O escultor lugués, cuxa obra se inclúe na denominada estética relacional, presenta na Galería de arte contemporáneo José Lorenzo una serie de traballos realizados en madeira e ferro.

Figuras humanas e animais de corpo enteiro, bustos, artefactos estraños que combinan artesanía e industria e figuras separadas por un corte axial pódense visitar na galería José Lorenzo. Xunto a estas pezas, a galería tamén mostra unha das típicas mans que o artista esculpiu en dimensións colosais. Unhas mans polas que todo artista garda un cariño especial: "é a parte da miña anatomía que vexo mentres traballo, sempre están aí diante, non vexo nin a cara, nin as costas, pero as mans si, téñolles unha especial querencia". Trátase, polo tanto, dunha obra que está ao alcance das nosas mans, pero que se expande no inmenso treito que disocia a vista dos ollos.

A Fundación Eugenio Granell retoma a súa programación habitual de actividades coa importante exposición 'Novos fondos da Fundación. Obra de Eugenio Granell'. A mostra está composta por unha inxente cantidade de obra de Eugenio Granell, que inclúe non só un considerable número de grandes óleos, senón tamén un interesante grupo de obra obxectual, que engloba tanto construcións coma obxectos.

Ademais podemos admirar unha extensa e significativa colección de grandes pezas de pintura pertencentes a dúas etapas moi significativas na traxectoria do artista: As súas primeiras obras realizadas na década dos 40 e 50, así como unha excelente representación da súa etapa coñecida como as Paisaxes Máxicas. Nunha sala integramente dedicada á obra realizada na década dos 90, é destacable o proceso de cambio sufrido na última etapa da vida creativa do artista. A obra perde o cariz barroco de etapas anteriores, vólvese esencial: pon máis énfase no debuxo e traballa a cor sen valorar apenas a expresividade da pincelada, tan importante en épocas anteriores.

Esta exposición ademais de achegarnos á creación de Granell en estado puro, móstranos a parte máis humana e entrañable do artista, que a comisaria quixo reflectir a través dunha selección de obra realizada xunto coa súa esposa Amparo Segarra, así como cunha coidada selección dos obxectos persoais que sempre o acompañaron na súa vida: o seu violín, unha das varias máquinas de escribir, unha caixa de pintura e pinceis.

A Cidade da Cultura acolle ata finais do mes de febreiro a exposición titulada 'Ex libris Gallaeciae', unha mostra que percorre a través de case 100 exemplares bibliográficos, entre códices, manuscritos e primeiras edicións, a construción da identidade cultural galega.

Os organizadores da mostra realizaron unha selección de obras bibliográficas de alto valor prestadas por unhas 20 institucións, arquivos, bibliotecas e particulares, algunhas delas nunca expostas anteriormente e todas representativas de momentos e elementos clave na cultura galega. A mostra está concibida como un libro, cun prólogo, onde poden verse os primeiros libros e xornais editados en Galicia, e catro capítulos, dedicados respectivamente, á constitución da identidade de Galicia, a lingua galega, as investigacións realizadas en Galicia e a vida cotiá.

Información e reservas a través da web www.cidadedacultura.org

Ata finais do mes de marzo, o Auditorio de Galicia acolle a exposición 'Korda, coñecido, descoñecido'. Case 200 fotografías inéditas ata o momento compoñen unha mostra na que se realiza un intenso percorrido pola vida e a obra do cubano Alberto Korda e ilustran facetas descoñecidas dun gran fotógrafo que foi testemuña de excepción do difícil tempo que lle tocou vivir: a revolucionaria Cuba dos anos 60.

O Centro Social Novacaixagalicia de Santiago acolle ata finais de marzo a exposición ‘Rafael Úbeda. Expresións tímbricas’, que reúne obra seleccionada do prestixioso artista pontevedrés desde a súa infancia ata hoxe.

O pintor estará acompañado na inauguración pola directora de Acción Cultural da Obra Social Novacaixagalicia, María Pereira, e o director de Asesoramento Cultural, José Manuel García Iglesias. Precisamente este último será o encargado de presentar, no mesmo acto, o libro “Rafael Úbeda. Raíces sonoras”, que reúne imaxes das obras máis representativas do artista xunto con textos de prestixiosos críticos de arte.

A exposición ofrécenos un percorrido por la traxectoria artística do creador pontevedrés, que atesoura máis de 50 anos dunha carreira que comezou estudando Belas Artes na Escola de San Fernando de Madrid como bolseiro da Deputación Provincial de Pontevedra. Máis tarde sucederíanse novos estudos e experiencias en centro Europa.

Muralista, gravador e pintor, o pontevedrés conta cunha ampla traxectoria artística repleta de grandes éxitos como o Gran Premio de Roma que obtivo en 1965. Membro de número da Real Academia Gallega de Bellas Artes, abordou no seu ingreso o mesmo tema da súa tese doutoral, a interacción da pintura e a música, a súa outra gran paixón. A súa obra pictórica, de gran equilibrio harmónico, parte dun expresionismo postcubista. Picasso, Bacon ou a tradición prerrománica están na raíz da súa inspiración, cunha perspectiva, sen embargo, absolutamente actual e persoal.

Ata comezos do mes de maio, o CGAC acolle unha nova exposición, comisariada por Helena Tatay, sobre o traballo de Anna Maria Maiolino, unha artista brasileira de orixe italiana que pertence a unha xeración que contribuíu decisivamente a unha definición expandida do obxecto artístico.

No seu caso, a confluencia dunha matriz posconceptual cunha sensibilidade única desenvólvese a partir da atención a medios de expresión tan primordiais coma o debuxo e o modelado. Deste xeito, consolídase unha narrativa atenta aos xestos máis modestos do cotián en canto metáforas vitais de tensións individuais e sociais que gañan unha espesura crítica e universal perante o contexto no que se inscriben.

Ata principios do mes de abril, a Fundación Gonzalo Torrente Ballester acolle a mostra titulada 'Luis Rosales. O contido do corazón', unha exposición organizada por La Casa Encendida, en colaboración coa Sociedade Española de Acción Cultural, o Arquivo Histórico Nacional e a Fundación Gonzalo Torrente Ballester, coa que se pretende render homenaxe a quen foi admirado amigo de Torrente Ballester.

A exposición "Luis Rosales. O contido do corazón" percorre a traxectoria vital e literaria do escritor a través de case dous centos de pezas entre manuscritos, documentos, libros, fotografías, correspondencia, obxectos persoais e unha selección de obra plástica de artistas cos que mantivo unha especial relación.

A nova artista Carolina Caluori presenta ata finais do mes de abril 'Give me your picture (dame a túa foto)', unha intervención que a artista e a comisaria Basilisa Fiestras deseñaron expresamente para a Zona “C”.

Caluori afonda sobre a figura do turista como “coleccionista de lugares” e sobre a forma de observar un mesmo lugar varios turistas, partindo da premisa de que Santiago é unha cidade de interese turístico internacional.

Give me your picture, caracterízase por ser unha obra procesual na que participaron 50 turistas de diferentes nacionalidades, idades, intereses e actitudes que se encontraban en Santiago formando parte de grupos organizados ou non aos que se lles proporcionou unha cámara ca posiblidade de facer 27 fotografías e un mapa da contorna da catedral para que atrapasen coa súa mirada distintas localizacións que conformarán un “novo” mapa do tecido urbano.

A intervención do espazo aliméntase de todos os elementos de produción: as cámaras, os mapas e as fotografías; unhas proxéctanse e outras están expostas na sala a modo de postais turísticas.

O acto de inauguración contará coa presenza de Socorro García Conde tenente de alcalde e concelleira de Cultura e Centros Socioculturais, Paulo Rodríguez Domínguez, director–xerente do Auditorio de Galicia, Marisa Sobrino Manzanares, Miguel A. Rodríguez González, a artista Carolina Caluori e a comisaria Basilisa Fiestras.

A mostra organizada pola Concellaría de Cultura en colaboración co Máster de Arte e Museoloxía de Arte Contemporánea da USC, permanecerá aberta do 9 de febreiro ao 24 de abril. Pode visitarse todos os días, excepto o luns, de 10.00 a 14.00 h e de 16.00 a 20.00 h.

A Zona “C” é unha sala de arte que a Concellaría de Cultura xestiona dun xeito especial, os novos artistas teñen a posibilidade de expoñer nela proxectos inéditos cun presuposto pechado ocupándose eles da administración e xestión de tódalas actividades necesarias para facer a exposición co apoio técnico do Auditorio de Galicia. Está situada na rúa San Domingos de Bonaval, núm. 1.

Ata mediados do mes de abril, a Casa da Parra acolle unha mostra antolóxica de Isaac Díaz Pardo que reune pezas artísticas e amosa diversas perspectivas das etapas creativas do intelectual galego.

A exposición percorre varias décadas de traxectoria de Isaac Díaz Pardo como pintor desde antes dos anos 40 até os anos 70. Entre as pezas expostas, pódense observar cadros familiares realizados por Díaz Pardo e debuxos que foron realizados nos anos 50 na súa época en Bos Aires. Con esta nova exposición, Isaac Díaz Pardo recupera en conxunto unha serie de obras artísticas de hai décadas, xa que o intelectual galego abandonou a pintura nos anos 70.

Exposición organizada polas Deputacións de A Coruña e Lugo que permite apreciar a vida, os usos e costumes na Corte española, en Galicia e en Nápoles nos séculos XVI e XVII por medio da firgura de Don Pedro Fernández de Castro, un home do seu tempo, desde moi novo acostumado a relacionarse cos personaxes máis poderosos da época.

Don Pedro Fernández de Castro foi un grande amante das artes e das ciencias, así coma un traballador infatigable e un innovador. Foi vicerrei de Nápoles entre 1610 e 1616, onde loitou para eliminar as desigualdades sociais existentes, centrándose na axuda aos necesitados e promovendo as artes e as letras. O seu papel na escena política española merece atención: durante a súa etapa coma Presidente do Consello de Indias preocupouse por mellorar ás xentes baixo a súa xurisdición, fomentando o comercio e o progreso. Loitou por lograr o voto en Cortes para Galicia, representada por Zamora, e no seu territorio de Monforte preocupouse ata a súa morte por mellorar os oficios existentes, poñendo en marcha iniciativas que aínda hoxe nos deixan sorprendidos.

 Foi, tamén, un gran mecenas que protexeu a escritores e artistas españois e italianos, entre os que destacan Miguel de Cervantes ou Luís de Góngora.

A artista colombiana Gloria Herazo expón na Galería Fundación Araguaney 'En pausa', unha colección de once lenzos, a medio camiño entre a pintura hiperrealista e a estética fotográfica.

A obra de Gloria Herazo foi recoñecida con importantes premios como o II Premio Nacional de Pintura Artejove-n, outorgado pola Fundación María José Jove, ou o Premio XII Salón Nacional de Pintura BBVA. A súa traxectoria profesional inclúe varias exposicións individuais, tanto en Sudamérica coma en Europa, así como a participación en exposicións colectivas de prestixio internacional como a Feira Internacional de Arte de Berlín (Berliner Liste, 2009) ou a Feira Internacional de Arte de París (AAF, 2009), entre outras.

Ata finais do mes de marzo, a Galería Espacio 48 presenta unha exposición da obra escultórica do artista contemporáneo ourensán Iván Prieto, na que se mesturan realidade e ficción, drama, ironía e comicidade.

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1978) licenciouse en Belas Artes na Universidade
Complutense de Madrid en 2003. A súa traxectoria como xove creador foi recoñecida con bolsas e premios, como a Bolsa Novos Valores da Deputación de Pontevedra en 2001, o 3º Premio no XV Certame Galego de Artes plásticas en 2002 e un Accésit no III Premio Auditorio de Galicia para Novos Artistas en 2003. Participou en múltiples exposicións colectivas, entre elas en Residentes 05 na Fundación Caixa Galicia e en Adosados na Fundación Granell, ámbalas dúas celebradas en Santiago de Compostela en 2005. Entre as súas mostras individuais, destacan FREAK-SHOW na Sala do Correo Galego de Santiago de Compostela en 2005, Teatros Putrefactos na Deputación de Lugo en 2007, Teatro del Absurdo no Espazo de arte MUSACA da Coruña en 2008 e, recentemente, clausurou a mostra Diálogos: Intervención de Iván Prieto no Museo Provincial de Lugo.
Iván Prieto converteuse neste tempo, dentro da súa faceta máis destacada, a de escultor, nun construtor de teatralidad, creando a través das súas instalacións escenarios cargados de significación, con personaxes que se moven en escenas presentadas como anacos de realidade. Eses personaxes, híbridos e deformes, cuxos corpos e vestimentas foron alterados, xeran unha atmosfera inquietante, e ponnos cara a cara cos nosos medos e tabús. O misterio que provocan as figuras desencadéase precisamente porque o grotesco do seu aspecto non provoca un rexeitamento radical que podería esperarse, senón máis ben todo o contrario, porque o enigma que encerran atráenos e fai que parezan en certo xeito entrañables e conmovedoras. Á súa vez son tipos iconográficos que podemos relacionar co mundo do circo ou do entroido polo que hai moito de lúdico nas súas poses, nas súas formas, capaces de crear un xogo visual que alegra, que suscita un sorriso xeralizado.
A mostra de Iván Prieto en Espacio48 permitiranos adentrarnos de novo no seu particular mundo, neste caso con escultura de fundición e algunha mostra do seu traballo noutros materiais. Podemos identificar estas pezas como parte dese mundo onírico tan representativo do quefacer do artista, pero que lonxe de resultar alleas ao espectador pola súa aparente estraneza, funcionan e reaccionan como calquera humano, habitando o espazo da galería e relacionándose co que teñen ao seu aredor.

A actividade de Fernando Jose Pereira, que comprende varios medios e se desenvolve esencialmente a partir da década de 1990, privilexiou a instalación e o vídeo como mecanismos dunha revisión crítica da propia crítica institucional. Consciente das limitacións de moitas propostas que se estruturan a partir da ambigüidade que supón traballar criticamente sobre o aparato institucional desde unha falsa exterioridade, este autor prefire unha interacción activa cos modelos, consciente desde o inicio de que estes están demasiado codificados e simbolicamente cargados.

Comisario/a: Xosé Lois Gutiérrez
Artista: Fernando Jose Pereira

Fernando Jose Pereira é un dos artistas portugueses que máis activamente interactuaron co contexto artístico galego. Doutorado pola Facultade de Belas Artes de Pontevedra, a súa presenza expositiva en Galicia pasou por unha participación na Bienal de Pontevedra de 1998, pola presentación de exposicións individuais, unha na Fundación Luís Seoane da Coruña (1998) e a outra no Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela, en 1998 e 2004, respectivamente, e pola mostra organizada o ano pasado pola Galería Ad Hoc en Vigo.
A súa actividade como profesor na Facultade de Belas Artes do Porto compleméntase cunha práctica reflexiva que adquire, nel, unha dimensión case tan importante coma a súa práctica estritamente artística. Non en balde foi membro fundador, xunto con Miguel Leal e Cristina Mateus, de VIROSE (www.virose.pt), unha das primeiras plataformas en rede creadas en Portugal para a reflexión sobre as relacións entre arte e tecnoloxía.

No longo periplo da abstracción, que logo vai cumprir un século da súa partida, foi constante a súa deriva en dous sentidos opostos e complementarios, ben polo camiño que prima a expresión inmediata, espontánea e directa, ben polo que se orienta segundo o cálculo, o rigor e a norma. Resulta constatable que nas dúas últimas décadas, pintores procedentes de tradicións nacionais tan diferenciadas como Richard Aldrich, José Loureiro, Nico Munuera e Juan Uslé coinciden, no entanto, nun entendemento común que sustenta as súas prácticas nunha base racional, que non constitúe nunca un sistema impositivo e pechado, e que se abre ao pulo momentáneo e impensado do artista.

Comisario/a: Mariano Navarro
Artistas: Richard Aldrich, José Loureiro, Nico Munuera, Juan Uslé

Un dos aspectos principais destes artistas, que nin constitúen grupo ou colectivo organizado nin o pretenden facer, é a súa coincidencia en facturar cadros belos, unha calidade en ocasións discutida e cuxa vixencia mesmo é negada como tal no momento que vivimos, pero que, ao meu xuízo, segue a ser un dos puntos fortes e aínda non esgotados da súa práctica.
A exposición Abstracción racional axunta obras, en diferentes formatos e técnicas, así como distintos soportes, de catro pintores de distintas nacionalidades. Por orde alfabética son o norteamericano Richard Aldrich, o portugués José Loureiro e os españois Nico Munuera e Juan Uslé.

Ata mediados do mes de setembro, o centro social Novacaixagalicia presenta unha mostra formada por 50 imaxes do prestixioso fotógrafo submariño José Luis González realizadas ao longo de 15 anos de traballo nas máis diversas e recónditas paraxes da xeografía galega.

A Fundación Eugenio Granell acolle durante o mes de marzo a mostra ' Álbum ilustrado danés', unha exposición que leva aparellado todo un conxunto de actividades arredor da ilustración infantil,  orientada a nenos, maiores e familias. A exposición, producida polo Comité Literario do Consello das Artes de Dinamarca, consta de 30 obras ilustradas, montadas sobre 46 caixas de luz. A mostra consta dunha escolla formada polos mellores albumes ilustrados da literatura infantil danesa. A selección abarca dende pezas de clásicos da tradición do álbum ilustrado, até exemplos transgresores, como o Hamlet ilustrado por Dorte Karrebæk.

A Galería SCQ acolle ata mediados do mes de abril a exposición 'Karten' de Tatiana Medal, a súa quinta exposición individual coa galería. Seguindo a súa liña iconográfica, a artista vai xogando con planos e mapas sobre distintos soportes. Os lenzos e as obras de alumínio que presenta están acompañados por unha instalación de parede composta por 106 papeis de distintas cores nas que manipula mapas dun Atlas antigo.

O Museo do Pobo Galego acolle ata mediados do mes de abril '(m)2 Nais e fillas escribindo o futuro'. Nos paneis que integran esta mostra, Xosé Abad presenta dúas imaxes de mulleres a través de dúas xeracións que, sen estar moi distantes no tempo, reflicten unha diferenza laboral e, sobre todo, vital.

A intención do autor é amosar o salto entre nais e fillas, con vidas diversas ligadas a traballos moi diferentes, que transcenden do privado e particular ao xenérico e emblemático, converténdose en representantes de dúas formas de vida.

Baixo o título de 'Os espazos inconscientes', a sala de exposicións do Hotel Meliá Araguaney acolle unha exposición da obra de Jad Salman, artista emerxente palestino afincado en París. A mostra volve estar exposta ao público tras o éxito colleitado no seu paso pola Fundación Araguaney.

Jad Salman naceu na cidade palestina de Tulkarem, localidade asediada polo muro israelí, e estudou Belas Artes na Universidade Al-Najah de Naplous. Posteriormente instalouse en Ramallah, onde traballou como deseñador gráfico e decorador de interiores. En 2007 trasládase a París como artista residente na Cidade Internacional das Artes, tras ser seleccionado pola Fundación Qattan. Actualmente, reside e traballa na capital francesa.
Tras expoñer en galerías de Palestina, Francia e Noruega, a súa obra chega a Santiago de Compostela da man da Galería Fundación Araguaney, na que será a primeira exposición monográfica dun artista palestino en Galicia.

A Galería Trinta acolle ata mediados do mes de maio 'Cuadrado azul', unha mostra da nova artista luguesa Mar Vicente que xoga coas formas xeométricas e o volume.

"O meu traballo parte de formas. Formas xeométricas simples desenvolvidas cara ao volume en busca de irromper dalgún xeito no espazo. Unhas veces parto do elemento arquitectónico como soporte e outras do soporte como elemento arquitectónico; sexa cal sexa, o meu interese sempre vai encamiñado cara a calquera superficie susceptible de portar cor".
"Por suposto tamén hai unha busca estética. Unha das cousas que máis me motiva do meu traballo é que nunca está rematado, sempre hai novas versións, novas posibilidades, novos espazos que ocupar... Confieso o meu interese e atracción polo LÍMITE, a fronteira, onde se encontra o case e onde se produce a mestizaxe. Penso en pintura e en cuestionamentos como: onde se encontran os seus límites (físicos e conceptuais) e de que xeito esta se pode presentar habitando fisicamente o espazo".
"Para min a arte é un xeito de presentar pensamentos que non poden describirse con outros medios. Gústame o silencio, pero tamén me pode chegar a molestar dun xeito esaxerado; quizais isto ten algo que ver co modo no que utilizo as cores: ás veces preséntanse de xeito silencioso ou como ecos e outras veces son contundentes e os contrastes saltan inmediatamente".
"En todos os casos pretendo que o espectador non poida definir unha peza cun só golpe de vista. É necesario ter varios para percibila. Todo acontece nun campo de acción máis grande que o delimitado polo cadro".
"Este tratamento do espazo como obxecto e do obxecto como espazo busca que o observador se mova arredor da obra, no caso de que non se encontre xa dentro desta (instalación), e que mentres se executa este movemento, o observado varíe e se produza tamén un cambio de parecer no espectador".

O noiés Ismael Teira presenta no pub Modus Vivendi a súa exposición 'Habita-la tinta', unha mostra comisariada por Cristina Campaña e Lucía Couto que supón a primeira oportunidade de coñecer a obra deste artista en Compostela.

'Habita-la Tinta' xira en torno á idea da arquitectura utópica en papel, é dicir daquela construccións que nunca pasarán a barreira da segunda dimensión xa que non está proxectadas cun futuro inmediato. Teira nútrese da liberdade que isto lle inxire, permitíndolle realizar proxectos que nacen da súa man e finalizan co seu último trazo. Levado por ese afán compulsivo o artista realiza pezas sen rigor matemático, invadido polo recordo do boom inmobiliario dos anos 60, na cal España e boa parte de Europa, invadiu as súas paisaxes con bloques de formigón formando unha nova biosfera, o paraíso urbano.

Como se dunha ficha de dominó se tratase realiza obras de xeito rápido e contundente, influido polas tendencias artísticas dos anos 70, como a Fluxus de Maciunas. Ó mesmo tempo a súa producción non é pechada pois parte do recurso artístico da imbricación entre o individuo e a máquina, pegada presente nas sucesivas marcas da fotocopiadora no papel. Parte da referencia a máquina como formulación estética, chegando a asimilación do proceso mecánico da arquitectura como parte da súa producción artística. Como reforzo recorre á numeración habitual do gravado, na cal cada unha das pezas perde o seu carácter para formar parte dunha serie limitada sen contido, nen sentido.

'Habita-la Tinta' en todo o seu significado semántico, reflicte o obxetivo primordial da xénese expositiva. O creador enfrontase a unha superficie en blanco, deixando a devagar a súa imaxinación.

A exposición estará formada por quince pezas, das cales nove proxectadas en formato A4, cinco delas en formato A5 e xa como protagonista da mostra estaría unha última peza, a número quince creada a base de fío. Todas as pezas estarían á venda, cun custo reducido que poderan consultar unha vez que visiten a mostra.

Coa exposición titulada 'Pensar con las manos: Estudios para una anatomía de la imagen (más allá del deseo, más acá del fantasma)', o artista Victor Hugo Costas (Vigo, 1978) inaugura a súa primeira individual na Galería METRO de Santiago, na que presenta o seu traballo máis recente.

Se na súa obra precedente, fotografías trenzadas de espazos arquitectónicos baleiros nas que se resaltaban os límites dos medios empregados, facer de fronteiras territorios convertíase no mantra que facía vibrar estas membranas; nesta ocasión, as obras que aquí se presentan, anacos de corpo, de funcións e órganos modelados, moldeados e modulados en cera, están concibidas dende unha firme vontade de pensar coas mans. Pensar coas mans, tal é a fórmula que Denis de Rougemont esgrime contra todo pensamento tardío, que non inventa nada e se contenta con describir, comentar ou opinar; contra todo xuízo a remolque dos feitos; en suma, contra todo cerebro sen mans. E precisa: "Non esas mans que o apalpan e manipulan todo, mans de xogadores e de maníacos, mans autómatas ás que ningún encanto logra someter. [...] Non, esas mans lentas e secas sobre a superficie dos obxectos, mans soñadoras ou mans obsesionadas, mans incertas, circunspectas, titubeantes e minuciosas, mans de pensativos e non de pensadores. " "Que os pensadores teñan as mans anchas e duras! Mans para tomar e pesar. Mans que saiban, que realicen e que esculpan; mans que creen."

Víctor-Hugo Costas (Vigo, 1978) Licenciado en Belas Artes pola Universidad de Vigo.
EXPOSICIÓNS INDIVIDUAIS 2007 De fronteras territorios, sala Alterarte do Campus de Ourense | PREMIOS 2009 Premio-adquisición de obra no XI Certamen de artes plásticas Isaac Díaz Pardo, (Deputación de A Coruña) | 2007 2º Premio en GZ Crea 2007. Certamen Gallego de jóvenes creadores, (Santiago de Compostela). Accésit no XXIV Certame de pintura "Concello de Cambre", (A Coruña). Finalista no VI Certame de artes plásticas Deputación de Ourense, (Ourense) | EXPOSICIÓNS COLECTIVAS E CERTAMES (selección) 2011 Non sei antes pero agora é isto. Sala Normal. A Coruña. XI Certame de artes plásticas Isaac Díaz Pardo, (Deputación de A Coruña) | 2010 Novos Valores 2010, Deputación Provincial de Pontevedra. ArtMadrid 2010. Stand da galería Metro. (Madrid). Espacio Atlantico. Stand da galería Metro. IFEVI, (Vigo) | 2009 VI Premio Auditorio de Galicia, (Santiago de Compostela). Miradas Urbanas. Galería Metro, (Santiago de Compostela). IX Bienal “Pintor Laxeiro”. Museo Municipal Ramón María Aller (Lalín) | 2008 Purificación García 2008. Concurso de fotografía. Itinerante. Círculo de Bellas Artes (Madrid) e Centro Cultural da Deputación de Ourense (Ourense). VII Certame de artes plásticas Deputación de Ourense, (Ourense). Oito_artistas.gal. Exposición itinerante (2008/2009). Sala de exposicións Ateneo Cultural “El Albeitar” da Universidade de León (León), Centro de Arte Joven da Comunidade de Madrid (Madrid), Maus Hábitos (Porto), Sala de exposicións do Campus de Pontevedra, “Sala X” (Pontevedra) e Centre Cultural La Mercé (Girona) | 2005 IV Premio Auditorio de Galicia, (Santiago de Compostela). Novos Valores 2005, (Deputación Provincial de Pontevedra) | OBRA EN Universidade de Vigo, Xunta de Galicia e Deputación de A Coruña.

A Fundación Eugenio Granell acolle a mostra, 'A Biblioteca de Eugenio Granell', unha exposición que funciona a modo de catálogo razoado da biblioteca persoal do singular artista, que compila toda unha vida de efervescencia intelectual e un universo de coñecemento.

Na biblioteca o riquísimo fondo bibliográfico ao que se engade o arquivo persoal de Granell, formado sobre todo por correspondencia, ademáis de fotografía, revistas, compilación de arquivos de prensa feitos polo artista e a súa muller Amparo Segarra, maquetas orixinais das creacións literarias de Eugenio Granell deseñadas por él... En definitiva unha ocasión única para completar o mundo persoal do intelectual e artista, onde a súa biblioteca é pedra angular para investigación sobre a súa obra plástica, periodística e literaria.

O acto de inauguración contará coa presenza do Presidente do Padroado da Fundación e Alcalde de Compostela Xosé A. Sánchez Bugallo, e do Conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia Roberto Varela.

A  mostra dará a coñecer a inxente  biblioteca persoal de Granell, creada conxuntamente por Eugenio Granell e a súa dona Amparo Segarra. A proposta expositiva cartografía a base de volumes coidadosamente escollidos  pola comisaria, moitos dedicados, correspondencia pertencentes ao arquivo persoal do artista, a mais dunha escolla de artigos, revistas y fotografías. A comisaria brinda ao espectador as coordenadas para situarse no mapa de toda unha vida de coñecemento. A exposición ocupará a maior parte das salas do Pazo de Bendaña.

A montaxe complétase con cadros de Granell relacionados co mundo das letras. Haberá libros de e sobre Granell e, en palabras da comisaria, tamén  escritos dos seus bos amigos surrealistas Bretón, Duchamp, Péret  Lam... Outras salas mostrarán libros de literatura, surrealismo, política -sobre todo do P.O.U.M e da  Guerra Civil-, arte, e mesmo doutros temas que interesan ao artista como a alquimia, a filosofía, socioloxía e psiquiatría; na montaxe abrolla bibliografía sobre outros temas como a tauromaquia ou conquista do oeste norteamericano. En definitiva, todo un universo de intereses.

Os artistas Marina Núñez e Kepa Garraza incorpóranse a Factoría Compostela coa mostra 'Poéticas de destrución', un diálogo construído a partir de dúas visións moi diferentes da cultura en tanto que expresión do humano, da comprensión da creación como techné e como poiesis. Un proxecto no que Kepa Garraza e Mariña Núñez enfrontan os seus universos narrativos para articular unha reflexión sobre a transgresión da identidade, o símbolo e o mito.

As súas propostas aspiran a descubrir a tremoia do xogo de mitos fundacionais -ficcións lexitimadoras- que estruturan a historia da arte, exhibindo o código de convencións no que se asenta todo proceso -por definición ilusorio- de (auto)representación.

Ata principios do mes de abril a Casa das Asociacións de Cornes acolle a mostra 'A autonomía galega nas caricaturas de Siro', unha exposición fotográfica en itinerancia dos fondos da Deputación de A Coruña, na que aparecen todos os persoeiros que participaran activamente na construción da nosa autonomía, dende a óptica do humor e a ironía.

No acto de inauguración, contarase coa presenza do autor Siro López, que compartirá co parlamentario Ceferino Díaz unha comunicación sen protocolos acerca dun tema de candente actualidade como é o estado das autonomías.
Recomendada para memoriosos ou curiosos sen máis!

O Colexio de Arquitectos de Galicia acolle ata mediados do mes de abril unha exposición de escultura do artista ferrolán Javier Aguilera composta por 28 pezas en pizarra, de pequeno formato, agrupadas baixo o nome de 'Ex Umbra in Solem (Da sombra á luz)'.

O Centro Sociocultural Caixa Nova, situada na compostelá Praza de Cervantes, acolle unha exposición dedicada ao xenial escultor italiano Marino Marini, considerado un dos máis célebres artistas europeos do século XX. A mostra reúne un total de 75 pezas que viaxan por primeira vez a España.

No acto de inauguración participarán o director da Obra Social de Novacaixagalicia, Guillermo Brea, o membro do consello da Fundación Marino Marini, Carlo F. Carnacini, e a comisaria Marisa Oropesa.

A Facultade de Filoloxía acolle unha mostra bibliográfica e documental que ten como obxectivo evocar e homenaxear a gran mestra da filoloxía galega e portuguesa, a gran romanista e, así mesmo, a primeira doutora en Letras e a primeira profesora da Universidade de Coimbra.

A mostra divídese en tres grandes períodos, que se corresponden cos tres grandes momentos da vida e obra da filóloga: Anos de Berlín (1851-1876), Anos de Porto (1876-1912) e Anos de Coimbra e de Porto (1912-1925), e que pretenden mostrar, mediante paneis e unha rica selección bibliográfica e documental, a inxente obra filolóxica de Carolina Michaëlis, as súas relacións cos círculos intelectuais da época, pero tamén o seu perfil como muller, unha muller na vangarda do seu tempo, e como muller culta, comprometida coa promoción do ensino e coa mellora, a través deste, das condicións de vida das mulleres na súa época.

O Centro Sociocultural do Ensanche prosegue o percorrido da exposición 'A memoria da xente' por diversos barrios composteláns. A nova proposta impulsada pola rede de Centros Socioculturais de Santiago constitúe unha mostra gráfica e audiovisual itinerante que aborda ao conxunto da cidade desde 1900 ata 1975 e que mostra as historias de vida a través das xentes, dos oficios, do lecer e das transformacións urbanas.

O conxunto da exposición está deseñado para que poda circular polos Centros Socioculturais de cabeceira da rede, ademais do Castiñeiriño tamén estará no do Ensanche, no de Vite, no de  Conxo e no das Fontiñas e, inclusive algún dos seus módulos, poderá itinerar polo resto de Centros e Locais Socioculturais.

Entre os elementos da mostra destaca un panel informativo sobre a transformación urbana con liña do tempo e punto de escoita e visionado de audiovisual. Acompañado de oito paneis impresos por ambas caras dedicados aos seguintes bloques temáticos: ‘Así mudou Compostela’, ‘Vida e morte’, ‘Alimentación’, ‘Formación persoal’, ‘O traballo’, ‘Convivencia social’, ‘Habitar o territorio’ e ‘O lecer e as festas’.

Outros elementos destacados son as tres siluetas que baixo o epígrafe ‘As mans do traballo’ están dedicadas ás leiteiras, aos minuteiros, e aos zoqueiros. Xunto a elas dous puntos de escoita e visionado dos audiovisuais nos que a veciñanza de Compostela,dá a súa “fe da vida” na cidade. E máis catro cubos representando ‘As caras de Compostela’ con ‘imaxes de Fotos Lalo’, o ‘home do paxaro’, o ‘vendedor de prensa’ e os ‘vellos do acordeón’. Completándose o conxunto cun panel-muro con 80 veciños e veciñas de Santiago.

