O grupo de teatro lucense Pinchacarneiro, compañía que impulsa a Fundación Ánade, representará esta tarde a versión en galego dun clásico de Molière, 'O médico a paus'.

'Nunca estive em Bagdad' é, en palabras do seu autor, "unha historia de amor en tempo de guerra".

Unha parella portuguesa de mozos cambia unha vez máis de casa. Á vez, a guerra de Irak de 2003 éntralles na sala, transmitida en directo pola televisión. Entre o problema de Gloria, que vai sendo revelado ao longo da peza, e a traxedia global da que Rogério non consegue despegarse, vívese un enfrontamento de escalas que amplía o efecto de ambos na vida cotiá da parella.

O Auditorio Novacaixagalicia acolle esta tarde a representación teatral da obra 'La máquina de abrazar', unha peza de José Sanchís Sinisterra protagonizada por Natalia Moreno e Mabel del Pozo.

Dirección e produción: Nancho Novo
Reparto: Natalia Moreno e Mabel del Pozo
Escenografía: Yaky Bonacic-Doric
Vestiario: Clara Delgado
Fotografía: Alfredo Tobías
Música: Ara Malikian

SINOPSE
Obra que afonda no tema do autismo como síndrome e síntoma crecente na nosa sociedade. Unha viaxe polo universo do autismo, a través da cal as personaxes (Miriam, a terapeuta, e Iris, a paciente) confróntanse e expoñen no medio dun congreso a realidade emocional desta síndrome.

Entrada libre ata completar aforamento.

O Auditorio Novacaixagalicia acolle esta tarde unha nova representación teatral. Nesta ocasión, o público poderá gozar da posta en escena de 'Nuestro hermano', de Alejandro Melero, con Cecilia Freire, Javier Ruíz e Raquel Pérez.

Entrada libre ata completar aforamento

+info aquí

Compostela acolle un Nadal máis o Festival de Teatro Afeccionado Agustín Magán, que este ano celebra a súa XI edición. Nel, seis compañías representativas do teatro amador galego presentan as súas obras do 6 ao 11 de decembro no Teatro Principal. As funcións serán todas ás 20.30 h e o prezo de entrada será de 3 euros. Poderán mercarse na propia billeteira do Principal aberta desde as 18.00 h.

Os seis grupos seleccionados representan a evolución do teatro afeccionado, modernizado, seguindo as últimas tendencias con propostas arriscadas e sobre todo coa paixón de facer teatro por afección.

NNC Teatro, grupo local, representará o día 6 ‘Pim, pam, Clown!’, unha sátira sobre as incongruencias dos conflitos armados. Trécola Teatro centrarase nos asuntos do corazón e todo o que deixamos atrás por mor do medo en ‘A historia do corazón reloxo’, o venres día 7.

O día 8, poderemos ver ‘Quimera’, un excepcional traballo do grupo de teatro Gargallada, que xogará cos espectadores entre o real e o imaxinario. O domingo día 9, O Aturuxo de Melpómene faranos tremer ante a tesitura da prohibición do ‘Café’. E xa o luns día 10, Mulleres de Moaña, un grupo exclusivamente feminino, xogará ao metateatro con ‘A balada do cárcere de Circe’.

Pecha a programación desta edición, o martes 11, Paso de Valverde que nos poñerá a pel de galiña coa forza da súa posta en escena na que veremos como o paso do tempo esmorece a pel en ‘Sánatos’.

A Aula de Teatro da USC presenta esta noite no Teatro Principal a súa última montaxe teatral, unha adaptación libre do texto de Rodrigo García.

Dirección: Roberto Salgueiro
Reparto: Alba López, Beatriz Pérez, Miguel Gendre, Miguel Torres

A compañía teatral Animalario trae ao Teatro Principal 'El montaplatos', unha obra que conta a historia de dous personaxes (Ben e Gus); dous asasinos a soldo que permanecen encerrados no cuarto lúgubre dun soto mentres esperan as ordes da organización para a que traballan. Non obstante, durante a espera, comezan a recibir absurdos encargos de comidas a través dun montacargas. Unha situación que os desconcerta.

Montaxe dirixida por Andrés Lima e protagonizada por Guillermo Toledo e Alberto San Juan, quen tamén asina a tradución e adaptación.

A mestría de Harold Pinter (1930-2008) non tivo seguidores e ao morrer tres anos despois de recibir o Nobel xa non escribía teatro, envorcado no cine e na dirección escénica doutros autores, por iso quizais as súas obras mestras, case todas as que "compuxo" -pois as escribía como unha sinfonía feita de xestos, silencios e palabras cotiás-, crecen co tempo, superan todos os "ismos", non poden involucrarse en ningunha das tendencias da súa época nin posteriores. Todas elas, pero moi especialmente 'El montaplatos', baséanse nunha percepción, nunha mirada sobre constantes do noso tempo somerxidas nunha neurose criminal aceptada pola boa xente da boa clase media.

A Biblioteca pública Ánxel Casal programa para esta tarde unha sesión de teatro de Nadal, a cargo da compañía Garabullo, que levará a escena a obra 'O gorrión Valentino', para nenos e nenas a partir de 3 anos.

Representación teatral baseada no conto “O gorrión Valentino” no que aparecen valores como o respecto e o coidado do medio ambiente e tamén como a acaparación de recursos por uns poucos, leva consigo as carencias doutros, incluso fame e morte.

Organiza MANOS UNIDAS.

Dirixida por Eduardo Alonso, a compañía Teatro do Noroeste presenta 'Linda and Freddy, ilusionistas', unha comedia post-crise, que aposta por unha saída con imaxinación. Protagonizada por Luma Gómez, Eduardo Alonso, Lino Braxe e Alejandro Carro.

'Linda and Freddy, ilusionistas' é un espectáculo comprometido coa realidade máis actual e complexa: A crise que domina Europa. Pero esta realidade transfórmase rapidamente. Agora parece que o caos está máis próximo, que estamos máis preto do abismo. Con respecto a esa situación, digamos, externa, Linda and Freddy, ilusionistas sitúase despois do caos, ao outro lado do que vai acontecer. Xa non somos Europa, somos o caos e a revolta constante. A iso levou a política dos líderes europeos, a transformar Europa nun campo de batalla onde os saqueos, as manifestacións desorganizadas, os incendios provocados, os asaltos están á orde do día. As persoas de ben non queren saír das súas casas, e quen se aventura a facelo arríscase a non volver, a ser asaltado ou a perecer nas constantes revoltas nas rúas.

'Linda and Freddy, ilusionistas' presenta un panorama externo desolador post-crise. E encerrados na súa casa, tratando de estar a cuberto do que sucede nas rúas, están os personaxes desta obra, Linda e Freddy, nunha casa na que lles cortaron todo, a luz, o teléfono, mesmo case o aire para respirar, escondidos, sen atreverse a saír máis que para realizar a pequena compra diaria das súas provisións.

A compañía Voadora, unha das compañías galegas que conta con maior proxección exterior, presenta durante dúas xornadas o seu último espectáculo, 'Tokio 3', un musical dirixido por Marta Pazos con pinceladas humorísticas e poéticas que pecha a triloxía teatral 'Lugares comúns'.

Con Jose Díaz, Borja Fernández e Uxía P. Vaello.

TOKIO3 é un relato épico e intimista sobre o que esperamos da vida. Sobre o que soñamos. Sobre o paraíso. E sobre como encaixa todo isto nunha sociedade onde o inmediato, o constante e o material deixa pouco espazo ao espiritual/emocional. Trátase dunha fábula sobre o paraíso natural que anhelamos e sobre o mundo artificial que nos espera. Un exercicio no que se debuxan as razóns do amor e se perfilan os motivos da esperanza.

TOKIO3 é a conclusión da triloxía Lugares Comúns. Este proxecto refírese aos espazos, reais e imaxinarios, que compartimos e como estes puntos de encontro inflúen na busca de identidade do individuo contemporáneo. A triloxía explora tres eixes temáticos diferentes (o fracaso, a memoria e o paraíso), relacionándoo coa perspectiva temporal (presente-pasado-futuro), e compartindo un mesmo proceso de creación baseado no diálogo intercultural entre un grupo de actores e un equipo artístico cunha mesma liña conceptual e estética.

