora), María Move (voz), POP (voz, obxectos sonoros), Carlos Castro (vibráfono, percusión), L.A.R. Legido (batería) e Patxi Valera (batería paraugas).

Sesión de música rock a cargo de L'Uomo dei Gomma, formación composta por membros dos grupos The Homens, Lorchas e Samesugas.

O Bar Tolo acolle esta noite unha sesión de música punk feita en Galicia a cargo do grupo lalinense Skarmento.

Voces de Galicia, Brasil e Portugal celebran o San Valentín cantándolle ao corazón: Isabel Leal, Uxia, Najla Shami, Sérgio Tannus, Inês Salselas, Magín Blanco, Fred Martins, Serginho Sales...

Abonda un piano e unha voz para comezar esta viaxe pola bossa-nova e o jazz. O pianista português Marco Pombinho e a cantante angolana Aline Frazão recíbennos a bordo dun barco rumbo a terras do sur con "Canções para Luiza": unha homenaxe a Tom Jobim, Chico Buarque, Djavan, João Gilberto e outros xigantes da música brasileira.

O ciclo ‘Sesións Vibracionais’ inclúe esta noite unha sesión de música mprovisada e mestura de ritmos con Petazetas, un sexteto de compoñentes da orquestra OMEGA. Trompy: trompeta, efectos. Pablo Sax: saxo soprano. Enrique Otero: fender rodhes. Madammecell: teclado. Pablo Pérez: contrabaixo ou baixo eléctrico. Carlos Castro: percusión. Patxi Valera: batería A estas alturas, pensando xa no bo tempo, lembrámonos do 70, do Festival da Illa de Wight. Miles Davis actuaba nun macro-evento inzado de rockeiros, mesturando na súa formación básica de ventos e batería instrumentos como a percusión, o teclado e o baixo eléctrico. Aí comezou a derivar o jazz cara ao funky chill-out, as burbullas ambientais ou o free-jazz, dentro dun ambiente de cambio propicio para atopar novas formas e sonoridades. Dado que unha parte dos músicos da O.m.e.ga. manexan estas referencias musicais xeneracionais e gozan aportándoas á súa linguaxe persoal á hora de improvisar, algúns deles decidiron facer unha homenaxe pública a esa forma de facer as cousas. Embárcanse nun novo proceso lúdico de procura, inician outra enriquecedora viaxe a ningures, porque os impulsos primarios condúcennos á necesidade de formar tribu e encontramos pracer en establecer unhas regras de xogo básicas para botar unha pachanga en condicións. Un motivo de reunión, en tempos de crise, como un solteiros contra casados de toda a vida. Petazeta. Enerxía de viaxe, ritmos intensos, latexos do corazón, sabores antigos. Funk e Drum’n’bass. Waltz lento e onírico. Soleá por bulerías. Africa. Habaneras ou boleros. Deconstruír e construír. China. Tambores. Metais. Acción.

Xoán Curiel, acompañado por Álvaro Trillo, Carlos Freire, Xavier Olite e Sergio Tannus, darán un concerto de fin de xira do seu disco 'Nai' cuxo beneficio será integro para Implicadas polo Desenvolvemento, para a campaña '1de200 contra o infanticidio feminino en Salem (India)'. Haberá tamén unha mesa de venda de produtos de Implicadas destinada a financiar os proxectos desta organización.

Implicadas polo desenvolvemento é unha ONG galega que leva dez anos traballando e busca cambiar as estruturas de explotación entre o Norte e o Sur e entre homes e mulleres.

A Nasa contará esta noite con dous dos grupos de Metal máis destacados de Galicia: Kertuler e Deseqilibrio Mental, que virá presentar o seu primeiro traballo 'Con Q sin U', doce pezas gravadas nos estudios Pousada Son. Ademais, no descanso do concerto contaremos cun desfile de moda a cargo da firma de streetwear nacida en Santiago Don't Pray For Me.

Bourando e tocando dende 2002, Deseqilibrio Mental edita o seu primeiro traballo, 'Con Q sin U' (Lobicán Records), doce pezas gravadas nos estudios Pousada Son. O grupo parte do rock/ metal para tratar nos seus temas diversas cousas que acontecen a miúdo na sociedade actual, realizando unha protesta e intentando chegar á xente coa súa música.

O seu traballo viuse recompensado ao longo destes anos tocando en festivais como o V Verea Rock, XIII Música na Noite ou resultando gañadores do 3º Certame Música Xove 2010. Actualmente Deseqilibrio están presentando en directo o seu novo traballo "Con Q sin U" ó longo de todo o territorio galego.

Kertuler comezou a súa andaina a partir das ilusión de cinco rapaces. Benky, o batería do grupo,  foi o seu artífice. El coñeceu a Melero e a Marcos, baixista e guitarrista respectivamente, nun concerto dun grupo local; este achegamento entre eles lévalles a falar sobre os seus coñecementos musicais e as súas pretensións, e comezan a tocar simplemente por divertirse. Meses máis tarde decátanse de que lles gustaría facer algo máis serio e incorporan a Julio, que se convertiría en cantante do grupo. Así comezan a facer letras sobre a solidariedade co resto do mundo, o racismo, as inxustizas, a morte....

En setembro do ano 2000 fan o seu primeiro concerto, e partir desa data o grupo comeza a tocar por pubs, discotecas e salas de concertos. Meses máis tarde o grupo decátase de que precisa definir algo máis o seu estilo e contrata a outro guitarrista, Juanito. A partir dese momento o grupo queda completo e Kertuler experimenta un cambio radical, xa que pasa de facer rock duro ao metal que fai hoxe en día.

O seu primeiro traballo discográfico é un mini CD chamado El Despertar, que se publica en decembro de 2002, ao que lle seguirá Demo (2004).

No descanso do concerto, contaremos cun desfile de modelos de Don't Pray For Me, a marca de street wear nacida en Santiago.

Na Sala Santart inauguramos as noites de música cunha banda moi especial que apenas necesita presentación: Miki Nervio & The Bluesmakers. O noso concerto 'Santart Night Blues' conta cunha atmosfera moi especial: os músicos decidiron realizar o concerto (permitídenos a expresión - un tanto roqueira - ) "a pelo", ou sexa... con moi pouca amplificación... para integrarse no espírito familiar e cameral da nosa sala.

Un concerto desta natureza non se goza todos os días. A versatilidade deste gran grupo de blues fará que gocemos todos dun concerto que perdurará na memoria dos 30 privilexiados.

Miki Nervio & The Bluesmakers é unha banda lendaria dentro do panorama musical galego dende o ano 92, que se gañou a pulso o cariño, o respecto e a admiración do público.
Despois de 18 anos de andaina, o grupo ten ás súas costas centos de actuacións (entre elas o 1er Festival de Blues das Illas Açores ou o 8º Matosinhos em Jazz onde compartiron cartel con Toots Thielemans, Larry Coryell, John Abercrombie, Rufus Reid, Shemekia Copeland...), varias aparicións en directo en radio e televisión, a participación en diversas actividades audiovisuais, e catro CDs gravados, o último deles distribuído pola discográfica 'Pai Música'.

O estilo inicial do grupo enmarcouse dentro do Blues eléctrico, pero ao longo destes anos evolucionou cara ao son acústico da música negra de principios do século pasado.

Esta viaxe, buscando as orixes do Blues, permitiulles recuperar a tradición das "street bands" ou bandas na rúa, utilizando instrumentos pouco usuais e sorprendentes como a táboa de lavar, a guitarra de aceiro, as culleres, o banxo, o contrabaixo, a guitarra de doce cordas, a mandolina ou o kazoo.

O grupo actualmente dispón dun amplo repertorio composto por temas propios e versións, e a súa versatilidade permítelle actuar en calquera lugar, en plena rúa ou en todo tipo de local, teatro, grande escenario ou convención cun espectáculo diferente, alegre, ás veces divertido e ás veces potente. En calquera caso os anos de experiencia fan de cada actuación un momento inesquecible no que se repasa a historia do Blues.

Na Sala Santart inauguramos as noites de música cunha banda moi especial que apenas necesita presentación: Miki Nervio & The Bluesmakers. O noso concerto 'Santart Night Blues' conta cunha atmosfera moi especial: os músicos decidiron realizar o concerto (permitídenos a expresión - un tanto roqueira - ) "a pelo", ou sexa... con moi pouca amplificación... para integrarse no espírito familiar e cameral da nosa sala.

Un concerto desta natureza non se goza todos os días. A versatilidade deste gran grupo de blues fará que gocemos todos dun concerto que perdurará na memoria dos 30 privilexiados.

Miki Nervio & The Bluesmakers é unha banda lendaria dentro do panorama musical galego dende o ano 92, que se gañou a pulso o cariño, o respecto e a admiración do público.
Despois de 18 anos de andaina, o grupo ten ás súas costas centos de actuacións (entre elas o 1er Festival de Blues das Illas Açores ou o 8º Matosinhos em Jazz onde compartiron cartel con Toots Thielemans, Larry Coryell, John Abercrombie, Rufus Reid, Shemekia Copeland...), varias aparicións en directo en radio e televisión, a participación en diversas actividades audiovisuais, e catro CDs gravados, o último deles distribuído pola discográfica 'Pai Música'.

O estilo inicial do grupo enmarcouse dentro do Blues eléctrico, pero ao longo destes anos evolucionou cara ao son acústico da música negra de principios do século pasado.

Esta viaxe, buscando as orixes do Blues, permitiulles recuperar a tradición das "street bands" ou bandas na rúa, utilizando instrumentos pouco usuais e sorprendentes como a táboa de lavar, a guitarra de aceiro, as culleres, o banxo, o contrabaixo, a guitarra de doce cordas, a mandolina ou o kazoo.

O grupo actualmente dispón dun amplo repertorio composto por temas propios e versións, e a súa versatilidade permítelle actuar en calquera lugar, en plena rúa ou en todo tipo de local, teatro, grande escenario ou convención cun espectáculo diferente, alegre, ás veces divertido e ás veces potente. En calquera caso os anos de experiencia fan de cada actuación un momento inesquecible no que se repasa a historia do Blues.

Esta noite, o Pub Bar Tolo organiza un concerto a cargo do grupo Desbrozadora. Sesión de punk e grindcore feito en Galicia.

Dentro da programación vencellada á actividade da OMEGA (Orquestra de Música Espontánea de Galicia), presentamos a este cuarteto de cordas formado para a ocasión, disposto a crear e executar música en acción, baseada na inmediatez, no automatismo violento e xestual, coma un dripping sonoro e performativo.

Elena Vázquez (violino), Mª José Pámpano (viola), Macarena Montesinos (violoncello), Saúl Puga (contrabaixo).

|ψ(r,t)|2.dV é un cuarteto de corda que xurde no seo da O.M.E.Ga (Orquestra de Música Espontánea de Galicia). Procedentes de distintos estilos musicais, os catro compoñentes conflúen neste proxecto en común para crear a súa propia música baseada na improvisación libre. Interpretarán pezas de creación inmediata e improvisacións sobre esctruturas e motivos sonoros preestablecidos.

Un mércores máis, o pub Casa das Crechas celebra unha das súas tradicionais foliadas con música en directo improvisada polos asistentes.

Sex Museum é unha das bandas máis sólidas da música independente española, con máis de vinte anos en activo. Acompañados polos composteláns Samesugas, estarán na Nasa para presentar o seu novo traballo, 'Again and Again'.

Roberto Sobrado é música e poesía. Sempre vai haber algún acorde que saia da súa guitarra para encher unha festa, sempre un verso a ilustrar un capítulo da vida. Ultimamente deulle por Calamaro e Reixa, mais os seus propios versos e melodías non lles desmerecen a ningún deles nin en forza nin en compromiso. Cun novo proxecto desde 2007, forma unha banda que desde entón o acompaña e fai medrar a súa música. Música feita con sentidiño e sentimento. Música feita en Galicia e en galego.

O Concerto 'Flotilla da Liberdade II', organizado por BDS - Galiza traerá á Nasa a Quempallou e The Homems, ademais dunha intervención especial de García MC, que estará con nós para clausurar a festa. Contaremos ademais cun presentador de luxo: Carlos Blanco.

Galiza tamén Rumbo a Gaza – Na Flotilla da Liberdade – 13 buques – Cooperantes de 50 países - Partiremos en maio (sic) - Con axuda humanitaria – Sen armas – Co teu apoio: Concerto solidario contra o bloqueo da Faixa de Gaza.

A III Caravana de concertos da rede de colectivos 'Galiza Non Se Vende' celebra a súa festa de remate na Nasa, co lema: "Contra o saqueo socioambiental da nosa terra". Terra viva e vida digna para tod@s. Para a ocasión, tocarán Güintervan e GalegoZ, presentados polo grupo de teatro Berrobambán.

Guintervan (Acústica / Drum & Bass / Folk)
Formado por Ivan van Güinter (voz, contrabaixo e cello), Roi Alexandre van Güinter (bateria e percusións), Isaac van Güinter (bouzouki, guitarras e cabaquinho) e Harry van Güinter (violino, gaita búlgara, viola e mandolina), Güintervan é o sono feito realidade de catro musicazos profesionais que se xuntaron para fazer o que lles peta e da a gana.

A excentrica mestura de melodias balcánicas, ritmos e harmonias diabólicas, velocidade extrema e cancións líricas en galego é a marca da banda. Presentan o seu novo traballo Mundo loco

GalegoZ (Electrónica en directo / Fusión)
O proxecto GalegoZ nace a finais de 2005 como un experimento para formar un grupo virtual que fusionara diferentes disciplinas: música electrónica, teatro, vídeo... En febreiro do 2006, animados pola boa acollida do single Galician Chimpanzee, deciden constituírse en banda. E así, o experimento cristaliza no disco Galician chimpanzee e o grupo virtual transformase nunha banda formada por músicos procedentes de distintas bandas galegas.