Do labor sociocultural asociado a 'Memória da Xente' xurdiron xa as dúas primeiras iniciativas que se teñen programado desde a rede de CSC de Santiago: ‘Compostela no NO-DO’ e unha recompilación e dixitalización de imaxes. Grazas á colaboración da Filmoteca Nacional e do Centro Galego de Artes da Imaxe proxectaranse imaxes de Compostela que se emitiron no NO-DO entre 1943 e 1971.

Coincidindo coa exposición proxectarase un audiovisual que recolle unha escolma da presenza de Santiago no noticieiro ordenadas cronoloxicamente e agrupadas en dous fíos temáticos: a Compostela de 1944 nun documental titulado “Un día en Santiago” e diferentes acontecementos que tiveron lugar na nosa cidade entre 1943 e 1971. Trátase dun relato audiovisual no que vemos reflectida a percepción da nosa cidade e as transformacións que se foron producindo nos hábitos e na paisaxe.

A iniciativa de recompilación e dixitalización de imaxes terá como obxectivo enriquecer o arquivo gráfico municipal. Para isto fixaranse uns días nos que as persoas interesadas en ceder imaxes antigas poidan achegarse ao Centro Sociocultural onde se escaneará a fotografía para o arquivo devolvéndolle o documento ao instante e dándolle, ademais unha copia en formato dixital.

Calendario da Exposición

• CSC do Ensanche do 2 ao 16 de abril
• CSC de Vite do 19 abril ao 4 de maio
• CSC Aurelio Aguirre de Conxo do 7 ao 21 de maio
• CSC da Trisca do 24 de maio ao 7 de xuño

A Galería do Hotel Meliá Araguaney acollera unha mostra da obra do pintor Lis Pérez, artista nacido en Galicia, pero catalán de adopción, que ten obtido premios de pintura en Ávila, Guadalaxara, Xaén, Madrid, Segovia e por suposto, na súa terra, Cataluña. A súa obra móstranos a súa temática preferida, as mariñas, así como as súas paisaxes e temas urbanos.

A súa técnica é a espátula, que domina á perfección, na súa pintura ó óleo. Lis utiliza un armonioso constraste de tons, predominando os vermellos, marróns e laranxas.
O galerista e crítico de arte Fco. Martínez Chabrera diría del “Pintor de impacto visual e á vez descritivo, segue camiños propios, marcados polo seu estilo, que se afasta de roteiros establecidos para percorrer o seu. O resultado dos seus acerto sé unha obra sublime, cunha luminosidade propia que nos transmite: alegría, viveza, goce, satisfacción...unido á súa grande calidade pictórica, fa ide Lis un artista  ater en conta no eido artístico catalán actual”.

A Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle durante o mes de abril unha mostra na que o fotógrafo compostelán Alberto Rodríguez Rey, artista cunha dilatada traxectoria en exposicións, amosa unha serie das súas mellores imaxes creativas.

Durante os séculos XVI ao XIX a cartografía é obxecto dunha progresiva transformación, resultado do continuo progreso científico-técnico. Estes cambios permitirán unha radical mellora dos mapas e cartas náuticas, que pasarán de representar o territorio como se pensaba que era a como realmente é. Deste progreso resultaron beneficiadas outras disciplinas e sectores de actividade, como a ordenación territorial, o urbanismo, as infraestructuras, a náutica, etc.

Galicia non foi allea a este proceso e os mapas escollidos para esta mostra así o evidencian. Desde as primeiras representacións, como as cartas náuticas de Lucas I. Waghenaer e o mapa de Hernando Ojea, ata a Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán, veremos unha progresión de coñecementos que irán descubrindo o rostro de Galicia.

A mostra permite ver a evolución no detalle e fiabilidade da información, os cambios nos sistemas de medidas ata a introducción do sistema métrico, o progresivo uso de sistemas de proxección e os cambios nos meridianos de referencia, pero tamén outros progresos paralelos como a evolución nas técnicas de gravado e impresión.

Organiza: Fundación Cidade da Cultura de Galicia
Comisariado: Gonzalo Méndez
Coordinación técnica: Ignacio Cabano
Montaxe expositiva: Itinere. Exposiciones y Montajes
Deseño gráfico: Signum Deseño

A Casa das Asociacións da Concellaría de Participación Cidadá acolle durante o mes de abril 'Pingas', unha proposta moi particular na que o artista compostelán Manoel Bonabal amosa gravados (xilografía e monotipias) coa temática da chuvia, potenciando o espazo expositivo que se converterá simultaneamente nunha zona de produción, enriquecendo a montaxe coas achegas colectivas da obra dos participantes dun obradoiro de gravado no que poderán participar 8 asistentes (de balde). A convocatoria está xa aberta.

Inauguración: Mércores 6 de abril ás 20 h.

Máis información sobre o obradoiro premendo aquí

Ata mediados do mes de xuño, O artista pontevedrés Sebas Anxo expón na Galería Espacio 48 unha selección do seu traballo creativo, no que destaca o emprego da técnica do collage.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “trans-form.as” do artista Sebas Anxo, que se inaugurará o xoves 14 de Abril ás 20.00 horas e permanecerá aberta ata o 3 de Xuño do presente ano.
Sebas Anxo (A Modia, Cambados, 1971) é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo.
Realiza as súas primeiras exposicións no ano 1992. Destacamos entre estas a última realizada
na Galería Espacio48 en 2007 “olor-d-olor”, así como a celebrada na Sala Araba da Caixa Vital
de Vitoria en 2004. Participou en diversas mostras colectivas, entre elas na “Mostra luso-galaica d’arte contemporânea” no Espaço Adrat de Chaves (Portugal) en 2002; a “1º Gran Mostra de Pintores Galegos Actuais” en Galería Galicia Arte de Ourense, no mesmo ano; e “Botón de Mostra” no Museo de Roberto Raggio en Bos Aires (Arxentina) en 1999. Recibiu ao longo da súa carreira diversos recoñecementos, entre eles a bolsa de “Valdearte" en 1999, así como un accésit no “III Premio Pintura Eixo Atlántico” en 2001.
O novo proxecto que presenta en Espacio48 insiste no collage como medio de expresión
esencial, complementando este con pintura, debuxo e outras técnicas que converten a súa obra nunha interesante combinación baseada na técnica mixta. Continúa o artista a súa indagación sobre as formas, profundando cada vez máis na transformación paulatina que van sufrindo as personaxes que aparecen e desaparecen no soporte, entre as distintas capas de papel.
A obra de Sebas Anxo é froito dunha profunda pescuda levada a cabo no seu taller, no que van xurdindo armónicamente todo tipo de elementos que se mesturan e conxenian á perfección: signos, liñas, manchas atopadas, figuras antropomorfas, rostros reinventados e formas azarosas, que van plasmándose sobre o papel pintado e “maltratado” co que o artista se atopa durante o proceso creativo, momento no que redescubre figuras e recortes “transformados” sen remedio, con singularidades de obras anteriores, lembranzas indelebles do imaxinario que forma parte inequívoca da súa obra.
Os cadros de Sebas Anxo exceden o eclecticismo indiscriminado para ser un reflexo do estalido
de posibilidades da realidade. O cadro é idea reguladora na desesperada loita pola
transformación, -un leit motiv que atopamos ao longo de toda a súa traxectoria artística- co
obxectivo último de alcanzar a liberdade e a felicidade.

Ata mediados do mes de xullo o Auditorio de Galicia acolle 'Casus belli + Refutación del contexto', unha exposición colectiva de arte contemporáneo que reflexiona sobre os conflictos de recepción de toda creación artística.

COMISARIADO: Alberto González-Alegre e Ángel Cerviño
ARTISTAS: Jorge Barbi, Xosé Carlos Barros, Fernando Casás, Xavier Correa Corredoira, Marisa Fernández, Manolo Figueiras, Juan Loeck, Alain Magri, Rut Massó, Din Matamoro, Manuel Moldes, Marina Núñez, Simón Pacheco, Pelucas, Diego Santomé, Xoán Torres, Jesús Valmaseda, Proxecto Buraco, Proxecto Ocultacións.

O Colexio de Fonseca acolle ata finais do mes de xullo a mostra 'Domus Iacobi. A Historia da Catedral de Santiago', unha exposición organizada polo Cabido que repasa a historia da basílica xacobea, custodia do sepulcro do Apóstolo Santiago e meta de peregrinación. Unha viaxe a través do tempo para comprender mellor as claves da historia e a arte da Catedral a través de varias das pezas máis singulares do seu patrimonio, algunhas presentes por vez primeira fóra das súas localizacións habituais e outras, procedentes de coleccións particulares, que volven por uns meses a Compostela sumándose á celebración dos 800 anos da consagración.

A exposición desenvólvese en nove ámbitos nos que, segundo unha orde cronolóxica, se abordan os principais fitos na historia da Catedral. O momento da Consagración, o 21 de abril de 1211, convértese en punto de inflexión e ocupa un lugar protagonista no percorrido da exposición.

Ata mediados do mes de xuño, a Fundación Gonzalo Torrente Ballester acolle a mostra 'Miguel de Unamuno. Debuxos', unha exposición centrada nos debuxos realizados polo insigne escritor, ata agora case descoñecidos, na que tamén se poderán ver obxectos persoais, manuscritos e unha serie de animais feitos en papiroflexia.

A Galería José Lorenzo reabre as portas da súa sede de Travesa do Franco cunha exposición adicada á obra pictórica de Luis Seoane.

Tras unha pequena paréntese, a Galería José Lorenzo volve poñer a súa sala de Travesa do Franco á disposición de todos e todas os nos queiran visitar. Seguimos mantendo o noso compromiso de achegar ao público as obras dos grandes mestres galegos á vez que ofrecemos a coleccionistas e amantes da arte a posibilidade de levar unha pequena xoia artística á casa.

A figura elixida para esta nova etapa da Galería José Lorenzo é Luis Seoane (1910-1979), un dos grandes promotores da cultura galega a ambos os dous lados do Atlántico. Intelectual e traballador infatigable, a faceta creativa de Seoane salpicou a case todas as manifestacións culturais destacando sobre todo a pintura da que foi un renovador coa súa característica linguaxe colorista e planimétrica. As obras expostas mostran parte da evolución do seu estilo: obras con pincelada violenta e matérica onde as colores confúndense e mestúranse, nalgunhas as colores vibrantes vense recluídas por grosas liñas negras, outras amosan ese avance cara ao sintetismo e o esquematismo onde as manchas de cor atopan o seu aliado na liña para conformar figuras atemporais, monumentais ou hieráticas.

A Sala de Exposicións do Hotel Puerta del Camino mostra ata finais do mes de maio a exposición 'Reflejos' da pintora Milagros Sánchez Carrillo, unha serie de obras onde a artista mostra o seu dominio da técnica pictórica no abstracto, o figurativo ou o xeométrico.

Na súa maioría presentan unha gran carga matérica transformando a tea nun baixorrelevo que consegue que a area ou a escuma das ondas resulten máis reais e case palpables. Curiosa e moi interesante resulta unha obra onde embarcacións e galerías acristaladas aparecen reflectidas nunha ondulante lámina de auga.

MilaSaC, así asina Milagros Sánchez Carrillo, naceu na venezolana cidade de Mérida. Fórmase en Artes Plásticas e en Historia da Arte en América onde realizará a súa primeira exposición individual en 1982 participando dende entón noutras mostras individuais e colectivas así como en bienais de arte. Reside en Galicia dende hai uns anos, sendo 2002 o ano no que realizou a súa primeira exposición individual na Coruña, cidade que conta con representación pictórica nesta exposición de reflexos.

A exposición está organizada pola compostelá Galería José Lorenzo.

A galería compostelá SCQ acolle até principios do mes de xuño unha exposición do artista pontevedrés Jorge Barbi, un dos creadores máis persoais e irredutibles do panorama artístico en España.

A súa actividade, desenvolvida a partir dos anos oitenta, non pode ser facilmente integrada en ningún dos grupos, tendencias ou estilos que caracterizaron a arte española destas últimas décadas. Barbi traballa nunhas claves conceptuais e formais de aproximación á fraxilidade dos límites entre o crear e o coñecer, adecuando con destilada concisión a forma e o contido, os materiais e as ideas.

A Zona C de Santiago acolle ata finais do mes de xuño 'Un acto heroico', unha exposición que presenta 50 orixinais do cómic 'El Héroe', facendo un percorrido por todo o proceso creativo da última obra de David Rubín, desde o boceto a lápiz ata o acabado final.

"Sempre diferenciei as exposicións de páxinas orixinais de cómic das de pintura, escultura ou outro tipo de arte. Nos dous últimos casos, o que ves ao visitares a galería ou museo no que se expoñen as devanditas obras é a obra rematada, mentres que un orixinal de cómic é unha parte do proceso creativo da obra; a obra rematada é o libro impreso, non a páxina en si. É aí, nas páxinas impresas e encadernadas, onde hai que ler a historia, non nunha galería de arte. Por iso, as exposicións de cómics son como unha especie de "making off" da realización dunha obra, e iso é o que as fai únicas, próximas e verdadeiramente interesantes. E con esta mostra en concreto, quixen explotar esa parte, facer verdadeiro fincapé no proceso creativo, dende o bosquexo a lapis ata o rematado en tinta e a reprodución a cor, mostrando todas as fases, descubrir os segredos que se agochan debaixo dos libros.

Nesta exposición poderedes atopar unha abundante selección das mellores páxinas do meu último libro publicado, O Heroe: libro 01. Espero que gocedes percorrendo as diferentes fases de elaboración de cada unha delas, tanto como eu gocei levándoas a cabo".

Dous anos despois da súa primeira exposición coa Fundación Araguaney, a galería Caroní (Galería Fundación Araguaney) acolle preto de vinte obras do recoñecido artista iraquí Saad Alí, realizadas sobre portas e ventás de madeira, acerca da espiritualidade humana. Unha sabia e acertada construción simbólica sobre o mundo amoroso na que se perfila a herdanza do mundo árabe.

Saad Alí nace en 1953 na localidade iraquí de Dinawia. Inicia a súa carreira artística no seu país natal ao tempo que traballa como deseñador gráfico. En 1977, ingresa a escola de Belas Artes de Florencia onde permanece unha longa tempada. Dende alí, trasládase a Holanda e máis tarde a Francia, posibilitando o desenvolvemento da súa vocación.
No ano 2005 instálase en Chiva (Valencia), cidade na que reside actualmente. Realiza numerosas exposicións, a nivel nacional e internacional, entre as que cabe destacar: Galería Smelik (Stokking Den Hag, 2010), International Art (Londres, 2010), "Art Fair (Rotterdam, 2010), Galería Lusco Fusco (Lagos, 2009), International Art 2009 (Dubaï, 2009), etc.
As obras de Saad Alí constitúen imaxes marabillosas, a medio camiño entre a inocencia e a tentación, inspiradas na estética e mitoloxía do mundo árabe. Portas e ventás de madeira convértense nos soportes de narracións líricas acerca dos estados da alma. O autor apela ao noso sentido de contemplación creando a súa propia simboloxía en escenarios nos que se perfila un erotismo sutil.
Retrata o mundo amoroso, leitmotiv de toda a súa produción, sobre a base dos sentimentos e estados anímicos humanos. A riqueza cromática contribúe á recreación dunha atmosfera cargada de sensualidade, de reminiscencias orientais. Internámonos nun paraíso terreal, baixo o ollo fixo dos personaxes, sempre de fronte.

Coa exposición titulada 'Detrás del montón de paja', Jesús Otero-Yglesias inaugura a súa primeira individual na Galería METRO de Santiago, na que presenta o seu traballo máis recente. Se na súa obra máis coñecida especulaba coas posibilidades simbólicas do xénero paisaxístico para convertelo nun escenario desde onde se mostraba unha revisión da modernidade non exenta de ironía e crítica, agora mostra unha visión persoal das utopías dos lugares imaxinarios, coa espontaneidade e intimidade propia do debuxo, que lle serve de pantalla para proxectar unha secuencia de estados e transformacións do amor, que expoñen unha socialización e transcendencia deste máis aló dos ríxidos límites do parella home-muller.

“Na tradición flamenca chégase ao Luilekkerland, ao país dos golosos e glotones, escavando un túnel nunha chea de gran. O tránsito dun mundo de necesidade, privación e loita pola supervivencia a outro onde non só resulta fácil sobrevivir senón que existe a abundancia e a gratuidade máis inesperada, ofrécese con facilidade, ocorre de forma casual e natural. Así se faría o tránsito dunha natureza que se impón rotundamente ás nosas necesidades a outra que se mostra tan receptiva como xenerosa con estas. Achariámosnos nun lugar de evasión, teríase fuxido dunha vida que se albiscaba difícil e pouco satisfactoria. E non só pracenteiros beneficios, este lugar tamén provería a posibilidade de alcanzar un coñecemento máis profundo e sutil da natureza. A situación de illamento e invulnerabilidade de quen sabe que se acha nun lugar ao que non accede calquera habería de facilitar unha relaxada calma que permitiría, ademais da despreocupación e a folgazanería, a reflexión filosófica e/ou a comunicación case mística coa natureza. Esta conivencia mistificada e o relaxamento consecuente darían lugar tamén a un erotismo orgánico, expansivo, despreocupado de calquera límite. Detrás do montículo de gran ou palla atoparíase un nicho de maior liberdade, un goce que ao lado de onde se procede resulta cando menos escaso. (...)”.

A Galería Citania, unha das máis antigas de Galicia, inicia  unha nova etapa coa exposición de debuxos e escultura  'Hoxe. Auga Mazada' do artista Paco Pestana. O acto de inauguración estará presentado polo académico Salvador García Bodaño.

Paco Pestana é un dos  creadores máis importantes do panorama artístico actual, con máis de 30 anos de traxectoria, nos que realizou  arredor de 120 exposicions. Compaxina  a súa  faceta  escultórica coa de poeta, colaborador en prensa e revistas de arte. A súa obra está representada, entre outros espazos, na Fundación Gulbekian (Lisboa), na Fundación Granell (Santiago) e no Museo de la Pasión (Valladolid). Nestes momentos hai dúas exposicións institucionais nas que a obra de Paco está representada, no MACUF (A Coruña) e na exposición individual 'Presenten armas', na Capela de Santa María (Lugo).

A Galería Citania creouse no ano 1978 inaugurándose cunha exposición individual de Manuel Prego de Oliver e cunha charla de Alvaro Cunqueiro. Sucedeu á sala Torques, que abrira  as súas portas ao público con pinturas de González Pascual e unha disertación de Eduardo Blanco Amor. Entre as dúas galerías levaron a cabo máis de 300 exposicions, ademáis  de  diversas actividades artísticas e culturais, complementarias ou paralelas que totalizaron  máis de 50 actos protagonizados por persoeiros relevantes de Galicia (González Garcés, Carlos Casares, Ramón Piñeiro, Novoneyra, etc...)

Na súa historia, Galería Citania acolleu mostras individuais de artistas como Colmeiro, Torres, Seoane, Castillo, Maruja Mallo, Lago, Rivera, Quessada, Pestana, De Dios, Virxilio, Mª Antonia Dans, Elena Gago, Perez Bellas, Picasso, Saura, Tapiés, Palencia, Miró, Dalí, Amalia Avia, entre outros moitos. Tamén foi abundante a súa labor en coordinación e comisariado de mostras, edición, deseño e maquetación de carpetas de obra gráfica ou coordinación de libros e revistas.

Esta nova etapa da Galería Citania contará cunha programación anual de entre oito e dez exposicións, cunha  especial  atención a arte galega actual máis representativa. Recuperarase, ademais, o espírito da galería de  levar a cabo edicións de obra gráfica e actividades paralelas ás mostras: coloquios, recitais, presentación de libros de artista, exhibicións, clases maxistrais de artistas, etc...

O Centro Sociocultural de Conxo prosegue o percorrido da exposición 'A memoria da xente' por diversos barrios composteláns. A nova proposta impulsada pola rede de Centros Socioculturais de Santiago constitúe unha mostra gráfica e audiovisual itinerante que aborda ao conxunto da cidade desde 1900 ata 1975 e que mostra as historias de vida a través das xentes, dos oficios, do lecer e das transformacións urbanas.

O conxunto da exposición está deseñado para que poda circular polos Centros Socioculturais de cabeceira da rede, ademais do Castiñeiriño tamén estará no do Ensanche, no de Vite, no de  Conxo e no das Fontiñas e, inclusive algún dos seus módulos, poderá itinerar polo resto de Centros e Locais Socioculturais.

Entre os elementos da mostra destaca un panel informativo sobre a transformación urbana con liña do tempo e punto de escoita e visionado de audiovisual. Acompañado de oito paneis impresos por ambas caras dedicados aos seguintes bloques temáticos: ‘Así mudou Compostela’, ‘Vida e morte’, ‘Alimentación’, ‘Formación persoal’, ‘O traballo’, ‘Convivencia social’, ‘Habitar o territorio’ e ‘O lecer e as festas’.

Outros elementos destacados son as tres siluetas que baixo o epígrafe ‘As mans do traballo’ están dedicadas ás leiteiras, aos minuteiros, e aos zoqueiros. Xunto a elas dous puntos de escoita e visionado dos audiovisuais nos que a veciñanza de Compostela,dá a súa “fe da vida” na cidade. E máis catro cubos representando ‘As caras de Compostela’ con ‘imaxes de Fotos Lalo’, o ‘home do paxaro’, o ‘vendedor de prensa’ e os ‘vellos do acordeón’. Completándose o conxunto cun panel-muro con 80 veciños e veciñas de Santiago.

Do labor sociocultural asociado a 'Memória da Xente' xurdiron xa as dúas primeiras iniciativas que se teñen programado desde a rede de CSC de Santiago: ‘Compostela no NO-DO’ e unha recompilación e dixitalización de imaxes. Grazas á colaboración da Filmoteca Nacional e do Centro Galego de Artes da Imaxe proxectaranse imaxes de Compostela que se emitiron no NO-DO entre 1943 e 1971.

Coincidindo coa exposición proxectarase un audiovisual que recolle unha escolma da presenza de Santiago no noticieiro ordenadas cronoloxicamente e agrupadas en dous fíos temáticos: a Compostela de 1944 nun documental titulado “Un día en Santiago” e diferentes acontecementos que tiveron lugar na nosa cidade entre 1943 e 1971. Trátase dun relato audiovisual no que vemos reflectida a percepción da nosa cidade e as transformacións que se foron producindo nos hábitos e na paisaxe.

A iniciativa de recompilación e dixitalización de imaxes terá como obxectivo enriquecer o arquivo gráfico municipal. Para isto fixaranse uns días nos que as persoas interesadas en ceder imaxes antigas poidan achegarse ao Centro Sociocultural onde se escaneará a fotografía para o arquivo devolvéndolle o documento ao instante e dándolle, ademais unha copia en formato dixital.

Calendario da Exposición

• CSC do Ensanche do 2 ao 16 de abril
• CSC de Vite do 19 abril ao 4 de maio
• CSC Aurelio Aguirre de Conxo do 7 ao 21 de maio
• CSC da Trisca do 24 de maio ao 7 de xuño

Ata comezos do mes de xuño, o Museo do Pobo Galego exhibe 'Entre amigos', a sexta edición da bienal de fotografía etnográfica na que as socias e socios do Museo mostran as súas achegas visuais ás máis diversas manifestacións da cultura e a identidade de Galicia.

O Centro Sociocultural Novacaixagalicia acolle ata mediados de xuño unha exposición que reúne os traballos seleccionados polo xurado da XI Bienal Internacional de Gravado. Por primeira vez en Santiago, as 78 obras que se poderán ver ofrecen un escaparate único das moi diversas tendencias que se manifestan no xénero do gravado a nivel internacional.

 Entre as obras que se poderán contemplar inclúense o tres gravados premiados na última convocatoria deste certame referencial, así como o cinco menciones honoríficas outorgadas e outras 67 obras de diferentes artistas de todo o mundo. Ademais, e xa fóra de concurso, a mostra conta con tres obras mestras de Rafael Canogar, Cristóbal Gabarrón e o noiés Alfonso Costa Beiro.
Nesta última edición presentáronse á convocatoria un total de 945 litografías de 614 gravadores procedentes de 62 países diferentes. Na montaxe, ‘Metropolis VII’, do polaco Bartlomiej Trzos, gañador desta undécima edición do certame, comparte protagonismo co segundo premio, ‘The shape of a sound I’, do tamén polaco Andrezj Fysrych, e o terceiro galardoado, ‘Cerrado’, do español Javier Aranguren Ispizua.

Coas sucesivas edicións da Bienal Internacional de Gravado, Novacaixagalicia foi quen de achegar ao público unha antiquísima disciplina artística que, con todo, continúa gozando dunha extraordinaria saúde na arte contemporánea.

O éxito de participación reflicte o gran atractivo que este certame presenta para artistas de todo o planeta, o que permitiu aos organizadores configurar unha exposición extensa e, ao tempo, dunha grande calidade técnica e temática, que quere ademais servir para potenciar e valorar a riqueza que agocha o mundo do gravado.

Entre as técnicas presentes na exposición, os afeccionados á arte poderán atopar diferentes exemplos das aplicacións máis tradicionais do xénero, como augafortes, augatintas, punta seca, verniz brando, manera negra, linóleo, mezzotinta ou xilografías, entre outros, xa que as bases exclúen calquera outro tipo de procedementos de estampación mecánica (como litografías, serigrafías ou offset).

A área de Didáctica da Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición 'En tempos surrealistas', resultado do proxecto didáctico levado a cabo polo C.P.I. de Vedra en honra ao surrealismo e á obra de Eugenio Granell. O amplo proxecto didáctico do que é froito esta mostra, foi creado e coordinado pola docente Rafaela Gómez-Casero.
 
O acto será presentado polo Xefe do Servizo de Didáctica do Museo, Eduardo Valiña e por Mercedes Rosón Ferreiro, membro do Padroado da Fundación. Esta convocatoria péchase coa presentación dunha escenificación acompañada de piano, que prepararon Manuel Méndez e Beatriz Sánchez.
 
O Servizo de Didáctica da Fundación continúa colaborando con centros de ensinanza de primaria e secundaria, para dar a coñecer a imprescindible labor realizada polo corpo docente na área de plástica, tanto na  formación teórica como técnica do alumnado no campo da arte.
A partires de técnicas diversas, procedementos e ideas estéticas diferentes, escolares de varias idades pertencentes ao ciclo formativo da ESO -entre os 12 e os 17 anos- e a educación primaria -entre os 3 e os 8 anos-, brindannos a súa particular visión do Surrealismo  e da obra de Eugenio Granell.
Entre as diversas pezas presentadas, contamos con tres traballos colectivos que reproducen de xeito libre obras de Granell realizadas por nenos e nenas de primaria. Ademáis, alumnos de primero da ESO, realizaron ilustracións dos seus soños utilizando a técnica do collage sobre a base de texturas producidas con pigmentos creados polos propios alumnos. Outros rapaces e rapazas presentan collages de temática surrealista traballando esta vez a fotomontaxe  a partires de revistas.

Os alumnos e alumnas de maior idade traballaron de xeitos moi diferentes dende a estética surrealista e reinterpretado de modo diverso a obra de Granell: uns escolleron unha obra do pintor e convertérona nunha obra tridimensional descompoñendo a imaxe en planos de profundidade dispostos en varios niveis: incorporando obxectos, traballando directamente a escultura en barro ou debuxando sobre cartón- pluma. Tamén se presentan traballos sobre  o tema dos retratos e autorretratos de Eugenio Granell. Ademáis preséntanse outras propostas en diferentes soportes, como a videocreación relacionada co conto infantil A Zebra Ximena, ilustrado, escrito e traducido a diferentes linguas polo alumnado de primeiro de ESO.

Durante a segunda metade do mes de maio, a Casa das Asociacións acolle 'Contribución da muller ao desenvolvemento rural sostible', unha mostra fotográfica que rescata as achegas das mulleres rurais de Galicia e que forma parte da primeira edición do proxecto'Que ves cando me Ves? Xornadas pola visibilidade da muller na produción cultural galega actual e a reflexión crítica da cidadanía'.

Esta exposición rescata as achegas das mulleres rurais de Galicia, diversidade de rostros de cidadás anónimas en primerísimos planos,  detalles da realización de artesanías e instantáneas que nos achegan ao mundo do traballo rural. Pertence aos fondos de FADEMUR  Galicia. Foron realizadas e expostas no marco do proxecto ECOMUDES Muller, Medio ambiente e Desenvolvemento Rural en Galicia,  cofinanciadas polo F.S.E coa colaboración de Unións Agrarias.

O proxecto ECOMUDES tenta consolidar un protagonismo crecente das mulleres traballadoras do medio rural na sociedade civil, no asociacionismo, nos novos xacementos de emprego relacionados con medio ambiente, no papel multifuncional da agricultura, nas redes asociativas, en definitiva no novo sistema rural, aproveitando a experiencia práctica dos diferentes actores xa consolidados e o desenvolvemento de capacidades comunais, que se atopan no territorio, relacionados con enfoque de xénero, a conservación e o medio ambiente.

'Que ves cando me Ves?, xornadas pola visibilidade da muller na produción cultural galega actual e a reflexión crítica da cidadanía'.

Mais aló dos obxectivos específicos de cada actividade, desexamos reunir en poucos días ao maior número posible de axentes activas na produción cultural galega, para coñecernos, combinar esforzos e recursos para impulsar un proxecto aberto, que sirva para tecer rede, conceptualizar de maneira colectiva, relacionar proxectos e coordinar axendas compartidas para o futuro.

Esta primeira edición defínese como unha práctica aberta, un pequeno acontecemento en permanente construción, autorreflexivo, que admite e favorece a diversidade de axentes e producións culturais. Entre as actividades inclúense intervencións artísticas en rúa, exposicións,  actividades recreativas e presentacións teóricas e debates abertos ao público (fisicamente e na rede), entre outras.

Ata finais do mes de xuño, o mestre catalán, un dos artistas máis relevantes da súa xeración e pioneiro na aplicación das novas tecnoloxías na creación plástica, expón na Galería Trinta os seus últimos traballos.

A galería Paloma Pintos acolle até finais do mes de xuño a exposición de Christian Villamide 'Dunas', unha mostra composta de 15 obras de natureza abstracta que evocan, coas súas formas sinuosas e ondulantes, retazos de realidade e natureza, tema central de toda a súa obra.

A exposición se compón, por unha banda, dunha serie de cadros nos que Christian materializa a linguaxe pictórica transgredindo os seus límites de forma que evoca a contemplación dunha paisaxe desértica a través da superposición de capas de papel que rompe e combina con outros materiais sendo facilmente recoñecible polo espectador polo seu carácter universal. Doutra banda, o artista presenta unha serie de litografías que conforman sutís reflexos da realidade cotiá. Reflexiona nestas obras sobre a estética da cotidianeidade que moitas veces se escapa á nosa atención debido ao profundo dinamismo no que está sumida a sociedade contemporánea. Estas fútiles e efémeras mostras da realidade, constitúen entón unha chamada de atención ao espectador sen o que estas obras non terían sentido xa que son produto dun diálogo conceptual entre a obra e o espectador.

A galería José Lorenzo de Arte Contemporánea acolle ata mediados do mes de xuño unha mostra con 25 obras do pintor pontevedrés Arturo Souto na que se traza un percorrido por toda a traxectoria vital do artista.

Así, recolle desde os seus inicios costumbristas na Academia de San Fernando de Madrid e o seu contacto coa vangarda en París, ata as experiencias indixenistas e as magníficas postais europeas que se plasmaron na súa estancia en México.

Arturo Souto (Pontevedra 1903 - México 1964) foi fillo do maxistrado e pintor Arturo Souto Cuero. Instalado en Madrid, ingresou na escola de San Fernando, onde coñeceu a Dalí. Posteriormente, viaxou a París en 1926 e empapariase da arte última do século XIX (Bonnard, modernismo, Toulousse-Lautrec), pero tamén da vangarda histórica, amosando unha importante predilección por De Chirico.

Coa guerra civil, participa activamente do bando republicano. Así, exporía no pavillón de París realizado por Sert onde estaba o Guernica de Picasso.
O final da guerra arrastraríao a un exilio no que exhibiu a súa obra pola Habana, Nova York, Los Ángeles e Filadelfia. En 1942 instalaríase en México e se entusiasmou coa obra dos muralistas. Na década dos 60 regresou a España amosando as súas pinturas en distintas exposicións, pero en 1964, retornou a México onde falecería en xullo.

Até mediados do mes de setembro, o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) acolle a exposición 'Estades preparados para a televisión?', unha mostra comisariada por Chus Martínez e realizada en colaboración co Museu d'Art Contemporani de Barcelona.

A mostra, que se reparte entre o hall de entrada, baixo e primeiro piso do museo, trata de explicar que é o que fai posible a televisión e a relevancia que adquire a produción artística neste medio.