O Salón Teatro da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria está a desenvolver este mes unha carteleira dedicada en exclusiva á produción teatral galega, no marco da cal Cándido Pazó presenta esta semana a súa particular adaptación do Decamerón de Giovanni Boccaccio. O espazo escénico do Centro Dramático Galego (CDG) ofrece un total de cinco funcións deste monólogo, das que catro son para público xeral (de xoves a sábado, ás 20.30 h, e o domingo, ás 18.00 h) e unha para escolares (xoves, ás 12.00 h).

Trátase dun espectáculo unipersoal no que, baixo o subtítulo Historias para tempos ruíns, Cándido Pazó adapta algúns dos contos máis divertidos e mordaces deste clásico italiano do século XIV, buscando tirar o máximo proveito das metáforas que poden establecerse respecto da actual situación social e económica. Esta nova creación escénica de Pazó –na que el mesmo se encarga da adaptación, dirección e interpretación como cómico-narrador– está producida por Abrapalabra Creacións Escénicas.

Seguindo a fórmula híbrida que xa empregara en Memorias das memorias dun neno labrego, a combinación de teatro e narración oral da man dun dos máis destacados narradores da escena galega ten como resultado un espectáculo cómico de gran carga irónica e ritmo moi dinámico, na procura dunha continua conexión entre actor e espectadores.

Neste caso, o punto de partida é o libro de contos de Boccaccio, considerado un dos fitos narrativos da literatura europea. A obra, prohibida pola Inquisición, racha co tenebrismo medieval a través do humor, o erotismo e a celebración da vida que se desprenden de cada un dos contos cos que os mozos protagonistas se entreteñen mentres se refuxian da peste bubónica que nese tempo asola Europa. Cándido Pazó propón aquí un refuxio teatral e a risa como catarse fronte ao noso andazo contemporáneo, que define como “a peste económica”.

A escenografía e o vestiario deseñados por Carlos Alonso inciden na potencia metafórica e estética da montaxe, que se reforza así mesmo coas atmosferas –cómicas ou poéticas, segundo a ocasión– creadas pola iluminación que asina Afonso Castro, quen exerce ademais de axudante de dirección e de xefe técnico. Tamén contribúe de xeito definitivo á ambientación a música especialmente composta para este Decamerón por Manuel Riveiro, gravada por el mesmo nas guitarras, percusión, piano e programación, xunto a Harry C na viola, violín e mandolina.

A compañía Teatro del Temple presenta esta tarde no Teatro Principal 'Luces de Bohemia', a obra escrita por Valle-Inclán en 1920.

Dirección: Carlos Martín
Reparto: Ricardo Joven, Pedro Rebollo,  Rosa Lasierra, Gema Cruz, Félix Martín, Francisco Fraguas, Javier Aranda, Gabriel Latorre.
Coordinación: Alfonso Plou
Produción: María López Insausti
Escenografía: Tomás Ruata
Vestiario: Beatriz Fdez. Barahona
Iluminación: Bucho Cariñena
Caracterización: Virginia Maza
Fotografía: Galagarfoto
Música orixinal: Miguel Ángel Remiro

Alfonso Vallejo crea en 'Gaivotas subterráneas' unha inquietante atmósfera ao redor da relación de dous vellos amigos, das feridas do pasado, e dos conflictos vitais, que nos permitirá disfrutar dun duro combate estre dous dos nosos mellores actores: Luis Iglesia e Xabier Deive.

SINOPSE
Nino Carpio traballa nunha empresa de seguros; busca a Mario –músico e amigo da infancia- ao que convence para que lle axude a conseguir unha importante suma de diñeiro do seu seguro de vida.
Nino atopou a un home coas súas características físicas ao que, unha vez morto, desenterran e visten con roupas e obxectos do propio Nino. Provocan un accidente no seu coche, co morto dentro, para facer crer que o morto é Nino Carpio. A súa muller Lena poderá cobrar así os cartos do seguro, dos que Nino gozará con outra identidade.

A compañía Talía Teatro estrea a súa nova montaxe, 'O Método Grönholm', unha peza de Jordi Galcerán dirixida por Xúlio Lago.

Dirección: Xúlio Lago
Reparto: Toño Casais, Artur Trillo, María Ordóñez, Dani Trillo

SINOPSE
Catro aspirantes a ocupar un cargo executivo nunha multinacional serán sometidos ao Método Grönholm, unha experiencia distinta e pouco convencional.

A compañía de teatro Talía leva ao escenario do Salón Teatro 'Pelos na lingua', unha comedia escrita e dirixida por Avelino González, con María Ordóñez, Toño Casais e Artur Trillo.

Dirección: Avelino González
Elenco: María Ordóñez, Toño Casais e Artur Trillo
Xénero: Comedia
Idioma: Galego
Duración: 55 minutos
Público: Xuvenil/ Adulto

SINOPSE
Despois do éxito de Bicos con lingua e ante a situación conflitiva do idioma nestes momentos, decidimos afrontar de novo un espectáculo que invite á reflexión pero sen esquecer o humor e a ironía.
Un espectáculo áxil, dinámico e fresco para maiores de 13 anos.

A compañía Sudhum Teatro presenta a produción 'Luminosa Nostalgia', unha homenaxe ás persoas que se cruzaron algunha vez no noso camiño e que nunca volveremos ver.

Verdadeiramente vivimos tempos convulsos, e o cambio é necesario. LUMINOSA NOSTALGIA é unha viaxe a ese cambio. Unha viaxe a Galicia, ao pasado, dende onde coller impulso de cara ao futuro e usar un camiño para recuperar a esencia das cousas, dos dous lugares vividos e o sabor dos momentos mais doce. E o poder crecer entre eles.

REPARTO: Nicolás Gaude, Rebeca Vecino, Denis Gómez, Sara Bautista
DESEÑO ILUMINACIÓN: Daniel Ruíz
VIDEOESCENA: Andrés del Caño
MÚSICA ORIXINAL: Nico Casal
ESCENOGRAFÍA: Manuel Enríquez
SON: Andrea Paralta
AXUDANTE DIRECCIÓN: Pedro Martín
COORDINACIÓN: Shara García e Fernando Cayazzo

SINOPSE
Ana, Pablo e Daniel deciden poñer fin ás súas vidas. O suicidio é o punto de partida para cambiar. Xuntos emprenden unha viaxe cara á fin do mundo enfrontándose ao medo a esquecer o que fomos, a entender o que somos e a anhelar o que non chegaremos ser, a guerra e o futuro.

Roberto Cordovani revive a Greta Garbo a través de cinco acontecementos da súa vida partindo da rodaxe en 1933 de “Reina Cristina” e finalizando nos meses anteriores a súa morte no ano 1990.

'Divina Garbo'

Dirección: Roberto Cordovani e Bruno Portela
Fotos: Miguel Mattos (Brasil) e Mary Quintero (Vigo)
Vídeos: Bruno Portela
Produción executiva: Vitoria Angela
Banda sonora: Bruno Portela e Roberto Cordovani
Duración: 1 hora e 15 minutos

'Divina Garbo' revela as complexas e íntimas conexións que se ocultaban sobre a personaxe pública de Greta Garbo, o maior mito do cinema. Correspondencias privadas, arquivos do FBI gardados durante moito tempo e unha serie de documentos nunca desvendados antes, son revelados neste espectáculo nunha sucesión de aventuras que desvelan a estrutura de poder da industria cinematográfica. Greta Garbo foi unha das dez estrelas de Hollywood sospeitosas de pertenecer ao Partido Comunista.
A peza define á misteriosa estrela (a súa obsesión pola intimidade), as estranas regras que estableceu para aqueles aos que permitiu ollar dentro do seu templo de soidade e inclusive o fin prematuro da súa carreira cinematográfica. A obra percorre os bastidores (política e sexualidade) do clásico “Reina Cristina”.

A compañía Elefante Elegante representa esta fin de semana o espectáculo 'Iliria', a súa particular revisión da obra 'Noite de reis' de William Shakespeare.

