Co obxectivo de dar a coñecer o Plan Director da Catedral de Santiago, o Consorcio de Santiago organiza unha exposición divulgativa que pon en valor a importancia deste documento, que servirá de base para a posta en marcha dunha estrutura estable de restauración e mantemento para a Catedral de Santiago. A mostra, aloxada no Pazo de Xelmírez, inclúe paneis explicativos e maquetas sobre a investigación previa dende os primeiros debuxos da catedral do século XVII.

A mostra presenta unha maqueta da basílica realizada a partir dos planos dos alzados das súas diferentes fachadas. A Fundación Barrié colabora coa iniciativa e achega o material audiovisual que recrea de xeito virtual o Pórtico da Gloria, así como o son dos instrumentos do coro de anciáns do conxunto.

En plena era dixital, as máquinas de escribir pasaron a ser case reliquias que nos retrotraen a épocas máis románticas nas que literatos, guionistas, xornalistas ou oficinistas traballaban entre carretes de cinta, líquido corrector e o entrañable son que se producía ao teclear nas súas inseparables máquinas, cos dedos manchados de tinta. Agora, convidámosvos a reflexionar sobre cal foi o papel da máquina de escribir na configuración da nosa historia contemporánea e de como a súa evolución naceu da necesidade de comunicación do ser humano.

Comisarios: David Barro e Alfredo Sirvent
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

Esta exposición é unha homenaxe á radicalidade e eficiencia que achegou a máquina de escribir na aceleración do ritmo das comunicacións e as relacións sociais e que supuxo unha revolución para o mundo gráfico e profesional en xeral.

A Colección Sirvent, de onde provén este significativo legado que expomos, dispón dunhas 3.500 máquinas de escribir, das cales 2.500 están preparadas para o seu normal funcionamento grazas a unha restauración moi rigorosa. Para esta exposición seleccionáronse máis de 120 unidades que representan o máis destacado da historia universal das máquinas de escribir. A mostra complétase con algunhas intervencións site-specific de artistas contemporáneos, unha significativa selección de carteis publicitarios, caixas orixinais de cintas de escritura e outros instrumentos, tales como protectores de cheques, afialapis, fotografías e métodos curiosos de mecanografía.

Propomos un percorrido cronolóxico que comeza coa emblemática Sholes & Glidden (1873), coñecida mundialmente como The Typewriter. Foi a primeira máquina de escribir producida comercialmente e que traballaba unicamente con maiúsculas, unha ferramenta que se subministraba cunha mesa que nos lembra as das máquinas de coser, así como a súa primeira decoración. Outras como a Crandall-New Modell (1884) descóbrennos decoracións en ouro e nácara, e empregan un cilindro impresor en vertical.

Tamén atopamos teclados, anagramas e máquinas americanas con marca e teclado ruso, como a clásica Underwood n.º 5 (1901).

Curiosas son tamén outras máquinas como a alemá Thürey (1909), que se asemella a un instrumento musical e da que só se coñecen cinco en todo o mundo, porque foi de escasa fabricación; a Brooks (1887), que imprime de atrás cara a adiante; a Polygraph (1903), unha das máis buscadas por coleccionistas de todo o mundo e que en teclado curvo só se fabricou no modelo aquí presentado; a ODELL (1888), de base redonda, cuxo primeiro modelo que presentamos é o único que se fabricou con catro pés con forma de garra ou a Columbia (1885), que utilizou un sistema de espazado proporcional que establecía o espazo segundo o tamaño da letra.

Aquí encontramos máquinas de escribir normais, de escribir música, de taquigrafía (estenotipias), de escritura en braille, de escribir sobre superficies planas, de xoguete, de escritura encriptada para espías, de abecedario xaponés ou árabe, máquinas con símbolos da S.S. etc. Todo para entender, ilustrar e contextualizar a evolución do procedemento mecánico da escritura, partindo de que a máquina de escribir lles outorgou un carácter máis oficial e rigoroso aos escritos, ao tempo que supuxo tamén un paso importante para o ingreso masivo da muller no mundo laboral, como dactilógrafa.

A exposición complétase coa intervención de catro artistas contemporáneos: tres españois, Misha Bies Golas, Jorge Perianes e Ignacio Uriarte, e o portugués José Lourenço.

Typewriter. A historia escrita a máquina é, en definitiva, unha fascinante historia sobre a evolución do procedemento mecánico da escritura.

Miquel Navarro (Mislata, Valencia, 1945) celebra en 2012 unha traxectoria de corenta anos que o levou ao cumio como un dos grandes referentes da arte contemporánea española. Frisando este aniversario, temos o privilexio de presentar a súa serie 'Figuras para la batalla', realizada para a Cidade da Cultura.

Artista: Miquel Navarro
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

No seu percorrido polos espazos exteriores, os visitantes atopan vintecatro esculturas en aluminio mariñado macizo mecanizado duns tres metros e medio de altura. Son figuras que foron concibidas expresamente para a praza de la Cidade da Cultura, o que converte esta exposición nun evento exclusivo.

Se hai algo que fai singular a estas figuras é o aire impersoal do aluminio que replica na materia o ordenamento serial da trama urbana –un exército preparado para a batalla–. Esta organización contrasta co individualismo das pezas, cada unha lixeiramente distinta, que chama por unha identificación persoal coa figura humana de guerreiro, da que son forma estilizada.

A obra de Navarro lémbranos, dalgún xeito, os guerreiros de terracota de Xi’an, en China, considerados a oitava marabilla do mundo.

Se o artista valenciano experimenta co ordenamento de series urbanas compostas por figuras aliñadas creando tramas arquitectónicas, o conxunto de Xi’an, ao que agora lle rende homenaxe, recórdanos a intemporalidade desas mesmas formas artísticas, anteriores en máis de vinte séculos, que orbitan sobre os eixos civilizadores fundamentais da cidade, do grupo e do individuo.
 
Desta forma, Miquel Navarro ocupa os espazos abertos da Cidade da Cultura facendo unha vez máis gala do seu potente interese contextual, esforzándose en ligar esteticamente a escultura co espazo no que se recolle e adquire sentido.

A natureza estrutural da composición e materiais –totémica, xeral– e estas pequenas variacións de cada figura articulan localmente o sutil diálogo que emprenden aquí as esculturas de Miquel Navarro e a arquitectura de Peter Eisenman, responsable do deseño da Cidade da Cultura, como se propagase a continuidade que se produce a un nivel anterior entre a propia Cidade da Cultura e a paisaxe sobre a que se asenta.

A sede do Parlamento de Galicia acolle unha exposición retrospectiva sobre a orixe da institución e o autogoberno da Comunidade Autónoma que leva por título 'Aqueles primeiros anos (1981-1989)'. A mostra, de entrada libre e gratuíta, ofrece ao visitante unha visión plural sobre a etapa preautonómica e as dúas primeiras lexislaturas da Cámara lexislativa, explicando o nacemento e desenvolvemento a través dun percorrido documental, fotográfico e audiovisual.

Trátase de 24 paneis e un gran número de fotografías explicativas a través das cales o visitante pode efectuar un percorrido pola historia e as primeiras lexislaturas do Parlamento de Galicia.

Os visitantes que o desexen tamén poden efectuar unha visita guiada á sede do Parlamento de Galicia, concertando unha cita telefónica (981 55 13 00) ou a través da páxina web da institución: www.parlamentodegalicia.es

A exposición 'Cartografías silenciadas. Espacios de represión franquista', que organiza e produce a Universitat de València, en colaboración co Auditorio de Galicia e o Centro Cultural La Nau, pretende dar visibilidade aos espazos máis emblemáticos da represión franquista: campos de concentración, colonias penitenciarias militarizadas e espazos onde houbo fusilamentos masivos durante a Guerra Civil española e a posguerra. Cronoloxicamente, abrangue dende 1936-1962 e estas datas coinciden coa apertura e o peche destes espazos.

Esta mostra, que xira arredor de fotografías de espazos de represión e encarceramento franquista, é froito dun convenio de colaboración entre a Universitat de València e o Auditorio de Galicia, para a itinerancia da mostra e co-edición dun catálogo que conta coa aportación de textos de reputados profesionais en castelán, valenciano e galego. Ademais de no Auditorio de Galicia, a mostra estará tamén no Palau de la Virreina (Barcelona) e xa pasou polo Museo da Paz de Gernika (Bizcaia-Euskadi)

Chus Martínez Domínguez, comisaria para Galicia, deu forma a exposición sobre un proxecto posto en marcha e dirixido polo profesor e especialista en artes visuais Pep Benlloch (Valencia, 1950). No proxecto, Ana Teresa Ortega preséntanos un traballo de tres anos –de máis de 70 imaxes– onde a súa demostrada excelencia artística e expresiva únese a unha exhaustiva investigación en diversos arquivos poñendo en relevo a vertente documental que ten a fotografía. Cada imaxe recolle espazos e edificios que foron lugares de represión e encarceramento durante o franquismo onde a súa cámara entabla un diálogo non exento de tensión e forza dramática que tamén se transmite ao espectador sobre a carga histórica e tráxica que estes lugares acumularon.

É un traballo que supón un grao importante de compromiso por parte da artista que tivo acceso para as súas investigacións entre outros ao Archivo General Militar de Ávila, Archivo del Reino de Valencia, Archivo del Tibunal de Cuentas e a outros organismos que custodian documentos sobre a guerra civil. É polo tanto moi importante toda a información complementaria que acompaña as imaxes.

Ana Teresa Ortega (Alacante, 1952) é unha recoñecida artista visual que conta con obra en institucións e coleccións permanentes como a Colección Arco, o Instituto Valenciano de Arte Moderno (IVAM), o Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia (MNCARS), en coleccións de San Francisco, Los Ángeles ou Chicago, ou no CGAC, por nomear algúns.

O Centro Social Novacaixagalicia de Santiago (Praza de Cervantes, 17) acolle ata marzo de 2012 a mostra 'As corres do mar de Galicia', unha selección de medio centenar de sorprendentes fotografías realizadas por José Luis González ao longo da súa carreira como fotógrafo submarino.

'As corres do mar de Galicia' propón ao espectador un fascinante percorrido a toda cor polos exuberantes fondos mariños das costas galaicas, nos que conviven especies coñecidas popularmente, das que descubrimos novas facetas, e outras especies por coñecer. Unha boa oportunidade para redescubrir, a través do ollo artístico de José Luis González, a rica biodiversidade que existe no noso mundo submarino, e sensibilizar á sociedade en torno aos desafíos que se nos formulan en relación coa defensa e o benestar do noso mar e as nosas costas.
Este é un dos grandes obxectivos do Centro interactivo de Educación Ambiental de Novacaixagalicia, Naturnova, que busca dar a coñecer o noso ámbito e concienciarme da necesidade de preservalo. Dende o ano 2003, o Centro Naturnova, situado en Vigo, achega á cidadanía o noso medio e as curiosidades da natureza de forma lúdica, dinámica e participativa. O seu obxectivo é facer reflexionar o visitante sobre cal é o noso papel na conservación e mellora do noso ámbito e a importancia de evitar a súa degradación, analizando os problemas do noso planeta e fomentando a implicación dos cidadáns na busca de solucións.

O medio mariño ocupa un lugar relevante dentro dos módulos que integran Naturnova, xa que é un dos elementos fundamentais da identidade galega, tanto a nivel paisaxístico coma no ámbito económico.

Ao longo dos seus máis de 25 anos como fotógrafo do mundo subacuático de Galicia, o artista de orixe galega José Luis González acumulou importantes premios e recoñecementos ao seu labor profesional. No apartado internacional, recibiu a Medalla de Prata e o primeiro premio por Equipos no VII Campionato do Mundo de fotografía submariña de Noruega de 1998. Tamén foi galardoado na Bienal Europea de Fotografía submariña, no concurso fotográfico de National Geographic de 1995, no certame BC-BBG Wildlife de 1999, 2000 e 2001, e no IX Campionato do Mundo de Fotografía Submariña de Marsella de 2002. En canto aos galardóns nacionais, foi premiado no Campionato de España de fotografía submariña de 1993 e 1997, recibiu en 2002 a Medalla de Ouro ao Mérito Deportivo da Federación Española de Actividades Subacuáticas, e a Real Orde do Mérito Deportivo Medalla de Bronce Consello Superior de Deportes.

Novacaixagalicia acolle ata finais do mes de novembro a mostra 'Faces do país. O retrato en Galicia 1890-1950', un proxecto comisariado por Carlos López Bernárdez que marca o inicio da programación expositiva de outono da entidade. A mostra inclúe obras de artistas tan destacados como Sotomayor, Corredoyra, Castelao, Julia Minguillón, Laxeiro, Maruja Mallo ou Colmeiro, entre outros.

Moitas das principais institucións museísticas galegas -coma a Fundación Laxeiro, o Museo de Belas Artes da Coruña, a Fundación María José Jove, o CSIC ou o Museo de Pontevedra, entre outras- colaboran na produción dunha mostra moi ambiciosa na que participan tamén coleccionistas e institucións privadas.

Primeiro en Santiago e logo, a finais de ano, en Pontevedra, esta mostra vaise achegar a un xénero que tradicionalmente tiña unha función moi definida, como representación do poder político ou como recoñecemento da posición social do retratado.
Esta finalidade, especialmente dende que a burguesía comeza a súa hexemonía como clase social e, sobre todo, dende a invención e xeneralización da fotografía, a mediados do século XIX, comeza a se matizar ata que no século XX, coa transformación da arte desde as vangardas históricas, o retrato convértese tamén nun campo para a experimentación, para a construción do estilo do artista.