O proxecto expositivo está dividido en 10 capítulos separados por temáticas. En cada un destes apartados se proxectan vídeos e fragmentos de programas de televisión que axudan a repensar este medio de comunicación. En total, a mostra está formada por máis dun centenar de traballos de artistas e filósofos.

Por primeira vez, o patio de butacas do Salón Teatro convértese en espazo expositivo para acoller unha escolma de 30 instantáneas de gran formato realizadas por Susana Neves e Pedro Sottomayor sobre tres edicións (2006, 2007 e 2008) do FITEI. Entre as imaxes destes dous artistas portugueses especializados en fotografía de escena figuran dúas do espectáculo 'Corpos Disidentes', da compañía galega Nut Teatro.

'Contrapontos Visuais', que pode contemplarse ata finais de xuño, revela a multiplicidade de miradas complementarias presentes no espírito do FITEI, un festival de teatro que nos últimos anos abriu os seus diferentes escenarios a outras prácticas artísticas, como performances, artes visuais ou literatura.

Con motivo da celebración, durante todo este ano, do programa '2011, Ano Cunqueiro', a Casa da Parra de Santiago acolle ata finais do mes de xuño a exposición itinerante 'No niño novo do vento', unha mostra que exhibe todo tipo de fondos documentais, obxectos persoais, manuscritos e primeiras edicións das principais obras de Álvaro Cunqueiro.

O programa '2011, Ano Cunqueiro' ofrece dende o pasado mes de febreiro e ata finais de decembro un completo abano de actividades, a través do que a Consellería de Cultura e Turismo busca enxalzar o enxeño e a liberdade creadora que definiron a traxectoria literaria de Álvaro Cunqueiro. Así, o xenial escritor é tamén obxecto da exposición itinerante 'No niño novo do vento', que pode visitarse na Casa da Parra de Santiago de Compostela ata o vindeiro 26 de xuño.
Promovida pola Xunta de Galicia, a Fundación Penzol e a Editorial Galaxia, baixo o comisariado de María García Liñeira e Víctor F. Freixanes, a mostra exhibe todo tipo de fondos documentais, obxectos persoais, manuscritos e primeiras edicións das principais obras de Cunqueiro.

Tras a súa estadía en Santiago, 'No niño novo do vento' –que foi inaugurada o pasado mes de abril en Mondoñedo– visitará Ourense, Lugo, A Coruña, Pontevedra e Ferrol, para acabar o seu percorrido a finais de decembro en Vigo cunha instalación na Fundación Penzol.

A Galería Factoría Compostela reúne nun mesmo espazo expositivo 'Proxecto Costa da Morte', de Luis González Palma, Fran Herbello e Graciela Sacco, e 'Crebas', de Manuel Sendón.

**'Proxecto Costa da Morte' é o resultado de invitar tres artistas (Luis González Palma Graciela Sacco, Fran Herbello) a traballar na bisbarra, sen ningunha esixencia narrativa ou descritiva. Non se trataba de realizar tres reportaxes sobre esta zona, senón de convertela en territorio de creación artística, de modo que aparecese reflectida só na medida que eles o determinasen libremente en función dos seus proxectos estéticos.

**'Crebas' de Manuel Sendón. A dureza do mar dá lugar a sucesos sorprendentes. Pero é moito máis sorprendente, sen dúbida, a forma en que son vividos e, sobre todo, en que son relatados posteriormente. Estas imaxes non pretenden describir as crebas, que é como as chaman os que as buscan pola ribeira, senón suxerir. Un intento de achegarse ao potente imaxinario do mar que existe na Costa da Morte.

Durante os tempos da emigración masiva cara ás Américas, os peiraos galegos enchéronse de escenas cunha gran carga de emotividade. Imaxes grises de cara tristes, de familiares despedíndose, de nenos chorando e de barcos partindo, deixando tras de si un halo de mágoa que aínda hoxe nos atrapa. A cámara de Alberto Martí captou cada un deses momentos nos portos da Coruña e Vigo, entre os anos 1957 e 1963.

Organiza: Consello da Cultura Galega

A exposición 'Cómo nos miran' reúne fondos da colección permanente do CGAC e a colección Fundación ARCO. Con obras que abranguen un período de case trinta anos -de 1970 a 2007- e con autores de xeracións e xeografías distintas, a mostra incide sobre os modos nos que a (auto)representación se manifesta tras cuesionarse convencións historicamente construídas.

Así, a ollada destas representacións ábrese a formulacións que dialogan coa propia historia da arte e con actitudes procesuais e conceptuais que interrogan medios coma a fotografía.

Por outra banda, pódense observar obras nas que a ollada se constrúe coma un discurso político tanto nun sentido tradicional coma nunha dirección máis restrinxida a cuestións de identidade sexual e de xénero.

A exposición reúne a obra dos seguintes artistas: Albano Afonso (Brasil, 1964), Stephan Bakenhol (Alemaña, 1957), Artur Barrio (Portugal, 1945), Sergey Bratkov (Ucrania, 1960), Jiri David (Chequia, 1956), Willie Doherty (Irlanda do Norte, 1959), Valie Export (Austria, 1940), Annette Frick (Alemaña, 1957), Alberto García-Alix (España, 1956), Anna Bella Geiger (Brasil, 1933), Robert Kinmont (Estados Unidos, 1937), Marie Jo-Lafontaine (Bélxica, 1950), Urs Lüthi (Suiza, 1947), Anna Maria Maiolino (Italia, 1942), Boris Mikhailov (Ucránia, 1938), Muntean/Rosenblaum (Austria, 1962 e Israel, 1962), Carlos Pazos (España, 1949), Ulrike Rosenbach (Alemaña, 1943), Thomas Ruff (Alemaña, 1958), Regina Silveira (Brasil, 1939), Beat Streuli (Suiza, 1957), Gail Thacker (Estados Unidos, 1959), David Wodjanorwicz (Estados Unidos, 1954-1992), Akram Zaatari (Libia, 1966).

Factoría Compostela acolle a nova exposición de Ángel Garraza. En 'Cosas y causas', o artista explora unha vez máis territorio que transcende a materia a través da súa propia continxencia; a dúctil pegada do humano no natural; a nosa fráxil identidade e o noso van afán por concretar o que non pode ser senón eternamente cambiante.

O tempo é o compoñente decisivo na obra de Ángel Garraza. Non é o tema, senón a materia prima das pezas que esculpe coa mesma serenidade con que o paso dos anos nos modela e define. Poderosa analoxía: esculpir para ser esculpido.

Non hai disciplina artística máis ligada á forma que a escultórica. Forma, como atributo da materia, pero tamén, con Gombrowicz, como propiedade relacional; como aquilo que nos identifica e distingue, como recordo, sentimento e conciencia.

Ángel Garraza expuxo na maioría das cidades españolas e en varios países europeos: Alemaña, Francia, Finlandia, Italia, Portugal, Dinamarca, Holanda, Suíza, Bélxica e tamén en lugares como Tokyo, Kyoto, Seúl e Taipei. A súa obra encóntrase en numerosos museos internacionais e en importantes coleccións públicas e privadas.

No ano 2006, a Fundación BBK presentou en Bilbao unha grande exposición retrospectiva. Tamén se mostro o seu traballo na galería Astarté de Madrid, no Pazo da Cultura de Pontevedra, no Museo González Martí de Valencia e no Museo Ariana de Ginebra. Ese mesmo ano foi seleccionado polo Clayarch Gimhae Museum de Corea para participar na mostra internacional "Architectural Ceramics" xunto aos traballos de William Daley, Tony Hepburn, Jun Kaneko, Betty Woodman,… entre outros.

Os seus máis recentes exposición individuais tiveron lugar na Sala Luzán de Zaragoza, onde mostrou unha importante representación os seus últimos traballos (maio 2008) e na Feira Art Amsterdam da man da Galería DeWitte Voet, coa exposición Things and Causes (maio 2009)

A súa última exposición individual tivo lugar na galería Xordana Espacio de Madrid (Novembro 2010).

Recentemente participou na exposición "Regards Complices" organizada por Ateliers d´Art de France no Musée Languedocien de Montpellier e na mostra itinerante "Cerámica Española siglo  XXI" organizada polo National Taiwan Craft Institute e exposta no Cao-tun Craft Museum, no Kaohsiung Museum e no Yingge Ceramics Museum de Taiwan (2010).

Ata finais do mes de xuño, a Galería Sargadelos acolle a exposición '6MPasos', dos fotógrafos Andrés Fraga e Juan Rivas “Coru”, unha proposta expositiva que recolle a viaxe realizada desde o punto máis boreal da Europa continental, o cabo de Nordkapp en Noruega, ata a cidade galega de Santiago de Compostela, seguindo un dos trazados do Camiño de Santiago.

A viaxe está protagonizada por dous mozos, Juan Rivas “Coru” e Andrés Fraga, que percorreron 6.000 km a pé a través de diferentes países da Unión Europea, visitando as cidades e lugares máis representativos do Camiño. Desde os -10 Cº da planicie polar de Laponia ata as terrazas soleadas de Riga, as diferentes paisaxes, culturas, linguas e arquitecturas, xunto coas experiencias que os dous protagonistas narran en primeira persoa, conforman unha visión galega e en galego da Europa na que vivimos.

Os protagonistas son ao mesmo tempo narradores, creando imaxes espontáneas e cotiás dunha viaxe, sen esquecer a calidade técnica e estética das grandes paisaxes naturais e urbanas. Este é un recurso máis que os dous autores poñen a disposición da xente nova de Compostela e daqueles que estean interesados por coñecer e explorar as novas posibilidades que a viaxe, como proxecto cultural ten asociado neste tempo: o intercambio de información, a utilización das redes sociais, o papel dos medios de comunicación, por citar algunhas das facetas que estes dous composteláns exploran ao longo dos meses nos que crearon, realizaron e traballaron neste proxecto.

A galería SCQ acolle ata finais do mes de xullo a primeira exposición en España do artista alemán Tobias Lehner, pintor pertencente á Nova Escola de Leipzig.

Tobias Lehner (Regensburg, 1974). Formado na renomeada escola de pintura de Leipzig, o artista abandonou a figuración e optou por seguir unha vía abstracta. Lenzos de grandes formatos, xeometrías creadas directamente nas teas, profundidade e velocidade, son algunhas das características inherentes á súa obra. Quizais a súa infancia pasada arredor do mundo da música o fixese unha persoa máis conectada ao mundo dos sentidos e intuicións, e por iso non necesite a figuración. De feito, afirma que esta o limita á hora de expresarse.

O Mundo é abstracto e desafiante dunha planificación; non importan as liñas rectas que debuxemos pola terra fóra, esas liñas son humanas e durarán o tempo que teñan que durar, xa que en calquera momento un volcán ou terremoto vólvenas facer onduladas e a-xeométricas ao ollo. De aí xorde o título desta mostra na galería SCQ, FRIKTION, a fricción que dúas placas tectónicas exercen unha sobre outra provocando un terremoto - no último ano e medio todo o mundo tremeu ao ver como Fukushima, suposto exemplo da máxima preparación para unha catástrofe, sucumbía fronte a forza da Natureza. Tamén máis recentemente, o terremoto que sacudiu Lorca; todas estas son noticias que chegan ao oído do artista mentres este pinta no seu estudo, procurando transmitir a cada unha das súas teas esa sensación de velocidade e fricción que el mesmo sente ao escoitar o que acontece polo mundo. O Microcosmos/Macrocosmos está presente na pintura de Tobias Lehner, mellor dito, esta dicotomía É a pintura de Tobias Lehner. E é imposible separala do resto do mundo, porque todo o que acontece deixa a súa pegada en cada capa de tinta que pinta nos seus lenzos. Capas de pintura que vai aplicando e destruíndo, facendo todo un proceso de creación e destrución ata presentar un resultado final que obriga o espectador a necesitar tempo para observar e descubrir os detalles que deixou semiocultos e que, non obstante, compoñen a obra que temos fronte aos nosos ollos.

O traballo de Tobias Lehner é un enorme traballo de continuidade, no que non existen series, toda a súa obra é unha xigantesca serie que está en constante transformación, un traballo delicado e espectacular dentro do mundo da arte contemporánea actual.
A obra deste novo artista xa se encontra nalgunhas das máis importantes coleccións a nivel mundial como a colección do Museo ESSL de Viena, o Kunstmuseum de Stuttgart, o FNAC de Francia, a colección OLBRICH de Colonia, o Museo ARARIO de Seul, entre outras, facendo de Tobias Lehner unha das figuras máis interesantes e destacables dentro do mundo da arte contemporánea.

A galería de arte Espacio48 acolle ata finais do mes de xullo a exposición 'De paso' de Vicente Prego, unha mostra na que o artista coruñés reflicte as súas impresións sobre paisaxes que lle impactaron, mostrándoos dende unha perspectiva distinta e moi persoal.

Vicente Prego (A Coruña, 1957) fórmase plásticamente na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela. Percorreu diferentes cidades de Galicia e España con múltiples exposicións individuais e colectivas. A súa obra estivo presente en varios certames ARCO de Madrid. Recibiu diversos premios, entre eles, os conseguidos no II e o IV Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo en 1991 e 1996. Cabe destacar a súa presenza na mostra colectiva “Compostelarte” do Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela en 2007; na exposición “Arte Galega 2D-XXI. Colección Caixanova” do Instituto Cervantes de París, que abordou en 2008 algunhas das obras de artistas galegos de gran interese no panorama artístico do século XXI; así como a súa mostra individual “Diecinueve Tablas” no Centro Social Caixanova de Vigo, en 2009. A súa obra está presente no fondo de importantes coleccións de institucións e museos: Deputación Provincial da Coruña, Colección Unión Fenosa, Xunta de Galicia, Consorcio de Santiago, Universidade da Coruña, Colección Caixanova, e Colección Caixa Galicia, entre outras.

A obra de Prego fluctúa entre o conceptualismo e o informalismo de estrutura xeométrica. Nas súas representacións insinúa paisaxes ou interiores onde os obxectos son sínteses de trazos nun ambiente que consegue diluílos. As texturas e materiais son os factores que definen a súa obra, así como a investigación sobre o paso do tempo, e como este determina o resultado final das súas pezas. Un resultado cargado dun lirismo moi persoal, un talante intimista que confire certo misterio e unha intensidade que persiste e que impregna ás súas escenas dunha forte significación.

Nesta nova proposta, o artista reflicte as súas impresións sobre paisaxes que lle impactaron, mostrándoos dende unha perspectiva distinta e moi persoal, cubríndoos dunha aura que salienta as cualidades atmosféricas que rodearon a súa percepción. Unha etapa suxestiva, que non deixa de ser un punto intermedio, unha fase de reflexión que el mesmo considera como un momento “de paso”.

O novo artista compostelán Olmo Blanco expón ata mediados do mes de xullo unha serie dos seus últimos traballos.

OLMO BLANCO (Santiago de Compostela, 1982) Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Salamanca. A súa linguaxe cuestiona a oferta da sociedade de consumo mediante sutís formulacións que transcienden ao convencionalmente estético. Deixa clara a súa negación ante as posicións de poder e ridiculiza calquera valor establecido. Define as súas Instalodecoracións como copias pobres da riqueza. Lixo disfrazado.

No ano 2008, Olmo Blanco realizaba a súa primeira exposición individual nesta galería e sorprendíanos cunha obra dotada dunha grande carga sarcástica, que ironizaba sobre o imposto como estándar na actual sociedade de consumo. Agora, nesta segunda mostra individual en METRO, Olmo Blanco refréscanos cunha obra que parte do concepto "instalodecoración", un termo acuñado por el mesmo e que fai referencia á versión pobre de decoracións luxosas.

Nun laborioso proceso de traballo baseado na repetición de códigos ornamentais, o debuxo desenvólvese no espazo facendo referencia a esquemas decorativos de tipo xeométrico, relacionadas coas decoracións clásicas e reflexionando sobre cuestións como a asimilación de influencias externas, a pobreza ou o falso luxo, a artesanía e a arte, a versión e o orixinal ou o pasado e o presente.

Son de destacar as súas instalodecoracións realizadas nos últimos anos sobre paredes, chans, obxectos de uso cotián ou de refugallo, ou sobre po, o que o levou a ter sido seleccionado para participar en prestixiosos certames como a XXXI Bienal Internacional de Pontevedra 2011 (Intervención Zona Portuaria de Vilagarcía), dirixida por Santiago Olmo ou "Expanding Drawing", comisariada por Piar Ribal en Espazo Atlántico 2011.

Durante o mes de xuño, a Casa das Asociacións acolle a exposición colectiva feminina 'Que ves cando me ves?', unha mostra que propón unha revisión diverxente das cuestións de xénero, que incumben problemáticas tan diversas como os dereitos da muller, alcanzados ou aínda incrustados nun proceso utópico de consecución, a contemporánea incorporación da muller ao mundo laboral ou a relación dialóxica entre éste e o ámbito doméstico.

Artistas Participantes
BEATRIZ SUÁREZ SAÁ / CARMEN CABANEIRO / CARMEN HERMO / LAURA PIÑEIRO
MAGATZEM 909 MC / MARÍA CHENUT / MARÍA MEIJIDE / MARÍA MOVE / MONTSE REGO
NANDA CABALEIRO/ PAULA CABALEIRO / PAZ VICENTE / SHEILA PAZOS / SILVIA CAPELO
TANIA PÉREZ ARRIBAS / BASILISA FIESTRAS / RENATA OTERO / XEDES LEÓN / SILVIA CAPELO

Despois de séculos e séculos de patriarcado e de exclusión das mulleres dos espazos de decisión, a artista contemporánea reivindica a dimensión cultural da muller, abrindo unha liña de debate, discusión e reflexión crítica.
Que ves cando me ves? propón unha revisión diverxente das cuestións de xénero, que incumben problemáticas tan diversas como: os dereitos da muller, alcanzados ou aínda incrustados nun proceso utópico de consecución; a contemporánea incorporación da muller ao mundo laboral, a relación dialóxica entre éste e o ámbito doméstico; a asimétrica concepción da maternidade e a paternidade; o tratamento da imaxe da muller nos medios de comunicación e nos campos da publicidade e a moda, como así tamén, a analoxía histórica que frecuentemente se debuxou entre a figura feminina e as artes "menores"; a ambigüidade en canto ao xénero ou a transexualidade como transgresión do xénero, etc."
Comisaria: Paula Cabaleiro

A ONGD Implicadas no Desenvolvemento organiza unha exposición de ilustracións coa temática do xénero e a pobreza, que plasma a visión (ollos) que teñen da cooperación as voluntarias a través das mans das ilustradoras que se encargan da parte artística (mans).

Implicadas no Desenvolvemento é unha Organización Non Gobernamental de Cooperación ao Desenvolvemento (ONGD) galega apartidaria e aconfesional fundada en 1998. Esta actividade está enmarcada dentro dun proxecto maior de Implicadas denominado “Recuperar as mans. Proxecto para a promoción do intercambio e o achegamento do mundo da cultura e a cooperación”, que ten como obxectivo contribuír á creación dunha alianza global, da cidadanía do Norte en colaboración coa do Sur, que, dende o enfoque de xénero, leve á erradicación da pobreza.

+info: www.200implicadas.com ;  www.implicadas.com ; http://www.implicadas.blogspot.com/

Lugar: 3º andar, no horario de apertura da biblioteca

A Biblioteca Galicia da Cidade da Cultura acolle ata finais do mes de xullo 'Un Percorrido polo Universo Borgeano', unha mostra na que se poden ver os diferentes aspectos que formaron a vida e a obra de Jorge Luis Borges, desde a súa mocidade ate a súa morte, ocorrida hai 25 anos.

Na mostra, que ten carácter foto-biblio-hemerográfica e documental, ten especial significación, como non podía ser doutro xeito, os seus libros. Exemplares de todas as primeiras edicións dos libros de Jorge Luis Borges, ademais de libros asinados e dedicados por el, libros da súa biblioteca persoal, edicións especiais, libros prologados e traducións.

A parte hemerográfica cobra tamén destaque. Como se sabe, Borges nunca escribiu novelas, só poesías, contos e ensaios, e dado que a súa extensión así o permitía, foron publicados en moitos casos de inicio en revistas literarias, revistas de interese xeral ou xornais. Expóñense algunhas destas publicacións.

Así mesmo poderán apreciarse diferentes retratos de Borges tomados por algúns dos máis importantes fotógrafos, e en diferentes etapas e situacións da súa vida, algunhas delas poñendo en evidencia o seu extraordinario sentido do humor.

Inclúese ademais un apartado documental, onde se presenta correspondencia persoal, selos postais, moedas conmemorativas, artigos xornalísticos, etc.

Este conxunto permitiralle ao espectador achegarse ao mundo fascinante deste escritor imprescindible.

Co obxectivo de dar a coñecer o Plan Director da Catedral de Santiago, o Consorcio de Santiago organiza unha exposición divulgativa que pon en valor a importancia deste documento, que servirá de base para a posta en marcha dunha estrutura estable de restauración e mantemento para a Catedral de Santiago. A mostra, aloxada no Pazo de Xelmírez, inclúe paneis explicativos e maquetas sobre a investigación previa dende os primeiros debuxos da catedral do século XVII.

A mostra presenta unha maqueta da basílica realizada a partir dos planos dos alzados das súas diferentes fachadas. A Fundación Barrié colabora coa iniciativa e achega o material audiovisual que recrea de xeito virtual o Pórtico da Gloria, así como o son dos instrumentos do coro de anciáns do conxunto.

Figura senlleira no contexto cultural galego, Antón Reixa (Vigo, 1957) non se deixa clasificar doadamente. O que mellor o define é a súa relación umbilical coa linguaxe e cos modos de se converter esta en instrumento de creación poética e de comentario sociopolítico, en soporte dunha actividade musical que definiu un territorio único na emerxencia de rupturas no panorama galego e nacional dos anos oitenta, primeiro con Os Resentidos e despois con Nación Reixa ou en aventuras en solitario, e, finalmente, en áncora de traballos multimedia que son o motivo da exposición que agora presenta no CGAC.

A mostra, titulada Leccións de cousas, divídese en dous apartados distintos: por unha banda, preséntase no auditorio unha escolma dos últimos trinta anos das intervencións máis relevantes deste autor no universo audiovisual, con pezas tan carismáticas como Salvamento e socorrismo (1985) ou Ringo rango (1992); por outra, no que constitúe o núcleo duro da exposición, un conxunto de oito obras inéditas en que a imaxe, a palabra e a performance se entrecruzan para afirmaren un territorio neodadaísta onde a irrisión e mais unha especie de saudade existencial se mesturan produtivamente.

A palabra, mínimo denominador común e refuxio último da práctica artística de Reixa, é determinante no contexto das instalacións que agora se presentan. Se en A solución Bukowski, Cicatriz-barullo e Aleluiapedia a performatividade lingüística se verte nunha secuencia de imaxes que lle serve de soporte matricial, nas restantes instalacións a imaxe apunta claramente a unha narratividade igualmente lingüística. Todas comparten a mesma visión dun presente erixido a partir de contradicións vitais, a partir dunha sociedade que toma o absurdo como ben común na construción identitaria e social.

Sebastião Salgado presenta unha exposición sobre o MST, Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem-terra do Brasil, formada por case medio cento de imaxes nas que se plasma a realidade e a loita pola supervivencia de toda unha comunidade.

A mostra está artellada en torno a cinco temas :

- 'Gente da terra'
- 'Trabalhadores da terra'
- 'Força da vida' (a loita pola supervivencia)
- 'Migrações para a cidade' (as condicións de vida en viadutos, favelas, as delegacións e a construción civil).
- 'A luta pola terra' (acampamentos, os asentamentos, a violencia no campo e a actuación do MST)

A Galería de arte Citania acolle ata finais do mes de xullo unha nova exposición da man do escultor portugués Paulo Neves. A mostra está composta dunha colección de esculturas que expón por primeira vez en Santiago de Compostela.

A presentación correrá a cargo do artista Paco Pestana que lle dá o relevo unha vez finalizada a súa exposición inaugural da nova etapa de Citania. Paulo Neves amosa unha obra compacta, seria, na que os distintos materiais, que domina á perfección, se converten en dúctil materia transformada en tótems ou en formas orgánicas.

O artista atopa na natureza, sobre todo da súa terra, os modelos perfectos para crear unha obra á que lle imprime un estilo persoal e inconfundible. É un estilo construído e traballado ao longo de máis de trinta anos de profesión na que a súa independencia e a súa humildade fan das súas pezas unha obra humana, que lexitima á perfección o relato contemporáneo, e leva á práctica os discursos das vangardas revolucionarias ao fundir o arte coa vida.

Paulo Neves ten obra exposta en Galicia, España, Portugal e Alemania: Museu de Arte Moderna de Porto, Museu de Lugo ou Biblioteca Raúl Brandao de Guimaraes, entre outros. Desde os anos 80 ten realizado numerosas exposicións individuais e colectivas. Obtivo numerosos recoñecementos como a Mençao Honrosa do Prèmio Nacional de Escultura /Homenagem a Aureliano Lima (Gaia, 2000) e o Prémio Águas do Minho e Lima, XIII Bienal de Cerveira. Ademais, conta con numerosas esculturas públicas en Portugal, España e Brasil.

Ata finais do mes de xullo, a galería José Lorenzo acolle unha exposición colectiva do galego Grupo Atlántica, con obras de Antón Lamazares, Menchu Lamas, Antón Patiño, Antón Goyanes e José Freixanes, entre outros.

A mostra, que substitúe á exposición do pintor leonés Álvarez las Heras, estará aberta ao público ata o día 23 de xullo e contará con pezas de destacados autores do devandito movemento. O expresionismo sinóptico de Menchu Lamas, a intensidade da cor de Antón Patiño, o informalismo onírico de Antón Lamazares, as manchas rítmicas de Antón Goyanes ou a indeterminación cromática de Freixanes, entre outros, danse cita na galería José Lorenzo.
Os asistentes poderán considerar a inclinación romántica do Grupo Atlántica pola súa pertenza ao mundo nórdico. Na exposición tamén se poderán observar as prístinas mencións - especialmente na imaxe rotunda, enérxica e impactante - ao Expresionismo Abstracto Americano, que tamén se achan vinculados ao romanticismo e interpretan un mesmo costume.

Resulta inescusable, a día de hoxe, falar de arte galega contemporánea sen mencionar ao Grupo Atlántica (1980 -1983). Un movemento, formado a principios dos 80, co obxectivo de crear, dende Galicia, unha arte internacional vinculada á poética romántica, á renovación da arte española e a unha nova estética que afectou á concepción da arte daquela época.
En tanto que nacionalista ideoloxicamente, o Grupo Atlántica xorde como colectivo que pretendía "discutir do país" e meditar sobre métodos, formulacións, procedementos e filosofía da plástica vixente. De poética romántica, vinculados a un pasado precristián e con procedementos irmáns do expresionismo abstracto americano trataban de plasmar a identidade cultural nas súas obras.

Ata comezos do mes de setembro, o artista austríaco Thomas Jocher presenta na Galería Trinta 'Aquí mismo', unha mostra dos seus últimos traballos pictóricos.

De formación conceptual, Thomas Jocher é un artista enigmático que se vale das imaxes como escusa para reflexionar sobre o proceso de percepción, empregando a linguaxe pictórica a modo de xogo no que se contradín e entrelazan contornos iconográficos de obxectos cotiáns revestidos de sutís pinceladas de humor que os transforma en algo digno dunha mirada distinta.

'Fotógrafos da Natureza. Wildlife photographer of the year 2011' reúne unha selección de imaxes presentadas ao concurso anual Wildlife Photographer of the Year, organizado pola BBC e o Museo de Historia de Londres.

O certame, que celebra este ano a súa edición número trinta e seis, está aberto a fotógrafos profesionais e afeccionados de todas as idades, e pretende promover o crecente interese pola natureza e o medio ambiente, converténdose no máis prestixioso certame mundial de fotografía de natureza do panorama internacional.  Nesta edición recibíronse un total de 31.152 imaxes procedentes de máis de 80 países. A mostra que se poderá contemplar en Compostela amosa unha selección realizada por un xurado internacional, integrado por profesionais da fotografía e doutros medios audiovisuais, co traballo de 90 fotógrafos, procedentes de 25 países diferentes.

En plena era dixital, as máquinas de escribir pasaron a ser case reliquias que nos retrotraen a épocas máis románticas nas que literatos, guionistas, xornalistas ou oficinistas traballaban entre carretes de cinta, líquido corrector e o entrañable son que se producía ao teclear nas súas inseparables máquinas, cos dedos manchados de tinta. Agora, convidámosvos a reflexionar sobre cal foi o papel da máquina de escribir na configuración da nosa historia contemporánea e de como a súa evolución naceu da necesidade de comunicación do ser humano.

Comisarios: David Barro e Alfredo Sirvent
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

Esta exposición é unha homenaxe á radicalidade e eficiencia que achegou a máquina de escribir na aceleración do ritmo das comunicacións e as relacións sociais e que supuxo unha revolución para o mundo gráfico e profesional en xeral.

A Colección Sirvent, de onde provén este significativo legado que expomos, dispón dunhas 3.500 máquinas de escribir, das cales 2.500 están preparadas para o seu normal funcionamento grazas a unha restauración moi rigorosa. Para esta exposición seleccionáronse máis de 120 unidades que representan o máis destacado da historia universal das máquinas de escribir. A mostra complétase con algunhas intervencións site-specific de artistas contemporáneos, unha significativa selección de carteis publicitarios, caixas orixinais de cintas de escritura e outros instrumentos, tales como protectores de cheques, afialapis, fotografías e métodos curiosos de mecanografía.

Propomos un percorrido cronolóxico que comeza coa emblemática Sholes & Glidden (1873), coñecida mundialmente como The Typewriter. Foi a primeira máquina de escribir producida comercialmente e que traballaba unicamente con maiúsculas, unha ferramenta que se subministraba cunha mesa que nos lembra as das máquinas de coser, así como a súa primeira decoración. Outras como a Crandall-New Modell (1884) descóbrennos decoracións en ouro e nácara, e empregan un cilindro impresor en vertical.

Tamén atopamos teclados, anagramas e máquinas americanas con marca e teclado ruso, como a clásica Underwood n.º 5 (1901).

Curiosas son tamén outras máquinas como a alemá Thürey (1909), que se asemella a un instrumento musical e da que só se coñecen cinco en todo o mundo, porque foi de escasa fabricación; a Brooks (1887), que imprime de atrás cara a adiante; a Polygraph (1903), unha das máis buscadas por coleccionistas de todo o mundo e que en teclado curvo só se fabricou no modelo aquí presentado; a ODELL (1888), de base redonda, cuxo primeiro modelo que presentamos é o único que se fabricou con catro pés con forma de garra ou a Columbia (1885), que utilizou un sistema de espazado proporcional que establecía o espazo segundo o tamaño da letra.

Aquí encontramos máquinas de escribir normais, de escribir música, de taquigrafía (estenotipias), de escritura en braille, de escribir sobre superficies planas, de xoguete, de escritura encriptada para espías, de abecedario xaponés ou árabe, máquinas con símbolos da S.S. etc. Todo para entender, ilustrar e contextualizar a evolución do procedemento mecánico da escritura, partindo de que a máquina de escribir lles outorgou un carácter máis oficial e rigoroso aos escritos, ao tempo que supuxo tamén un paso importante para o ingreso masivo da muller no mundo laboral, como dactilógrafa.

A exposición complétase coa intervención de catro artistas contemporáneos: tres españois, Misha Bies Golas, Jorge Perianes e Ignacio Uriarte, e o portugués José Lourenço.

Typewriter. A historia escrita a máquina é, en definitiva, unha fascinante historia sobre a evolución do procedemento mecánico da escritura.

Un cento de gravados de Pablo Picasso chegan á Sede da Fundación Caixa Galicia de Santiago para quedarse ata o outono. A 'Suite Vollard', realizada para o marchante francés Ambroise Vollard entre 1930 e 1936, estivo máis corenta anos agochada nun banco parisino, e foi exhibida por primeira vez en 1979. Hoxe constitúe unha das series de impresións máis importantes da historia da arte, só comparable ás de Rembrandt e Goya.

As estampas con augaforte, augatinta, aguada, punta seca, buril ou rascador son dunha inusitada riqueza técnica e temática. As escenas beben da arte helénica e do seu potente erotismo: o obradoiro do artista póboase de minotauros, sátiros, deuses, heroes e faunos que encarnan as obsesións e os atormentados pasaxes de ternura, paixón e soidade da biografía sentimental e creativa de Picasso.

A Fundación Novacaixagalicia deseñou un programa de actividades paralelas para acompañar aos visitantes na xornada inaugural. De 12 a 14 e de 16 a 21.00 horas, o Servizo Didáctico da entidade xestionará un recinto habilitado especificamente no que se desenvolverá un obradoiro de estampado, aberto ao público, no que os afeccionados á arte poderán descubrir os segredos desta técnica artística e realizar os seus propios gravados. Ademais, reforzouse o programa de visitas guiadas, cun experto que desentrañará os numerosos segredos destas espectaculares obras ás 12.30, 17, 18.30 e 20 horas.