Nesta comedia de enredo o texto se fusiona coa música e o movemento para –a través da danza, o mimo e as acrobacias aéreas– dotar dun fondo plástico e poético o desenvolvemento da trama cómica.

Fredi Muíño, Iria Pinheiro, María Torres e Gonçalo Guerreiro asinan e interpretan esta creación colectiva arredor da facilidade coa que amamos e deixamos de amar. Iliria fala, así mesmo, da identidade masculina e feminina, cuestionándose o que realmente somos e o que parecemos. De feito, nesta peza os personaxes enmaráñanse nunha tea de cambios de personalidade que os leva a poñer en cuestión a súa propia identidade.

'Iliria'

SINOPSE
Os enredos comezan cando dous irmáns xemelgos, Violeta e Sebastián, naufragan na costa da illa de Iliria, territorio gobernado polo duque Orsino quen, á súa vez, sofre polo amor non correspondido da bela Olivia. Para poder sobrevivir nun país estranxeiro, Violeta vese obrigada a se disfrazar de home e entra a servir na corte de Orsino. Pero Sebastián tamén se salvou do naufraxio e, sen saber un do feliz destino do outro, acaban por crear toda serie de equívocos amorosos.

Camila Bossa e Iolanda Muíños presentan no pub Atlántico o seu novo traballo, un espectáculo teatral repleto de humor e catalogado como "micromisa".

Dúas monxas de clausura das carmelitas calzadas saen clandestinamente do convento para celebrar unha micromisa en versión dous punto cero, dirixida tanto a crentes como a ateos, agnósticos ou vexetarianos, porque na micromisa dous punto cero a fe e moi importante, pero o pecado aínda máis. "Cuatro angelitos tiene mi cama, uno me da leche, otro me da lana y otro mantequilla para toda la semana."

Un thriller trepidante e malvadamente cómico. Nun país totalitario sen nome, unha escritora agarda ser interrogada pola policía. 'O Home Almofada' é unha peza de intriga, onde nada é o que semella, tenra e sarcástica a un tempo, e onde o humor negro semella ser o único xeito de enfrontarse coa dureza da vida.

Dramaturxia e direción: Tito Asorey
Intérpretes: Melania Cruz, Fernando González, Fran Lareu, Laura Míguez
Espazo escénico: Luis Iglesias “Luchi”
Deseño iluminación: Tito Asorey
Deseño e realización vestiario: Yaiza Pinillos
Deseño gráfico: José Lameiras
Fotografía: AitorUve e Alfonso Blanco
Tradución: Manuel Vieites
Equipamento técnico: Arteficción S.L.
Produción: Ilmaquinario e Arteficción S.L.

SINOPSE
Nun país totalitario sen nome, Katurian, unha escritora de macabros contos infantís, está sendo interrogada por unha parella de policías. Descoñece as razóns que a levaron a ser arrestada esa mesma mañá, na súa propia casa. Escribiu algo quizáis que poida ser tomado como "subversivo"? Cal é a razón da súa detención?...  Con todo, ela loita por defender a súa inocencia. Todo cambia cando descobre que na cela contigua está presa a súa irmá, que padece un forte trastorno psicolóxico a causa dos malos tratos que sufríu sendo nena, e que vai ser tamén interrogada. O resultado do encontro entre as dúas irmás disipará as dúbidas e abrirá outras incógnitas, aínda máis intensas e preocupantes...

'O Home Almofada' é un espectáculo teatral de gran intensidade, que afonda no influxo que a violencia xoga no desenvolvemento do individuo dende unha perspectiva tenra e sarcástica. Profunda tamén na necesidade humana de imaxinar ficcións, de contar historias como medio para a redención ou a pura supervivencia en circunstancias límite, como vía para combater a fugacidade e a brutalidade da vida. Como un xeito de perdurar deixando unha forte pegada do noso paso polo mundo. O difícil é saber que prezo estamos dispostos a pagar por ese afán de inmortalidade.

Entre os días 4 e 9 de marzo, o XIX Festival Internacional de Teatro Universitario da USC traerá a Santiago un total de seis representacións a cargo de compañías universitarias de Portugal, Polonia e España, entre elas a da Aula de Teatro da universidade compostelá.

PROGRAMA

** 4 de marzo
- 21:00 h. Salón Teatro
Aula de teatro USC: 'Agamenón. Volvín do supermercado e deille unha malleira a meu fillo'

** 5 de marzo
- 21:00 h. Salón Teatro
Aula de teatro USC: 'Agamenón. Volvín do supermercado e deille unha malleira a meu fillo'

** 6 de marzo
- 21:00 h. Salón Teatro
Compañía de teatro 'Nie Ma' Universidade de Szczecin (Polonia): 'Magic Night'

** 7 de marzo
- 21:00 h. Salón Teatro
Licenciatura em Teatro Universidade do Minho (Portugal): 'Os figurantes'

** 8 de marzo
- 21:00 h. Salón Teatro
NNC: 'Pim, pam, clown'

** 9 de marzo
- 21:00 h. Salón Teatro
Aula de Teatro da Universidade de Murcia: 'Luz en tinieblas'


Entrada gratuíta previo paso polo despacho de billetes do Salón Teatro (aberto desde as 19:00 horas)

+info e programa completo aquí

'Dessassosego', de DandyLady, é un recital musical-teatral sobre o desacougo nunha escenografía con tecnoloxía dos anos setenta e oitenta: un proxector de diapositivas, radiocasetes, transistores, un pick up e unha máquina de escribir, transformados en soportes da inquedanza a través da poesía e a música. Poñen letra as poetas Olalla Cociña, Lupe Gómez, Lucía Aldao, Sther F. Carrodeguas, Xiana Arias, Branca Novoneyra, Luci Romero e María Salgado e DandyLady compoñen un tema musical para cada poema con instrumentos como a máquina de escribir, unha cámara de fotos analóxica e uns zapatos de tacón. Empregan rexistros sonoros de intres e espazos particularmente desacougantes para elas coma entrar nun centro comercial ou sentir dende dentro da casa o funcionamento do ascensor.

O título da peza nace do mítico Livro do desassossego de Fernando Pessoa, "A morte do príncipe" o libro tamén abre o noso recital; ademais o nome do grupo inspirouse, entre outros motivos, nun poema de Lois Pereiro - Dandy. Tamén tiveron que ver nesa decisión o gusto polo espírito glam.

DandyLady é unha formación integrada pola actriz Iria Pinheiro e o músico Jesús Tejada que traballan xuntos dende o 2007 en diversos proxectos musicais como Siesta Continental e Mosca Gogó como en pezas relacionadas co cabaré ou a danza Nexus 6.

'O asombro' de Fantoches BAJ é un espectáculo feito a partir de textos de Uxío Novoneyra que usa outras linguaxes artísticas, como o vídeo, a música e o teatro de actor. Enmarcado dentro do teatro de obxectos, se recitan os textos de Uxío e manipúlanse nove libros que van tomando a forma dalgúns dos espazos e personaxes que aparecen nos seus poemas: un lobo, un camiño, a aldea natal de Uxío, as barcas da festa dos caneiros en Betanzos, unha ponte, unha torre, un cemiterio, o banco da súa casa de Parada... Este enredar lúdico cos libros abre espazos para a presentación de cada poema.

Tres pezas de vídeo ilustran ademais outros tantos momentos descritos nos poemas: a TVE na España tecnocrática de Franco, a folga xeral do 88 e a guerra do Vietnam. O espectáculo é invitación á lectura de Uxío Novoneyra e posta en valor da poesía no seu conxunto coa súa capacidade conmovedora e transformadora.

Fantoches Baj é unha compañía creada en 2006 por Inacio Vilariño, titiriteiro que traballou nas compañías Viravolta e Seisdedos e en Os Quinquilláns. Foi ademais membro fundador das compañías Seisdedos, Orfanato Albert Ansot de Gramont e do Museo Galego da Marioneta. Entre os seus diversos espectáculos pódense atopar propostas máis tradicionais e outras máis contemporáneas de teatro de obxectos que parten de textos poéticos. É frecuente que nas súas obras se estableza un diálogo entre o teatro de marionetas e outras linguaxes escénicas como o bululú, o clown, os xigantes e cabezudos, a maxia e o teatro de rúa. Actualmente dirixe o proxecto galegoportugués Grandepequeno co obxectivo de difundir e dinamizar a cultura popular e as súas representacións de escala, é dicir: xoguetes, monicreques e cabezudos.

