Kunsthalle presenta o traballo site-specific de 5 coñecidos artistas: Jorge Perianes, Alain Urrutia, Suso Fandiño, Carlos Maciá e Misha Bies Golas.

Suso Fandiño presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras. Misha Bies Golas deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local. Carlos Maciá presenta unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas. Jorge Perianes presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación. E Alain Urrutia presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

** Suso Fandiño (Santiago de Compostela, 1970). O seu traballo rescata a linguaxe da arte pop para exercer unha crítica mordaz sobre a sociedade actual. Na súa obra devolve unha visión do creador como xerador dunha mercadotecnia promocional, inserto de pleno nos mecanismos da sociedade de mercado. A esta análise do mundo da arte engade outro máis xeral sobre as estratexias de imaxe promovidas polos medios de comunicación de masas e os pseudo-produtos culturais emitidos pola considerada baixa-cultura. Suso Fandiño participou en numerosas exposicións como Sur le dandysme aujord'hui: Do manequín no escaparate á estrela mediática no CGAC, Santiago de Compostela, Look Up! Natural Porto Art Show en Porto ou La Colección, Fundación Barrié en 2011 e as súas obras están presentes en coleccións como a da Fundación Barrié ou a Fundación Coca-Cola, España. En Kunsthalle presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras.

** Misha Bies Golas (Lalín, 1977) aprópiase da idea dadaísta de ready-made para construír un traballo determinado pola presenza da crítica como modus operandi. A colaxe como forma de desenvolvemento, a seriación e a selección do motivo en relación á esfera vital, aparecen como claves para definir unha obra en continua relación co literario e o cinematográfico. Nos seus patróns, o espazo xeométrico e o ritmo das figuras aparecen como estruturas cunha clara intención musical. Noutras series, o absurdo e a idea de object trouvé cobran nova significación no seu relato. Misha Bies Golas foi gañador do Premio Novos Valores na modalidade de debuxo en 2010, participou en exposicións como Typewriter. A historia escrita á máquina. Colección Sirvent na Cidade da Cultura de Galicia e vén de presentar a súa última publicación A xeito de conclusión no CGAC de Santiago de Compostela. En Kunsthalle deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local.

** Carlos Maciá, (Lugo, 1977). O traballo de Carlos Maciá móvese entre a pintura, a fotografía e o vídeo como soportes usados para indagar no campo da experiencia. No caso da súa obra pictórica, unha concepción do espazo como lugar de pegada, como lugar de paso, determina unha pintura dominada pola calidade vertixinosa e multiplicadora dun trazo que case sempre se converte en ocupación. Carlos Maciá participou en numerosas exposicións individuais como La leyenda del tiempo en MACUF, 2008, Time goes back no Espazo rúa Herrezuelos 31 en Antequera, Málaga, 2007 ou ¡Ten cuidado, no vayas a matar a alguien! na Chocolatería, Santiago de Compostela, 2006 e en colectivas como Que de lejos parecen moscas no Museo de Arte Meixela Gil en México DF en 2011 ou Uno más uno, multitud en Doméstico’08 en Madrid, 2008. Carlos Maciá presenta en Kunsthalle unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas.

** Jorge Perianes (Ourense, 1974) traballa no espazo coma se fose un campo de minas. As súas esculturas-instalacións desvían a atención do espectador dos aspectos meramente figurativos e aparentemente cómodos das súas imaxes cara á idea de intervención como accidente, como trampa, como método de suspicacia ante a aparencia do real. O obxecto vólvese vital mentres asiste á representación do cotián nun espazo escénico e teatral. Entre as súas exposicións individuais destacan as realizadas en Matadero Madrid dentro do Programa Aberto X obras ou Los animales se equivocan en MACUF, e participou en colectivas como 7 +1 Project Rooms no marco de Vigo en 2008 ou Existencias en MUSAC, 2007. A súa obra forma parte de coleccións como a de MUSAC, MACUF, CGAC ou Coca- Cola. En Kunsthalle presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación.

** Alain Urrutia (Bilbao, 1981). A pintura de Alain Urrutia caracterízase por converter situacións tipicamente cotiás en obxecto de revisión artística, formulando algo así como unha revalorización estética dalgúns instantes que para nada foron elixidos de antemán pola súa condición temática. A pintura adquire un carácter revelador, de certas posibilidades ensoñadoras que a afastan da frialdade do elemento fotográfico como base de rexistro do cotián. En 2011, Alain Urrutia participou na exposición Melodías prohibidas dentro do programa do Festival SOS 4.8 e recibiu a Bolsa de Residencia en Beijing (China) do mastudio. En marzo de 2012 presentou exposición individual na Galería Juan Silió e en outubro de 2012 a súa obra estará presente na conmemoración do 15 aniversario do Museo Guggenheim Bilbao co proxecto 103-B. En Kunsthalle presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

O xardín do Hotel Virxe da Cerca acolle a exposición de esculturas do artista ourensano Buciños. unha mostra que se inscribe no convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

O escultor Buciños recibe o seu nome do topónimo da parroquia lucense onde naceu na década dos anos 30. Licenciouse na escola Superior de Belas Artes de San Fernando en Madrid. Na década dos 70 formou parte da renovación artística en Galicia. Xunto con Xose Luis de Dios, Xaime Quessada, Virxilio, Acisclo e Baltar, recibiu o nome de "Os artistiñas" polo intelectual Vicente Risco. Este grupo era o desaparecido Volter, xa que era neste local onde estes artistas se reunían e a partir de aí xurdiron grandes proxectos.

A súa obra é fundamentalmente figurativa: maternidades, figuras femininas, representadas principalmente en bronce, parellas, etc... son os seus temas máis recorrentes representados en obra monumental, conmemorativa ou de pequeno formato. E faino cunha gran sensibilidade, ductilidade e creatividade, espremendo do material formas cunha gran tenrura, onde en moitas ocasións está representado o mundo rural galego.

A lista de monumentos, premios, e exposicións é longa. A última exposición institucional realizouna no Centro Cultural da Deputación de Ourense e este mes de xuño regresa cunha monográfica a Santiago de Compostela, despois de máis de 8 anos sen expoñer na cidade. 

'Gallaecia Petrea' é a primeira exposición do Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura, unha das mostras máis ambiciosas organizada na nosa Comunidade. A través dela, o visitante pode percorrer a historia da construción da cultura galega a partir dun elemento tan emblemático como a pedra.

A mostra, que ocupa os 6.600 metros cadrados do Museo, organízase en seis áreas: Xeoloxía, Prehistoria, Roma, Medieval, Moderna e Contemporánea. As pezas, algunhas de ata dez toneladas de peso, proceden de diferentes partes de Galicia, España e de Portugal. A mostra engloba dende un petroglifo, como elemento exclusivo que en todo o mundo só se ten atopado en Galicia, ata pezas dos grandes da escultura galega contemporánea como Francisco Leiro, Manolo Paz ou Silverio Rivas.

Na exposición, a pedra está presente como elemento de desenvolvemento, materia base dunha das industrias máis puxantes de Galicia (granito, pizarra…). Inclúe unha aproximación dende a xeoloxía, na que, a través de presentación didácticas, explorase Gallaecia como territorio onde se poden atopar algunhas das rochas máis antigas da Península.

Máis información aquí

A Cidade da Cultura participa na celebración do centenario de Eugenio Granell acollendo a exposición 'O encontro na poética de Eugenio Granell', comisariada por Natalia Fernández e por Eduardo López Valiña. A mostra inclúe diversos debuxos, óleos e construcións do artista ao que moitos consideran o último representante español do surrealismo.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

Baixo o título de 'Memoria de Compostela' o Consorcio de Santiago ideou unha mostra na que se invita ao visitante a realizar un singular percorrido pola historia de Santiago a partir de vellas fotografías e dos primeiros rótulos que conformaron o rueiro da cidade e que son propiedade do Concello.

A orixe destes rótulos históricos está nas primeiras ordenanzas municipais encamiñadas a establecer unha rotulación das rúas en 1837. A rotulación non se fai efectiva até 1866 cando se comezan a colocar nas paredes dos edificios as placas con letras negras sobre fondo branco cunha dimensión de ao redor de 40x30 centímetros. Tamén se procedeu á numeración das vivendas, moitas das cales aínda conservan os rótulos orixinais. Estas placas luciron no rueiro santiagués até 1964 cando, baixo a coordinación do arquitecto Francisco Pons Sorolla, substituíronse por unhas novas placas graníticas cos nomes tallados a bisel, reproducindo un abecedario de tipo romano pintado en vermello sangue. Este deseño é o que segue vixente na actualidade.

Xunto ás placas, a exposición recolle varias fotografías antigas, de finais do século XIX e de comezos do XX, que permiten botar a vista atrás e descubrir novas estampas, algunhas inmutables, da cidade de Santiago de Compostela. A mostra quere ser un recoñecemento ao labor que durante décadas realizou José Luís Cabo Villaverde na recuperación de material gráfico inédito, que veu enriquecer o patrimonio histórico-cultural de Compostela e que compilou no seu libro Compostela. Memoria fotográfica, publicada con Pablo Costa e editado por Ara Solis en 1996.

De forma complementaria, a mostra expón unha serie de reproducións de planos antigos da cidade. Son planos que se gardan nos arquivos municipais e da catedral e no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Destacan un plano procedentes do Arquivo Xeral de Simancas, no que se debuxa a antiga muralla, e dúas vistas de Santiago, de Pier Maria Baldi (1669) e Ramón Gil Rey (1837).

O Museo das Peregrinacións alberga ata final de ano a mostra 'Por fin Santiago! ' formada por 40 debuxos do artista Alfredo González. A exposición ten como obxectivo poñer en valor a creatividade e o patrimonio cultural galego.

Para iso, 'Por fin Santiago!' fai un percorrido pola cidade compostelá cunha peculiar visión dos monumentos, dos espazos públicos así como da xente que habita as súas prazas e rúas.

Dende hai medio século, Alfredo González desenvolve unha excelsa carreira nos ámbitos da publicidade, o humor gráfico, a caricatura, a ilustración e a pintura. Entre a súa produción destaca as series dedicadas á cidades. Neste sentido, Santiago acompaña na obra do artista a Madrid, Caracas, Río de Janeiro, Nova York e Barcelona, entre outras.

O Museo das Peregrinacións de Santiago, creado en 1951, é unha institución museística nacional e centro de documentación, investigación e interpretación de Santiago e das peregrinacións xestionada pola Consellería de Cultura.

Ata finais do mes de novembro, o Espazo de arte Campus Stellae acolle unha exposición do pintor compostelán Sayáns. A mostra componse dunha vintena de representacións paisaxísticas galegas.

Seguindo fiel ao naturalismo e ao hiperrealismo, Sayáns mantén unha loita constante entre a forma e a cor que lle axuda a reflectir o mundo do seu arredor.

O Museo das Peregrinacións e de Santiago inaugúrase cunha mostra extraordinaria que recrea a Santiago do século XIII, a partir de aplicacións interactivas e de recostrución virtual que permiten coñecer o aspecto e coñecer a evolución posterior da cidade. Unha aplicación informática permite viaxar no tempo e acompañar a un peregrino no seu percorrido pola Compostela medieval. Ademais, dúas pantallas xigantes recrean o aspecto da catedral románica, tal e como a viron quenes a coñeceron trala súa consagración, en 1211. Por último, unha maqueta de máis de 20 metros cadrados reconstrúe a fisonomía do Santiago do século XIII, coa catedral románica en todo o seu esplendor, as igrexas e conventos, as portas e a muralla. Para a súa realización seguíronse as descricións que da cidade e da Catedral fai o Códice Calixtino.

A exposición serve ademais para aproximarse á realidade arquitectónica da Catedral de Santiago, coa súa evolución ao longo dos séculos e coas intervencións dos diferentes arquitectos, para o que se recuperou a maqueta de 25 metros cadrados de superficie realizada a escala 1:25 polo Xacobeo e que estivo exposta na Expo de Sevilla de 1992.

A mostra complétase na súa última parte cunha reflexión sobre o Santiago de hoxe. Unha cidade cun dos conxuntos históricos mellor conservados do mundo e que desenvolveu un urbanismo exemplar e respectuoso con medio ambiente.

Para realizar visitas guiadas e concertar as datas pódese facer a reserva no teléfono 981 576 661 ou no enderezo electrónico visitasguiadas@consorciodesantiago.org

O Pazo de Xelmírez acolle a exposición titulada 'O Códice Calixtino', unha mostra didáctica que ofrece a posibilidade de contemplar durante uns días o orixinal deste manuscrito do século XII e coñecer o seu contido.

A mostra conformouse tras a localización a principios do mes de xullo do Códice Calixtino, que fora roubado hai un ano da Catedral de Santiago e que pasou 12 meses oculto nun garaxe do Milladoiro.

Durante os primeiros catro días da exposición, o orixinal do Códice estará depositado nunha urna antibalas, fabricada especialmente para a ocasión. A continuación será substituído por un facsímile. No Pazo de Xelmírez quedarán tamén ata fin de ano os paneis informativos sobre distintos elementos do Códice e unha versión dixital que permite coñecer, páxina a páxina, este libro.

Ademais de paneis informativos, os asistentes poderán ver un facsímile do Tumbo A e o orixinal da Historia Compostelá de Diego Xelmírez, do século XV, aberto pola páxina na que fala do Códice Calixtino. Así mesmo, tamén están presentes traducións da peza e estudos sobre esta.

A Casa da Parra acolle 'Brión Boogie Woogie', unha mostra pictórica comisariada por David Barro que reúne 18 obras a través das que se visualiza un percorrido pola produción máis recente do artista Vítor Mejuto, así como por algunhas das pinturas máis significativas da súa traxectoria. A exposición está organizada pola Consellería de Cultura e Educación da Xunta de Galicia.

O artista Vítor Mejuto ten desenvolvido unha obra que pode enmarcarse dentro da tradición da chamada abstracción xeométrica a partir do construtivismo e o minimalismo como primeiras referencias. O seu traballo está baseado nunha caligrafía persoal que ten como principais referencias o método, o cálculo e a intuición. A investigación sobre cores, liñas e conxuntos xeométricos que buscan novas vías de expansión dan como resultado a construción de espazos ordenados nos que o debuxo actúa como xerador de ideas que se renovan de forma progresiva.

A Cidade da Cultura organiza ata principios de xaneiro de 2013 unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media.

'Códices, xoias das catedrais galegas na Idade Media' propón unha inmersión nunha Idade Media afastada dos tópicos oscurantistas; unha Idade Media de luminosidade e desenvolvemento cultural, de miniaturas, imaxes, cores, manuscritos e imprentas... Folios e pergameos que translocen toda unha organización social, económica e política. A viaxe levará ao visitante polas principais mostras de códices e libros medievais entre os séculos X e XV, con exemplares únicos en Europa, como o Códice Calixtino e os diversos tombos, o primeiro libro impreso en Galicia, caso do Misal Auriense, ou magníficas copias miniadas, como a Legenda Maior ou o Pasionario Tudense.

Todo un percorrido formulado dende a sinxela dobre perspectiva do coñecemento e do desfrute, e facendo sempre fincapé na importancia, individualidade e particularidade de cada un dos volumes.

Unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media que se mostran ao público en todo o seu esplendor:

Códice Calixtino (½ s. XII)
Tinta sobre pergameo
31,0 x 28,4 x 6 cm

Breviario Auriense (S.XV)
Tinta sobre pergameo
25,0 x 19,0 cm

Libro X de Pergameos Reais (Séculos X-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Tombo A (Cc. 1130-1140)
Tinta sobre pergameo
49,4 x 35,4 x 3,7 cm

Tombo Pechado (Ss. XIV-XV)
Tinta sobre pergamiño
34,5 x 24,5 x 9,0 cm
   
Misal Auriense (1494. Monterrei)
Impreso sobre vitela
34 x 24 x 8,5 cm

Pontifical de Tui (Século XIV)
Tinta sobre vitela
33 x 22 cm

Legenda Maior (Finais s. XIII-comezos s. XIV)
Tinta sobre pergamiño
15,0 x 11,0 x 2,5 cm

Libro XI de Bulas Papais (Séculos XII-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Pasionario Tudense (Primeiro terzo do século XIII)
Tinta sobre pergameo
45,7 x 29,5 cm

Breviario de Miranda (½ s. XV)
Impreso sobre vitela
21,7 x 17,2 x 10,4 cm

Historia Compostelá (S. XVI)
Tinta sobre papel
29,8 x 23,3 x 8,3 cm

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata comezos do mes de decembro a exposición 'O gabinete das curiosidades. Obra en papel e esculturas 1999-2012', do artista pontevedrés Xaquin Chaves.

Xaquin Chaves, artista pontevedrés de dilatada traxectoria, participou nos mellores certamenes artísticos, tales como Novos Valores e a Bienal de Pontevedra ou os certamenes de Unión Fenosa. Durante estes anos expuxo en numerosas galerías de Galicia e Portugal, pasando a súa obra a formar parte das coleccións de Caixanova, Unión fenosa ou a Xunta de Galicia, así como de innumerables coleccións particulares. Dende o 2007, Chaves expón con asiduidade en Holanda, en espazos privados e públicos. Ademais compaxina o seu traballo pictórico coa escultura pública: bo exemplo desta faceta son as obras Contrapunto en Catoira ou Rosa de Mar en Vilagarcía de Arousa.

Xaquin Chaves caracterízase por ser un artista multidisciplinar xa que ademais participa noutros campos: catálogos doutros artistas, happenings, performances, deseño e ilustracións. Unha das súas últimas exposicións foi '73 x 73 x 273, A irmá do sono', que se desenvolveu na Igrexa da USC e na Capela de Santa María en Lugo.

A súa obra é considerada pola crítica como unha obra que evoluciona dende referencias formais cara ao informalismo, teniendo como referentes máis próximos a Jose Guerrero, a Guinovart ou aos integrantes do grupo El Paso. Unha das características principais das súas pinturas é a extraordinaria gama de cores que aplica ás súas formas xeométricas, conseguindo como resultado unha obra lírica onde o título adquire especial protagonismo.

A exposición específica que presenta Xaquin Chaves para o espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca é unha colección da súa última obra sobre papel e unha selección de esculturas que pertencen ao período comprendido entre 1999 e 2012.

Esta exposición realízase dentro do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela, froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Nesta sala expuxeron no que vai de ano ano Rafael Masia, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez, Alexandro e Leandro Sánchez.

Ata mediados do mes de novembro, a galería Trinta acolle unha exposición antolóxica sobre a obra do fotógrafo arxentino Humberto Rivas.

"Eu era un apaixonado de Pessoa, da súa poesía e dos seus textos. Dende 1968 convivín con iso e, aínda que me expresaba a través da fotografía, non deixei de interesarme polas outras artes, sobre todo pola pintura e polo cine. En fotografía recoñezo que teño unha grande influencia dos retratos de August Sander".

"Unha vez pasoume algo na galería Forvm de Tarragona. Era unha exposición de retratos e entrou unha señora maior cun carriño da compra e púxose a mirar todas as fotos con detemento, dando a volta a toda a exposición; de pronto, mirou cara a nós e preguntounos: quen é o que fotografou a todos estes tolos? Seguro que é máis tolo ca eles. A min pareceume fantástico. Cando un non se sente obrigado a facer cousas, forzosamente acábase mostrando".

"...cando lles explico aos estudantes a forma de realizar un retrato, coméntolles que entre o retratado e o fotógrafo hai unha guerra. E esa guerra, para que a foto sexa boa, ten que gañala o fotógrafo e non o retratado, porque é evidente que o retratado asume un rol, unha pose de como lle gustaría aparecer. Dalgún xeito, auto-represéntase, ponse gracioso, sorrí... pero iso non ten nada que ver coa súa personalidade interior, que é o que buscamos nós cando facemos un retrato".

"Se che miro a ti, agora vexo unha persoa que coñezo, cunha forma de ser concreta e disposta a facerse unha foto, pero cun lixeiro sorriso que non me interesa fotografar. Entón pídote que peches os ollos. Cos ollos pechados ninguén finxe. Entón, nun momento dado, pídote que mires á cámara - non que abras os ollos, senón que mires á cámara - e grazas á actitude do suxeito, a fotografía non terá nada que ver co que era antes".