Bases electrónicas misturadas con reggae, funk e soul, e salpicadas por letras combativas, irreverentes e ás veces incluso surrealistas conforman o orixinal sonido de GalegoZ. Música marxista-electricista, ARANHOTO STYLE! Música para bailar pensada e feita en Galiza. Samplers, loops, percusions, guitarras, ventos e voces, apoiados por vídeo e performance conforman este espectáculo galego multimedia. Unha ciberverbena electrónica con melodías sinxelas, ventos contundentes, estética circense, actitude punk e tres voces dándolle guerra ao poder e ás inxustizas sociais, fuxindo de dogmatismos e sen perder nunca o bó humor...

GalegoZ está formado por Denís Mutante (voz), Pulpiño Viascón (batería, percusiones e voz), Marcos Payno (programacións e voz),Manuel Payno (trompeta e coros), Alex Salgueiro (frauta e teclado), Tómás Ruido (técnico de son e producción técnica), Matías Olazábal (guitarra) e Chou (samplers, video-dj e son).

'Es Un Árbol' é rock absurdo, tres de cada catro dentistas recoméndano, é adecuado para curacións reiki, vendimas de pasas, actos electorais, reunións do club Bilderberg. Úsase como mantra nalgunhas culturas, noutras somos inimigos da fe ou do propio estado (en palabras de Shavkat Mirziyayev, presidente de Uzbekistán "non descansarei ata que os lobos lle coman as entrañas").

Es Un Árbol renova a túa flora intestinal, tres cuartas partes do diñeiro que gañan invísteno na protección dos arrecifes de coral de Micronesia. Xiraron por Osetia do Norte, Timor Este, Republica de Transnistria, Tartastan ou Sudan del Sur, agora tes a oportunidade de velos, non a fodas.

Cada vez que compras un disco de Es Un Árbol nace un oso panda.

O zume desta árbore bombéana:
Sergio Álvarez á batería,
Rubén Abad á guitarra,
David Santos ao baixo
e Borja Fernández á voz, guitarra e cacharrada

http://www.esunarbol.com

Bater a música tradicional até enganala. Traizoar a tradición amándoa. Mover os pés e o cerebelo dos oíntes mais alá dos 5 sentidos. Ser conscientes de ocupar o espazo escénico. Ganduxar sensacións e corpos danzantes. Xogar ao póker coas emocións ocultando farois. Coñecer a natureza galega e regala de música. Compartillar palabras de amor con harmonía e ritmo popular. Vivir e beber a música popular rural e urbana nas mellores fontes. Acariñar e respectar os instrumentos como animais. Buscar o trance antropolóxico e desenmarañar as formas. Mostrar a música con ilusión, degustar o pracer.

Linho do Cuco provocativamente libres, gozan tanto coa súa arte que a envexa deixa de ser un pecado capital.
Linho do Cuco é fibra sensible que cobre con música calquer ser. Son ricos en Omega 3 e alimentan o espírito da festa engalanando tanto o dia como a noite. Linho do Cuco é un grupo impacientemente esperado. Linho do Cuco é un grupo formado por músicos que poderían ser do teu niño, da túa estirpe, do teu planeta.
Texto de Ugia Pedreira

Ademais, participarán como convidados:

Gutier Álvarez: violín e violín trompeta
Iván García: guitarra flamenca
Pablo Dalama: Saxo alto e sopranino
Pedro Pascual: Bouzuki

O Racing San Lourenzo leva dando guerra en Santiago dende o 1928. Desta volta celebra o remate da tempada cunha festa concerto na Nasa á que asistirá o cantante Pablo Líquido.

A Sala Nasa acolle o concerto de clausura do éMundial, unha semana de actividades diversas na cidade cun nexo común: amosar que o galego é mundial.

Con motivo do seu 30 aniversario, a Agal organiza o éMundial, unha semana de eventos que teñen un nexo común: mostrar que a lingua galega é mundial. Nesa semana haberá encontros, conversas, exposicións, libros, música, romaría, gastronomía e moito máis.

Kaia Kaiana. O obxectivo está claro: moverse! O trío brasileiro formado por Paulo Silva, Sérgio Sales e Fábio Bão fai música para divertir, danzar e extravasar, mesturando os ritmos brasileiros Baião, Forró, Sambalanço e Afoxé aos ritmos máis internacionais como o Reggae. Os auténticos representantes da MPB: Musica Para Balançar.

Malandrómeda. O grupo de rap compostelán Malandrómeda vén de publicar o seu maxi Que nos leve pra diante como adianto do LP que está a preparar.

A banda californiana No Age presenta na Cidade da Cultura o seu novo traballo, “Everything in Between”. Dean Allen Spunt (batería e voz) e Randy Randal (guitarra e voz) –cun terceiro músico acompañándo nos samplers– veñen para despregar toda a potencia do seu rock físico e ruidoso, baseado no powerpop, o punk e a experimentación.

Neste novo disco, os anxelinos confirman a súa evolución: reducen as doses de punk, púen o seu son noise rock e achéganse ao shoegaze, ofrecendo outro traballo de experimentación sonora que confirma a No Age como unha das bandas máis interesantes na actual escena musical californiana. E é que a banda de Los Ángeles pasou en apenas tres anos de tocar en pequenos locais da súa cidade a ser unha das referencias internacionais do rock independente.

Un día antes, o mércores 17 de agosto, o grupo realiza unha acción cultural na Cidade da Cultura.

Praza da Cidade da Cultura
Aforo: 400 persoas

Na nosa aposta decidida por explorar as novas formas de expresión artística, presentamos este ciclo dedicado á Arte Sonora, unha disciplina relativamente nova e un dos campos plásticos máis descoñecidos, pero á vez unha das manifestacións máis populares dos nosos días.

Como campo amorfo, indefinido e propicio para interactuar con outras disciplinas plásticas, a Arte Sonora ofrece enormes posibilidades expresivas e  preséntase como un dos terreos máis propicios para a experimentación artística e para a investigación nas relacións do ser humano co seu contorno. Así, as tipoloxías da Arte Sonora poden sucederse de forma autónoma ou ben ligadas a outros soportes: desde instalacións a esculturas sonoras, pasando polos ready-mades ou as performances, ata a radio, o vídeo, a poesía e, por suposto, a música.

“Ruído de Fondo” é un espazo aberto á arte, e ao lecer, á educación e á industria. Un espazo vivo, aberto, interdisciplinar, experimental, onde o son, nas súas máis variadas expresións e combinacións, se presenta como elemento distintivo.

Es un árbol é rock absurdo, tres de cada catro dentistas recoméndano, é axeitado para curacións reiki, vendimas de pasas, actos electorais, reunións do club Bilderberg…

Coñecéronse tras varios certames de canto mineiro de Huelva, a fortuna fixo que se atopasen máis tarde nun acto nun apoio á Otan, Rubén traballaba en Coren Ourense daquela, era coello de indias para a empresa; Sergio ensinaba historia do ábaco en Botswana e Borja e David estaban en busca e captura en varios estados xiítas. Evidentemente os seus obxectivos eran similares, facernos ricos coa excusa de facer música e en canto sexa posible invadir Chipre para finalmente dominar o mundo. A pesar de que non se caen moi ben a cousa vai funcionando.

O festival dos Abrazos, que celebra a súa cuarta edición, ofrecerá do 8 ao 27 de agosto, en espazos singulares da cidade, 66 actividades de diferentes disciplinas. Organizado pola Concellaría de Cultura, conta co patrocinio do Consorcio de Santiago e a colaboración da Asociación Cultural Cidade Vella, que organiza a programación de Feitoaman, integrada no Festival dos Abrazos; o Festival de Cine Euro-Árabe Amal; La Caixa de Barcelona e a Vicerreitoría de Estudantes, Cultura e Formación Continua da USC.

O Festival dos Abrazos é un certame internacional que proxecta Santiago de Compostela como escenario da creación e da imaxinación, como cidade universal á vangarda dunha cultura aberta, moderna e plural promovendo iniciativas culturais que constitúen un importante atractivo turístico. Os espazos onde se desenvolven as diversas actividades, máis de 20, non son só escenarios senón que son tamén protagonistas da programación Clasifícanse en tres categorías: Campo Aberto, os parques e xardíns que rodean a cidade vella ou que se agochan nela; Estacións de paso, as rúas e prazas máis coñecidas e transitadas da cidade histórica; e Espazos íntimos, recunchos, calexas, menos coñecidas pero cheas de encanto.

Das Kapital refuga o estado de cousas. Opón ruído negro á dominación consentida e contra o pop consensual ofrece un discurso en chamas, ferido. As súas influencias proveñen de artistas como: Programme, Bobby Seale, Einstürzende Neubauten, Heiner Müller, Stereolab, Atari Teenage Riot, Os Resentidos, Walter Benjamin, Nine Inch Nails ou Lois Pereiro.

DasKapital naceu en maio de 2010 nun concerto de homenaxe a Radio Océano. Cun funcionamento descentralizado, aberto pero militante, Marcos Paino encárgase dos sintetizadores, O Leo da voz, Tomas Ageitos das percusións e o son en directo, Doutor Chou e David Ageitos introducen as guitarras e Daniel Salgado o adat e o kaossilator.

Editaron en xullo de 2011 o seu primeiro disco, Ruído Negro, e chama a decidir se queremos facer parte do problema ou queremos facer parte da solución.

O festival dos Abrazos, que celebra a súa cuarta edición, ofrecerá do 8 ao 27 de agosto, en espazos singulares da cidade, 66 actividades de diferentes disciplinas. Organizado pola Concellaría de Cultura, conta co patrocinio do Consorcio de Santiago e a colaboración da Asociación Cultural Cidade Vella, que organiza a programación de Feitoaman, integrada no Festival dos Abrazos; o Festival de Cine Euro-Árabe Amal; La Caixa de Barcelona e a Vicerreitoría de Estudantes, Cultura e Formación Continua da USC.

O Festival dos Abrazos é un certame internacional que proxecta Santiago de Compostela como escenario da creación e da imaxinación, como cidade universal á vangarda dunha cultura aberta, moderna e plural promovendo iniciativas culturais que constitúen un importante atractivo turístico. Os espazos onde se desenvolven as diversas actividades, máis de 20, non son só escenarios senón que son tamén protagonistas da programación Clasifícanse en tres categorías: Campo Aberto, os parques e xardíns que rodean a cidade vella ou que se agochan nela; Estacións de paso, as rúas e prazas máis coñecidas e transitadas da cidade histórica; e Espazos íntimos, recunchos, calexas, menos coñecidas pero cheas de encanto.

Os da Ría levan anos defendendo enriba de os escenairos (e ás veces debaixo), o galegueiro como ferramenta de expresión cultural e festeira de o póbolo galegueiro. Un grupo ideado por Carlos Meixide e Tomás Lijó, e musicado por Suso Alonso, Xabier Olite, Ramón Reynolds e Roi Fernández.

O amplísimo repertorio do grupo, creado a modo de skectchs para as Ultranoites dos últimos 10 anos, percorre, desde o territorio do absurdo, da crítica máis áceda e da parodia, a vida social, cultural e política de a Galicia Nai e Señora, nun espectáculo ao que o público nunca é indiferente.

A moda de tecidos intelixentes chega á Cidade da Cultura da man dun dos seus máximos expoñentes: Alyce Santoro. A artista neoiorquina propón un proxecto conceptual en colaboración con deseñadores e músicos galegos: a confección dun traxe sonoro.

Alyce Santoro presenta en Galicia o chamado 'Sonic Fabric', un tecido feito cun 50% de cinta de casete reciclada e outro 50% de algodón que, ademais de ser un tecido fermoso e duradeiro, tamén é audible: pódese escoitar pasando o cabezal dun radiocasete ou walkman pola superficie. Unha idea ligada ao desenvolvemento de novas propostas relacionadas coa reciclaxe e a reutilización para a creación de novos produtos.

Para este proxecto que realiza ex profeso para a Cidade da Cultura, Santoro traballa coa música e outros tipos de arquivos sonoros dixitais remitidos por un total de 50 bandas e músicos galegos. Con ese collage de arquivos sonoros, Alyce Santoro xa gravou a cinta magnética coa que se confecciona o material en bruto. Esa tea especial é enviada a diferentes deseñadores galegos para que realicen pezas e complementos.

A colección preséntase en decembro de 2011 nunha intervención multidisciplinar que inclúe música en directo e danza e, con ela, diferentes deseñadores galegos están inmersos agora na elaboración de pezas de roupa e complementos. A colección presentarse o vindeiro 14 de decembro nunha intervención multidisciplinar que inclúe música en directo e danza.

obradoiro de paisaxes sonoras
Alyce Santoro dirixirá un obradoiro no que confeccionar “paisaxes sonoras” a partir de gravacións realizadas no complexo do Gaiás. Santoro organizará expedición sonoroas nas que os participantes equipados con grabadoras dixitais ou teléfonos móviles recorrerán as instalación da Cidade da Cultura gravando os sons. A través destes rexistros individuais crearán collages co obxectivo de afondar nos límites do concepto tradicional de música.

Xunto con este proceso creativo, os participantes neste obradoiro coñecerán da man da propia artista os traballos con teas sonoras que Santoro leva a cabo dende hai algúns anos e que terá o seu culmen na presentación do ‘traxe sonoro galego’.

O número de prazas limítase a 20 e a actividade é de balde. Para inscribirse é preciso enviar os datos a ruidodefondo@cidadedacultura.org

Na nosa aposta decidida por explorar as novas formas de expresión artística, presentamos este ciclo dedicado á Arte Sonora, unha disciplina relativamente nova e un dos campos plásticos máis descoñecidos, pero á vez unha das manifestacións máis populares dos nosos días.