A escolma feita polo comisario arrinca coas diversas orientacións estéticas do último terzo do século XIX e comezos do XX, entre as que destacan o realismo, o naturalismo, o simbolismo, o rexionalismo, o realismo social ou o movemento dos Novos, entre outros.

Se a visión persoal do artista se ten manifestado sempre, dunha ou doutra forma, na reprodución de calquera modelo, a evolución da arte do século XX fixo desta subxectividade un elemento central da representación retratística, unha análise case inédita que supón unha das grandes achegas do proxecto ao estudo da arte galega. Alén diso, o retrato serve tamén para evidenciar o contexto social e cultural da Galicia destas décadas, que ten un fiel reflexo na obra plástica dos artistas incluídos nesta mostra, moitos deles actores protagonistas da vida artística do seu tempo.

O artista Julio Sanjurjo presenta a súa última colección de oleo 'Miradas al mar' no espazo dedicado a pintura no hotel Virxe da Cerca. Trátase dunha serie de óleos cuxo nexo común é a temática paisaxística e mariñeira.

Julio Sanjurjo (A Coruña 1958) é licenciado en Belas Artes, leva máis de trinta anos desenvolvendo o seu labor creativo que en algun momento compaxinou coa docencia.

A Igrexa de San Domingos de Bonaval acolle a exposición conmemorativa do 800 Aniversario da Catedral de Santiago, 'Cerimonial, festa e liturxia na Catedral de Santiago', unha mostra que reúne boa parte dos tesouros da Catedral, relacionados co culto ao Apóstolo e ás diferentes celebracións litúrxicas que teñen como escenario a basílica xacobea.

Con pezas procedentes do Museo e Arquivo da Catedral de Santiago e a colaboración dos Museos das Peregrinacións e de Santiago, de León ou dos Camiños de Astorga, entre outros, a mostra realiza un percorrido polo cerimonial compostelán, desde as orixes do Locus Sancti Iacobi ata a actualidade, pasando polo renacemento e os esplendores do barroco.

Tamén haberá un lugar especial para o cerimonial no Camiño de Santiago: a saída do peregrino, o cerimonial de despedida, o encontro no camiño co milagre, as reliquias, os monxes, centros de hospitalidade, a praza do paraíso en Compostela e a propia Catedral, símbolo da Xerusalén Celeste, escenificando no abrazo ao Apóstolo, a vixilia ante o altar maior, a visita a outras reliquias da Basílica Xacobea ou a doazón de exvotos.

No acto de inauguración estarán presentes Xerardo Conde Roa, Alcalde e Presidente do Consorcio de Santiago, José María Díaz Fernández, Deán da Catedral de Santiago, Xosé Manuel Villanueva Prieto, Xerente do Consorcio de Santiago e Ramón Yzquierdo Peiró, Director do Museo da Catedral e Comisario da Exposición.

• Organiza: Consorcio de Santiago / Cabido da Catedral
• Comisarios: José María Díaz Fernández / Ramón Yzquierdo Peiró

La galería José Lorenzo inicia la temporada con una exposición que reúne obras de los más importantes artistas gallegos de los últimos 200 años. En la muestra colectiva se podrán contemplar obras de Luis Seoane, Isaac Díaz Pardo, Maruja Mallo o Laxeiro, entre otros grandes artistas.

Una muestra colectiva, en el espacio de la praza do Toural, constituye el punto de partida para la nueva temporada de la galería José Lorenzo. Obras de los más importantes artistas gallegos de los últimos 200 años estarán presentes en la exposición. De Ovidio Murguía a Urbano Lugrís y de Germán Taibo a Laxeiro. La muestra se podrá visitar hasta finales de noviembre. La entrada es gratuita.

Las piezas se hallan repartidas entre las diferentes salas de la galería. La sala 1 está dedicada, principalmente, a la obra de Isaac Díaz Pardo, con óleos comprendidos entre los años 40 y la década de los 60 del siglo XX. Complementan esos cuadros dos esculturas de Acisclo Manzano, con sus características ondulaciones de anatomías sugeridas.

En la sala 2 estarán expuestas obras de importantes figuras de la vanguardia histórica gallega. En los diferentes lienzos se puede apreciar el esquematismo de Luis Seoane, la sensualidad poética de Maruja Mallo y el costumbrismo colorista de Manuel Colmeiro. Acompañan a estos clásicos las esculturas de Álvaro de la Vega, que exhalan una contenida tensión entre la naturaleza y la técnica.

Grandes obras de pintores gallegos del siglo XIX y principios del XX figuran en la sala 3 de la galería. Cabe destacar, entre otros, a Serafín Avendaño, pintor realista que anticipa el impresionismo, y a Ovidio Murguía, paisajista conciso y elegante, pero con atisbos románticos. Tampoco hay que olvidar un retrato realizado por Francisco Llorens, ni un desnudo de Germán Taibo, que constituye un ejercicio de captación de cromatismos y texturas. De los confines del novecientos también es el compostelano Juan Luis, de quien se exhibe una pintura alegre, de exultante colorismo. En esta misma sala, entrados ya en el siglo XX, sobresalen dos magníficos lienzos costumbristas de Laxeiro, que con su aspecto sólido y abigarrado enlazan perfectamente con una obra de Manuel Torres. Completa la sala un espléndido mural de Urbano Lugrís. Se trata de una escena marinera, vacía de personajes y cargada de poesía.

Otros dos murales de Urbano Lugrís dan acceso al jardín de escultura. Sobresalen allí las piezas de Manuel Buciños centradas, como es habitual en él, en estilizadas figuras humanas de pervivencia clásica. Una gargantuesca figura masculina de Ramón Conde insiste en la revisión de la escultura antropomorfa. Finalmente, con el Xoán Piñeiro más abstracto, también en el jardín, se pone punto y final al recorrido artístico por la galería José Lorenzo.

La cantidad de obra que alberga la exposición colectiva de la galería José Lorenzo, donde se encuentran los más importantes nombres del arte gallego contemporáneo, cumple una función didáctica. La muestra constituye, para el visitante, una síntesis de lo que ha sido la plástica gallega durante los últimos 200 años. Tanto en pintura como en escultura. Por ello, todo aquel que tenga interés de conocer los grandes artistas de Galicia tiene una cita obligada en la praza do Toural de Santiago de Compostela.

Ata finais de ano, San Martiño Pinario acolle unha exposición que repasa os fitos alcanzados ao longo dos vinte anos de existencia da S.A. de Xestión do Plan Xacobeo.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “Proscenio” do artista Xurxo Martiño, que permanecerá aberta ata o 9 de Decembro do presente ano.

Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña. 1964) conta cunha longa traxectoria de exposicións tanto individuais como colectivas, así como numerosos premios. En 1988 recibe o Premio no Certame de Arte Xove de Vigo; en 1991 outórganlle un Premio-adquisición no II Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo; en 1994 consegue o Primeiro premio no I Certame de Artes Plásticas José Malvar para Novos Valores; en 1996 volve ser galardoado cun Premio-adquisición no IV Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo e en 1996 entréganlle o Primeiro premio no 13 Certame de Pintura do Concello de Cambre. Á súa vez, participou en diversas feiras como ARCO e Espacio Atlántico, e a súa obra está en importantes coleccións, por exemplo na Colección Novacaixagalicia, no Consello de Contas de Galicia ou na do Concello de Santiago, entre outras.
Xurxo Martiño expón na Galería Espacio48 a súa obra máis recente, formada por pezas de pequeno e mediano formato, onde volve sobre a súa habitual temática, a da paisaxe arquitectónica, aínda que reinventándoa. Deste xeito, introduce novos elementos técnicos e formais, renovando a súa maneira de proceder, con cores cada vez máis claras, xogando co contraste do branco e o negro, pero ao mesmo tempo empregando o contrario nalgúns casos, múltiples e brillantes cores, volvendo xerar o efecto mosaico tan característico da súa obra dos últimos tempos.
Por outra banda, cada vez atopamos máis “intromisións” na súa pintura, aparecendo elementos inusuais como grandes perforacións, números en relevo e cableados diversos. Estes novos elementos que van xurdindo nas súas obras outórganlle ao espectador a capacidade momentánea de atravesar a superficie para escudriñar entre bastidores, ou máis ben -tal e como recolle o título da mostra-, observar dende o proscenio, un punto intermedio pero próximo e inmediato, tan preto do esceario que permite apreciar todos os detalles da obra. Un lugar aberto que ao mesmo tempo serve de marco que rodea a escea e convida a traspasala, como unha especie de porta ou de xanela, que á súa vez estaría en consonancia coa realidade que adopta representar Martiño: portas, xanelas, escaleiras e edificios con historias que contar.
É, por tanto, unha nova invitación a participar no diálogo de ausencias e presenzas que retrata e ademais permite rebuscar no transfondo dos cadros dun artista sempre tan interesado en mostrar o que hai debaixo da superficie pintada.

A Zona C inaugura 'Cal e canto', unha acción artística que plantexa o estado de reflexión dunha persoa doente tras a morte dalguén moi cercano. A acción consiste en ir pintando o chan, dun xeito calmado e íntimo que vai entretexendo os pensamentos. Unha instalación que queda como residuo da acción que se desenvolve no acto de apertura que se celebrará o venres 21 ás 20 h.

A performer vestida con atavio negro de corte clásico percorre a estancia, no seu peito leva unha videocámara incorporada que filma e reproduce nunha pantalla, e en tempo real, o que acontece: A saia alóngase e vai cubrindo a estancia cun velo negro, a cámara será a que desde o seu peito rexistre a acción das súas mans. A artista disponse a manchar trapos unha e outra vez en palanganas cheas de tinte, e avanza aos poucos debuxando o chan mentras borra cos seus xeonllos o traballo feito.

O vídeo será rexistro e tamén testemuño da acción. A sala é tomada por metros de puntillas e volantes que debuxan a arquitectura da estancia.

Batbirulau é un colectivo, creado en Compostela no ano 2007, que traballa sobre ideas que comezan a forxarse en paredes cheas de papeluchos inservibles aínda que vitais para poñer cada idea individual ao servizo dunha idea común que se consagra ao traballo en equipo.

A sala Metro acolle ata mediados do mes de novembro a nova exposición do escultor silledense Fernando Cano, unha mostra que leva por título 'De rerum natura' e na que se mesturan o recordo fotográfico dalgúns dos seus traballos coa presenza plástica doutros.

Ata mediados do mes de decembro, o artista venezolano Rudy Daini amosa na Galería Caroní unha vintena de obras nas que o tema recorrente son os ollos humanos.

De orixe italiana, naceu en Caracas, Venezuela, o 21 de Xuño de 1951.
O seu pai, o escultor Hugo Daini, realizador de importantes obras monumentais e pequeno formato, sempre tivo o seu atelier e fundición artística adxacente á vivenda. Este feito, ao dicir do artista, permite que el e dúas irmás poidan vivir e desenvolverse no mundo da arte desde moi cedo. No seu caso, o pai ensínalle a debuxar, a modelar o barro e o traballo da fundición en bronce.
Un amigo e veciño do pai, o pintor español Lucio Rivas, encárgase de introducilo no oficio da pintura.
En 1969 participa na súa primeira exposición colectiva de esculturas en bronce de pequeno formato. En 1972, faino nunha mostra colectiva de pinturas.
En 1970 ten a ocasión de incursionar no mundo da escenografía no Caracas Theater Club de Caracas. En 1971 inicia os seus estudos de Arquitectura e en 1974 pasa a estudar a carreira de psicoloxía. En 1975 realiza algúns traballos en ourivaría e publica o seu primeiro libro de caricaturas “Dónde estás tú?”. En 1976 morre o seu pai e faise cargo da fundición artística. A súa segunda publicación “Rejas” chega en 1981, cando deixa de traballar para o Ministerio de Xustiza de Venezuela na área penal. O terceiro libro, “El corazón roto”, aparece en 1987.
En 1990 encárganlle a restauración das esculturas e fontes do Paseo dos Próceres realizadas polo pai en 1957. En 1996 elabora por encargo o busto en bronce de Giuseppe Garibaldi. En 1995 e 1999 participa no Ankara International Cartoon Festival, Turquía. Nesta última data, colabora como caricaturista para a revista da empresa TOTAL
En New York, 1998, ten a súa primeira mostra colectiva de pinturas. Séguenlle a de 2001, 2002, 2003 en Caracas, Venezuela, e no 2008 na Coruña, España.
En España, país de residencia actual, dúas exposicións individuais, unha no 2006 e a outra no 2008, xunto ao nacemento do seu fillo Fabio no 2009, márcanlle o inicio dunha nova etapa creativa.
Participa en diferentes feiras de arte internacionais nos Estados Unidos de América e en Europa ao longo dos anos 1999, 2000 e 2001. Nalgunhas  destas feiras, á cabeza do “Grupo Venezuela”, proponse facilitarlle a un grupo de artistas venezolanos a súa promoción no mercado de arte estranxeira.
Entre os anos 2003 e 2006 realiza unha serie de vídeos institucionais e de corte cultural. Destes últimos, figura: “Frida Kahlo - Una visión – 55 artistas”.
Na actualidade traballa en Santiago de Compostela, España.

Dentro das actividades organizadas con motivo do Mes da Astronomía, a Biblioteca Pública Ánxel Casal presenta 'Astronomía na biblioteca’', unha mostra bibliográfica para todos os públicos.

Durante o mes de novembro, a Biblioteca Pública Ánxel Casal expón 'Ilustradores de libros infantís', unha mostra con obras dos ilustradores Xoana Almar e Miguel Peralta, deseñadores e coordinadores do mural colectivo homenaxe a Neira Vilas.