Os case cen gravados que se expoñen na antiga Casa Grande do Pozo compostelá foron executados entre setembro de 1930 e xuño de 1936 con técnicas moi diversas, como buril, punta seca, augaforte e augatinta ao azucre. O seu emprego de maneira inusual e sorprendente (Picasso aplicaba por exemplo os ácidos con pincel para conseguir estrañas veladuras, ou utilizaba liñas puras, moi simples) dotaron ás estampas dun “extraordinario naturalismo sensual”, segundo os organizadores da mostra.

O seu emprego de maneira inusual e sorprendente (Picasso aplicaba por exemplo os ácidos con pincel para conseguir estrañas veladuras, ou empregaba liñas puras, moi simples) dotaron as estampas dun “extraordinario naturalismo sensual”, segundo os organizadores da mostra.
No conxunto exposto agora pódense apreciar claramente catro temas (o obradoiro do escultor, o minotauro, Rembrandt e a batalla do amor) máis tres retratos de Ambroise Vollard, realizados en 1937 para completar o centenar de gravados.

Algunhas referencias teñen a súa orixe nun relato breve de Honoré de Balzac, titulado ‘Le Chef-d’œuvre inconnu’ (‘La obra maestra desconocida’, 1831), a lectura do cal impresionou fondamente a Picasso. Nel nárrase o esforzo dun pintor por atrapar a vida mesma a través da beleza feminina e formula premonitoriamente as orixes da arte moderna, da que Picasso vai ser un dos principais forxadores. 

As relacións entre arte e vida, encarnadas metaforicamente na relación entre o artista e a modelo, reflíctense claramente no texto de Balzac, pero Picasso, que tratou este tema tamén en cadros, debuxos e outras series de gravados dende 1914, non se limita aquí a realizar unhas meras ilustracións del senón que, servíndose deste mito moderno, entretece os acontecementos da súa propia vida coa práctica da arte.

Deste xeito, nestas pranchas podemos descubrir moitos trazos da biografía sentimental de Picasso: a súa ruptura matrimonial con Olga Koklova; os amores prohibidos con Marie Thérèse Walter, daquela menor de idade, para quen Picasso se converte en Pigmalión, ese mítico escultor cretense que modelou unha estatua tan fermosa que se namorou dela e pregou ao ceo que a dotase de vida e sensualidade; e, por último, a súa relación conflitiva con Dora Maar. Pero tamén se poden apreciar noutros destes gravados algúns dos temas iconográficos que van configurar o ‘Guernica’, traxedia contemporánea que afectou a Picasso moi persoalmente e que universalizaría no seu célebre cadro.

Pablo Picasso (Málaga, 1881 - Mougins, 1973) está universalmente considerado un dos xenios da arte de todos os tempos. O seu pai, pintor e profesor foi quen o iniciou no debuxo e na pintura. Instalado na Coruña dende 1891 (nomearan ao seu pai docente dun instituto local), en 1895 trasladouse coa súa familia a Barcelona, onde se rodeou dun grupo de artistas e literatos entre os que cabe citar os- pintores Ramón Casas e Santiago Rusiñol, cos que adoitaba reunirse no bar Els Quatre Gats.
Entre 1901 e 1904 Picasso alternou a súa residencia entre Madrid, Barcelona e París, mentres a súa pintura entrou na etapa denominada “período azul”, fortemente influída polo simbolismo. Na primavera de 1904 decidiu trasladarse definitivamente a París.

Na capital francesa trabou amizade, entre outros, cos poetas Guillaume Apollinaire e Max Jacob e co dramaturgo André Salmon; entrementres, a súa pintura experimentou unha nova evolución, caracterizada por unha paleta cromática tendente ás cores terra e rosa.

A finais de 1906 empezou a traballar nunha composición de gran formato que ía cambiar o curso da arte do século XX: Les Demoiselles d'Avignon (Las señoritas de Aviñón). Da súa estreita colaboración con Georges Braque xurdiu o cubismo, un estilo revolucionario que acabou co sistema tradicional de representación ilusionista do espazo, as consecuencias do cal chegan ata os nosos días. Ambos os dous artistas, partindo das ensinanzas de Cézanne, inventaron unha nova linguaxe baseada na fragmentación e a simultaneidade da representación da forma, na reinterpretación dos obxectos, cunha grande austeridade na cor (cubismo analítico) que foi facéndose paulatinamente máis abstracta (cubismo sintético).

Na segunda metade dos anos vinte, contaxiado polo ambiente surrealista, os personaxes das súas obras distorsiónanse e os seus temas fanse paulatinamente máis dramáticos. Aínda que participou na exposición surrealista de 1925, nunca se vinculou formalmente con ese grupo. Tras o bombardeo aéreo de Guernica, pintou unha gran pintura mural que presentou no pavillón da República Española na Exposición Universal de París de 1937.

Na década dos cincuenta realizou numerosas series sobre grandes obras clásicas da pintura, que reinterpretou a xeito de homenaxe. Picasso desenvolveu simultaneamente un importante labor como escultor, como ceramista e tamén gravador, demostrando en cada un destes campos a mesma forza creadora que se evidencia na súa pintura. Algúns das súas series de gravados cóntanse entre as máis importantes do século XX.

Durante todo o mes de xullo a pulpería El Estanco acolle a exposición 'Siempre acabamos llegando a donde nos esperan' da artista Isabel Navarro. Todo aquel que se achegue ao céntrico establecemento poderá gozar das 15 obras que a artista seleccionou para esta ocasión.
Con esta iniciativa, a xerencia de Pulpería El Estanco pretende achegar a cultura e a arte a un ámbito cotián como o é un establecemento hostaleiro.

Miquel Navarro (Mislata, Valencia, 1945) celebra en 2012 unha traxectoria de corenta anos que o levou ao cumio como un dos grandes referentes da arte contemporánea española. Frisando este aniversario, temos o privilexio de presentar a súa serie 'Figuras para la batalla', realizada para a Cidade da Cultura.

Artista: Miquel Navarro
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

No seu percorrido polos espazos exteriores, os visitantes atopan vintecatro esculturas en aluminio mariñado macizo mecanizado duns tres metros e medio de altura. Son figuras que foron concibidas expresamente para a praza de la Cidade da Cultura, o que converte esta exposición nun evento exclusivo.

Se hai algo que fai singular a estas figuras é o aire impersoal do aluminio que replica na materia o ordenamento serial da trama urbana –un exército preparado para a batalla–. Esta organización contrasta co individualismo das pezas, cada unha lixeiramente distinta, que chama por unha identificación persoal coa figura humana de guerreiro, da que son forma estilizada.

A obra de Navarro lémbranos, dalgún xeito, os guerreiros de terracota de Xi’an, en China, considerados a oitava marabilla do mundo.

Se o artista valenciano experimenta co ordenamento de series urbanas compostas por figuras aliñadas creando tramas arquitectónicas, o conxunto de Xi’an, ao que agora lle rende homenaxe, recórdanos a intemporalidade desas mesmas formas artísticas, anteriores en máis de vinte séculos, que orbitan sobre os eixos civilizadores fundamentais da cidade, do grupo e do individuo.
 
Desta forma, Miquel Navarro ocupa os espazos abertos da Cidade da Cultura facendo unha vez máis gala do seu potente interese contextual, esforzándose en ligar esteticamente a escultura co espazo no que se recolle e adquire sentido.

A natureza estrutural da composición e materiais –totémica, xeral– e estas pequenas variacións de cada figura articulan localmente o sutil diálogo que emprenden aquí as esculturas de Miquel Navarro e a arquitectura de Peter Eisenman, responsable do deseño da Cidade da Cultura, como se propagase a continuidade que se produce a un nivel anterior entre a propia Cidade da Cultura e a paisaxe sobre a que se asenta.

A sede do Parlamento de Galicia acolle unha exposición retrospectiva sobre a orixe da institución e o autogoberno da Comunidade Autónoma que leva por título 'Aqueles primeiros anos (1981-1989)'. A mostra, de entrada libre e gratuíta, ofrece ao visitante unha visión plural sobre a etapa preautonómica e as dúas primeiras lexislaturas da Cámara lexislativa, explicando o nacemento e desenvolvemento a través dun percorrido documental, fotográfico e audiovisual.

Trátase de 24 paneis e un gran número de fotografías explicativas a través das cales o visitante pode efectuar un percorrido pola historia e as primeiras lexislaturas do Parlamento de Galicia.

Os visitantes que o desexen tamén poden efectuar unha visita guiada á sede do Parlamento de Galicia, concertando unha cita telefónica (981 55 13 00) ou a través da páxina web da institución: www.parlamentodegalicia.es

A expresión Fashion Victim utilízase para referirnos a aquelas persoas que son vítimas da moda e que se guían polos canons de beleza establecidos. A intervención de Iván Prieto na Zona “C” pretende reivindicar precisamente o contrario, para demostrar o desacerto daqueles que tratan de marcar unhas pautas estéticas determinadas.

Na sociedade actual valórase cada vez máis a imaxe que un proxecta de si mesmo, aínda que esta non sexa do todo real. Atendemos en exceso ás aparencias, buscando unha aceptación social aínda que para iso teñamos que mimetizarnos cos nosos semellantes e renunciar, por tanto, á nosa singularidade. Iván Prieto considera que, neste senso, os medios de comunicación xogan un papel fundamental, especialmente a publicidade, que nos propón un modelo de vida idílico e perfecto, que parece ser temos que tentar acadar por todos os medios. Deixándonos guiar polo seu criterio, enganados en busca da falsa perfección, esquecémonos da importancia da orixinalidade, da beleza das pequenas cousas que se atopa en cada un dos matices que nos diferencian do resto.

Lonxe de convencionalismos estéticos, a Iván Prieto o que lle interesa é a beleza do erroneamente considerado como feo. Para demostrar o seu verdadeiro potencial pon ante a nosa mirada seres mutilados, híbridos, con deformacións físicas… que nos fan sentir violentos nun primeiro momento pero ao mesmo tempo atráennos. Son tipos iconográficos que resultan curiosos e repletos dunha fermosura atípica que os fai únicos. As súas formas imperfectas logran un resultado moito máis auténtico, unha fermosura baseada en lograr a diferenciación mediante o recurso á abxección, que determina por completo a súa esencia.
A aparente dureza das obras de Iván Prieto así como o seu carácter espontáneo e informal, buscan sacudir o noso conformismo e desestabilizar o noso sistema baseado nunhas regras e normas de socialización ríxidas e nuns apotegmas relacionados coa nosa cultura, que nos impiden desinhibirnos sen medo a ser xulgados. A través destas, pretende mostrarnos a influencia que os traumas máis comúns exercen no noso modo de actuar, chegando mesmo a coartar a nosa liberdade sen que apenas nos decatemos.

Por outra banda, Iván Prieto reflexiona sobre a aparición dunha tendencia diametralmente oposta á anterior, que se dá en diferentes campos como, sen ir máis lonxe, a da arte contemporánea. Para iso, a través das súas instalacións, as veces extravagantes e con elementos conscientemente esaxerados, realiza unha crítica velada á procura da provocación pola provocación, do emprego do efectismo co fin de desviar a atención cara a onde lles interese aos diferentes axentes da arte en cada momento.

Recorrer ao oculto e ao perverso sen unha mensaxe clara, sen un discurso elaborado e coherente, convértese nestes casos nunha táctica banal e carente de significado, ou polo menos así o considera o propio artista. Desta maneira, o que Iván Prieto pretende á fin e ao cabo é atrapar ao espectador no seu propio mundo, un espazo máxico habitado polas imaxes proxectadas no seu subconsciente, un universo de fábula que cuestiona ao espectador, enfrontándolle aos seus pensamentos máis ocultos, relacionados en maior ou menor medida cos tabús culturais e sociais.

O espazo da Zona “C” convértese con Fashion Victim nunha especie de escenario teatral onde se representan as peculiaridades dun misterioso submundo animado habitado por curiosos personaxes, que alleos ao visitante que se introduce no seu terreo, permanecen impasibles, sendo conscientes da nosa presenza, pero indiferentes ás sensacións que nos causan. Unhas sensacións complexas e contraditorias, que se van xerando no espazo que rodea ás pezas, o punto de encontro entre estas e o espectador.

O baleiro que se xera entre as distintas instalacións cobra un papel fundamental, xa que acolle a quen observa e permítelle sentirse parte da caótica representación, coa que termina identificándose. Esta estraña conexión vén dada, entre outras cousas, polo emprego de formas grotescas, algo que pon de relevo as debilidades e defectos de cada un dos personaxes, o que lle confire un carácter entrañable e conmovedor, que é o que leva a que terminen resultando tan próximos. Esa proximidade é en
definitiva a que convida a penetrarnos pouco a pouco na borrosa paisaxe ideada por Iván Prieto, onde a medida que nos achegamos, imos descubrindo fragmentos dunha realidade que terminamos por aceptar como propia. Unha realidade que non se basea nuns principios establecidos, onde non existen uns modelos de comportamento ríxidos que seguir e na que cada un pode mostrarse tal e como é.
Cristina Moreiro
Comisaria

Iván Prieto (O Barco de Valdeorras, Ourense, 1987) é licenciado en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid. Un escultor que se apropia dos espazos desde unha particular obsesión confesada coa deformidade e coa revisión dos tradicionais parámetros de beleza.

Cristina Moreiro (Madrid, 1984) é licenciada en Historia da Arte, Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas e Máster en Comunicación e Industrias Creativas pola USC.

Como unha proposta máis da Galería Metro, 'For Sale' é unha exposición atípica na súa concepción, que reúne artistas novos e menos novos, todos eles galegos e habituais desta galería, que mostran o bo momento que vive a creación actual.

ARTISTAS PARTICIPANTES

Luis Caruncho / Manuel Moldes / Xurxo Alonso / Morquecho / Lito Portela / Olmo Blanco / Carlos Maño / Sheila Pazos / Lomarti / Fruela Alonso / Xoan Guerreiro / Emilio Mariño / Xavier Cuiñas / Miguel Cuba / Jesús Otero-Yglesias / Belén Padrón / Elena Gómez / Neves Seara / X. Manuel Castro / Javier Cabo / Fernando Cano / Victor Hugo Costas / Marcos Juncal / Edu Valiño / Cecilio Chaves / Jorge Cabezas / Pedro Muiño

Ata finais do mes de xullo, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle unha exposición bibliográfica sobre a obra do inmortal escritor galego organizada pola Dirección Xeral do Libro, Bibliotecas e Arquivos, da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia.

Lugar: Salón de Actos e Hall.

Pódese visitar durante o horario de apertura da biblioteca.

A Galería Caroní-Fundación Araguaney acolle ata mediados do mes de agosto a exposición de xoias da artista ferrolana Dolores Lago, cuxas creacións están baseadas nas paisaxes e praias de Galicia, os outonos de Chicago e os recordos das súas viaxes.

A través desta exposición, a artista brinda unha pequena homenaxe ao mundo natural mostrando os seus deseños máis queridos; inspirados nas paisaxes e praias de Galicia, os outonos de Chicago ou os múltiples recordos das súas viaxes.

Ferrolana de orixe, Dolores Lago leva dende os 22 anos, vivindo fóra de España. Actualmente reside en Estados Unidos e traballa no equipo de educación especial dunha escola de Naperville. Descubriu a xoiaría por casualidade hai xa sete anos e, dende entón, toma clases na Universidade de C.O.D (College Of DuPage) con Suzan Rezac; quen a define como unha talentosa, prolífica e innovadora artífice da xoiaría.
Nesta arte, Dolores encontra a súa vía de escape, o seu xeito de relaxarse e de controlar a morriña que sente pola terra que a viu nacer.

A esencia das súas xoias radica na exclusividade. Todas son pezas únicas ás que dedica moitas horas de traballo, deseñadas e feitas a man por ela mesma a través das súas técnicas preferidas; o calado e o piercing.
Para as súas creacións, utiliza materiais como o cobre, latón dourado, alpaca, prata, ouro e metais xaponeses Shaku-do e Shibu-ichi con cores e texturas libres, a base de lume, pátinas ou esmaltes. Unha simple margarida, as ás dunha bolboreta, cunchas de mar ou un paxaro transmutan a súa fraxilidade á dureza do metal, impregnando de matices poéticos o traballo da autora.

Ata comezos do mes de setembro, Factoría Compostela acolle a exposición 'Partículas', na que se amosa unha selección dos últimos traballos do recoñecido escultor coruñés Xavier Toubes.

"Investigando posibilidades para a escultura... A intención é poética e múltiple... podo pensar en leste e oeste, abstracto e figurativo, palabra e silencio, artista e modelo. Un evento como unha fase, como un lugar, como un diálogo: descricións sen un lugar. Un crebacabezas, un diálogo de cuestións e descricións. A paisaxe como calquera lugar ou como a im-posibilidade de chegar á casa. O amorfo e o concreto: un esforzo continuo para chegar á imaxe, densa e específica. A opulencia do misterio do visual; unha evocación fluída da erótica epiderme do mundo, brillante e clara.
O valor resoante da cerámica como linguaxe, historia e medio; como unha práctica artística única e mordazmente contemporánea, con referencias cruzadas a culturas, métodos e ideoloxías: a busca dunha linguaxe na que a intuición, o coñecemento e a paixón cohabitan en fráxil balance, explorando o significado e o lugar da arte no mundo".

Xavier Toubes

No Ano Internacional da Biodiversidade, a Fundación Biodiversidade quere mostrar nunha exposición fotográfica ao aire libre, a complexidade da vida nas súas diversas facetas, tratando de concienciar ao visitante sobre a nosa responsabilidade na perigosa diminución das especies e dos servizos que nos prestan. O Ano Internacional da Biodiversidade é unha campaña global que aspira a axudar a reducir significativamente o actual ritmo (sen
precedentes) da perda de biodiversidade.

Ao longo de cincuenta imaxes de gran formato, obra de prestixiosos fotógrafos de natureza, coñeceremos os elementos, procesos e ciclos que dotan ao planeta do máis sorprendente fenómeno do Cosmos, a vivacidade ou se se quere, a habitabilidade.  O percorrido da exposición lévanos a coñecer os múltiples rostros da vida, cos comentarios de prestixiosos científicos dirixidos por Joaquín Araujo.

A exposición, desenvolvida por Lunwerg, narra en imaxes espectaculares historias concretas do esforzo, ás veces heroico e descomunal dalgunhas especies que se opuxeron a grandes transformacións. Saberemos o porqué aterran as serpes e atraen ós osos ou ós primates. Descubriremos que cada día se descobren decenas de novas especies. Ou saberemos como apreciaron a vida salvaxe os grandes filósofos, artistas, poetas, etc.

Biodiversidade en España poderá visitarse ata o 15 de agosto, no Paseo das Viúvas do Parque da Alameda de Santiago de Compostela, aberta por tanto a todos os que pasean por este céntrico e popular parque. A exposición está estruturada en cinco apartados:

1. Que é a vida, Sabemos vivir?
2. Os sistemas vitais de España (endemismos). A nosa multiplicidade.
3. Usos e abusos
4. Operacións de rescate
5. Cara á convivencia coa vida. A vivacidade como modelo.

O obxectivo desta exposición, en palabras do seu comisario, Joaquín Araujo, non é outro que achegármonos aos seres vivos para remediar na medida do posible a irreversible perda que supón a extinción das especies dos cinco reinos da vida. Para remedialo, a exposición proponnos coñecer estes seres vivos "o seu número, capacidades, residencias, así como os efectos negativos que afectan á súa continuidade. Non podemos abranguer toda a multiplicidade que forma a Biosfera, pero si polo menos achegármonos a unha descrición do que supón ese descomunal empeño da vida por aparecer, manterse, e facelo precisamente a través da diversidade".

O artista Francisco Lareo presenta no Hotel Pazo de Altamira unha selección da súa obra escultórica. A mostra consta dunha vintena de pezas que se repartirán polas zonas comúns do Hotel. Durante tres días poderase visitar o Hotel e gozar destas pezas escultóricas únicas.

O horario de visitas será de 12.00 a 14.00 e de 17.00 a 21.00. A entrada é gratuíta e poderanse adquirir as pezas en exposición.

O 18 de xullo de 2011 conmemórase infelizmente o 75 aniversario do levantamento militar de 1936. A Agrupación Cultural O Galo súmase aos actos de lembranza desta data cunha exposición de estampas de guerra de Castelao, xunto coa Equipa de Normalización Lingüística do EOI de Santiago.

O ano 1936 iniciárase con grandes esperanzas para o pobo galego: en febreiro a vitoria da Frente Popular (da que facían parte os nacionalistas do Partido Galeguista) e en xuño o esmagador triunfo do plebiscito do Estatuto de Autonomía que, embora moi limitado, abría por vez primeira as posibilidades de autogoberno de Galicia. Mais todo mudou no mes de xullo. A sublevación militar fascista e o inicio do conflito bélico e da represión inzou as cunetas de cadáveres e murchou de súpeto tantas esperanzas.

Hoxe, 75 anos despois, desde o Galo queren achegarse a ese momento dramático da nosa historia da man dun dos seus protagonistas, talvez o máis singular: Daniel Castelao. Dirixente político nacionalista, deputado, escritor e debuxante, dedicou todos os seus esforzos para a derrota do fascismo e para a restauración da democracia a camiño da soberanía de Galicia. Nos álbums de guerra fica patente todo ese inestimábel labor de entrega á causa de Galicia e da Liberdade. Con esta mostra de estampas de guerra a Asociación cultural O GALO e a Equipa de Dinamización da EOI de Santiago queren contribuír á recuperación da memoria histórica e á divulgación da obra de Castelao, a mellor homenaxe que se lle pode facer neste 125 aniversario do seu nacemento. A exposición permanecerá aberta ata o 24 de xullo.

Máis información: www.acogalo.net

Ata finais do mes de agosto, a galería José Lorenzo acolle unha exposición de case unha vintena de obras de artistas tan importantes como Luís Gordillo, Leopoldo Nóvoa, Cardona Torrandell ou Agustín Úbeda. As pezas exhibidas ofrecen ao espectador un percorrido pola arte contemporánea, desde a revisión dos modos franceses e germánicos do primeiro terzo do século XX ata o informalismo europeo, pasando por un clasicismo de hálito surreal.

A exposición alberga pezas de artistas clásicos, consolidados e de gran proxección nacional e internacional. De Agustín Úbeda móstrase unha obra de forte carga onírica que expresa un lirismo moi particular. No ámbito surrealista tamén se atopa unha paisaxe de Lugrís Vadillo de primorosa execución, de miniaturista. O informalismo está presente con dous grandes autores: Leopoldo Nóvoa e Luís Gordillo. O primeiro, é o máximo representante da non figuración en Galicia e un dos máis notables internacionalmente. Gordillo, de gran prestixio en todo o mundo, expón unha obra de arte abstracta mediada pola influencia da psicanálise. O catalán Cardona Torrandell tamén está adscrito ao movemento informal e na peza da exposición trasládanos ao universo espacialista particular do pintor. Barreiro coa súa riquísima paleta completa este repertorio de xenialidades.

A exposición 'Cartografías silenciadas. Espacios de represión franquista', que organiza e produce a Universitat de València, en colaboración co Auditorio de Galicia e o Centro Cultural La Nau, pretende dar visibilidade aos espazos máis emblemáticos da represión franquista: campos de concentración, colonias penitenciarias militarizadas e espazos onde houbo fusilamentos masivos durante a Guerra Civil española e a posguerra. Cronoloxicamente, abrangue dende 1936-1962 e estas datas coinciden coa apertura e o peche destes espazos.

Esta mostra, que xira arredor de fotografías de espazos de represión e encarceramento franquista, é froito dun convenio de colaboración entre a Universitat de València e o Auditorio de Galicia, para a itinerancia da mostra e co-edición dun catálogo que conta coa aportación de textos de reputados profesionais en castelán, valenciano e galego. Ademais de no Auditorio de Galicia, a mostra estará tamén no Palau de la Virreina (Barcelona) e xa pasou polo Museo da Paz de Gernika (Bizcaia-Euskadi)

Chus Martínez Domínguez, comisaria para Galicia, deu forma a exposición sobre un proxecto posto en marcha e dirixido polo profesor e especialista en artes visuais Pep Benlloch (Valencia, 1950). No proxecto, Ana Teresa Ortega preséntanos un traballo de tres anos –de máis de 70 imaxes– onde a súa demostrada excelencia artística e expresiva únese a unha exhaustiva investigación en diversos arquivos poñendo en relevo a vertente documental que ten a fotografía. Cada imaxe recolle espazos e edificios que foron lugares de represión e encarceramento durante o franquismo onde a súa cámara entabla un diálogo non exento de tensión e forza dramática que tamén se transmite ao espectador sobre a carga histórica e tráxica que estes lugares acumularon.

É un traballo que supón un grao importante de compromiso por parte da artista que tivo acceso para as súas investigacións entre outros ao Archivo General Militar de Ávila, Archivo del Reino de Valencia, Archivo del Tibunal de Cuentas e a outros organismos que custodian documentos sobre a guerra civil. É polo tanto moi importante toda a información complementaria que acompaña as imaxes.

Ana Teresa Ortega (Alacante, 1952) é unha recoñecida artista visual que conta con obra en institucións e coleccións permanentes como a Colección Arco, o Instituto Valenciano de Arte Moderno (IVAM), o Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia (MNCARS), en coleccións de San Francisco, Los Ángeles ou Chicago, ou no CGAC, por nomear algúns.

Ata mediados do mes de setembro, o fotógrafo José Paz presenta a súa exposición 'Non quero falar de Estambul', unha mostra na que as imaxes interactúan con elementos materiais do Museo para subliñar o aspecto etnográfico da cultura galega.

"Non quero falar de Estambul, ao marxe de facer un percorrido por algunha das pezas, por distintas series que me axudaron a darlle forma a un proxecto  e entender un  mundo que me foi legado e ao que admiro e quero,  e ao que trato de aportarlle outras visións e coñecementos, explora agora  novas liñas polas que penso que está a camiñar o meu traballo. Sirva de exemplo a instalación “Non quero falar de Estambul”, homónima ao título da mostra, coa que está en min abrir novas vías de exploración sensoriais e a complementar a mirada en moitas direccións. Nesta exposición para o Museo do Pobo Galego quixen tamén que as pezas da súa colección tiveran presenza establecendo  un diálogo, incorporándoas á mostra, un diálogo breve porque non se trata de construír un bazar".

José Paz

A Casa da Parra acolle ata finais de setembro a exposición ‘Philip West. Metamosfose da imaxe poética’, a través da que ofrece un percorrido pola última etapa artística e vital deste pintor británico, destacado representante do movemento surrealista. Organizada pola Consellería de Cultura e Turismo, a través da Agadic e en colaboración coa Fundación Granell, reúne un total de 22 pinturas e debuxos procedentes da importante colección que o propio artista, amigo de Eugenio Granell, legou á devandita Fundación.

A mostra, comisariada por Pilar Corredoira, exhibe 16 pinturas e seis debuxos que Philip West realiza en Zaragoza entre 1983 e 1996, sintetizando así o proceso de traballo que o artista desenvolve na última fase da súa vida. Nese período, a súa obra caracterízase pola simplificación das imaxes, os espazos labirínticos, a fragmentación de superficies e as viñetas xustapostas, explicando dun xeito poético a contraposición de ideas. A cor plana, a implantación dunha iconografía máis simple e rotunda e a destacada presenza do debuxo engrandecen a idea de West en torno á utilización da alegoría histórica.

A etapa de Zaragoza, cidade na que atopa o seu espazo e crea a maior parte da súa produción plástica, é fundamental na súa evolución artística. Comeza a introducir un maior número de obxectos en cada proposta e as dualidades existenciais (vida-morte, realidade-soño, natureza-máquina, home-muller...) sitúan a idea do antagónico nun lugar substancial da súa pintura. Na procura de reflectir a realidade mutante do ser humano, ubica o concepto de transformación “nesa fronteira onde se producen os cambios, amor-desamor, vida-morte, bolboretas e ras como símbolo de metamorfose”.

As 22 obras seleccionadas trasládannos, pois, ao final dunha traxectoria que, de xeito global, se caracteriza pola vehemencia ao representar os seus soños e pola militancia emocional no campo do surrealismo. Non en van, West opinaba que quizais a súa obra expresaba o que el era como individuo: “Aprecio tanto o que vivo esperto, como durmido”, aseguraba.
Philip West sentiuse atraído polo surrealismo dende moi novo, especialmente pola obra de Magritte, De Chirico e Max Ernst, e deixou constancia escrita da influencia que exerceron no seu pensamento André Breton, Octavio Paz, Proudhom, Luis Buñuel, Lewis Carroll ou os irmáns Marx, entre outros. A súa actitude independente e libre en extremo lévao a formular o seu traballo desde perspectivas persoais e vivenciais, “como un xeito de achegamento á vida”.

A súa andaina profesional comeza na década dos setenta, como parte do grupo que crea John Lyle en torno á revista “La Tranformación” e unindose máis tarde ao grupo surrealista Phases. Defensor do surrealismo automático, a súa obra fundaméntase nun coidado debuxo a través do que expresa con gran minuciosidade os detalles. Nas descricións emprega cores brillantes e a súa linguaxe tende á metamorfose.
Despois dunha primeira estadía en España, o pintor viaxa a Venezuela atraído pola flora e fauna do país americano, que deixa unha fonda pegada na súa obra reflectindo, ademais, a súa gran paixón pola natureza, coa ornitoloxía e o exotismo vexetal moi presentes na súa pintura.

Gran amigo de Eugenio Granell, en 1997 West toma a decisión de ceder á Fundación Granell unha ampla parte da súa obra xunto coa súa biblioteca persoal, formada por un importante fondo de libros, catálogos e revistas relacionados co surrealismo internacional.

A exposición 'La puerta de la esperanza', do pintor iraquí Saad Alí trasládase da Galería Caroní da Fundación Araguaney-Ponte de Culturas á Galería do Hotel Araguaney, en Montero Ríos. A mostra poderá visitarse durante todo o mes de agosto.

“La puerta de la esperanza” mestura case trinta oleos realizados sobre distintos soportes con series de debuxos e pezas de cerámica. Polo seu gran colorido e pola presenza da figura feminina en varios cadros pódese apreciar a sensibilidade do artista nas súas creacións. Ademáis, toda a colección trata de representar a mitoloxía e da estética árabes, retratando sobre todo o mundo amoroso, aspecto clave da obra de Saad Alí.
É unha exposición pola que pasaron miles de personas dende a súa inauguración o pasado mes de abril. Dende a Galería Caroní contabilizaron unhas 100 visitas ó día. A partires de agora tódalas obras estarán na Galería do Hotel Araguaney, onde ademáis de contemplalas, tamen se poden adquirir. Os precios dos cadros oscilan entre os 700 e os 3.500 euros, mentres que os debuxos e as pezas de cerámica rondan entre os 150 e os 300 euros.

Saad Alí nace en 1953 na localidade iraquí de Dinawia. Inicia a súa carreira artística no seu país natal ao tempo que traballa como deseñador gráfico. En 1977, ingresa a escola de Belas Artes de Florencia onde permanece unha longa tempada. Dende alí, trasládase a Holanda e máis tarde a Francia, posibilitando o desenvolvemento da súa vocación.
No ano 2005 instálase en Chiva (Valencia), cidade na que reside actualmente. Realiza numerosas exposicións, a nivel nacional e internacional, entre as que cabe destacar: Galería Smelik (Stokking Den Hag, 2010), International Art (Londres, 2010), "Art Fair (Rotterdam, 2010), Galería Lusco Fusco (Lagos, 2009), International Art 2009 (Dubaï, 2009), etc.
As obras de Saad Alí constitúen imaxes marabillosas, a medio camiño entre a inocencia e a tentación, inspiradas na estética e mitoloxía do mundo árabe. Portas e ventás de madeira convértense nos soportes de narracións líricas acerca dos estados da alma. O autor apela ao noso sentido de contemplación creando a súa propia simboloxía en escenarios nos que se perfila un erotismo sutil.
Retrata o mundo amoroso, leitmotiv de toda a súa produción, sobre a base dos sentimentos e estados anímicos humanos. A riqueza cromática contribúe á recreación dunha atmosfera cargada de sensualidade, de reminiscencias orientais. Internámonos nun paraíso terreal, baixo o ollo fixo dos personaxes, sempre de fronte.

Ao longo do mes de agosto, a Biblioteca Pública Ánxel Casal ofrece unha exposición de literatura infantil con propostas clásicas e novidosas para os máis pequenos.

Durante todo o mes de agosto, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle a exposición ' Festas de Galicia', unha mostra bibliográfica sobre as numerosas tradicións festivas galegas na época estival.

A Galería Caroní acolle a exposición 'Espacios de mi infancia', do artista sirio Ali Ali, que recolle unha serie de obras moi marcadas polo mundo oriental e inspiradas nos seus recordos da nenez.

Nesta exposición Ali Ali consegue plasmar á perfección, tanto nas figuras coma nas paisaxes urbanas, as lembranzas da súa nenez. Imaxes e debuxos tremendamente coloristas y cheos de contrastes entre tons cálidos e fríos con concepcións moi elementais que impregnan de simbolismo e luz a súa exposición.

Na inauguración estará o propio artista, Ali Ali, que nos presentará a súa coleción de obras; así como o Presidente da Fundación Araguaney-Puente de Culturas, D. Ghaleb Jaber Ibrahim, quen cedeu o espazo da Galería Caroní para expoñer “Espacios de mi infancia”.