Como campo amorfo, indefinido e propicio para interactuar con outras disciplinas plásticas, a Arte Sonora ofrece enormes posibilidades expresivas e  preséntase como un dos terreos máis propicios para a experimentación artística e para a investigación nas relacións do ser humano co seu contorno.

Así, as tipoloxías da Arte Sonora poden sucederse de forma autónoma ou ben ligadas a outros soportes: desde instalacións a esculturas sonoras, pasando polos ready-mades ou as performances, ata a radio, o vídeo, a poesía e, por suposto, a música.

“Ruído de Fondo” é un espazo aberto á arte, e ao lecer, á educación e á industria. Un espazo vivo, aberto, interdisciplinar, experimental, onde o son, nas súas máis variadas expresións e combinacións, se presenta como elemento distintivo.

O ciclo 'Diarios Sonoros', organizado pola Cidade da Cultura, despídese hoxe da man do etnomusicólogo corso Michel Giacometti e os seus rexistros da música popular portuguesa.

“Filmografía dun pobo” constará da proxección de dous documentais que recollen as gravacións que Giacometti realizou do patrimonio inmaterial luso na década dos sesenta e unha introdución á súa obra a cargo de José Moças, programador e director da editorial independente lusa Tradisom; e Paulo Lima, o máximo investigador en Portugal do traballo feito polo realizador corso.

Como broche final, Pedro Mestre ofrecerá un concerto de viola campanisa do Alentejo, instrumento que gravou Giacometti nos anos 60.

Descobre as semellanzas culturais entre Galicia e Portugal da man de Giacometti este sábado na Cidade da Cultura.

A Sala Mozart del Auditorio de Galicia acolle esta noite o recital titulado 'Músicas de semente: 18 cordas e tres sereias', un concerto solidario polo dereito a crecer en galego que contará coa presenza de Guadi Galego, Ugía Pedreira, Guillerme Fernández ou Fred Martins, entre outros artistas.

A intérprete e compositora Ana Alcaide presenta o seu terceiro disco, 'La Cantiga del fuego', nun concerto que se celebrará esta noite na Sede SGAE de Santiago.

A formación musical coa que a artista presenta o seu novo disco está composta por:

- Ana Alcaide: Voz, Nyckelharpa, Violin
- Rafa del Teso: Mandola, Guitarra
- Bill Cooley: Santur, Psalterio, Oud, Percusións
- Lorenzo Ruggiero: Baixo, Nyckelharpa
- Jaime Muñoz: Clarinete, Frautas

Ana Alcaide é unha intérprete e compositora que desenvolve unha actividade investigadora en torno a antigas tradicións e culturas. Mentres estudaba Bioloxía, viaxou a Suecia e alí coñeceu a Viola de Teclas, un instrumento medieval minoritario que en sueco se chama 'Nyckelharpa'. Ana namorouse del e aprendeuno a tocar de forma autodidacta nas rúas de Toledo, fóra e lonxe da súa tradición orixinal. Como froito da súa busca de novas linguaxes co instrumento, publicou "Viola de Teclas" no 2006, traballo co que comeza a súa carreira musical.

A súa música é unha creación nova inspirada na antiga tradición sefardí. Sintetiza estilos musicais de diferentes culturas. Dende o marco de inspiración que lle brinda a cidade de Toledo, Ana escribe e produce as súas cancións, engade composicións e adapta o seu instrumento a melodías ancestrais que viaxaron polo Mediterráneo e que tiveron a súa orixe na España medieval.
Tras o éxito de "Como la Luna y el Sol" (2007/2008), por fin presenta o seu terceiro disco, "La Cantiga del Fuego", iniciando unha extensa xira de concertos durante o inverno de 2012.

O disco defínese pola gran variedade de tímbricas, instrumentos e estilos que converxen na linguaxe común que Ana propón: unha síntese de estilos que busca os nexos comúns entre diversas culturas musicais.
O traballo foi producido pola propia Ana e gravado durante os meses de novembro e decembro xunto a Jose Manuel Castro, técnico e asistente na produción. Está en proceso de finalización e será publicado proximamente. O adianto destes tres temas pódese escoitar aquí: MUSICA ONLINE

A canción 'El pozo amargo', está inspirada na lenda toledana co mesmo nome que conta a dramática historia dunha moza xudía namorada dun cristián. A letra do tema foi escrita por B. Moreno-Cervera, amiga da infancia de Ana á que pediu colaborar para este traballo. Tamén inclúe o tema 'Baila donde el mar' é outra nova composición cuxa letra foi adaptada do pouco coñecido romance xudeo-español 'El culebro raptor', conservado en Tánxer. Finalmente o tema 'El agua del río' foi escrito para o 'Jardín de la Memoria', dentro do proxecto Toledo Judío, e que agora se mostra de forma permanente no Museo Sefardí de Toledo.

MUSICOS INVITADOS:
Renzo Ruggiero (Italia): Baixo, Santur. Sergey Saprichev (Rusia): Percusións. Bill Cooley (USA): Psalterio, Santur, Oud, Laud Medieval. Ido Segal (Israel): Hansa Vea. Dimitri Psonis (Grecia): Lyra grega, Santur. Reza Shayesteh (Irán): Voz. Jaime Muñoz: Frautas de madeira, kaval, ney, Gaida, Acordeón. Josete Ordoñez: Guitarras, Mandola. Rafa del Teso: Guitarra, Bouzouki, Mandola. Diego López: Percusións

Concerto do grupo catalán de emo-core Standstill, que chegan a Compostela para presentar en directo os temas do seu último traballo, 'Adelante Bonaparte'.

Por primeira vez, o músico británico Simon Finn visita Galicia e faino co seu traballo 'Pass the distance', disco maldito e de culto tras cuxa publicación se afastou dos escenarios durante máis de trinta anos.

Cando se cumpre o corenta aniversario do seu lanzamento, Finn volve entoar as melodías dunha obra de referencia do folk experimental de finais dos 60. Acompáñanlle no ciclo "Íntimo & Acústico" a violinista Joolie Wood (violín) e a pianista Maja Elliott.

'Íntimo & Acústico', o novo ciclo musical promovido pola Concellaría de Cultura que se desenvolverá ata o mes de xuño, ofrece esta noite un concerto protagonizado polo inclasificable artista Daniel Higgs, un dos elementos clave na escena underground norteamericana.

Os traballos musicais de Daniel Higgs centráronse na experimentación sonora e musical, facendo da voz, o banxo, a arpa de boca, o harmonium ou o shruti as súas ferramentas básicas. Segundo o apropio artista, non escribe cancións senón que as recibe.
A súa arte segue uns parámetros similares aos da súa poesía: deconstrutivo, onírico e iconoclasta. Os comentarios do artista sobre a súa obra son tan crípticos como a arte en si, pero moi relacionados coa transformación, a transitoriedade e a espiritualidade. Esta última, e o seu significado para o home, é un dos temas recorrentes na súa obra, feito que resulta especialmente patente no seu último traballo discográfico, Say God (Thrill Jockey, 2010).

O novo ciclo da concellería de Cultura, Íntimo&Acústico, inclúe oito concertos que, tal e como indica o nome do ciclo, responden a formatos máis íntimos e serán no Teatro Principal e na Zona “C”. O ciclo inaugurase o 16 de febreiro con Aline Frazao e terá o seu broche de ouro o 7 de xuño con Coque Malla. Entremedias, estarán Simon Finn, Rebeca Jiménez, Cardigan Bridge, Jane Joyd, Patricia Moon, Daniel Higgs, Maika Makovski+Gentle Music Men, Abe Rábade Trío e Sumrrá.

Un espectáculo musical e teatral, onde dúas mulleres cantan e falan das cousas que pasan hoxe (e que talvez pasaron sempre). Música e relato de experiencias persoais de amizade, traizón, amor, soberbia, experiencias tamén doutros que entregaron as súas vidas ao amor, á loita pola liberdade, á solidariedade.

Mar Belmonte e Chusa Pérez contarannos como vivimos nun labirinto, pero como o ser humano sempre poderá ter no horizonte o amor, viva onde viva, aínda tendo a certeza de estar atrapado nun labirinto. Dun labirinto non se pode saír sen vistas.

A banda compostelana Ruxe Ruxe presenta esta noite o seu traballo 'Máis cancións sobre toxos, cardos e silveiras', no que realiza a súa habitual mestura de rock’n’roll con música tradicional galega, nunha rechamante proposta de instrumentos eléctricos con outros máis tradicionais.

Os madrileños Non Servium e os cataláns Kop chegan esta noite a Compostela para ofrecer un concerto conxunto dentro da xira nacional denominada "Antifa Kombat Tour".

Marcos Orsi e Xulio Abonjo, o dúo que dá vida a Ratman & Bobyn, os SuperHeroes da Cloaca, presenta a súa comedia musical con sete temas orixinais.

Ratman_Marcos Orsi
Bobyn_Xulio Abonjo

Activouse o Rat-Sinal no ceo de Rathan!!!
Ratman & Bobyn saen das Cloacas!!!
Sete temas orixinais: Rat-Sinal, Aquí hai tomate, Oda ó Rat-Buga, Super-Heroes, Quero que saibas, A Cidade da Cultura mola mogollón [Hip Hop], Cago na Crise Mundial.

Algo cheira a podre en Rathan!!!
O Rat-Sinal pode ser unha Trampa!!! Unha estratraxema dalgún Super-Vilán?  Cal será o Archi-Enemigo desta vez? O Fucker? Nicotina Girl? O Burlón Retranqueiro? O Pingüin Cirrótico? Que maléfico cerebro estará detrás de toda esta maquinación especulativa e hiperbólica? Este espectáculo é unha Bomba!!!

Marcos Orsi e Xulio Abonjo, o dúo que dá vida a Ratman & Bobyn, os SuperHeroes da Cloaca, presenta a súa comedia musical con sete temas orixinais.

Ratman_Marcos Orsi
Bobyn_Xulio Abonjo

Activouse o Rat-Sinal no ceo de Rathan!!!
Ratman & Bobyn saen das Cloacas!!!
Sete temas orixinais: Rat-Sinal, Aquí hai tomate, Oda ó Rat-Buga, Super-Heroes, Quero que saibas, A Cidade da Cultura mola mogollón [Hip Hop], Cago na Crise Mundial.

Algo cheira a podre en Rathan!!!
O Rat-Sinal pode ser unha Trampa!!! Unha estratraxema dalgún Super-Vilán?  Cal será o Archi-Enemigo desta vez? O Fucker? Nicotina Girl? O Burlón Retranqueiro? O Pingüin Cirrótico? Que maléfico cerebro estará detrás de toda esta maquinación especulativa e hiperbólica? Este espectáculo é unha Bomba!!!

A artista mallorquina Maika Makovski fai esta noite a presentación en Galicia do seu disco ‘Desaparecer’. A cita musical tamén inclúe a actuación do grupo Gentle Music Men.

Con cancións da exitosa produción teatral do mesmo nome, ‘Desaparecer’ conta con doce novas composicións inspiradas nas obras de Edgar Allan Poe, abrindo o disco coa melancólica Dream Within a Dream, pasando pola exasperada Nevermore e concluíndo coa definitiva Disappear.

O espectáculo "Desaparecer" é a última produción do director de prestixio internacional Calixto Bieto e estreouse no Teatre Romea de Barcelona en xullo de 2011, con Maika compartindo o escenario co gran Juan Echanove. O espectáculo estreouse con excelentes críticas no marco do Festival Grec.

Ademais de temas de ‘Desaparecer’, Maika interpretará cancións do seu novo disco que sae o 3 de abril e que se chamará ‘Thank you for the boots’ e tamén algunha do seu anterior álbum ‘Maika Makovski’. De feito será a primeira vez en Galicia que interpretará temas do seu próximo traballo.

A carreira de Maika Makovski, mallorquina con sangue macedonia e andaluza, residente en Barcelona e Nova York, foi tan diversa como as súas raíces. Cantante, compositora, música, actriz e artista visual. Gañou o seu primeiro recoñecemento profesional aos 15 anos e os seus primeiros premios no ano 2002 mesmo antes de lanzar o seu primeiro álbum. Os seus dous primeiros álbums "Kradiaw" (2005, PAE) e "Kraj para Koferot" (2007, Wildpunk Records) foron aclamados pola crítica e presentados en directo por toda Europa; O Mundo chego a proclamala como "a mellor artista feminina xurdida da escena do rock underground en anos.

En 2009 John Parish (produtor de PJ Harvey, Eels, Tracy Chapman...) convidou a Maika ao seu estudo de Bristol para gravar o seu terceiro álbum "Maika Makovski" (2010, Outstanding Records), que conta con colaboracións de Jim Barr (Portishead) e Billy Fuller (Robert Plant). Acompañada da súa banda (David Martínez á batería, JC Luque ao baixo e a percusión e Oskar Benas á guitarra e coros) Maika levou de xira o álbum co que fixo vibrar ao público de Londres, Nova York, Chicago, Texas, Austin e toda España durante 2010/11. O País, describiuna como "unha musa do underground e unha das voces con máis autoridade do rock español" e a banda foi nomeada a cinco Premios UFI (Premios de Música Independente), gañando o de mellor artista de MySpace en xuño de 2011.

Dani Poveda, cantante e  compositor de GENTLE MUSIC MEN, presenta as novas cancións do terceiro disco do grupo de Vilanova i la Geltrú. No verán do 2011, GENTLE MUSIC MEN volveron ao estudio para gravar o seu terceiro disco ‘SOÑO INFINITO’, á venda en 2012. Dani,  ofrece unha preestrea deste novo material nesta xira con Maika Makovski.