Xosé Luís Vázquez Iglesias mostra no CSC O Ensanche a grande variedade cromática que ten Galicia ao longo do ano. Esta diversidade, sen dúbida en directa relación co seu clima atlántico, pódese comprobar na súa plenitude nas catro estacións do ano, tanto no interior como na costa. Nestas fotografías hai imaxes familiares xunto a outras menos coñecidas. Todas son Galicia sen ningún tipo de mestura.

O Centro Sociocultural de Fontiñas alberga ata finais do mes de novembro a exposición fotográfica titulada 'Masa Límite Caos', na que Paco Rocha ofrece a súa particular visión da natureza.

Decido incorporarme á natureza máis próxima, mirala para reconciliarme con ela, como ser humano, como agresor. Ela agradécemo devolvéndome ao meu estado animal, mostrándome a beleza do caos natural. Non podo deixar de ver formas entre os recunchos. As masas vexetais cos seus límites e cores difusas conforman unha paisaxe desordenada na que o natural é o caos, entendido dende a perspectiva humana, a esa beleza de caos natural nós chamámoslle «orde natural» nesa teima do ser humano de ordenalo todo, cando o natural é o caos. Cando as masas ao límite atopan o caos, o meu estado animal atopa a calma.
Masa: f. Gran conxunto de xente que polo seu número pode influír na marcha dos acontecementos. Límite: m. Extremo que poden alcanzar o físico e o anímico. Caos: m. Estado amorfo e indefinido que se supón anterior á ordenación do cosmos.

Mercedes López Rubín expón durante o mes de novembro no Centro Sociocultural do Castiñeiriño 'Ollos salgados', unha recompilación de recortes da costa galega impregnados de historias incontables, de mariñeiros, de galernas... Esta mostra fotográfica ten a intención de amosar algúns deses recunchos da nosa xeografía galega que esconden maxia, beleza e o labor de crear un camiño de luz ao través dunha senda de rochas, vento e sal...

Unha serie de fotografías onde Luisa Lorenzo amosa mundos distintos unificados nunha mesma imaxe. Un chisco, un instante, uns segundos do que acontece neste mesmo momento ao pé do pasado que foi e aínda perdura. Un salto cuantitativo no tempo que nos obriga a pensar, en esencia é o paso do tempo que non perdoa. Foi para ben ou para mal?

Busca que cada quen interprete as fotografías ao seu xeito, que vexa as imaxes á súa maneira, xa que todos non vemos, nin sentimos, nin apreciamos, nin percibimos as mesmas cousas da mesma maneira.

A Agrupación Fotográfica O Potiños, composta por Hector Guzmán, J. L .Diz, Juan Rúa, Luisa Lorenzo, Manolo Celta e Mila Fernández, presenta no Centro Sociocultural da Trisca un percorrido polo parque do Carballiño en pleno inverno.

Os fotógrafos-camiñantes recollen nunha serie de imaxes toda a quietude do entorno natural desta vila ourensá ó tempo que as follas mortas das árbores fan de alfombra e os musgos do inverno danlle ese contraste de colorido verde, misturado cos amarelos e vermellos de algunhas especies de árbores foráneas. É a propia esencia do parque en contraste co verán e especialmente coa celebración da Festa do Polbo.

Durante o mes de novembro, o Centro Sociocultural de Conxo acolle a exposición titulada 'Mulleres', unha mostra na que Alba Colino Expósito reúne retratos femininos realizados en distintos puntos de África.

As mulleres marroquís, bérberes, e en xeral, as africanas, teñen tres trazos comúns: a invisibilidade que lles precede, xeradora da anulación da súa identidade e levada a cabo mediante a imposición dunha cultura arraigada ao máximo no paternalismo e a desigualdade do xénero. En segundo lugar, e novidoso, transmiten esperanza, que ven fomentada pola xuntanza paulatina de dous instrumentos de recente actualidade, a formación máis o acceso á información. E por último, en consecuencia do mercantilismo imperialista dominante, sofren os mesmos métodos de manipulación que palpamos en Occidente –construción desmesurada, subida do nivel de vida, publicidade e censura mediática–. Coa diferenza de se ver inmersas nunha precariedade provocada pola supremacía do capital xunto coa falta de ética das elites máis podentes.

Ata o 2 de decembro, o Paseo das Viúvas do Parque da Alameda acolle a exposición 'Atalantar: da cultura rural ao desenvolvemento sostible', organizada por Lunwerg Editores, en colaboración co Ministerio de Medio Ambiente, Medio Rural, Medio Mariño e o Concello de Santiago, a través do Departamento de Educación.

Esta exposición está itinerando polos principais parques urbanos de cidades como Valencia (Parque das Ciencias), Madrid (Xardín Botánico) ou Granada (Alhambra). A mostra, ideada e comisariada polo naturalista Joaquín Araújo, estrutúrase en catro bloques: "Unha portentosa forza creadora", "Creadores de Cultura", "Está derrotada a cultura rural?" e "Cara a unha cultura atalantadora". Está composta por unha selección de imaxes realizadas por prestixiosos fotógrafos, como Xurxo Lobato, José Antonio Martínez ou Ángel Araújo, entre outros, nos que se propón un percorrido visual para concienciar á cidadanía sobre a importancia do medio rural na sociedade actual.

Concebida como un recurso didáctico máis, a disposición dos centros educativos de Compostela, esta exposición nace coa vontade de achegar a cultura rural; polo que se propón un percorrido, a través da imaxe e da palabra, do desenvolvemento sostible. Súmase ao recoñecemento daquelas persoas que fixeron da súa relación coa terra un modo de vida e tamén a constatación dunha realidade emerxente que se adapta aos novos tempos.

A Galería Caroní da Fundación Araguaney acolle estes días unha colección de xoias de prata deseñadas polo avogado Roberto Lastra Mier, que desde hai pouco se incorporou ao mundo da xoiería.
 
“Eclepsia” é o nome da mostra. Trátase dunha colección cuxas pezas están realizadas completamente en prata, nalgúns casos prata dourada, e ocasionalmente en ouro amarelo, con moito traballo de perlas, como símbolo eterno de pureza, pero adicionalmente coa idea de transmitir audacia no estilo. Outras pedras frecuentes nesta colección son as turquesas, aventuritas, amatistas, ónix e ágatas de diversas cores, trabállanse as texturas e as formas, e compleméntanse con coiros e cauchos que dan a cada peza un toque de modernidade moi actual.
Eclepsia é unha mestura de estilos, as pezas non teñen unha narrativa única, senón que cada unha delas é particular e especial, xurdida nun momento especifico e cun concepto individual, é dicir, cada peza ten a súa propia historia.
O traballo realizado acubilla diferentes técnicas e moi variadas, soldadura, construción texturizados, ensamblaxe e lapidación, as pezas van revestidas cun baño en rodio que impide que as pezas de prata deteriórense como adoita ser habitual.
 
A súa incorporación no mundo da xoiería é máis ben recente. De formación avogado, cun doutoramento en historia pola Universidade de Vigo, especializado en planificación rexional polo CERUR de Israel e master en Proxectos de Desenvolvemento social pola Universidade do Norte en Colombia. 10 anos no ámbito laboral no campo da protección medio ambiental desde a perspectiva pública. Con todo dá un xiro de 360 graos e dá inicio ás súas actividades no mundo da ourivaría no ano 2004, durante un longo período de estancia en Sicilia, Italia, onde deu os seus primeiros pasos de formación nesta arte. Posteriormente continuou os seus estudos específicos na Escola de Artes e Oficios de Vigo, completando o ciclo de formación e realizando diferentes cursos posteriores en institucións do ramo.
Expuxo na Viena Travel Galery de Viena, Austria, e na actualidade traballa de forma independente dedicado basicamente á creación e á exploración e investigación de materiais innovadores dentro da xoiería contemporánea e de autor.

Con motivo do X aniversario da declaración da muralla de Lugo como Patrimonio da Humanidade, a Área de Cultura da Deputación de Lugo e o Museo Provincial promoveron en 2010 a exposición itinerante 'The Wall / A Muralla', con fotografías de Peter Schneider, que reflicte este legado monumental romano que se insire no urbanismo da cidade e constitúe un eixo lúdico e social da comunidade.

A mostra presenta esas calidades que, ao longo de mil oitocentos anos, foron engalanando a muralla, visible e accesible, pero tamén descoñecida, delimitadora dun espazo urbano e tamén integradora como un cordón que cingue o casco monumental co máis contemporáneo.

Peter Schneider (Frankfurt, Alemaña) coñeceu Galicia como turista en 1983 e pronto se trasladou a Malpica, para fixar logo a súa residencia en Lugo. Desde 1988 dedícase á fotografía, como freelance de publicidade para editoriais, industria e público en xeral.

Por cuarto ano consecutivo, a Biblioteca Pública Ánxel Casal, en colaboración coa Concellería de Cultura e a organización de Cineuropa, expón unha retrospectiva de películas proxectadas neste certame, que conta xa con 25 anos de historia.

Esta mostra iniciarase coincidindo coa presentación do certame e prolongarase ata a súa clausura.

Lugar: 2º andar, no horario de apertura da biblioteca

Ata mediados do mes de decembro, Xurxo Lobato presenta na Galería Trinta 'Pasión', unha proposta de expresionismo fotográfico e de cor onde se xoga coa representación do relixioso cambiando a finalidade orixinal das iconas.

“Atráeme a representación simbólica do relixioso coa súa visión dramática, tráxica de vida e morte, o sufrimento sempre presente, a vida como penitencia, a ausencia de pracer. É un territorio diferente ao andado por min ata agora pero moi estimulante ao mesmo tempo. Supón Entrar no territorio dunha narrativa visual que reflexiona, desde a representación do real, sobre a iconografía relixiosa en tanto representación conceptual: dúas formas de linguaxe en diálogo”

O Museo do Pobo Galego acolle a mostra dos resultados dunha nova edición do Proxecto Didáctico Antonio Fraguas, correspondentes aos centros seleccionados na 7ª edición que traballaron durante o curso 2010-2011. A exposición, coordinada polo DEAC, presenta os traballos "A imaxinación no peto" do CEIP Gándara-Sofán e "A evolución da agricultura e a súa incidencia no Patrimonio Inmaterial" do CPI Viaño Pequeno de Trazo.

Ata finais de febreiro de 2012, o Centro Galego de Arte Contemporánea presenta unha selección de fotografías realizadas polo canadense Jeff Wall ao longo de máis de 40 anos que revela o rico proceso creativo do artista.

Jeff Wall é, sen dúbida, un dos artistas máis influentes da arte dos tres últimos decenios. Desde finais do setenta, o artista canadense —coas súas fotografías de gran formato colocadas en caixas de luz— propúxose redefinir os paradigmas da fotografía. Desde os inicios da súa carreira, as súas imaxes —coas súas alusións á historia da arte e, máis concretamente, á pintura clásica— reflicten a súa convicción de que é posible manter unha certa continuidade incluso dentro dos canons do modernismo e o seu postulado de que é posible pintar a vida moderna.

Artistas: Jeff Wall, Marcel Duchamp, Rodney Graham, Bruce Nauman, Ian Wallace, Rainer Fassbinder, Chris Burden, Frank Stella, Carl André, Dan Flavin, Lawrence Weiner, Robert Bresson, Jean Eustache, Steven Soderbergh, Pier Paolo Pasolini, Michael Haneke, Ingmar Bergman, Luc and Jean-Pierre Dardenne, Luis Buñuel, Stanley Kubrick, Terrence Malick, François Truffaut, Diane Arbus, Eugène Atget, Bill Brandt, Walker Evans, Robert Frank, Raoul Hausmann, Helen Levitt, Peter Hujar, August Sander, Alfred Stieglitz, Weegee, Wols, Heinrich Zille, Hans Peter Feldman, Dan Graham, Douglas Huebler, Robert Smithson, Roy Arden, Jean-Marc Bustamante, Gursky, Craigie Horsfield, Thomas Ruff, Stephen Shore, Struth, James Welling, Winogrand, Boiffard, Kai Althoff, Patrick Faigenbaum, Martin Honert, Kerry James Marshall, Luc Tuymans, Stephen Waddell, Christopher Williams, Mark Lewis, David Claerbout, Willem De Rooij...

A exposición The Crooked Path examina o contexto que propiciou o desenvolvemento da obra de Jeff Wall e, a través dunha ampla escolma tanto das súas obras coma das doutros artistas, aspira a percorrer a traxectoria das preocupacións estéticas do fotógrafo. O proxecto explora as íntimas interconexións entre o proceso creativo do artista e as influencias e indagacións que marcaron o tal proceso.

Estas influencias foron pictóricas, fotográficas, cinemáticas, literarias e documentais, e sumáronse ás posicións teóricas adoptadas polo propio Wall. A exposición quere amosar tanto a lóxica interna do seu traballo como as experiencias estéticas que guiaron as súas decisións e o conxunto da súa obra.

Na exposición abórdase unha gran diversidade de temas que resultan esenciais na obra de Wall: o minimalismo e a relación coa escala, a fotografía histórica, a fotografía conceptual e posconceptual, a literatura, a fotografía documental, etc. Para ilustrar estes temas, o propio artista escolleu 25 das súas obras, que van os desde anos setenta ata a actualidade e que integran o cerne da exposición. Estas obras estarán expostas de maneira que se establezan asociacións específicas con outras tantas escolmadas polo comisario da exposición, Joël Benzakin, e polo propio Jeff Wall. A exposición  non só constitúe unha oportunidade única para coñecer en profundidade a obra dun autor referencial da fotografía contemporánea, senón que permite reinscribir o seu traballo no contexto cultural en que este se desenvolveu. Cincuenta e nove artistas, de Eugène Atget a Luc Tuymans, foron coidadosamente escollidos para establecer un proveitoso diálogo cunha traxectoria enraizada na fotografía que acabaría por ter repercusión en todo o universo de arte contemporánea.