...nunca me deixei atrapar por min mesmo. Ese é o meu traballo, non teño ningunha dúbida, un traballo profundamente sentido. Esas fotos non as podería ter feito de ningún outro xeito".

Humberto Rivas (1937-2009)

O Centro Cultural Novacaixagalicia acolle ata decembro unha exposición antolóxica que percorre as tres principais series gráficas de Fred Stein, autor pioneiro da fotografía na rúa.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “Os mundos inacabados”, da artista portuguesa Joana Salvador, en colaboración coa Galería 111 de Porto e Lisboa (Portugal), que permanecerá aberta ata o 30 de novembro.

“Os mundos inacabados” de Joana Salvador (Lisboa, 1971), é unha mostra que presenta formalmente á artista portuguesa en España a través da súa obra máis recente. O título da mesma está baseado no texto homónimo escrito pola experta Ana Ruivo en 2005, que á súa vez aludía ás palabras da propia artista cando se refería ás súas incompletas, perturbadoras e acolledoras paisaxes, “tan inacabadas como inacabado está o mundo”. Cunha frase tan contundente, pero ao mesmo tempo tan incerta, marcada polo significado tan aberto que esconde, pódese definir a obra da artista portuguesa, como un mundo propio conformado por un compendio de imaxes extraídas da súa cotidianeidade transitoria, que van configurando ese peculiar hábitat creado expresamente por ela. O significado destas imaxes deixa sen pechar de todo ese macrocosmos, condenado a permanecer inconcluso en aparencia, pero resarcido ao poder ser completado por cada espectador que o contempla.

A obra de Joana Salvador ten un forte carácter autorreferencial, de tal modo que as vivencias que recolle son propias, verídicas ou inventadas, pero creadas e rexistradas na súa memoria como acontecidas, sendo todas elas moi persoais e cheas dunha forza tan especial, que lle permite poder empregalas para buscar o verdadeiro sentido á súa vida.

Joana Salvador traballa con diversos soportes, materiais e técnicas, destacando neste proxecto sobre todo a presenza da encáustica, o que lle aporta textura e plasticidade á obra. As pezas que podemos atopar en Espacio48 son de mediano e pequeno formato, e lonxe do rigor do debuxo clásico, asumen todas elas o trazo como unha tradución espontánea e inmediata. As figuras que habitan os mundos inacabados da pintora están controvertidamente definidas, ben rematadas, e en clara oposición co lugar que ocupan, son personaxes moi concretos, ás veces bastos ou desproporcionados, ás veces doces e infantís, pero todos eles perfectamente trabados, estudados e situados no curioso universo naif que os arroupa. E eses personaxes transmiten ao visitante a sensación de ser totalmente capaces de seguir modificando o espazo impreciso e tan cheo de posibilidades que lles rodea, intentando sempre recordar que neste mundo non se pode dar nada por rematado…

Cristina Moreiro

Ata finais do mes de novembro, a Sala Manrique del Pazo de Xelmírez alberga a exposición titulada 'Primeira colección de Modesto Paz Camps sobre a Catedral de Santiago'. A exposición está organizada polo propio pintor e a Fundación Catedral de Santiago e completa a oferta expositiva do Museo da Catedral xunto á exposición 'Códice Calixtino', na Sala de Cerimonias, e 'A Catedral de Santiago, corazón de Compostela' sobre o Plan Director na Sala de Armas.

Modesto Paz, galego de Ortiguiera aínda que residente en Santiago de Compostela, é un reputado paisaxista que levou a súa arte por numerosas salas de arte de todo o mundo, principalmente en Norteamérica.

Entrada libre. Acceso dende a Catedral.

O Camiño de Santiago, Primeiro Itinerario Cultural de Europa, é unha das grandes riquezas comúns a todos os europeos. Patrimonio cultural e moral de Occidente e de toda a Humanidade, esta ruta milenaria ten sido transitada por millóns de persoas dende a Idade Media ata a actualidade. A exposición audiovisual 'Memoria de Peregrinación' é froito da recente viaxe do fotógrafo Manuel Valcárcel e do músico Alejandro González, ambos os dous galegos, a través dunhas rutas xacobeas de dilatada historia e tradición. É unha viaxe contemporánea realizada co propósito de somerxerse, cos cinco sentidos alerta, na intimidade duns lugares históricos, que forman parte substancial da memoria cultural de toda a Humanidade.

A mostra é reflexo dunha viaxe intensa e moi vivida a través de Hungría, Austria, a República Checa, Eslovenia, Italia, o norte de España e a Galicia xacobea. Unha peregrinación moi particular na que ambos os dous artistas se mostran atentos á tradición cultural e á sensibilidade relixiosa que impregnan os lugares e os camiños, destacando realidades ás veces silenciadas, denunciando co seu enfoque situacións e circunstancias que afectan ás poboacións próximas aos itinerarios de peregrinación, ou a modestia de vida de pobos e cidades da ruta.

A mostra peregrinou en 2010-11 por diversas cidades de Europa -Sofía, Bucarest, Zagreb, Santiago de Compostela-, continuando en 2012 o seu periplo en Francia e Australia. Memoria de Peregrinación é, en suma, unha exposición que mostra a pluralidade e riqueza dunha Europa vertebrada polos itinerarios a Santiago de Compostela e que, sen dúbida, non deixará indiferente a ninguén.

Observar, recompilar, indexar, coñecer, recrear. Nunha obra marcada por xestos silenciosos, Fernando Casás (Gondomar, Pontevedra, 1946) mantén unha relación de curiosidade permanente coa natureza. Os vestixios do paso do tempo, os estados e formas entrópicas en permanente mutación, atopadas na profundidade da selva tropical ou na exuberante paisaxe galega, determinan unha traxectoria creativa de máis de corenta anos. Entre Brasil, onde iniciou a súa práctica artística, e a súa Galicia natal, esta exposición antolóxica dá visibilidade a unha obra cunha determinación especulativa e conceptual singular, que tanto se pode materializar en procesos pictóricos ou escultóricos, como en accións efémeras e intervencións específicas, como será o caso das obras inéditas creadas para as salas do CGAC.

Consulta o folleto da exposición aquí

Ata finais de ano, a sala de exposicións do Colexio de Fonseca acolle unha mostra dedicada ao investigador e catedrático universitario Antonio Casares con motivo do 200 aniversario do seu nacemento.

Antonio Casares Rodríguez (Monforte de Lemos, 1812 - Santiago de Compostela, 1888) foi un químico galego.
Desenvolveu a súa intensa vida científica e académica en Galicia. Foi o primeiro titular da Cátedra de Química na Universidade de Santiago. Ocupouna a raíz da súa creación polo plan de estudos de 1845, ata a súa morte en 1888. Realizou investigación aplicada á industria, á agricultura e á medicina e estudo dos métodos de análise, do que é un dos iniciadores en España. Ademais, foi un dos iniciadores da espectroscopia peninsular. En 1866 aparece o seu Tratado práctico de análise química das augas minerais e potables.

Ao longo do mes de novembro, e por quinto ano consecutivo, a Biblioteca pública Ánxel Casal, en colaboración coa Concellería de Cultura e a organización de Cineuropa, expón unha retrospectiva de películas proxectadas neste consolidado certame compostelán.

Ata finais do mes de novembro, o hall da Biblioteca pública Ánxel Casal amosará a exposición '50 anos de James Bond', unha mostra coa que se conmemora o médio século da estrea da primeira película de James Bond, o personaxe creado por Ian Fleming.

Ao longo do mes de novembro, o salón de actos da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle unha exposición en torno á vida e a obra do escritor polaco Czeslaw Milosz, Premio Nobel de Literatura do ano 1980.

A mostra está organizada polo Instituto Polaco de Cultura.

A Galería Metro acolle ata mediados do mes de decembro 'Tiempo fugitivo', a primeira exposición individual de Lula Goce en Santiago, unha das artistas con máis proxección nacional, recentemente premiada na última edición Novos Valores 2012 da Deputación de Pontevedra.

A galería A.dfuga acolle 'Odisea', unha exposición de obra gráfica do recoñecido artista ourensán Ramón Conde comisariada por Beatriz Suárez Saá.

Na historia da Odisea, o poeta grego Homero relátanos como Ulises (Odiseo), rei de Ítaca e marido de Penélope, de volta da guerra de Troia e durante os dez anos que dura a súa viaxe, chega cos seus homes ao país dos ciclopes, rudos xigantes como montañas, cun só ollo central, que vivían pastoreando cabras. Un deles, Polifemo “dotado de extraordinario vigor, salvaxe e ignorante da xustiza das leis”, fainos prisioneiros e mata a seis dos gregos.

"…Colleu a dous deles e esmagounos contra o chan (...). E devorounos (...) e non deixou nin as súas entrañas, nin as súas carnes, nin os seus osos...," encerrando ó resto dos na cova cos animais. * Odiseo consegue emborrachalo con viño, e durmido Polifemo, os de Ítaca crávanlle una estaca de oliva candente no ollo. Logo conseguen saír da cova suxeitándose á la do ventre dos seus “acompañantes” os carneiros, para non ser atrapados polo monstruoso ciclope.

Igual que Homero relata por medio da palabra a historia de Ulises no seu periplo, Ramón Conde faino por medio do debuxo na súa persoal Odisea. Ambas comparten título e ao mesmo tempo narran a historia repetitiva e previsible do home. Dúas historias acontecidas con séculos de diferenza que as afastan e as manteñen distantes no tempo e no espazo. Pero que poderían percibirse como contemporáneas pola súa similitude, delatando fortes puntos de conexión que nos mostran como a pesar do paso dos anos, do desenvolvemento e da chegada dos múltiples avances tecnolóxicos, a historia, a esencia e a condición na existencia do ser humano, segue sendo a mesma.

No caso do poema épico grego, o seu protagonista, por medio da súa astucia e enxeño, no Canto IX que mencionei ao inicio deste escrito, logra derrotar á forza e ao poder do ciclope opresor, prevalecendo neste caso a xustiza por riba do acto inxusto. E son este tipo de cuestións que se producen de forma particular entre individuos, entre as relacións interpersoais e de poder que teñen lugar entre as persoas, xunto á sensación de dominio, a inclusión e/ou exclusión no grupo social, as que atraen a Conde e o impulsan a crear.

”Existe a posibilidade e imposibilidade de vivir como individuos illados e autónomos, ou facelo sometidos ás regras do grupo. Ao final sempre queda a dúbida si é a vontade do líder quen as crea, ou o líder éo porque encarna as ideas do grupo”. Estas son algunhas das reflexións que o artista galego aporta ao falar desta exposición.

Odisea, que se mostra na galería compostelá A.dFuga, recolle sorprendentemente unha serie de creacións moi descoñecidas no desenvolvemento da súa lonxeva carreira artística, xa que se inclúen dentro do terreo da gráfica. Trátase dunha serie de debuxos secuenciais que a pesar da súa característica principal, a súa bidimensionalidade, delatan o seu persoal universo e visión dominada claramente pola influencia das tres dimensións. Cada un deles mostra un momento clave na súa experiencia vivencial, na súa autobiografía, nos que toma como punto de partida a soidade e a dificultade no acercamento ao Outro. Non obstante, cada un deles, posúe ese sutil ton crítico tan característico na súa obra dende os seus inicios.

Definidos formalmente por un xesto espontáneo e expresivo, xerados polo trazo do negro carbón sobre o papel, o consagrado artista ourensán xera imaxes, que non son máis que testemuñas dos seus máis sinceros sentimentos e sensacións. Un conxunto de obra esencialmente intimista na que podemos apreciar, como un retratado home, avanza de forma impulsiva e instintiva dentro “da escura caverna” _rememorando o mito Platónico_ no continuo diálogo e loita consigo mesmo, ata lograr acadar a tan afastada e idealizada saída, a iluminada meta. Unha meta que se augura no seu traballo como cíclica.

Beatriz Suárez Saá
comisaria

Durante 10 xornadas, a hospedaxe de San Martiño Pinario acolle a exposición 'O Camiño. A ruta da vida', unha mostra organizada dentro do 30 aniversario do Acto Europeísta e I Encontro do Plenairismo realizado no Centro Europeo de Peregrinación no Monte do Gozo, baixo o título Pintores-Peregrinos 2012.

Ata mediados do mes de decembro, a sala de exposicións do compostelán hotel Puerta del Camino acolle a exposición 'Miradas', unha mostra con 20 obras do pintor José Daniel Fernández Díaz. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

O tema principal é o contraste iconográfico entre animais e construcións (ou emprazamentos recoñecibles), predominantemente artificiais, que parten dun estilo realista meticulosamente coidado. Nos cadros de José Daniel Fernández Díaz transfórmase a realidade en fragmentacións cheas de simbolismos, para aproximarse a formulacións surrealistas. Xoga coa metáfora, inserta textos, combina diferentes espazos e planos para sobredimensionar “o real” e, deste xeito, establecer unha personalísima perspectiva da escena.
Nas súas obras, dada a intensa vocación inconográfica, calquera elemento ou obxecto pode dar motivo para ser convertido en Arte. Os asuntos dos cadros volven sobre a pintura até converterse nun alfabeto particular que combina aquilo que se mira e o que se interpreta, e que deixa un espazo agradecido aos matices. O resultado final é unha obra de gran factura, de considerables valores plásticos, compositivos, conceptuais e, como non, estéticos. Todo iso nun espazo rebosante de lirismo que chama ao espectador para que decida que hai na obra de José Daniel Fernández Díaz: canto de realidade e canto de ficción.

Nacido en León pero afincado en Ourense, José Daniel Fernández Díaz comeza a labrarse un nome a principios dos anos noventa, celebrando a súa primeira exposición individual en 1993 na galería Faustino de Chaves (Portugal). Celebrou numerosas mostras ao longo de toda España en diferentes galerías de Xixón, Ourense, León, Vigo e, máis recentemente, na galería Soñarte de Madrid. Recibiu a mención de honra no III Premio Pintura Artenova Galega (2008) e gañou o III Premio Pintura “MUFACE” en Madrid (2007).

A Fundación Araguaney-Puente de Culturas inaugura unha exposición do artista libanés Diab El Dick, unha mostra de 11 cadros realizados recentemente polo pintor, nos que predominan as paisaxes escuras, tenebrosas, plasmadas con gran delicadeza e combinadas con pinceladas luminosas que achegan unha visión onírica e surrealista.

Diab El Dick nace no Líbano en 1946. En 1964 finaliza os seus estudos de bacharelato superior no Colexio do Sagrado Corazón de Beirut. En 1968 Diab viaxa a Madrid para estudar na Escola Superior de Belas Artes de San Fernando. Diab El-Dick está casado e nacionalizado en España, onde reside actualmente xunto á súa muller.
Expuxo en cidades de toda España. Desde o Centro Sociocultural Sirio de Madrid, pasando pola Galería Ángeles Penche de Xixón, a Galería Temps de Valencia, a galería Exte de Bilbao ou a José Lorenzo de Santiago de Compostela.
Confésase admirador do Greco, Rembrandt, Solana e Zurbarán, entre outros. A súa obra é admirada por afeccionados á pintura de moitos ámbitos: politicos, cineastas, senadores… Sendo moitos os coleccionistas que o seguen con fidelidade. Unha parte importante dos seus cadros foron vendidos a coleccionistas particulares como García Berlanga, José Serrano Suñer ou repousan sobre as paredes de lugares como a Igrexa de Nª Sª do Carrascal de Madrid.

En 2012 celébrase o terceiro centenario da morte de Domingos de Andrade (Cee, 1639-Compostela 1712). Andrade axudou a facer da arquitectura unha arte nobre e moderna que, con el, adquire en Galicia un desenvolvemento creativo importante partindo da tradición para elaborar formas propias e orixinais.

O Museo do Pobo Galego, que ten a súa sede en San Domingos de Bonaval, unha das obras máis destacadas de Andrade, celebra a efeméride cunha exposición conmemorativa, comisariada por Manuel Vilar Álvarez. Co mesmo motivo editarase un libro sobre Andrade e a Galicia do seu tempo, que conta con achegas dos profesores Ofelia Rey Castelao, Alfredo Vigo Trasancos, Manuel Taín Guzmán e Alberto Sanjurjo, ademais do comisario da mostra.

Fillo de Domingos López de Andrade e da súa segunda muller, Alberta López, nace en Cee en 1639, no seo dunha familia de orixe fidalga e posición acomodada.
En 1654 figura matriculado na facultade de Artes da universidade compostelá, aínda que en 1655 aparece inscrito na carreira de Canons e Leis.
O seu traballo na catedral principia cara a 1662, participando na construción do novo altar maior. O seu nome aparece relacionado por primeira vez nos libros de fábrica en 1665, cando con Lucas Serrano asina o contrato para a construción do tabernáculo.

Ata 1674 colabora con Juan de la Peña Toro, mestre de obras de carpintería e de cantaría da catedral. Con el viaxa por Galicia e aprende o oficio de arquitecto, sucedéndoo logo da súa morte. Como mestre, Andrade formará a ilustres arquitectos, como Jerónimo Patiño, Miguel de Romay, Simón Rodríguez, Fernando de las Casas Novoa ou Lucas Caaveiro. Traballa por toda Galicia, dirixindo obras en edificios relixiosos, civís e militares.

Pero será en Compostela onde Domingos de Andrade desenvolverá o seu traballo principal e onde o seu xenio creativo acadará a máxima expresión.
Na catedral participa na construción da nova sancristía, que despois será Capela do Pilar, e do Pórtico Real, así como na reforma da capela do Espírito Santo e da parte superior da Porta Santa. A súa obra cimeira é o deseño e construción da Torre do Reloxo, na que vai expresar libremente a súa linguaxe estética e decorativa con froitas, motivos militares e xacobeos, simetrías, luces e formas.

En Compostela, Andrade constrúe edificios para vivenda; velaí a Casa da Parra, a da Conga, ambas na Quintana, ou a do actual número 16 da rúa Nova; traballa para institucións como o Hospital Real, a Universidade ou o concello, deseñando planos e intervindo na construción de edificios públicos como o da Carnicería. Deseña os retablos de San Paio de Antealtares e de Santa Clara.

No convento de San Domingos de Bonaval realiza unha das intervencións máis singulares. A máis da fachada principal e de tres panos do claustro, Andrade é o autor desa peza fermosa e única formada polas escaleiras que comunican os cuartos dun e outro lenzo do claustro. Bucle funcional que xoga ás simetrías, a orixinalidade da escaleira vai máis alá da estética e do criterio innovador do seu deseño. Dende o balcón no que remata, Andrade suxírenos un cambio de perspectiva, un novo xeito de mirar e de ver, xa que, ata entón, a visión da paisaxe procurábase dende o interior da cidade, pero agora, esta transfórmase en centro e referencia visual.

En 1699, viúvo, Andrade solicita o ingreso na orde sacerdotal. Tras unha longa enfermidade, falece o 12 de novembro de 1712, na súa casa do Pombal. Os seus restos repousan na Capela da Concepción da catedral compostelá.

Chisco Naval
Extracto do guión do vídeo

Igual que o cine ou a prensa, a música pop e a rock tampouco non deron escapado da acción da censura. Pero, a diferenza destes, a represión intensificouse xusto cando a ditadura estaba a iniciar unha tímida apertura. O franquismo foi consciente do papel que a música xogara nas revoltas internacionais dos sesenta e tentou limitar o seu alcance nunha España cada vez máis desenvolvida e cosmopolita.

A censura obrigou a producir novas portadas —convertidas hoxe en prezadas pezas de coleccionista— para refacer as máis escandalosas ou eliminar referencias incómodas nos textos das cancións. Vibracións prohibidas revisa os mecanismos de control aplicados durante a ditadura e a súa incidencia no mundo do pop e do rock, a través das portadas de discos da época e dos partes dos censores.

Consulta o folleto da exposición aquí

A Igrexa da Universidade acolle ata mediados do mes de decembro a exposición 'Eclecticismo en estado puro' do escultor Alfonso Rivero de Aguilar, unha mostra coordinada por Cristina Carballedo. O acto de inauguración contará coa actuación do saxofonista Olivier Cano e no transcurso deste servirase un viño Alberte cortesía de adegas Nairoa.