Ali Ali natural de Al Hassake en Siria, licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Damasco (1998) coa especialidade de grabado. Na súa terra natal comezou unha fructífera carreira artística, participando de forma regular na Bienal de Arte Contemporánea “Al Mahabba” Latakhia (Siria) e, fora das súas fronteiras, na Trienal Mundial de Arte Contemporánea de pequeno formato Chamalière (Francia), a Trienal Internacional da Estampa Contemporánea Kanagawa (Japón) ou a Bienal Internacional de Pintura Fundación Araguaney (Santiago de Compostela). Realizou ademáis un magíster sobre a tatuaxe en Asia, África, Europa e América e disfrutou dunha beca dun ano no Instituto Cervantes de Damasco.
 
No ano 2002 participou en Estampa, a Feira Internacional de Grabado de Madrid representando a Siria, país invitado nesa edición e de onde él procede. O pouco tempo, tras tomar contacto brevemente coa nosa cultura, recibiu unha bolsa para realizar o "I Máster sobre la Obra Gráfica", da Fundación CIEC (Centro Internacional de la Estampa Contemporánea) en Betanzos. Actualmente, reside en A Coruña onde mestura as súas clases de pintura coa súa faceta de artista.

Foi selecionado varios anos para as “Balconadas” de Betanzos e nunha ocasión premiado por iso. Con anterioridade lograra xa algúns galardóns en Siria, entre eles o primeiro do concurso “Jóvenes artistas sirios”.

Hai 5 anos, Ali Ali elaborou un mural de 25 metros de largo por 3 de alto, utilizando unga gran sala da Fundación Araguaney- Puente de Culturas como lugar de traballo.

A violencia nos países en conflito protagoniza unha exposición con 135 fotografías correspondentes aos traballos premiados e subvencionados na décimo novena edición do certame fotográfico da Obra Social 'La Caixa'. A mostra poderá verse simultaneamente no Colexio de Fonseca e na Igrexa da Universidade.

"La Caixa" instituíu FotoPres en 1982 co obxectivo de recoñecer o traballo dos fotoxornalistas. Ao longo destes 27 anos, o certame bienal fíxose eco dos cambios que se produciron na fotografía como medio artístico e de sensibilización ante as situacións de conflito. Esta é unha exposición con 135 fotografías pertencentes aos traballos que se recoñeceron na 19ª edición e que teñen como nexo común a reflexión sobre as condicións de vida de diversos países con situacións de conflito. A Obra Social "La Caixa" outorgou o primeiro premio FotoPres "La Caixa" 09 ao traballo Violencia de xénero en Paquistán, de Emilio Morenatti (Xerez da Fronteira, 1969), unha serie de retratos que o fotógrafo realizou en decembro de 2008 a mulleres paquistanís que sufriran ataques con ácido e que mostraban as secuelas nos seus rostros. A exposición inclúe tamén os traballos Violencia post-electoral en Kenya, de Walter Astrada (Bos Aires, 1974), e Líbano, entre mar e lume, de Alfonso Moral (Valladolid, 1977), segundo e terceiro premio respectivamente. A mostra presenta os proxectos documentais dos seis fotógrafos que obtiveron unha bolsa: Lurdes R. Basolí, Fosi Vegue, Marta Ramoneda, Aleix Plademunt, Mikel Aristregi e José Luis Expósito. FotoPres "La Caixa" é o galardón con mellor asignación económica de España para fotografía documental. Nesta edición, o primeiro premio está dotado con 19.000 euros, o segundo, con 13.000 euros, e o terceiro, con 10.000 euros. Un total de 316 traballos presentáronse aos premios.

A mostra consta de 135 fotografías que corresponden a 9 proxectos, os tres premios e as seis bolsas da edición 2009 de FotoPres "La Caixa". Emilio Morenatti expón o seu traballo Violencia de xénero en Paquistán, unha serie de 10 retratos de mulleres paquistanís nos que mostra as importantes secuelas que sofren estas despois de ser vítimas da violencia de xénero.
O segundo premio recaeu en Walter Astrada e a súa reportaxe Violencia postelectoral en Kenya, realizado durante xaneiro e febreiro de 2008 no país africano.

A exposición tamén inclúe o terceiro traballo premiado en FotoPres "La Caixa" 09, Líbano, entre mar e lume, de Alfonso Moral. Neste proxecto, Moral documenta a realidade social no Líbano, afastándose dos estereotipos, a través de dous conceptos: o mar e a terra.
Ademais dos premios, o certame fotográfico FotoPres "La Caixa" 09 tamén outorga seis bolsas para a preparación de proxectos documentais. Na exposición poderase ver o resultado destes traballos de Lurdes R. Basolí, Fosi Vegue, Marta Ramoneda, Aleix Plademunt, Mikel Aristregi e José Luis Expósito.

A galería de arte do Hotel Meliá Araguaney acolle durante dúas semanas unha mostra do traballo da pintora ourensana Marga Mondelo. A mostra está composta por máis dunha trintena de cadros cuxo nexo común é o corpo feminino.

Marga Mondelo nace en Ourense en 1956. Descobre a súa paixón polo debuxo e a pintura cando é una nena, despuntando entre os seus compañeiros. É autodidacta e domina o debuxo artístico dende moi nova. Os aconteceres da vida ausentan a Marga do mundo artístico, ata que hai pouco menos dunha década, apoiada polo seu esposo e fillos, ve cumprida a súa morriña polo uso do pincel.
Ó longo da súa carreira pictórica, Marga Mondelo expuxo as súas obras en máis de 20 exposicións, tanto colectivas coma individuais. E en todas elas destaca a figura humana, sobre todo feminina, como elemento central. Tamén son frecuentes nos seus cadros os elementos da natureza universal.
Marga expuxo por primeira vez en Santiago de Compostela en 2008, no Café Casino. Nesta ocasión volve peregrinar a Santiago para achegarnos á Galería do Hotel Araguaney a súa colección de obras 'La huella de Marga'.
Marga Mondelo vive por e para a pintura. É profesroa de pintura en Ourense. Ademáis, ten un estudo na súa casa onde desenvolve o seu traballo. Asegura que para pintar necesita estar ela soa e escoitando música cos auriculares.

'La huella de Marga' é una exposición de pintura que se compón de 32 obras individuais e cuxa temática xira en torno á figura da muller principalmente.
O realismo é a nota primordial da exposición de Marga. A pesares de todo, tamén se poden apreciar rasgos surrealistas e cubistas nalgunhas pinturas. Tanto é así que a propia pintora asegura que os elementos fantásticos sempre están presentes nas súas obras.
Os contornos fluidos e as formas rítmicamente suavizadas descubren á pupila humana o gusto da pintora pola anatomía.
No conxunto de pinturas, Marga Mondelo pretende amosar ao público os elementos que caracterizan o seu traballo: a sensibilidade, a fantasía e o culto á cor.

Durante o mes de setembro, a Biblioteca pública Ánxel Casal acolle un percorrido pola vida de Xosé Neira Vilas que permite coñecer ademais a traxectoria da obra do escritor de Vila de Cruces.

A exposición está organizada pola Consellería de Cultura e Turismo e conta coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística, a Dirección Xeral de Desenvolvemento Rural e a Deputación de Pontevedra.

Coa exposición "Querido Balbino. 1961-2011 Cincuenta anos de Memorias dun neno labrego" a Xunta de Galicia quere render homenaxe e divulgar a Xosé Neira Vilas, un escritor tan identificado coa nosa terra e cuxa importancia nas letras galegas é sumamente recoñecida.

"Memorias dun neno labrego" é o libro máis lido da historia da literatura galega e tamén o máis traducido a outros idiomas, contabilízanse unha vintena de traducións, ademais da novela a través da que moitos lectores inícianse na lectura en lingua galega.

Ata finais do mes de outubro, a Fundación Gonzalo Torrente Ballester acolle a exposición 'Francisco Asorey', unha mostra na que se poderán contemplar 14 pezas do afamado escultor pontevedrés, considerado como unha das figuras máis relevantes da renovación da arte escultórica española do século XX.

A exposición reúne 14 esculturas de Asorey, entre as que se inclúen algunhas das súas obras esenciais, caso das realizadas en madeira e policromadas, datadas nos anos 20 e principios dos 30. Como a importancia de Asorey non pode ser entendida sen repasar a súa obra monumental, para a exposición preparáronse 20 fotografías en gran formato e moito detalle de 5 dos seus monumentos máis importantes. Como complemento, a exposición mostra un conxunto de fotografías de Asorey e o seu taller, tomadas polo fotógrafo Ksdo.

O Museo do Pobo Galego amosa unha exposición implicada en apoiar a denodada loita de pobos indíxenas de América Latina que se afanan en manter unha cultura herdada, defender o seu rico patrimonio natural e reivindicar a súa propia identidade.

Secuencias como a recuperación do cultivo tradicional da cañahua ou o importante papel desenvolvido pola muller en todo este proceso de resistencia e recuperación revelan unha ventá aberta á multiculturalidade. As imaxes sensibilizan e resultan ser, xa que logo, o mellor vehículo de comunicación entre os pobos.

Xaime Fandiño Penas é licenciado en Ciencias da Información pola Universidade compostelá e máster en Fotoxornalismo pola Autónoma de Barcelona. Fotógrafo free-lance e documentalista, proclama que «fronte a unha concepción da imaxe que esmorece na procura da realidade, da memoria e do compromiso, neste momento histórico de saturación tecnolóxica e informativa, esta colección de fotografías (e cómpre dicir, de momentos intensamente vividos), procura combater a imaxe como ornamento e cerimonial. Recuperar a necesidade de entendemento, facérmonos conscientes da alteridade, do diferente e da dificultade de comprensión que nos plantexa, e porén, da nosa propia identidade. Porque é a identidade a que nos define na historia, e nos proporciona o locus dende o cal pensarnos e relacionarnos».

Sargadelos expón en Compostela a pegada da mítica Escola de Deseño de Ulm coa mostra titulada 'Modelos de Ulm 1953-1968', unha exposición que amosa a creatividade e pegada histórica da influente escola de deseño alemá.

Organizada polo Archivo HfG (Museo de Ulm), xunto co IFA (Instituto para as Relacións Internacionais de Alemania) e a Embaixada Alemana de Madrid, chega a Galicia co apoio da Deputación de Lugo. Na pasada primavera exhibiuse no Museo Nacional de Artes Decorativas de Madrid (http://mnartesdecorativas.mcu.es/exposiciones.html), tras ter sido contemplada en grandes capitais de Europa e América.

A mostra explica o denominado “modelo de Ulm”, un modelo educativo democrático e revolucionario, que ensinou a integrar o deseño no proceso de produción industrial, como parte dunha metodoloxía que incluía produtividade, construción e economía. A Escola de Ulm contribuíu a definir o rol do deseñador tal e como o coñecemos hoxe e preparou aos profesionais a afrontar con flexibilidade as esixencias da tecnoloxía e da industria.

A exposición, comisariada por Marcela Quijano e Dagmar Rinker, conmemora o 50°aniversario da fundación da Escola de Ulm e céntrase na investigación e visualización do “modelo de Ulm”, explorando os seus efectos ata a actualidade. Mediante fotografías de grande formato, paneis de texto, liñas de tempo, pezas gráficas, bocetos de deseño, produtos e videos, amosa a ampla variedade de enfoques teóricos, procedementos e resultados, que este senlleiro modelo de ensinanza desenvolveu entre 1953 e 1968.

A Escola estivo localizada na cidade alemana de Ulm, dentro do estado federado de Baden-Wurtemberg, e situada entre Stuttgart no oeste e Augsburg e Múnich no leste, á beira do Danubio. Malia que foi considerada como a principal secuela da Bauhaus no século XX -e así o pretendía o seu primeiro rector, Max Bill-, a Escola de Ulm xerou un modelo propio, coñecido como 'modelo de Ulm', caracterizado por integrar o proceso de deseño no proceso de produción e por incorporar a metodoloxía de proxecto ao proceso de creación.
 
Detrás do impulso esencial que conduciu á fundación da escola residían os esforzos humanistas e antifascistas cara á construción dunha sociedade democrática en Alemaña. Xa dende a inauguración oficial do edificio deseñado por Max Bill en 1953, a Escola de Ulm posicionouse, pragmática e estéticamente, no desexo de continuar a modernidade da Bauhaus, interrumpida polo Nacional Socialismo.
 
Pero Tomás Maldonado, nomeado director en 1954, consideraba reaccionario o concepto bauhausiano “product design as art” (“o deseño do producto é arte”). Na súa opinión, o factor estético era un entre varios dos factores sobre os que o deseñador había de operar: produtividade, construción e economía constituían aspectos tan importantes como aquel. O diseñador debía actuar como coordinador responsable, en colaboración con outros especialistas. Por iso, Maldonado proclamaba que era necesario abandonar os métodos que foran utilizados na Bauhaus y sustituilos por outros que permitiran ao deseñador enfrontar con flexibilidade as esixencias da tecnoloxía e a industria.
 
O deseñador se definía, non como un artista, senon como un componente da produción industrial, no sentido racionalista da produción en masa, baseada na  división do traballo, a planificación e a estandarización de procesos, ignorándose a lexitimación do artista como líder. Ao longo da súa historia foron investigados y postos en práctica novos enfoques no diseño, dentro dos departamentos de: Comunicación Visual, Deseño Industrial, Construción, Informática, e máis tarde de Cinematografía.

A galería de arte Espacio48 acolle ata mediados do mes de outubro a exposición 'Bar' de Denís Estévez, unha selección de debuxos e óleos realizados polo artista no último ano.

A mostra leva por título Bar, voz que desvela o interese do autor por manter a súa pintura xunguida a impresións persoais, recordos, mesmo a cousas aparentemente banais que adquiren valor grazas ao azar. O pretexto literario, A Esmorga de Blanco Amor, sintoniza coa representación plástica sometida aos avatares estéticos actuais. O expresionismo, avivado polos empastes da materia e a forza da cor, alenta as composicións e reforza a intensidade emocional que argúe o fío expositivo.

A Denís Éstevez interésalle a taberna, o bar, o pub, como espazo de comunicación e de liberación das restricións económicas. Tamén de mestura entre tipos humanos diversos, incluíndo aquel ao que el mesmo pertence. A metáfora da Esmorga non debe tomarse como se a pintura de Denís se referise a seres suburbanos ou fose solidaria dunha estética tremendista. Designa algo máis clásico: un ámbito no que a vida pode multiplicarse sen ficar reducida a cinza. É un espazo ambiguo, non exento de tensión, pero interesante.

Denís Estévez Fernández iniciouse no mundo da arte no obradoiro de debuxo e pintura de Charo Santiago. Formación que completou en distintos talleres baixo a supervisión de consagrados artistas como Joan Hernández Pijuán, Carlos Capelán, Eduardo Arroyo ou, en fotografía, Christopher Makos. A súa obra foi seleccionada no certame de Artes Plásticas da Deputación de Ourense e no Premio de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo. Murais e obras efémeras en varios locais de Santiago e Vilagarcía, forman parte da súa inquietude artística. Compaxina o seu traballo como artista plástico coa práctica fotográfica na que ten levado a cabo distintas reportaxes de arquitectura e patrimonio, urbanismo e paisaxe, como a reportaxe fotográfica “Desconstrucción” sobre a demolición do vello hospital de Santiago de Compostela. Neste exercicio coa fotografía enmárcanse distintas colaboracións en libros e publicacións periódicas.

O Centro Social Novacaixagalicia de Santiago (Praza de Cervantes, 17) acolle ata marzo de 2012 a mostra 'As corres do mar de Galicia', unha selección de medio centenar de sorprendentes fotografías realizadas por José Luis González ao longo da súa carreira como fotógrafo submarino.

'As corres do mar de Galicia' propón ao espectador un fascinante percorrido a toda cor polos exuberantes fondos mariños das costas galaicas, nos que conviven especies coñecidas popularmente, das que descubrimos novas facetas, e outras especies por coñecer. Unha boa oportunidade para redescubrir, a través do ollo artístico de José Luis González, a rica biodiversidade que existe no noso mundo submarino, e sensibilizar á sociedade en torno aos desafíos que se nos formulan en relación coa defensa e o benestar do noso mar e as nosas costas.
Este é un dos grandes obxectivos do Centro interactivo de Educación Ambiental de Novacaixagalicia, Naturnova, que busca dar a coñecer o noso ámbito e concienciarme da necesidade de preservalo. Dende o ano 2003, o Centro Naturnova, situado en Vigo, achega á cidadanía o noso medio e as curiosidades da natureza de forma lúdica, dinámica e participativa. O seu obxectivo é facer reflexionar o visitante sobre cal é o noso papel na conservación e mellora do noso ámbito e a importancia de evitar a súa degradación, analizando os problemas do noso planeta e fomentando a implicación dos cidadáns na busca de solucións.

O medio mariño ocupa un lugar relevante dentro dos módulos que integran Naturnova, xa que é un dos elementos fundamentais da identidade galega, tanto a nivel paisaxístico coma no ámbito económico.

Ao longo dos seus máis de 25 anos como fotógrafo do mundo subacuático de Galicia, o artista de orixe galega José Luis González acumulou importantes premios e recoñecementos ao seu labor profesional. No apartado internacional, recibiu a Medalla de Prata e o primeiro premio por Equipos no VII Campionato do Mundo de fotografía submariña de Noruega de 1998. Tamén foi galardoado na Bienal Europea de Fotografía submariña, no concurso fotográfico de National Geographic de 1995, no certame BC-BBG Wildlife de 1999, 2000 e 2001, e no IX Campionato do Mundo de Fotografía Submariña de Marsella de 2002. En canto aos galardóns nacionais, foi premiado no Campionato de España de fotografía submariña de 1993 e 1997, recibiu en 2002 a Medalla de Ouro ao Mérito Deportivo da Federación Española de Actividades Subacuáticas, e a Real Orde do Mérito Deportivo Medalla de Bronce Consello Superior de Deportes.

Ata finais do mes de outubro, a Fundación Granell acolle unha mostra dedicada á colaboración entre José Rubia Barcia e Granell na realización da obra literaria 'Umbral de sueños' na que se rende tributo ao que foi amigo de Granell durante toda a súa vida.

A exposición está formada polos dez debuxos realizados por Granell para ilustrar o libro de José Rubia Barcia, Umbral de sueños, e un apartado documental formado por diversos materiais como cartas, fotografías ou artigos de prensa.

O intercambio intelectual mantido entre Granell e Rubia Barcia foi frutífero e constante. A comisaria da exposición, Natalia Fernández Segarra, achega no seu discurso expositivo outro compoñente que enriquece a mostra, nas súas propias palabras: “Umbral de sueños” uniu a Granell, a Rubia Barcia e a Luis Buñuel. Este último era amigo de Barcia e eloxiou os debuxos que Granell creou como ilustracións. O diálogo entre os tres -se pode chamarse así- con motivo dos debuxos de Granell constitúe un interesante compoñente na vida dos tres persoeiros creativos do exilio español.

Máis dun cento de bonecos que protagonizaron algunhas das 46 produccións presentadas pola compañía Teatro Arbolé ao longo da súa extensa traxectoria, desde os primeiros monicreques que conserva, como “Max y Moritz” (1984), aos das montaxes máis actuais: “El poeta y Platero”, “Don Quijote en la graciosa aventura del titerero” ou “El libro de los gorriones”.

Unha parte moi importante desta mostra está constituída polo material (monicreques, escenografías, cadernos didácticos…) pertencentes aos espectáculos creados por Teatro Arbolé para as quince campañas “La Escuela va al teatro” que organizou para toda España e que collleitaron unha cifra que se aproxima ao millón de espectadores nestes últimos quince anos.

Na mostra están presentes tamén os retablos de célebres obras como “Se busca lobo para Caperucita”, “Los ibeyis y el diablo" ou “Los títeres de cachiporra”. Non falta a esta cita Pelegrín nas súas múltiples versións, desde o primeiro boneco orixinal, que xa ten 27 anos, ata as súas formas más recentes. Tamén acudiron a esta mostra os personaxes de “Goya, el último disparate”, “El caballero negro” ou “Pelegrín y los piratas”.

Con esta exposición, que reúne diversas técnicas do mundo do títere, Arbolé pretende activar a memoria das súas tres décadas de existencia. Quere lembrar ás personas e aos personaxes que rodearon este marabilloso mundo do teatro para títeres, e ter presente a viaxe e todas as súas etapas, desde as máis tradicionais ata as máis vangardistas.

A artista polaca Natalia Stachon abre a nova tempada da galería compostelá SCQ presentando, ata mediados do mes de novembro, unha recompilación dos seus últimos traballos co título de 'Area Load'.

Ao pasear por unha obra parada, temos a sensación de estar a pasear por un momento suspendido no tempo, por unha paisaxe estraña, onde eventualmente nace a pregunta: o que vemos está sendo construído ou destruído? A desolación reina e parece que todo (a excepción de nós mesmos), deixou de moverse. Da presenza humana, soamente quedan os materiais abandonados, apoiados en paredes ou suxeitos por cordas, nun delicado e aparente fráxil equilibrio. Agardando o momento no que algunha man de novo os vaia coller e cambiar o seu aspecto por algo novo e incerto.
Así entran o Tempo e o Espazo na obra de Stachon: un momento de transición é capturado como o seria nunha fotografía e invita o espectador a transitar por un lugar en proceso de transformación. Os espazos que crea non son espazos doadamente penetrables, non é algo simple familiarizarnos con eles. Todo o contrario, é distantes e fálannos de algo que está a punto de acontecer, ou que quizais acontecese xa, e todo o que nos queda é os restos de algo que pasou. A inspiración profunda antes do mergullo ou o suspiro despois do furacán? Quizais sexa un pouco dos dous, unha vez que a limpeza das obras que podemos apreciar nesta exposición é case impoluta, pura, e, non obstante, as series de papeis que propón (SHEER RANGE e CONTAINER) contrarían esta limpeza e aluden a algo que foi. Para ilustrar isto hai que pensar na obra DRIFT, instalada na entrada da galería, que consiste nun grupo de tubos de plexiglás que flota suavemente no aire, suxeitos por unha corda de tensión, cuxo aspecto é irreprochable. E, en contraste, os papeis a lapis que nos chaman ao fondo - SHEER RANGE -, móstrannos valos retorcidos e absolutamente destruídas.

A coidada selección de materiais, reflicte a busca de luminosidade que tamén preocupa á artista, pranchas de plexiglás apoiadas nunha parede coma se fosen táboas transparentes (AT STAKE), cheas de luz e cores escondidas. Tamén, pranchas de cobre, perfectamente pulidas, aparentemente abandonadas nun carro de madeira (BLINDING 03) - pero que realmente están colocadas cunha precisión digna dos máis dilixentes minoristas. Reflexos e brillos escrupulosamente situados por unha artista que pretende desorientarnos no noso percorrido e re-orientarnos por un camiño alternativo que soubo crear, alterando o espazo físico, mental e emocional da galería.

Ata comezos do mes de novembro, a galería Trinta organiza unha mostra do artista Juan Hidalgo na que se poderá contemplar unha selección dos seus traballos máis recentes.

"a arte é como estar na casa un domingo pola mañá con sandalias, camiseta e calzóns
é o paraíso perdido de Milton, a idade da inocencia
é o penetrante aroma das xestas brancas, rosas e azuis dos cumios canarios
é o láser que todo o atravesa
é a bomba atómica do ser
é o orgasmo continuo da intelixencia
é a cotra dun pé que non se lavou xamais
é o perfume das feces fecais dos mortos
é a arte que toma a mellor parte
é... "

Novacaixagalicia acolle ata finais do mes de novembro a mostra 'Faces do país. O retrato en Galicia 1890-1950', un proxecto comisariado por Carlos López Bernárdez que marca o inicio da programación expositiva de outono da entidade. A mostra inclúe obras de artistas tan destacados como Sotomayor, Corredoyra, Castelao, Julia Minguillón, Laxeiro, Maruja Mallo ou Colmeiro, entre outros.

Moitas das principais institucións museísticas galegas -coma a Fundación Laxeiro, o Museo de Belas Artes da Coruña, a Fundación María José Jove, o CSIC ou o Museo de Pontevedra, entre outras- colaboran na produción dunha mostra moi ambiciosa na que participan tamén coleccionistas e institucións privadas.

Primeiro en Santiago e logo, a finais de ano, en Pontevedra, esta mostra vaise achegar a un xénero que tradicionalmente tiña unha función moi definida, como representación do poder político ou como recoñecemento da posición social do retratado.
Esta finalidade, especialmente dende que a burguesía comeza a súa hexemonía como clase social e, sobre todo, dende a invención e xeneralización da fotografía, a mediados do século XIX, comeza a se matizar ata que no século XX, coa transformación da arte desde as vangardas históricas, o retrato convértese tamén nun campo para a experimentación, para a construción do estilo do artista.

A escolma feita polo comisario arrinca coas diversas orientacións estéticas do último terzo do século XIX e comezos do XX, entre as que destacan o realismo, o naturalismo, o simbolismo, o rexionalismo, o realismo social ou o movemento dos Novos, entre outros.

Se a visión persoal do artista se ten manifestado sempre, dunha ou doutra forma, na reprodución de calquera modelo, a evolución da arte do século XX fixo desta subxectividade un elemento central da representación retratística, unha análise case inédita que supón unha das grandes achegas do proxecto ao estudo da arte galega. Alén diso, o retrato serve tamén para evidenciar o contexto social e cultural da Galicia destas décadas, que ten un fiel reflexo na obra plástica dos artistas incluídos nesta mostra, moitos deles actores protagonistas da vida artística do seu tempo.

A Igrexa da Universidade acolle ata o 25 de outubro unha escolma da colección de arte contemporánea da empresa de artes gráficas compostelá LITONOR, comisariada por Mercedes Rozas.

Selección de prensa musical, fundamentalmente británica, pero con algún exemplar australiano e español (representado pola revista Fans), nunha mostra comisariada polo músico Alex Cooper.

Cunha formulación artística poliédrica, do naif a ao informalismo, Matilde Allones mostra o seu traballo da última etapa, xunto a gravados e fotografías de etapas anteriores.

Durante o mes de outubro, a Pulpería Estanco acolle unha exposición con obras do artista Carlos Botana seleccionadas expresamente para esta mostra.

Médicos Sen Fronteiras, que cumpre o seu 40 aniversario neste ano 2011, é unha organización médico-humanitaria de carácter internacional que achega a súa asistencia a poboacións en situación precaria, a vítimas de catástrofes naturais, de enfermidades endémicas e epidémicas, a damnificados de conflitos armados e a persoas en situación de exclusión da atención sanitaria.

Con esta mostra (deseñada por Estudio Diego Feijóo para MSF e galardoada nos European Design Awards celebrados en 2009) achégase aos cidadáns a historia de Médicos Sen Fronteiras desde a súa fundación en 1971, o traballo e os principios de actuación da organización, a acción sobre o terreo, os perfís profesionais dos seus traballadores, os seus proxectos (máis de 430 en 60 países de todo o mundo), as testemuñas das persoas implicadas neles, o seu balance financeiro e a distribución do gasto.

Lugar: Hall-entrada, durante o horario de apertura da biblioteca.

O artista Julio Sanjurjo presenta a súa última colección de oleo 'Miradas al mar' no espazo dedicado a pintura no hotel Virxe da Cerca. Trátase dunha serie de óleos cuxo nexo común é a temática paisaxística e mariñeira.

Julio Sanjurjo (A Coruña 1958) é licenciado en Belas Artes, leva máis de trinta anos desenvolvendo o seu labor creativo que en algun momento compaxinou coa docencia.

A Galería Caroní da Fundación Araguaney-Puente de Culturas acolle a exposición do conto xigante 'Suleiman e Salúa'. Trátase dunha exposición moi vistosa e rechamante, posto que o protagonista da mostra é un libro aberto xigante con ilustracións en grao sumo coloridas. Dada a delicadeza dos materiais cos que está elaborado o conto xigante, os artistas decidiron expor, ademáis, cada unha das súas páxinas en forma de cadro. Deste xeito, calquera que desexe lelo, poderá facelo percorrendo as paredes da galería. E é que cada cadro, de 1,20 m de alto, mostrará a ilustración co texto correspondente, para que o público poida ler a obra. Ademáis, cada litografía está traducida a 3 idiomas: castelán, galego e árabe.

A historia é unha recreación fantástica dos recordos da infancia de Ali Ali, centrada nunha aldea das montañas do leste de Siria, onde naceu o artista. É unha historieta que aspira a formar parte da tradición oral de Siria que, en definitiva, expón unha síntese dos mitos locais, lecturas infantís, contos populares e soños.

Segundo Francisco X. Fernández Naval, escritor da obra, Ali Ali “faloume dá xeografía, dá aldea situada ao pé dun lago, dous costumes e dás festas nas que participaban vos nenos, do ceo estrelado, dous animais e dous seres míticos. Con toda a súa memoria eu construín esa historia que o logo ilustrou”. Así, Fernández Naval creou as figuras de Suleiman, o pescador do lago que baña a aldea, e Salúa, unha serea que vive nas súas augas. Ambos son unha representación de dous mundos que se atopan, o real e consciente de Suleiman e o mítico e máxico de Salúa. A convivencia entre ambos é boa e pacífica, pero non se deben confundir. Na historia hai referencias que recordan á nosa propia mitoloxía: sereas, árbores dos que se colgan cintas para pedir un desexo, a vía lactea. Estes elementos compartidos afirman que existe un bo diálogo entre as dúas culturas, representado neste caso por Ali Ali e polo autor do texto.

As ilustracións son obra orixinal do artista sirio Ali Ali realizadas a partir das técnica clásicas da litografía en pedra. O libro está composto por 21 litografías en cor. O autor do texto é o escritor Francisco X. Fernández Naval, traducido ao árabe por Yassin Swehat e encuardernado por Carlos Rei.

Ali Ali natural da o Hassake en Siria, licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Damasco (1998) coa especialidade de gravado. Na súa terra natal comezou unha frutífera carreira artística, participando de forma regular na Bienal de Arte Contemporánea “Ao Mahabba” Latakhia (Siria) e, fóra das súas fronteiras, na Trienal Mundial de Arte Contemporánea de pequeno formato Chamalière (Francia), a Trienal Internacional da Estampa Contemporánea Kanagawa (Xapón) ou a Bienal Internacional de Pintura Fundación Araguaney (Santiago de Compostela). Realizou ademais un magíster sobre a tatuaxe en asia, África, Europa e América e gozou dunha bolsa dun ano no Instituto Cervantes de Damasco.
No ano 2002 participou en Estampa, a Feira Internacional de Gravado de Madrid representando a Siria, país invitado nesa edición e de onde el procede. Ao pouco tempo, tras tomar contacto brevemente coa nosa cultura, recibiu unha bolsa para realizar o "I Máster sobre a Obra Gráfica", da Fundación CIEC (Centro Internacional da Estampa Contemporánea) en Betanzos. Actualmente, reside na Coruña onde conxuga as súas clases de pintura coa súa faceta de artista.
Foi seleccionado varios anos para as “Balconadas” de Betanzos (A Coruña) e nunha ocasión premiado por iso. Con anterioridade lograra algúns galardóns en Siria, entre eles o primeiro do concurso “Novos artistas sirios”.

Francisco X. Fernández Naval nace en Ourense en 1956. É poeta e narrador. Premio Cidade de Ourense de poesía en 1980 e en 2007 polos libros “A fonte abagañada” e “Miño” respectivamente; Premio Xerais de novela en 1988 pola obra “O bosque das antas” e Fiz Vergara Vilariño 2010 por “Bater de sombras”. Autor dunha ampla obra en galego, que inclúe poesía, novela, libros de relatos, ensaio, literatura infantil, xuvenil e de viaxes, guións cinematográficos e teatro.
Algúns do seu títulos traducíronse a outras linguas, entre elas ao castelán “El espíritu del bosque” (para público infantil); “Suso espada y el misterio del Grial” e “Suso Espada: Estambul y el caballito de oro” (novelas xuvenís); ” Respirar por el idioma: los Gallegos” e “Jullo Cortázar” (ensaio); “Suite Dublín” e “Golpear de sombras” (poesía), pero tamén ao eúscaro, catalán e portugués.

A Igrexa de San Domingos de Bonaval acolle a exposición conmemorativa do 800 Aniversario da Catedral de Santiago, 'Cerimonial, festa e liturxia na Catedral de Santiago', unha mostra que reúne boa parte dos tesouros da Catedral, relacionados co culto ao Apóstolo e ás diferentes celebracións litúrxicas que teñen como escenario a basílica xacobea.

Con pezas procedentes do Museo e Arquivo da Catedral de Santiago e a colaboración dos Museos das Peregrinacións e de Santiago, de León ou dos Camiños de Astorga, entre outros, a mostra realiza un percorrido polo cerimonial compostelán, desde as orixes do Locus Sancti Iacobi ata a actualidade, pasando polo renacemento e os esplendores do barroco.

Tamén haberá un lugar especial para o cerimonial no Camiño de Santiago: a saída do peregrino, o cerimonial de despedida, o encontro no camiño co milagre, as reliquias, os monxes, centros de hospitalidade, a praza do paraíso en Compostela e a propia Catedral, símbolo da Xerusalén Celeste, escenificando no abrazo ao Apóstolo, a vixilia ante o altar maior, a visita a outras reliquias da Basílica Xacobea ou a doazón de exvotos.