The Crooked Path: "É un camiñiño feito polos seus usuarios, sen plan preestablecido, para facer algo que a administración habitual non puido ou non quixo facer, de modo que hai un indicio de desobediencia ou de independencia: a xente pode facer cousas que non podemos prever”.

Jeff Wall

A Asociación Área Empresarial do Tambre acolle unha mostra colectiva que reúne diferentes propostas estéticas, distintas maneiras de entender a arte y de expresalo, nun proxecto expositivo conxunto que firman autores como Ana Cambeiro, Anne Heyvaert, Antón Goyanes, Antonio Abad, Carmen Torres, Celia Pía, Deli, Esther Molinero, Isabel González de Andrés, Isabel Pintado, Jesús Ferradáns ou José Luis Iglesias Diz, entre outros.

Para este final de año hemos estado preparando una exposición muy especial,
en ella se da cabida a infinidad de diferentes artistas y estilos, de nuestro entorno.
se ha pretendido diversificar estilos para que nadie pueda decir que no encontró nada que no le gustase de lo que se expondrá.
Se combinan diferentes propuestas estéticas, diferentes maneras de entender el arte, y de expresarlo, distintas actitudes artísticas y maneras de hacer.
Se observaran casi todos los estilos y propuestas de artistas diversos, artistas muy reconocidos y otros muy conocidos y respetados.
obras todas ellas extraordinarias, personales, sorprendentes, bellas, ilusionadas, suaves, cariñosas etc.
Todas piezas personales y únicas que delatan el carácter de su creador.
Algunas construidas pacientemente, depuradas grano a grano, o mejor pincelada tras pincelada,
Otras hechas con la premura de la inspiración y el arrebato de la pasión,
algunas muestran a través del objetivo de una cámara mundos personales, o situaciones únicas, escenas sorprendentes y misteriosas
estoy seguro de que os gustaran mucho y pasareis una agradable velada observando esta estupenda colección de artistas de nuestro tiempo.
La mayoría nos acompañara personalmente y se podrá conocer algo más de sus procesos creativos, otros no podrán estar y será su obra la que os acompañe:
Ana Cambeiro, Anne Heyvaert, Antón Goyanes, Antonio Abad, Carmen Torres, Celia Pía, Deli, Esther Molinero, Isabel González de Andrés, Isabel Pintado, Jesús Ferradans, José Luis Iglesias Diz, Juan Castro, Mª Luisa Grandio Nováis, Mª Xesus Díaz, Marina Cocos, Mary Olivares, Nando Pereiro, Nietto, Nito Pereiro, Nolo Suarez, Pablo Galego, Pepa Mariño, Pilar Feas, Ritta Bremer, Sabela Baña, Sara Garrote "Chuca", Suly (Jesús Pereira), Tino Cuesta, Vicente Prego, Xavier Carrasco

A sala de exposicións do hotel Puerta del Camino acolle unha mostra da obra da artista Cati Gelabert, que amosa os seus traballos realizados coa técnica do pastel.

A artista expón por primeira vez en Santiago de Compostela unha mostra onde revisa, principalmente, dous temas clásicos, a paisaxe e o bodegón, dende unha perspectiva absolutamente realista. As súas paisaxes, normalmente baleiras de personaxes, áchanse bañadas por unha luz mediterránea cargada de matices, que chega a suxerir o momento do día. De factura perfecta, os bodegóns da mostra describen granadas, marmeleiros e tarros de cristal sobre fondos brancos e grises. A luz precisa outorga rotundidade e forma a esas figuras.

A temática das súas pinturas é eminentemente mediterránea. Tanto os ámbitos rurais, coma as praias, os portos, a catedral de Mallorca, os xardíns, as pezas de froita dos bodegóns ou os cantos urbanos permítennos adiviñar ese referente. Xa sexa por ofrecer unha vexetación máis modesta e controlada, por mostrar un mar máis sosegado ou por significar cunha arquitectura ese espazo xeográfico.

A Fundación Eugenio Granell presenta un percorrido pola presenza do reino animal na corrente surrealista e o seu valor como símbolo.

Exposición que manifesta a enorme presenza do reino animal como símbolo no surrelismo, e neste caso a grande presenza que ese ten nas diferentes coleccións da Fundación Granell. A mostra ocupará a maior parte do espazo expositivo da Fundación, e dá fe dos ricos fondos da institución.  Está comisariada por Natalia Fernández, Directora da Fundación Granell.

A nova sala de exposicións do Instituto Europeo Campus Stellae, que promoverá un espazo artístico aberto e plural para mostrar todo tipo de técnicas e tendencias, inaugúrase coa 'O país dos mil castros', obra do fotógrafo alemán Peter Schneider.

A artista viguesa presenta na Galería Metro unha colección dos seus traballos escultóricos máis recentes.

A forma arquetípica da casa aparece nas tres pezas que Elena Gómez Dahlgren presenta na súa exposición 'Equilibrio Inestable'. Unha casa pensada como escenario e colector: constrúese e logo decórase, enchéndose de obxectos. Obxectos que a diario se tocan e se usan, se colocan e re-colocan. Louza, madeira, alfombras e, por que non, uns imáns para a neveira: materiais para construír un fogar. Fogar que se define socialmente a través dunha parella estable, un domicilio permanente, un traballo fixo... Contradicións. En realidade, balanceámonos, realizando constantemente pequenas readaptacións, sutís reaxustes, movementos e cesións para que a ilusión dun equilibrio se manteña. Xogos que crean ese equilibrio inestable. E é que La casa de árbol, La procesión (va por dentro) e Construcción adherente, parecen máis xogos que esculturas, como é habitual na obra desta artista viguesa, que constrúe series de obxectos para mover e invadir o espazo no que están colocados.

A galería SCQ acolle ata xaneiro de 2012 unha exposición dedicada a un dos nomes máis importantes da arte contemporánea internacional, o artista conceptual estadounidense Dan Graham.

A mostra inclúe, entre outras pezas, catro maquetas dos chamados pavillóns onde Graham borra os límites entre arquitectura e escultura. O artista estadounidense realizou este tipo de construcións por todo o mundo e colaborou co propio Jeff Wall na construcción do Pavillón dos Nenos en 1989. Graham tamén é un artista importante pola súa contribución teórica. O seu nome é frecuentemente citado por artistas contemporáneos de diversas disciplinas, que tomaron conceptos das pezas de Graham para incorporalos as súas propias obras.

O espazo que a galería José Lorenzo posúe en Travesa do Franco acolle ata principios do mes de xaneiro unha exposición de Lugrís Vadillo. A mostra constará de 15 obras das distintas etapas creativas do artista coruñés.

De execución delicada, de miniaturista, con paisaxes inexistentes, submariños ou con navíos e praias en perspectivas imposibles; Lugrís Vadillo constitúe un reclamo sen igual para os amantes da pintura detallista e da literatura fantástica: de Verne a Lovecraft. Cinco tallas de madeira e dúas pezas de metal, antropomorfas e zoomorfas, do escultor Álvaro de la Vega, completan a exposición.
Os asistentes á exposición poderán comprobar como as tendencias intelectuais de Lugrís Vadillo dan continuidade ao surrealismo, un dos movementos de vangarda de maior implantación en España. O percorrido que integran os cadros expostos amosa unha evolución que, con todo, mantén, con firmeza, unha acusada linguaxe propia que o distingue. Así, os tres fondos mariños dun monócromo lirismo, que albergan detalles de miniaturista, enlazan con pezas posteriores onde a musicalidade faise máis explícita ou onde a pintura emerxe cara a superficie. Neses cadros adivíñanse praias infinitas con lúas diúrnas e barcos “enmarcados” a través de arquitecturas irrealizables, de xogos metapictóricos e magrittianos. Neses espazos, Lugrís Vadillo toma unha postura lixeiramente revisionista e trasládanos a un Renacemento surreal onde xoga coa perspectiva científica e, mesmo, coa iconografía relixiosa. Así o manifestan obras como  a virxe dos ollos grandes ou o apóstolo Santiago.

Nado na Coruña en 1942 e fillo do gran artista do mesmo nome, arrinca do mundo maxicista do seu pai, ao que engade identidades exclusivas do surrealismo. Mariño de profesión, abandonou a carreira para adicarse á pintura. Expuxo en España e en Sudamérica, sempre con gran éxito de crítica e público.

O Centro Social Novacaixagalicia presenta unha exposición antolóxica do artista pontevedrés Manuel Pesqueira, un dos últimos representantes da Escola Galega, coincidindo co ano no que se celebra o centenario do seu nacemento. Comisariada por Fernando Vilanova, a mostra reúne un total de 40 obras que foron coidadosamente seleccionadas co obxectivo de ofrecer unha visión global da traxectoria artística de Manuel Pesqueira, desde os seus primeiros pasos nos anos previos á Guerra Civil ata as súas últimas creacións na década dos 80.

A.dfuga, a nova galería de arte contemporánea da rúa do Preguntoiro, inaugura as súas instalacións cunha exposición da artista galega Montse Rego. A mostra, comisariada por Paula Cabaleiro, leva por título 'Shine! Do you mind?' e pode ser visitada ata mediados do mes de decembro.

Partimos dun contexto.
Un contexto onde o sector da produción cultural atópase inmerso nunha crise económica profunda, pero ó mesmo tempo exterioriza unha debacle autónoma en canto a metodoloxías e sistemas de xestión, que fan do noso mercado da arte contemporánea unha burbulla que discorre á marxe dunha sociedade á beira do abismo.
Para darlle máis énfase a esta situación dramática, a produción cultural non xerou un sector propio, senón que son sectores precarios que alternan a condición de traballadores creativos con outros sectores. Ademais, agora se empurra á disgregación/atomización do traballo (autónomo, freelance) co grado de soidade, individualismo/competitividade que implica.

Precisamos novas fórmulas.
A capacidade de pensamento e acción debe repensarse en novos formatos que escapan de disciplinas e identidades fixas (na produción, na investigación, na pedagoxía, na exhibición e na comunicación). Propostas de produción artística e cultural que se desenrolen a través de novas formas de facer así coma da reactivación crítica de outras do pasado. A arte comeza a atopar plataformas de supervivencia en espazos alternativos de colaboración entre creadores e técnicos, espazo de intercambio de información, contactos, problematización, creación/experimentación. E todo elo enmarcado na busca de novos paradigmas de acción pública, política e de transformación social radical da estrutura social capitalista.
Por outro lado é importante a reflexión/revisión permanente sobre a relación coas institucións, máis nun país como España que ten unha arte que vai da man destes mecanismos, estatais na súa maior parte. Correríamos en caso contrario o perigo de xerar conceptos/experiencias baleiras/románticas ata contraditorias/incoherentes. A chave está no proceso, na preservación da súa autonomía, eludindo mecanismos ríxidos, debendo ser procesos vivos que se reconvirtan y reinventen día a día.
Neste nervioso caldo de cultivo, a nosa tarefa –como artistas, xestores, críticos, profesores e estudantes– consiste en reanimar a imaxinación social, sometida pola máquina publicitaria e limitada polo dogma económico. Convidamos ós artistas a imaxinar un futuro libre do dogma da época escurantista da especulación financeira.
E é neste momento socialmente significativo, cando Montse Rego realiza un punto de inflexión na súa traxectoria artística. Na cidade onde reside, e na que expuxo en múltiples ocasións, a súa obra vólvese espacial, efémera, ó mesmo tempo que desata un forte contido crítico. O carácter de instalación é unha parte constitutiva da mesma e fai referencia á natureza específica do vínculo entre un plantexamento efémero de intervención e unha proposta estática.
Presenza, temporalidade, espazo e experiencia conflúen en Shine!Do you mind?, onde o xesto da artista luguesa rexistra unha voz analítica, adoptando unha linguaxe urbana e colectiva.
A materia articúlase texto, e a palabra preséntase coma materia dúctil e corpórea, que invade as paredes do espazo. Os muros dótanse dun discurso crítico cara o mercado da arte; uns muros que, a súa vez, son contedor das fórmulas de dito sistema.
A.dFuga convértese temporalmente, a través da intervención espacial e específica, nun axente de identificación, recoñecéndose e recoñecendo o seu contexto, transformándose nun lugar para situar parámetros conceptuais que propoñen un discurso cómplice cando Montse Rego o reinterpreta.

O espazo de exposicións Virxe da Cerca, no hotel Virxe da Cerca, acolle a exposición 'Espazos interpretados' da artista Mila Vázquez, unha colección de acrílicos inspirados principalmente nas paisaxes urbanas.

Mila Vázquez presenta a súa última colección de acrílicos inspirados principalmente nas paisaxes urbanas. Esta artista comezou a súa bagaxe artística como alumna do artista Xurxo Martiño, para, uns anos despois, iniciar a súa traxectoria persoal expoñendo en distintas galerías e feiras de arte.

Ao longo destes anos, incorporou paisaxes mariñas aos seus temas máis representativos como as fábricas, estacións ou calquera espazo no que a presenza e intervención do home é palpable. Todas as súas obras teñen en común a ausencia da figura humana que non obstante é a causante desa paisaxe. Con "Espazos interpretados", a artista rende unha homenaxe a todos aqueles espazos solitarios, suxestivos, baleiros e ao mesmo tempo completos, captando instantes que quedan na retina converténdoos en imaxes inmóbiles.