A colección que presenta Alfonso Rivero de Aguilar é unha selección na que pode comprobarse como traballa coa ductilidade dos distintos soportes extraendo formas nas que a natureza é a súa máis importante inspiración. As obras que poderemos contemplar a través dun discurso coherente durante este mes de novembro son o resultado do traballo dos últimos dez anos nos que o artista, como os escultores africanos, pasa directamente do concepto á execución cunha rápida velocidade de transmisión aproveitándose das luces e as sombras para crear volumes naturalistas baixo unha forma academicista. Para este escultor, a sensibilidade do rematado da pedra é un dos máis importantes factores da súa obra, unha obra que nos seus comezos era claramente figurativa e que está a evolucionar cara a unha escultura na que os espazos empezan a cobrar protagonismo, debido ao interese e estudo do artista pola obra de escultores máis conceptuais.

Ata mediados do mes de xaneiro, a galería Trinta acolle 'Setenta e tres pinceladas', a última mostra da artista Berta Cáccamo.

"Lembro que a miña maior dificultade foi considerarme artista. Nos primeiros anos de estudante de Belas Artes en Barcelona producíame vertixe pensar en chegar a ser pintora e aínda máis en ser artista, término que designaba ós autores que eu ía descubrindo con fascinación...Despois fun atopando o modo de que o que eu facía fora asemellándose á arte, ou polo menos, á arte que debía imitar se quería ser pintora. Hoxe penso que a arte é imitación... Recorremos á imitación do mesmo modo que emulamos ás persoas que nos anteceden, ós modelos humanos que copiamos... Eu vivín o feito de nacer nunha familia na que hai un importante vínculo coa cultura; pintaba dende pequena, tivemos uns excelentes talleres de plástica dende o período infantil no colexio alemán e contaba co apoio dalgún irmán que me poñía a "traballar" ó voltar da escola e gardaba e valoraba os meus debuxos..."

"A arte ten a capacidade de abraiarnos. A experiencia do abraio detén a actividade da mente, o remuíño mental. É a sorpresa do "agora". É o abraio o que detén a estrutura dialéctica da mente. Recoñecer o pensamento é a ponte de entrada á actividade artística. Na práctica da arte, a sensación dase en presente. O pasado e o futuro tórnanse fuxidíos... O tempo desaparece, o tempo non deixa de ser un pensamento... A arte ten o poder de acercarnos á realidade, de situarnos no tempo presente. A arte ten o poder de nos espertar dun soño".

"Cando decido facer un cadro, penso previamente como o vou realizar, establezo uns parámetros que a miúdo veñen dados polas propias características dos materiais e pola idea que sostén a proposta, pero normalmente xorde dunha necesidade, unha necesidade de avance".

"Despois de 25 anos na pintura, chegas a pensar que xa formulaches o teu proxecto, que todo está xa feito, pois aquelas pequenas aportacións ou variacións en torno ó extenso espazo da pintura abstracta foron xa formuladas e só queda non copiarse máis. Pero aparece a necesidade de experimentar nun territorio diferente e descobres de novo as infinitas variables dunha nova idea".

'Unidos pola arte. Colección de pintura do Concello de Santiago de Compostela e do Consorcio de Santiago' é o nome da mostra que agrupa no Auditorio de Galicia unha boa parte do patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago. Trátase da primeira vez que unha exposición reúne nun mesmo lugar cadros que normalmente se localizan en diferentes espazos: na sede do Concello de Santiago, no Pazo de Raxoi; na sede do Consorcio de Santiago, na Casa de Vaamonde; no Auditorio de Galicia; no Museo do Pobo Galego e no Teatro Principal. Son cerca de sesenta pinturas que abranguen un período comprendido entre o século XVIII e a actualidade, e son representativos de diferentes épocas e correntes pictóricas.

A máis antiga peza exposta é un Martirio de San Bartolomé que, probablemente, date de finais do século XVIII e que se considera o cadro máis antigo do Concello de Santiago. Ademais poderemos ver outras pezas antigas como a Aparición da Virxe do Pilar ao Apóstolo Santiago (Mariano Salvador Maella, 1780) e obras de Dionisio Fierros, José Garabal Louzao, Joaquín Sorolla ou Ramón Gil Rey, entre outros.

A exposición articúlase en 5 seccións que abranguen diferentes períodos pictóricos: As orixes da colección; A Escola Compostelá de Pintura e o Grupo Mateo; As exposicións trienais de 1971 e 1974; O Grupo Nome; e A continuidade da colección. Ademais das obras máis antigas, recollidas en As orixes da colección, a mostra inclúe un apartado dedicado á Escola Compostelá de Pintura, creada por Mariano Tito Vázquez, á que pertenceron, entre outros, Elvira Santiso, Juan Luis López, Lino Martínez Villafínez, Manuel López Garabal e Concha Vázquez Martínez. En 1964 parte destes artistas, entre os que se atopan o matrimonio Manuel López Garabal e Concha Vázquez xunto con Felipe Criado, Manuel Pesqueira, Segundo Hevia e Antonio Moragón, forman o grupo denominado “Mateo”.

Outra sección recolle unha selección de obras que participaron na I Exposición Trienal Nacional de Bellas Artes, que se organizou co gallo do Ano Santo de 1971, e na II Exposición Trienal Nacional de Pintura, Escultura, Dibujo y Acuarela y Grabado, en 1974, ambas celebradas en San Domingos de Bonaval.

O cuarto apartado reúne pezas do coñecido como Grupo Nome, que se presentou en Pontevedra en 1986 coa intención de atopar un lugar na plástica galega e deste xeito abrirse ao universo artístico e saír da marxinalidade periférica que sufrían respecto aos circuítos oficiais. Nesta sección podemos contemplar creacións de Xosé Bibián Lorenzo, Anselmo Lamela Castro, Xosé Ramón Morquecho, Xulio Maside e Xan Pardiñas.

A última sección, A continuidade da colección, está dedicada ao Consorcio de Santiago, institución nacida en 1992 e que dende as súas orixes foi depositaria de non poucas obras de arte, co obxectivo de crear un patrimonio artístico propio que contribúa a facer partícipes da cultura viva aos cidadáns, visitantes, peregrinos e turistas, para converter Santiago nun foro cultural de primeira orde.

Esta exposición está organizada polo Concello de Santiago de Compostela contando coa colaboración do Consorcio de Santiago e coa xestión do Auditorio de Galicia. Conta co mecenado da Deputación da Coruña e está comisariada por Juan Conde Roa.

FAC Peregrina Furancho de Arte Contemporánea acolle ata comezos do mes de decembro 'Jalisia Fanecas', a última exposición da temporada 2012. Diego Vites presenta no FAC Peregrina, na modalidade de FAC Convidadxs, a súa primeira montaxe expositiva individual na Península: JALISIA FANECAS; unha enunciación que se relaciona directamente coa idea de excedente que pon en acción o espazo proxecto artístico do Furancho de Arte Contemporánea, no seu ben entendido sentido de “abundancia desvalorizada” que é o que representan as fanecas coma botín de pesca.

Jalisia Fanecas é unha exposición de pintura construida dende a apertura que Diego Vites fai das cuestións da súa visibilidade, os seus límites e as súas condicións de produción materiais, as da pintura. Unha montaxe que pretende romper coa normal disposición lineal a favor dun percorrido que impón á mirada sobre a pintura esa mesma oscilación coa que o artista se move entre as múltiples linguaxes formais.

Diego Vites (Galicia, 1986) Licenciado en Belas Artes pola ULL en 2009, funda xunto con outros artistas “El Apartamento”, centro de produción en Santa Cruz de Tenerife onde produce as instalacións que máis tarde exporá la sala Cabrera Pinto e no TEA (Tenerife Espacio de las Artes) dentro da exposición colectivo “25 pies. Orientaciones” e na exposición individual “Buhardilla” respectivamente.
No ano 2010 regresa a Galicia e cursa o máster “Arte, Museoloxía e Crítica Contemporánea” do departamento de Historia da Arte da USC. Actualmente é codirector do FAC Peregrina Furancho de Arte Contemporánea e vive e trabilla en Santiago de Compostela; a súa obra explora os límites da pintura mediante a análise do seu contexto estético a través dunha mirada mediada, sempre, pola Historia da Arte. Participa coa súa obra en exposiciónns colectivas como PLÉTORA, La exposición (FAC Peregrina, SCQ 2012), Open Studio #3 e #4 (El Apartamento, Santa Cruz de Tenerife 2011), At Home (Santa Cruz de Tenerife, 2009). A súa obra foi premiada en concursos como o VII Premio de pintura “Novos Valores” de Brión ( 1º premio), Beca I Encontro de artistas novos Cidade da Cultura 2011 e Bienal Off_II Bienal de Arte y Paisaje de Canarias (Proxecto colectivo El Apartamento).

Ata mediados do mes de decembro, a Casa das Asociacións de Cornes acolle a exposición fotográfica 'Así é como vivo', organizada con motivo do Día Internacionacional para a eliminación da violencia de xénero.

A Zona C de Bonaval acolle ata o mes de febreiro unha nova intervención, ‘Cento oitenta segundos’ de Jesús de la Iglesia, comisariado por Rocío Figueroa. A intervención queda enmarcada na convocatoria de selección dun proxecto para o fomento da práctica profesional de especialistas en arte contemporánea na Zona C que organiza o Concello de Santiago e xestiona o Auditorio de Galicia en colaboración co Máster en Arte, Crítica e Museoloxía Contemporáneas da USC.

Jesús de la Iglesia é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo. Recibiu o premio extraordinario fin de carreira na especialidade de escultura. Despois realizou o Máster en Arte Contemporánea, Creación e Investigación da mesma universidade. É experto en deseño multimedia, especializado en web e vídeo dixital. Actualmente compaxina o seu labor profesional e artístico coa realización da súa tese de doutoramento sobre videoarte. A súa investigación artística radica na busca dun ámbito procesual produtivo que posibilite un diálogo multimedia fluído entre disciplinas tan dispares como o vídeo, a instalación, a fotografía, a escultura ou a pintura.

Jesús de la Iglesia presenta un proxecto expositivo inédito, baseado nunha liña de investigación que vén estudando ao redor do retrato dentro da videoarte. Cento oitenta segundos retrata persoas de todo tipo e condición, mostrando a súa individual historia de vivencias. Nesta exposición, o artista céntrase nos rostros, con nomes e apelidos, dalgúns artesáns que desenvolven o seu traballo na cidade Santiago de Compostela, un contorno historicamente relevante para este tipo de profesionais. Jesús de la Iglesia mostra o seu traballo encauzado entre a tradición e a modernidade na historia da arte, ao tempo que o presenta nun espazo de similares condicións, convertendo a Zona “C” nun marco dentro do marco.

“Cento oitenta segundos, non son máis que tres minutos. Os tres minutos de exposición nos que deben posar os protagonistas das obras de Jesús de la Iglesia ante a súa cámara. O artista, cun encadre en plano medio, retrata persoas de todo tipo e condición, mostrando a súa propia historia, a través dos moitos detalles con que se debuxan os seus rostros; un mapa cartográfico de vivencias escrito sobre a pel. Nesta ocasión o obxectivo enfoca directamente a tradición, o traballo dos artesáns, ferreiros, imaxineiros, ourives, marroquineiros etc. Eses oficios, cada vez máis en desuso, que sobreviven grazas ao afán incansable daqueles que non se renderon á produción industrial e ás novas tecnoloxías.

Jesús de la Iglesia toma este tema particular dentro dun contexto máis amplo que incide sobre a importancia do retrato e da identidade. Supón o pretexto perfecto para reflexionar sobre o concepto de tempo e sobre o poder de fascinación da imaxe. Unha constante construción do presente a través da revisión do pasado, nunha época, a nosa, na que se impoñen outros modos e outros formatos de narración.

O artista alude directamente a referentes clásicos da pintura da arte europea, véndose influenciado por artistas como Hans Holbein, Vermeer De Delft ou Velázquez. Tamén observa a artistas modernos e contemporáneos como Pierre Gonnord, Bill Viola, Ori Gherst, ou Andy Warhol que xa nos anos 60 fixera os seus Screen Text, unha serie de videoretratos filmados en branco e negro.

O artista traballa coa luz, e coas cores como se fosen pigmentos; coa mesma dedicación, como o máis puro artista no seu obradoiro, elaborando, configurando, plasmando. O dominio da técnica que aplica e a edición final resultan determinantes na súa produción.

Neste caso, a pintura defínese así como pensamento, como idea, máis que como acto físico. “Pintar” imaxes non é máis que plasmar algo imaxinado en algo tanxible, e polo tanto non exclusivo da pintura no seu concepto máis clásico como disciplina académica. En lugar de traballar con pincel fino en óleo sobre táboa, configura luz e cor, sobre un tecido de píxeles, enmarcado nunha pantalla de cristal líquido. As novas técnicas alíanse co artista, como noutros tantos momentos anteriores da historia da arte, para iluminar obras, quizais imaxinadas, pero nunca antes materializadas.

Jesús de la Iglesia reivindica “contemplar”, como un acto necesario, ao que parece que a sociedade actual renunciou. Debemos retomar o dereito a deternos, a fixar a nosa atención en algo, e ter un xuízo crítico individual, desligándonos do colectivo, para non ver a través dos ollos doutros, senón para observar a través dos propios.

Comisaria
Rocío Figueroa Guisande*

Rocio Figueroa Guisande é licenciada en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. Actualmente centra a súa actividade na crítica de arte, e na colaboración en varios traballos editoriais, así como na creación de proxectos de comisariado con artistas novos.

A sala do Grupo Correo Galego acolle unha mostra do fotógrafo afincado en Madrid Plácido L. Rodríguez, quen retrata personaxes tan destacados como Verino, Alaska, Mapplethorpe, Ayala ou Cela.

A mostra recolle unha colección de rostros en branco e negro que configuran toda unha galería de personaxes ligados á cultura, dende unha ochenteira Alaska a un actual Carlos Ruiz-Zafón, pasando polos inesquecibles Cela, Díaz Pardo, Alberti ou Ayala, e grandes da fotografía como Mapplethorpe, Shommer ou Korda, entre outros moitos. Rostros con nome propio aos que Rodríguez pon alma.

Ao longo de todo o mes de decembro, a Biblioteca pública Ánxel Casal acolle unha mostra na que se expoñen os debuxos orixinais do nº 1 do fanzine e cómic compostos no Obradoiro de Iniciación ao Cómic da Escola de arte ECO.

O salón de actos da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle ata finais de ano 'Campo a través', unha exposición formada por 15 fotografías de Niti Laíño que mostran unha visión moi persoal deste fotógrafo sobre o deporte.

Ata finais do mes de decembro, o CSC O Ensanche acolle no seu espazo expositivo 'Complicidad Africana', unha selección de imaxes realizadas por Xandro Barberena nunha serie de viaxes a Kenya. O título é froito dos comentarios efectuados polos visitantes das súas anteriores exposicións, que na súa maioría, destacaban as miradas dos suxeitos fotografados, establecendo certa complicidade co fotógrafo.

Nesta exposición preténdese mostrar a outra cara de África, fuxindo da fotografía efectista de guerras, conflitos e outros desastres, como a fame, que asolan a terra dos nosos antepasados.

A sala de exposicións do Eurostars Araguaney (Montero Ríos, 25-27) acolle a súa tradicional exposición de decembro do artista Vázquez Alemán.

Na súa obra pódense diferenciar paisaxes, vistas xerais de portos, prazas e cidades, así como bodegóns e personaxes moi galegos, como os gaiteiros. Trátase dun traballo no que se aprecia unha evolución tanto do propio artista, como do uso que el mesmo fai das cores e dos matices lumínicos.

Os bodegóns, os seres humanos e a natureza, son pois os protagonistas da obra de Vázquez Alemán, que se caracteriza polo seu afán cubista expresado dende o libre albedrío e onde as cores chaman a atención do ollo que os contempla.

Vázquez Alemán nace no ano 1946. Licenciado en Filosofía e Letras, realiza a súa primeira exposición en 1964, no Círculo das Artes de Lugo, á que seguirán máis de medio centenar en diversas cidades de España, Francia e Portugal. Está representado en coleccións institucionais e privadas de España, Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Gran Bretaña, Noruega, Portugal, Hong Kong, EEUU, Arxentina e México. Entre outras: Colección Príncipe de Asturias, Presidencia da Xunta de Galicia, Fundación Rodríguez Igrexas, Museo “M. Torres” (Marín-Pontevedra), Colección Paradores Nacionais, Casa de Brasil (Madrid)...

Ata mediados do mes de decembro, o Hall da Biblioteca pública Ánxel Casal amosará 'Escola, camiño de futuro', unha exposición organizada pola Fundación Intervida para defender a aposta pola formación e a educación como a mellor forma de saír da pobreza e acceder a unha vida mellor.

Ata comezos do mes de febreiro, o artista Valentín Jaramillo Arévalo presenta na galería Bus Station Space a súa última exposición, titulada 'Momentos'.

O acto de inauguración da mostra servirá tamén para presentar aos novos artistas colaboradores da galería: Baldo Ramos, Elías Cueto e Javier de la Rosa.

Co título 'A enerxía da Asociación son os seus socios', a Asociación Fonte da Virxe inaugura na Fundación Granell unha mostra que permanecerá aberta ata o 15 de decembro.

Con este título, a exposición estará dedicada a tódolos seus socios, agradecendo a súa fidelidade e contribución á integración social así como á loita contra o estigma. Esta mostra estará composta por obras realizadas en diferentes técnicas e formatos, dende o traballo coa cerámica, coiro, a encadernación...

O obxectivo desta mostra é seguir tentando que a cidadanía coñeza o traballo que realizan estas persoas, e a labor desenvolvida pola Asociación a prol de conseguir que este colectivo forme parte activa da sociedade. Persegue tamén, facer un chamamento á sociedade para eliminar os atrancos existentes para a necesaria integración social e laboral deste colectivo.

É a sociedade a que fai que parezan diferentes. Para cambiar isto, está nas mans de todos practicar a tolerancia e a comprensión, rompendo prexuízos e evitando a discriminación.
Esta iniciativa forma parte das colaboracións que a Fundación Granell leva a cabo cos diferentes colectivos e grupos sociais da nosa cidade, no seu interese en achegar a cultura a todos os recunchos da sociedade.

Ata finais do mes de xaneiro, os espazos do Hotel Virxe da Cerca albergarán unha exposición colectiva de Nadal. As obras que se poden ver nesta mostra conforman un paseo pola arte galega máis relevante, dende os anos 70 ao máis actual tanto en pintura coma en fotografía e escultura. Trátase dunha interesante colectiva na que unha parte das vendas irá destinadas a unha institución benéfica, remarcando, así, o carácter social e solidario da arte.

Artistas: Alexandro, Fernando Barreira, Ángel Caballero, Óscar Cabana, Óscar Carballo, Simion Craciun, Xaquín Chaves, Jorge Espiral, Alberto Gulías, Masiá, J. Méndez, Seara, Vicente Ruíz Soldevilla, Julio Sanjurjo, Leandro Sánchez, Enrique Tenreiro, Edu Valiña, Vázquez Alemán, Mila Vázquez, Fernando Yáñez.

Obra de: Lugris Vadillo, Mª Antonia Dans, Tenreiro, Lamazares, Sucasas, Lago Rivera, Alejandro González Pascual.

Escultura de: Óscar Aldonza, Buciños, Arturo Brea Pasín, Ramón Conde, Xosé Cid, Luis de las Cuevas, Lomarti, Paulo Neves, Francisco Pazos, Soledad Penalta, Paco Pestana,  Alfonso Rivero, Andreas Ruíz, Camilo Seira.

A mostra pode visitarse no espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca e os escultores intervendran o emblemático xardín deste edificio do século XVIII, reconvertido en hotel. Esta mostra realízase ao abeiro do convenio que dende hai un ano se creou entre a empresa Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

A Galería de Arte Contemporánea Espacio48 organiza ata mediados do mes de xaneiro a exposición colectiva 'Colezziona', dos artistas Caxigueiro, Vivián e Xurxo Martiño.

Daniel Caxigueiro (Mondoñedo, Lugo, 1955), expón por primeira vez entre as paredes de Espacio48 e o fai curiosamente volvendo camiñar por un “espazo” previamente transitado, e para iso reinterpreta e afonda cos seus libros de cerámica nese profundo e enrevesado universo simbólico que conteñen; Xosé Vivián (Santiago de Compostela, 1949), trae ao recordo pezas pictóricas evocadoras e cargadas dun lirismo que nos transporta a unha natureza momentáneamente alterada, pero que atopa refuxio na delicadeza do seu trazo; e Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña, 1964), procura na reinvención das súas paisaxes arquitectónicas unha plasmación real e desposuída de todo artificio, e non para de tentar captalos dende distintas ópticas, sintetizándoos cada vez máis, ata o punto de chegar a fundirse coa propia materia.