Bertín Osborne e Paco Arévalo chegan este fin de semana ao Auditorio Novacaixagalicia coa obra 'Mellizos', un espectáculo que mestura a música e o humor de forma espontánea, combinando aparicións conxuntas e en solitario.

Ao Arnold Schwarzenegger e Danny DeVito en 'Os xemelgos golpean dúas veces', Bertín Osborne e Paco Arévalo únense na obra 'Mellizos', cargada de humor e música, para facer que o público pase un bo anaco rindo e gozando das historias que cantante e humorista van contando ao longo desta.

A idea de dar vida a esta obra foi de Bertín e Paco encargouse de organizalo todo para que o espectáculo saíse adiante. Non temos que esperar unha obra ao uso. Nela únense grandes doses de entretemento e risas que teñen un fío condutor: o parentesco entre os dous protagonistas.

Hai unha evolución en cada un deles ao longo da función na que rematarán intercambiándose os papeis: Bertín comeza cantando as súas máis coñecidas rancheiras, acompañado por Franco Castellani ao piano, para rematar como cómico, mentres que Paco Arévalo empeza contando os seus graciosos chistes e nos sorprende, ao final, cantando.

Ambos os dous describen como foi o seu parto e o 'evidente' parecido físico e xenético que os une. A improvisación ao longo de toda a obra está asegurada e a isto axuda, sobre todo, que os monólogos que nela se contan non son inventados, senón que son autobiográficos, revelando pasaxes desternillantes da vida de Bertín e tamén da actualidade televisiva. En definitiva, dúas horas de función para dar renda solta á diversión con estes dous grandes artistas.

Camila Bossa e Iolanda Muíños traen de novo ao pub Atlántico o seu último traballo, un espectáculo teatral repleto de humor e catalogado como "micromisa".

Dúas monxas de clausura das carmelitas calzadas saen clandestinamente do convento para celebrar unha micromisa en versión dous punto cero, dirixida tanto a crentes como a ateos, agnósticos ou vexetarianos, porque na micromisa dous punto cero a fe e moi importante, pero o pecado aínda máis. "Cuatro angelitos tiene mi cama, uno me da leche, otro me da lana y otro mantequilla para toda la semana."

O Fausto de Goethe expresa con total claridade a dualidade do ben e o mal e ó individuo como unha bifurcación na cal hai que escoller. A maldade de Fausto habita en Mefistófeles, un individuo (servo do demo) que o acompaña permanentemente e que cumpre as súas vontades. Fran Godón establece un punto de partida similar: un individuo é situado diante dun ser que parece representar todo o sucio da súa existencia. Un Fausto que parece non lembrar nada do que ten sucedido e unha especie de demo que vén reclamar o que considera que lle corresponde.

En Faust box da escuridade total xorde un cuadrilátero en penumbra. No chan aparece un corpo que semella sen vida e, afastado del, preséntase un estraño personaxe que parece controlar toda a situación. Unha campá nunha esquina e uns guantes de boxeo. O que camiña esperta ó xacente e instígao con palabras e actos. Obrígao a falar, a erguerse e a loitar. Pretende que confese algo que só eles parecen saber ou descoñecer. Un espazo claustrofóbico, o tempo detido, dous corpos enfrontados e moitos recordos, quizais todos, aínda por aclarar. Cando a hora do esquecemento parece converterse en eterna, a culpa, o remordemento e a conciencia xorden bruscamente para golpear con brutalidade.

O que se procura é converter nun espectáculo visual, dinámico e atractivo algo tan íntimo como son os sentimentos de culpa, de cargo de conciencia ou de negación dos propios actos. Téntanse dramar sensacións e pensamentos convertendo o mental ou psíquico en empírico, en violento e perceptible. Faust Box ou a Caixa do funámbulo, é a segunda parte dunha triloxía iniciada con Baile de sombras (e que verá o fin con Ulrike desafinada), en proceso de montaxe nestes momentos.

O Centro Dramático Galego (CDG) da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria estrea no Salón Teatro de Santiago a produción 'Días sen gloria', dirixida pola galega Fefa Noia a partir da que está considerada como unha das obras mestras de Roberto Vidal Bolaño. Trátase dunha historia de tinturas épicas sobre unha viaxe sen retorno, co Camiño de Santiago como fío condutor, que regresa agora aos escenarios como proposta central da programación que a compañía pública desenvolve en homenaxe ao dramaturgo compostelán no ano en que se lle dedica o Día das Letras Galegas.

Fefa Noia dirixe esta nova proposta escénica arredor deste texto, gañador do Premio Rafael Dieste en 1992 e que Teatro do Aquí, a compañía de Vidal Bolaño, levou ás táboas hai vinte anos con el mesmo no papel protagonista. Na versión de 2013, Manuel Manquiña sitúase á fronte dun elenco no que tamén figuran Eva Souto, Borja Fernández, Felisa Segade e Sergio Zearreta.

En Compostela ofreceranse un total de 18 representacións, que serán para público xeral de venres a domingo e para estudantes os mércores e xoves en funcións matinais concertadas con institutos. A continuación, o espectáculo desenvolverá dous meses de xira durante os que visitará 12 escenarios galegos e portugueses ata completar outras 23 funcións. Tamén neste caso, se levará a cabo unha importante campaña para achegar aos escolares galegos esta figura clave na historia do noso teatro profesional.

A compañía da Consellería de Cultura e Educación, para a que o autor desenvolveu numerosos traballos escénicos nunha decena de espectáculos, elixiu como produción central do seu Ano Vidal Bolaño unha das obras que mellor resume o universo bolañano, cos seus personaxes e ambientes marxinais, a épica da derrota como temática recorrente e onde se reflicten, así mesmo, as súas recoñecidas influencias cinematográficas. De feito, unha parte da crítica detecta aquí unha importante pegada do western e as súas historias de antiheroes, amor e excesos, mentres que outra relaciona o texto coas chamadas road movies, malia estar ambientada contra finais do século XVI. Esta conexión cinematográfica atopámola igualmente na estrutura fragmentaria e circular da peza, na que Fefa Noia identifica tamén unha pátina de conto ou fábula, desas “historias que relatan o feito mesmo de contar a historia”.

Días sen gloria fala dun camiño que transforma os camiñantes e a súa relación, de trinta días de viaxe física e emocional, que sobre as táboas se desenvolve a través dunha trintena de escenas breves concentradas en hora e media de función, con 25 personaxes a cargo de cinco actores e 50 espazos nun mesmo escenario. Este importante reto escénico supón ademais o regreso ao teatro galego de Fefa Noia, directora compostelá afincada en Madrid e cunha intensa traxectoria profesional vinculada a Teatro de la Abadía, Centro Dramático Nacional, Compañía Nacional de Teatro Clásico, EscénaTe e á súa compañía Los Lunes, entre outras formacións. Para a súa materialización, botou man dun experimentado equipo artístico tanto dentro como fóra de Galicia. Así, Días sen gloria conta coa escenografía a base de cordames móbiles ideada por Baltasar Patiño, un dos máis recoñecidos profesionais da nosa escena; a iluminación de Pedro Yagüe, último Premio Max neste ámbito, e o vestiario de Alejandro Andújar, así como coa asistencia na dirección de Roi Vidal, fillo do autor.

No plano interpretativo, a esixencia é tamén máxima e, de feito, na versión de Teatro do Aquí Vidal Bolaño confiara a dirección a Quico Cadaval para se concentrar nun papel que esixía manter a tensión no punto álxido en cada unha das múltiples escenas. No seu transcurso, os protagonistas van cubrindo diferentes etapas dun camiño de atmosfera desacougante, que se presenta como metáfora do sentido circular da vida e como escusa para retomar o paradigma amor-morte. Trátase dun percorrido de perigos, violencia e sexo, no que porén acaba triunfando a solidariedade, a amizade e o amor.