Mentres se visita o Museo da Cidade da Cultura, poderase presenciar unha intervención sonora pensada en exclusiva para a Cidade da Cultura, unha experiencia única e irrepetible, un site specific. Mercedes Peón propón unha intervención que non ocupa, unha obra adaptada aos espazos escultóricos da arquitectura do Museo. Peón formula unha fuxida conceptual da mera exhibición, pretende dar emoción ao tránsito polos espazos arquitectónicos do Museo de Galicia. Espazos baleiros, sen obra.

Peón propón instalarse como obra escultórica coa súa banda (formada por Manuel Alonso, Manuel Cebrián, Ana García e a propia Mercedes Peón) nunha parte do Museo, sen intervir sonoramente no espazo.

A proposta xorde a partir de escoitas individuais para que as persoas teñan unha experiencia sonora. Todo iso a través da obra SÓS e sen perder de vista a magnitude da arquitectura.

A intervención sonora conta, ademais, coa colaboración do escultor Suso Basterrechea, quen aporta unha instalación minimalista, chea de tensión e frialdade estática con só movementos naturais provocados pola propia física e pola orixinalidade do seu pensamento. Todo pensado para provocar itinerancia. Busca da instalación musical. Metáforas, intriga e o efémero. Cincuenta minutos de interacción entre obras que se ofrecen simultáneas e con vida propia.

A intervención sonora continuará sen a presenza da artista o sábado 5 de maio pola tarde e todo o domingo 6, nos horarios habituais do Museo: de 10:00 a 14:00  e de 16:00 a 20:00 h.

O ciclo musical 'Praceres Ocultos', organizado por Desconcerto Cultural, propón unha serie de pequenas xoias musicais para grandes oídos. Nesta ocasión o protagonista da velada será Peter Piek, cantante, pintor e multiinstrumentista procedente de Leizpig (Alemaña).

"I sing it in a song, I paint it on a wall" ("Cántoo nunha canción, píntoo nun muro"). Esta declaración de principios, título da súa última xira, deixa as cousas claras. Peter Piek é un artista multidisciplinar en maiúsculas. E é que tanto as súas pinturas coma os seus discos foron obxecto de eloxios alí por onde pasaron. Sen ir máis lonxe, o seu último traballo discográfico "I Paint It on a Wall" (2010, Noisedeluxe Records), permitiulle realizar unha extensa xira que o levou por países como Francia, España, ou a súa Alemaña natal, ademais de Estados Unidos, onde chegou a participar no prestixioso festival South By Southwest de Austin, Texas.
Unha colección de cancións que invitan ao optimismo, compostas a partir dunhas influencias tan variadas como a súa paleta de cores e que van dende o folk de Ben Harper ("Elli" podería tela asinado o músico californiano) a cancións máis próximas ao power pop de xente como Mathew Sweet, pero avaladas por unha singular e persoal voz que o fai único e recoñecible dende a primeira escoita.

O formato da banda de Peter Piek é un trío: voz e guitarra, baixo/teclado, e batería. Un destes tres membros é o holandés Lucky Fonz III, que ademais será o encargado de abrir o concerto, tendo como referencias claras o pop desenfadado de Badly Drawn Boy.

Esta tarde a Sala Lucernario da Fundación Eugenio Granell será o escenario no que Carlos Arias ofreza un concerto coa técnica milenaria das cuncas tibetanas.
 
As cuncas tibetanas son un tipo de campá utilizado arredor do mundo para a música, a relaxación e o benestar persoal. Tratase dunha actividade diferente, dirixida ós máis pequenos, que poderán participar e coñecer máis sobre este instrumento.
 
Esta proposta corre a cargo de Carlos Arias, escritor e investigador. Ten colaborado con diferentes medios de comunicación, entre eles El Correo Gallego. Como escritor, destacan a súa novela Libro das capitulacións de Xulio Corveira Andrade e a biografía de Eugenio Granell.

O excéntrico guitarrista e home orquestra norteamericano Bob Log III ofrece esta noite un concerto na Sala Moon de Santiago.

Bob Log III é de Arizona. Os primeiros sinais de vida deunos no seo de Mondo Guano, que facían ruído artie. Logo saltou ao combo de culto Doo Rag. Durante unha xira con Ween, o seu socio deixou a banda e Bob Log cumpriu o compromiso, non sen antes poñerse un casco para protexerse do público.

Bob Log III asinou co selo Fat Possum, a reserva do blues arcaico contemporáneo, e debutou con 'School bus' (98), opera prima con trece cortes, seis deles instrumentais. Obstinouse coa súa reválida, 'Trike' (99), que inclúe o seu idiosincrásico 'Clap your tits', seguido por 'Log Bomb' (03), e nos visita agora coa súa última produción, 'Hiram & Huddie Disc 1 - A Tribute to Hank Williams Sr'.

Ana Curra, un dos nomes imprescindibles da "movida madrileña", regresa aos escenarios para recuperar algúns dos temas máis coñecidos do grupo Parálisis Permanente.

Detrás de "Ana Curra presenta El Acto" encóntranse Cesar Scappa (Escaparates) e José Battaglio (La Frontera, Seres Vacios e Vengadores) ás guitarras, Manolo UVI (Comando 9 mm, La UVI) ao baixo e Rafa Le Doc (PPM) á batería.

Un mércores máis, o pub Casa das Crechas celebra unha das súas tradicionais foliadas con música en directo improvisada polos asistentes.

A Casa das Crechas organiza esta noite un concerto a cargo da cantante e compositora brasileira Déa Trancoso, quen viaxa desde Minas Gerais para celebrar os seus 25 anos de carreira no 25 aniversario do emblemático local compostelán. Voz, rabeca, violino e percusión acompáñannos nun percorrido polas músicas populares desta rexión do Brasil.

A banda sueca de música OI! PERKELE, dará un único concerto en Galicia despois de dous anos sen facer concertos na península. Estarán na Sala Capitol, onde farán soar os seus temas máis coñecidos, temas que tratan asuntos como a exaltación da clase obreira e a loita contra o sistema. Estarán acompañados por dúas das bandas galegas do panorama PUNK ROCK / OI!, SKARMENTO e KELTOI!.

H-Kayne é unha pregunta en árabe, "Que pasa?", e unhas das mellores bandas de hip hop actuais. Co máis puro son groovy e influencias orientais, scratches contundentes, as súas letras están ás antípodas do gangsta-rap e, como Amal, nos falan de esperanza. Este ano, o Festival daralles voz para inaugurar xuntos noso décimo aniversario.

XA SE PODEN RECOLLER AS ENTRADAS GRATUITAS NA FUNDACIÓN ARAGUANEY-PUENTE DE CULTURAS.

C/ Montero Ríos, 25-27. Santiago de Compostela

Este ano 2012 cúmprense 100 anos do nacemento do compositor norteamericano John Cage, unha das figuras máis importantes e influentes na cultura do século XX e, posiblemente tamén, unha das figuras menos comprendidas. O TAC quere pechar este segundo ciclo de Seráns cun gran circo musical galego na Cidade da Cultura.

PROGRAMA

Director: Diego García Rodríguez
Presentador: Diego García / Nicasio Grandaille
Restaurante: Eirado da Leña (Pontevedra)

O Musicircus é un evento multidisciplinar de actuacións independentes de xeito simultáneo, presentado normalmente en espazos non habituais de concertos. Cage quixo plasmar en música as súas ideas sobre a anarquía. O Musicircus é unha obra anti-autoritaria, ata tal medida que non escribiu partitura. Non está nada prescrito sobre que participantes poden tomar parte, nin sobre a duración, nin coordinación nin a dirección. Non hai un centro (evento) dominante. No Musicircus non hai xerarquías. É unha invitación sen directrices: músicos de calquera ámbito son convidados a ocupar un certo espazo durante un certo tempo. O público terá a oportunidade de situar a súa atención ben nun evento individual ou ben na globalidade (ou en calquera punto intermedio).

O primeiro Musicircus foi organizado polo propio Cage en 1967 na Universidade de Illinois, nun espazo dedicado á exposición de gando. Dende entón foi utilizada en moitas ocasións para celebrar concertos retrospectivos da súa música. O TAC quere abrir unha convocatoria a través de internet para invitar a todos os músicos interesados a participar e facer unha festa musical na Cidade da Cultura.

Concerto a cargo das bandas pontevedresas Skirl e Voltage. Dous grupos de recente creación, que buscan os sons clásicos, mesturados cun toque grunge moi persoal.

Rodrigo Rodríguez é un músico mestre internacionalmente coñecido especialista na frauta Xaponesa shakuhachi, ten actuado en numerosas salas de concerto en Asia, Europa, Sur do Pacífico e Latinoamérica.

Cabe destacar que entre as súas importantes xiras actuou no "Tokyo Imperial Hotel", eventos da NHK, no templo emblemático do Gran Buda de Kamakura, ou no Conservatorio Tchaivkosky, Moscú Rusia.

AFORAMENTO LIMITADO

DATA LÍMITE DE RESERVA DE PRAZA: ATA COMPLETAR AFORAMENTO

AGRADECEMOS CONFIRMAR ASISTENCIA ANTES DO 31 DE DECEMBRO

Pepe Bao, Rafa Kas e Miguel Lamas unen as súas forzas, a súa guasa e as ganas de liala nun novo proxecto, BaoKas 46, no que tocan temas propios e algunhas versións de artistas como O'funk'illo, Led Zeppelin, Billy Cobham, Jeff Beck, Deep Purple... Xa percorreron toda a Península coa súa xira "A taquilla hemos llegao", tocando en salas e festivais.

Continúa a nova temporada de 'Seráns da Nasa', unha cita mensual para quen guste da música e dos bailes tradicionais. Valses, muiñeiras, pasodobles, xotas e outros ritmos para bailar en grupo, en parella ou individualmente. E agora cun obradoiro de iniciación para novatos durante a primeira hora.

A cita os ‘Seráns dá nasa' convida a unha noite de ritmos populares a todos os afeccionados á música galega e a gozar de verbenas tradicionais animadas por distintas agrupacións musicais ao son de pandeiretas e gaitas.

Continúa a nova temporada de 'Seráns da Nasa', unha cita mensual para quen guste da música e dos bailes tradicionais. Valses, muiñeiras, pasodobles, xotas e outros ritmos para bailar en grupo, en parella ou individualmente. E agora cun obradoiro de iniciación para novatos durante a primeira hora.

A cita os ‘Seráns dá nasa' convida a unha noite de ritmos populares a todos os afeccionados á música galega e a gozar de verbenas tradicionais animadas por distintas agrupacións musicais ao son de pandeiretas e gaitas.

O pub Modus Vivendi presenta esta noite 'A guerra do sapo', un show interactivo de radio dirixido por Alfredo Padilla. O primeiro programa xirará ao redor de 'O Divino Ferrete', a primeira película porno con cuño galego, e contará en directo coa presenza dos principais responsables do proxecto.

O 20 de marzo é o Día internacional da Narracion Oral. Os contadores e contadoras de historias galegos queremos celebrar as palabras con todos os amigos dos contos do Atlántico. E para iso temos preparado un Maratón no que participarán Cándido Pazó, Soledad Felloza, Celso F. Sanmartín, Charo Pita, José Campanari, Avelino González, Raquel Queizás, Tim Bowley, Pepo Suevos, Oswaldo Digón, Pedro Brandariz … e moitas/os máis.

Que é Dar no Cravo? Un xogo de preguntas sobre diferentes temas. Tamén hai enigmas, imaxes, cancións, chistes e algún que outro xogo máis que se vai inventando o presentador…

Que é Dar no Cravo? Un xogo de preguntas sobre diferentes temas. Tamén hai enigmas, imaxes, cancións, chistes e algún que outro xogo máis que se vai inventando o presentador.

Como podo participar? En equipo de 4 persoas como máximo.

Hai que pagar? Sí, 2 € por participante.

Que hai que facer? Estar no Ultramarinos o día que haxa DNC antes das 22.00, dicir que queres participar, anotar no papel que se che dará o nome do equipo e o nome de cada un dos participantes. E, nesa mesma folla, anotar as respostas que consideres acertadas.

Hai algunha norma non escrita? Sí. É importante escribir con boa letra, moi importante! É importante tamén ser creativo… É dicir, se non sabes, inventa!

E cal é o premio? Unhas botellas de licores e a envexa do resto dos concursantes, que se pode converter en admiración ó compartir os licores.

Que é Dar no Cravo? Un xogo de preguntas sobre diferentes temas. Tamén hai enigmas, imaxes, cancións, chistes e algún que outro xogo máis que se vai inventando o presentador.

Como podo participar? En equipo de 4 persoas como máximo.

Hai que pagar? Sí, 2 € por participante.

Que hai que facer? Estar no Ultramarinos o día que haxa DNC antes das 22.00, dicir que queres participar, anotar no papel que se che dará o nome do equipo e o nome de cada un dos participantes. E, nesa mesma folla, anotar as respostas que consideres acertadas.

Hai algunha norma non escrita? Sí. É importante escribir con boa letra, moi importante! É importante tamén ser creativo… É dicir, se non sabes, inventa!

E cal é o premio? Unhas botellas de licores e a envexa do resto dos concursantes, que se pode converter en admiración ao compartir os licores.

+info aquí

O bailarín e coreógrafo Sergi Faustino presenta esta fin de semana 'C60 Grandes Éxitos', un panexírico musicado dedicado ás 11 cancións dunha fita de cassette imaxinaria.

'C60 Grandes Éxitos'

Creación e dirección e interpretación: Sergi Fäustino.
Deseño e técnico de luces: Edu Bolinches.