Os tres teñen en común a súa rigurosidade e o seu coñecemento e compromiso co que lles rodea en todo momento. Deste xeito, todas as obras teñen que ver co cotián, coa natureza, coa realidade circundante e comparten todas elas unha forte carga de valores comúns, así como un claro vínculo coa materia, unha materia interiorizada dende un punto de vista poético pero, ao mesmo tempo, moi realista.

É a amalgama destas coincidencias a que crea un impacto global imborrable no espectador, que se reformula a trascendental cuestión de por que a arte debe estar presente no noso día a día, tendo en conta os tempos que corren. E a resposta atópaa de inmediato, xa que é a propia arte a que lla facilita case sen esforzo, pois non deixa de ser lesta un testemuño dun momento que nos pertence a todos por igual, e que queda atrapado de forma incuestionable e irrepetible, ousando estimular a nosa conciencia e a nosa consciencia histórica e potenciando os valores que nunca se deberían perder.
E por iso xorde a necesidade de “colezzionar”, que se escribe nesta ocasión con dúas zetas, apropiándose da última letra do abecedario, a máis esquecida, que marca o final, pero avisa do comezo de algo novo, un coleccionismo que procura cada vez máis meditar sobre o que nos define e sobre o que de verdade pode aportarnos todo o que recompilamos e gardamos como o noso pequeno gran tesouro. Unha colección que nos acompañará sempre e cuxa pertenza dirá moito de nós, polo que debe ser realista, próxima e factible.

Cristina Moreiro

Os tres artistas que conforman a mostra “colezziona”, contan cunha ampla traxectoria. Destaca a recente exposición antolóxica adicada á obra de Caxigueiro na Sala Luzán (CAI) de Zaragoza e a presenza do artista na exposición colectiva “Os ollos das Palabras” na Cidade da Cultura de Santiago. Tanto Vivián como Xurxo Martiño contan tamén cun amplo bagaxe expositivo, e cabe sinalar que actualmente exhiben algunhas das súas pezas na exposición “Unidos pola arte” no Auditorio de Galicia en Santiago de Compostela, que recolle por vez primeira o patrimonio pictórico do Concello e do Consorcio de Santiago.

Un ano máis, a Fundación Eugenio Granell únese a celebración do Nadal coa súa particular proposta de Belén. Trátase dunha visita obrigada nestas datas para adultos e público infantil.

O Belén componse de pezas da colección de arte étnica da Fundación Eugenio Granell. Deste xeito créase unha composición na recepción do museo, na que se dispoñen unha coidada selección de obras de arte popular e doutras culturas de diferentes partes do mundo, dende pezas de Portugal, Canadá, USA, Polonia, Porto Rico, Túnez, India, Perú ou México, entre outras.

Esta singular visión inclúe pezas que nada teñen que ver coas habituais figuriñas do Nadal, adquirindo o toque surrealista representativo da Fundación, ofrecendo unha perspectiva diferente e cargada de significado, especialmente nos tempos que nos toca vivir, un reflexo da multiculturalidade, presente na traxectoria de Granell e nas súas coleccións.

A sala de exposicións do compostelán hotel Porta do Camiño inaugura a mostra 'Vernissage' do artista Xuxo Fernández, unha exposición na que se exhiben lenzos de diversas etapas da produción do artista. A mostra estará aberta ao público ata o 15 de xaneiro e a organización corre a cargo da galería de arte José Lorenzo.

Acrílico e técnica mixta son os dous recursos máis utilizados por Xuxo Fernández para uns lenzos de formato amplo. O seu procedemento indaga na exploración de materiais e expresión, xogando con texturas, dando efectos de cor suxestivos, que chegan a vibrar.

Incontables movementos de vangarda mestúranse nas súas obras cos estilos clásicos: dende as iconas rupestres ata o mediterraneismo, pasando polo símbolo do peixe paleocristián. Todo iso realizado cunha linguaxe próxima ao mundo do cómic e da ilustración. E no medio insire figuras icónicas de museo ou da cultura pop, pode ser unha Venus de Botticelli ou Superman. Outras obras, de corte abstracto, camiñan tamén entre o mundo das vangardas e as orixes da arte, coas incisións en pedra do home primitivo.

Xuxo Fernández é un pintor autodidacta. O seu carácter artístico é produto de toda unha carreira profesional en obra gráfica, deseño e produción de vídeo. As súas pinturas son reflexo de toda esta traxectoria, na que desprega a súa polifacética creatividade.

O desenvolvemento da súa obra pictórica está marcado por unha perpetua busca que fai que o seu traballo teña un carácter singular, investigativo e, sobre todo, experimental.

Ata mediados do mes de xaneiro, a galería Espazo en Branco organiza unha exposición de pinturas do artista británico David Earl Crooks.

David Earl Crooks naceu en Lincolnshire, Inglaterra, en 1977. As súas dúas paixóns foron sempre a arte e as ciencias. Despois de rematar o doutoramento en física teórica, trasladouse a Santiago para realizar unha investigación posdoutoral en Teoría de Cordas. Posteriormente David deixou a un lado o mundo da física para se dedicar exclusivamente ao traballo artístico.

A súa obra caracterízase pola carga conceptual baseada no xogo de imaxes ambiguas, que produce un estrañamento nos espazos ateigado de escenas insólitas. David crea, mediante ambientes oníricos, universos figurativos moi propios e persoais.

O seu traballo fai referencia a temas como a orixe da vida, a loita pola supervivencia, a reprodución das especies, a anatomía, a vertixe existencial... en xeral, a ciencia, a fantasía e, sobre todo, a fraxilidade do corpo.

María Meijide (Santiago, 1978) presenta na galería Metro 40 pezas en diferentes formatos e en diferentes técnicas, fundamentalmente pintura sobre tea, acuarela sobre papel e tamén algo de debuxo e colaxe. Todas elas corresponden ao traballo destes dous últimos anos entre Compostela e Lisboa e conforman unha especie de itinerario persoal.

Unha produción, figurativa e realista, que se nutre precisamente da base material desta vida máis ou menos itinerante: os diferentes espazos que se habitan, que se visitan, os obxectos que se usan, a roupa, os amigos e amores que se viven, (que se anhelan talvez...!). Así se propón un percorrido que, en consonancia co espazo expositivo, poderiamos dividir en tres momentos: asuntos de exterior con paisaxes e vista dende a ventá; asuntos de interior con salas, cociñas, libros e demais aparataxe do cotián; e cada vez máis cara a dentro, nun estrato máis profundo ou persoal, escenas de dormitorio.

Neste sentido podemos falar dunha pintura de corte intimista e cun forte trazo autobiográfico, pero por outro lado, e un pouco en contradición cabe apuntar aquí que non hai ningunha vocación documental explícita, nin tan sequera de relato. E é que estas teas non pretenden grandes significados ou grandes transcendencias... (o cal non deixa de ser toda unha pretensión). Estas pinturas non significan cousas, senón que as representan, e isto parece situarnos máis en relación ao como que ao que, máis en relación ao pracer de facer coa súa vinculación ao obradoiro que á proposta de narrar nun sentido estritamente conceptual ou literario. E é que talvez esta produción se insira naquela ampla tradición que traballa, dende a repetición e o oficio, e dende tempos inmemoriais, en contra da idea de grandeza: unha pintura concentrada no cotián e que se ven cultivando dende sempre: Paisaxe, natureza morta ou mesmo pintura de flores (case sempre relegada polo discurso construído da alta cultura...). E non obstante esta pintura de cousas, tal como a entende a artista, non necesita especialmente de discursos, senón que é unha busca de sentido en si mesma. A natureza morta, de vocación radicalmente materialista, rexeita toda idealización, e implica unha insubmisión, unha subversión de valores conducida a niveis.

Por outro lado e moito máis interesante, ou cando menos, máis simpático, esta pintura apela aos sentidos, ao pracer, ao desfrute a través do substrato material da vida. Ao igual que nos gusta unha persoa, e non adoitamos preguntarnos polo significado desta... se é que o ten, e a saber se queremos realmente sabelo, a pintura de María Meijide ten máis que ver coa sedución que coa lingüística ou a interpretación, coa erótica en definitiva, máis que coa hermenéutica.

Novacaixagalicia inaugura no seu Centro Cultural de Santiago unha completa mostra que se concibe como unha retrospectiva sobre a produción pictórica de Leopoldo Nóvoa. A sala compostelá acolle 29 obras pertencentes a diversos propietarios particulares e centros museísticos, ademais de á propia Novacaixagalicia e a Novagalicia Banco.

A vocación de 'Leopoldo Nóvoa alén do tempo' é presentar un percorrido polas etapas visitadas polo xenio de Armenteira ao longo da súa dilatada carreira profesional. Xa que logo, partindo desde a súa temperá etapa figurativa, atravesaranse os diferentes momentos artísticos que, finalmente, o habían conducir cara ao informalismo que o caracterizou.

A mostra está integrada por 29 cadros procedentes de diferentes coleccións privadas e institucións museísticas que xunguiron esforzos, a instancias da comisaria, Mercedes Rozas, para presentaren unha retrospectiva centrada na evolución que o xenio de Armenteira experimentou desde os anos cincuenta do pasado século ata pouco tempo antes do seu pasamento. Trátase, xa que logo, dun percorrido antolóxico cun centro bastante enfocado cara á vida parisiense, posto que foi a capital francesa un dos lugares emblemáticos para comprender a pintura de Nóvoa, unha arte ateigada de referentes emotivos que converten a súa pintura nun medio de expresión das emocións máis intensas. A andaina de Nóvoa desde a figuración ata o informalismo, do que practicamente deveu paradigma, é un dos camiños que se poden trazar nesta exposición. A chegada aos seus cadros espaciais, aqueles que presentan innovacións na incorporación de materiais alleos aos propios pigmentos, simboliza a madurez artística dese Nóvoa que é hoxe quizais o máis coñecido. A aparición de elementos máis vinculados á escultura, coma arames, pinchos ou puntas, sitúanos perante un momento de cambio intenso na concepción da pintura, posto que, dalgún xeito, da man de Nóvoa, esta disciplina pasa a reclamar tamén a tridimensionalidade que lle é inherente á escultura. Os trazos característicos de ambas as dúas artes, cultivadas polo xenio de Armenteira, acaban convivindo para crear unhas pezas en que innovación e emoción apelan o espectador. Este traballo de investigación e de superación de Nóvoa foi un dos aspectos destacados por María Teresa Cores Fernández, directora de contidos socioculturais de Novacaixagalicia, ao incidir, na presentación da mostra, en que «Leopoldo Nóvoa foi un deses grandes artistas que aprendeu e que nos ensinou, que nos regalou e que non nos demandou. Foi o pintor do sentimento, da emoción contida, da sensibilidade, dos seus únicos espazos indescritibles. Foi un dos artistas que nos levou ao mundo traéndonos o mundo». Así mesmo, Mercedes Rozas quixo subliñar que «nesta retrospectiva configurada a partir dun percorrido cronolóxico que abrangue desde os anos cincuenta ata as súas últimas creacións, é posible descubrir o seu ideal de beleza, aquel en que o autor persistía en ordenar superficies, onde tempo e espazo se fundían nunha expresión única».

Co propósito de contribuír a unha meirande promoción da arte e, neste caso, da galega en particular, Novacaixagalicia pon á disposición dos centros escolares un completo programa didáctico específico para cada etapa educativa desde infantil ata a universidade. Ademais, todas aquelas asociacións ou colectivos que o desexen tamén poderán acordar unha visita guiada á mostra previa reserva no número de teléfono do Centro Cultural Novacaixagalicia de Santiago de Compostela. Como complemento, a entidade ofrece, así mesmo, a opción de acudir ás visitas de público xeral que se realizarán, mentres permaneza aberta a exposición, todos os xoves ás 19:00 h previa reserva.

Para concertar visitas guiadas: 981 552 577

O claustro do Colexio de Fonseca alberga ao longo dunha semana a exposición fotográfica 'Soñando un futuro. Mans Unidas e a Infancia', unha selección de 32 imaxes cedida pola ONG para reflectir a situación de indefensión en que os nenos viven en moitos países do Terceiro Mundo.

As fotografías expostas abordan tres temas principais: a realidade da educación e a sanidade en zonas subdesenvolvidas do planeta, e a situación de abusos e explotación que nelas padecen moitos menores.

A mostra repasa tamén exemplos de superación nos que, co apoio de Mans Unidas, melloraron as condicións de vida de moitos nenos: programas integrais de atención sanitaria, modelos de desenvolvemento autosostibles, construción de escolas, etc.

Co obxectivo de sensibilizar á sociedade do precario ámbito en que viven millóns de nenos en todo o planeta, as 32 imaxes foron tomadas en Angola, Benín, Brasil, Burkina Fasso, Cambodja, Ecuador, Etiopía, Filipinas, Ghana, Haití, Honduras, India, Kenya, Madagascar e Serra Leona.

Ata comezos do mes de xaneiro, o Hall da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle 'A Terra Media: do Hobbit ao Señor dos Aneis', unha exposición na que se recrea o mundo fantástico creado por J. R. R.Tolkien.

A galería A.dFuga organiza ata finais do mes de xaneiro unha exposición titulada 'La Finca/Good Night London', do artista santiagués Jesús Madriñán.

Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Barcelona e graduado en Fotografía pola Central Saint Martins, Jesús Madriñán (1984, Santiago de Compostela) traballa en series xurdidas das súas propias vivencias, converténdoas en reflexións que necesita expresar. A medio camiño entre a fotografía documental e a fotografía narrativa, ten sido recoñecido en numerosas ocasións, destacando, entre outros, os seguintes galardóns: Premio nos International Photography Awards de Nova York, Premio eCREA do Festival Internacional de Artes Visuales EMERGENT, Premio Laszlo Foundation da Royal Society of Portrait Painters (UK) e Winterthur de Suiza, o recente  primeiro premio na 2º Convocatoria OCEMX de Fotografía da Oficina Cultural da Embaixada de España en México en colaboración co Centro Cultural de España, polo seu traballo “Good Night London”.

O pintor lalinense Nicolás González Aller expón ata comezos do mes de febreiro 'O unicornio e o seu mundo', unha mostra que poderá ser visitada na Igrexa da Universidade todas as tardes de luns a sábados.

Entrada libre.

Ata o 7 de xaneiro, a Biblioteca pública Ánxel Casal organiza, na súa Sala Infantil, a mostra bibliográfica titulada 'O Nadal', na que se expoñen os materiais infantís máis destacados da Biblioteca que teñen como temática o Nadal (contos, películas, etc.).

A Casa das Crechas presenta a exposición do artista Xesús Carballido que está composta de oito ‘collages’ que supoñen, en palabras do autor, “unha homenaxe á Casa das Crechas con motivo do seu 25 aniversario”.

Das oito ‘collages’, catro son de formato circular e, segundo Xesús Carballido, falan de cando e con que filosofía nace a Casa das Crechas. O primeiro representa a Orixe, o segundo o Amor, o terceiro a Música e o cuarto a Liberdade.

Os catro de formato vertical tentan de reflectir “os tempos de hoxe, cheos de confusión, inxustiza, loita...” e están realizados nos reversos de cheques bancarios. “Desde o primeiro grupo de ‘collages’ ao segundo”, di Carballido, “están os 25 anos das Crechas cheos de vida”.

Xesús Carballido (O Carballiño, 1954) é un artista autodidacta. Comezou a expoñer individualmente en 1992, e fíxoo en case todas as cidades e vilas importantes de Galicia. Colectivamente apareceu na 3ª Mostra Unión Fenosa de 1993 e, posteriormente, a súa obra estivo presente en mostras de Ourense, A Coruña, La Mancha, Madrid, Francia ou Santiago de Cuba. Está representado no Museo Unión Fenosa da Coruña, na Fundación Granell de Compostela e noutras coleccións de Galicia e Cuba.

Con motivo da celebración dos 20 anos da Casa das Crechas crea o persoeiro "Canéfano", un ciclista totalmente libre que viaxa por todo o mundo e que en Galicia visita as Crechas como un lugar de encontro, relación e intercambio de culturas e xentes de todo o mundo.

A arte de Carballido é absolutamente peculiar, inconfundible. Partindo de evocacións de obxectos, gravados, xoguetes adminículos dun pasado entre remoto e próximo, recrea estampas, deseños, postais, como se todo estivese envellecido, amarelecido polo paso do tempo. Participa da ‘collage’, do pop e non pouco do surrealismo, porque á fin é tanto ou máis onírico que recreador do real.

A pátina que o po crea sobre o abandonado parece apoderarse da obra deste artista estraño, ás veces tamén próximo aos modos do construtivismo de Torres García en canto á composición de "crebacabezas". Ocres e sepias, cartolinas abarquilladas, obxectos de ortopedia e publicidade do pasado, que encantarían ao barroquismo Gómez de la Serna, o galego simplifícaos, reducíndoos a perfís, a liñas concisas, a meras siluetas inscritas en táboas perforadas, abichadas, emerxendo de caixas de madeiras aromáticas que perderon xa o seu aroma. Constrúe, a xeito de retablos, ámbitos imposibles de referenciar concretamente e que, non obstante, todos temos na memoria, porque cremos velos non lonxe do noso ámbito cotián.

Esa actitude levou a Carballido á escultura, ou máis ben ao obxecto corpóreo, en composicións complexas que acumulan sabiamente, aínda que con aparencia de despreocupación, os obxectos máis varios, dende tipos de imprenta a cunchas mariñas, ferros forxados, restos de xoias, etiquetas de produtos comerciais e mil cachifallos máis.

O seu barroquismo irrenunciable é, ás veces, secuela de cubismo razoante, xeométrico e cabal, ou debuxo infantilizado que eleva a transcendente e preocupante. Ou simplemente, combina caixas e pequenos estoxos metálicos onde aparece aínda, esvaecida, a imaxe que lle serviu de atractivo en data indeterminable.

Inventario de rarezas, recuperado faiado da memoria, populismo intelectualizado. A capacidade creadora de Carballido é inmensa a partir do reto que para el supón todo ese mundo de escoura e almoeda que tan habilmente manexa.

A Biblioteca pública Ánxel Casal colabora co movemento Urban Sketchers, un colectivo de artistas de todo o mundo que debuxan as cidades onde viven e os sitios por onde viaxan. Esta é a mostra das obras que se fixeron na maratón de debuxo que se celebrou o pasado 13 de outubro.

Do 7 ao 20 de xaneiro no Hall e o Salón de actos.

A exposición de fotoxornalismo, 'Compostela, un ano de Voz', cumpre a súa décimo quinta edición cun exhaustivo repaso aos acontecementos máis significativos do ano 2012 en Compostela.

Un ano máis o Colexio de Fonseca acolle a exposición 'Compostela, un ano de Voz', na que Xoán A. Soler, Álvaro Ballesteros, Sandra Alonso e Paco Rodríguez plasman en sesenta imaxes en gran formato os mellores momentos gráficos do pasado 2012. A inauguración contará coa presenza do reitor da USC, Juan Casares, así como coa das principais forzas vivas da capital de Galicia.

Todas as obras inclúen, ademais da fotografía, a páxina impresa de La Voz de Galicia na que apareceu publicada, ou ben o pantallazo naqueles casos nos que a imaxe se utilizou para a versión web do xornal. Nesta ocasión haberá dous temas estrelas. O primeiro, indubidable, a aparición do Códice Calixtino en xullo, que se converteu nunha das noticias máis importantes do ano na cidade; e a dimisión do anterior alcalde de Santiago, Conde Roa.

Non serán os únicos momentos que os profesionais gráficos de La Voz reflicten nas súas imaxes, senón que eventos deportivos, culturais ou instantes únicos están presentes na mostra.

Co gallo da celebración do corenta aniversario da creación desta asociación, a Biblioteca Novacaixagalicia acolle unha exposición fotográfica na que se pon de relevo o imprescindible traballo de colaboración a prol da mellora das condicións de vida de milleiros de persoas por parte do persoal activo de Médicos Sen Fronteiras.