Manuel Manquiña, un dos actores galegos máis coñecidos, e Eva Souto, unha das novas caras da nosa escena, son El e Ela, dous personaxes anónimos e derrotados, que peregrinan a Compostela na busca de obxectivos ben diferentes, mais utópicos en ambos casos. Ela é unha prostituta nova e inxenua, que pretende dar alcance na ruta xacobea o cabaleiro que a enganou ao non lle pagar polos servizos amatorios de dúas semanas. El é un gallofo vello, coñecedor de todos os atallos e ameazas da viaxe, que accede a acompañala a cambio de cartos para acabar enfrontando xuntos un destino que desde a primeira escena se presenta como inevitable.

Sairanlles ao paso cegos, tolos, esmoleiros, prostitutas e predicadores, así como o propio cabaleiro e o seu círculo, todos eles interpretados polo resto dos membros do elenco: Borja Fernández, Felipa Segade e Sergio Zearreta. A experiencia musical destes tres intérpretes –Felisa Segade como integrante de Leilía e Brincadeira e Borja Fernández e Sergio Zearreta tanto en proxectos de teatro musical como á fronte das bandas Soy Un Árbol e Lamatumbá, respectivamente– permítelles asinar tamén o espazo sonoro do espectáculo que, máis alá dun mero acompañamento musical, recrea a tradición popular a partir das cantigas que se recollen no texto e incorpora, ademais, moitas outras.

Do 23 de abril ao 8 de maio, o Salón Teatro, o Teatro Principal, o Auditorio da Universidade e a Sala Roberto Vidal Bolaño acollen as diversas representacións que forman o programa da XIV Mostra de Teatro Universitario de Galicia, un evento organizado pola Vicerreitoría de Estudiantes, Cultura e Formación Continua da Universidade de Santiago.

PROGRAMA

** Martes 23, mércores 24, xoves 25

Sala Roberto Vidal Bolaño (Auditorio a Universidade) / 21,00 horas

    AULA DE TEATRO DA USC. COMPAÑÍA DE TEATRO
    AGAMENÓN. VOLVÍN DO SUPERMERCADO E DEILLE UNHA MALLEIRA A MEU FILLO,  de Rodrigo García
    Duración: 55 minutos

** Venres, 26

Auditorio da Universidade / 21,00 horas

    A SANTA COMPAÑÍA. USC
    INSTRUCIÓNS PARA FERVER UN OVO
    Creación colectiva
    Duración: 45 minutos

** Luns, 29

    TEATRO PRINCIPAL / 19,30 horas
    Aula de Teatro Universitaria de Ourense. MARICASTAÑA
    Universidade de Vigo
    SUICIDIO COLECTIVO CON ENCANTO
    A partir de Delicioso suicidio en grupo, de A. Paasilinna
    Duración: 82 minutos

    SALÓN TEATRO / 21,00 horas
    ARTE MAIOR. USC
    ANXELIÑOS, de Roberto Vidal Bolaño (lectura dramatizada)
    Duración: 90 minutos

** Martes, 30

    TEATRO PRINCIPAL / 19,30 horas
    Aula de Teatro Universitaria de Ourense. CORDELIA
    Universidade de Vigo
    VIDAL BOLAÑO 2013
    A partir da obra dramática de Roberto Vidal Bolaño
    Duración: 50 minutos

    SALÓN TEATRO / 21,00 horas
    TOLEMIA. USC
    Soños dun sedutor, de Woody Allen
    Duración: 100 minutos

** Mércores 1 de maio

SALÓN TEATRO / 21,00 horas
Teatro da Falúa (USC)
NOITE NA TERRA, de J. Jarmush
Duración: 70 minutos

** Xoves 2 de maio

TEATRO PRINCIPAL / 19,30 horas
Aula de Teatro da Universidade da Coruña
A BURLA DO GALO,
de Roberto Vidal Bolaño
Duración: 95 minutos
SALÓN TEATRO
Espírito Áspero (USC)
NEFELOCOCIGIA: "A cidade
das nubes e dos cucos", baseada
nas Aves de Aristófanes
Duración: 85 minutos

** Venres 3 de maio

TEATRO PRINCIPAL / 19,30 horas
Tik e Tak (USC)
EXERCICIOS PARA ESCORRENTAR
PANTASMAS, de F. Almena
Duración: 90 minutos
SALÓN TEATRO / 21,00 horas
Artías (USC)
DIXO PENE (nai que os pariu),
baseada en Criaturas, de T de Teatre
Duración: 75 minutos

** Sábado 4 de maio

SALÓN TEATRO / 21,00 horas
Sigillatos Galaicos (USC)
EN-CAIXA-DOS, creación colectiva
Duración: 60 minutos

** Domingo 5 de maio

SALÓN TEATRO / 21,00 horas
Aula de Teatro da USC – LUGO
ANIMALIÑOS, de Roberto Vidal Bolaño
Duración: 60 minutos
(esta función ten un aforo
limitado a 60 espectadores)

** Luns 6 de maio

SALÓN TEATRO / 21,00 horas
Pinchacarneiro (USC)
PROXECTO 45, creación colectiva
Duración: 75 minutos

** Martes 7 de maio

SALÓN TEATRO / 21,00 horas
Las Civas (USC)
XX, creación colectiva
Duración: 45 minutos

** Mércores 8 de maio

SALÓN TEATRO / 21,00 horas
Nnc Teatro
SANTA PERPETUA, de L. Ripoll
Duración: 80 minutos

** Xoves 9 de maio

Salón Nobre da Universidade ás 20,00 horas
Acto de clausura. Entrega dos premios de teatro da XIX Mostra.

'Snakizados. A comedia do fin do mundo' é un espectáculo, seleccionado da Rede Galega de Teatros e Auditorios da Agadic (RGTA), anovador, desde o texto á posta en escena, con imaxes e espazos sonoros e lumínicos impactantes de Áncora producción. Trátase da terceira parte dos Logomonos, que con 'Pisados' e 'Colgados' falan da crise. Espectadores e crítica coinciden en que se trata dun traballo fantástico, “unha navallada directa ao corazón”.

SNAKIZADOS, COMEDIA DA FIN DO MUNDO

de Gustavo Pernas Cora
Unha comedia de Ancora Produccións
Anxela G. Abalo  dirección
Gustavo Pernas Cora, actor
Duración: 70’

Público: a partir de 12 anos / adultos

“Twiteos de amor en sabas de amores imposibles” Un espectáculo anovador, desde o texto á posta en escena, con imaxes e espazos sonoros e lumínicos impactantes. Ancora Produccións ofrece a través da comedia da fin do mundo- Snakizados- a terceira parte dos Logomonos, que con PISADOS e Colgados falan da crise. Agora xa non é o Colgado que quere redimir a humanidade toda, non é o Pisado que alerta a unha sociedade xorda, agora é un ser,  NonHé, feito de anacos, que non quere nacer. E o ser ou non ser... unha irónica perspectiva dos tempos que corren.

No día despois da gran deflagración non hai argumentos posibles, só quedan anacos. Anacos de distintos seres, anacos de memoria do que fomos, refugallos industriais e domésticos, imaxes rotas, conversas interrompidas, interferencias, enerxías cruzadas… Cómo recomponer o que destruimos? “Magmá” teima en parir un novo ser, un mostro reciclado, animal…, vexetal… metal? A criatura incúbase nun ritmo trepidante… loita por ser ou non ser nun diálogo delirante coa nai terra.

 “… Cantos somos eu? Non podo aturar máis anacos de especies bramando por dentro despois do día despois do diluvio… Se acaso teño padriño, dille que poña Nonhé porque non vou ser o nacido re mi, non ser ou non vou ser (…) A esperanza é o único que se perde, a ver quen encontra agora a caixa de Pandora, quen foi o último que andou con ela?... A nena? A nena colleu a plei e mailo tamagochi… Nunca atopas nada, saes a teu pai…”

“Twiteos de amor en sabas de amores imposibles”. Metáfora da dúbida existencial do ser ou non ser nacido. Do fácil que é destruir e do difícil que é recompoñer os anacos do que fomos. Neste poema sinfónico, neste compendio de voces vemos reflectidos os conflictos fundamentais que todo ser humano ten, coa súa orixe, coa súa contorna e con el mesmo.Un refrexo da fragmentación da sociedade, da incertidume, da crise que nos asolaga con ragtime de comedia. Un texto revolucionario para un actor que se expón totalmente para facer creible o aparantemente incrible.