No acto de inauguración estarán presentes Xerardo Conde Roa, Alcalde e Presidente do Consorcio de Santiago, José María Díaz Fernández, Deán da Catedral de Santiago, Xosé Manuel Villanueva Prieto, Xerente do Consorcio de Santiago e Ramón Yzquierdo Peiró, Director do Museo da Catedral e Comisario da Exposición.

• Organiza: Consorcio de Santiago / Cabido da Catedral
• Comisarios: José María Díaz Fernández / Ramón Yzquierdo Peiró

Ata finais do mes de outubro, a Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle unha exposición de fotografías do Camiño de Santiago realizadas polo artista Andreas Scheunig.

Lugar: Salón de Actos e Hall, no horario de apertura da biblioteca

La galería José Lorenzo inicia la temporada con una exposición que reúne obras de los más importantes artistas gallegos de los últimos 200 años. En la muestra colectiva se podrán contemplar obras de Luis Seoane, Isaac Díaz Pardo, Maruja Mallo o Laxeiro, entre otros grandes artistas.

Una muestra colectiva, en el espacio de la praza do Toural, constituye el punto de partida para la nueva temporada de la galería José Lorenzo. Obras de los más importantes artistas gallegos de los últimos 200 años estarán presentes en la exposición. De Ovidio Murguía a Urbano Lugrís y de Germán Taibo a Laxeiro. La muestra se podrá visitar hasta finales de noviembre. La entrada es gratuita.

Las piezas se hallan repartidas entre las diferentes salas de la galería. La sala 1 está dedicada, principalmente, a la obra de Isaac Díaz Pardo, con óleos comprendidos entre los años 40 y la década de los 60 del siglo XX. Complementan esos cuadros dos esculturas de Acisclo Manzano, con sus características ondulaciones de anatomías sugeridas.

En la sala 2 estarán expuestas obras de importantes figuras de la vanguardia histórica gallega. En los diferentes lienzos se puede apreciar el esquematismo de Luis Seoane, la sensualidad poética de Maruja Mallo y el costumbrismo colorista de Manuel Colmeiro. Acompañan a estos clásicos las esculturas de Álvaro de la Vega, que exhalan una contenida tensión entre la naturaleza y la técnica.

Grandes obras de pintores gallegos del siglo XIX y principios del XX figuran en la sala 3 de la galería. Cabe destacar, entre otros, a Serafín Avendaño, pintor realista que anticipa el impresionismo, y a Ovidio Murguía, paisajista conciso y elegante, pero con atisbos románticos. Tampoco hay que olvidar un retrato realizado por Francisco Llorens, ni un desnudo de Germán Taibo, que constituye un ejercicio de captación de cromatismos y texturas. De los confines del novecientos también es el compostelano Juan Luis, de quien se exhibe una pintura alegre, de exultante colorismo. En esta misma sala, entrados ya en el siglo XX, sobresalen dos magníficos lienzos costumbristas de Laxeiro, que con su aspecto sólido y abigarrado enlazan perfectamente con una obra de Manuel Torres. Completa la sala un espléndido mural de Urbano Lugrís. Se trata de una escena marinera, vacía de personajes y cargada de poesía.

Otros dos murales de Urbano Lugrís dan acceso al jardín de escultura. Sobresalen allí las piezas de Manuel Buciños centradas, como es habitual en él, en estilizadas figuras humanas de pervivencia clásica. Una gargantuesca figura masculina de Ramón Conde insiste en la revisión de la escultura antropomorfa. Finalmente, con el Xoán Piñeiro más abstracto, también en el jardín, se pone punto y final al recorrido artístico por la galería José Lorenzo.

La cantidad de obra que alberga la exposición colectiva de la galería José Lorenzo, donde se encuentran los más importantes nombres del arte gallego contemporáneo, cumple una función didáctica. La muestra constituye, para el visitante, una síntesis de lo que ha sido la plástica gallega durante los últimos 200 años. Tanto en pintura como en escultura. Por ello, todo aquel que tenga interés de conocer los grandes artistas de Galicia tiene una cita obligada en la praza do Toural de Santiago de Compostela.

Ata finais do mes de outubro, o Colexio de Fonseca acolle unha exposición do artista portugués André Guedes comisariada por alumnos da IV edición do Máster en Arte, Museoloxía e Crítica Contemporáneas da USC. 'Hoxe comenzamos a falar' é unha frase aberta, extraída das recentes protestas en Oporto, proferida na Praça dos Aliados, en portugués, 'Hoje Começamos a Falar'. A mostra ten un carácter performativo/teatral na que diariamente un grupo de actores interpretarán textos nunha escenografía creada polo artista.

Actores: Aula de teatro da USC
Produción: Universidade de Santiago de Compostela, coa colaboración da Consellería de Cultura e Turismo, Xunta de Galicia.

A partir das características pre-existentes das salas de exposición do Pazo de Fonseca (o Salón Artesoado e a capela gótica, lugares orixinalmente destinados á oratoria), André Guedes proponnos unha exposición de carácter performativo/teatral na que diariamente un grupo de actores interpretarán textos nunha escenografía creada polo artista.

A mostra concíbese en dúas partes. Unha delas é ‘teatral’ -os eventos que terán lugar xoves, venres e sábados-, na que cada un dos actores deberá memorizar e interpretar 1 dos 8 textos seleccionados (de autores como VOLTAIRE + MARINETTI + PICABIA + TUIAVII DE TIAVEA + HUGO VON HOFMANNSTHAL + WIR SIND HELDEN + THOREAU). A outra parte é un ‘teatro de obxectos’ que funciona independentemente, e que consistirá nunha selección dos fondos da Aula de Teatro que se expoñerán no espazo –sobre tarimas– e que utilizarán os actores. Estes obxectos, unha selección do artista en relación con cada un dos textos, estarán acompañados de información escrita sobre a súa historia coa intención de cruzar a memoria dos obxectos coa dos novos textos para os que son empregados.

Ata finais de ano, San Martiño Pinario acolle unha exposición que repasa os fitos alcanzados ao longo dos vinte anos de existencia da S.A. de Xestión do Plan Xacobeo.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “Proscenio” do artista Xurxo Martiño, que permanecerá aberta ata o 9 de Decembro do presente ano.

Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña. 1964) conta cunha longa traxectoria de exposicións tanto individuais como colectivas, así como numerosos premios. En 1988 recibe o Premio no Certame de Arte Xove de Vigo; en 1991 outórganlle un Premio-adquisición no II Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo; en 1994 consegue o Primeiro premio no I Certame de Artes Plásticas José Malvar para Novos Valores; en 1996 volve ser galardoado cun Premio-adquisición no IV Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo e en 1996 entréganlle o Primeiro premio no 13 Certame de Pintura do Concello de Cambre. Á súa vez, participou en diversas feiras como ARCO e Espacio Atlántico, e a súa obra está en importantes coleccións, por exemplo na Colección Novacaixagalicia, no Consello de Contas de Galicia ou na do Concello de Santiago, entre outras.
Xurxo Martiño expón na Galería Espacio48 a súa obra máis recente, formada por pezas de pequeno e mediano formato, onde volve sobre a súa habitual temática, a da paisaxe arquitectónica, aínda que reinventándoa. Deste xeito, introduce novos elementos técnicos e formais, renovando a súa maneira de proceder, con cores cada vez máis claras, xogando co contraste do branco e o negro, pero ao mesmo tempo empregando o contrario nalgúns casos, múltiples e brillantes cores, volvendo xerar o efecto mosaico tan característico da súa obra dos últimos tempos.
Por outra banda, cada vez atopamos máis “intromisións” na súa pintura, aparecendo elementos inusuais como grandes perforacións, números en relevo e cableados diversos. Estes novos elementos que van xurdindo nas súas obras outórganlle ao espectador a capacidade momentánea de atravesar a superficie para escudriñar entre bastidores, ou máis ben -tal e como recolle o título da mostra-, observar dende o proscenio, un punto intermedio pero próximo e inmediato, tan preto do esceario que permite apreciar todos os detalles da obra. Un lugar aberto que ao mesmo tempo serve de marco que rodea a escea e convida a traspasala, como unha especie de porta ou de xanela, que á súa vez estaría en consonancia coa realidade que adopta representar Martiño: portas, xanelas, escaleiras e edificios con historias que contar.
É, por tanto, unha nova invitación a participar no diálogo de ausencias e presenzas que retrata e ademais permite rebuscar no transfondo dos cadros dun artista sempre tan interesado en mostrar o que hai debaixo da superficie pintada.

A Zona C inaugura 'Cal e canto', unha acción artística que plantexa o estado de reflexión dunha persoa doente tras a morte dalguén moi cercano. A acción consiste en ir pintando o chan, dun xeito calmado e íntimo que vai entretexendo os pensamentos. Unha instalación que queda como residuo da acción que se desenvolve no acto de apertura que se celebrará o venres 21 ás 20 h.

A performer vestida con atavio negro de corte clásico percorre a estancia, no seu peito leva unha videocámara incorporada que filma e reproduce nunha pantalla, e en tempo real, o que acontece: A saia alóngase e vai cubrindo a estancia cun velo negro, a cámara será a que desde o seu peito rexistre a acción das súas mans. A artista disponse a manchar trapos unha e outra vez en palanganas cheas de tinte, e avanza aos poucos debuxando o chan mentras borra cos seus xeonllos o traballo feito.

O vídeo será rexistro e tamén testemuño da acción. A sala é tomada por metros de puntillas e volantes que debuxan a arquitectura da estancia.

Batbirulau é un colectivo, creado en Compostela no ano 2007, que traballa sobre ideas que comezan a forxarse en paredes cheas de papeluchos inservibles aínda que vitais para poñer cada idea individual ao servizo dunha idea común que se consagra ao traballo en equipo.

Ata comezos do mes de novembro, a Asociación de Artes A Travesa acolle unha exposición de pintura do artista galego Deli Sánchez, unha mostra que ten como tema principal as paisaxes de Galicia.

Duranta unha semana, a Galería Caroní da Fundación Araguaney organiza unha exposición cos carteis candidatos a ser a imaxe do Festival Amal 2011.

A sala Metro acolle ata mediados do mes de novembro a nova exposición do escultor silledense Fernando Cano, unha mostra que leva por título 'De rerum natura' e na que se mesturan o recordo fotográfico dalgúns dos seus traballos coa presenza plástica doutros.

Ata mediados do mes de decembro, o artista venezolano Rudy Daini amosa na Galería Caroní unha vintena de obras nas que o tema recorrente son os ollos humanos.

De orixe italiana, naceu en Caracas, Venezuela, o 21 de Xuño de 1951.
O seu pai, o escultor Hugo Daini, realizador de importantes obras monumentais e pequeno formato, sempre tivo o seu atelier e fundición artística adxacente á vivenda. Este feito, ao dicir do artista, permite que el e dúas irmás poidan vivir e desenvolverse no mundo da arte desde moi cedo. No seu caso, o pai ensínalle a debuxar, a modelar o barro e o traballo da fundición en bronce.
Un amigo e veciño do pai, o pintor español Lucio Rivas, encárgase de introducilo no oficio da pintura.
En 1969 participa na súa primeira exposición colectiva de esculturas en bronce de pequeno formato. En 1972, faino nunha mostra colectiva de pinturas.
En 1970 ten a ocasión de incursionar no mundo da escenografía no Caracas Theater Club de Caracas. En 1971 inicia os seus estudos de Arquitectura e en 1974 pasa a estudar a carreira de psicoloxía. En 1975 realiza algúns traballos en ourivaría e publica o seu primeiro libro de caricaturas “Dónde estás tú?”. En 1976 morre o seu pai e faise cargo da fundición artística. A súa segunda publicación “Rejas” chega en 1981, cando deixa de traballar para o Ministerio de Xustiza de Venezuela na área penal. O terceiro libro, “El corazón roto”, aparece en 1987.
En 1990 encárganlle a restauración das esculturas e fontes do Paseo dos Próceres realizadas polo pai en 1957. En 1996 elabora por encargo o busto en bronce de Giuseppe Garibaldi. En 1995 e 1999 participa no Ankara International Cartoon Festival, Turquía. Nesta última data, colabora como caricaturista para a revista da empresa TOTAL
En New York, 1998, ten a súa primeira mostra colectiva de pinturas. Séguenlle a de 2001, 2002, 2003 en Caracas, Venezuela, e no 2008 na Coruña, España.
En España, país de residencia actual, dúas exposicións individuais, unha no 2006 e a outra no 2008, xunto ao nacemento do seu fillo Fabio no 2009, márcanlle o inicio dunha nova etapa creativa.
Participa en diferentes feiras de arte internacionais nos Estados Unidos de América e en Europa ao longo dos anos 1999, 2000 e 2001. Nalgunhas  destas feiras, á cabeza do “Grupo Venezuela”, proponse facilitarlle a un grupo de artistas venezolanos a súa promoción no mercado de arte estranxeira.
Entre os anos 2003 e 2006 realiza unha serie de vídeos institucionais e de corte cultural. Destes últimos, figura: “Frida Kahlo - Una visión – 55 artistas”.
Na actualidade traballa en Santiago de Compostela, España.

Dentro das actividades organizadas con motivo do Mes da Astronomía, a Biblioteca Pública Ánxel Casal presenta 'Astronomía na biblioteca’', unha mostra bibliográfica para todos os públicos.

Durante o mes de novembro, a Biblioteca Pública Ánxel Casal expón 'Ilustradores de libros infantís', unha mostra con obras dos ilustradores Xoana Almar e Miguel Peralta, deseñadores e coordinadores do mural colectivo homenaxe a Neira Vilas.

Xosé Luís Vázquez Iglesias mostra no CSC O Ensanche a grande variedade cromática que ten Galicia ao longo do ano. Esta diversidade, sen dúbida en directa relación co seu clima atlántico, pódese comprobar na súa plenitude nas catro estacións do ano, tanto no interior como na costa. Nestas fotografías hai imaxes familiares xunto a outras menos coñecidas. Todas son Galicia sen ningún tipo de mestura.

O Centro Sociocultural de Fontiñas alberga ata finais do mes de novembro a exposición fotográfica titulada 'Masa Límite Caos', na que Paco Rocha ofrece a súa particular visión da natureza.

Decido incorporarme á natureza máis próxima, mirala para reconciliarme con ela, como ser humano, como agresor. Ela agradécemo devolvéndome ao meu estado animal, mostrándome a beleza do caos natural. Non podo deixar de ver formas entre os recunchos. As masas vexetais cos seus límites e cores difusas conforman unha paisaxe desordenada na que o natural é o caos, entendido dende a perspectiva humana, a esa beleza de caos natural nós chamámoslle «orde natural» nesa teima do ser humano de ordenalo todo, cando o natural é o caos. Cando as masas ao límite atopan o caos, o meu estado animal atopa a calma.
Masa: f. Gran conxunto de xente que polo seu número pode influír na marcha dos acontecementos. Límite: m. Extremo que poden alcanzar o físico e o anímico. Caos: m. Estado amorfo e indefinido que se supón anterior á ordenación do cosmos.

Mercedes López Rubín expón durante o mes de novembro no Centro Sociocultural do Castiñeiriño 'Ollos salgados', unha recompilación de recortes da costa galega impregnados de historias incontables, de mariñeiros, de galernas... Esta mostra fotográfica ten a intención de amosar algúns deses recunchos da nosa xeografía galega que esconden maxia, beleza e o labor de crear un camiño de luz ao través dunha senda de rochas, vento e sal...

Unha serie de fotografías onde Luisa Lorenzo amosa mundos distintos unificados nunha mesma imaxe. Un chisco, un instante, uns segundos do que acontece neste mesmo momento ao pé do pasado que foi e aínda perdura. Un salto cuantitativo no tempo que nos obriga a pensar, en esencia é o paso do tempo que non perdoa. Foi para ben ou para mal?

Busca que cada quen interprete as fotografías ao seu xeito, que vexa as imaxes á súa maneira, xa que todos non vemos, nin sentimos, nin apreciamos, nin percibimos as mesmas cousas da mesma maneira.

A Agrupación Fotográfica O Potiños, composta por Hector Guzmán, J. L .Diz, Juan Rúa, Luisa Lorenzo, Manolo Celta e Mila Fernández, presenta no Centro Sociocultural da Trisca un percorrido polo parque do Carballiño en pleno inverno.

Os fotógrafos-camiñantes recollen nunha serie de imaxes toda a quietude do entorno natural desta vila ourensá ó tempo que as follas mortas das árbores fan de alfombra e os musgos do inverno danlle ese contraste de colorido verde, misturado cos amarelos e vermellos de algunhas especies de árbores foráneas. É a propia esencia do parque en contraste co verán e especialmente coa celebración da Festa do Polbo.

Durante o mes de novembro, o Centro Sociocultural de Conxo acolle a exposición titulada 'Mulleres', unha mostra na que Alba Colino Expósito reúne retratos femininos realizados en distintos puntos de África.

As mulleres marroquís, bérberes, e en xeral, as africanas, teñen tres trazos comúns: a invisibilidade que lles precede, xeradora da anulación da súa identidade e levada a cabo mediante a imposición dunha cultura arraigada ao máximo no paternalismo e a desigualdade do xénero. En segundo lugar, e novidoso, transmiten esperanza, que ven fomentada pola xuntanza paulatina de dous instrumentos de recente actualidade, a formación máis o acceso á información. E por último, en consecuencia do mercantilismo imperialista dominante, sofren os mesmos métodos de manipulación que palpamos en Occidente –construción desmesurada, subida do nivel de vida, publicidade e censura mediática–. Coa diferenza de se ver inmersas nunha precariedade provocada pola supremacía do capital xunto coa falta de ética das elites máis podentes.

Ata o 2 de decembro, o Paseo das Viúvas do Parque da Alameda acolle a exposición 'Atalantar: da cultura rural ao desenvolvemento sostible', organizada por Lunwerg Editores, en colaboración co Ministerio de Medio Ambiente, Medio Rural, Medio Mariño e o Concello de Santiago, a través do Departamento de Educación.

Esta exposición está itinerando polos principais parques urbanos de cidades como Valencia (Parque das Ciencias), Madrid (Xardín Botánico) ou Granada (Alhambra). A mostra, ideada e comisariada polo naturalista Joaquín Araújo, estrutúrase en catro bloques: "Unha portentosa forza creadora", "Creadores de Cultura", "Está derrotada a cultura rural?" e "Cara a unha cultura atalantadora". Está composta por unha selección de imaxes realizadas por prestixiosos fotógrafos, como Xurxo Lobato, José Antonio Martínez ou Ángel Araújo, entre outros, nos que se propón un percorrido visual para concienciar á cidadanía sobre a importancia do medio rural na sociedade actual.

Concebida como un recurso didáctico máis, a disposición dos centros educativos de Compostela, esta exposición nace coa vontade de achegar a cultura rural; polo que se propón un percorrido, a través da imaxe e da palabra, do desenvolvemento sostible. Súmase ao recoñecemento daquelas persoas que fixeron da súa relación coa terra un modo de vida e tamén a constatación dunha realidade emerxente que se adapta aos novos tempos.

Dentro do festival 'Soños de Chequia', o claustro do Museo do Pobo Galego acolle durante esta fin de semana unha exposición do reputado fotografo Jiri Vsetecka. Trátase dun traballo realizado para os Centros Checos co fin de presentar a República Checa e a cidade de Praga no estranxeiro.

Jiri Vsetecka amosa o encanto de lugares históricos de Praga e a súa conexión coa música atrapando, nunha selección de 40 fotografías, recunchos recónditos praguenses, arquitectura e interiores de edificios históricos, pinturas e outros momentos cun ambiente especial. Observar as imaxes é como dar un paseo particular pola cidade, visitando os seus lugares máis e menos coñecidos.

Jiri Vsetecka naceu en Praga en 1937 e graduase na Universidade Técnica de Praga en 1960. Desde 1969 a 1991, foi profesor na Academia de Artes de Praga no departamento de Fotografía, Cinema e Televisión, onde chegou a ser profesor asociado en 1977. O seu traballo foi recollido en 19 exposicións e publicáronse 23 libros coas súas fotografías.

A Galería Caroní da Fundación Araguaney acolle estes días unha colección de xoias de prata deseñadas polo avogado Roberto Lastra Mier, que desde hai pouco se incorporou ao mundo da xoiería.
 
“Eclepsia” é o nome da mostra. Trátase dunha colección cuxas pezas están realizadas completamente en prata, nalgúns casos prata dourada, e ocasionalmente en ouro amarelo, con moito traballo de perlas, como símbolo eterno de pureza, pero adicionalmente coa idea de transmitir audacia no estilo. Outras pedras frecuentes nesta colección son as turquesas, aventuritas, amatistas, ónix e ágatas de diversas cores, trabállanse as texturas e as formas, e compleméntanse con coiros e cauchos que dan a cada peza un toque de modernidade moi actual.
Eclepsia é unha mestura de estilos, as pezas non teñen unha narrativa única, senón que cada unha delas é particular e especial, xurdida nun momento especifico e cun concepto individual, é dicir, cada peza ten a súa propia historia.
O traballo realizado acubilla diferentes técnicas e moi variadas, soldadura, construción texturizados, ensamblaxe e lapidación, as pezas van revestidas cun baño en rodio que impide que as pezas de prata deteriórense como adoita ser habitual.
 
A súa incorporación no mundo da xoiería é máis ben recente. De formación avogado, cun doutoramento en historia pola Universidade de Vigo, especializado en planificación rexional polo CERUR de Israel e master en Proxectos de Desenvolvemento social pola Universidade do Norte en Colombia. 10 anos no ámbito laboral no campo da protección medio ambiental desde a perspectiva pública. Con todo dá un xiro de 360 graos e dá inicio ás súas actividades no mundo da ourivaría no ano 2004, durante un longo período de estancia en Sicilia, Italia, onde deu os seus primeiros pasos de formación nesta arte. Posteriormente continuou os seus estudos específicos na Escola de Artes e Oficios de Vigo, completando o ciclo de formación e realizando diferentes cursos posteriores en institucións do ramo.
Expuxo na Viena Travel Galery de Viena, Austria, e na actualidade traballa de forma independente dedicado basicamente á creación e á exploración e investigación de materiais innovadores dentro da xoiería contemporánea e de autor.

Con motivo do X aniversario da declaración da muralla de Lugo como Patrimonio da Humanidade, a Área de Cultura da Deputación de Lugo e o Museo Provincial promoveron en 2010 a exposición itinerante 'The Wall / A Muralla', con fotografías de Peter Schneider, que reflicte este legado monumental romano que se insire no urbanismo da cidade e constitúe un eixo lúdico e social da comunidade.

A mostra presenta esas calidades que, ao longo de mil oitocentos anos, foron engalanando a muralla, visible e accesible, pero tamén descoñecida, delimitadora dun espazo urbano e tamén integradora como un cordón que cingue o casco monumental co máis contemporáneo.

Peter Schneider (Frankfurt, Alemaña) coñeceu Galicia como turista en 1983 e pronto se trasladou a Malpica, para fixar logo a súa residencia en Lugo. Desde 1988 dedícase á fotografía, como freelance de publicidade para editoriais, industria e público en xeral.

Por cuarto ano consecutivo, a Biblioteca Pública Ánxel Casal, en colaboración coa Concellería de Cultura e a organización de Cineuropa, expón unha retrospectiva de películas proxectadas neste certame, que conta xa con 25 anos de historia.

Esta mostra iniciarase coincidindo coa presentación do certame e prolongarase ata a súa clausura.

Lugar: 2º andar, no horario de apertura da biblioteca

Ata mediados do mes de decembro, Xurxo Lobato presenta na Galería Trinta 'Pasión', unha proposta de expresionismo fotográfico e de cor onde se xoga coa representación do relixioso cambiando a finalidade orixinal das iconas.

“Atráeme a representación simbólica do relixioso coa súa visión dramática, tráxica de vida e morte, o sufrimento sempre presente, a vida como penitencia, a ausencia de pracer. É un territorio diferente ao andado por min ata agora pero moi estimulante ao mesmo tempo. Supón Entrar no territorio dunha narrativa visual que reflexiona, desde a representación do real, sobre a iconografía relixiosa en tanto representación conceptual: dúas formas de linguaxe en diálogo”

O Museo do Pobo Galego acolle a mostra dos resultados dunha nova edición do Proxecto Didáctico Antonio Fraguas, correspondentes aos centros seleccionados na 7ª edición que traballaron durante o curso 2010-2011. A exposición, coordinada polo DEAC, presenta os traballos "A imaxinación no peto" do CEIP Gándara-Sofán e "A evolución da agricultura e a súa incidencia no Patrimonio Inmaterial" do CPI Viaño Pequeno de Trazo.

Ata finais de febreiro de 2012, o Centro Galego de Arte Contemporánea presenta unha selección de fotografías realizadas polo canadense Jeff Wall ao longo de máis de 40 anos que revela o rico proceso creativo do artista.

Jeff Wall é, sen dúbida, un dos artistas máis influentes da arte dos tres últimos decenios. Desde finais do setenta, o artista canadense —coas súas fotografías de gran formato colocadas en caixas de luz— propúxose redefinir os paradigmas da fotografía. Desde os inicios da súa carreira, as súas imaxes —coas súas alusións á historia da arte e, máis concretamente, á pintura clásica— reflicten a súa convicción de que é posible manter unha certa continuidade incluso dentro dos canons do modernismo e o seu postulado de que é posible pintar a vida moderna.

Artistas: Jeff Wall, Marcel Duchamp, Rodney Graham, Bruce Nauman, Ian Wallace, Rainer Fassbinder, Chris Burden, Frank Stella, Carl André, Dan Flavin, Lawrence Weiner, Robert Bresson, Jean Eustache, Steven Soderbergh, Pier Paolo Pasolini, Michael Haneke, Ingmar Bergman, Luc and Jean-Pierre Dardenne, Luis Buñuel, Stanley Kubrick, Terrence Malick, François Truffaut, Diane Arbus, Eugène Atget, Bill Brandt, Walker Evans, Robert Frank, Raoul Hausmann, Helen Levitt, Peter Hujar, August Sander, Alfred Stieglitz, Weegee, Wols, Heinrich Zille, Hans Peter Feldman, Dan Graham, Douglas Huebler, Robert Smithson, Roy Arden, Jean-Marc Bustamante, Gursky, Craigie Horsfield, Thomas Ruff, Stephen Shore, Struth, James Welling, Winogrand, Boiffard, Kai Althoff, Patrick Faigenbaum, Martin Honert, Kerry James Marshall, Luc Tuymans, Stephen Waddell, Christopher Williams, Mark Lewis, David Claerbout, Willem De Rooij...

A exposición The Crooked Path examina o contexto que propiciou o desenvolvemento da obra de Jeff Wall e, a través dunha ampla escolma tanto das súas obras coma das doutros artistas, aspira a percorrer a traxectoria das preocupacións estéticas do fotógrafo. O proxecto explora as íntimas interconexións entre o proceso creativo do artista e as influencias e indagacións que marcaron o tal proceso.

Estas influencias foron pictóricas, fotográficas, cinemáticas, literarias e documentais, e sumáronse ás posicións teóricas adoptadas polo propio Wall. A exposición quere amosar tanto a lóxica interna do seu traballo como as experiencias estéticas que guiaron as súas decisións e o conxunto da súa obra.

Na exposición abórdase unha gran diversidade de temas que resultan esenciais na obra de Wall: o minimalismo e a relación coa escala, a fotografía histórica, a fotografía conceptual e posconceptual, a literatura, a fotografía documental, etc. Para ilustrar estes temas, o propio artista escolleu 25 das súas obras, que van os desde anos setenta ata a actualidade e que integran o cerne da exposición. Estas obras estarán expostas de maneira que se establezan asociacións específicas con outras tantas escolmadas polo comisario da exposición, Joël Benzakin, e polo propio Jeff Wall. A exposición  non só constitúe unha oportunidade única para coñecer en profundidade a obra dun autor referencial da fotografía contemporánea, senón que permite reinscribir o seu traballo no contexto cultural en que este se desenvolveu. Cincuenta e nove artistas, de Eugène Atget a Luc Tuymans, foron coidadosamente escollidos para establecer un proveitoso diálogo cunha traxectoria enraizada na fotografía que acabaría por ter repercusión en todo o universo de arte contemporánea.

The Crooked Path: "É un camiñiño feito polos seus usuarios, sen plan preestablecido, para facer algo que a administración habitual non puido ou non quixo facer, de modo que hai un indicio de desobediencia ou de independencia: a xente pode facer cousas que non podemos prever”.

Jeff Wall

A Asociación Área Empresarial do Tambre acolle unha mostra colectiva que reúne diferentes propostas estéticas, distintas maneiras de entender a arte y de expresalo, nun proxecto expositivo conxunto que firman autores como Ana Cambeiro, Anne Heyvaert, Antón Goyanes, Antonio Abad, Carmen Torres, Celia Pía, Deli, Esther Molinero, Isabel González de Andrés, Isabel Pintado, Jesús Ferradáns ou José Luis Iglesias Diz, entre outros.

Para este final de año hemos estado preparando una exposición muy especial,
en ella se da cabida a infinidad de diferentes artistas y estilos, de nuestro entorno.
se ha pretendido diversificar estilos para que nadie pueda decir que no encontró nada que no le gustase de lo que se expondrá.
Se combinan diferentes propuestas estéticas, diferentes maneras de entender el arte, y de expresarlo, distintas actitudes artísticas y maneras de hacer.
Se observaran casi todos los estilos y propuestas de artistas diversos, artistas muy reconocidos y otros muy conocidos y respetados.
obras todas ellas extraordinarias, personales, sorprendentes, bellas, ilusionadas, suaves, cariñosas etc.
Todas piezas personales y únicas que delatan el carácter de su creador.
Algunas construidas pacientemente, depuradas grano a grano, o mejor pincelada tras pincelada,
Otras hechas con la premura de la inspiración y el arrebato de la pasión,
algunas muestran a través del objetivo de una cámara mundos personales, o situaciones únicas, escenas sorprendentes y misteriosas
estoy seguro de que os gustaran mucho y pasareis una agradable velada observando esta estupenda colección de artistas de nuestro tiempo.
La mayoría nos acompañara personalmente y se podrá conocer algo más de sus procesos creativos, otros no podrán estar y será su obra la que os acompañe:
Ana Cambeiro, Anne Heyvaert, Antón Goyanes, Antonio Abad, Carmen Torres, Celia Pía, Deli, Esther Molinero, Isabel González de Andrés, Isabel Pintado, Jesús Ferradans, José Luis Iglesias Diz, Juan Castro, Mª Luisa Grandio Nováis, Mª Xesus Díaz, Marina Cocos, Mary Olivares, Nando Pereiro, Nietto, Nito Pereiro, Nolo Suarez, Pablo Galego, Pepa Mariño, Pilar Feas, Ritta Bremer, Sabela Baña, Sara Garrote "Chuca", Suly (Jesús Pereira), Tino Cuesta, Vicente Prego, Xavier Carrasco

A sala de exposicións do hotel Puerta del Camino acolle unha mostra da obra da artista Cati Gelabert, que amosa os seus traballos realizados coa técnica do pastel.

A artista expón por primeira vez en Santiago de Compostela unha mostra onde revisa, principalmente, dous temas clásicos, a paisaxe e o bodegón, dende unha perspectiva absolutamente realista. As súas paisaxes, normalmente baleiras de personaxes, áchanse bañadas por unha luz mediterránea cargada de matices, que chega a suxerir o momento do día. De factura perfecta, os bodegóns da mostra describen granadas, marmeleiros e tarros de cristal sobre fondos brancos e grises. A luz precisa outorga rotundidade e forma a esas figuras.

A temática das súas pinturas é eminentemente mediterránea. Tanto os ámbitos rurais, coma as praias, os portos, a catedral de Mallorca, os xardíns, as pezas de froita dos bodegóns ou os cantos urbanos permítennos adiviñar ese referente. Xa sexa por ofrecer unha vexetación máis modesta e controlada, por mostrar un mar máis sosegado ou por significar cunha arquitectura ese espazo xeográfico.

A Fundación Eugenio Granell presenta un percorrido pola presenza do reino animal na corrente surrealista e o seu valor como símbolo.

Exposición que manifesta a enorme presenza do reino animal como símbolo no surrelismo, e neste caso a grande presenza que ese ten nas diferentes coleccións da Fundación Granell. A mostra ocupará a maior parte do espazo expositivo da Fundación, e dá fe dos ricos fondos da institución.  Está comisariada por Natalia Fernández, Directora da Fundación Granell.

A nova sala de exposicións do Instituto Europeo Campus Stellae, que promoverá un espazo artístico aberto e plural para mostrar todo tipo de técnicas e tendencias, inaugúrase coa 'O país dos mil castros', obra do fotógrafo alemán Peter Schneider.

A artista viguesa presenta na Galería Metro unha colección dos seus traballos escultóricos máis recentes.