A mostra conta cun total de trinta imaxes que abranguen a historia da institución a través dalgúns dos principais contextos nos que interveu nas últimas catro décadas. Mediante a presentación destas fotografías preténdese abrir unha ventá aos conflitos en Afganistán, Líbano, Palestina, Iraq, Colombia ou Bosnia, entre outros moitos lugares. O traballo de numerosas testemuñas de recoñecido prestixio internacional no eido da fotografía ―Sebastião Salgado, Juan Carlos Tomasi, Bruno Stevens, Bruno Barbey, Olivier Jobard, Roger Job ou Eric Bouvert― vén contribuíndo desde hai tempo a que estes desastres humanitarios non caian no esquecemento político e mediático.

Ata mediados do mes de febreiro, o Centro Sociocultural do Ensanche acolle a exposición '50 anos da SD Compostela', unha mostra que repasa a historia do club de fútbol compostelán dende a súa refundación en 1962.

Ata comezos do mes de marzo, a primeira planta do Corte Inglés de Santiago acolle a exposición 'Universo Playmobil', unha mostra dirixida especialmente aos máis pequenos da casa.

Na exposición recréanse distintos ambientes e conta cunha zona de actividades onde os nenos poderán debuxar. Ademais, poñerase en marcha un concurso grazas ao que se repartirán numerosos premios de Playmobil.

O Hall e o Salón de actos da Biblioteca pública Ánxel Casal acollen ata finais do mes de febreiro 'Santiago Álvarez comunista...', unha exposición organizada pola Fundación 10 de marzo que mostra a traxectoria vital, profesional e intelectual deste dirixente comunista, sempre ligado á loita polas liberdades e a resistencia fronte o franquismo.

Santiago Álvarez naceu en febreiro de 1913 en Ourense e foi comisario político do Exército Popular durante a guerra civil, dirixente do PCE e permaneceu exiliado en Cuba e Francia ata o ano 1944 cando volveu a España, foi arrestado un ano máis tarde e condenado a morte... pero unha gran mobilización internacional salvouno da condena. En 1965 impulsou a creación do Partido Comunista de Galicia e foi secretario desta organización entre os anos 1968 e 1997.

A intención da mostra é mostrar a súa vida durante o exilio. Nela poden verse obxectos persoais, cronobiografías, publicacións e material audiovisual.

A nova sede do Museo das Peregrinacións e de Santiago, na praza de Praterías, acolle a exposición 'Compostela revelada', do fotógrafo compostelán Fuco Reyes.

A mostra reúne 30 fotografías que descobren a cidade de Santiago dende un punto de vista  moi persoal do autor. En palabras do propio Fuco Reyes, “estas fotografías mostran a cidade como o produto dun soño, dunha narración na que o silencio é tan protagonista como a propia imaxe. Ao contemplar  estas fotografías, penetramos nas rúas  a través da néboa, da  choiva, dos charcos, da pedra, das sombras, do amencer e da noite; deslizámonos por cada calexa, por cada praciña, polos tellados, polos parques e polos muros que conforman hoxe esta urbe e que forma parte de nós mesmos. As fotografías mostran unha  visión atemporal, onírica, persoal e poética dunha cidade que deixa escoitar os seus latexos cando todos os demais sons enmudecen ao quedar capturados en cada imaxe. Neste silencio de auga e de pedra é cando podemos escoitar os seus segredos”.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'San Sebastián' do artista Roberto González Fernández, que permanecerá aberta ata comezos do mes de marzo.

Roberto González Fernández (Monforte de Lemos, 1948) estuda na Escola de BB.AA. de San Fernando de Madrid entre 1969 e 1974. Tres anos despois trasládase a Edimburgo, lugar que se converterá nun dos escenarios fundamentais da súa vida e obra -xa que reside e traballa dende 1982 entre a capital escocesa e Madrid-, sen perder o contacto coa súa Galicia natal, onde realiza exposicións puntuais. En 1984 otórganlle unha bolsa da “The New York Foundation for the Arts”. A súa traxectoria é moi prolífica, con múltiples mostras individuais e colectivas. En 2007 realizou unha exposición antolóxica “Punto e Seguido” presentada no Centro Torrente Ballester de Ferrol onde se exhibiron unhas trescentas obras do seu amplo catálogo que abarcaban un período de corenta anos de traballo.

A súa obra forma parte de importantes coleccións galegas (Centro Galego de Arte Contemporánea, Colección Novagalicia Banco, Deputación da Coruña, Museo de Belas Artes da Coruña), escocesas (Edinburgh City Art Center, Museo Hunterian e Museo Kelvingrove de Glasgow) e españolas (Fundación Argentaria, Comunidad de Madrid), así como outros centros de arte no mundo (Colección Forbes de Nova York e o Museo Vitoria & Albert de Londres), entre outras.

En 'San sebastián' Roberto González Fernández presenta sete dos trinta e tres óleos que forman parte da serie DEAYM (De Amor e Morte). Nas pezas o artista retrata a personaxes que coñece representados segundo a iconografía do citado mártir, con frechas atravesando a cada un deles. Pero esa morte aquí tórnase distinta, perdendo a súa parte tormentosa, xa que quen a sofre son persoas de carne e óso, que desmitificadas expresan dor e pracer ao mesmo tempo e conmóvense ante esta situación tan ambigua como é formar parte dunha iconografía clásica reinterpretada de forma tan especial. Unha cerimonia onde o amor está moi presente, xa que cada un dos representados cruza as mans sobre o peito, o que en linguaxe de sordomudos significa querer. Por outra banda, a riqueza das paisaxes que rodean estes “heroes contemporáneos”, está íntimamente relacionada co carácter do modelo, e transmítenos unha información adicional que visualmente resulta espectacular.

Complementan os óleos a augaforte I Love You IV, que é a base da serie completa: un personaxe vestido de medio corpo cos ollos pechados, cruza os seus brazos sobre o peito mentres unha saeta atravesa o pescozo e outras dúas, as mans.

Con motivo do Ano da Fe, a Catedral de Santiago organiza no Pazo de Xelmírez a exposición titulada 'Creo', unha mostra na que se expoñen pezas artísticas de primeira magnitude pertencentes á Catedral e o seu Museo e que, de xeito didáctico, ilustran cada unha das partes das que se compón a oración do Credo. Entre outras xoias, a mostra expoñerá a Virxe do Perdón, de alabastro do século XV, o Cristo de marfil procedente do oratorio do arcebispo Rajoy, ou a figura do Salvador, procedente da capela do mesmo nome, a máis antiga da Catedral. Ademais, e por primeira vez, serán expostos ao público os 14 cobres que se gardan na Sancristía da Catedral, e que fan alusión, precisamente, ao Credo.

A exposición vai permitir ver por primeira vez unha serie de 12 óleos sobre cobre que se achan na Sancristía da Catedral, non aberta ao público, e que, precisamente, narran en doce escenas cada unha dos apartados dogmáticos da oración do Credo. Trátase dunhas pezas de mediados do século XVII de alta calidade, adscritas á escola flamenca de Amberes, e que foron pintadas a partir duns gravados de Martín de Vos.

Creo é unha actividade cultural que se organiza con motivo do Ano da Fe, proclamado polo Papa Benedicto XVI. Deu comezo o pasado o 11 de outubro de 2012, no 50 aniversario da inauguración do Concilio Vaticano II e concluirá o 24 de novembro de 2013, na Solemnidade de Cristo Rei do Universo. Con el a Igrexa invita a reflexionar e a "redescubrir o camiño da fe para iluminar de xeito cada vez máis claro a alegría e o entusiasmo renovado do encontro con Cristo", en palabras do Papa.

Ata comezos do mes de marzo, a galería Trinta presenta a mostra 'Merengues. Son de cremita' de Elena Blasco (Madrid, 1950). A artista madrileña invítanos a gozar coa súa linguaxe lúdica e comestible, que esconde pinceladas de crítica e ironía.

"Deberiamos alegrarnos sempre ante a sorpresa de que alguén nos rompa un pouco o soño do costume, quen sexa, non só o artista.
Cando iso se dá, ademais, nunca é con ese fin, é só un xeito de contar a vida, pero certa vida, e que se dá en certo lugar. É coma se un obxecto fose un tipo de paxaro ou de réptil que nunca tivésemos visto porque pertence a outra paisaxe, a outro individuo. Só iso.
Pero existir, existe. Así que temos unha fauna máis rica do que criamos".

A galería compostelana A.dFuga acolle ata mediados do mes de marzo 'La intimidad descubierta', unha mostra do traballo da nova artista lucense Gema López.

Gema López (Lugo/1987), a artista máis nova da galería, pervirte nas súas  obras as marxes do espazo privado. Este, dilátase, violéntase; cobra sentido en relación co público. O individuo é asaltado no seu habitáculo persoal, nese espazo onde os segredos se desvelan nun xogo de seducións e impulsivas dialécticas entre pintor e modelo, entre modelo e espectador.

A exposición virá acompañada pola táboa redonda 'Dentro e fóra: textos e contextos da intimidade', o día 21 de febreiro, coas intervencións de Juan Carlos Meana (docente e decano da Facultade de Belas Artes), Manuel Torres Cubeiro (sociólogo e antropólogo), Xosé A. López Silva (traductor, profesor e investigador) e a propia Gema López.

A primeira edición de Fototraballo convocouse en 1997, pero desde o ano 2007 consolidouse a modalidade de bienal na que se premia o mellor proxecto fotográfico relacionado co mundo do traballo, enfocado libremente a través de múltiples e variadas propostas. O xurado está presidido polo prestixioso fotógrafo Vari Caramés.

Os artistas presentes na mostra son Carlos Orduna e Carlos de Andrés, 1º e 2º premio respectivamente na edición de 2007, Cristina de Middel que gañou en 2009 co proxecto "The City", e Susana Girón, premiada en 2011 polo proxecto "Fe, pasión y destino". Tamén se dedica un espazo aos accésits, que obtiveron Fernando Flores e Ridardo Rodríguez en 2009, e Amador Lorenzo e Bandia Ribeira en 2011.

Ata finais do mes de xuño, o Museo Pedagóxico de Galicia acolle 'Luces de Alén Mar. As escolas de americanos en Galicia', unha mostra que se centra no labor solidario dos emigrantes galegos e que está promovida polo Consello da Cultura Galega, a través do seu Arquivo da Emigración Galega, coa colaboración da Secretaría Xeral de Emigración.

A exposición está composta por un total de 42 paneis que dan conta do gran labor educativo promovido e sostido en Galicia polos seus emigrantes. Comisariada por Vicente Peña Saavedra e documentada por Carolina García Borrazás e María Teresa García Domínguez, supón unha nova contribución do Arquivo da Emigración Galega, do Consello da Cultura Galega, á recuperación e posta en valor da memoria e o legado dos emigrantes.

Ata comezos do mes de maio, o espazo de arte Campus Stellae acolle 'Hay Pad', unha colección de debuxos realizados por Mariano Casas en Ipad mediante idraw e caracterizados polas súas cores luminosas e trazos precisos que os converte nunha experiencia gozosa e apetecible.

Ata mediados do mes de abril, o espazo de arte Bus Station Space acolle 'Germinar', unha exposición de traballos da artista María Ortega Estepa. O acto de inauguración incluirá ademais a presentación dos novos artistas colaboradores da galería: Gosia Trebacz, Carlos González Villar, Meritxell Tembleque, Joaquim Falcó e Acisclo Novo.

O CSC do Ensanche acolle a exposición 'Entre viñetas. Relatos e soños gráficos do IES de Sar', unha mostra que exhibe os resultados do Curso de Iniciación ao Cómic realizado en 2012 por alumnos de Bacharelato Artístico do IES de Sar.

O seminario foi impartido polo artista Miguel Ángel Vigo Baleirón.

O artista ourensano Rosendo Cid presenta na Fundación Granell 'Mentres tanto a lóxica do obxecto', unha mostra consistente nunha serie fotográfica que revela o seu interese polos obxectos e polos artefactos.

As fotografías de Rosendo Cid supoñen un soporte de documentación final do feito de ensamblar e manipular diferentes obxectos, mentres que na disciplina do debuxo o artista xoga con conceptos do eido artístico, que utiliza como pretexto para elaborar unha serie de pezas metafóricas, onde a ironía resulta un piar fundamental deste proxecto. Partindo do concepto, Rosendo utiliza obxectos que manipula previamente e cos que despois forma un colaxe mediante a súa interacción con outros diferentes.

Rosendo Cid (1974, Ourense) é licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo na especialidade de Escultura, e realizou un bienio de doutoramento en coñecemento e produción artística. O artista ten realizado un número considerable de exposicións individuais coma 365 maneras de estar en el mundo. (Exteril, Portugal, 2012) ou Outras formas da xenética, (Museo Municipal de Ourense. 2011) e participou en diversas exposicións colectivas, entre as que se contan a 12 Mostra Internacional Gas Natural Unión Fenosa MACUF, A Coruña, ou na Intervención (con María Chenut) no parque Pierre Paulus, Parcours D´artistes Saint-Gilles, Bruselas (2010), entre outros.

A Fundación Eugenio Granell, en colaboración coa Fundación Cupertino de Miranda, presenta a exposición 'Retorno ao salvaxe', do artista brasileiro Sergio Lima. A inauguración contará coa presenza da Directora da Fundación, Natalia Fernández Segarra, e demais membros do Padroado; en representación da Fundación Cupertino de Miranda asistirán o Director artístico Don Antonio Gonçalves e o Coordinador do Centro de Estudos do Surrealismo, Don Perfecto Cuadrado; ademais asistirá o propio artista.

Esta mostra reúne diversas series de deseños, colaxes e debuxos que teñen coma denominador común o corpo humano, o que nos remite inevitablemente a un erotismo cantado na súa beleza superficial, na súa referencialidade simbólica, no seu implícito poder xenésico e profético así coma na súa esencial vontade transgresora, que tamén se atopa presente na súa obra poética. Sergio Lima asume a noción do corpo feminino coma un forte valor, manexando o simbolismo do corpo coma unha significación.

Sergio Lima (Pirassununga, Brasil, 1939), poeta, artista plástico, ensaísta, pintor, cineasta, investigador e profesor universitario, é doutor en Letras Brasileiras, sendo considerado o maior especialista en surrealismo do Brasil, os seus escritos supoñen un referente dentro do surrealismo internacional.

Nas súas facetas de historiador, crítico e ensaísta, Lima conta con colaboracións en publicacións colectivas coma “Surrealismo no Brasil: mestiçagem e sequestros” e revistas coma Agulha, Punto Seguido, Escrituras Surrealistas, Menú, La Página e Organon. Foi incluído na antoloxía Surrealismo e Novo Mundo, onde se inclúen destacados creadores surrealistas de diferentes xeracións e países.

A Biblioteca pública Ánxel Casal acolle ata mediado do mes de marzo unha exposición de debuxos de Sara Romeu Padilla, graduada en Belas Artes pola Universidade de Vigo.

A serie de obras da exposición 'Corpos de papel', de Amparo Segarra, manifestan tanto a forza dos nus coma a sensualidade das formas femininas. A muller é o patrón común de moitas das súas composicións, presentándose de todas as maneiras e modos posibles.

Nesta exposición, como excepcional artista que era, e apoiada sempre polo seu esposo Eugenio, Amparo Segarra reivindica a liberdade da muller sen esquecer a beleza e o potencial das curvas desta.

Amparo Segarra foi unha muller sempre chea de inquietudes, que destacaba pola súa creatividade e a orixinalidade da súa obra, realizando creacións cheas de humor e ironía. A súa obra componse principalmente de colaxes, sen dúbida influída polas correntes surrealistas así como pola obra de Granell. Nas súas obras traballa coa combinación de imaxes, unha técnica que empregaría mesmo no seu ámbito privado.

Nos seus traballos fai uso da súa memoria e experiencias vividas, algunhas xa esvaecidas polo paso do tempo, que dotan a súa obra de certa melancolía. Non lle dá importancia aos materiais que compoñen as súas creacións, só lle interesa a mensaxe que transmite mediante a combinación de elementos, que nalgunhas ocasións parecen, a simple vista, non ter ningún tipo de relación entre si.

A exposición 'Paisaxes húmidas' componse de obras de Eugenio Granell, así como dos artistas máis importantes do universo surrealista e de vangarda, con nomes que van dende Ludwig Zeller ata Max Walter.

'Paisaxes húmidas' parte do concepto da auga como elemento inspirador do feito artístico, nalgúns casos como base fundamental do discurso ou como elemento indispensable no proceso vital que acelera e provoca diferenciacións no proxecto plástico. A auga aparece representada en sí peopia e como concepto de movemento.

A mostra complétase coa proxección da película "Lluvia" de Eugenio Granell, creada en Nova York na década dos 60, unha das súas producións experimentais máis destacadas. Relacionada directamente con esta cuestión estarían os Rotorrelieves de Marcel Duchamp, nos que ligamos a auga co movemento continuo. Tamén artistas como Joan Miró xogan co líquido, en relación co automatismo, a través do xestual. En todos eles o universo acuífero aparece representado directa ou indirectamente, como é o caso de Philip West, quen a través da metáfora establece conexións entre o propio corpo e os accidentes xeográficos formados por ríos, lagos ou mares.

Ata comezos do mes de xuño, a Fundación Granell exhibe unha selección de obras do propio Eugenio Granell, que inclúe óleos, debuxos, construcións, colaxes e obxectos que son reflexo dos tres piares básicos que rexeron a súa obra e vida: Amor, Poesía e Liberdade. O Amor, unha constante na obra do artista, que se pode apreciar a través dos seus títulos, e a Poesía, que é, segundo explica a comisaria da mostra, "o xeito máis directo de gabar e enxalzar tanto o amor coma a Liberdade, esta última, imprescindible para a creación".

A liña temática principal da exposición son o amor e os conceptos que o autor relaciona con este. O amor como punto neurálxico arredor do cal xiran unha morea de emocións e sentimentos. A poesía preséntasenos como medio de expresión deses sentimentos que desembocan nunha busca da liberdade, non só da persoa senón tamén dos seus pensamentos máis profundos.

A exposición complétase coa achega documental da biblioteca e o arquivo da Fundación.

A exposición 'Colección. Adquisicións e incorporacións recentes' presenta unha selección das obras adquiridas recentemente para a colección permanente do CGAC ou incorporadas aos fondos do centro a través do depósito da Colección Fundación ARCO.

Pese á conxuntura económica extremadamente difícil que atravesamos, o CGAC non deixou de ampliar os seus fondos, non só porque esta é unha das súas misións fundamentais senón tamén polo que representan estas compras para un sector cada vez máis debilitado. Así pois, seguindo a súa vocación xa consolidada, esta mostra reflicte a particular atención que o centro vén dedicando ao medio artístico galego, sempre en diálogo co contexto internacional, e máis concretamente, co latinoamericano, que constituíu sempre un dos alicerces para a construción da colección.

Comisarios: Miguel von Hafe Pérez, Lourdes P. Seoane

Juan Araujo
Anna Barham
Erick Beltrán
Carlos Bunga
Berta Cáccamo
Raimond Chaves & Gilda Mantilla
Donna Conlon & Jonathan Harker
Patricia Esquivias
Àngela Ferreira
Hamish Fulton
Marine Hugonnier
Din Matamoro
Carme Nogueira
Óscar Muñoz
Álvaro Negro
Jorge Pedro Núñez
Gabriel Orozco
Javier Peñafiel
Fernando José Pereira
Ruth Proctor
Diego Santomé
Teo Soriano
Mar Vicente

Con esta iniciativa, Sonia Mandiá Álvarez e Fátima Martínez Gómez, participantes do programa de voluntariado da Xunta na Rede de Bibliotecas (Bibliovol), convidan aos usuarios da Biblioteca Ánxel Casal a coñecer a nosa cidade a través dunha serie de fotografías históricas extraídas dos libros do Fondo Local da biblioteca e a adiviñar a localización das imaxes. Entre os que as identifiquedes correctamente sortearase un lote de libros. A entrega farase o día 2 co gallo do 5º Aniversario da Biblioteca e do Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil.