O ciclo 'Teatro & Danza' trae esta noite ao Teatro Principal 'Villa Puccini', a obra orixinal de Miguel Ángel Orts e Alexander Herold que protagonizan a actriz María Luisa Merlo xunto á soprano Emilia Onrubia e o pianista José Madrid Giordano. Un repaso pola música de Puccini a través dunha diva que repasa o que foi a súa vida o día anterior ao seu último concerto.

“Mañá decidirase o noso destino, o meu destino e o teu, mañá non está lonxe... a miña voz deixará de soar e tamén a miña vida. Non seremos máis que un papel que envellece co tempo para deixar escapar a idea escrita. A luz da música, como unha vela que se apaga encerrada nun frasco, deixará aos poucos este mundo. E tras un fío de fume verei como che achegas a min, desde outro mundo afastado ou talvez non o sexa tanto. Talvez estiveses comigo en cada nota, en cada sílaba pronunciada, en cada xesto. Aí está a túa grandeza. Aí está a túa obra. E eu estarei no alto do outeiro, esperando con amoroso impulso para acoller en cada suspiro unha pinga máis de eternidade. Escondida na túa inmensidade un pouco por chancear un pouco por non morrer no primeiro encontro.”

Sobre un escenario, entre focos e bambalinas en Torre del Lago (Italia), a cantante de ópera deambula entre o seu pasado, o seu presente e o seu futuro inmediato. María Luisa Merlo encarna a esta gran diva na véspera do seu último concerto. Na soidade do escenario, rememora os momentos artísticos e vitais da súa carreira. Os seus rivais, o seu marido, o seu fillo, a súa outra metade– o seu representante -, e tamén, o mismísimo Puccini a quen renderá homenaxe serán quenes definan a traxectoria da diva.

A gloriosa música do mestre está interpretada pola nova cantante Emilia Onrubia que dá vida musical ás épocas máis emocionantes do noso personaxe. Tosca, Musetta, Mimí, Turandot ou Madama Butterfly cobran vida pola súa voz.

Esta apaixonada obra está escrita por Miguel Anxo Orts e Alexander Herold e conta cunha singular posta en escena deste último. Todo isto, e sen mencionar un feito extraordinario que vén a través dunhas cartas de Puccini poxadas en Sotheby’s de Londres… A transcendencia da arte fai que se unan nunha única alma, compositor e intérprete. Dedicando un adeus e un até sempre...

Unha noite inesquecible coa música do mestre máis querido polo noso público.

Escrita por Roberto Vidal Bolaño e dirixida por Evaristo Calvo, 'Criaturas' propón unha viaxe feita dende o humor, a ironía e o sarcasmo.

'Criaturas'

AUTOR: Roberto Vidal Bolaño
DIRECCIÓN: Evaristo Calvo
AXUDANTE DE DIRECCIÓN: Rubén Ruibal
DIRECCIÓN TÉCNICA: Paco D'Pink
REPARTO: Belén Constenla, Vicente de Souza, Marcos Orsi, Xoan Carlos Mejuto

'Criaturas' trata de indagar e poñer ao descuberto o que a razón ou a civilización podían ter producido de monstruoso en nós, ou nos que nos rodean. Neses personaxes anónimos, cotiáns, cos que nos cruzamos cada día no paso de peóns, á volta da esquina, ou na cola do súper ou do cine e cos que nos relacionamos con toda naturalidade. Con esa mesma naturalidade coa que aceptamos ou mesmo consumimos polos sen plumas, ovos sen colesterol, melóns sen pepitas ou híbridos de peladillo con boa presentación e sabor a todo e a nada.

Esas “criaturas” veñen suxeridas da observación da propia realidade e o pretexto para os botar a andar e ver de poñer ao descuberto o que de medoñento puidese haber trala súa aparente normalidade, da relación que establecen coa criatura creada polo Dtor Frankenstein, cando esta, pouco antes de se illar definitivamente da civilización e perderse nas inmensidades polares, se achega ao noso presente para observalo por derradeira vez.

'BailadELAS' está dirixida por Roi Vidal Ponte e Xavier Estévez e interpretada pola actriz Laura Ponte, impulsora xunto con Roberto Vidal Bolaño da compañía Teatro Antroido, revivida para esta produción onde a persoa e as personaxes de Roberto Vidal Bolaño, protagonizan unha obra única para un ano único.

Ano Roberto Vidal Bolaño – Letras Galegas 2013

Título: BailadELAS
Compañía: Teatro Antroido
Interpretación: Laura Ponte
Dirección: Roi Vidal e Xavier Estévez

Roi Vidal e Laura Ponte realizan a dramaturxia deste espectáculo inspirándose nas personaxes femininas de seis textos de Roberto Vidal Bolaño como son: Laudamuco, señor de ningures, Bailadela da morte ditosa, Saxo tenor, Días sen gloria, Rastros e Criaturas.

Este espectáculo fala da importancia da muller bolañesa e intenta pescudar as liñas mestras que caracterizan as súas personaxes femininas, demostrando até que punto a muller encontra en todo o conxunto bolañés un papel en sintonía coa constante exaltación da dignidade humana e a loita pola liberdade presentes ao longo de toda a súa obra

Un teatro do presente, un teatro de máscaras que amosan en lugar de agochar, un teatro á busca dun público de seu.

O Salón Teatro acolle a presentación en Santiago de 'Ces't la vie', espectáculo de debut da nova compañía teatral galega Matrioshka, que acaban de poñer en marcha as actrices Anabell Gago e Lorena Conde. A súa primeira proposta é unha creación colectiva, que elas mesmas interpretan xunto a Chelo do Rejo e para a que contaron, ademais, con Marta Pazos na dirección de escena e na dramaturxia.

'Ces’t la vie' chega a Compostela no inicio do seu percorrido escénico, trala súa estrea o pasado mes de marzo na Estrada. Trátase dunha proposta contemporánea que, como explica a propia compañía, ofrece unha “reflexión intensa e caleidoscópica sobre o tempo e os seus rastros”. Pensada para espectadores a partir dos 14 anos de idade, a montaxe aborda o paso do tempo desde puntos de vista inauditos e sorprendentes, que van desde ese segundo que pode cambiar unha vida ao movemento acompasado entre o paso das horas e o corazón. Neste sentido, as pezas da posta en escena ensámblanse con mimo e delicadeza, como se dun mecanismo de reloxaría se tratase, co obxectivo de transmitir ao espectador un sentimento de frescura e evocación, así como de mantelo nun estado de sorpresa permanente durante os 60 minutos que dura a representación.

Xunto con Marta Pazos, quen acaba de recibir o Premio María Casares á mellor dirección pola montaxe Tokio 3 da súa compañía Voadora, finalista tamén dos Premios Max ao mellor espectáculo revelación; acompaña a Matrioshka neste debut un experimentado equipo artístico, no que figuran nomes como Uxía P. Vaello no deseño dos figurinos e da coreografía, Cloti Vaello na realización do vestiario, Maraña na escenografía e no atrezzo, Trini F. Silva na maquillaxe e na perruquería, Javier Quintana na iluminación e no son, Inés Salvado na fotografía, Emilio Carral no vídeo e Culturactiva na distribución.

Este novo proxecto xorde cando Anabell Gago e Lorena Conde, que traballaran xuntas en diferentes espectáculos, deciden poñer en marcha unha compañía propia a través da que levar a escena o teatro que elas mesmas desexaban ver como espectadoras. Matrioshka nace con vocación de futuro no ámbito da escena contemporánea, nunha decidida aposta artística por pezas imaxinativas, valentes e directas, cheas tamén de poesía e de sentido do humor.