Púxenme a falar de música e acabei falando de min. E fun o primeiro en sorprenderme porque esa non era a miña intención e porque realmente non me gusta moito falar de min. Pero foi así e agora imos seguir adiante. A miña intención, cando me puxen a falar de música, era falar de todo o que rodea a música, daquilo que a música provoca, da súa onda expansiva, ben sexa en forma de lembranzas, de identificación dun xeito de ver a vida, de conexión cuns sentimentos… Pero acabei falando de min. E agora pregúntome se non era inevitable. Supoño que cada un establecemos unha relación estritamente persoal coa música, e se queremos falar desa relación teremos que pasar polo persoal. Pois iso.

'That’s the story of my life' é unha autobiografía. Un filme realizado en directo. Unha experiencia diferente. O seu obxectivo é crear un álbum de familia sen familia. Atopar nos diferentes soportes visuais unha narración diferente. Valerse de imaxes ou de imaxes-texto para deseñar unha tipoloxía autobiográfica, a autobiografía visual, que alén do autorretrato establece un novo nexo entre o autor, a vida e a descrición desta.

A show by Macarena Remembers Shepherd devoted to the Sr Polissó. With the collaboration of the artist Manu Morales. Video and edition: Gorka Bilbao. Zoótropos: Alberto Pastore. With the collaboration Lorea Uresberueta and Mónica del Castillo. Gratitudes: Gerard Casas, Mari Luz Vidal, Amanda Díaz-Ubierna, Cesc Casanovas, Kun, Natalia and Angel. Productions MiCarteraPatrocina and ConCa Generalitst de Catalunya. With Collaboration: Bilbao Escena, Bilbao Arte, L’Antic Teatre and Teatre Lliure

Macarena Recuerda Shepherd ten participado en numerosos workshops de danza e artes plásticas con Jan Fabre, Santiago Cirugeda, Pina Bausch, Gilles Jobin e Farruquito, entre otros. No 2005 trasládase a Marsella para realizar a FAIAR, primeira formación europea sobre arte en espacio público. Dende entón desenvolve o seu traballo entre Francia, Sevilla e Barcelona. Desde o 2008 traballa nos seus propios proxectos: Who says your name? peza para o salón do seu fogar e The Shepherd (2008), intervención urbana.

Iker Gómez traballa nas súas obas con danza, con música en directo, con vídeo aplicado á escena e cunha inevitable dose de humor. Con todo isto crea pezas de teatro ou danza contemporáneas, feitas coa necesaria distancia e con bastante lucidez para interesar e conectar co público. Apple Love fala dese amor total de consumo rápido que nos venden como imprescindible. Mestura baladas heavis con telenovelas, publicidade de contactos con documentais de animais. E conta coa participación de Rut Balbís, de Pisando Ovos.

En escena: Rut Balbís, Daniel Caballero, Gemma Galera, Iker Gómez.
Video músicos: Nerea Alberdi, Kepa Elgoibar, Dani González, Iago Molly, David Sánchez. Dirección/ Video/ Coreografía: Iker Gómez.
Música: Bigorringo.
Concepto escenográfico: DV_Dance Art.
Deseño de luces: Amador Comensal.
Produción executiva: Cristina Alonso.
Coprodución: Mercat de les Flors, AREAtanget e ConCA.
Soporte: La Caldera, Perrote Produce, Fabra i Coats, Festival LOLA, Teatre de l´Aurora.

Compañía de Teatro Físico fundada no 2007 co soporte de AREAtangent e liderada
polo coreógrafo e videorealizador Iker Gómez. Desde a súa formación a compañía realizou tres producións escénicas de longa duración, usando en todas elas o mesmo común denominador: danza, música en directo, teatro, vídeo escénico e unha inevitable dose de humor. Dúas das producións estiveron no Circuito Nacional de Danza da RED de Teatros Alternativos. A compañía participou en diferentes Festivales como Temporada Alta, Festival BAD, Festival LOLA ou o Festival EN-transito e en paises como Bulgaria ou Grecia.

Unha peza con danza, teatro físico, dobre video escénico e vídeo-musical; toda unha conferencia en escena sobre o AMOR TOTAL. Apple Love está executado por un cantante, dúas bailarinas e cinco video-músicos, que son o equipo asistente do personaxe principal: un investigador que anda á procura do amor total. Cando se fala de amor total, quérese falar do amor omnipresente que respiramos no ambiente, da estética mediatizada do amor, dun amor fresco e de consumo rápido, dun amor cliché e fantasma, das pequenas doses de pílulas que consumimos diariamente: unha balada heavy, unha telenovela, a publicidade dunha axencia de contactos, unha revista rosa, un documental sobre o apareamento dos paxaros, a website dun famoso onde chateas co teu ídolo...

O amor total e a conquista e consumo dese obxecto de desexo fantasmático que emiten sen descanso os medios de comunicación de masas. Un amor de accesibilidade inmediata, pero desposuido do corpo, como unha criatura fantasmal do desexo. Un amor negado como corpo e insistentemente ofrecido como imaxe. Un amor do que todo o mundo fala, ao que todo mundo aspira, sen importar que se produza lonxe do plano da realidade. Un amor demandado por unha brutal necesidade, pero que é esquecido tan axiña como se consuma. Un amor que necesita ser cada vez máis fascinante, máis total.

Dentro da programación de temporada do Centro Dramático Galego, o Salón Teatro acolle dúas funcións de 'A velocidade das cousas', a última creación da bailarina e coreógrafa Mónica García na que se presenta un solo de danza contemporánea na procura material de movemento propio a través do traballo físico.

'A velocidade das cousas'

Dirección e interpretación: Mónica García
Deseño de luces e son: Iván Marcos
Cámara vídeo promocional: Victor Hugo Seoane
Produción: Y lo real
Distribución: La Tía Mardalina

'A velocidade das cousas' é un solo de danza no que Mónica García utiliza a escena como dispositivo de confesión onde o público como testigo, afirma a súa presenza e a súa constitución como individuo nese momento. É ao mesmo tempo exercicio e resultado dunha auto-enunciación, e ao mesmo tempo, consecuencia da experiencia da propia práctica escénica. A danza comeza ao poñer en relación as percepcións internas e externas facéndose consciente ao momento das dinámicas, espazos e intensidades.
En ‘Fragmentos dun discurso amoroso’, Roland Barthes di que o suxeito amoroso ten que asumir a súa sentimentalidade como unha forte transgresión que o deixa so e exposto e que esa sentimentalidade, desacreditada pola opinión moderna por unha inversión de valores, constitúe hoxe en día o obsceno do amor.

Mónica García asume finalmente que é calquera novela romántica do SXVIII lida nun autobús. Asume que é Werther afectado, descolorido, exposto, odioso, servo, aparente e lánguido. Sen discurso válido que desprace outra cousa que non sexan os seus afectos desde o cuarto de baño ás conversas sobre o poder. Werther inválido. Multiplicación de Werther por mil, e mil Carlotas. A escena: ela está sentada ao borde dun sofá e el recítalle un poema de amor dirixíndose á cámara.

A artista vallisoletana, especialista en folklore de Castela, Vanesa Muela impartirá en aCentral Folque, Centro Galego de Música Popular, un novo curso monográfico co título de 'Músicas da fortuna, percusión tradicional con instrumentos de cociña'. O curso forma parte da oferta dos Monográficos aCF 2011.

O curso será de 6 horas e ten un prezo de 100 €
+info: info@folque.com ou no +34 881 031 829
 
Breve descrición do curso:
Monográfico de instrumentos da fortuna, eses que non foron deseñados pra fins musicais pero acaban sendo parte da creación sonora neste caso percusión con obxectos de cociña. Aprendizaxe de técnicas percusivas, cantos e repertorio tradicionais para instrumento de cociña como as culleres, mortero, tixola ou a tapa dunha pota.
Imparte Vanesa Muela, nova cantante e percusionista cunha sólida carreira profesional coma solista e mestra de canto e percusión tradicional.

aCentral Folque, Centro Galego de Música Popular
Salvadas 22, baixo. 15705. Santiago de Compostela
+34 881 013 829
info@folque.com

O Centro Gaira organiza durante esta xornada un obradoiro baseado no Método Georges Courchinoux de ximnasia suave e global, cun traballo que permite equilibrar a actitude física e a mental coa intención de previr e promover a saúde. O obradoiro será dirixido polo propio Courchinoux, fisioterapeuta, masaxista e sofrólogo.

Lugar: Centro Gaira-Rua Emilia Pardo Bazán 4 baixo.

Este obradoiro é un regalo para o teu corpo, no que todos poden participar. Está aberto a todo tipo de persoa interesada en coidarse e en coñecer mellor o seu corpo.
Corpo e Consciencia, método Georges Courchinoux: Ximnasia suave e global, reharmonización psicocorporal e enerxética.
O método propón un traballo que permite equilibrar a actitude física e a mental coa intención de previr e promover a saúde.
Proponse un traballo en catro direccións complementarias:
1. a toma de consciencia corporal a través do coñecemento dun mesmo a un nivel biomecánico.
2. a busca da verticalidade e un bo axuste postural.
3. o traballo da liberación emocional.
4. a reharmonización enerxética que persegue a busca da vitalidade eficaz e unha percepción dos biorritmos.
É un método que sintetiza diferentes técnicas xa existentes, algunhas delas de tradición milenaria como a Medicina tradicional China, medicina hindú, relaxación coreana, ioga iraniano... e outras de precursores contemporáneos como técnicas de reeducación postural global, eutonía, sofroloxía...
Todo este patrimonio infinito, organízase dun xeito sinxelo para dar respostas eficaces ás nosas necesidades de adaptación á vida diaria, dános ferramentas para reducir alegremente os excesos da enerxía explosiva do verán; optimizar e atesourar esta calorosa enerxía vital. É a proposta para este obradoiro.

En verán, o xardineiro do corpo recolle os froitos que maduran lentamente... que de forma autónoma poidamos encontrar un benestar corporal, emocional e enerxético.

www.cuerpoyconsciencia.com

Imparte: GEORGES COURCHINOUX Fisioterapeuta, masaxista e sofrólogo, orientou dende 1979 a súa formación cara a técnicas globais e holísticas: Catro anos de estudos de Medicina Tradicional China, Cursos de formación en técnicas de reeducación postural, método Méziers e campo pechado, Diversas formacións de toma de consciencia corporal, desenvolvemento persoal e de enerxética, Máster en sofroloxía aplicada á profesión de fisioterapeuta masaxista.
Foi desenvolvendo as súas intervencións en cada unha das orientacións de Corpo e Consciencia. Dende 1986 dedica a súa vida profesional ao traballo como fisioterapeuta, sofrólogo, animador de grupos de "Corpo e Consciencia" e a ensinar o seu método por Francia e o estranxeiro.

Durante dúas xornadas, a libraría Aenea acolle unha serie de obradoiros impartidos pola cantante, musicóloga e terapeuta xaponesa Makiko Kitago acerca do importante papel das cancións e a música no desenvolvemento das emoción e a expresión humana.

PROGRAMA

- 10:30 - 12:30 h.
LA ESENCIA DEL CANTO EN LA COTIDIANIDAD
Prazas: 6-12 persoas
Prezo: os dous días 45€ / un día 26€

- 12:30 - 14:00 h.
CONOCE A LA POESÍA Y CONOCERÁS A LA CANCIÓN
Prazas: 10 - 20 persoas
Prezo: os dous días 32€ / un día 18€

- 17:00 - 19:00 h.
VOZ Y MOVIMIENTO
Prazas: 4-8 persoas
Prezo: os dous días 52€ / un día 30€

"Vivir é un continuo evolucionar e o coñecemento a súa ferramenta. Para min, a clase de canto é algo máis que un obradoiro mecánico para fabricar voces, é máis ben un laboratorio onde se experimenta coa emoción e a expresión. É magnífico sentir a vida a través do son que pronuncia a túa propia garganta, sen xuízo. Porque cantar é un privilexio para todos e non só para os privilexiados. " Makiko Kitago

Nacida en Osaka (Xapón) en 1972, Makiko Kitago comeza os seus estudos musicais á idade de oito anos aprendendo a tocar o piano, o órgano, a frauta traveseira e o saxofón. Aos 18 anos empeza os seus estudos do canto na Universidade Musical Soai de Osaka onde obtén a súa licenciatura e participa no concerto final do Premio de Honra. Paralelamente traballa en varias formacións instrumentais, e crea un clube de danza creativa onde intervén como bailarina e coreógrafa.
Xa en España amplía a súa formación como cantante na Escola Superior de Canto e no Conservatorio Superior de Música de Madrid onde de novo concreta a súa carreira oficial de España, e logo en clases maxistrais cos grandes solistas e directores das orquestras internacionais. Tamén se forma como terapeuta realizando cursos de quiromasaxe e dende o 2008 formándose en Terapia Psicocorporal Morfoanalítica.
Durante 10 anos foi membro titular do coro do Teatro Real. Ten no seu haber numerosos concertos e recitais por toda España. No 2009 participou no Festival dos Abrazos de Santiago de Compostela co espectáculo multidisciplinar "Hashifest" como directora artística e cantante solista. Na actualidade dedícase con entusiasmo á docencia e ao labor terapéutico.

+info en: http://aeneasantiago.blogspot.com

O obradoiro titulado 'Al encuentro con lo femenino' Mi centro en movimiento', organizado polo centro Gaira, propón diversas actividades para todas aquelas mulleres que desexen facerse un agasallo de benestar e equilibrio. Danza, Corpo e Consciencia (método Georges Courchinoux), movemento expresivo, relaxación e creatividade' Un espazo de encontro feminino, coa nosa enerxía vital, o noso movemento, o noso corpo.

Esta é unha proposta mensual, un taller con continuidade ou non dependendo das circunstancias persoais de cada un.

Percorreremos a nivel corporal, emocional e enerxético os diferentes centros do corpo, coñecéndoos, nutríndonos e desenvolvendo o noso potencial, non fai falta estar nun estado ideal para participar.

Centro Gaira
Rúa Emilia Pardo Bazán nº 4 baixo.