A forma arquetípica da casa aparece nas tres pezas que Elena Gómez Dahlgren presenta na súa exposición 'Equilibrio Inestable'. Unha casa pensada como escenario e colector: constrúese e logo decórase, enchéndose de obxectos. Obxectos que a diario se tocan e se usan, se colocan e re-colocan. Louza, madeira, alfombras e, por que non, uns imáns para a neveira: materiais para construír un fogar. Fogar que se define socialmente a través dunha parella estable, un domicilio permanente, un traballo fixo... Contradicións. En realidade, balanceámonos, realizando constantemente pequenas readaptacións, sutís reaxustes, movementos e cesións para que a ilusión dun equilibrio se manteña. Xogos que crean ese equilibrio inestable. E é que La casa de árbol, La procesión (va por dentro) e Construcción adherente, parecen máis xogos que esculturas, como é habitual na obra desta artista viguesa, que constrúe series de obxectos para mover e invadir o espazo no que están colocados.

A galería SCQ acolle ata xaneiro de 2012 unha exposición dedicada a un dos nomes máis importantes da arte contemporánea internacional, o artista conceptual estadounidense Dan Graham.

A mostra inclúe, entre outras pezas, catro maquetas dos chamados pavillóns onde Graham borra os límites entre arquitectura e escultura. O artista estadounidense realizou este tipo de construcións por todo o mundo e colaborou co propio Jeff Wall na construcción do Pavillón dos Nenos en 1989. Graham tamén é un artista importante pola súa contribución teórica. O seu nome é frecuentemente citado por artistas contemporáneos de diversas disciplinas, que tomaron conceptos das pezas de Graham para incorporalos as súas propias obras.

O espazo que a galería José Lorenzo posúe en Travesa do Franco acolle ata principios do mes de xaneiro unha exposición de Lugrís Vadillo. A mostra constará de 15 obras das distintas etapas creativas do artista coruñés.

De execución delicada, de miniaturista, con paisaxes inexistentes, submariños ou con navíos e praias en perspectivas imposibles; Lugrís Vadillo constitúe un reclamo sen igual para os amantes da pintura detallista e da literatura fantástica: de Verne a Lovecraft. Cinco tallas de madeira e dúas pezas de metal, antropomorfas e zoomorfas, do escultor Álvaro de la Vega, completan a exposición.
Os asistentes á exposición poderán comprobar como as tendencias intelectuais de Lugrís Vadillo dan continuidade ao surrealismo, un dos movementos de vangarda de maior implantación en España. O percorrido que integran os cadros expostos amosa unha evolución que, con todo, mantén, con firmeza, unha acusada linguaxe propia que o distingue. Así, os tres fondos mariños dun monócromo lirismo, que albergan detalles de miniaturista, enlazan con pezas posteriores onde a musicalidade faise máis explícita ou onde a pintura emerxe cara a superficie. Neses cadros adivíñanse praias infinitas con lúas diúrnas e barcos “enmarcados” a través de arquitecturas irrealizables, de xogos metapictóricos e magrittianos. Neses espazos, Lugrís Vadillo toma unha postura lixeiramente revisionista e trasládanos a un Renacemento surreal onde xoga coa perspectiva científica e, mesmo, coa iconografía relixiosa. Así o manifestan obras como  a virxe dos ollos grandes ou o apóstolo Santiago.

Nado na Coruña en 1942 e fillo do gran artista do mesmo nome, arrinca do mundo maxicista do seu pai, ao que engade identidades exclusivas do surrealismo. Mariño de profesión, abandonou a carreira para adicarse á pintura. Expuxo en España e en Sudamérica, sempre con gran éxito de crítica e público.

O Centro Social Novacaixagalicia presenta unha exposición antolóxica do artista pontevedrés Manuel Pesqueira, un dos últimos representantes da Escola Galega, coincidindo co ano no que se celebra o centenario do seu nacemento. Comisariada por Fernando Vilanova, a mostra reúne un total de 40 obras que foron coidadosamente seleccionadas co obxectivo de ofrecer unha visión global da traxectoria artística de Manuel Pesqueira, desde os seus primeiros pasos nos anos previos á Guerra Civil ata as súas últimas creacións na década dos 80.

A.dfuga, a nova galería de arte contemporánea da rúa do Preguntoiro, inaugura as súas instalacións cunha exposición da artista galega Montse Rego. A mostra, comisariada por Paula Cabaleiro, leva por título 'Shine! Do you mind?' e pode ser visitada ata mediados do mes de decembro.

Partimos dun contexto.
Un contexto onde o sector da produción cultural atópase inmerso nunha crise económica profunda, pero ó mesmo tempo exterioriza unha debacle autónoma en canto a metodoloxías e sistemas de xestión, que fan do noso mercado da arte contemporánea unha burbulla que discorre á marxe dunha sociedade á beira do abismo.
Para darlle máis énfase a esta situación dramática, a produción cultural non xerou un sector propio, senón que son sectores precarios que alternan a condición de traballadores creativos con outros sectores. Ademais, agora se empurra á disgregación/atomización do traballo (autónomo, freelance) co grado de soidade, individualismo/competitividade que implica.

Precisamos novas fórmulas.
A capacidade de pensamento e acción debe repensarse en novos formatos que escapan de disciplinas e identidades fixas (na produción, na investigación, na pedagoxía, na exhibición e na comunicación). Propostas de produción artística e cultural que se desenrolen a través de novas formas de facer así coma da reactivación crítica de outras do pasado. A arte comeza a atopar plataformas de supervivencia en espazos alternativos de colaboración entre creadores e técnicos, espazo de intercambio de información, contactos, problematización, creación/experimentación. E todo elo enmarcado na busca de novos paradigmas de acción pública, política e de transformación social radical da estrutura social capitalista.
Por outro lado é importante a reflexión/revisión permanente sobre a relación coas institucións, máis nun país como España que ten unha arte que vai da man destes mecanismos, estatais na súa maior parte. Correríamos en caso contrario o perigo de xerar conceptos/experiencias baleiras/románticas ata contraditorias/incoherentes. A chave está no proceso, na preservación da súa autonomía, eludindo mecanismos ríxidos, debendo ser procesos vivos que se reconvirtan y reinventen día a día.
Neste nervioso caldo de cultivo, a nosa tarefa –como artistas, xestores, críticos, profesores e estudantes– consiste en reanimar a imaxinación social, sometida pola máquina publicitaria e limitada polo dogma económico. Convidamos ós artistas a imaxinar un futuro libre do dogma da época escurantista da especulación financeira.
E é neste momento socialmente significativo, cando Montse Rego realiza un punto de inflexión na súa traxectoria artística. Na cidade onde reside, e na que expuxo en múltiples ocasións, a súa obra vólvese espacial, efémera, ó mesmo tempo que desata un forte contido crítico. O carácter de instalación é unha parte constitutiva da mesma e fai referencia á natureza específica do vínculo entre un plantexamento efémero de intervención e unha proposta estática.
Presenza, temporalidade, espazo e experiencia conflúen en Shine!Do you mind?, onde o xesto da artista luguesa rexistra unha voz analítica, adoptando unha linguaxe urbana e colectiva.
A materia articúlase texto, e a palabra preséntase coma materia dúctil e corpórea, que invade as paredes do espazo. Os muros dótanse dun discurso crítico cara o mercado da arte; uns muros que, a súa vez, son contedor das fórmulas de dito sistema.
A.dFuga convértese temporalmente, a través da intervención espacial e específica, nun axente de identificación, recoñecéndose e recoñecendo o seu contexto, transformándose nun lugar para situar parámetros conceptuais que propoñen un discurso cómplice cando Montse Rego o reinterpreta.

O espazo de exposicións Virxe da Cerca, no hotel Virxe da Cerca, acolle a exposición 'Espazos interpretados' da artista Mila Vázquez, unha colección de acrílicos inspirados principalmente nas paisaxes urbanas.

Mila Vázquez presenta a súa última colección de acrílicos inspirados principalmente nas paisaxes urbanas. Esta artista comezou a súa bagaxe artística como alumna do artista Xurxo Martiño, para, uns anos despois, iniciar a súa traxectoria persoal expoñendo en distintas galerías e feiras de arte.

Ao longo destes anos, incorporou paisaxes mariñas aos seus temas máis representativos como as fábricas, estacións ou calquera espazo no que a presenza e intervención do home é palpable. Todas as súas obras teñen en común a ausencia da figura humana que non obstante é a causante desa paisaxe. Con "Espazos interpretados", a artista rende unha homenaxe a todos aqueles espazos solitarios, suxestivos, baleiros e ao mesmo tempo completos, captando instantes que quedan na retina converténdoos en imaxes inmóbiles.

Por sétimo ano, e tras o éxito obtido en anteriores edicións, o Auditorio de Galicia expón os traballos dos artistas seleccionados nesta convocatoria xa consolidada como cita de prestixio para os novos valores no panorama da arte galega.

Gañador: Federico Vladimir Strate Perdizc co vídeo ‘Henry Hudson e o seu fillo’.
Accesit: Horacio González Diéguez coa instalación ‘Sen título’; Christian García Bello, co traballo ‘Todo ardió luminoso, pero no es suficiente’; Josetxu F. Cárcamo coa obra ‘El mentiroso de mi vecino’; e Jacobo Bugarín, coa instalación  ‘Sen título’.

Estes premios comezaron a celebrarse no ano 2001 nun momento en que os creadores do noso país tiñan escasas oportunidades de apoios económicos e institucionais que lle permitisen traballar nos seus proxectos. Asentados e moi queridos dentro do panorama artístico galego nesta edición estiveron dirixidos aos nados en Galicia e aos residentes menores de 40 anos a 31 de decembro de 2011. Tiveron que presentar unha obra orixinal e inédita e de entre todos os presentados o xurado elixiu 40 que son os que poderemos ver nesta exposición. O premiado levará 6.500 euros mentres que os accésits, 1.500 euros cada un. Ademais, hai un Premio do Público que elixiran os visitantes da exposición e que está valorado en 1.200 euros.

O xurado de expertos, diferente en cada convocatoria, selecciona tanto as obras que forman parte da exposición e da publicación como os premios con dotación económica. Neste ano 2011 formaron parte do xurado: Isaac Díaz Pardo, artista e empresario; David Chao Castro, crítico e profesor de Historia da Arte, Facultade de Xeografía e Historia, USC; Silvia García, vicedecana da Facultade de Belas Artes de Pontevedra; Agar Ledo Arias, Responsable de exposicións do Marco, Museo de Arte Contemporánea de Vigo; Miguel von Hafe, director Centro Galego de Arte Contemporánea, CGAC; e o director-xerente do Auditorio de Galicia, José Víctor Carou.

Os artistas seleccionados nesta edición son: Hugo Aldatz Alonso / Fruela Alonso / Carlos Álvarez / Begoña Ante / Misha Bies Golas / María Blanco / Jacobo Bugarín / Miriam Cartagena / Rosendo Cid / Marcos Covelo-M8K8 / Culture Workers / Manuel Eirís / Josetxu F. Cárcamo / Tamara Feijoo / Carla Fernández Andrade / Iván Ferreiro / Marta Fortes / Iván Franco / Lúa Gándara / Christian García Bello / Ignacio García Gómez del Valle / Lucía García Rey / Amaya González / Horacio González Diéguez / Enrique Lista / Noemí Lorenzo / Carlos Maciá / Jesús Madriñán / Joan Morera / Antía Moure / Álvaro Negro / Gemma Pardo / Lois Patiño / Cillas Seyde / Federico Vladimir Strate Pezdirc / Ismael Teira / Mauro Trastoy / Edu Valiña / Juan Varela / Verónica Vicente.

A galería José Lorenzo exhibe ata mediados do mes de xaneiro 'Natureza Viva', unha mostra na que o grupo Uno & Uno, composto por Jaime Trigo e Canedo, presenta as súas creacións escultóricas máis recentes.

O conxunto das obras conforma un bosque escultórico e, desa contorna lírica, contaxiarase cada vez máis o espectador ao contemplar cada peza por separado. Cargada dun gran poder visual, “Naturaleza Viva” privilexia ao espectador coa estimulante tarefa de interpretar aquilo que os artistas tratan de expresar.

A beleza natural da madeira é enriquecida co toque persoal dos artistas, recorrendo a dinámicas láminas de metal. Nalgunhas das esculturas serpentean ao redor da madeira, noutras a traspasan con refinada e airosa xeometría, algunhas obras son estilizadas e  case antropomorfas;  os troncos, a través dese recurso, parecen deambular, outros mesmo danzan. Doutra banda, a textura da madeira, o modo en que as curvaturas da  cortiza se contorsionan  de maneira fortuíta, resulta obviamente belo pero é tamén unha demostración de enérxica resistencia coa que dialogar. Tal e como di Antía Cedrón: “en cada perspectiva dunha obra achamos unha resposta,  a pesar de que, quizais, o tempo de formulación da pregunta aínda non chegou”.

A relación entre madeira e metal é equivalente  á dos dous artistas que forman Un & Uno. O resultado final é armónico e vigoroso. Jaime Trigo é un artista seguro e os seus máis de corenta anos no mundo da arte veñen avalados por un completo currículo. Canedo é un destro metalista, rigoroso e exacto, que domina un léxico técnico e comprende cumplidamente a linguaxe de Jaime. Ambos se complementan e crean unha arte conxunta, porque a pesar das súas desavinzas atoparon o seu vínculo no plano abstracto. Son os autores dunha obra que é bela non só no seu resultado senón na súa formulación. Por iso só queda recomendar unha visita á exposición da galería José Lorenzo. O espectador, outra vez en palabras de Antía Cedrón, “poderá achar nas obras  expostas unha arte sincera e empática, un bosque de belas metáforas”.

Ata finais de ano, a Biblioteca Pública Ánxel Casal organiza unha exposición bibliográfica sobre a vida e obra da escritora cubano galega casada con Xosé Neira Vilas e falecida en 2009.

A Sala Infantil da Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle durante todo o mes de decembro 'O Nadal', unha exposición bibliográfica dirixida aos máis pequenos da casa.

A Biblioteca Pública Ánxel Casal organiza durante todo o mes de decembro 'Obesidade, anorexia, bulimia....', unha mostra bibliográfica sobre conduta e trastornos alimentarios.

Ata principios do mes de xaneiro, a Igrexa da Universidade acolle 'Mystique', unha exposición realizada polo Centro Galego de Arte Contemporáneo, en colaboración coa USC, na que se amosa unha selección dos seus fondos.

A Universidade de Santiago e o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) presentan unha exposición na Igrexa universitaria da Compañía con obras das Coleccións da Fundación ARCO, de IFEMA e da Permanente do CGAC. A obra Mystique de Carlos Congost abre esta exposición que pretende dialogar coa igrexa a través dunha serie de obras de arte contemporánea que levan ao concepto do místico.
 
Todo o espazo está ocupado con obras pictóricas, escultóricas, fotográficas e instalacións de Vivek Vilasini,  Jorge Barbi, Manuel Vilariño, María Pía Oliveira, Sofia Jack, Richard Orjis e Anthony Goicolea, Brigitte Kowanz, Jiri Georg Dokoupil, Antoni Tàpies, Isaque Pinheiro, Din Matamoro, Christian Boltanski, Jack Leirner, Elmgreen Dragset, Mónica Alonso, Marie-Jo Lafontaine, Joan Fontcuberta e George Rousse.

A Sede da Fundación Novacaixagalicia en Santiago acolle ata finais de febreiro de 2012 unha exposición, que ocupará as plantas principais do edificio, organizada polo Museo Nacional del Prado en colaboración con Fundación Novacaixagalicia e o Consorcio de Santiago. A mostra reúne máis de 50 óleos realizados por artistas do renome de Pedro Pablo Rubens, Jan Brueghel O Vello, Jan Brueguel O Novo ou Denis van Alsloot, entre outros.

O Museo Nacional del Prado e a Fundación Novacaixagalicia organizan a presente exposición para describir a evolución da pintura de paisaxe ao longo do século XVII no seu foco principal de produción, Flandes e Holanda. Entón a paisaxe deixou de ser paulatinamente o fondo das escenas para converterse nun xénero pictórico independente e con valor en si mesmo, no que as escenas eran o pretexto para o desenvolvemento de grandes vistas panorámicas. Trátase da primeira exposición dedicada a este tema que se organiza no noso país.

A exposición describe non só o desenvolvemento estilístico deste xénero, senón tamén as súas diferentes tipoloxías. Están representados os pintores máis importante, desde Jan Brueghel, o Vello, até Jan Both, un dos máis destacados representantes do chamado “paisaxe italianizante", pasando por Pedro Pablo Rubens, David Teniers, Cornelius Poelenburch, Herman van Swanevelt, Peter Snayers ou Philips Wouwermann, todos eles con obras de moi elevada calidade. Esta mostra forma parte do programa de exposicións El Prado Itinerante e da programación cultural da Obra Social Novacaixagalicia.

A sala de exposicións do Araguaney Gran Hotel (Montero Ríos, 25-27) acolle a súa tradicional exposición de decembro do artista Vázquez Alemán. Nesta ocasión os visitantes poderán contemplar un conxunto de acuarelas, óleos e pinturas acrílicas que dan vida a unha figuración de tons alegres.

Na súa obra pódense diferenciar paisaxes, vistas xerais de portos, prazas e cidades, así como bodegóns e personaxes moi galegos, como os gaiteiros. Trátase dun traballo no que se aprecia unha evolución tanto do propio artista, como do uso que el mesmo fai das cores e dos matices lumínicos.

Os bodegóns, os seres humanos e a natureza, son pois os protagonistas da obra de Vázquez Alemán, que se caracteriza polo seu afán cubista expresado dende o libre albedrío e onde as cores chaman a atención do ollo que os contempla.

Vázquez Alemán nace no ano 1946. Licenciado en Filosofía e Letras, realiza a súa primeira exposición en 1964, no Círculo das Artes de Lugo, á que seguirán máis de medio centenar en diversas cidades de España, Francia e Portugal. Está representado en coleccións institucionais e privadas de España, Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Gran Bretaña, Noruega, Portugal, Hong Kong, EEUU, Arxentina e México. Entre outras: Colección Príncipe de Asturias, Presidencia da Xunta de Galicia, Fundación Rodríguez Igrexas, Museo “M. Torres” (Marín-Pontevedra), Colección Paradores Nacionais, Casa de Brasil (Madrid)...

Durante unha semana, o Centro Comercial Área Central acolle a exposición 'Día Internacional dos Dereitos Humanos', unha mostra organizada polo Seminario Galego de Educación para a Paz.

Durante o mes de decembro, a nova pintora coruñesa Beatriz Seijo, gañadora de diversos certames, amosa na Biblioteca Pública Ánxel Casal unha colección dos seus mellores traballos.

Durante toda a xornada, a Esquina Vermella do Centro Comercial área Central acolle unha exposición de paxaros, nunha iniciativa promovida pola Sociedade Compostelá de Ornitoloxía, que reúne unha gran variedade de exemplares para a admiración do público.

As paredes da Galería Caroní vístense cunha colección de obras pictóricas de Manuel Suárez, artista coruñés que presenta 'Axifugo, Axipeta,'. Baixo ese nome nace un conxunto de obras abstractas, cadros realizados con técnica mixta sobre táboa, lenzo e papel, onde mandan os acrílicos. Unha colección na que destacan os tons brancos, negros e dourados.

Manuel Suárez, nacido na Coruña en 1972, comezou a súa carreira no 93. Inicialmente autodidacta, despois formouse nos obradoiros de Marta Pardo de Vera e Antón García Patiño. Tamén estudou seis anos na escola de Pablo Picasso. Conta con varios premios, entre eles o de Renfe ao conxunto da súa obra, e mencións de honra e cunha vintena de exposicións individuais, así como outras tantas colectivas, por toda España. Aínda que nos seus inicios optou por unha parte figurativa expresionista, agora está centrado na abstracción.
Suárez di que "a pintura-pintura é algo que entrou na miña vida por casualidade e que, como o auténtico amor, cae a chumbo e se enraíza ao instante... Encóntrome dividido en dous campos: a abstracción e a figuración, para min só as separa unha mera execución. É todo a mesma busca, no fondo non me divide, necesito ás dúas e non se disputan. As dúas lévanme ao mesmo: a conseguir ese nu no que te encontras cando a xente as observa, me observa... é incrible: ti estas aí coas túas vísceras ao aire e ás veces créase ese espazo no que o espectador chega a tomar mesmo o pulso dos teus tecidos máis brandos".

O hotel Porta do Camiño exhibe ata mediados do mes de xaneiro unha exposición do pintor e arquitecto ourensán Alfonso Legido na que se poderán contemplar pinturas abstractas, grafías non occidentais e animais, nunha obra que vincula o primitivo coa arte de vangarda.

Na mostra poderanse ver pinturas abstractas, grafías non occidentais e animais totémicos, de profunda tradición iconográfica, que parecen vincular a arte prehistórica coa vangarda. Dentro da súa variedade temática existe unha gran cohesión estilística entre os diferentes cadros da exposición. Isto débese, principalmente, á técnica tan persoal que posúe o artista cunha factura tan matérica, tan plástica e empastada.

En diversas pezas, Alfonso Legido recorre a unha xeometría circular de tratamento levemente informalista; cunha imprimación pastosa, crebada e moi expresiva. Unha abstracción máis libre, menos vinculada a formas esenciais, pódese contemplar noutras obras onde o artista alcanza a máxima sobriedade en tonalidades claras, case uniformes. Con todo, estes cadros non perden un chisco de expresividade grazas á enerxía que emana da materia.

Dacabalo entre a figuración e a abstracción están os seus lenzos con animais nunha reflexión entre o pasado e o presente, tan afastado e á vez tan próximo. Duns fondos case planos sobresaen, con forza, peces, bisontes e sarabanduxas, de texturas tanxibles, que parecen o resultado dunha concreción evolutiva de formas indefinidas.
A exposición é, en termos xerais, un diálogo entre pasado e presente, entre xeometría e inconcreción, entre preciso e inexacto e, por último, entre escritura e pintura. Dúas das súas pezas, onde se representan grafías non occidentais, convídannos a esta interesante reflexión.

Alfonso Legido Mariño (Ourense, 1970) é un artista moi relacionado, desde sempre, coa pintura. Emparentado coa pintora Ana Legido e vinculado, por extensión, ao esposo desta e á súa filla, os tamén pintores Fernando e Marieta Quesada, sempre mostrou interese por esta arte. Entre as súas exposicións destacan entre outras, o IV Certame de Artes Plásticas “José Lapayese Bruna” (Teruel, 2002) ou a Exposición Galicia Arte (Ourense, 2002). Así mesmo, recibiu o premio Gambrinus (Ourense, 2001).

A exposición de fotoxornalismo, 'Compostela, un ano de voz', cumpre a súa décimo cuarta edición cun exhaustivo repaso aos acontecementos máis significativos do ano 2011 en Compostela.

Os fotoxornalistas da delegación da Voz de Galicia en Santiago, Sandra Alonso, Xoán A. Soler, Paco Rodríguez e Álvaro Ballesteros reunen nesta mostra algúns os seus clixés máis recentes en gran formato; contabilizando un total de sesenta fotografías. Cada unha delas vén acompañada da páxina do xornal na que foi publicada. No que respecta á temática, faise un repaso polos acontecementos máis significativos do 2011 en Compostela.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'Vírgenes descuidadas' do artista galego Roberto González Fernández, que permanecerá aberta ata o 27 de xaneiro.

Roberto González Fernández (Monforte de Lemos, 1948) estuda na Escola de BB.AA. de San Fernando de Madrid entre 1969 e 1974. Tres anos despois trasládase a Edimburgo, lugar que se converterá nun dos escenarios fundamentais da súa vida e obra -xa que reside e traballa dende 1982 entre a capital escocesa e Madrid-, sen perder o contacto coa súa Galicia natal, onde realiza diversas exposicións. En 1984 recibe unha bolsa da “The New York Foundation for the Arts”. A súa traxectoria é moi prolífica, con múltiples mostras individuais e colectivas. En 2007 levouse a cabo a exposición antolóxica “Punto e Seguido” presentada no Centro Torrente Ballester de Ferrol, onde se exhibiron unhas trescentas obras do seu amplo catálogo que abarcaban un período de corenta anos de traballo.
A súa obra forma parte de importantes coleccións galegas (Centro Galego de Arte Contemporánea, Colección Caixanova, Deputación da Coruña e Museo de Belas Artes da Coruña), escocesas (Edinburgh City Art Center, Museo Hunterian e Museo Kelvingrove en Glasgow) e españolas (Fundación Argentaria e Comunidade de Madrid), así como outros centros de arte no mundo (Colección Forbes de Nova York e Museo Vitoria & Albert de Londres), entre
outras.

En 'Vírgenes descuidadas' Roberto González Fernández aborda un tema delicado e por desgraza de máxima actualidade, o da violencia de xénero. Neste grupo de (ata o momento) oito
óleos sobre lenzo, aparece a muller representada pola cabeza dunha Virxe do século XVIII,
alzada por unha man masculina. Con isto pretende facer un alegato contra a violencia machista
e retratar á muller dominada pero ao mesmo tempo preparada xa para a súa liberación. Así,
cada unha delas aparece acompañada dun contido alegórico positivo: unha hipopótamo como
símbolo da maternidade na mitoloxía exipcia, o coral como protección no Renacemento ou a
loba que aleita a Rómulo e Remo nas orixes de Roma como fonte de vida, elementos todos eles
claramente esperanzadores.
Complementan os óleos catro fotografías dixitais de gran formato sobre a mesma temática, así
como unha mostra de pequenos foto-collages compostos por fotografía dixital intervida polo
artista.

A Galería Trinta organiza unha exposición colectiva que reúne as últimas creacións dos artistas conceptuais Carlos Pazos e Antoni Miralda.

"A tentación ten dous compoñentes fundamentais, unha interna: Miralda e Pazos e unha externa: Trinta. Di Santiago: senón que cada un é tentado cando da súa propia concupiscencia é atraído e seducido (Stgo.1:14). Non é difícil interpretar aquí, que para que teña efecto unha parvada, debemos de ser atraídos e seducidos sobre a base dun desexo xa existente en nós, polo tanto o compoñente interno da tentación é definido como concupiscencia".

A Asociación de Artes A Travesa, grupo de arte multidisciplinar, onde debuxantes, pintores, gravadores, fotógrafos, escultores e escritores se xuntan nun obradoiro colectivo de arte, presenta durante o mes de decembro unha exposición coas últimas obras do artista Manuel Camiña.

O Taller colectivo de arte A Travesa, situado na Rúa Travesa 17, de Santiago de Compostela,  é un espazo onde artistas e público se atoparán nun xeito diferente ao que estamos afeitos, pois é intención do grupo achegar ó público as diferentes sensibilidades de xeito natural e humano.

O obradoiro dispón de sala de exposicións cun enfoque totalmente distinto ás salas convencionais, frías e deshumanizadas. O visitante poderá tomar un café, ler un libro, prensa, ou publicacións diversas, sentado cómodamente nunha butaca, todo de xeito gratuíto (incluído o café) e disporá tamén de wifi, para aqueles que así o precisen, mentres gozan dunha mostra individual de calquera dos membros do colectivo A Travesa.

Seis artistas contemporáneos —Marlon de Azambuja, Elena Fernández Prada, Alicia Martín, Pamen Pereira, Jorge Peiranes e Damián Ucieda— exhiben ata mediados do mes de abril intervencións pensadas para diversos espazos do complexo do Gaiás nun proxecto no que o espectador poderá atopar o diálogo e a relación directa entre arte e arquitectura.

A Cidade da Cultura convida a pensar e intervir os seus espazos a seis artistas: Marlon de Azambuja, Elena Fernández Prada, Alicia Martín, Pamen Pereira, Jorge Peiranes e Damián Ucieda.

Con este proxecto iníciase unha liña de traballo que pretende achegar este grande espazo para a creación e a reflexión a diversos artistas contemporáneos, co obxectivo de converter este lugar en protagonista dos seus traballos.
As obras serán intervencións realizadas ex profeso para áreas concretas do espazo común deste gran proxecto, de tal forma que a relación co espectador que visite o lugar sexa directa e artellada no espazo.
A cada un dos autores propúxoselles o reto de realizar unha obra que, sen arredarse en ningún momento do eixe discursivo de cadanseu traballo, poida orixinar un diálogo cun espazo arquitectónico tan singular como o do complexo.

I ENCONTRO DE ARTISTAS NOVOS
O pasado mes de setembro, a Cidade da Cultura de Galicia acolleu o I Encontro de Artistas Novos, onde 100 mozos creadores puideron compartir e debater sobre o posicionamento actual do artista e o devir da produción artística contemporánea.
Tras o evento, os seus directores invitaron os participantes a presentaren un proxecto para incluír en Inside. O resultado foi un proxecto colectivo, asinado polos 100 participantes, e que leva por título "ContainerInside".

ARTISTAS convidados

**Marlon de Azambuja
1978, Sto. Antônio de Patrulha-TS, Brasil. A súa obra relaciónase coa poética do brasileiro ‘Movemento Concreto”, do que retoma intereses como a síntese do complexo e a identidade aberta dun contorno que agora é o protagonista.

**Elena Fernández Prada
1978, León. O seu traballo centrouse en observar e representar un tipo de “o cotián alterado”, en concreto as edificacións de tipo unifamiliar que adoitan poboar a paisaxe rural de Galicia. A súa aproximación a esta realidade é de carácter lúdico e sumamente intuitivo.

**Alicia Martín
1964, Madrid. Unha das constantes da súa obra é a utilización case obsesiva do libro como materia prima. A metáfora do tempo, a ocupación do espazo, a relación da arte contemporánea coa cultura, a memoria bibliográfica como representación física do coñecemento, son algún dos elementos que configuran o seu imaxinario.

**Pamen Pereira
1963, Ferrol. Os seus comezos están marcados polo uso de elementos de contido simbólico como a auga, o aceite e a luz, cos que realiza instalación cunha forte compoñente poética que sobreviviu na súa obra posterior. Obras cargadas de simboloxía que toman como punto de partida elementos da natureza e obxectos domésticos.

**Jorge Perianes
1974, Ourense. Malia que formado como pintor, na actualidade dedícase maiormente á escultura e á instalación. A súa obra reflexiona sobre a natureza, os animais e o ser humano desde temas que nos afectan na época actual: o fragmento, a ruína, o baleiro, o home-neno, a ambigüidade, a inseguridade…

**Damián Ucieda
1980. A Coruña. A obra de Damián Ucieda entréganos a mirada máis comprometida coa nova fotografía narrativa, na que a posta en escena dos personaxes, a iluminación e as marcas de autor son claves para a construcción dunha “verdade” paralela e inquietante, invadida por enigmas e cuestión sen resolver.

A libraría Aenea organiza ata mediados do mes de xaneiro unha exposición na que os visitantes poderán contemplar as ilustracións realizadas por Iván Valladares para o libro 'O mundo secreto de Basilius Hoffman', de Fernando M. Cimadevilla.

Obras sobre papel de Miró, Chillida, Tapies, Seoane ou Nóvoa, así como carpetas de obra gráfica de Castelao, Otero Pedrayo ou Celso Emilio Ferreiro, entre outros, estarán expostos e á venda no Salón Olivo do Araguaney Gran Hotel ata o día 22 de decembro.

Trátase dunha colección particular de obras, da que é propietario Atilano M. Morandeira e quen expón en representación da Serpe Edicións.
O Araguaney Gran Hotel será o lugar onde se reúnan máis de medio centenar de obras de grandes mestres contemporáneos como M. Valdés ou Seoane, así como dos máximos expoñentes da pintura cubana como Wifredo Lam, Amelia Peláez ou Portocarrero.

A Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle ata finais do mes de xaneiro a exposición titulada 'As Brañas do Sar', unha mostra de fotografías organizada pola asociación A Gentalha do Pichel.

Waldoc é un dos poucos acuarelistas que se atreven co complicado reto da miniatura na técnica da acuarela. A luminosidade e o doado trazo das súas creacións denotan a alta calidade alcanzada por Waldoc que, afastado da súa cidade durante anos, aproveita calquera momento para recordala a través da súa xa coñecida e depurada técnica da acuarela.

Pequenas e orixinais obras de arte á venda na Galería Caroní.

A Fundación Eugenio Granell, un ano máis, únese a celebración do Nadal coa súa particular proposta de Belén. Trátase dunha visita obrigada nestas datas para adultos e público infantil.
 
O Belén componse de pezas da colección de arte étnica da Fundación Eugenio Granell. Deste xeito creáse unha composición na recepción do museo, a modo de illas, nas que se dispoñen unha coidada selección de obras de arte popular e doutras culturas.
 
Esta singular visión  inclúe pezas que nada teñen que ver coas habituais figuriñas de Nadal, adquirindo por iso o toque surrealista representativo da Fundación, ofrecendo unha perspectiva diferente e cargada de significado, especialmente nos tempos que nos toca vivir, un reflexo da multiculturalidade, presente na traxectoria de Granell e nas súas coleccións.
 
Esta mostra ten, ademáis un carácter interactivo, xa que se propoñen diferentes actividades como cuestionarios para que o público estableza relacións coa mostra 'Bestiario', que se pode ver no noso museo.
 
Poderemos visualizar obras de diferentes lugares do mundo, dende ás árbores da vida de  México, pasando por pezas de Portugal, Porto Rico, Túnez, India, Perú ou Guatemala, entre outras.