Por sétimo ano, e tras o éxito obtido en anteriores edicións, o Auditorio de Galicia expón os traballos dos artistas seleccionados nesta convocatoria xa consolidada como cita de prestixio para os novos valores no panorama da arte galega.

Gañador: Federico Vladimir Strate Perdizc co vídeo ‘Henry Hudson e o seu fillo’.
Accesit: Horacio González Diéguez coa instalación ‘Sen título’; Christian García Bello, co traballo ‘Todo ardió luminoso, pero no es suficiente’; Josetxu F. Cárcamo coa obra ‘El mentiroso de mi vecino’; e Jacobo Bugarín, coa instalación  ‘Sen título’.

Estes premios comezaron a celebrarse no ano 2001 nun momento en que os creadores do noso país tiñan escasas oportunidades de apoios económicos e institucionais que lle permitisen traballar nos seus proxectos. Asentados e moi queridos dentro do panorama artístico galego nesta edición estiveron dirixidos aos nados en Galicia e aos residentes menores de 40 anos a 31 de decembro de 2011. Tiveron que presentar unha obra orixinal e inédita e de entre todos os presentados o xurado elixiu 40 que son os que poderemos ver nesta exposición. O premiado levará 6.500 euros mentres que os accésits, 1.500 euros cada un. Ademais, hai un Premio do Público que elixiran os visitantes da exposición e que está valorado en 1.200 euros.

O xurado de expertos, diferente en cada convocatoria, selecciona tanto as obras que forman parte da exposición e da publicación como os premios con dotación económica. Neste ano 2011 formaron parte do xurado: Isaac Díaz Pardo, artista e empresario; David Chao Castro, crítico e profesor de Historia da Arte, Facultade de Xeografía e Historia, USC; Silvia García, vicedecana da Facultade de Belas Artes de Pontevedra; Agar Ledo Arias, Responsable de exposicións do Marco, Museo de Arte Contemporánea de Vigo; Miguel von Hafe, director Centro Galego de Arte Contemporánea, CGAC; e o director-xerente do Auditorio de Galicia, José Víctor Carou.

Os artistas seleccionados nesta edición son: Hugo Aldatz Alonso / Fruela Alonso / Carlos Álvarez / Begoña Ante / Misha Bies Golas / María Blanco / Jacobo Bugarín / Miriam Cartagena / Rosendo Cid / Marcos Covelo-M8K8 / Culture Workers / Manuel Eirís / Josetxu F. Cárcamo / Tamara Feijoo / Carla Fernández Andrade / Iván Ferreiro / Marta Fortes / Iván Franco / Lúa Gándara / Christian García Bello / Ignacio García Gómez del Valle / Lucía García Rey / Amaya González / Horacio González Diéguez / Enrique Lista / Noemí Lorenzo / Carlos Maciá / Jesús Madriñán / Joan Morera / Antía Moure / Álvaro Negro / Gemma Pardo / Lois Patiño / Cillas Seyde / Federico Vladimir Strate Pezdirc / Ismael Teira / Mauro Trastoy / Edu Valiña / Juan Varela / Verónica Vicente.

A galería José Lorenzo exhibe ata mediados do mes de xaneiro 'Natureza Viva', unha mostra na que o grupo Uno & Uno, composto por Jaime Trigo e Canedo, presenta as súas creacións escultóricas máis recentes.

O conxunto das obras conforma un bosque escultórico e, desa contorna lírica, contaxiarase cada vez máis o espectador ao contemplar cada peza por separado. Cargada dun gran poder visual, “Naturaleza Viva” privilexia ao espectador coa estimulante tarefa de interpretar aquilo que os artistas tratan de expresar.

A beleza natural da madeira é enriquecida co toque persoal dos artistas, recorrendo a dinámicas láminas de metal. Nalgunhas das esculturas serpentean ao redor da madeira, noutras a traspasan con refinada e airosa xeometría, algunhas obras son estilizadas e  case antropomorfas;  os troncos, a través dese recurso, parecen deambular, outros mesmo danzan. Doutra banda, a textura da madeira, o modo en que as curvaturas da  cortiza se contorsionan  de maneira fortuíta, resulta obviamente belo pero é tamén unha demostración de enérxica resistencia coa que dialogar. Tal e como di Antía Cedrón: “en cada perspectiva dunha obra achamos unha resposta,  a pesar de que, quizais, o tempo de formulación da pregunta aínda non chegou”.

A relación entre madeira e metal é equivalente  á dos dous artistas que forman Un & Uno. O resultado final é armónico e vigoroso. Jaime Trigo é un artista seguro e os seus máis de corenta anos no mundo da arte veñen avalados por un completo currículo. Canedo é un destro metalista, rigoroso e exacto, que domina un léxico técnico e comprende cumplidamente a linguaxe de Jaime. Ambos se complementan e crean unha arte conxunta, porque a pesar das súas desavinzas atoparon o seu vínculo no plano abstracto. Son os autores dunha obra que é bela non só no seu resultado senón na súa formulación. Por iso só queda recomendar unha visita á exposición da galería José Lorenzo. O espectador, outra vez en palabras de Antía Cedrón, “poderá achar nas obras  expostas unha arte sincera e empática, un bosque de belas metáforas”.

Ata finais de ano, a Biblioteca Pública Ánxel Casal organiza unha exposición bibliográfica sobre a vida e obra da escritora cubano galega casada con Xosé Neira Vilas e falecida en 2009.

A Sala Infantil da Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle durante todo o mes de decembro 'O Nadal', unha exposición bibliográfica dirixida aos máis pequenos da casa.

A Biblioteca Pública Ánxel Casal organiza durante todo o mes de decembro 'Obesidade, anorexia, bulimia....', unha mostra bibliográfica sobre conduta e trastornos alimentarios.

Ata principios do mes de xaneiro, a Igrexa da Universidade acolle 'Mystique', unha exposición realizada polo Centro Galego de Arte Contemporáneo, en colaboración coa USC, na que se amosa unha selección dos seus fondos.

A Universidade de Santiago e o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) presentan unha exposición na Igrexa universitaria da Compañía con obras das Coleccións da Fundación ARCO, de IFEMA e da Permanente do CGAC. A obra Mystique de Carlos Congost abre esta exposición que pretende dialogar coa igrexa a través dunha serie de obras de arte contemporánea que levan ao concepto do místico.
 
Todo o espazo está ocupado con obras pictóricas, escultóricas, fotográficas e instalacións de Vivek Vilasini,  Jorge Barbi, Manuel Vilariño, María Pía Oliveira, Sofia Jack, Richard Orjis e Anthony Goicolea, Brigitte Kowanz, Jiri Georg Dokoupil, Antoni Tàpies, Isaque Pinheiro, Din Matamoro, Christian Boltanski, Jack Leirner, Elmgreen Dragset, Mónica Alonso, Marie-Jo Lafontaine, Joan Fontcuberta e George Rousse.

A Sede da Fundación Novacaixagalicia en Santiago acolle ata finais de febreiro de 2012 unha exposición, que ocupará as plantas principais do edificio, organizada polo Museo Nacional del Prado en colaboración con Fundación Novacaixagalicia e o Consorcio de Santiago. A mostra reúne máis de 50 óleos realizados por artistas do renome de Pedro Pablo Rubens, Jan Brueghel O Vello, Jan Brueguel O Novo ou Denis van Alsloot, entre outros.

O Museo Nacional del Prado e a Fundación Novacaixagalicia organizan a presente exposición para describir a evolución da pintura de paisaxe ao longo do século XVII no seu foco principal de produción, Flandes e Holanda. Entón a paisaxe deixou de ser paulatinamente o fondo das escenas para converterse nun xénero pictórico independente e con valor en si mesmo, no que as escenas eran o pretexto para o desenvolvemento de grandes vistas panorámicas. Trátase da primeira exposición dedicada a este tema que se organiza no noso país.

A exposición describe non só o desenvolvemento estilístico deste xénero, senón tamén as súas diferentes tipoloxías. Están representados os pintores máis importante, desde Jan Brueghel, o Vello, até Jan Both, un dos máis destacados representantes do chamado “paisaxe italianizante", pasando por Pedro Pablo Rubens, David Teniers, Cornelius Poelenburch, Herman van Swanevelt, Peter Snayers ou Philips Wouwermann, todos eles con obras de moi elevada calidade. Esta mostra forma parte do programa de exposicións El Prado Itinerante e da programación cultural da Obra Social Novacaixagalicia.

A sala de exposicións do Araguaney Gran Hotel (Montero Ríos, 25-27) acolle a súa tradicional exposición de decembro do artista Vázquez Alemán. Nesta ocasión os visitantes poderán contemplar un conxunto de acuarelas, óleos e pinturas acrílicas que dan vida a unha figuración de tons alegres.

Na súa obra pódense diferenciar paisaxes, vistas xerais de portos, prazas e cidades, así como bodegóns e personaxes moi galegos, como os gaiteiros. Trátase dun traballo no que se aprecia unha evolución tanto do propio artista, como do uso que el mesmo fai das cores e dos matices lumínicos.

Os bodegóns, os seres humanos e a natureza, son pois os protagonistas da obra de Vázquez Alemán, que se caracteriza polo seu afán cubista expresado dende o libre albedrío e onde as cores chaman a atención do ollo que os contempla.

Vázquez Alemán nace no ano 1946. Licenciado en Filosofía e Letras, realiza a súa primeira exposición en 1964, no Círculo das Artes de Lugo, á que seguirán máis de medio centenar en diversas cidades de España, Francia e Portugal. Está representado en coleccións institucionais e privadas de España, Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Gran Bretaña, Noruega, Portugal, Hong Kong, EEUU, Arxentina e México. Entre outras: Colección Príncipe de Asturias, Presidencia da Xunta de Galicia, Fundación Rodríguez Igrexas, Museo “M. Torres” (Marín-Pontevedra), Colección Paradores Nacionais, Casa de Brasil (Madrid)...

Durante unha semana, o Centro Comercial Área Central acolle a exposición 'Día Internacional dos Dereitos Humanos', unha mostra organizada polo Seminario Galego de Educación para a Paz.

Durante o mes de decembro, a nova pintora coruñesa Beatriz Seijo, gañadora de diversos certames, amosa na Biblioteca Pública Ánxel Casal unha colección dos seus mellores traballos.

Durante toda a xornada, a Esquina Vermella do Centro Comercial área Central acolle unha exposición de paxaros, nunha iniciativa promovida pola Sociedade Compostelá de Ornitoloxía, que reúne unha gran variedade de exemplares para a admiración do público.

As paredes da Galería Caroní vístense cunha colección de obras pictóricas de Manuel Suárez, artista coruñés que presenta 'Axifugo, Axipeta,'. Baixo ese nome nace un conxunto de obras abstractas, cadros realizados con técnica mixta sobre táboa, lenzo e papel, onde mandan os acrílicos. Unha colección na que destacan os tons brancos, negros e dourados.

Manuel Suárez, nacido na Coruña en 1972, comezou a súa carreira no 93. Inicialmente autodidacta, despois formouse nos obradoiros de Marta Pardo de Vera e Antón García Patiño. Tamén estudou seis anos na escola de Pablo Picasso. Conta con varios premios, entre eles o de Renfe ao conxunto da súa obra, e mencións de honra e cunha vintena de exposicións individuais, así como outras tantas colectivas, por toda España. Aínda que nos seus inicios optou por unha parte figurativa expresionista, agora está centrado na abstracción.
Suárez di que "a pintura-pintura é algo que entrou na miña vida por casualidade e que, como o auténtico amor, cae a chumbo e se enraíza ao instante... Encóntrome dividido en dous campos: a abstracción e a figuración, para min só as separa unha mera execución. É todo a mesma busca, no fondo non me divide, necesito ás dúas e non se disputan. As dúas lévanme ao mesmo: a conseguir ese nu no que te encontras cando a xente as observa, me observa... é incrible: ti estas aí coas túas vísceras ao aire e ás veces créase ese espazo no que o espectador chega a tomar mesmo o pulso dos teus tecidos máis brandos".

O hotel Porta do Camiño exhibe ata mediados do mes de xaneiro unha exposición do pintor e arquitecto ourensán Alfonso Legido na que se poderán contemplar pinturas abstractas, grafías non occidentais e animais, nunha obra que vincula o primitivo coa arte de vangarda.

Na mostra poderanse ver pinturas abstractas, grafías non occidentais e animais totémicos, de profunda tradición iconográfica, que parecen vincular a arte prehistórica coa vangarda. Dentro da súa variedade temática existe unha gran cohesión estilística entre os diferentes cadros da exposición. Isto débese, principalmente, á técnica tan persoal que posúe o artista cunha factura tan matérica, tan plástica e empastada.

En diversas pezas, Alfonso Legido recorre a unha xeometría circular de tratamento levemente informalista; cunha imprimación pastosa, crebada e moi expresiva. Unha abstracción máis libre, menos vinculada a formas esenciais, pódese contemplar noutras obras onde o artista alcanza a máxima sobriedade en tonalidades claras, case uniformes. Con todo, estes cadros non perden un chisco de expresividade grazas á enerxía que emana da materia.

Dacabalo entre a figuración e a abstracción están os seus lenzos con animais nunha reflexión entre o pasado e o presente, tan afastado e á vez tan próximo. Duns fondos case planos sobresaen, con forza, peces, bisontes e sarabanduxas, de texturas tanxibles, que parecen o resultado dunha concreción evolutiva de formas indefinidas.
A exposición é, en termos xerais, un diálogo entre pasado e presente, entre xeometría e inconcreción, entre preciso e inexacto e, por último, entre escritura e pintura. Dúas das súas pezas, onde se representan grafías non occidentais, convídannos a esta interesante reflexión.