O Teatro Principal acolle esta tarde a representación da obra premiada na categoría de Educación secundaria na XVIII edición do Certame de Teatro Intercentros. A obra seleccionada é 'A Catedral', do grupo "Bululú" dos IES Lamas de Abade e Pontepedriña. Á representación asistirá a concelleira de Educación, María Castelao, que fará entrega dos premios ao final da obra.

'A catedral'

Un grupo de peregrinos de orixe francesa percorre un camiño imaxinario que en realidade é unha andaina no tempo. Estes personaxes convértense en testemuñas privilexiadas de tres momentos puntuais e trascendentais na historia do elemento patrimonial máis importante da cidade, a Catedral.

Esta obra erixiuse en gañadora da súa categoría mediante os votos dos asistentes ás representacións despois de ser representada nos salóns de actos do IES Xelmírez, Rosalía de Castro e na Escola de Maxisterio.

O certame deu comezo o 8 de abril e durante unha semana os diferentes grupo de teatro de Santiago e comarca participantes fixeron as súas representacións nos salóns de actos dos IES Xelmírez I,  Rosalía de Castro e na Escola de Maxisterio. O propio alumnado asistente e diferentes profesionais de teatro foron os encargados de elixir as obras e os grupos gañadores das categorías de  educación secundaria e educación primaria, así como o mellor actor e mellor actriz en cada categoría.

A compañía Sarabela Teatro leva ao Teatro Principal unha adaptación da exitosa novela de Fernando Fernán Gómez.

'Viaxe a ningunha parte' é a historia duns 'cómicos da legua' que percorren os camiños da España de hai décadas co obxectivo de levar un respiro ás penurias dunha poboación gris, marcada pola miseria e o fame. Sofren a competencia da chegada do cine, pero persisten en representar as súas funcións dos Irmáns Quintero ou de Buero Vallejo; convencidos de que o teatro vivirá sempre e que a dignidade é a 'principal forza que move a terra'.

Kamouraska é unha proposta escénica de corte contemporáneo e carácter asociativo que explora as claves do posdrama e elementos de creación colectiva. Está escrita e dirixida por Vanesa Sotelo e conta co traballo das actrices Bea Campos, María Caparrini e Marta Pérez.

O proxecto experimental nace a partir da peza Lle langue-à-langue des chiens de roche do autor quebequés Daniel Danis e a intención de transformala en posdrama. Con iso, a dramaturga Vanesa Sotelo (recentemente premiada co XIII Premio Josep Robrenyo en Cataluña, co Premio Abrente de Textos Teatrais e o IV premio de Teatro Radiofónico Diario Cultural) obtén un espectáculo desde o que rirse da infelicidade para ser feliz.

Inversa Teatro é unha compañía de teatro profesional fundada en 2009 por Marta Pérez e que xa conta con catro producións nun exemplo de incesante actividade. A aposta polos novos creadores e creadoras, a posta en valor do feminino e a convivencia de diferentes linguaxes nos seus proxectos son algunhas das claves de Inversa que, despois de Expuestas, La isla de las mujeres locas, Kamouraska e Paper Dolls: un espectáculo escrito e dirixido por Lola Correa que inclúe o documental Paper Dolls.doc sobre o proceso creativo da peza e que conta coa dirección de Manu Paz.

César Lucendo dirixe unha comedia trepidante e intelixente escrita por Ernesto Caballero onde se critica duramente as relacións de parella.

Director: César Lucendo
Elenco: David V. Muro, Javier Martín, Raúl Gómez, Patricia Pérez

Cada individuo encerra múltiples personalidades dentro de si mesmo e nalgunhas ocasións mestúranse creando dentro da nosa mente un debate interno que nos fai practicamente imposible tomar calquera tipo de decisión. No caso de Eloy, márcanse tres personalidades moi definidas interpretadas por tres actores distintos que comparten escenario durante toda a obra.

O único tema de debate que teñen os tres son os seus problemas coas mulleres. Despois de varios fracasos amorosos aparece ELA (Patricia Pérez). Revolucionará as súas vidas e paseará o seu amor por cada unha das tres partes de Eloy, apropiándose dos seus sentimentos e do seu luxoso apartamento.

Esta tarde, no Centro Sociocultural das Fontiñas, a Escola de Teatro José Saramago representa a obra 'Nin fé, nin café'. Xurxo Barcala dirixe esta montaxe, protagonizada por Concha Regueiro, Lourdes Santos, Flora Botana, Ángel Ramírez, Asunción Mariñas, María José Casal, Manuel Vázquez e Teo Vega.

A comedia-farsa de Molière, 'El médico a palos', será representada esta tarde polo Grupo de teatro do Hospital Psiquiátrico de Conxo nunha función de entrada gratuíta.

A Nave de Vidán programa para esta noite unha sesión de monólogos a cargo de Luís Zahera, un dos actores galegos máis coñecidos e que tamén conta historias... e das boas.

Rosalía de Castro afírmase como muller escritora á marxe dos modelos dispoñibles e deixa unha onda expansiva de longa duración que esperta paixón porque “transborda” de paixón. No actual contexto de crise que vivimos neste comezo de século XXI, o seu programa crítico segue vixente en tres aspectos: a reprobación do ocio burgués; a crítica ao consumismo e a censura do canon de beleza feminino.
 
Vivimos tempos que parecen revelar algo máis que o malestar da cultura e da sociedade. Estes tempos son especialmente propicios para xerar novas interpretacións das obras de Rosalía de Castro, para que persista, para que resoe na nosa cabeza moito tempo, despois de que o público a vexa e de ter ido para a casa.

Constitúe unha verdadeira fascinación e un reto único transformar a súa prosa e poesía en linguaxe teatral; facer unha dramaturxia fronteiriza entre as novas e vellas formas do desexo. Convidámosvos a explorar con nós o universo da nosa magnífica autora; a combinar o lírico (Cantares) e o narrativo (O cabaleiro das botas azuis), tendo en conta que “nunha boa peza”, cada discurso ten que ser saboreado coma unha noz ou unha mazá. Co cabaleiro das botas azuis, Rosalía crea unha obra diferente, unha obra que pon de manifesto tanto a hipocrisía social como a decrepitude da literatura da súa época. O cabaleiro das botas azuis, é ate o de agora, o conto máis estudado, pero o que deixa máis interrogantes abertos; o que tamén estimula a nosa necesidade de levala ás táboas.

'Rosalía: Os Cantares das Musas'

Dirección: Ánxeles Cuña Bóveda
Elenco: Nate Borrajo, Fernando Dacosta, Sabela Gago, Elena Seijo

SINOPSE
Un home con afán de fama e recoñecemento póstumo invoca ás musas para que lle inspiren unha nova fórmula poética. No seu lugar acode a Novidade, quen o tomará como o seu protexido e converterao no Señor da Gloria, un insólito ser, que escandalizará e atraerá a curiosidade de todos. A súa misión será a de deixar en evidencia, mediante a ironía e a burla, á sociedade, dominada pola hipocrisía e a vaidade.

Esta tarde, o Teatro Principal acolle a representación de 'Dixo pene (nai que os pariu!)' a cargo de Artías Teatro, unha función teatral a favor da asociación Anaco. O grupo de afeccionadas ao teatro súmase así a unha iniciativa de creación de emprego, que pretende axudar a tres mulleres a sacar adiante un proxecto empresarial.

Anaco é unha asociación sen ánimo de lucro que ten como fin promover o intercambio de servizos de colaboración, entre as persoas usuarias residentes en Santiago de Compostela e municipios próximos da provincia de A Coruña e a promoción de iniciativas de integración social e laboral entre colectivos desfavorecidos e/ou en risco de exclusión.

Nesta ocasión, a Asociación Anaco presenta unha iniciativa de promoción de emprego para mulleres da comarca de Compostela, encamiñado a constitución dunha cooperativa de producción de conserva de anchoa de alta calidade en aceite de oliva. As traballadoras están listas e o produto piloto resulta excepcional. Anaco presta todo o soporte que pode a esta iniciativa, económico e, sobre todo, humano. Buscan amigos, empresas, institucións. Petan en todas as portas. Tratan de chegar a onde as traballadoras non chegan, non saberían ou non poderían chegar. E neso están. Desta representación teatral benéfica esperan obter os fondos precisos para cubrir os custes de formalización da constitución desta primeira microempresa que promoven.