Obradoiro a cargo dos alumnos do Ciclo de Animación Sociocultural do I.E.S. Pontepedriña, dirixido a nenos e nenas de 3 a 12 anos.

Duración aproximada de 45 minutos.

Utilizaremos para facer os xoguetes materiais de refugallo.

Precísase inscrición previa, máximo 30 persoas. Prégase presentarse 10 minutos antes do inicio da actividade.

O noiés Ismael Teira presenta no pub Modus Vivendi a súa exposición 'Habita-la tinta', unha mostra comisariada por Cristina Campaña e Lucía Couto que supón a primeira oportunidade de coñecer a obra deste artista en Compostela.

'Habita-la Tinta' xira en torno á idea da arquitectura utópica en papel, é dicir daquela construccións que nunca pasarán a barreira da segunda dimensión xa que non está proxectadas cun futuro inmediato. Teira nútrese da liberdade que isto lle inxire, permitíndolle realizar proxectos que nacen da súa man e finalizan co seu último trazo. Levado por ese afán compulsivo o artista realiza pezas sen rigor matemático, invadido polo recordo do boom inmobiliario dos anos 60, na cal España e boa parte de Europa, invadiu as súas paisaxes con bloques de formigón formando unha nova biosfera, o paraíso urbano.

Como se dunha ficha de dominó se tratase realiza obras de xeito rápido e contundente, influido polas tendencias artísticas dos anos 70, como a Fluxus de Maciunas. Ó mesmo tempo a súa producción non é pechada pois parte do recurso artístico da imbricación entre o individuo e a máquina, pegada presente nas sucesivas marcas da fotocopiadora no papel. Parte da referencia a máquina como formulación estética, chegando a asimilación do proceso mecánico da arquitectura como parte da súa producción artística. Como reforzo recorre á numeración habitual do gravado, na cal cada unha das pezas perde o seu carácter para formar parte dunha serie limitada sen contido, nen sentido.

'Habita-la Tinta' en todo o seu significado semántico, reflicte o obxetivo primordial da xénese expositiva. O creador enfrontase a unha superficie en blanco, deixando a devagar a súa imaxinación.

A exposición estará formada por quince pezas, das cales nove proxectadas en formato A4, cinco delas en formato A5 e xa como protagonista da mostra estaría unha última peza, a número quince creada a base de fío. Todas as pezas estarían á venda, cun custo reducido que poderan consultar unha vez que visiten a mostra.

Ata finais do mes de outubro, o Colexio de Fonseca acolle unha exposición do artista portugués André Guedes comisariada por alumnos da IV edición do Máster en Arte, Museoloxía e Crítica Contemporáneas da USC. 'Hoxe comenzamos a falar' é unha frase aberta, extraída das recentes protestas en Oporto, proferida na Praça dos Aliados, en portugués, 'Hoje Começamos a Falar'. A mostra ten un carácter performativo/teatral na que diariamente un grupo de actores interpretarán textos nunha escenografía creada polo artista.

Actores: Aula de teatro da USC
Produción: Universidade de Santiago de Compostela, coa colaboración da Consellería de Cultura e Turismo, Xunta de Galicia.

A partir das características pre-existentes das salas de exposición do Pazo de Fonseca (o Salón Artesoado e a capela gótica, lugares orixinalmente destinados á oratoria), André Guedes proponnos unha exposición de carácter performativo/teatral na que diariamente un grupo de actores interpretarán textos nunha escenografía creada polo artista.

A mostra concíbese en dúas partes. Unha delas é ‘teatral’ -os eventos que terán lugar xoves, venres e sábados-, na que cada un dos actores deberá memorizar e interpretar 1 dos 8 textos seleccionados (de autores como VOLTAIRE + MARINETTI + PICABIA + TUIAVII DE TIAVEA + HUGO VON HOFMANNSTHAL + WIR SIND HELDEN + THOREAU). A outra parte é un ‘teatro de obxectos’ que funciona independentemente, e que consistirá nunha selección dos fondos da Aula de Teatro que se expoñerán no espazo –sobre tarimas– e que utilizarán os actores. Estes obxectos, unha selección do artista en relación con cada un dos textos, estarán acompañados de información escrita sobre a súa historia coa intención de cruzar a memoria dos obxectos coa dos novos textos para os que son empregados.

A Zona C inaugura 'Cal e canto', unha acción artística que plantexa o estado de reflexión dunha persoa doente tras a morte dalguén moi cercano. A acción consiste en ir pintando o chan, dun xeito calmado e íntimo que vai entretexendo os pensamentos. Unha instalación que queda como residuo da acción que se desenvolve no acto de apertura que se celebrará o venres 21 ás 20 h.

A performer vestida con atavio negro de corte clásico percorre a estancia, no seu peito leva unha videocámara incorporada que filma e reproduce nunha pantalla, e en tempo real, o que acontece: A saia alóngase e vai cubrindo a estancia cun velo negro, a cámara será a que desde o seu peito rexistre a acción das súas mans. A artista disponse a manchar trapos unha e outra vez en palanganas cheas de tinte, e avanza aos poucos debuxando o chan mentras borra cos seus xeonllos o traballo feito.

O vídeo será rexistro e tamén testemuño da acción. A sala é tomada por metros de puntillas e volantes que debuxan a arquitectura da estancia.

Batbirulau é un colectivo, creado en Compostela no ano 2007, que traballa sobre ideas que comezan a forxarse en paredes cheas de papeluchos inservibles aínda que vitais para poñer cada idea individual ao servizo dunha idea común que se consagra ao traballo en equipo.

FAC Peregrina Furancho de Arte Contemporánea presenta a súa primeira montaxe expositiva na modalidade 'FAC Convidadxs', a cargo do artista ferrolano Mauro Trastoy.

“Se alguén oprime o 1 dunha máquina sumadora, e repite a operación, e a segue repetido sen cesar durante horas e horas, a máquina non aprenderá xamáis a anticiparse ao operador sumando un novo 1 por si mesma, a pesar de que calquera persoa asimilaría moi rápidamente o comportamento repetitivo.
Xurde daquela a emoción do infinito”.
(Douglas R. Hofstadter, en Gödel, Escher, Bach. Un eterno e grácil bucle)

Esta é unha selección de obras dos últimos 5 anos.
Algunhas tiveron certa continuidade nunha serie, outras sen embargo quedaron en pequenas incursións ou abandonadas en metade da súa elaboración.
Intento agora que se relacionen entre si nun contexto diferente ao taller, onde foron formuladas.

Proceso de elaboración:
A partir dun material (corda, arame, madeira…) concreto un xesto/acción (medir-recortar-atar, cortar-pegar…).
A repetición dese xesto/acción constrúe unha estrutura (desde un primeiro momento vanse configurando unhas pautas de acción que procuro manter en todo momento).

O proceso interrómpese debido a varios motivos:
a. Non dispoñer de tempo.
b. Cansazo.
c. Cúbrese o espazo destinado a un proceso determinado (lenzo, habitación…).
d. Alternar varios procesos. Voy comenzando uns en detrimento doutros.
e. …

O espazo FAC Peregrina inaugura unha nova exposición colectiva titulada 'Como medir un planeta'. O proxecto está comisariado polo colectivo Baleiro. Trátase da terceira e última mostra da tempada na modalidade FAC Convidados, denominación baixo a que este novo espazo independente na contorna de Santiago de Compostela promove proxectos de colaboración con outros artistas e axentes involucrados no ámbito da creación contemporánea.

'Como medir un planeta' formula unha refexión sobre as condicións obxectivas nas que o ser humano habita o mundo a través do traballo de tres artistas que empregan o acto de medir como estratexia creativa. Eles son Joan Morera (Vigo, 1984), Eduardo Outeiro (A Coruña, 1981) e Miguel Prado (A Coruña, 1985), creadores emerxentes galegos que, servíndose da escultura, o son, o vídeo e a instalación, presentan os seus últimos traballos, algúns deles especificamente producidos para esta mostra. Deste xeito, o vigués Joan Morera afonda na súa investigación sobre a codificación ideolóxica da memoria e do territorio mediante a manipulación de documentos públicos e privados. O seu traballo relé as dimensións monumentais dos fitos históricos desde estratexias domésticas e artesanais, prestando gran atención aos detalles: as súas pezas adoitan ser resultado de longos procesos de produción. Pola súa banda, Eduardo Outeiro presenta un proxecto específico que enfronta os sistemas de medidas tradicionais coa problemática da modernización e a tecnoloxía. Desde a posición do restaurador ou do conservador, Outeiro reflexiona sobre os problemas asociados á globalización e á uniformización dos imaxinarios locais. Por último, Miguel Prado explora as analoxías existentes entre os procesos xeolóxicos e os procesos mentais. A súa proposta concibe a configuración do medio físico como unha suma de erros, accidentes ou traumas que se reflicten na subxectividade humana, establecendo así un diálogo entre o orgánico e o inorgánico, entre a vida e a morte.

Con motivo da inauguración da exposición terá lugar unha mesa redonda que contará coa presenza dos tres artistas e os dous curadores. Nela debaterase sobre a capacidade da arte contemporánea de mellorar a noso coñecemento do medio ambiente, así como dos fenómenos asociados á súa degradación física, produtiva e cultural.

FAC Peregrina Furancho de Arte Contemporánea acolle ata comezos do mes de decembro 'Jalisia Fanecas', a última exposición da temporada 2012. Diego Vites presenta no FAC Peregrina, na modalidade de FAC Convidadxs, a súa primeira montaxe expositiva individual na Península: JALISIA FANECAS; unha enunciación que se relaciona directamente coa idea de excedente que pon en acción o espazo proxecto artístico do Furancho de Arte Contemporánea, no seu ben entendido sentido de “abundancia desvalorizada” que é o que representan as fanecas coma botín de pesca.

Jalisia Fanecas é unha exposición de pintura construida dende a apertura que Diego Vites fai das cuestións da súa visibilidade, os seus límites e as súas condicións de produción materiais, as da pintura. Unha montaxe que pretende romper coa normal disposición lineal a favor dun percorrido que impón á mirada sobre a pintura esa mesma oscilación coa que o artista se move entre as múltiples linguaxes formais.

Diego Vites (Galicia, 1986) Licenciado en Belas Artes pola ULL en 2009, funda xunto con outros artistas “El Apartamento”, centro de produción en Santa Cruz de Tenerife onde produce as instalacións que máis tarde exporá la sala Cabrera Pinto e no TEA (Tenerife Espacio de las Artes) dentro da exposición colectivo “25 pies. Orientaciones” e na exposición individual “Buhardilla” respectivamente.
No ano 2010 regresa a Galicia e cursa o máster “Arte, Museoloxía e Crítica Contemporánea” do departamento de Historia da Arte da USC. Actualmente é codirector do FAC Peregrina Furancho de Arte Contemporánea e vive e trabilla en Santiago de Compostela; a súa obra explora os límites da pintura mediante a análise do seu contexto estético a través dunha mirada mediada, sempre, pola Historia da Arte. Participa coa súa obra en exposiciónns colectivas como PLÉTORA, La exposición (FAC Peregrina, SCQ 2012), Open Studio #3 e #4 (El Apartamento, Santa Cruz de Tenerife 2011), At Home (Santa Cruz de Tenerife, 2009). A súa obra foi premiada en concursos como o VII Premio de pintura “Novos Valores” de Brión ( 1º premio), Beca I Encontro de artistas novos Cidade da Cultura 2011 e Bienal Off_II Bienal de Arte y Paisaje de Canarias (Proxecto colectivo El Apartamento).

Co título 'A enerxía da Asociación son os seus socios', a Asociación Fonte da Virxe inaugura na Fundación Granell unha mostra que permanecerá aberta ata o 15 de decembro.

Con este título, a exposición estará dedicada a tódolos seus socios, agradecendo a súa fidelidade e contribución á integración social así como á loita contra o estigma. Esta mostra estará composta por obras realizadas en diferentes técnicas e formatos, dende o traballo coa cerámica, coiro, a encadernación...

O obxectivo desta mostra é seguir tentando que a cidadanía coñeza o traballo que realizan estas persoas, e a labor desenvolvida pola Asociación a prol de conseguir que este colectivo forme parte activa da sociedade. Persegue tamén, facer un chamamento á sociedade para eliminar os atrancos existentes para a necesaria integración social e laboral deste colectivo.

É a sociedade a que fai que parezan diferentes. Para cambiar isto, está nas mans de todos practicar a tolerancia e a comprensión, rompendo prexuízos e evitando a discriminación.
Esta iniciativa forma parte das colaboracións que a Fundación Granell leva a cabo cos diferentes colectivos e grupos sociais da nosa cidade, no seu interese en achegar a cultura a todos os recunchos da sociedade.

A Biblioteca pública Ánxel Casal colabora co movemento Urban Sketchers, un colectivo de artistas de todo o mundo que debuxan as cidades onde viven e os sitios por onde viaxan. Esta é a mostra das obras que se fixeron na maratón de debuxo que se celebrou o pasado 13 de outubro.

Do 7 ao 20 de xaneiro no Hall e o Salón de actos.

O 'Dar no Cravo' é un concurso de preguntas e respostas que se xoga en grupos de dous a seis persoas. Durante a semana oficial do Festival e durante dúas noites, as 40 preguntas versarán única e exclusivamente sobre o mundo árabe: anécdotas, cultura xeral, actualidade, cinema, etc. Como sempre, a actividade contará con Simone Negrín para moderar e animar o xogo. Pedirase unha participación de 1 euro por xogador, e o grupo gañador levará un premio moi orixinal.

A Praza de San Pedro acolle esta mañá o primeiro almorzo na rúa.  Colle cousas para almorzar e xuntémonos: a idea é… compartir o almorzo nun espazo público!