PASOS POLO PASADO
As fotografías máis antigas conservadas de Santiago de Compostela conforman unha importante testemuña visual das transformacións da cidade. Representan anacos da súa historia urbana, social, económica e política, e de aí o seu grande valor como fonte documental para o estudio do noso pasado.
Esta mostra fotográfica, seleccionada de diferentes obras do Fondo Local da Biblioteca, xunto coas pistas históricas, conforma unha pequena viaxe polas rúas compostelás do último cuarto do século XIX e a primeira metade do XX.
Recoñeces as fotografías?

BASES DO CONCURSO:

1. PARTICIPANTES: Poderá participar calquera persoa interesada que visite a exposición “Pasos polo Pasado”, na planta 0 da Biblioteca.

2. MODO DE PRESENTACIÓN: Os participantes deberán cumprimentar coas súas respostas e os seus datos persoais as follas de participación. Estas atoparanse nunha mesa posta para tal fin a carón da exposición.
As respostas terán que ser o máis precisas posible. No caso de non coñecer o nome da rúa/praza/etc. que aparece nas imaxes, será válida unha descrición concreta do lugar na actualidade.

3. PRAZO DE PARTICIPACIÓN: Do luns 4 ao sábado 16 de marzo.

4. FALLO: O gañador será aquel que acerte todas as respostas. No suposto de que varias papeletas conteñan todas as respostas correctas, escollerase por sorteo un único gañador. Se ninguén acertase a totalidade das respostas, farase o procedemento comezando co número maior de acertos. O gañador será contactado pola Biblioteca á dirección de correo electrónico e/ou ao teléfono facilitado.

5. PREMIO: Consistirá nun lote de libros, que será entregado o día 2 de abril (Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil), no que tamén se conmemorará o aniversario da inauguración da Biblioteca Pública de Santiago Ánxel Casal que tivo lugar o 28 de marzo de 2008. A hora de entrega do premio será especificada ao gañador.

TES FOTOGRAFÍAS ANTIGAS DE SANTIAGO?
A Biblioteca convídate a compartir as túas fotografías antigas da cidade, que serán amosadas formando parte da exposición, entre o 18 de marzo e o 2 de abril.
Podes traer orixinais ou copias acompañadas do teu nome e dos datos que coñezas da foto ou que queiras engadir. Déixaas no mostrador da Biblioteca nun sobre que poña Concurso “Pasos polo pasado”, entre o 4 e o 16 de marzo.
Ten en conta que todos os documentados achegados consideraranse doazóns á Biblioteca e pasarán a formar parte dos seus fondos.

Lugar: Bedeteca, pódese visitar durante o horario de apertura da biblioteca.

Ata o 15 de marzo, a Asociación Cultural Polonia en Galicia organiza na Biblioteca Ánxel Casal unha mostra sobre as tradicións de Polonia en época de Pascua.

Desde o 2006, esta Asociación organiza cada ano en Santiago un evento chamado 'Pascua Polaca'. Este ano o evento terá lugar o día 17 de marzo e celebrarase, salvo cambios ao respecto, nas instalacións da Hospedería San Martín Pinario.

Con esta exposición nas instalacións da Biblioteca pretenden dar a coñecer a Asociación Polonia en Galicia e a súa actividade, ademais das tradicións polacas. E desta forma anima e invita aos composteláns ao acto do domingo día 17 de marzo.

A Fundación Araguaney-Puente de Culturas colabora coa exposición do pintor galego Ricardo Outes, que se poderá visitar dende o 5 ata o 24 de marzo no Hotel Araguaney.

Ricardo Outes naceu en Santiago de Compostela en 1941 e dende a súa infancia manifestou interese pola arte. A súa primeira exposición de óleos sobre lenzo en Santiago de Compostela foi en 1984 nas dependencias da Xunta de Galicia. Na década dos 90 deu a coñecer a súa obra en diversas exposicións tanto en España coma noutros países europeos como Suíza, Alemaña ou Francia e tamén en Estados Unidos e Uruguai. Na súa primeira etapa pictórica ten obras narrativas nas que dominan as figuras que presentan o tema en escenarios descritivos, en ocasións inspirados no seu propio ámbito urbano: a cidade de Santiago que aparece plasmada coa súa definitoria actividade cultural e diversidade. Nos anos sesenta móvese dende a figuración cara a un impresionismo. Nos setenta ten como inspiración a obra do artista cubista Picasso. Nos oitenta pasa a unha pintura máis libre con influencia da linguaxe neoexpresionista e abstracta, recorrendo aos recordos para expresar simbolicamente os seus pensamentos.

Ricardo Outes conxuga nos seus cadros beleza, denuncia e testemuño de Galicia, unha mirada ao pasado e ao ámbito no que vive, achegándose a un mundo de fantasías cunha arte que o mantén en continua investigación. Pódese dicir que Ricardo Outes retoma o espírito crítico e a defensa de Galicia como tiña Castelao, que será protagonista dun lenzo feito por Outes en 2002.

Para contribuír á conmemoración do Día da Muller, Mercedes Rozas, membro do Padroado do Museo do Pobo Galego, comisaria de exposicións e crítica de arte, pronunciará unha conferencia sobre o tema 'A muller e a arte da resistencia'.

A exposición fotográfica 'Compostela única' é unha iniciativa do Obradoiro de fotografía do Ateneo de Santiago coa que se pretende rescatar para os veciños imaxes da súa cidade, das súas xentes e do seu urbanismo, anteriores ao ano 1965. Ademais de homenaxear a quen souberon conservar esa parte da historia, grazas a esta mostra poderemos achegarnos aos profundos cambios que se produciron en Compostela na segunda metade do século XX.

A referencia a 1965 tómase porque se considera o primeiro Ano Santo «moderno» e un punto de inflexión na vida e desenvolvemento socioeconómico e urbano de Santiago.

O artista galego Ramón Conde inaugura as Torres Hejduk de la Cidade da Cultura como espazo expositivo coa mostra titulada 'Emoción-Razón: A gran dualidade', unha colección de pezas de gran formato que se desenvolve en tres espazos diferenciados: a explanada exterior e os interiores de ambas as dúas torres.

No exterior está situado un individuo que xorde da terra e un pórtico antropomorfo, este interroga coa súa ollada ao personaxe que a través dos seus brazos crea a entrada ao interior das torres. Ambos os dous personaxes, o que solicita e o que dá acceso son o mesmo, é un exercicio de introspección que permite visualizar o mundo emocional que veremos a continuación.

Na primeira torre atopamos unha reunión de personaxes que escoitan a un líder. Este crea unha realidade intelectual que se materializa para eles. Consta dunha gran cabeza que simboliza as súas crenzas e os seus dous posibles sentidos a dereita e esquerda como reflexo de que o Rebelado pode ter ambas as dúas direccións, a verdade é sempre unha e a súa oposta, depende das circunstancias.

Na segunda sala vemos unha serie de escenas que reflexan a influencia emocional duns individuos sobre outros, onde se plasma o poder psicolóxico como unha forza determinante do noso comportamento social.

Reafirmando este acto introspectivo os diferentes actores repítense en distintas situacións e interpretando distintos papeis, as iamxes redúcense a cabezas como sínteses dos seus momentos emocionais.

O obxectivo non é amosar tan só a influencia duns sobre outros, senón que ante todo é unha reflexión sobre o papel da convicción, como somos capaces de crear realidades paralelas que son máis determinantes que o mundo físico.

Esta influencia lógrase a través da autoridad que é un concepto de deixadez. Delegamos o poder noutro que nos parece máis capaz para, a través del, vernos máis fortes.

Esta autoridade execútase a través da inducción, creando unha realidade paralela que existe se cres nela e deixa de facelo en caso contrario. É a forza dos mitos, as relixións e moitas ideas sociais que non teñen máis realidade tanxible que a forza da convicción grupal.

Estas ideas son as bases das nosas organizacións sociais que están máis alá da pura supervivencia física. Por un lado, permítenos crear un mundo organizativo, unha colmea que posibilita un dominio da contorna impensable a nivel individual. Aínda que por outro lado é un tremendo poder coaccionante. E crea ademais barreiras culturais entre os distintos grupos dificilmente salvables.

A dialéctica apertura-cerrazón é unha pugna constante dentro das sociedades e os individuos que as compoñen, apertura para captar novos adeptos e cerrazón para diferenciarse dos “outros”. O fin de toda esta mecánica é, como sempre, o dominio sobre os recursos. Para alcanzalos creamos uns grupos e para esta nova realidade nada é imposible.

Descarga o dossier da exposición aquí

Miguel Palma (Lisboa, 1964) aprópiase das formas e do fluxo narrativo dunha modernidade en continua mutación interpretativa para traballar con conceptos como a dexeneración, o fracaso ou o progreso.

A súa fascinación polas iconas dunha modernidade clásica, como o automóbil, a aviación, a observación astronómica, a arquitectura e a tecnoloxía en xeral, resulta nun cadro de ansiedade que non reproduce un mundo desexado, senón máis ben o desexo dun mundo, materializado nunha curiosidade expansiva que cuestiona o real mediante instalacións, vídeos, debuxos e performances, como a que presenta no CGAC coincidindo con esta inauguración.

Ata principios do mes de maio, o espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle unha exposición de traballos do artista Xavier Magalhães, que presenta unha selección das súas últimas obras en óleo, obra gráfica e debuxo.

Pintor autodidacta, comezou a expoñer en 1990 en Vigo (Pontevedra). Máis tarde mostrou a súa obra en diferentes cidades de Galicia e norte de Portugal. Fillo de lisboeta e galego, viviu dende neno nun ambiente culto malia pertencer a unha familia economicamente modesta e os destinos do seu pai, membro da Garda Civil, levárono a vivir en varias cidades que deixaron a súa pegada na sensibilidade do artista. Aprende a debuxar e a pintar da man de Laxeiro. Viaxa diversas veces a Roma e Florencia, aínda que a súa obra tamén está ligada a Bos Aires. Experimenta o gravado e a litografía para o cal viaxa a La Habana, ao Taller Experimental de Artes Gráficas.

A súa primeira exposición individual realmente importante realizouna na Casa da Parra, en Santiago de Compostela, en 1992, exposición que constitúe o seu recoñecemento como artista notable entre os novos artistas galegos. Esta impresión confirmouna dous anos máis tarde na mostra que realizou no Castelo de Soutomaior (Pontevedra). A partir de aí expón en diversas institucións privadas e públicas de Portugal, Francia, Arxentina, Cuba, Uruguai e España.

A galería Espacio 48 inaugura unha nova exposición de obxectos-arte de colección, en pequeno formato, que permanecerá ata mediados do mes de abril.

A galería rescata obxectos do seu fondo, que nunca estiveran en exposición, xunto con obra creada especificamente para esta mostra -obxectos intervidos, pequena escultura, fotografía, etc-. Todos eles teñen unha aura de atemporalidade e conforman unha liña expositiva cargada de significados e sensacións.

Un total de 16 artistas nacionais e internacionais presentarán as súas creacións, obxectos singulares para xente plural.

O fotógrafo vasco José Ramón Ais mostra ata mediados do mes de abril unha colección dos seus mellores traballos, caracterizados polo protagonismo das paisaxes vexetais construídas de forma artificiosa.

"No meu traballo inflúe a historia da pintura, o cine, o paisaxismo, a xardinaría, ao igual que toda a imaxinaría kitsch relacionada coa paisaxe ou as postais turísticas. O proxecto "Dramas no xardín" é un fotolibro que se inspira nun tipo de fotografía de primeiros planos dunha natureza moi idealizada que adoita ilustrar calendarios cos cambios de estacións e está realizada nos xardíns dunha urbanización de casas de paredes medianeiras. A serie "Pintoresco" recolle a tradición da paisaxe occidental dende o barroco ata o romanticismo revisando conceptos como o pintoresco ou o sublime, pero tendo moi presente a versión degradada desta pintura nos cadros que, moitas veces, decoran os portais de pisos".

"Para construír as imaxes, utilizo técnicas de posproducción propias do cine como os fondos croma; a iluminación adoita ser tanto natural coma artificial: gústame a idea de fotografar unha pequena herba utilizando todo o aparato dos efectos especiais. En escenas amplas de paisaxe elixo días de ceo azul e raso; este sérveme para traballar a escena coma se estivese nun estudio. Moitos dos elementos que fotografo cultívoos eu mesmo, nunha especie de xardín-estudo experimental, así podo fotografar as mesmas plantas en diferentes momentos do seu desenvolvemento".

"En ocasións as imaxes teñen máis que ver coa ciencia-ficción pola imposibilidade de que os elementos que as compoñen coexistan por temporalidade, por xeografía ou por clima: achéganse máis a escenas surrealistas ou ao resultado dunha futura evolución biotecnolóxica onde o imposible se fai máis posible".

A Igrexa da Universidade alberga ata mediados do mes de maio a exposición ‘RSME-Imaginary-Santiago’, unha mostra visual e interactiva na que se poden atopar imaxes, pantallas táctiles, esculturas e obxectos de natureza matemática. A mostra ten un dobre carácter, cultural e divulgativo, co que se aprecia que Matemáticas e Realidade e Matemáticas e Arte están en estreita conexión.

A mostra leva parella diversas actividades paralelas, entre elas a exposición fotográfica ‘O sabor das Matemáticas’ con doce pratos creados polo Café de París de Málaga, distinguido cunha estrela Michelín.

A galería de arte Espazo en Branco acolle ata finais do mes de marzo unha colección de fotografías realizadas pola artista María Chenut.

Maria Chenut. Fotografía de muros.

Cada lugar, cada cidade, cada país, cada cultura, teñen as súas cores, as súas texturas e conta as súas historias a través das súas paredes: as sucesivas capas de cor, os goteos, os xestos; o graffiti recuberto a brochadas con calquera pintura, as mudanzas que deixaron a súa rotura, os rozamentos, as contribucións do clima...

Esta calidade azarosa de xestos carece da vontade artística e creo que niso reside o seu maior atractivo, na súa espontaneidade.

Esta colección de fotografías son fragmentos escollidos, detalles do real que normalmente pasan desapercibidos. A cámara proporcióname o marco, selecciono os límites da mirada para transformala.

Esta mirada fainos ver e soñar, como quen recoñece formas nas nubes evocando animais, paisaxes, a terra vista como dende o ceo, as súas formas e as súas abstraccións...

A artista compostelá Beatriz S. Saá presenta ata mediados do mes de abril 'Sin palabras de Lilith', unha mostra comisariada por Isabel Lázaro (de Art Deal Project, Barcelona).

Lilith personifica a primeira muller rebelde ante a opresión, tanto de Adán coma de Deus. Por este motivo, a súa figura foi desprestixiada e mesmo borrada de iconografía e textos para promover outro tipo de figura feminina, dende a inxenuidade inferior de Eva ata a antinatural pureza maternal da Virxe. Deste xeito créase o paradigma de Lilith como muller malvada e temible á que lle atribúen case tantos males como á propia Pandora pola súa proclama da individualidade e igualdade de xéneros.
Entre Lilith e Eva créase unha dualidade reflectida en textos medievais e ata nalgúns comportamentos non moi afastados no tempo. A vida da muller estruturouse en roles froito da discriminación e a misoxinia de séculos de historia, que mostran esa ambivalencia entre o público e o privado, entre o que se ve e o que se oculta.
Baseándose nestas dualidades encontramos 'Sin palabras de Lilith', unha selección do sutil traballo de Beatriz S. Saá, onde utiliza a palabra e a imaxe para xogar a mostrar e ocultar, falseando arquetipos que conteñen varios niveis de lectura dentro da identidade feminina que reivindican. As súas pezas son diferentes tipos de autorretratos entre os que podemos ver a súa imaxe así como a doutras mulleres e elementos clave da súa existencia que se transfiguran para reflectir a súa propia experiencia.
As súas obras encóntranse a medio camiño entre a pintura e a escritura, configurando verdadeiros poemas visuais nos que a palabra se torna un elemento plástico máis. Os textos escondidos nas súas pezas, permiten unha segunda visión da obra ao achegarse, mediante a súa lectura, incluíndo unha información adicional composta por sentimentos e sensacións que dan as claves da imaxe observada. Deste xeito, oculta e mostra pinceladas da súa vida e a súa experiencia nun exercicio de auto-conciencia como muller e como creadora, sendo a mirada do espectador a que debe desvelar o nivel de interpretación da obra.
A dualidade entre a razón fronte ao sentimento faise especialmente patente na súa obra sobre papel. A identidade feminina da artista confórmase dun compendio entre ambos os dous aspectos que se relacionan. Beatriz S. Saá utiliza a escultura, a pintura e a escritura para realizar un exercicio de auto-coñecemento e reafirmación da súa identidade dual e complexa, máis alá da fermosa imaxe que transmite, propoñendo ao espectador todo un mundo interior cheo de contrastes e condicionantes que a súa subxectividade debe ler entre liñas.

Isabel Lázaro (comisaria), Art Deal project Marzo 2013

Ata finais do mes de maio, a sede da SGAE/Fundación Autor en Santiago acolle a exposición 'Monicreques de xoguete', unha mostra organizada por Galicreques 2013 para celebrar o Día Mundial do Monicreque. A exposición conta cunha serie de máis de 200 pezas de distintas técnicas: marionetas, luvas, varas, muppets, etc.

'The Mind on Fire' é a primeira exposición institucional en España do artista estadounidense James Welling (Hartford, Connecticut, 1951).

A mostra, que comprende arredor de cento cincuenta obras, recrea algunhas das principais exposicións de Welling nos setenta e nos oitenta e reflicte a evolución da súa linguaxe abstracta e a súa experimentación cos efectos fotográficos. Inclúe colaxes, cadros, notas e outros materiais relacionados con esta época que culminaron, todos eles, na serie icónica Aluminium Foils, un conxunto de imaxes abstractas de carácter minimalista realizadas con láminas de papel de aluminio minuciosamente engurradas que semellan ceos estrelados ou paisaxes lunares.

Exposición organizada en colaboración con MK Gallery, Milton Keynes, y Contemporary Art Gallery, Vancouver.

Folleto da exposición aquí

O FAC Peregrina abre a súa terceira temporada coa montaxe expositiva na modalidade de FAC Convidadxs: 'Wily. Forza Ingobernable', comisariada por Ángel Calvo Ulloa, coordinada pola Equipa FAC e producida pola Asociación de amigos da obra de Wily.

Un proxecto de especial pertinencia e importancia polo apoio e visibilidade que supón para a tarefa de investigación e recuperación material da obra do artista Antonio Taboada, Wily; unha responsabilidade para coa Historia da Arte Contemporánea galega á que o FAC Peregrina non quería faltar.

Estades todxs convidadxs!

Coincidindo coa Semana Santa, e durante dúas xornadas, o claustro do Pazo de Fonseca acolle a exposición 'Camelia, flor de Galicia', unha mostra que reúne os máis fermosos exemplares desta flor emblemática de Galicia, onde chegou no século XV procedente de Oriente para adornar os pazos e casas señoriais da nobreza e que hoxe pode contemplarse na maior parte dos xardíns e parques públicos e privados da comunidade.

A exposición, na que participan máis de 20 viveiristas e coleccionistas de toda a comunidade, céntrase nas distintas variedades de camelia e está organizada por Turgalicia en colaboración coa Sociedade Española da Camelia, o Concello de Santiago e a Universidade de Santiago.

A mostra, ademais, dá a coñecer a denominada Ruta da Camelia, unha viaxe a unha variedade de xardíns, públicos e privados, que poden ser visitados e que presentan o seu mellor aspecto no momento de floración dos camelios, que ten lugar nos meses de novembro a marzo.

Nas inmediacións de Santiago, destacan os exemplares de "camelia reticulata" dos Pazos de Oca e Santa Cruz de Ribadulla, quizais os máis antigos de Europa, con pazos e paisaxes dunha elegante decadencia, auténticos xardíns botánicos creados con esmero e sabedoría, que figuran entre os máis destacables de España, verdadeiramente imprescindibles. Para coñecelos, recomendámosche esta excursión organizada de medio día: "Ruta da Camelia: Pazos de Ribadulla e Oca".

En Santiago de Compostela podemos ver camelias en diversos parques e xardíns: as máis espectaculares sitúanse no parque da Alameda, o parque de Belvís, o parque de San Domingos de Bonaval e no xardín da Praza de Fonseca. Tamén destacan as camelias do Parlamento de Galicia, as do Pazo de San Lourenzo de Trasouto, as do Campus Universitario Sur, as da Rúa da Trinidade ou as do Hostal dos Reis Católicos.