Alfonso Legido Mariño (Ourense, 1970) é un artista moi relacionado, desde sempre, coa pintura. Emparentado coa pintora Ana Legido e vinculado, por extensión, ao esposo desta e á súa filla, os tamén pintores Fernando e Marieta Quesada, sempre mostrou interese por esta arte. Entre as súas exposicións destacan entre outras, o IV Certame de Artes Plásticas “José Lapayese Bruna” (Teruel, 2002) ou a Exposición Galicia Arte (Ourense, 2002). Así mesmo, recibiu o premio Gambrinus (Ourense, 2001).

A exposición de fotoxornalismo, 'Compostela, un ano de voz', cumpre a súa décimo cuarta edición cun exhaustivo repaso aos acontecementos máis significativos do ano 2011 en Compostela.

Os fotoxornalistas da delegación da Voz de Galicia en Santiago, Sandra Alonso, Xoán A. Soler, Paco Rodríguez e Álvaro Ballesteros reunen nesta mostra algúns os seus clixés máis recentes en gran formato; contabilizando un total de sesenta fotografías. Cada unha delas vén acompañada da páxina do xornal na que foi publicada. No que respecta á temática, faise un repaso polos acontecementos máis significativos do 2011 en Compostela.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'Vírgenes descuidadas' do artista galego Roberto González Fernández, que permanecerá aberta ata o 27 de xaneiro.

Roberto González Fernández (Monforte de Lemos, 1948) estuda na Escola de BB.AA. de San Fernando de Madrid entre 1969 e 1974. Tres anos despois trasládase a Edimburgo, lugar que se converterá nun dos escenarios fundamentais da súa vida e obra -xa que reside e traballa dende 1982 entre a capital escocesa e Madrid-, sen perder o contacto coa súa Galicia natal, onde realiza diversas exposicións. En 1984 recibe unha bolsa da “The New York Foundation for the Arts”. A súa traxectoria é moi prolífica, con múltiples mostras individuais e colectivas. En 2007 levouse a cabo a exposición antolóxica “Punto e Seguido” presentada no Centro Torrente Ballester de Ferrol, onde se exhibiron unhas trescentas obras do seu amplo catálogo que abarcaban un período de corenta anos de traballo.
A súa obra forma parte de importantes coleccións galegas (Centro Galego de Arte Contemporánea, Colección Caixanova, Deputación da Coruña e Museo de Belas Artes da Coruña), escocesas (Edinburgh City Art Center, Museo Hunterian e Museo Kelvingrove en Glasgow) e españolas (Fundación Argentaria e Comunidade de Madrid), así como outros centros de arte no mundo (Colección Forbes de Nova York e Museo Vitoria & Albert de Londres), entre
outras.

En 'Vírgenes descuidadas' Roberto González Fernández aborda un tema delicado e por desgraza de máxima actualidade, o da violencia de xénero. Neste grupo de (ata o momento) oito
óleos sobre lenzo, aparece a muller representada pola cabeza dunha Virxe do século XVIII,
alzada por unha man masculina. Con isto pretende facer un alegato contra a violencia machista
e retratar á muller dominada pero ao mesmo tempo preparada xa para a súa liberación. Así,
cada unha delas aparece acompañada dun contido alegórico positivo: unha hipopótamo como
símbolo da maternidade na mitoloxía exipcia, o coral como protección no Renacemento ou a
loba que aleita a Rómulo e Remo nas orixes de Roma como fonte de vida, elementos todos eles
claramente esperanzadores.
Complementan os óleos catro fotografías dixitais de gran formato sobre a mesma temática, así
como unha mostra de pequenos foto-collages compostos por fotografía dixital intervida polo
artista.

A Galería Trinta organiza unha exposición colectiva que reúne as últimas creacións dos artistas conceptuais Carlos Pazos e Antoni Miralda.

"A tentación ten dous compoñentes fundamentais, unha interna: Miralda e Pazos e unha externa: Trinta. Di Santiago: senón que cada un é tentado cando da súa propia concupiscencia é atraído e seducido (Stgo.1:14). Non é difícil interpretar aquí, que para que teña efecto unha parvada, debemos de ser atraídos e seducidos sobre a base dun desexo xa existente en nós, polo tanto o compoñente interno da tentación é definido como concupiscencia".

A Asociación de Artes A Travesa, grupo de arte multidisciplinar, onde debuxantes, pintores, gravadores, fotógrafos, escultores e escritores se xuntan nun obradoiro colectivo de arte, presenta durante o mes de decembro unha exposición coas últimas obras do artista Manuel Camiña.

O Taller colectivo de arte A Travesa, situado na Rúa Travesa 17, de Santiago de Compostela,  é un espazo onde artistas e público se atoparán nun xeito diferente ao que estamos afeitos, pois é intención do grupo achegar ó público as diferentes sensibilidades de xeito natural e humano.

O obradoiro dispón de sala de exposicións cun enfoque totalmente distinto ás salas convencionais, frías e deshumanizadas. O visitante poderá tomar un café, ler un libro, prensa, ou publicacións diversas, sentado cómodamente nunha butaca, todo de xeito gratuíto (incluído o café) e disporá tamén de wifi, para aqueles que así o precisen, mentres gozan dunha mostra individual de calquera dos membros do colectivo A Travesa.

Seis artistas contemporáneos —Marlon de Azambuja, Elena Fernández Prada, Alicia Martín, Pamen Pereira, Jorge Peiranes e Damián Ucieda— exhiben ata mediados do mes de abril intervencións pensadas para diversos espazos do complexo do Gaiás nun proxecto no que o espectador poderá atopar o diálogo e a relación directa entre arte e arquitectura.

A Cidade da Cultura convida a pensar e intervir os seus espazos a seis artistas: Marlon de Azambuja, Elena Fernández Prada, Alicia Martín, Pamen Pereira, Jorge Peiranes e Damián Ucieda.

Con este proxecto iníciase unha liña de traballo que pretende achegar este grande espazo para a creación e a reflexión a diversos artistas contemporáneos, co obxectivo de converter este lugar en protagonista dos seus traballos.
As obras serán intervencións realizadas ex profeso para áreas concretas do espazo común deste gran proxecto, de tal forma que a relación co espectador que visite o lugar sexa directa e artellada no espazo.
A cada un dos autores propúxoselles o reto de realizar unha obra que, sen arredarse en ningún momento do eixe discursivo de cadanseu traballo, poida orixinar un diálogo cun espazo arquitectónico tan singular como o do complexo.

I ENCONTRO DE ARTISTAS NOVOS
O pasado mes de setembro, a Cidade da Cultura de Galicia acolleu o I Encontro de Artistas Novos, onde 100 mozos creadores puideron compartir e debater sobre o posicionamento actual do artista e o devir da produción artística contemporánea.
Tras o evento, os seus directores invitaron os participantes a presentaren un proxecto para incluír en Inside. O resultado foi un proxecto colectivo, asinado polos 100 participantes, e que leva por título "ContainerInside".

ARTISTAS convidados

**Marlon de Azambuja
1978, Sto. Antônio de Patrulha-TS, Brasil. A súa obra relaciónase coa poética do brasileiro ‘Movemento Concreto”, do que retoma intereses como a síntese do complexo e a identidade aberta dun contorno que agora é o protagonista.

**Elena Fernández Prada
1978, León. O seu traballo centrouse en observar e representar un tipo de “o cotián alterado”, en concreto as edificacións de tipo unifamiliar que adoitan poboar a paisaxe rural de Galicia. A súa aproximación a esta realidade é de carácter lúdico e sumamente intuitivo.

**Alicia Martín
1964, Madrid. Unha das constantes da súa obra é a utilización case obsesiva do libro como materia prima. A metáfora do tempo, a ocupación do espazo, a relación da arte contemporánea coa cultura, a memoria bibliográfica como representación física do coñecemento, son algún dos elementos que configuran o seu imaxinario.

**Pamen Pereira
1963, Ferrol. Os seus comezos están marcados polo uso de elementos de contido simbólico como a auga, o aceite e a luz, cos que realiza instalación cunha forte compoñente poética que sobreviviu na súa obra posterior. Obras cargadas de simboloxía que toman como punto de partida elementos da natureza e obxectos domésticos.

**Jorge Perianes
1974, Ourense. Malia que formado como pintor, na actualidade dedícase maiormente á escultura e á instalación. A súa obra reflexiona sobre a natureza, os animais e o ser humano desde temas que nos afectan na época actual: o fragmento, a ruína, o baleiro, o home-neno, a ambigüidade, a inseguridade…

**Damián Ucieda
1980. A Coruña. A obra de Damián Ucieda entréganos a mirada máis comprometida coa nova fotografía narrativa, na que a posta en escena dos personaxes, a iluminación e as marcas de autor son claves para a construcción dunha “verdade” paralela e inquietante, invadida por enigmas e cuestión sen resolver.

A libraría Aenea organiza ata mediados do mes de xaneiro unha exposición na que os visitantes poderán contemplar as ilustracións realizadas por Iván Valladares para o libro 'O mundo secreto de Basilius Hoffman', de Fernando M. Cimadevilla.

Obras sobre papel de Miró, Chillida, Tapies, Seoane ou Nóvoa, así como carpetas de obra gráfica de Castelao, Otero Pedrayo ou Celso Emilio Ferreiro, entre outros, estarán expostos e á venda no Salón Olivo do Araguaney Gran Hotel ata o día 22 de decembro.

Trátase dunha colección particular de obras, da que é propietario Atilano M. Morandeira e quen expón en representación da Serpe Edicións.
O Araguaney Gran Hotel será o lugar onde se reúnan máis de medio centenar de obras de grandes mestres contemporáneos como M. Valdés ou Seoane, así como dos máximos expoñentes da pintura cubana como Wifredo Lam, Amelia Peláez ou Portocarrero.

A Biblioteca Pública Ánxel Casal acolle ata finais do mes de xaneiro a exposición titulada 'As Brañas do Sar', unha mostra de fotografías organizada pola asociación A Gentalha do Pichel.

Waldoc é un dos poucos acuarelistas que se atreven co complicado reto da miniatura na técnica da acuarela. A luminosidade e o doado trazo das súas creacións denotan a alta calidade alcanzada por Waldoc que, afastado da súa cidade durante anos, aproveita calquera momento para recordala a través da súa xa coñecida e depurada técnica da acuarela.

Pequenas e orixinais obras de arte á venda na Galería Caroní.

A Fundación Eugenio Granell, un ano máis, únese a celebración do Nadal coa súa particular proposta de Belén. Trátase dunha visita obrigada nestas datas para adultos e público infantil.
 
O Belén componse de pezas da colección de arte étnica da Fundación Eugenio Granell. Deste xeito creáse unha composición na recepción do museo, a modo de illas, nas que se dispoñen unha coidada selección de obras de arte popular e doutras culturas.
 
Esta singular visión  inclúe pezas que nada teñen que ver coas habituais figuriñas de Nadal, adquirindo por iso o toque surrealista representativo da Fundación, ofrecendo unha perspectiva diferente e cargada de significado, especialmente nos tempos que nos toca vivir, un reflexo da multiculturalidade, presente na traxectoria de Granell e nas súas coleccións.
 
Esta mostra ten, ademáis un carácter interactivo, xa que se propoñen diferentes actividades como cuestionarios para que o público estableza relacións coa mostra 'Bestiario', que se pode ver no noso museo.
 
Poderemos visualizar obras de diferentes lugares do mundo, dende ás árbores da vida de  México, pasando por pezas de Portugal, Porto Rico, Túnez, India, Perú ou Guatemala, entre outras.

Un ano máis a Fundación Eugenio Granell presenta o Certame de Arte Escolar, na súa oitava edición. A exposición, que conta con máis de 300 piezas, poderá visitarse ata mediados do mes de xaneiro.

Os visitantes que se acheguen até a Fundación Granell poderán admirar as máis de 300 obras presentadas ao certame. Este ano concédense un total de 7 premios, tendo en conta a idade e a técnica. Como novidade nesta nova convocatoria, tamén participan os máis pequenos de entre 3 e 5 anos. A exposición componse dun variado conxunto de pezas, onde se atopan debuxos, pinturas, fotografías, esculturas e colaxes. Unha visión particular da exposición Bestiario, que actualmente mantemos nas nosas instalacións.

As pezas presentadas no VIII Certame de Arte Escolar son un perfecto complemento para a exposición Bestiario, xa que a través delas coñecemos un novo enfoque para o curioso mundo dos animais, os inquietantes monstros que se agochan na escuridade ou os máis fantásticos seres imaxinarios.

Dende a Fundación Eugenio Granell comprácenos estimular a creatividade dos cativos a través deste Certame. Trátase dunha oportunidade para que o público infantil poida adentrarse no mundo da arte e dar a coñecer os seus primeiros traballos. Ademais de permitirlle ao espectador coñecer o mundo infantil dende un punto de vista máis artístico.

O Xurado estivo formado pola cónsul xeral do Uruguai, Marta Echarte, a galerista de SCQ Sofía Hauser, Paula López Ojea en representación da Fundación Eugenio Granell, o xerente de Área Central, Carlos Losada e a galerista Paloma Pintos.

Mostra colectiva de artistas de hoxe que quere contribuír á difusión da creación actual e estimular o consumo de arte con criterio de mecenado, de desfrute e de diversión.

Nesta mostra participan artistas habituais da galería, ademais de novas incorporacións, con obras moi frescas en diferentes formatos e disciplinas e cun abano de prezos adaptado aos novos tempos.