Un ano máis a Fundación Eugenio Granell presenta o Certame de Arte Escolar, na súa oitava edición. A exposición, que conta con máis de 300 piezas, poderá visitarse ata mediados do mes de xaneiro.

Os visitantes que se acheguen até a Fundación Granell poderán admirar as máis de 300 obras presentadas ao certame. Este ano concédense un total de 7 premios, tendo en conta a idade e a técnica. Como novidade nesta nova convocatoria, tamén participan os máis pequenos de entre 3 e 5 anos. A exposición componse dun variado conxunto de pezas, onde se atopan debuxos, pinturas, fotografías, esculturas e colaxes. Unha visión particular da exposición Bestiario, que actualmente mantemos nas nosas instalacións.

As pezas presentadas no VIII Certame de Arte Escolar son un perfecto complemento para a exposición Bestiario, xa que a través delas coñecemos un novo enfoque para o curioso mundo dos animais, os inquietantes monstros que se agochan na escuridade ou os máis fantásticos seres imaxinarios.

Dende a Fundación Eugenio Granell comprácenos estimular a creatividade dos cativos a través deste Certame. Trátase dunha oportunidade para que o público infantil poida adentrarse no mundo da arte e dar a coñecer os seus primeiros traballos. Ademais de permitirlle ao espectador coñecer o mundo infantil dende un punto de vista máis artístico.

O Xurado estivo formado pola cónsul xeral do Uruguai, Marta Echarte, a galerista de SCQ Sofía Hauser, Paula López Ojea en representación da Fundación Eugenio Granell, o xerente de Área Central, Carlos Losada e a galerista Paloma Pintos.

Mostra colectiva de artistas de hoxe que quere contribuír á difusión da creación actual e estimular o consumo de arte con criterio de mecenado, de desfrute e de diversión.

Nesta mostra participan artistas habituais da galería, ademais de novas incorporacións, con obras moi frescas en diferentes formatos e disciplinas e cun abano de prezos adaptado aos novos tempos.

Por oitavo ano, a Fundación Eugenio Granell presenta as máis de 300 obras participantes no Certame de Arte Escolar, que concede un total de 7 premios, tendo en conta a idade do autor e a técnica empregada.

Os visitantes que se acheguen até a Fundación Granell, poderán admirar as máis de 300 obras presentadas ao certame. Este ano concédense un total de 7 premios, tendo en conta a idade e a técnica. Como novidade nesta nova convocatoria, tamén participan os máis pequenos de entre 3 e 5 anos. A exposición componse dun variado conxunto de pezas, onde se atopan debuxos, pinturas, fotografías, esculturas e colaxes. Unha visión particular da exposición Bestiario, que actualmente mantemos nas nosas instalacións.

As pezas presentadas no VIII Certame de Arte Escolar son un perfecto complemento para a exposición Bestiario, xa que a través delas coñecemos un novo enfoque para o curioso mundo dos animais, os inquietantes monstros que se agochan na escuridade ou os máis fantásticos seres imaxinarios.

Dende a Fundación Eugenio Granell comprácenos estimular a creatividade dos cativos a través deste Certame. Trátase dunha oportunidade para que o público infantil poida adentrarse no mundo da arte e dar a coñecer os seus primeiros traballos. Ademais de permitirlle ao espectador coñecer o mundo infantil dende un punto de vista máis artístico.

O Xurado estivo formado pola cónsul xeral do Uruguai, Marta Echarte, a galerista de SCQ Sofía Hauser, Paula López Ojea en representación da Fundación Eugenio Granell, o xerente de Área Central, Carlos Losada e a galerista Paloma Pintos.

A galería A.dfuga acolle ata finais do mes de xaneiro unha exposición do artista andaluz David Costa, que se centra na liberación dos sentimentos humanos para dar renda solta á súa expresión e á súa linguaxe artística.

O método da asociación libre usado polos psicanalistas, trataba de liberar da represión os sentimentos humanos máis ocultos. É xustamente esta liberación o eixo central sobre o que se sustentan e xiran todas as obras producidas polo artista andaluz David Costa. Tanto as súas series anteriores, Eidetismos e De-lirios, xunto ás Abreacciones que compoñen esta mostra, céntranse neste aspecto para dar renda solta a súa expresión e a súa linguaxe artística. Non obstante, estas últimas e obxecto desta exposición, aínda se asemellan máis a eses monstros ou desvaríos que comparten co real só a esencia, aínda sendo esta moito máis retorcida. As pezas gritan, exclaman, imploran, senten, respiran, camiñan…; exemplificando baixo formas monstruosas e deformes, todas estas cuestiones que dende a infancia nos acompañan. Pertencentes a distintas disciplinas entre as que se pode encontrar pintura, debuxo, escultura e video-performance; Costa presenta producións moi potentes e dolorosas, que se dispersan polo espazo expositivo provocando múltiples sensacións ós espectadores que se enfrontan a elas, conseguindo a difícil resposta de non deixar indiferente ó que mira.

“Esta obra caracterízase pola ruptura co parecido real. Representa unha descarga emocional por medio da cal me libero do efecto ligado ó recordo dun acontecemento traumático, sexa este consciente ou non. Abreacciones contempla todas estas transformacións figuradas onde o realismo é só un xogo relativo, no que a verdade se somete ao sentimento que desexo transmitir”.

Estas son as palabras coas que o artista define a serie de creacións que compoñen esta mostra. “Nela exponse cada unha das mentiras ocultas provocadas tras a represión. Ó oprimir calquera sentimento, sexa cal sexa a súa natureza, da como resultado unha deformación, unha neuroses ou un trauma. Sen embargo, no propio proceso de liberación sofren una reconciliación”. Reconciliación en certo sentido amable e agradable formalmente, na que se encerra unha realidade repleta de fantasmas que se desexan mostrar.
O espellismo ilusorio que a nosa mente crea como vía de escape a unha realidade que non nos gusta e na que nos toca vivir, a unha realidade paralela, é a fonte de
inspiración da que beben as súas personaxes. Multiformes, creadas con pigmentos diluídos e aplicados baixo a forza e a espontaneidade do xesto, brotan da nada, do espazo aterrador en branco, observando directamente ó que mira. Con eles, as tensións afectivas ligadas á represión son liberadas da mente, polo que se podería dicir que a súa obra é un elemento de inflexión que alberga certo fin terapéutico. Fin cara o que camiñan numerosas obras pertencentes ó mundo da arte dende a antigüidade ata o presente momento, intentando negar o tráxico dos momentos difíciles que asolan ó
home ó longo da súa historia.
A.dFuga convértese durante as últimas semanas do mes de Decembro e o mes de Xaneiro, no espazo físico que alberga o imaxinario introspectivo do artista andaluz.

“O presente móstrase aterrador, pero quizás o futuro resida na forza da arte e dos seus creadores”.

Beatriz Suárez Saá
comisaria

A galería José Lorenzo organiza ata mediados do mes de xaneiro unha exposición benéfica. A mostra, integrada por obras de recoñecidos artistas galegos, será en beneficio da cociña económica da cidade compostelá.

Os interesados en coñecer a proposta e participar nesta iniciativa de carácter social, poderán achegarse ao espazo que esta galería ten en Travesa do Franco. Deste xeito, poderán coñecer, de primeira man, as obras que están á venda a uns prezos adaptados ao propósito solidario.

Tanto a galería José Lorenzo como os artistas que participan na exposición amosan, grazas a esta iniciativa fraternal, o seu compromiso social, tanto con quen máis o precisa – especialmente nestas datas – como coa cidade compostelá que vai acoller esta proposta.

O obxectivo é, polo tanto, dobre: dar a coñecer a obra de importantes artistas ademáis de poñelos en contacto con aqueles interesados na mesma; ao tempo que se presta axuda a aquelas persoas que se atopan en risco de exclusión e que residen na capital galega.

A galería José Lorenzo fúndase en Santiago de Compostela no ano 1995, especializándose en vangarda histórica de Galicia. Neses 16 anos pasaron polas súas salas as obras dos máis importantes artistas da comunidade autónoma. Así mesmo, tamén realiza exposicións para dar a coñecer aos novos valores emerxentes.
Conta con espazos expositivos tanto na Praza do Toural, que constitúe o local principal, como na Rúa do Franco. Ambas situadas no corazón do casco histórico.

Non é esta a primeira vez que a galería leva a cabo iniciativas de carácter solidario. Nos seus espazos xa se celebraron dúas subastas benéficas. Unha delas a prol da Asociación Española contra o Cancro, mentres que a outra se realizou a favor da Cruz Vermella.

A Asociación de Artes A Travesa, grupo de arte multidisciplinar, onde debuxantes, pintores, gravadores, fotógrafos, escultores e escritores se xuntan nun obradoiro colectivo de arte, presenta ata mediados do mes de xaneiro unha orixinal mostra na que os artistas do colectivo A Travesa decoran cadanseu paraugas.

O Taller colectivo de arte A Travesa, situado na Rúa Travesa 17, de Santiago de Compostela,  é un espazo onde artistas e público se atoparán nun xeito diferente ao que estamos afeitos, pois é intención do grupo achegar ó público as diferentes sensibilidades de xeito natural e humano.

O obradoiro dispón de sala de exposicións cun enfoque totalmente distinto ás salas convencionais, frías e deshumanizadas. O visitante poderá tomar un café, ler un libro, prensa, ou publicacións diversas, sentado cómodamente nunha butaca, todo de xeito gratuíto (incluído o café) e disporá tamén de wifi, para aqueles que así o precisen, mentres gozan dunha mostra individual de calquera dos membros do colectivo A Travesa.

O artista Alfonso Rivero de Aguilar expón as súas esculturas no espazo xardín do Hotel Virxe da Cerca de Santiago, sendo o primeiro escultor que inaugura este espazo dentro do proxecto expositivo froito do convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Con este convenio dinamízanse expositivamente os emblemáticos espazos desta empresa.

Alfonso Rivero de Aguilar expón a súa última colección de esculturas nas que o fío condutor é a figura humana e as siluetas de animais. Este artista centra a súa obra no estudo dos materiais como o ónix, o granito ou o mármore.

Os enfermos psiquiátricos do sanatorio La Robleda amosan ata comezos do mes de febreiro os seus traballos pictóricos na Biblioteca Pública Ánxel Casal. A mostra contará tamén coa proxección dun vídeo.

Lugar: Salón de Actos, pódese visitar durante o horario de apertura da biblioteca

Ata finais do mes de febreiro, o Museo do Pobo Galego acolle 'ReflexArte', unha mostra colectiva organizada pola lendaria Cristalería El Reflejo da Coruña que plasma a visión de 11 artistas a través do denominador común do vidro como material de creación.

A Cristalería El Reflejo, fundada en 1935 por Jesús Ares González na Coruña, reuniu nesta mostra, que conmemora o seu 75 aniversario, traballos de Julia Ares -neta do fundador-, Soledad Penalta, Tiago Madeira, Manuel Patinha, Paco Pestana, Álvaro de la Vega, Tono Galán, María Xosé Díaz, Montse Rego, Carmen Senande e Acisclo.

Durante toda a xornada, a Esquina Vermella do Centro Comercial área Central acolle unha exposición de paxaros, nunha iniciativa promovida pola Sociedade Compostelá de Ornitoloxía, que reúne unha gran variedade de exemplares para a admiración do público.

A Galería SCQ presenta ata comezos do mes de marzo unha exposición do creador multidisciplinar suízo Lori Hersberger, que amosa unha colección coa que amplía o seu vocabulario artístico.

Nacido en Basilea, Suíza, en 1964, o artista Lori Hersberger pasou pola escola de Arte e Deseño de Basilea. En 2007 foille outorgada unha bolsa da Fundación Landis&Gyr en Londres, tamén recibiu o premio Manor-Artprize de Basilea e por dúas veces recibiu o prestixioso Swiss-Art Award.

É un enorme pracer para a galería SCQ acoller a súa primeira exposición individual en España titulada Dystopia Stalker. Imos deternos uns instantes neste título e falar desa Dystopia, (o non-lugar grego), a antiutopía, a utopía perversa. Un mundo caracterizado pola miseria humana, pola destrución, e opresión - o oposto a unha sociedade ideal. Acompañada da palabra 'Stalker' (Acosador), comunmente utilizada para falar dunha persoa que persegue a outra por un fetiche ou obsesión sexual, pero neste caso referíndose ao famoso Stalker de Tarkovsky, a película de ciencia ficción que deu orixe ao termo. O stalker que nos conduce por un mundo post-apocalíptico cara a un lugar onde hai a posibilidade de cambiar as nosas vidas. Un mundo distópico no que nos movemos guiados por un stalker, a nosa única esperanza de alcanzar algo mellor. Non foi coincidencia que Lori Hersberger elixise este título, xa que unha alusión a esa Dystopia está presente por toda a exposición. Nesas caixas cuxo aire foi violentamente retirado dos seus interiores, deixándoas coas formas disformes que podemos apreciar polas paredes da galería. Pero é importante notar que estas caixas nunca foron caixas, son esculturas na súa forma máis perfecta que fan referencia ás caixas negras dos avións que no seu interior conteñen respostas que quizais nunca cheguemos a escoitar. Caixas que voaron polo espazo e que colisionan violentamente contra o chan terrestre; de aí a súa denominación Intergalactic Totem, obxectos dalgunha reverencia que encerran en sí mesmos unha historia ou máis historias. - Non. - Obxectos que encerran en sí a alusión a unha historia - porque estas son esculturas abstractas e non caixas de verdade. Ese mesmo discurso, esa referencia a historias ou a contos externos ás obras, tamén o apreciamos nas pezas en neon coas que xoga no espazo expositivo. Marcos doutras obras invisibles (inexistentes?), horizontes de luz. Pero o neon é un tipo de iluminación que se move máis alá da harmonía, a miúdo chegando á desharmonía - Dystopia.

A pesar de que as obras requiren un tratamento industrial, que adoita deixar ao artista nun segundo plano, no caso de Lori Hersberger hai un esforzo dirixido para que a man do artista estea dalgún xeito presente en cada unha das pezas. Dende os neones aos Intergalactic Totems, ás fotos que gardan o espazo secundario da galería, todos foron, dalgún xeito, tocados pola man do artista no momento da súa creación. Obxectos transformados en escultura por unha técnica e polo que é o elemento esencial, a intención creadora. Todo o que cae fóra disto cae nas mans do azar, que collendo a oportunidade coloca o seu dicir en cada unha das obras.

A Asociación de Artes A Travesa, grupo de arte multidisciplinar, onde debuxantes, pintores, gravadores, fotógrafos, escultores e escritores se xuntan nun obradoiro colectivo de arte, presenta ata o mes de febreiro unha exposición do artista Sebas Anxo, que amosa unha selección dos seus traballos máis recentes.

Sebas Anxo expón as súas últimas creacións no local da Asociación de artes a Travesa de Santiago de Compostela. Esta exposición parte dun traballo que deixara inacabado hai agora unha década e que tiña como temática a referencia simbólica á natureza. Daquela, constaba de ata 2000 debuxos sintéticos de cabezas, repetidos en centos de páxinas A4 e que tiñan no seu interior, trazos, manchas, liñas, que simulaban deseños que se poden atopar no entorno natural.

Retomando como xerme este traballo, Sebas Anxo traslada estes deseños ás tres dimensións. Crea unha instalación de cen cabezas únicas e numeradas que acompaña cunha serie de pinturas sobre papel que tamén fan referencia á mesma temática. Inevitablemente, este traballo de investigación infinito, acaba transformándose nunha especie de "entroido pictórico". O autor aparta por un momento o collage para internarse nun mundo totalmente simbólico, no que o cerimonial e dionisíaco gaña terreo sobre o apolíneo. De sobra coñece o terreo do xesto e ofrécenos unha “festa” de cores e sensacións novas. Móstranos unha das facianas máis interesantes do proceso artístico que ten que ver cos sucesos máis puros da pintura. As formas e as combinacións que aquí se ven parecen máscaras de culturas inmemoriais.

Sebas Anxo está xa na afirmación dunha identidade artística propia que o emparenta cos que reivindicaron que o proceso artístico é unha cerimonia de investigación e crecemento, unha cuestión vital.

O Taller colectivo de arte A Travesa, situado na Rúa Travesa 17, de Santiago de Compostela,  é un espazo onde artistas e público se atoparán nun xeito diferente ao que estamos afeitos, pois é intención do grupo achegar ó público as diferentes sensibilidades de xeito natural e humano.

O obradoiro dispón de sala de exposicións cun enfoque totalmente distinto ás salas convencionais, frías e deshumanizadas. O visitante poderá tomar un café, ler un libro, prensa, ou publicacións diversas, sentado cómodamente nunha butaca, todo de xeito gratuíto (incluído o café) e disporá tamén de wifi, para aqueles que así o precisen, mentres gozan dunha mostra individual de calquera dos membros do colectivo A Travesa.

A Galería Metro inaugura a exposición 'El amor... en un coche bomba' do artista ferrolano Suso Basterrechea, licenciado en Belas Artes pola Universidade de Sevilla. Na súa primeira exposición individual en Compostela presentará unha serie de debuxos concibidos como conxunto, expostos en formato acumulativo, conformando un discurso complexo, irónico e confuso.

Inspirados na historia da arte contemporánea, na realidade social e política e en pasaxes autobiográficas, a maioría dos traballos están realizados con tinta, témpera e esmalte sobre papel e acompañarase de pintura mural, escultura e instalación.

O acto de inauguración desta exposición contará cunha actuación da nova acordeonista francesa Lolita Delmonteil.

Suso Basterrechea representará á Galería Metro na próxima edición de ART MADRID que se celebrará do 16 ao 19 de febreiro no Pavillón de Cristal da Casa de Campo de Madrid.

A galería de exposicións do Araguaney Gran Hotel acolle ata mediados do mes de febreiro unha mostra de pintura do artista Sánchez Gallego. A exposición está composta por unha serie de óleos sobre tea entre os que destacan o mar, as paisaxes naturais e diferentes vistas da cidade de Santiago de Compostela.

No respectivo ao seu estilo pictórico, Sánchez Gallego combina a mestría do seu debuxo preciso e impecable, coa graza incisiva da técnica impresionista. Liñas cun deseño recreativo combínanse con pinceladas curtas e de cores sobrias na súa obra artística.

Son óleos nos que predominan os grises das pedras e montañas, as gamas azuis dos ceos, os verdes das augas mariñas…

Sánchez Galego é un pintor de Padrón, con estudos de Belas Artes, e que ós seus 76 anos de idade, continúa pintando e expoñendo as súas creacións.
 
A súa primeira exposición foi no ano 1968, en Sevilla. Dende entón expuxo en diferentes lugares do mundo. En 1972 os seus cadros viaxaron ata a sala de exposicións dun hotel de Suíza. Tamén mostrou a súa obra en galerías de arte da Coruña, Vigo, Ferrol, Pontevedra… e como non, en Santiago de Compostela, onde colgou os seus cadros no Círculo Mercantil, na Sala de exposicións de Caixa Galicia, na Sala de Exposicións de Caixa Postal e na Galería de Arte José Lorenzo.

En 2010 incluiuse unha obra de Sánchez Gallego na exposición conmemorativa dos 20 anos do Xacobeo, que representaba un dos tres camiños de peregrinaxe, o portugués. Tamén confeccionou, por encargo da Xunta de Galicia, tres dos grandes murais e dípticos que anunciaron os Xacobeos de 1993, 1999 e 2004. Ademáis, diversos organismos oficiais adquiriron algunhas das súas obras. O Parlamento de Galicia, o Concello de Padrón e o da Pobra do Caramiñal, entre outros, posúen varios óleos de Sánchez Gallego.

Durante o mes de febreiro, a galería José Lorenzo, na Travesa do Franco, exhibe 16 obras de Castelao, Arturo Souto e Guerreiro, entre outros, para levar a cabo unha reflexión sobre o retrato e a paisaxe en Galicia.

A exposición do Franco ten unha formulación conceptual. Alí pódense distinguir tres zonas. En primeiro lugar, atopámonos con cinco pezas que convidan ó espectador a reflexionar sobre o xénero do retrato. Con todo, son moi diferentes entre sí. Tanto na súa temática, que nuns é intimista como no cadro de Julia Minguillón, noutro relixioso, pero tamén os hai cun enfoque máis costumista como se pode ver na obra de Arturo Souto e, mesmo, cun transfondo de denuncia social; tal é o caso da pintura de Castelao. As técnicas, así mesmo, varían duns a outros lenzos: do preciso debuxo do renacemento tardío á factura desfeita que rende culto aos modos impresionistas.

En segundo lugar, outra serie de obras dan continuidade ao discurso expositivo. Neste caso, trátase de paisaxes; rurais e urbanos, do agro e do mar, onde os diferentes artistas recorren a outras tantas solucións compositivas e técnicas que van de modos decimonónicos (o realismo e o impresionismo), pasando pola vangarda histórica como ocorre con Carlos Maside, especialmente nas súas canles máis figurativas, até chegar ao hiperrealismo de Guerreiro.

O itinerario conclúe coa disolución da paisaxe en modos máis recentes, non figurativos, nunha suave transición cara ao triunfo da cor e da pintura abstracta que se pode contemplar no poderoso lenzo de Chelín.

A galería de arte contemporánea José Lorenzo, na praza do Toural, presenta unha nova exposición colectiva, con destacadas obras da arte galega. A mostra contén destacadas pezas escultóricas, de Acuña a Xoán Piñeiro, e pinturas que van do rexionalismo de Sotomayor á vangarda de Urbano Lugrís ou José Frau. A entrada é de balde e estará aberta ao público durante todo o mes de febreiro.

Xoán Piñeiro e Acuña contan cunha sala propia cada un deles. Do primeiro pódese contemplar un mundo de formas curvas, con oquedades, onde pedra e bronce combínanse nun fértil diálogo entre abstracción e figuración. De Acuña pódense ver unhas esculturas apegadas aos modos realistas con repertorio de escenas populares ou relixiosas de gran beleza. Manuel Coia é outro dos escultores destacados na mostra da praza do Toural, cuxo tratamento da madeira e o concepto expresionista da forma faino inconfundible.

Con todo, non é de menor calado o protagonismo da pintura na exposición do Toural, con sobresaintes exemplos da vangarda galega. Un impactante lenzo, dun fondo mariño de Urbano Lugrís González, combina maxistralmente goticismo e surrealismo. Este movemento está presente nunha obra de Eugenio Fernández Granell, de forte carga visceral e antropolóxica. Doutra banda, tamén se pode observar como a ensinanza do cubismo e a mellor tradición costumista fúndense nas pinturas de Maside  e Manuel Torres. En contraposición a este proceder construtivo áchase o modo fauve, expresionista e de mancha vigorosa dun lenzo de José Frau. Anterior a todos estes pintores é o espléndido debuxo de acertada composición de Julio Prieto Nespereira e o soberbio nú de Álvarez de Sotomayor, que amplían a exposición.

Completan a mostra da praza do Toural outros importantes nomes da arte galego. Como Víctor Casas cunha obra íntima, lírica, de vaga figuración; María Antonia Dans cunha paisaxe bucólica, sinxela e de xeometría elemental e as esculturas de Ferreiro Badía.

Durante todo o mes de febreiro, a Biblioteca Pública Ánxel Casal organiza na sala infantil unha mostra bibliográfica para que os máis cativos gocen do Entroido.

A mostra pode visitarse durante o horario de apertura da biblioteca.

Máis info: es.calameo.com

A mostra bibliográfica 'A Isaac Díaz Pardo “In memoriam”', que durante todo o mes de febreiro ocupará o hall da Biblioteca Pública Ánxel Casal, pretende render homenaxe ao ilustre intelectual galego recentemente falecido.

Fundación Autor expón en Santiago a colección fotográfica 'Metamorfosis', concibida por Víctor Carro e José María Picón como un xeito de capturar o proceso de cambio en imaxes estáticas.

A mostra, de acceso libre, poderá visitarse de 10:00 a 20:00 horas, de luns a sábado. Tamén os fins de semana, sempre que haxa actividade no recinto.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'La voluntad no lo es todo', unha mostra do traballo do artista Santi Jiménez, que permanecerá aberta ata finais do mes de marzo.

Santi Jiménez (Santiago de Compostela, 1979) licenzase en Belas Artes pola Universidade de
Vigo, na especialidade de Escultura no ano 2002. Comeza a súa andadura artística investigando
en cuestións de xénero, cunha fotografía provocativa e provocadora como base, para pasar a
elaborar fotocollages transgresores e ir progresivamente desembocando no emprego das novas
tecnoloxías como medio de expresión, levando a cabo pezas dixitais traballadas virtualmente
aínda que ao mesmo tempo dun xeito moi persoal, cunha proximidade evidente ao debuxo na
súa concepción máis tradicional, pero dende unha perspectiva moi actual.
No ano 2005 é premiado cun Accésit do IV Premio Auditorio de Galicia de Novos Artistas de
Santiago de Compostela, o que determina o seu devir no ámbito artístico. A súa traxectoria está
salpicada de mostras individuais de gran forza como a súa intervención “Sin la menor idea”, no
Espazo InSitu da Fundación Eugenio Granell de Santiago de Compostela no ano 2007; “El
ladrón de atardeceres” na Galería Espacio48 no mesmo ano, ou “Albergues transitorios” na Zona
“C” do Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela en 2008. Á súa vez, a súa obra formou
parte de múltiples mostras colectivas en galerías, museos, feiras ou certames, tanto en Galicia e
España como no estranxeiro.

En “La voluntad no lo es todo” Santi Jiménez presenta unha proposta moi persoal, cargada dun
lirismo extremo e, ante todo, moi coidada e esencial. Renuncia o artista ao superfluo, evitando
caer en excesos innecesarios que só servirían para recargar unha realidade xa de seu saturada.
Así, trae a colación sen poder evitalo uns sentimentos que alberga toda unha xeración á que
pertence, que ante a vida tan complexa e surrealista que lle tocou vivir, se reinventa e non se
detén ante as adversidades, manifestando a súa desolación e intranquilidade, pero tamén
demostrando a procura continua dunha solución. Unha solución que non pasa só pola vontade,
se non tamén polo máximo esforzo, algo que se traduce nunha consumada meticulosidade, un
perfeccionismo moi evidente, unha meditada composición, unha estudada selección cromática e,
en definitiva, nun virtuosismo de tal alcance que nos revela algo moi interesante: que o artista
non se rendeu.

Na Galería Espacio48 preséntanse polo tanto as súas últimas pezas, unha serie de debuxos
dixitais cunha forte mensaxe reivindicativa, pero ao mesmo tempo tremendamente poéticos e
desposuídos de todo artificio, sen atisbo de desesperación, a través dunha expresión privada por
completo de bagatelas, irónica e audaz; suxerente ata o extremo en que as súas representacións
dinnos máis polo que ocultan que polo que mostran abertamente.

Ata mediados do mes de marzo, a Igrexa da Universidade acolle a mostra colectiva '73 x 73 x 273 - A irmá do sono', unha exposición itinerante organizada pola USC e a Deputación de Lugo na que 27 artistas ofrecen a súa particular visión sobre o fenómeno da morte.

O título alude ás medidas estándar dun nicho de enterramento. A irmá do sono é a morte, un tema consubstancial á vida sen cuxa existencia non tería razón de ser. A localización elixida non podía ser máis apropiada. As igrexas foron durante séculos lugar de enterramento e precisamente esta mostra preséntase en Santiago, cidade erixida sobre o leito apostólico. A súa outra sede é a igrexa de Santa María de Lugo.

Preséntase unha exposición coral de 27 artistas que abordan de xeito directo ou tanxencial un feito que dá motivo á reflexión a medida que transcorre o tempo.

ARTISTAS PARTICIPANTES

- Antón Lamazares alude ao ámbito eclesial como lugar de emoción, bulicio e choro en "E fai frío no lume".
- O maximalismo de Paco Pestana ensambla elementos dispares que conforman o libro da vida. Rituais de sacrificio pasados.
- Eduardo Valiña escenifica os restos dunha matanza, metáfora dunha perdida tanto física coma cultural, espiritual e social.
- Pamen Pereira, na capela coa súa videoinstalación reflexiona sobre a fraxilidade da existencia e o amor máis alá da morte.
- A instalación de Ana Soler alude ao estado de medo permanente, a ameaza ante a morte sobrevida en calquera instante.
- As esculturas de Paulo Neves dialogan coas vetas de árbores centenarias para darlles nova vida e brio.
- O vídeo de chan de Ignacio Pardo, corpo bañado en líquido amniótico, alude á coñecida expresión de 'Nacemento e mortalla do ceo baixan'.
- Xurxo Oro Claro manipula con ollos artísticos problemas pesados que sacoden a sociedade, como os inmigrantes e o maltrato infantil.
- Xaquín Chaves centrouse a nivel pictórico sobre feitos lutuosos, tratados a xeito de réquiems sobre persoas próximas e queridas.
- Álvaro de la Vega achega unha gravata de tea metálica negra embutida en chaqueta con orla na manga, como atributo dunha época.
- O díptico fotográfico de Fernando Páez, 'Celas', traduce a condición de cada ser como cazador ou cazado. Traballo autobiográfico e emocional.
- Xurxo Lobato percorreu camposantos para revivir prácticas ancestrais. Co seu santoral 'Paixón' revive o sentimento relixioso que lograron grandes artífices da imaxinaría barroca.
- Baixo a cúpula, Cristian Villamide instala unha árbore morta coa intención de preservalo recreando con ironía unha posible resurrección.
- A idea da viaxe e da bagaxe como tránsito necesario á morte, o gran circo do mundo é o que presenta Roberto González Fernández.
- David Trullo idea imaxes de morte e resurrección social e política. Intérnase en cemiterios para profanar mausoleos e erixir novos heroes.
- Mónica Alonso idea a última morada, un modelo de urna funeraria elixido polo propio usuario cos atributos que o identificaron en vida ou que formaron parte do seu ámbito.
- Ramón Conde relaciona a "morte" co tema do eterno retorno, caracterizada nunha maternidade totalmente estraña á iconografía tradicional.
- Manuel Sendón, deixa constancia das diferentes maneiras de concibir a morte no rural e o urbano. Presenta necrolóxicas de gran potencial plástico.
- Fran Herbello achégase ao imaxinario mariño nunha homenaxe aos pescadores mortos nun naufraxio.
- Victoria Diehl fai un traballo ao alimón con Susana Cendán titulado "Carmencita", seducidas ambas as dúas pola lenda dunha nena morta.
- Andrea Costas aborda o paso do tempo e a intimidade. Trata as idades do home e rende homenaxe á súa avoa.
- O minimalismo das táboas de Teo Soriano comungan coa exuberancia do retablo barroco da igrexa, choque visual e emocional.
- Xulio Gil e o seu "Fénix"; idea de vida despois da morte, concepto de resurrección indeterminista.
- A cámara de Antonio Blanco viaxa no tempo ao antigo Exipto, con "Vixilia". Homenaxe á antiga civilización nacida nas marxes do Nilo.
- Montse Rego comunga co cemiterio de Fisterra, de César Portela, para intentar acariciar e comprender a inexorable morte.
- O enorme lenzo de Ruth Massó ao abandonar o recinto aborda o tema clásico de vanitas aderezado co toque de fantasía e humor.
- Fernando Yánez busca a idea do irracional e descoñecido, asociado á idea de finitude. Establece unha ponte entre o divino e o humano.

En resumo: vinte e sete fórmulas artísticas doutros tantos autores sobre un tema practicamente inédito en espazos expositivos de Galicia.

O artista multidisciplinar vigués Din Matamoro, que emprega todo tipo de materiais nas súas obras, amosa ata mediados do mes de marzo unha colección do seu traballo máis recente na Galería Trinta.

"Comecei en Madrid nos anos oitenta. Era moi novo. Recordo a necesidade de expresarme, de traducir a realidade facendo un alto para sorprenderme coas cousas mínimas como a luz ao mover o verde das follas ou a monumentalidade das nubes... os debuxos das formas, o imaxinado, o grandioso... "

"Coñecín a pintura mirando os mestres e enganchoume de tal maneira que aínda me retén nun estado de hipnose, sen poder saír do obradoiro. Pintar para seguir lentamente pintando, sorpresivamente acelerando o tempo, un cadro tras outro e, co último, un descubrimento. Un día pecharei o obradoiro por un tempo e lanzarei a chave ao mar".

"Creo na individualidade e peculiaridade do artista. Gústame que o meu traballo sexa un reto sendo consciente de que algúns cambios poden ser perigosos aínda que tamén valentes. Sabendo que en esencia seguirás sendo o mesmo aínda que os días pasen, o corpo cambie e a mente evolucione".

"Das pezas nas que traballo actualmente a cor xorde tímida das entrañas do branco para descubrir lentamente os seus segredos. Nalgún caso pode parecer luz proxectada sobre a superficie pictórica. Dalgún xeito é como perderse nunha néboa espesa de cor onde a mirada encontra outros matices: a luz nua que borra a forma e mostra o difuso, a cor que latexa e que se expande".

Gústame que a miña mirada traspase a obra e non rebote nela. Do mesmo modo me encantaría que o espectador descubrise o ruído interno que está detrás do aparente silencio externo dos cadros que conforman a miña exposición".