A Alameda, unha das zonas verdes máis importantes e con máis historia da cidade, conta con magníficos exemplares de camelias, entre os que poden encontrarse representación de diversas variedades: Camellia japónica, Camellia sinensis, Camellia reticulata e Camellia sasanqua.

Pola súa banda, o Parque de Belvís conta cos chamados "Labirintos de Camelias", tres espazos sumamente singulares e case únicos, xa que a especie non adoita empregarse para este tipo de formacións xeométricas.

No parque de San Domingos de Bonaval, na zona que antigamente ocupaba a horta onde os monxes cultivaban diversas especies aromáticas, poden admirarse tamén fermosos exemplares de camellia japónica. Merecen mención, así mesmo, as camelias situadas no xardín da Praza de Fonseca, en pleno corazón do casco histórico e a moi poucos metros da Praza do Obradoiro.

+ información sobre camelias e sobre parques e xardíns de Santiago de Compostela en:
Centro de Información Municipal de Parques e Xardíns
Parque da Alameda. T: 650 125 589
Horario: luns a venres, 9:00-14:00 h.

+ información Ruta da Camelia:
Turgalicia

A galería José Lorenzo acolle ata o 20 de abril a exposición 'Posguerra e eclecticismo', unha mostra con máis de 40 obras de importantes artistas galegos tales como Leopoldo Nòvoa, Manuel Molezún, Alberto Datas, Deside, Raimundo Patiño, Antón Goyanes, Rogelio Puente ou Jesús Núñez, entre moitos outros.

A exposición pon de manifesto o escaso e disperso apoio que as artes plásticas tiveron en Galicia nos anos seguintes á guerra civil, con poucas mostras e mínimo coleccionismo, público e privado. Estas circunstancias dan lugar a un eclecticismo total, sen posibles agrupamentos e con tendencias que van do expresionismo ao hiperrealismo e da vangarda construtiva ao puro informalismo.

Neste percorrido heteroxéneo pódese ver a expresión informalista de Leopoldo Nòvoa, emparellable coas mellores firmas mundiais, e as composicións xeométricas de cromatismo sobrio e contrastado de Jesús Núñez. Ademais, "Posguerra e eclecticismo" conta con dúas pezas de Molezún, pioneiro da abstracción en Galicia. Continuando con esta liña abstracta os visitantes poden apreciar varias obras próximas ao graffiti, de debuxo desfeito, de Alberto Datas. Na mesma liña, pero emparentado esteticamente con Grau e Tàpies, encontrámonos cunha peza de Deside. Combinando unha abstracción vagamente xeométrica coa figuración, nun resultado de inefable lirismo, pódese ver unha significativa obra de Antón Goyanes. Dende esas sutilezas o espectador pode pasar ao expresionismo apaixonado de Raimundo Patiño, baseado no poderío da cor. O maior contraste, talvez, sexa o minucioso hiperrealismo, intemporal e evocador, de Rogelio Puente.

Dado o gran número de tendencias que acolle a mostra resulta imposible que o espectador non empatice con algunhas obras. Os saltos estilísticos, que van do máis puro realismo á abstracción, e temáticos, entre naturezas mortas, nus ou paisaxes permite que todos os visitantes se sintan atraídos por unha ou varias pezas desta mostra. Así pois, se a uns lles pode interesar a obra de Miguel Pereira, a outros asistentes sucederalles outro tanto cos enormes lenzos de Alfonso Costa. Por outro lado, os que prefiran a escultura poden deleitarse coas obras de Manuel Patinha, Leiro ou Paco Pestana.

Listaxe de autores

Alexandro
Antúnez Pousa
Nando Álvarez
Manuel Aramburu
Jorge Castillo Casalderrey
Xaquín Chaves
Chelín
Arturo Cifuentes
Alfonso Costa Beiro
Alberto Datas Panero
Carmen Domínguez Vaz
Manuel Facal
Xoán Fernández
Antón Goyanes Fernández
Márgara Hernández Smet
José María de Labra
Francisco Leiro
Ramón Lorda Vidal (Deside)
Francisco Mantecón
Acisclo Manzano
Olga Martínez
Santiago Mayer
Santiago Montes Areas
Leopoldo Nòvoa García
Jesús Núñez Fernández
Manuel Pailós
Manuel Patinha
Raimundo Patiño Mancebo
Francisco Pazos
Paco Pestana
Miguel Pereira Figueroa
Jorge Peteiro
Manuel Quintana Martelo
Manuel Suárez Pumariega-Molezún
Xuxo Vázquez

A sala de exposicións do Hotel Araguaney alberga durante o mes de abril unha exposición do pintor compostelán Rafael Romero Masiá.

Romeiro Masià fai unha pintura de experimentación persoal, cun admirable dominio adquirido a través de moitas horas de traballo. A súa metodoloxía consiste en empezar "manchando" o cadro creando uns toques abstractos, e dándolle forma a medida que avanza o proceso de creación.

Romeiro Masià utiliza unha técnica complexa variada mediante lapis de cores acuarelables ata o óleo en barras, como tamén pigmentos, spray e cola. Entre os soportes de diverso formato figuran teas, papeis de xornal e placas de cerámica. Masià dálle aos distintos materiais un valor expresivo. A través destas distintas características e usos créase un resultado final cunha superficie rugosa. A temática pasa de paisaxes, a figuración e esta á súa vez pasa a unha abstracción da realidade. Sobre a súa obra Masià afirma que lle gusta facer participar ao espectador deixando a interpretación á imaxinación de cada un, simplemente deixando intuír formas nos seus cadros.

Masiá ten unha ampla colección de óleos, acrílicos e técnicas mixtas de carácter abstracto. O seu estilo foi evolucionando dende o impresionismo a un vínculo entre realidade e abstracción, pasando por unha reinterpretación particular do surrealismo e a plasmación dun mundo de fantasías. Elaborou obras que pertencen á neofiguración nas que se detecta a súa admiración por distintos artistas da Historia da Arte como Goya e Daumier. O seu estilo varía, segundo afirma o propio artista, para non caer na aburrida monotonía. Da súa obra recente destacan dous retratos dos Reis de España encargados polo Concello de Santiago para o Salón de Plenos.

O café El Puente organiza a exposición 'Arredor da medianoite', unha mostra de traballos fotográficos de Rafa Pasadas que recolle diversos momentos das veladas musicais celebradas cada semana no local.

Fotoforum Compostela, un grupo de afeccionados á fotografía creado en 2012 e organizado e dirixido polo fotógrafo compostelán Fuco Reyes, expón na Facultade de CC da Comunicación da USC unha mostra colectiva que permanecerá aberta ata mediados do mes de maio.

Trátase de 30 fotografías de tema libre elaboradas polos integrantes do Fotoforum, unha por participante, presentadas en tamaño 30x40 cms.

Esta mostra organízase coa axuda da Vicerreitoría de Estudantes, Cultura e Formación Contínua da USC.

Ata finais do mes de abril, o edificio Quercus (Polígono de Costa Vella) acolle unha exposición de pinturas do artista Manuel Cobas que leva por título 'Marinas en Santiago, arte y cultura'. A mostra está organizada polo Club financeiro de Santiago de Compostela.

O concurso-exposición 'Un segundo de cinema' é unha iniciativa das voluntarias (Bibliovol) Sonia Mandiá Fernández e Fátima Martínez Gómez que nos convidan a acertar a que películas pertencen os fotogramas expostos que son un repaso da historia do cinema. Os gañadores participan no sorteo dun lote de libros.

O fallo do concurso e a entrega do premio terá lugar o día 23 de abril, Día do Libro, ás 12 h., no 2º andar da Biblioteca.

Ata comezos do mes de maio, o Colexio de Fonseca acolle 'Retratos con alegoría', unha exposición de traballos de J. Mendez que supón un proxecto elaborado durante anos, xa que o artista se inspirou na iconoloxía do escritor do Renacemento, Cesare Ripa, que recolle a iconografía das virtudes, paixóns e vicios do ser humano dende a antiga Grecia. A partir deste decálogo para artistas, Mendez propón corenta persoas que se identifiquen cunha destas iconografías. Así xorde esta exposición, na que corenta alegorías cobran vida nos emblemáticos espazos do Colexio de Fonseca.

Entre estes retratos hai vinte artistas que ademais de ser representados como a pintura, a escultura, o furor, a confrontación ou o ocio, realizaron esculturas a partir dunha estrutura ovoidal: Ramón Conde, Paco Pestana, Reina D'Hoore, Acisclo Manzano, Lino Silva, Andreas Ruiz, Mariano Casas, Vicente Ruiz, María Chenut, David Crooks, Álvaro de la Vega, María Meijide, Soledad Mato, Mónica Fraga, Tita Fraga, Lomarti, Paparolo, Camilo Seira e o propio artista, J. Mendez.

O resto dos retratados pertencen a todos os sectores da sociedade como a medicina representada polo Doutor Carro ata a ciencia representada por D. Antonio Casares, primeiro catedrático de química da Universidade de Santiago de Compostela.

Ata comezos do mes de maio, o Hall da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle a exposición titulada 'En que estado quedarán?', unha mostra colectiva na que un grupo de artistas portugueses das asociacións de gravado Matriz e Inkprint e un grupo de artistas galegos participan na creación dun libro de artista.

Pódese visitar durante o horario de apertura da biblioteca.

A Casa do Cabido acolle a exposición 'A Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e a Exposición de 1858', unha mostra coa que continúa o programa cultural neste emblemático edificio barroco destinado a uso público e xestionado polo Consorcio de Santiago.

Esta nova exposición quere lembrar a importancia da Sociedade Económica de Santiago na dinamización e modernización da cidade e da comarca, en especial no século XIX, con iniciativas que reactivaron sectores primordiais como a agricultura, a gandería, a industria, a pesca, a administración e a cultura.

En concreto, a Sociedade promoveu a organización en Santiago dunha Exposición Agrícola, Industrial e Artística, en 1858 (cúmprense agora 155 anos), como método para a modernización destes sectores. A Exposición coincidiu ademais co feito da visita a Galicia da raíña Isabel II, acontecemento que tamén se aborda nunha sección da mostra da Casa do Cabildo na que se poden ver reproducións das fotografías máis antigas que se conservan sobre a cidade de Santiago.

A exposición está ideada cun marcado carácter didáctico, de maneira que poida ser obxecto de visitas pedagóxicas por parte dos centros escolares e que os nenos poidan comprender en que consistiron estas primeiras exposicións rexionais que se organizaban a imitación das grandes exposicións universais, que aínda hoxe existen.

Así, a Casa do Cabido invita a percorrer unha época da historia de Compostela, a do século XIX, na que os sectores produtivos comezaban a modernizarse e sentaban as bases das posteriores, aínda que lentas, melloras na calidade de vida dos veciños. A exposición inclúe paneis informativos, fotografías históricas da época e unha selección de produtos, réplicas daqueles que se podían ver na Exposición de 1858. Tamén se explica a xénese e a evolución da Sociedade Económica e faise una breve parada na visita da raíña Isabel II.

A orixe das Reais Sociedades Económicas radica na Sociedade Económica Vascongada, que nace en 1764, por iniciativa privada do conde de Peñaflorida e dun grupo de quince nobres "amigos" que se reúnen para traballar polo "país". De aí o nome de Sociedade de "Amigos do País". A semellanza desta xorde a Sociedade Matritense cuxos estatutos, aprobados en 1775, servirán de modelo ao resto das sociedades por disposición do Consello de Castela. O apoio do monarca Carlos III a estas institucións, fará que a nobreza se mobilice e que en pouco tempo xurda un elevado número de Sociedades Económicas de Amigos do País, que irán acompañados do título de "real". O 13 de decembro de 1783 −hai 230 anos− tramítase unha petición formal ao Consello de Castela para poder establecer na cidade de Santiago de Compostela unha Sociedade Patriótica de Amigos do País. Dous meses despois tivo lugar a sesión inaugural da devandita Sociedade, nomeando a D. Antonio Páramo y Somoza primeiro director da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago.

O artista Carlos Pardo presenta ata finais do mes de maio 'Paisaxes urbáns non reais', unha mostra na que a fantasía distorsiona a realidade de rúas e prazas e mesmo as lembranzas e desexos. 28 obras sobre papel en técnica mixta e pequeno formato.

A mostra componse de 28 obras. Son debuxos de paisaxes urbanas de cidades e vilas non reais. Algunhas con certo parecido ás que podemos encontrar en Galicia, outras en cambio recordan as grandes urbes. Os edificios incorporan ornamentos fantásticos, as cores a miúdo non son reais e nas escenas das rúas adivíñanse liñas de cores que simbolizan forzas invisibles como o tempo, a ilusión, o amor, a imaxinación... o recordo. Outra realidade é posible ou cabe imaxinar o real doutro modo pasándoo polo filtro subxectivo da fantasía de cada un. O recordo e o que anhelamos tamén se tingue de fantasía ás veces.

Todas as obras están realizadas sobre papel en pequeno formato con técnica mixta: acuarela, pastel, tinta, carbón e lapis de cores. A maioría foron realizadas nos dous últimos anos.

O Café BABEL, situado en pleno casco histórico da Cidade e próximo á Facultade de Historia, é lugar ideal e tranquilo para facer un descanso pola tarde na visita á Cidade. Pola noite é un bar con actuacións de grupos musicais, conta contos... É un punto de encontro entre españois e peregrinos, erasmus e voluntarios europeos. Xente de infinidade de países nun ambiente divertido e tranquilo. A miúdo realízanse festas temáticas: recentemente a festa grega e a festa da mafia foron un grande éxito. Non importa a lingua que fale un, en BABEL fálanse todas e todo o mundo o pasa ben.

O poeta e artista plástico ourensano Baldo Ramos presenta na galería Bus Station Space a súa última exposición, 'Silencios de tinta', unha mostra composta por unha serie de libros de pequeno formato realizados sobre antigos documentos nos que o artista plasma as súas creacións poéticas.

A obra de Baldo Ramos explora os espazos que comparten a poesía e a pintura. Recibiu, entre outros, os premios Arcipreste de Hita, María del Villar Berruezo, Concello de Carral, Rosalía de Castro, Ciudad de Tobarra, Celso Emilio Ferreiro e recentemente foi galardoado co accésit do IV Certame de Poesía Iberoamericana Víctor Jara.

A inauguración contará coa actuación do cantautor Tato López.

A mostra complétase coa presentación dos novos artistas da galería: María Sánchez, Camilo Seira, David Plana, Edu Albo, José Muñoz Blázquez e Juan Ares.

** María Sánchez (Ávila). Presenta a serie fotográfica 'Bosquejos para el invierno', baseada na obra de Zurbarán.

** David Plana (Cuba). Presenta unha instalación de gran formato con contido poético.

** José Muñoz (Madrid). Traballa a paisaxe con pintura metálica. Trazos e manchas delicadas e sinuosas xeran unha busca dun momento.

** Edu Albo (A Coruña). Centrado no realismo conceptual, é un artista emerxente que está a obter magníficas críticas.

** Camilo Seira, consagrado escultor. A obra que mostra nesta ocasión non deixará indiferente a ninguén. Traballos sobre pedra, madeira e... bosta de vaca.

** Juan Ares, deseñador de produto. Formado na Escola Mestre Mateo e seleccionado Nude 2012 co proxecto 'Rías Baixas', do que agora se mostran novas pezas.

Tras a súa estadía en Tampere, Grenoble, Bruxelas e a cidade grega de Volos, a mostra 'European Acoustic Heritage' chega á Cidade da Cultura para a súa exhibición no edificio do Centro de Emprendemento Creativo de Galicia.

A exposición, de carácter prioritariamente divulgativo, articúlase a través de diferentes materiais e dispositivos interactivos co obxectivo de lles achegar aos visitantes unha cartografía xeral arredor dos múltiples mapas sonoros elaborados durante os últimos dous anos polos diferentes grupos de traballo asociados ao proxecto; así como de afondar noutra, máis específica, que se centra nos estudos dos sons da auga e na que Galicia participou activamente.

Tras a inauguración da mostra, o Centro de Emprendemento Creativo acollerá o concerto do compositor e etnomusicólogo galego Carlos Suárez a partir de gravacións de paisaxes sonoras realizadas para esta iniciativa.

Para sumarse á conmemoración da efeméride que deu orixe, no seu centenario, á institución do Día das Letras Galegas, a Biblioteca do Museo organizou unha mostra monográfica sobre "Cantares Gallegos", que exhibe un exemplar da primeira edición.

Nesta exposición colaboran a biblioteca do convento de San Francisco de Santiago de Compostela e mais a biblioteca do Instituto de Estudios Gallegos P. Sarmiento.

A publicación de Cantares no ano 1863 marca un fito na historia da literatura galega por se-lo primeiro libro da época contemporánea redactado integramente na lingua do país e cun contido reivindicativo enmarcado na ofensiva rexionalista. Inscrito na corrente poética que tiña xa representantes de sona no ámbito das letras españolas, a lírica de estilo popular, convértese nun dos seus expoñentes máximos pola perfecta interiorización das formas populares que demostra a poeta e a homoxeneidade do conxunto resultante.

O Museo do Pobo Galego garda nos seus fondos unha interesante colección de mapas antigos. Nesta exposición mostramos os mapas de Galicia, como unidade diferenciada, pertencentes á colección de Clodio González Pérez, mestre, etnógrafo e patrón do Museo do Pobo Galego. A exposición pretende facer un repaso pola historia da cartografía para ver como se vai representando Galicia e a evolución desta representación ata os comezos da cartografía oficial.

Todos sabemos que un mapa é unha representación a escala dunha superficie terrestre que posibilita unha lectura global, e desde unha dimensión humana, do conxunto dos elementos que configuran ese territorio. O mapa convértese así nun gran colector de información e un elemento necesario na vida humana, tanto para os cidadáns, que podemos utilizalos cando queremos desprazarnos ou localizar algún lugar, como para a administración pública, que os precisa para unha mellor planificación e xestión do territorio, desde a creación de novas infraestruturas ata a conservación das mesmas, pasando pola ordenación do territorio ou fomento do turismo.

Mais a realización dos mapas foi cambiando xunto á evolución das técnicas de reprodución e o progreso social. Pasaron de ser unha arma secreta do poder, que permitía un mellor control dun territorio, a ser un elemento de información preciso para a cidadanía, un elemento cunha dimensión sociopolítica.

Pero os mapas deixan de ter a utilidade práctica para a que foron concibidos. Entón, podémolos contemplar atendendo aos intereses de cada quen, mais sempre nos atraerán pola súa imaxe visual, pola información que nos dan do pasado, pero tamén porque son unha expresión do sentimento de orgullo local.

Cartografía nos fondos do Museo do Pobo Galego
Colección Clodio González Pérez

Abre a mostra o mapa de Fernando Ojea, Descripcion del Reyno de Galizia, que aparece publicado no atlas Theatrum Orbis Terrarum de Abraham Ortelius a partir da edición de 1603. É o primeiro no que aparece Galicia como espazo particular de representación, fixando unha imaxe da mesma. Ata entón só a costa galega fora representada nas cartas náuticas, como nas de Lucas Jansz Waghenaer.

Deste mapa fanse posteriormente varias edicións nas que se vai retocando o perfil da liña de costa, corríxese o percorrido do río Miño ou queda trazado o límite oriental de Galicia no río Navia. Na exposición pódense ver distintas edicións.

O percorrido continúa coa cartografía do italiano Giacomo Cantèlli da Vignola ou de Tomás López, entre outros, para rematar cos inicios da cartografía oficial e pasando tamén polos mapas que representan as vías de comunicación, desde os vellos camiños reais ata proxectos non realizados de vías férreas, ou mapas de estradas, algúns utilizados tamén como soportes de propaganda turística.

O Centro Cultural Novacaixagalicia acolle a mostra 'Tres perspectivas de Omán. Sociedade e relixión, 1945-2006', unha proposta expositiva que fai un repaso pola historia do país a través da ollada de tres fotógrafos de occidente: William Thesiger, Charles Butt e Edward Grazda.

No acto inaugural estarán presentes Raina Sacks Blankenhorn, comisaria, fotógrafa e vicepresidenta o Institute for American Values, Dr. Mohammed bin Said al Maamari, Asesor do Ministro de Bens e Asuntos Relixiosos de Omán,  Jeque Hilal bin Marhoon al Maamari, embaixador de Omán en España, e Pedro Otero Espinar, xerente da Fundación Novacaixagalicia.