Por oitavo ano, a Fundación Eugenio Granell presenta as máis de 300 obras participantes no Certame de Arte Escolar, que concede un total de 7 premios, tendo en conta a idade do autor e a técnica empregada.

Os visitantes que se acheguen até a Fundación Granell, poderán admirar as máis de 300 obras presentadas ao certame. Este ano concédense un total de 7 premios, tendo en conta a idade e a técnica. Como novidade nesta nova convocatoria, tamén participan os máis pequenos de entre 3 e 5 anos. A exposición componse dun variado conxunto de pezas, onde se atopan debuxos, pinturas, fotografías, esculturas e colaxes. Unha visión particular da exposición Bestiario, que actualmente mantemos nas nosas instalacións.

As pezas presentadas no VIII Certame de Arte Escolar son un perfecto complemento para a exposición Bestiario, xa que a través delas coñecemos un novo enfoque para o curioso mundo dos animais, os inquietantes monstros que se agochan na escuridade ou os máis fantásticos seres imaxinarios.

Dende a Fundación Eugenio Granell comprácenos estimular a creatividade dos cativos a través deste Certame. Trátase dunha oportunidade para que o público infantil poida adentrarse no mundo da arte e dar a coñecer os seus primeiros traballos. Ademais de permitirlle ao espectador coñecer o mundo infantil dende un punto de vista máis artístico.

O Xurado estivo formado pola cónsul xeral do Uruguai, Marta Echarte, a galerista de SCQ Sofía Hauser, Paula López Ojea en representación da Fundación Eugenio Granell, o xerente de Área Central, Carlos Losada e a galerista Paloma Pintos.

A galería A.dfuga acolle ata finais do mes de xaneiro unha exposición do artista andaluz David Costa, que se centra na liberación dos sentimentos humanos para dar renda solta á súa expresión e á súa linguaxe artística.

O método da asociación libre usado polos psicanalistas, trataba de liberar da represión os sentimentos humanos máis ocultos. É xustamente esta liberación o eixo central sobre o que se sustentan e xiran todas as obras producidas polo artista andaluz David Costa. Tanto as súas series anteriores, Eidetismos e De-lirios, xunto ás Abreacciones que compoñen esta mostra, céntranse neste aspecto para dar renda solta a súa expresión e a súa linguaxe artística. Non obstante, estas últimas e obxecto desta exposición, aínda se asemellan máis a eses monstros ou desvaríos que comparten co real só a esencia, aínda sendo esta moito máis retorcida. As pezas gritan, exclaman, imploran, senten, respiran, camiñan…; exemplificando baixo formas monstruosas e deformes, todas estas cuestiones que dende a infancia nos acompañan. Pertencentes a distintas disciplinas entre as que se pode encontrar pintura, debuxo, escultura e video-performance; Costa presenta producións moi potentes e dolorosas, que se dispersan polo espazo expositivo provocando múltiples sensacións ós espectadores que se enfrontan a elas, conseguindo a difícil resposta de non deixar indiferente ó que mira.

“Esta obra caracterízase pola ruptura co parecido real. Representa unha descarga emocional por medio da cal me libero do efecto ligado ó recordo dun acontecemento traumático, sexa este consciente ou non. Abreacciones contempla todas estas transformacións figuradas onde o realismo é só un xogo relativo, no que a verdade se somete ao sentimento que desexo transmitir”.

Estas son as palabras coas que o artista define a serie de creacións que compoñen esta mostra. “Nela exponse cada unha das mentiras ocultas provocadas tras a represión. Ó oprimir calquera sentimento, sexa cal sexa a súa natureza, da como resultado unha deformación, unha neuroses ou un trauma. Sen embargo, no propio proceso de liberación sofren una reconciliación”. Reconciliación en certo sentido amable e agradable formalmente, na que se encerra unha realidade repleta de fantasmas que se desexan mostrar.
O espellismo ilusorio que a nosa mente crea como vía de escape a unha realidade que non nos gusta e na que nos toca vivir, a unha realidade paralela, é a fonte de
inspiración da que beben as súas personaxes. Multiformes, creadas con pigmentos diluídos e aplicados baixo a forza e a espontaneidade do xesto, brotan da nada, do espazo aterrador en branco, observando directamente ó que mira. Con eles, as tensións afectivas ligadas á represión son liberadas da mente, polo que se podería dicir que a súa obra é un elemento de inflexión que alberga certo fin terapéutico. Fin cara o que camiñan numerosas obras pertencentes ó mundo da arte dende a antigüidade ata o presente momento, intentando negar o tráxico dos momentos difíciles que asolan ó
home ó longo da súa historia.
A.dFuga convértese durante as últimas semanas do mes de Decembro e o mes de Xaneiro, no espazo físico que alberga o imaxinario introspectivo do artista andaluz.

“O presente móstrase aterrador, pero quizás o futuro resida na forza da arte e dos seus creadores”.

Beatriz Suárez Saá
comisaria

A galería José Lorenzo organiza ata mediados do mes de xaneiro unha exposición benéfica. A mostra, integrada por obras de recoñecidos artistas galegos, será en beneficio da cociña económica da cidade compostelá.

Os interesados en coñecer a proposta e participar nesta iniciativa de carácter social, poderán achegarse ao espazo que esta galería ten en Travesa do Franco. Deste xeito, poderán coñecer, de primeira man, as obras que están á venda a uns prezos adaptados ao propósito solidario.

Tanto a galería José Lorenzo como os artistas que participan na exposición amosan, grazas a esta iniciativa fraternal, o seu compromiso social, tanto con quen máis o precisa – especialmente nestas datas – como coa cidade compostelá que vai acoller esta proposta.

O obxectivo é, polo tanto, dobre: dar a coñecer a obra de importantes artistas ademáis de poñelos en contacto con aqueles interesados na mesma; ao tempo que se presta axuda a aquelas persoas que se atopan en risco de exclusión e que residen na capital galega.

A galería José Lorenzo fúndase en Santiago de Compostela no ano 1995, especializándose en vangarda histórica de Galicia. Neses 16 anos pasaron polas súas salas as obras dos máis importantes artistas da comunidade autónoma. Así mesmo, tamén realiza exposicións para dar a coñecer aos novos valores emerxentes.
Conta con espazos expositivos tanto na Praza do Toural, que constitúe o local principal, como na Rúa do Franco. Ambas situadas no corazón do casco histórico.

Non é esta a primeira vez que a galería leva a cabo iniciativas de carácter solidario. Nos seus espazos xa se celebraron dúas subastas benéficas. Unha delas a prol da Asociación Española contra o Cancro, mentres que a outra se realizou a favor da Cruz Vermella.

A Asociación de Artes A Travesa, grupo de arte multidisciplinar, onde debuxantes, pintores, gravadores, fotógrafos, escultores e escritores se xuntan nun obradoiro colectivo de arte, presenta ata mediados do mes de xaneiro unha orixinal mostra na que os artistas do colectivo A Travesa decoran cadanseu paraugas.

O Taller colectivo de arte A Travesa, situado na Rúa Travesa 17, de Santiago de Compostela,  é un espazo onde artistas e público se atoparán nun xeito diferente ao que estamos afeitos, pois é intención do grupo achegar ó público as diferentes sensibilidades de xeito natural e humano.

O obradoiro dispón de sala de exposicións cun enfoque totalmente distinto ás salas convencionais, frías e deshumanizadas. O visitante poderá tomar un café, ler un libro, prensa, ou publicacións diversas, sentado cómodamente nunha butaca, todo de xeito gratuíto (incluído o café) e disporá tamén de wifi, para aqueles que así o precisen, mentres gozan dunha mostra individual de calquera dos membros do colectivo A Travesa.

O artista Alfonso Rivero de Aguilar expón as súas esculturas no espazo xardín do Hotel Virxe da Cerca de Santiago, sendo o primeiro escultor que inaugura este espazo dentro do proxecto expositivo froito do convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Con este convenio dinamízanse expositivamente os emblemáticos espazos desta empresa.

Alfonso Rivero de Aguilar expón a súa última colección de esculturas nas que o fío condutor é a figura humana e as siluetas de animais. Este artista centra a súa obra no estudo dos materiais como o ónix, o granito ou o mármore.

Os enfermos psiquiátricos do sanatorio La Robleda amosan ata comezos do mes de febreiro os seus traballos pictóricos na Biblioteca Pública Ánxel Casal. A mostra contará tamén coa proxección dun vídeo.

Lugar: Salón de Actos, pódese visitar durante o horario de apertura da biblioteca

Ata finais do mes de febreiro, o Museo do Pobo Galego acolle 'ReflexArte', unha mostra colectiva organizada pola lendaria Cristalería El Reflejo da Coruña que plasma a visión de 11 artistas a través do denominador común do vidro como material de creación.

A Cristalería El Reflejo, fundada en 1935 por Jesús Ares González na Coruña, reuniu nesta mostra, que conmemora o seu 75 aniversario, traballos de Julia Ares -neta do fundador-, Soledad Penalta, Tiago Madeira, Manuel Patinha, Paco Pestana, Álvaro de la Vega, Tono Galán, María Xosé Díaz, Montse Rego, Carmen Senande e Acisclo.

Durante toda a xornada, a Esquina Vermella do Centro Comercial área Central acolle unha exposición de paxaros, nunha iniciativa promovida pola Sociedade Compostelá de Ornitoloxía, que reúne unha gran variedade de exemplares para a admiración do público.

A Galería SCQ presenta ata comezos do mes de marzo unha exposición do creador multidisciplinar suízo Lori Hersberger, que amosa unha colección coa que amplía o seu vocabulario artístico.

Nacido en Basilea, Suíza, en 1964, o artista Lori Hersberger pasou pola escola de Arte e Deseño de Basilea. En 2007 foille outorgada unha bolsa da Fundación Landis&Gyr en Londres, tamén recibiu o premio Manor-Artprize de Basilea e por dúas veces recibiu o prestixioso Swiss-Art Award.

É un enorme pracer para a galería SCQ acoller a súa primeira exposición individual en España titulada Dystopia Stalker. Imos deternos uns instantes neste título e falar desa Dystopia, (o non-lugar grego), a antiutopía, a utopía perversa. Un mundo caracterizado pola miseria humana, pola destrución, e opresión - o oposto a unha sociedade ideal. Acompañada da palabra 'Stalker' (Acosador), comunmente utilizada para falar dunha persoa que persegue a outra por un fetiche ou obsesión sexual, pero neste caso referíndose ao famoso Stalker de Tarkovsky, a película de ciencia ficción que deu orixe ao termo. O stalker que nos conduce por un mundo post-apocalíptico cara a un lugar onde hai a posibilidade de cambiar as nosas vidas. Un mundo distópico no que nos movemos guiados por un stalker, a nosa única esperanza de alcanzar algo mellor. Non foi coincidencia que Lori Hersberger elixise este título, xa que unha alusión a esa Dystopia está presente por toda a exposición. Nesas caixas cuxo aire foi violentamente retirado dos seus interiores, deixándoas coas formas disformes que podemos apreciar polas paredes da galería. Pero é importante notar que estas caixas nunca foron caixas, son esculturas na súa forma máis perfecta que fan referencia ás caixas negras dos avións que no seu interior conteñen respostas que quizais nunca cheguemos a escoitar. Caixas que voaron polo espazo e que colisionan violentamente contra o chan terrestre; de aí a súa denominación Intergalactic Totem, obxectos dalgunha reverencia que encerran en sí mesmos unha historia ou máis historias. - Non. - Obxectos que encerran en sí a alusión a unha historia - porque estas son esculturas abstractas e non caixas de verdade. Ese mesmo discurso, esa referencia a historias ou a contos externos ás obras, tamén o apreciamos nas pezas en neon coas que xoga no espazo expositivo. Marcos doutras obras invisibles (inexistentes?), horizontes de luz. Pero o neon é un tipo de iluminación que se move máis alá da harmonía, a miúdo chegando á desharmonía - Dystopia.

A pesar de que as obras requiren un tratamento industrial, que adoita deixar ao artista nun segundo plano, no caso de Lori Hersberger hai un esforzo dirixido para que a man do artista estea dalgún xeito presente en cada unha das pezas. Dende os neones aos Intergalactic Totems, ás fotos que gardan o espazo secundario da galería, todos foron, dalgún xeito, tocados pola man do artista no momento da súa creación. Obxectos transformados en escultura por unha técnica e polo que é o elemento esencial, a intención creadora. Todo o que cae fóra disto cae nas mans do azar, que collendo a oportunidade coloca o seu dicir en cada unha das obras.

A Asociación de Artes A Travesa, grupo de arte multidisciplinar, onde debuxantes, pintores, gravadores, fotógrafos, escultores e escritores se xuntan nun obradoiro colectivo de arte, presenta ata o mes de febreiro unha exposición do artista Sebas Anxo, que amosa unha selección dos seus traballos máis recentes.

Sebas Anxo expón as súas últimas creacións no local da Asociación de artes a Travesa de Santiago de Compostela. Esta exposición parte dun traballo que deixara inacabado hai agora unha década e que tiña como temática a referencia simbólica á natureza. Daquela, constaba de ata 2000 debuxos sintéticos de cabezas, repetidos en centos de páxinas A4 e que tiñan no seu interior, trazos, manchas, liñas, que simulaban deseños que se poden atopar no entorno natural.