Evento no Facebook: aquí

Almorza na rúa é todos os últimos sábados de cada mes.

A revista Núa aproveita a presentación do seu número 2 para realizar o II Encontro de procesos de creación escénica, con participación de Begoña Cuquejo, Funboa Escénica, Fran Buceta, María Roja, Berio Molina, Joshua McCarey, Alberte Viveiro, Borja Salgado e Carlos Vidal. Tamén se presentará a edición de Agorafobia, texto de Clara Gayo recén editado en Ultratextos.

Núa é un novo espazo que pretende dar voz a aquelas creadoras que traballan na liña das novas linguaxes, facendo fincapé nos procesos de creación, e a aquelas outras que queiran colaborar cos seus escritos desde unha posición crítica e creativa para afondar nos múltiples aspectos que conforman o mundo das artes escénicas.
Nesta búsqueda da renovación Núa decide afastarse do formato convencional e poñer ao seu favor a falta de medios económicos para achegarse a unha “pobreza creativa” situándonos ante quebracabezas que esixan encontrar outras alternativas
Se algo fai de Núa unha revista particular é o seu carácter itinerante. En cada número haberá un encontro entre diferentes creadoras da escena coa finalidade de establecer un espazo de intercambio mediante breves intervencións de traballos aínda en proceso. O primeiro encontro tivo lugar no Teatro Ensalle coincidindo coa presentación da revista e o segundo será na Sala Nasa en maio.

No 2º número da revista Núa colaboran: Mariana Carballal, Alberto Kurapel, Marcos Gaba, Ana Vallés, Cristina Balboa, Xesús Ron, Begoña Cuquejo, Fran Buceta, María Roja, Berio Molina, Julio Fernández, Xosé M. Esperante, Marta Pérez, Susana Figueiredo e Diana Mera.

A revista pódese adquirir na Sala Nasa, no Teatro Ensalle, e na cafetaría da ESAD de Galicia por un prezo de 5€. Ou ben realizar unha inscrición anual de catro números cun custo de 15€ a través de nua.escena@mail.com ou de revistanua.wordpress.com

Esta tarde, a libraría Aenea acolle o acto de presentación da publicación 'Miradas Globais para outra Economía', que contará cunha mesa redonda na que serán presentadas iniciativas e experiencias de éxito que demostran que é posible unha economía guiada por valores como a xustiza, a solidariedade, a participación, a cooperación, a comunidade e a sustentabilidade, así como outro xeito de consumo que se enfronta o modelo e a lóxica capitalista.

O libro presenta o éxito de 15 experiencias de economía solidaria en todo o mundo: 5 do estado español, 5 de África e 5 de América Latina. E na presentación do 'Miradas Globais' en Galicia contaremos con algunhas das súas protagonistas como Fiare e Som Energia; cun exemplo de integración laboral de persoas con discapacidade, COGAMI; e unha experiencia de Economía Solidaria galega, Amarante Setem.

Camilo Franco pecha esta noite cunha festa na Casa das Crechas a súa última proposta de literatura para a rede, 'Balada Triste de Moqueta', o primeiro folletín para facebook do mundo. Acompañarano no escenario o músico Magín Blanco e a actriz e cantante Pepa Yáñez, nunha noite na que prometen que haberá "cervexa, música en directo, lecturas dramatizadas, análise política, algo de mala baba e moito cachondeo".

Será unha oportunidade única de gozar o espectáculo da política en vivo e en directo, co primeiro discurso público dun Concelleiro de Festa e Cultura recentemente convertido en alcalde e un escritor, un músico e unha cantante que glosarán os seus magnos triunfos e cantarán algunhas das súas cancións favoritas. A cita é ás 22.30h e a entrada custará 5 euros, "porque algo teñen que levar os artistas e os cartos públicos non dan nin para os acabados en -eiro". Tamén se poderá comprar un pack de Entrada + Camiseta + Libro por 20 euros.

Balada Triste de Moqueta non é o primeiro experimento literario do escritor e xornalista Camilo Franco. O autor do primeiro folletín para facebook do mundo está convencido de que a literatura ten máis vida que o libro. De que o importante son as historias. De que a maneira na que nos achegamos a elas non é máis que un accidente. Unha circunstancia. E de que é cousa do noso tempo xogar coas circunstancias.

O primeiro xogo coa literatura para a rede de Camilo Franco chamouse 'Por conto alleo' e naceu ao abeiro do portal Vieiros nos últimos meses do século XX. Durante 50 días, contra o final de 1999, o escritor comprometeuse a fabricar un relato cada noite a partir de dúas palabras enviadas polos lectores. Os textos literarios resultantes chegaban cada mañá frescos a Vieiros e a experiencia foi tan satisfactoria que uns meses máis tarde deu paso a 'Necesariamente X. A razón máis quente', unha reflexión sobre o pornográfico que viu a luz, tamén en Vieiros, no 2001. Durante tres semanas, os internautas propuxeron imaxes pornográficas. De entre todas elas, escolleronse quince fotografías que ilustraron outros tantos relatos.

O resultado destas dúas experiencias resiste na rede coa frescura dos proxectos pionerios, pero vai máis dunha década dende aquela e nestes anos pasaron moitas cousas. Pasaron os blogs, as redes sociais, os e-books e os contidos na nube. Chegou a cultura 2.0. e algo mudou, tamén, na circunstancia literaria. Neste tempo, Camilo Franco mantívose ao tanto do que pasaba na rede, pero, un algo decepcionado polos camiños que ía tomando a cousa, concentrouse na publicación dun novo libro, 'Palabras Contadas', que deu pé a unha exposición homónima da Fundación Luís Seoane, a un videoclip literario e máis a un espectáculo de spoken word co que o escritor percorreu bares e outros lugares de cultura durante máis de dous anos, en compañía do músico Magín Blanco.

Da mestura da vontade de xogar con esa circunstancia e máis da experiencia de espectáculo tabernario adquirida co proxecto 'Palabras Contadas' naceu esta 'Balada Triste de Moqueta', un folletín político para Facebook, un novo experimento de literatura para o século XXI realizado en colaboración co deseñador Rubén Prol, co colectivo de comunicación e cultura NóComún e co bar compostelano A Casa das Crechas.

O Facebook é o espazo de comunicación dos nosos días. Organizar no seu interior unha crónica de política ficción a modo de folletín era a intención principal deste xogo literario. Dende o 5 de maio ata o 10 de xuño, Camilo Franco foi deixando na páxina de Facebook de Casa das Crechas da historia do Concelleiro de Festas e Cultura. En palabras do autor: 'A historia dun traballador incansable a quen lle gustaría -como a todo o mundo- ter unha poltrona cómoda na que sentarse. Un home simple, que acata ordes, que organiza mítines, que reparte papeletas, que negocia, que calcula, que manilla, que debuxa plans nunha libreta e que vai vendo que ferramentas lle pon a vida na man para facer que se cumpran. Un home que aspira a pisar algún día a moqueta, esa herba intelixente propia da alta política.'

Un ano máis, o pub Ultramarinos celebra o seu aniversario por todo o alto. A celebración desta tarde inclúe unha exposición fotográfica, música e festa con orellas e sorteo de agasallos.

A partir das 19.00 h. poderemos ver unha exposición fotográfica do que foron estes catro anos de vida… as obras, a inauguración, os primeiros aniversarios, os concertos, os artistas que pasaron polo noso escenario, etc…

A partir das 22.00 h. comeza a festa! E, como xa é tradición, haberá orellas a fartar e sortearemos dúas fins de semana para dúas persoas en balnearios galego, que tamén hai que relaxarse…

E como a música non pode faltar, este ano, bailaremos sin parar grazas á selección musical de Ivan DZ!

O Cineclube celebra a súa tradicional festa de aniversario, a partir das 20:00 horas deste sábado no CS O Pichel. Presentada por Berrobambán, a festa de IX aniversario vai contar coa proxección das curtametraxes Cops (Buster Keaton, EUA, 1922), Big bussiness (Laurel & Hardy, EUA, 1929) e Pickpocket ne craint pas les entraves (Segundo de Chomón, Franza, 1909) e os concertos, a partir das 22:00, de Das Kapital, Ataque Escampe e a Magnifique Bande dos Homes sen Medo. Pechará a xornada DJ Chapaev.

Comeza a décima edición do Festigal, un espazo aberto que une espazos de animación, de software, de ideas, de lecer, de literatura... e sobre todo, de música, diversidade e reivindicación festeira. As claves do Festigal: Músicas, cultura, tendencias e diversidade.

Celebrado ininterrompidamente desde 2002, a décima edición do Festigal conta coa destacada actuación do grupo portugués Deolinda, a revelación no veciño país e moi popular coa súa canción 'Parva que sou' entre os menores de 30 anos, a 'geraçao à rasca' que mobilizou nas rúas de Portugal decenas de miles de persoas nos últimos meses.

Concibido como unha alternativa aberta a todos públicos, o Festigal pretende ser un escaparate para a proxección e intercambio cultural a través de diferentes propostas musicais e artísticas. Nas edicións anteriores acadou un notable éxito de asistencia propiciado pola grande afluencia de visitantes que acoden a Santiago neses días.

O programa musical complétase o día 24 coas actuacións de Ulträqäns, Loretta Martin e Dios ke te Krew e o 25 con Os Carunchos, a Orquestra Os Modernos e Cé Orquestra Pantasma.

Outros 10 espazos culturais acollerán, entre outras posibilidades, unha mostra de librarías e editoriais, debates e presentacións de libros, feiras de asociacións e artesanía galega e un espazo de animación infantil. Todo no campus sur da Universidade de Santiago o 24 e 25 de xullo.

DEOLINDA
O seu nome é Deolinda e ten idade suficiente para saber que a vida non é tan fácil como parece. Solteira de amores, casada cos desamores, habita un baixo nalgún suburbio de Lisboa. Compón entre as cortinas, inspirada polos discos do seu avó e as vidas estrañas dos veciños. Deolinda é un grupo formado en 2006 por catro mozos que saltan todos os clixés do fado: non usan guitarra portuguesa, fan música para bailar e a súa cantante, Ana Bacalhau, viste roupas coloridas. E aínda así son fado e moito máis que fado. Un orixinal proxecto que sorprendeu dentro e fóra de Portugal co aclamado Canção ao lado. Agora presentan o seu último disco, Dois selos e um carimbo.

Deolinda son:
Ana Bacalhau: voz.
Pedro da Silva Martins: composición, textos, guitarra clásica e voz.
Zé Pedro Lietão: contrabaixo e voz.
Luís José Martins: guitarra clásica, ukelele, cavaco, guitalele, viola braguesa
e voz.

DIOS KE TE CREW
Logo de saír á luz o disco “Xénese” (2006), e lograr unha moi boa acollida por parte do público, Dios Ke Te Crew convértese nun referente da escena Hip-Hop. O seu forte son os directos: Mou, García, Jamas e Sokram compenetran a súas voces baixo os incansables pratos de Dj Murdock, arroupados por unas instrumentais contundentes que recollen pinceladas de rock, jazz, funk…
Despois dun ano sen actuar, no que estiveron encerrados no seu estudio, Dios Ke Te Crew chega coas enerxías renovadas e o seu novo traballo discográfico baixo o brazo.

LORETTA MARTIN
Loretta Martin leva unha década emitindo e recibindo dende A Coruña. Unha
década enriba dos escenarios seguindo un camiño de seu, espontáneo e sen
complexos onde conflúen o rock, o funk, o soul, a MPB, o rap... Óptica urbana, permeabilidade total ante toda influencia, inconsciencia ante ás limitacións, alerxia á pureza e, en definitiva, un insaciable canibalismo musical fan de Loretta Martin un proxecto persoal, recoñecible e recoñecido.
Brais Morán: guitarra e voz.
Fran Sanz: baixo.
Miguel Cabana: batería.

Ulträqäns
Música retrovangardística, Steampunk, Speed Folc, Psicodelia enxebre, Banda de catro patas e rabo, Os Ulträqäns fabrican un punk‐folk de ciencia ficción, frenético e rotundo, que soa familiar aos oídos educados nas tabernas pero nos que os sintetizadores e as bases rítmicas do funk e do ska están presentes ao longo do seu potente directo.
Aarón Bouzón: frauta travesa, Ewi4000s, whistles e gaita
Antón Díaz: voz, baixo e contrabaixo eléctricos
Fran Amil: batería
Tino Vilaro: guitarra
Tomás Saiz: acordeón piano

Máis información en facebook e www.festigal.com

Contacto: 981 554 200 (8 a 15 h)

Os pubs que integran a Asociación Cultural Cidade Vella ofrecen unha programación especial para este Entroido 2012. A temática deste ano xirará en torno aos Anos 20 e á crise do 29.

A programación arranca cunha pequena intervención teatral, a cargo do actor Simone Negrín, que imitando aos rapaces desa época anunciará de viva voz e repartirá polas rúas do Casco Histórico un pequeno periódico en ton cómico editado pola Asociación. A acción repetirase a noite do venres.
A programación inclúe varias  festas temáticas, música, djs, orellas, queimada, concertos,  big band, e a nosa superoferta para o luns negro,  o Bono Anticrac (3 consumicións por 10€) válido para todos os pubs da Asociación (A Reixa, Atlántico, Borriquita de Belem, Casa das Crechas, Curruncho, Fraggel Rock, Literarios, Modus Vivendi, Momo.. a rúa e Ultramarinos).

PROGRAMACIÓN

Xoves 16

- Casa das Crechas. 23:00 h. Sesión de música electrónica con dj Hadri Hache.
- Pub Momo 23:00 h. Actuación de Ricardo Parada.
- A Borriquita. 21:00 h. sesión dj con Maestro Pi.

- Petiscos. 23:00 h. sesión dj con Mestre Pi.