O artista madrileño Ignacio Pérez-Jofre presenta ata o mes de xuño unha colección dos seus últimos traballos, agrupados baixo o nome de 'Cuadros de flores'.

"Supoño que, se tivese que explicar as razóns polas que estou a pintar cadros de flores, podería dicir algunhas cousas. Por exemplo: que as flores son un emblema intemporal da beleza efémera. Simbolizan un momento de brillo, de xuventude e frescura, que se ve inevitablemente abocado á decadencia e a morte. Ao pintalas nese estado de esplendor, intento rescatalas, aínda que sexa só como imaxe ou memoria, da desaparición. Non é esta unha das funcións primordiais da arte?"

Ignacio Pérez-Jofre Santesmases (Madrid, 1965) é artista e profesor da Facultade de Belas Artes da Universidade de Vigo. Como artista, realizou exposicións individuais no Museo da Universidade de Alicante, en La Fábrica (Palencia), na Galería Trinta (Santiago de Compostela), e na Galería Bacelos (Vigo), entre outras. Nos últimos anos realizou performances en diversos festivais como IFI (Pontevedra, 2004) ou IMÁN (Vilanova de Famalicão, 2005). É autor do libro Huellas y sombras (A Coruña, 2001) e coordinador de Isto faino calquera (Pontevedra, 2004). Organizou e impartiu ciclos de conferencias e obradoiros en colaboración con museos e centros de arte, como o MARCO de Vigo, o CGAC de Santiago de Compostela, e a Fundación Laxeiro de Vigo.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición colectiva 'En Tierra de nadie', que conta con obras pictóricas de seis dos artistas máis representativos da 2ª e 3ª xeración do Realismo español contemporáneo: Fernando Rodrigo, Jesús Ibáñez, Roberto González Fernández, César Luengo, Clara Gangútia e Carlos Díez Bustos.

A mostra rende homenaxe á xa mítica exposición “Tierra de Nadie”, celebrada no Centro Cultural de la Villa de Madrid en 1992, que contou cos artistas máis representativos das xeracións do Realismo español contemporáneo que apareceron trala 1ª, á que pertenceu Antonio López. Agora, seis dos dezaoito artistas que participaron nela, expoñen xuntos por primeira vez.

As pezas que compoñen a exposición son de pequeno formato e están pintadas na súa maioría ao óleo, fóra da presenza do acrílico, a témpera e o pastel en dúas exquisitas obras de Fernando Rodrigo, que sitúanos fronte a detalles arquitectónicos moi estudados, tratados coma se fosen personaxes humans; unha sorte de retratos do seu estado de ánimo que, sen dúbida, conmoven.

Jesús Ibáñez propón un curioso tríptico a modo de fragmentos do que poderiamos considerar un autorretrato, que se deteñen nun momento preciso rodeado dun intenso halo de misterio e que suscitan un enigma aínda por resolver...

Roberto González Fernández presenta en Espacio48 tres "terras de ninguén" que están sempre no seu punto de mira e que resultan xa emblemáticas na súa traxectoria: unha inmóbil, a Bass Rock; outra móbil, Arriaza; e finalmente unha simbólica, a Torre de Babel; todas elas inevitablemente "gravadas a lume" na pel do artista.

César Luengo colorea e escurece o espazo pintado co seu forte carácter nostálxico, algo que logra transmitir coa textura mate das súas paisaxes plenas de distintas tonalidades verdes que terminan conformando un conxunto extremadamente lírico.

Clara Gangútia expón nesta ocasión tres pequenas pezas cheas de significación, nas que destaca a súa pincelada cada vez máis colorista, cargada de dinamismo e rotundidade, así como a forza e vitalidade dos personaxes que infíltranse nas súas “terras” para deixar de ser “de ninguén” e pertencerlles só a eles mesmos.

Finalmente, Carlos Díez Bustos a través de pequenas mostras minuciosamente estudadas en canto a composición, cor, luces e sombras, demóstranos a súa paixón pola arquitectura, a escultura e a música, que aparecen na súa obra cunha simboloxía moi particular.

Resulta esta unha ocasión única para poder ver de preto o traballo que estes mestres da pintura levaron a cabo nos últimos anos, obras recentes que continúan na liña mostrada en “Tierra de Nadie”, pero que se reinventan e van adquirindo novos valores e conceptos que aproxímanos á súa visión do mundo e a sociedade actuais.

Ata finais do mes de setembro, a Zona C acolle 'Detenido (Al pie de la loma)', unha intervención de Christian García Bello baseada no poemario “En las orillas del Sar” de Rosalía de Castro.

A mostra está comisariada por Candela Rajal.

En colaboración co Master de Arte, Museoloxía e Crítica Contemporáneas da USC.

O artista Paul Webb presenta na galería Espazo en Branco unha mostra de arte computacional.

Estes interactivos sistemas de son establecen unha relación directa entre o proceso físico e o virtual, entre as imaxes e sons, entre o xesto do que manipula o sistema e as formas e ambiente que se xeran como resultado, constituíndo así un constante dialogo entre o traballo artístico e o participante que o manipula, converténdose este, á vez, no creador da obra tal e como a ve e experimenta.

Paul dedícase á creación de arte computacional dende 1991. O seu traballo participou en diferentes festivais internacionais e galerías como en The Royal Academy Of Arts, Sonar, Transmediale, Festival Garage, ReadMe, Sonic Arts Network, o Victoria and Albert Museum, o Centre de Cultura Contemporánia de Barcelona ou o Liverpool World Museum, entre outros.

Ata finais do mes de setembro, o Auditorio de Galicia acolle a mostra colectiva '15 cuentos breves y extraordinarios', unha iniciativa pioneira en Galicia na que colaboran 15 artistas galegos de primeira fila con 15 persoas intelectualmente discapacitadas.

O proxecto xira en torno á relación que persoas con discapacidade estableceron con pezas contemporáneas e autores da colección de arte Fundación María José Jove e a experiencia que supuxo, tanto para elas como para os artistas.

Os quince participantes interpretaron a tamaño real a obra do artista galego asignado e o resultado é unha mostra na que se poden ver as obras orixinais xunto ás súas ‘xemelgas’ acompañadas do material gráfico recollido durante as sesións de traballo. Unha iniciativa pioneira en Galicia coa que a Fundación María José Jove culmina este proxecto sobre arte contemporánea e discapacidade. Unha colaboración desinteresada por parte dos artistas que traballaron ‘cóbado con cóbado’ cos quince participantes que tiñan diferentes niveis de discapacidade intelectual (leve, grave e severa) e idades (entre os 15 e os 55 anos), e que durante uns meses se somerxeron no universo da arte para coñecelo e interpretalo.

Como unha das actividades de promoción para os grupos participantes no Certame MúsicaXove, que cada ano programa a Concellería de Xuventude de Santiago, o Centro Sociocultural e Xuvenil Municipal do Ensanche acolle ata o 20 de maio unha exposición composta por 32 fotografías e imaxes representativas do concurso.

As fotos tomáronse durante o concerto das finais, celebrado o 20 de decembro do 2012 na Sala Capitol, e foron realizadas polo fotógrafo Andrés Fraga.

Neste concerto participaron os sete grupos finalistas.

A exposición fotográfica 'Liñas de Compostela' é un proxecto que nace na Escola Imaxe e Son da Coruña. A mostra retrata a variada arquitectura contemporánea da cidade de Santiago.

O Consorcio de Santiago, en colaboración con Teófilo Comunicación, abre unha nova mostra na sede de Praterías do Museo das Peregrinacións e de Santiago. Así, unha das salas do Museo acollerá unha exposición visual sobre a Torre do Reloxo da Catedral de Santiago, unha das obras cume do barroco e que foi recentemente restaurada.

Precisamente, aproveitando esa restauración, o fotógrafo de Teófilo Comunicación Alberte Peiteavel realizou unha extensa reportaxe fotográfica que permitiu descubrir detalles arquitectónicos que habitualmente pasan desapercibidos ao ollo do viandante. A exposición componse dunha selección destas fotografías acompañadas de textos explicativos e elementos audiovisuais.

Estas fotografías foron recollidas nunha publicación que viu a luz recentemente e que xa está dispoñible nas librarías. Este libro ofrece un retrato dunha peza de especial simbolismo integrada no complexo catedralicio compostelán, en pleno corazón da cidade. Nos achega unha visión próxima e con minuciosos detalles sobre aspectos desta torre que pasan desapercibidos nunha ollada desde as prazas da Quintana ou de Praterías: os seus diferentes corpos arquitectónicos, a decoración con torretas, as formas vexetais e os motivos xacobeos que se foron incorporando co paso do tempo.

O contido deste libro é unha recompilación de imaxes  deste conxunto pétreo de singular beleza captadas polo obxectivo da cámara de Alberte Peiteavel, e inclúe un interesante apuntamento documental de Ramón Yzquiedo Peiró, responsable de conservación do Museo da Catedral de Santiago de Compostela.

“La Berenguela” resposta ademáis a un deseño e presentación especiais de tal xeito que o libro adopta unha estrutura vertical (14 x 33 centímetros) tal que a forma da maxestuosa silueta desta torre de torres, que foi concibida inicialmente como construción defensiva da cidade, que acolle a popular campá do mesmo nome, o  reloxo con esferas dunha soa agulla, e que remata na súa parte máis alta coa lanterna que serviu e serve de guía aos peregrinos que se achegan ata o santuario apostólico.

Con motivo dos 150 anos da primeira edición de Cantares Gallegos, obra co que Rosalía de Castro iniciaba o rexurdir da lingua e da literatura galegas no século XIX, a Biblioteca de Galicia promove esta mostra bibliográfica coa que se propón un percorrido pola evolución do poemario, desde a publicación primeira en 1863 ata os nosos días a través das edicións posteriores, traducións, propostas críticas, adaptacións infantís e versións musicais, que permiten mergullarse nos seus versos e nas circunstancias que os rodearon nestes 150 anos de existencia.

Lugar: Biblioteca e Arquivo de Galicia

A publicación de Cantares Gallegos o 17 de maio de 1863 é un importante referente no comezo dun novo tempo para a literatura galega. Este libro de poemas nacidos da tradición popular, o primeiro publicado integramente en galego, alentou un camiño de creación e edición de textos en galego fundamental para o proceso de recuperación cultural de Galicia. Desde o centenario da súa publicación, en 1963, por iniciativa da Real Academia Galega, Galicia festexa o Día das Letras Galegas.

Cos seus versos Rosalía logrou crear unha voz propia capaz de prender na sociedade galega como ningún outro autor, sen perder interese nin identificación ao longo do tempo. Os seus poemas, traducidos a multitude de linguas e recoñecidos pola crítica internacional, consolidáronse como obras clásicas da nosa literatura e un punto de encontro para afondar no coñecemento da realidade social e da natureza humana.

Mostra de fotografías feitas por Antón Varela nunha viaxe arredor de Islandia en agosto de 2012. A temática da mostra xira en torno á paisaxe e á adaptación do home á natureza. Con estas imaxes o autor pretende transmitir o arrepío que el experimentou co contacto cos amplos espazos abertos e as paraxes naturais de Islandia.

Silvia Cristo aprópiase de formas e narrativas do noso tempo para traballar con conceptos como a identidade, a historia, o progreso ou a violencia. O seu traballo toma inspiración da súa paixón pola filosofía e a súa fascinación por iconas contemporáneas como a armamentística, a arquitectura máis común ou o activismo e a súa multiculturalidade, e con iso indaga na forma en que ideas e imaxes peregrinan a través de épocas, espazos e interrelacións.

Silvia presenta o seu último traballo, 'Eterno Retorno do Diferir', onde cores explosivas ao máis puro estilo pop e líricas xustaposicións toman o protagonismo nunha serie de cadros en técnica mixta e unha colaxe de gran formato.

O acto de inauguración contará con música en directo de Pablo Pérez Trío e poesía de María do Cebreiro e Daniel Salgado.

O Espazo de pintura Virxe da Cerca inaugura unha exposición In Memoriam ao artista romanés Simión Craciun. A mostra estaba a ser organizada polo artista para presentar a súa nova colección de obras realizadas entre Alemaña, Romanía e España. Agora, e tras o seu falecemento, preséntase como unha exposición homenaxe como recordo In Memoriam ao artista e a súa obra.

O acto de inauguración contará cun concerto de cámara na que tres músicos da Real Filharmonía de Galicia lle renden homenaxe.

Simion Craciun procede dunha familia de artistas romaneses de prestixio representados nos máis importantes museos de Bucarest. A súa pintura, serena, cunha espléndida factura técnica, retrotráenos á pintura occidental de principios do século XX, en concreto aos impresionistas a quen el admiraba pola súa concepción da paisaxe.

Simion Craciun chegou a Santiago hai 13 anos compaxinando as súas exposicións en Galicia con exposicións colectivas e individuais no resto de Europa. Durante catro anos viviu en Berlín, dende onde organizou distintos encontros de artistas en Alemaña e Romanía, así como comisario de exposicións de pintores romaneses. As súas exposicións individuais e colectivas en Santiago foron numerosas durante estes anos.

Ata comezos do mes de novembro, o Museo das Peregrinacións e de Santiago acolle a exposición 'Les gens du Chemin. Peregrinación a Saintes Maries de la Mer', unha mostra do traballo realizado pola fotógrafa Olga Seoane Paulus.

A mostra céntrase na peregrinación a Saintes Maries de la Mer, unha celebración na que os grupos xitanos e o resto de cidadáns deste pobo do sur de Francia honran as Santas Sara, Salomé e Jacobé. As imaxes de Olga Seoane documentan as romaxes e as celebracións nas tres datas conmemorativas.

Ata finais do mes de xuño, a Fundación Granell acolle a exposición 'La tierra penetrada', unha mostra que reflexiona sobre a sexualidade e o erotismo baseándose no traballo plástico de Philip West.

Esta temática serve como pretexto de análise da relación do amor coa morte, unha constante nos traballos dun creador, que mesmo chega a cosificar a sexualidade. A exposición é o resultado dunha investigación na que tanto a selección de obra gráfica como doutras disciplinas, ademais dunha coidada selección documental, conseguen achegar ao espectador a persoal visión das relacións humanas, que en ocasións chegan a ser mostradas como accidentes xeográficos.

Nesta mostra vémonos sumidos nun universo onde a enerxía supón a base espiritual que leva a que o artista relacione a súa experiencia e peripecias vitais con procesos naturais relacionados co corpo humano.

Philip West (York, 1949) foi un auténtico produto do surrealismo británico, movemento ao que se adscribe de inmediato tras finalizar os seus estudos de Belas Artes e Historia da Arte en 1970. No ano 1974 un novo compoñente temático aparece nalgúns dos seus debuxos cos que ilustraría algunhas revistas, trátase da referencia ao sexo ben dun xeito directo ou ben a través do paradoxo. O sexo como compoñente do desexo, do amor ou da perversión, como un dos motores fundamentais do xénero humano, pasará a ser un dos temas recorrentes na súa obra tanto iconográfica coma conceptualmente.

FAC Peregrina Furancho de Arte Contemporánea inaugura esta tarde unha montaxe expositiva de Misha Bies Golas na modalidade de FAC Express. A montaxe leva por título 'Grosso Modo (Hai que estar tranquilos)'.

Unha intervención de Misha Bies Golas coa colaboración musical de DIADERMIN, LOS TELEVISORES e MELÓMANO CARACAS.

Misha Bies Golas presenta, nun dos seus múltiples formatos, a publicación GROSSO MODO, un panfleto que versa sobre a xuventude rebelde, o problema das drogas e a crise de valores. Este traballo pódese entender como continuación de A MODO DE CONCLUSIÓN, outra publicación na que se trataba o tema da crise de fe e outras cuestións relacionadas coa relixión.

Baixo o título de 'Realidade simbólica', o pintor coruñés Fernando Prieto presenta unha colección de case 30 obras que estarán expostas na Casa da Parra ata o mes de xullo. As pinturas foron elaboradas entre os anos 2007 e 2012.

Fernando Prieto comezou a desenvolver o seu traballo como pintor xunto a Vidal Lombán e Aurelio Lombera. A súa obra aborda a realidade dende unha óptica contemporánea, tendo como antecedentes as secuelas dun surrealismo próximo á poética de Magritte ao enigma do obxecto na súa dualidade e simbolismo. Participou en mostras como a Holland Art Fair (A Haia, Holanda), a Stockholm Art Fair (Suecia), a Feira Internacional De Arte De Canterbury (Reino Unido), Arténím (Francia), Marb Art (Marbella) ou Puro Arte Vigo.

Obras de Dalí, Rembrandt ou Picasso, xunto a pezas de Irán ou do Antigo Exipto, conforman a exposición 'Espírito do viño. O viño como valor relixioso', unha mostra organizada pola fundación Dinastía Vivanco que propón un percorrido artístico por diferentes disciplinas, épocas e procedencia para mostrar a relación do viño coa relixiosidade, así como a súa implicación e simbolismo en diferentes ritos.

A exposición está dividida en catro áreas temáticas: Do Tigris ao Nilo, o viño de deuses e reis; O néctar dos deuses, o viño como alimento sagrado; A viña de Yahvé, o viño da promesa; e De Caná a Emaús, o viño da Nova Alianza.

Todas as obras pertencen á colección privada do Museo da Cultura do Viño Dinastía Vivanco e a maioría delas exhíbense por primeira vez ao público, grazas ao esforzo conxunto da Fundación Dinastía Vivanco, o Consorcio de Santiago e a Fundación Ad Sanctum Iacobum Peregrinatio.

A galería de arte Espazo en Branco acolle ata finais do mes de xuño 'Residuas & Collages', unha mostra de traballos do artista Xose Vilamoure.

"Os collages comezaron para rachar co que facía anteriormente, que eran series de pintura sobre papel. E pegar, recortar, ensuciar, pintar, con obxectos, fotos, papeis... inservible todo, sen aparente utilidade. Un naufraxio, mais un rescate.

As residuas é utilizar cola de pintor, plantillas, sprays... máis material de refugallo que tiña no estudo, máis preto do colector do lixo que da arte. Nesta serie non utilicei referencias visuais. Conforme viaxaba no caos, xurdían as imaxes".

Ata o 25 de maio, o centro Comercial Área Central acolle unha exposición dedicada á saga cinematográfica Star Wars.

Tras a inauguración da mostra, ás 17:00 horas na esquina verde, haberá obradoiros variados: "Campo de tiro imperial", "Creación de Korriban dolls" e de "globo sables".

Tras viaxar durante trece anos por algunhas das institucións culturais máis importantes de Alemaña, Francia, Suíza, República Checa, Finlandia, Suecia, Rusia, Dinamarca ou Eslovenia e recibir máis de sete millóns de visitantes, a Cidade da Cultura de Galicia, en colaboración coa Fundación Cisneros, trae por primeira vez á Península Ibérica a Colección Orinoco, a mostra de arte étnica máis importante de Latinoamérica pertencente á Colección Patricia Phelps de Cisneros.

Baixo o título 'Orinoco. Viaxe a un mundo perdido', o Gaiás ofrece unha homenaxe excepcional á tradición cultural das doce etnias que habitan o Amazonas venezolano: De’áruwa (Piaroa), Ye’kuana, Yanomami, Híwi (Guahibo), E’ñepa (Panare), Wakuénai (Curripaco), Baniva, Baré, Puinave, Warekena, Tsase (Píapoco) e Hoti. Composta por unha ampla selección de obxectos utilitarios de cada un dos grupos indíxenas, a colección consta de máis de 1.500 pezas recompiladas durante cincuenta anos de exploracións: máscaras, cestería, adornos corporais, instrumentos musicais, plumarios, canoas, remos e instrumentos de pesca, obxectos de uso cotián e máxico-relixiosos, que están construídos con materiais da selva, partes de animais, plantas e minerais.

A Colección Orinoco propón unha inmersión no chamado “Mundo Perdido”, un lugar protexido e cálido no corazón da selva amazónica, onde apenas o 1% da luz solar logra alcanzar o chan ao mediodía pero no que o ser humano atopou hai doce mil anos un acolledor fogar onde atopar todo o necesario para vivir. A mostra é un canto á natureza virxe e ao respecto polo medio natural e un recoñecemento ás culturas tradicionais e a súa supervivencia respectuosa coa contorna.