Lampíricos é a nova proposta de Antón Lopo, alcume baixo o que traballa unha das voces máis radicais da poesía galega actual, un creador que abrangue na súa obra a performance, o xornalismo, a novela, o teatro e o activismo cultural.

Os espazos e as personaxes superpóñense como se superpoñen os soportes, os movementos e as cicatrices desta acción que non deixará a ninguén indiferente.

Palabra e luz. Corpo e poesía. Espazo e atmosfera. Performance e acción. Sobre todo, preguntas: preguntas sucesivas que tecen unha estrutura inquietante.

Antón Lopo comezou a traballar en Lampíricos –a súa nova proposta oral tras a convulsión de Prestidixitador- sobre uns textos elaborados nunha longa estadía en Essaouira, un dos brazos fortes do sufismo marroquí. Desa experiencia, e da deriva que atopa ao seu regreso, xorden textos que indagan nunha contemporaneidade quebrada, cun corpus social reventado e unha aturdida parálise individual. Pero Lampíricos non é soamente a crónica dese saqueo, senón tamén unha paisaxe de impulsos e sentimentos que atrapa ao espectador-lector nunha acción implacable.

Oswaldo Digón preséntanos os seus 'Diálogos en 3D', o único espectáculo teatral onde se pode ter o móbil acendido. Un espectáculo onde se rompe a barreira das dúas dimensións, onde o público poderá ser partícipe do devir da obra a través do teléfono móbil.

Oswaldo, cómico galego, actor, improvisador, guionista... É cómico por que se toma a vida moi en serio.

Oswaldo Digón comezou a súa carreira artística en 1996 realizando máis de 400 actuacións infantís de contacontos. Actor de teatro profesional en obras como 'Terapia de Grupo', 'Lisístrata', 'A Rolda', 'Azos de Esguello, 'Los Duguis', 'Alma Mater' ou 'A visita'. Entre os seus logros como actor cómico está a súa actual integración en 'Novos Cómicos' da Paramount Comedy. En 2003 gañou o concurso Forum Comedia e foi finalista do Concurso de Comedia de Laracha (A Coruña), co espectáculo 'Historia da miña Historia'.

'Sempre ao lonxe ou a decadencia étnica' é un espectáculo tinxido pola vontade sempre didáctica e de servizo público que anima a Mofa & Befa.

Dirección: Quico Cadaval
Elenco: Evaristo Calvo, Víctor Mosquera, Piti Sanz
Autores: Quico Cadaval, Evaristo Calvo, Víctor Mosquera e Piti Sanz
Escenografía: Mofa e Befa
Deseño de luz: Octavio Más
Música orixinal: Piti Sanz
Deseño son: Piti Sanz
Xefe técnico: Octavio Más
Vestiario: Mofa e Befa
Produción e distribución: Rubén G. Pedrero

Presentado por un inquietante padre misioneiro, 'Sempre ao lonxe' ten no comezo un aspecto de velada cultural con intención benéfica. Para comezar, preséntase un baladista milanés que acumula a información xenética de toda a especie humana, logo veñen os romaneses arousáns, especialistas na doma ritual de animais salvaxes; ocupa o centro do espectáculo un candoroso misterio medieval que ten como motivo a alianza (ou, para sermos exactos, a simbiose) entre un cego e un tolleito, mendigos, e a viaxe que fan na busca dun milagre. Sorprendentemente, esta moralidade do cego e do tolleito está cheo de resonancias de actualidade, e expón, dun modo divertidísimo, a sospeita de que as diferenzas económicas son máis determinantes que as étnicas.

A continuación veñen os moinantes, os andarillos, os ambulantes, os que non se recoñecen parte de ningunha raza nen pertencentes a ningunha patria. Os moinantes maniféstanse aquí como adiantados aos descubrimentos máis recentes da ciencia. O número que presentan está cheo de melancolía, dignidade e neorrealismo. Esa música siciliana tocada por artistas populares conforma o momento máis intimista do espectáculo. É o descanso que precede ao furacán do astracán e do grotesco, o prato forte de 'Sempre ao lonxe': os flamencos abertzales. Os dous grupos culturais máis definidos do territorio do reino de España únense e o resultado parece máis froito da enxeñería xenética que dun antollo da natureza. A música alegre do tablao euskaldun coa súa mestura de rumba e aurresku, condúcenos ao final da velada. Aí descobrimos as verdadeiras intencións dos executantes e que intereses se agochaban atrás daquel espectáculo benéfico, ou como se di agora, solidario. A superstición racial é unha parte fundamental da nosa cultura, á mesma altura que a superstición amorosa ou relixiosa.

'Sempre ao lonxe' é un título cheo de saudade que nos suxire, por un lado, a imposibilidade de estar no sitio certo no momento certo; e por outro lado, a cautelosa distancia desde a que acostumamos a observar aos que cremos diferentes de nós. Non faltarán momentos de auténtica emoción, alta cultura e teatro clásico. Todo isto, iso si, en doses homeopáticas, non vaia ser que se engane alguén do público.

O actor e humorista Sergio Pazos fai unha radiografía da forma de ser dos galegos e a imaxe deles no mundo. Coa súa particular retranca, o ex reporteiro do programa 'Caiga quien caiga' disecciona esa idiosincrasia particular no espectáculo "Sé galego, my friend".

Mofa & Befa trae de novo ao Teatro Principal o seu último espectáculo, 'Románticos!'. A revolución que transformou o mundo e o converteu nun espazo de liberdade serve agora de desculpa para a creación de cancións e filmes con sobredose de edulcorantes sintéticas. Sí, os transboleros e as afterbaladas que martirizan usuarios de transportes públicos e visitantes de centros comerciais. O romántico ficou reducido a música de cantores como Sergio Dalma, os ollares de carneiro dos galáns de novela televisiva e á memoria para lembrar os aniversarios de vodas.

Mofa e Befa, sensible ao auténtico espírito romántico, quere lembrar os cumes treboentos, as negras sombras, os monstros feitos de materia morta, os exsangües amores de vampiros prolongándose nos séculos, as mulleres dacabalo fumando cigarros e os navíos errantes de matrícula holandesa.

Poderemos contemplar a loita do monstro de Frankenstein contra o sinistro Julio Iglesias, comparando as cicatrices operatorias. As asombrosas revelacións do psicoanalista arxentino de Rosalía de Castro. O conde Drácula cantando o afamado bolero “Pasarán más de mil años”. Un consultorio sentimental para mellorar a nosa relación sentimental, e por que non, sexual, con amantes que xa morreron e que voltan en forma de estatua, de zombi ou de espírito subtil. E para o que queira levar o seu romanticismo a extremos molestos para a familia, un breve manual de suicidio.

Un instrutivo repertorio de Mofa e Befa que se verá completado polos luminosos esclarecementos do doutor Cadaval e polo romántico bálsamo das aveludadas melodías de Piti Sanz.

Lampíricos é a nova proposta de Antón Lopo, alcume baixo o que traballa unha das voces máis radicais da poesía galega actual, un creador que abrangue na súa obra a performance, o xornalismo, a novela, o teatro e o activismo cultural.

Os espazos e as personaxes superpóñense como se superpoñen os soportes, os movementos e as cicatrices desta acción que non deixará a ninguén indiferente.

Palabra e luz. Corpo e poesía. Espazo e atmosfera. Performance e acción. Sobre todo, preguntas: preguntas sucesivas que tecen unha estrutura inquietante.

Antón Lopo comezou a traballar en Lampíricos –a súa nova proposta oral tras a convulsión de Prestidixitador- sobre uns textos elaborados nunha longa estadía en Essaouira, un dos brazos fortes do sufismo marroquí. Desa experiencia, e da deriva que atopa ao seu regreso, xorden textos que indagan nunha contemporaneidade quebrada, cun corpus social reventado e unha aturdida parálise individual. Pero Lampíricos non é soamente a crónica dese saqueo, senón tamén unha paisaxe de impulsos e sentimentos que atrapa ao espectador-lector nunha acción implacable.