Venres 17

- Pub Ultramarinos. Festa 4º aniversario. Música, exposición e orellas gratis para todos.
- Pub Atlántico. Festa de Disfraces Anos 20. Local ambientado, música swing, charleston…
- Fraggel Rock. Festa de Disfraces Anos 20.
- Pub Momo. Dj Pax.

Sábado 18

- Pub Atlántico. Festa de Disfraces Anos 20. Local ambientado, música swing, charleston, rag time…
- Fraggel Rock. Festa de Disfraces Anos 20. Queimada de balde.
- Pub Momo. Dj Pax.

Luns 20

- A Borriquita. 23:00 h. Califa Swing Trio (Gipsy jazz & swing)
- Bono anticrac e A Magnifique Bande dos Homes sen Medo (big band) por todos os locais da A.C. Cidade Vella

Martes 21

- Pub Atlántico. 22:00 h. The Lákazans Quintet (blues, swing & soul)
- Pub Momo. 23:00 h. Actuación de Ricardo Parada.

Comeza a undécima edición do Festigal, un espazo aberto que une espazos de animación, de ideas, de lecer, de literatura... e sobre todo, de música, diversidade e reivindicación festeira. As claves do Festigal: Músicas, cultura, tendencias e diversidade.

PROGRAMA

** MARTES 24

Galería Central
- 11:00 h. Apertura
- 17:15 h. Presentación publicacións da Fundación Galiza Sempre
- 17:45 h. Presentación do libro e recital de poesia: "18 (Dezaoito voces nunha antoloxía poética galego-portuguesa)!" coa participación de: Iolanda Aldrei, Alexandre Insua Moreira, Virgílio Liquito, Cruz Martínez Vilas, Jaime Moreda Santamaría e Rosanegra (Rosa Martínez Vilas)
- 19:15 h. Presentación do libro: A rota do sol de Camilo Nogueira Román na editorial Laiovento.
- 21:30 h. Presentación do libro: Onde o mundo se chama Celso Emilio Ferreiro de Ramón Nicolás en Edicións Xerais de Galicia.

Café Concerto
- 16:00 h. AUDIOVISUAL
Making of e Curtas de ficción e animación premiadas no Festival de CANS
- 22:00 h AID

- 23 h. Concerto de ATAQUE ESCAMPE + BANDA CREBINSKY + LA PHAZE + ZËNZAR

** MÉRCORES 25

Galería Central
- 17:00 h. Presentación do libro: Cartografías do derrubo de Carme Adán na editora Difusora das Letras. Falarán: Tereixa Navaza, xornalista; Xabier Paz, editor e a autora, Carme Adán.
- 17:35 h. Presentación do libro: Queer-mos un mundo novo de Teresa Moure na editorial Galaxia.
- 18.15 h. Presentación do libro: Para unha crítica do españolismo de Camilo Nogueira en Edicións Xerais de Galicia. Falarán: Suso de Toro, escritor e profesor e Camilo Nogueira.
- 20:30 h. Presentación do libro: Como falar e escribir en galego con corrección de Carlos Callón en Edicións Xerais de Galicia.
Galeria da Cultura Tradicional
Asociacion de Gaiteiros galegos
Galería infantil | Espazo de animación

Café Concerto
- Desde as 18 h. Actuacións musicais

- 20 h. Concerto de aCadaCanto + SÉS + TERBUTALINA

Feira de Asociacións

Galería artesanal
Exposición e venda de artesanía galega

Tendas

Zona de xantar/bar
Postos para xantar e cear os dous días con oferta gastronómica variada

Máis info en www.festigal.com y en http://www.facebook.com/ofestigal

A Librería Aenea organiza esta noite unha velada na que Cecilia Portela compartirá con todos os asistentes, a través das súas fotos, a viaxe que realizou durante 9 meses por 8 países de Latinoamérica.

Gustaríanos crear un diálogo en torno ás experiencias que fixeron que descubramos o noso propio camiño. Despois degustaremos unha cea morna elaborada con produtos locais e ecolóxicos.

Para conmemorar o Día das Letras Galegas, a compañía Femme Fatale saca a literatura á rúa a través do espectáculo "Ronda Poética". Cinco actores e un acordeonista recitarán versos, regalarán poemas, bailarán e improvisarán, caracterizados de escritores de inspiración decimonónica.

Creación e dirección: Nelson Quinteiro
Elenco: Fabiana Gastaldello, María Manero, María Polo, Nelson Quinteiro, Moncho do Orzán, Uxía Vázquez

Percorrido: A 'Ronda poética' sairá ás 12.00 horas do espazo escénico que xestiona o Centro Dramático Galego (CDG) e porá rumbo cara á rúa do Franco pola Rúa Nova e a praza do Toural, para atravesar a continuación A Raíña, Praterías e Rúa do Vilar e regresar ao Salón Teatro pola calexa que desemboca na Rúa Nova.

Editores de Compostela e o Pub Medusa organizan esta tarde unha morea de presentacións literarias, moi rápidas todas, a toda velocidade, cunha duración máxima, cada unha delas, de 10 minutos. Será todo na Praza Salvador Parga ou no propio pub Medusa, en función da climatoloxía.

Parola, recitado e música... e comida e bebida.

Baixo o lema “Libros a toda mecha”, iranse sucedendo presentacións de novidades editoriais, recitais de poemas ou fragmentos de obras —acompañados, nalgúns casos, de música en directo— e todo cunha característica común: ningunha presentación durará máis de dez minutos.

En total serán once libros e autores os que inaugurarán esta primeira viaxe do “Exprés literario” dos Editores de Compostela. Pola praza de Salvador Parga (tras a igrexa das Ánimas) onde se ubica o Pub Medusa, pasarán —en corpo ou en espírito— Paula Carballeira, Rosalía Fernández, Armando Requeixo, Leonel Moura, Lovecraft, Samuel L. París, Lupe Gómez, Wislawa Szymborska, Gonzalo López Abente, Mario Regueira e Fernando Cimadevila. Así mesmo, haberá venda de libros, tenda outlet e un convite —gastronómico— para os asistentes.

“Pretendemos, en primeiro lugar —afirman os organizadores—, conquistar novos espazos para o libro e a lectura, e facer isto aportando iniciativas frescas, dinámicas e atractivas”.

A escritora Charo Pita ofrece esta tarde na Libraría Aenea unha sesión de narración oral que levará por título 'Contos de morte e vida'.

A cargo de Charo Pita: lectora, escritora, contadora, oínte, coleccionista de pedras azules e pensadora de historias.

Aforo limitado

Data límite de reserva de praza: 15 de novembro.

A Fundación Eugenio Granell presenta esta tarde o recital libre de poesía 'Relacións textuais', de Jóvenes sin Talento 2. Esta formación de spoken word, composta por María López e Moisés Fernández, propón unha actividade interdisciplinaria a modo de recital/concerto onde ten cabida a música, o vídeo e a poesía.

Relaciones textuales achega ao público as creacións deste grupo de novos poetas, que nesta ocasión contarán coa colaboración videográfica de Eduardo Fernández e estarán acompañados polo artista Andrés Ibáñez, quen se encargará da presentación de micro aberto, espazo no que o público poderá interactuar recitando un poema propio ou alleo.

Este recital pretende funcionar a modo de presentación dun espazo multidisciplinar partindo do feito poético relacionado con diferentes creadores. Unha invitación aberta á participación do público en xeral, non só como lugar de reflexión senón tamén como espazo de expresión persoal, xerando diferentes materiais que se amosarán ao público en diversas sesións.

As terrazas do Parque de Belvís acollen, un martes máis, o mercado 'Entre Lusco e Fusco', un mercado de produtos ecolóxicos e de proximidade coordinado por Andaime, en colaboración coa coooperativa Eirado e os colectivos de produtores A Hortiña e Lentura.

As terrazas do Parque de Belvís acollen, un martes máis, o mercado 'Entre Lusco e Fusco', un mercado de produtos ecolóxicos e de proximidade coordinado por Andaime, en colaboración coa coooperativa Eirado e os colectivos de produtores A Hortiña e Lentura.

Ademáis, esta tarde o Mercado 'Entre Lusco e Fusco' tamén  acollerá o mercado de troco.

Máis info na páxina de Facebook: aquí

A galería Metro presenta 'Crash!!', a primeira colisión de performances, unhas xornadas lúdico-crítico-festivas que comprenderán todo tipo de accións en vivo e ofrecerán unha vía de reflexión distinta á habitual. Con esta iniciativa demóstrase, unha vez máis, que as galerías de arte son espazos vivos nos que acontecen máis cousas que as habituais de venda e exposición, e que mostran e apoian todo tipo de inquedanzas artísticas contemporáneas.

A idea de "colisión" reforza este dinamismo, facendo que durante 5 días e 3 horas seguidas cada tarde se desenvolva unha performance tras outra. A todo isto súmase a liberdade da convocatoria, que ao non impor un tema ou soporte determinado, permite aos participantes presentar sen limitación algunha os seus distintos e variados proxectos. Non se trata de reflexionar sobre un asunto ou argumento específico, senón de explorar as distintas posibilidades da "arte en vivo".

PROGRAMA

** MARTES 5

- 18:30 Enrique Tenreiro 'Escultura efémera'
      Diego Vites 'Ser xesta'
- 19:15 David Catá 'A flor de pel'
- 19:45 Escola Danza Pábulo 'A balsa da medusa'
- 20:15 Neves Seara/Mónica 'Mura Vida'
- 21:00 Verónica Vicente 'Unha estratexia da apariencia'

** MÉRCORES 6

- 18:30 Reina D`Hoore 'Quality for life performance'
- 19:15 María Chenut 'Teño que rir, teño que chorar'
- 19:45 Ana Gil 'Entregas V'
- 20:00 Paulina Funes 'A Flor e a muller: de(s)floración'

** XOVES 7

- 18:30 Nerea Santiesteban 'S/T'
- 19:45 Escola Danza Pábulo 'A balsa da medusa'
- 19:45 Grupo 3coma1 'Zig-Zag'
- 20:30 Neves Seara 'Spiral Movement'

** VENRES 8

- 18:30 Bea Romarty 'Recital'
- 19:00 Reina D`Hoore 'Quality for life performance'
- 19:45 Ariel Ninas 'Música para peto'
- 20:30 Bea Romarty 'Mea Culpa'

** SÁBADO 9

- 18:30 Renata Otero 'Megayonkie do amor'
- 19:30 Sther F. Carrodeguas 'Fantasía'
- 19:30 Suso Basterrechea 'S/T'
- 20:00 Lomarti 'Identidade mutante'
- 20:30 Ana Gil 'Entregas V'
- 20:45 Sabela Peinado 'Hear me laughing'
- 21:15 Concerto remate: Olalla González (cello)

Comisariado: Eva Morquecho / Paula González Sáez

Dentro das actividades previstas para as Festas de Defuntos deste ano, o Pub Atlántico organiza unha sesión de contos colectiva con tres dos mellores narradores galegos do momento: Soledad Felloza, Celso Sanmartín e José Campanari, que nos ofrecerán una selección especial de contos e historias de mortos, ánimas e aparecidos.

Todos os que se acheguen ao local esta noite terán a oportunidade de pasar unha agradable velada proseguido coa vella tradición galega de reunirse na noite de Defuntos para escoitar historias de medo arredor dunha lareira. 

Haberá dous pases, as 20:30 horas e ás 22:30 h e as entradas (5 €) pódense comprar con antelación no local.

O 'Café de idiomas' é un encontro libre entre persoas cun interese común: practicar unha lingua estranxeira. Reúnense na Biblioteca pública Ánxel Casal para falar dun modo libre e informal sen profesores nin obrigas. O mínimo para que funcione o encontro son dúas persoas e o máximo o número de cadeiras que estean dispoñibles. Para poder participar non se require inscrición previa e as reunións realízanse no vestíbulo da Biblioteca, nunha zona reservada e sinalizada cun cartel.

Cada día está dedicado a dous idiomas diferentes:

• Inglés: Luns, de 16.30 a 17.30 h.
• Chinés: Luns, de 19.30 a 20.30 h.
• Francés: Martes, de 16.30 a 17.30 h.
• Xaponés: Martes, de 19.30 a 20.30 h.
• Portugués: Mércores, de 16.30 a 17.30 h.
• Lingua de Signos: Mércores, de 19.30 a 20.30 h.
• Italiano: Xoves, de 16.30 a 17.30 h.
• Español para estranxeiros: Xoves, de 19.30 a 20.30 h.
• Alemán: Venres, de 16.30 a 17.30 h.
• Galego para estranxeiros: Venres, de 19.30 a 20.30 h.

Nace o Mercado da Estrela! Un espazo onde os novos creadores galegos exhibirán e venderán o seu talento nas vésperas de Nadal para que os seus produtos se convertan en orixinais e innovadores agasallos para os teus!

Moda, complementos, cerámica, ilustración, fotografía, repostaría e moito máis nun mercado de Nadal que amplía a súa oferta cun atractivo programa paralelo de cultura e ocio.

No Mercado da Estrela atoparás obradoiros creativos, actuacións musicais, teatro e sorpresas para grandes e cativos nunha fin de semana única!

Esperámoste o sábado 15 e o domingo 16 de decembro no CGAC para unirnos á estela dos novos creadores galegos!

Redescubre o teu Nadal!!!!!

+ info aquí

A actriz e contacontos Soledad Felloza propón unha sesión de historias no pub Atlántico.

Un ano máis, o hotel Hesperia Peregrino acolle ao longo de toda a xornada a Feira do Disco e do CD, unha convocatoria na que os asistentes poderán comprar, vender e cambiar todo tipo de material discográfico.

Na feira poderáse atopar un pouco de todo e de todos os xéneros, desde obras descatalogadas á música máis actual, pero cunha vantaxe: o seu prezo.