Retomando como xerme este traballo, Sebas Anxo traslada estes deseños ás tres dimensións. Crea unha instalación de cen cabezas únicas e numeradas que acompaña cunha serie de pinturas sobre papel que tamén fan referencia á mesma temática. Inevitablemente, este traballo de investigación infinito, acaba transformándose nunha especie de "entroido pictórico". O autor aparta por un momento o collage para internarse nun mundo totalmente simbólico, no que o cerimonial e dionisíaco gaña terreo sobre o apolíneo. De sobra coñece o terreo do xesto e ofrécenos unha “festa” de cores e sensacións novas. Móstranos unha das facianas máis interesantes do proceso artístico que ten que ver cos sucesos máis puros da pintura. As formas e as combinacións que aquí se ven parecen máscaras de culturas inmemoriais.

Sebas Anxo está xa na afirmación dunha identidade artística propia que o emparenta cos que reivindicaron que o proceso artístico é unha cerimonia de investigación e crecemento, unha cuestión vital.

O Taller colectivo de arte A Travesa, situado na Rúa Travesa 17, de Santiago de Compostela,  é un espazo onde artistas e público se atoparán nun xeito diferente ao que estamos afeitos, pois é intención do grupo achegar ó público as diferentes sensibilidades de xeito natural e humano.

O obradoiro dispón de sala de exposicións cun enfoque totalmente distinto ás salas convencionais, frías e deshumanizadas. O visitante poderá tomar un café, ler un libro, prensa, ou publicacións diversas, sentado cómodamente nunha butaca, todo de xeito gratuíto (incluído o café) e disporá tamén de wifi, para aqueles que así o precisen, mentres gozan dunha mostra individual de calquera dos membros do colectivo A Travesa.

A Galería Metro inaugura a exposición 'El amor... en un coche bomba' do artista ferrolano Suso Basterrechea, licenciado en Belas Artes pola Universidade de Sevilla. Na súa primeira exposición individual en Compostela presentará unha serie de debuxos concibidos como conxunto, expostos en formato acumulativo, conformando un discurso complexo, irónico e confuso.

Inspirados na historia da arte contemporánea, na realidade social e política e en pasaxes autobiográficas, a maioría dos traballos están realizados con tinta, témpera e esmalte sobre papel e acompañarase de pintura mural, escultura e instalación.

O acto de inauguración desta exposición contará cunha actuación da nova acordeonista francesa Lolita Delmonteil.

Suso Basterrechea representará á Galería Metro na próxima edición de ART MADRID que se celebrará do 16 ao 19 de febreiro no Pavillón de Cristal da Casa de Campo de Madrid.

A galería de exposicións do Araguaney Gran Hotel acolle ata mediados do mes de febreiro unha mostra de pintura do artista Sánchez Gallego. A exposición está composta por unha serie de óleos sobre tea entre os que destacan o mar, as paisaxes naturais e diferentes vistas da cidade de Santiago de Compostela.

No respectivo ao seu estilo pictórico, Sánchez Gallego combina a mestría do seu debuxo preciso e impecable, coa graza incisiva da técnica impresionista. Liñas cun deseño recreativo combínanse con pinceladas curtas e de cores sobrias na súa obra artística.

Son óleos nos que predominan os grises das pedras e montañas, as gamas azuis dos ceos, os verdes das augas mariñas…

Sánchez Galego é un pintor de Padrón, con estudos de Belas Artes, e que ós seus 76 anos de idade, continúa pintando e expoñendo as súas creacións.
 
A súa primeira exposición foi no ano 1968, en Sevilla. Dende entón expuxo en diferentes lugares do mundo. En 1972 os seus cadros viaxaron ata a sala de exposicións dun hotel de Suíza. Tamén mostrou a súa obra en galerías de arte da Coruña, Vigo, Ferrol, Pontevedra… e como non, en Santiago de Compostela, onde colgou os seus cadros no Círculo Mercantil, na Sala de exposicións de Caixa Galicia, na Sala de Exposicións de Caixa Postal e na Galería de Arte José Lorenzo.

En 2010 incluiuse unha obra de Sánchez Gallego na exposición conmemorativa dos 20 anos do Xacobeo, que representaba un dos tres camiños de peregrinaxe, o portugués. Tamén confeccionou, por encargo da Xunta de Galicia, tres dos grandes murais e dípticos que anunciaron os Xacobeos de 1993, 1999 e 2004. Ademáis, diversos organismos oficiais adquiriron algunhas das súas obras. O Parlamento de Galicia, o Concello de Padrón e o da Pobra do Caramiñal, entre outros, posúen varios óleos de Sánchez Gallego.

A galería de arte contemporánea José Lorenzo, na praza do Toural, presenta unha nova exposición colectiva, con destacadas obras da arte galega. A mostra contén destacadas pezas escultóricas, de Acuña a Xoán Piñeiro, e pinturas que van do rexionalismo de Sotomayor á vangarda de Urbano Lugrís ou José Frau. A entrada é de balde e estará aberta ao público durante todo o mes de febreiro.

Xoán Piñeiro e Acuña contan cunha sala propia cada un deles. Do primeiro pódese contemplar un mundo de formas curvas, con oquedades, onde pedra e bronce combínanse nun fértil diálogo entre abstracción e figuración. De Acuña pódense ver unhas esculturas apegadas aos modos realistas con repertorio de escenas populares ou relixiosas de gran beleza. Manuel Coia é outro dos escultores destacados na mostra da praza do Toural, cuxo tratamento da madeira e o concepto expresionista da forma faino inconfundible.

Con todo, non é de menor calado o protagonismo da pintura na exposición do Toural, con sobresaintes exemplos da vangarda galega. Un impactante lenzo, dun fondo mariño de Urbano Lugrís González, combina maxistralmente goticismo e surrealismo. Este movemento está presente nunha obra de Eugenio Fernández Granell, de forte carga visceral e antropolóxica. Doutra banda, tamén se pode observar como a ensinanza do cubismo e a mellor tradición costumista fúndense nas pinturas de Maside  e Manuel Torres. En contraposición a este proceder construtivo áchase o modo fauve, expresionista e de mancha vigorosa dun lenzo de José Frau. Anterior a todos estes pintores é o espléndido debuxo de acertada composición de Julio Prieto Nespereira e o soberbio nú de Álvarez de Sotomayor, que amplían a exposición.

Completan a mostra da praza do Toural outros importantes nomes da arte galego. Como Víctor Casas cunha obra íntima, lírica, de vaga figuración; María Antonia Dans cunha paisaxe bucólica, sinxela e de xeometría elemental e as esculturas de Ferreiro Badía.

Durante o mes de febreiro, a galería José Lorenzo, na Travesa do Franco, exhibe 16 obras de Castelao, Arturo Souto e Guerreiro, entre outros, para levar a cabo unha reflexión sobre o retrato e a paisaxe en Galicia.

A exposición do Franco ten unha formulación conceptual. Alí pódense distinguir tres zonas. En primeiro lugar, atopámonos con cinco pezas que convidan ó espectador a reflexionar sobre o xénero do retrato. Con todo, son moi diferentes entre sí. Tanto na súa temática, que nuns é intimista como no cadro de Julia Minguillón, noutro relixioso, pero tamén os hai cun enfoque máis costumista como se pode ver na obra de Arturo Souto e, mesmo, cun transfondo de denuncia social; tal é o caso da pintura de Castelao. As técnicas, así mesmo, varían duns a outros lenzos: do preciso debuxo do renacemento tardío á factura desfeita que rende culto aos modos impresionistas.

En segundo lugar, outra serie de obras dan continuidade ao discurso expositivo. Neste caso, trátase de paisaxes; rurais e urbanos, do agro e do mar, onde os diferentes artistas recorren a outras tantas solucións compositivas e técnicas que van de modos decimonónicos (o realismo e o impresionismo), pasando pola vangarda histórica como ocorre con Carlos Maside, especialmente nas súas canles máis figurativas, até chegar ao hiperrealismo de Guerreiro.

O itinerario conclúe coa disolución da paisaxe en modos máis recentes, non figurativos, nunha suave transición cara ao triunfo da cor e da pintura abstracta que se pode contemplar no poderoso lenzo de Chelín.

Durante todo o mes de febreiro, a Biblioteca Pública Ánxel Casal organiza na sala infantil unha mostra bibliográfica para que os máis cativos gocen do Entroido.

A mostra pode visitarse durante o horario de apertura da biblioteca.

Máis info: es.calameo.com

A mostra bibliográfica 'A Isaac Díaz Pardo “In memoriam”', que durante todo o mes de febreiro ocupará o hall da Biblioteca Pública Ánxel Casal, pretende render homenaxe ao ilustre intelectual galego recentemente falecido.

Fundación Autor expón en Santiago a colección fotográfica 'Metamorfosis', concibida por Víctor Carro e José María Picón como un xeito de capturar o proceso de cambio en imaxes estáticas.

A mostra, de acceso libre, poderá visitarse de 10:00 a 20:00 horas, de luns a sábado. Tamén os fins de semana, sempre que haxa actividade no recinto.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición 'La voluntad no lo es todo', unha mostra do traballo do artista Santi Jiménez, que permanecerá aberta ata finais do mes de marzo.

Santi Jiménez (Santiago de Compostela, 1979) licenzase en Belas Artes pola Universidade de
Vigo, na especialidade de Escultura no ano 2002. Comeza a súa andadura artística investigando
en cuestións de xénero, cunha fotografía provocativa e provocadora como base, para pasar a
elaborar fotocollages transgresores e ir progresivamente desembocando no emprego das novas
tecnoloxías como medio de expresión, levando a cabo pezas dixitais traballadas virtualmente
aínda que ao mesmo tempo dun xeito moi persoal, cunha proximidade evidente ao debuxo na
súa concepción máis tradicional, pero dende unha perspectiva moi actual.
No ano 2005 é premiado cun Accésit do IV Premio Auditorio de Galicia de Novos Artistas de
Santiago de Compostela, o que determina o seu devir no ámbito artístico. A súa traxectoria está
salpicada de mostras individuais de gran forza como a súa intervención “Sin la menor idea”, no
Espazo InSitu da Fundación Eugenio Granell de Santiago de Compostela no ano 2007; “El
ladrón de atardeceres” na Galería Espacio48 no mesmo ano, ou “Albergues transitorios” na Zona
“C” do Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela en 2008. Á súa vez, a súa obra formou
parte de múltiples mostras colectivas en galerías, museos, feiras ou certames, tanto en Galicia e
España como no estranxeiro.

En “La voluntad no lo es todo” Santi Jiménez presenta unha proposta moi persoal, cargada dun
lirismo extremo e, ante todo, moi coidada e esencial. Renuncia o artista ao superfluo, evitando
caer en excesos innecesarios que só servirían para recargar unha realidade xa de seu saturada.
Así, trae a colación sen poder evitalo uns sentimentos que alberga toda unha xeración á que
pertence, que ante a vida tan complexa e surrealista que lle tocou vivir, se reinventa e non se
detén ante as adversidades, manifestando a súa desolación e intranquilidade, pero tamén
demostrando a procura continua dunha solución. Unha solución que non pasa só pola vontade,
se non tamén polo máximo esforzo, algo que se traduce nunha consumada meticulosidade, un
perfeccionismo moi evidente, unha meditada composición, unha estudada selección cromática e,
en definitiva, nun virtuosismo de tal alcance que nos revela algo moi interesante: que o artista
non se rendeu.

Na Galería Espacio48 preséntanse polo tanto as súas últimas pezas, unha serie de debuxos
dixitais cunha forte mensaxe reivindicativa, pero ao mesmo tempo tremendamente poéticos e
desposuídos de todo artificio, sen atisbo de desesperación, a través dunha expresión privada por
completo de bagatelas, irónica e audaz; suxerente ata o extremo en que as súas representacións
dinnos máis polo que ocultan que polo que mostran abertamente.

Ata mediados do mes de marzo, a Igrexa da Universidade acolle a mostra colectiva '73 x 73 x 273 - A irmá do sono', unha exposición itinerante organizada pola USC e a Deputación de Lugo na que 27 artistas ofrecen a súa particular visión sobre o fenómeno da morte.

O título alude ás medidas estándar dun nicho de enterramento. A irmá do sono é a morte, un tema consubstancial á vida sen cuxa existencia non tería razón de ser. A localización elixida non podía ser máis apropiada. As igrexas foron durante séculos lugar de enterramento e precisamente esta mostra preséntase en Santiago, cidade erixida sobre o leito apostólico. A súa outra sede é a igrexa de Santa María de Lugo.

Preséntase unha exposición coral de 27 artistas que abordan de xeito directo ou tanxencial un feito que dá motivo á reflexión a medida que transcorre o tempo.

ARTISTAS PARTICIPANTES

- Antón Lamazares alude ao ámbito eclesial como lugar de emoción, bulicio e choro en "E fai frío no lume".
- O maximalismo de Paco Pestana ensambla elementos dispares que conforman o libro da vida. Rituais de sacrificio pasados.
- Eduardo Valiña escenifica os restos dunha matanza, metáfora dunha perdida tanto física coma cultural, espiritual e social.
- Pamen Pereira, na capela coa súa videoinstalación reflexiona sobre a fraxilidade da existencia e o amor máis alá da morte.
- A instalación de Ana Soler alude ao estado de medo permanente, a ameaza ante a morte sobrevida en calquera instante.
- As esculturas de Paulo Neves dialogan coas vetas de árbores centenarias para darlles nova vida e brio.
- O vídeo de chan de Ignacio Pardo, corpo bañado en líquido amniótico, alude á coñecida expresión de 'Nacemento e mortalla do ceo baixan'.
- Xurxo Oro Claro manipula con ollos artísticos problemas pesados que sacoden a sociedade, como os inmigrantes e o maltrato infantil.
- Xaquín Chaves centrouse a nivel pictórico sobre feitos lutuosos, tratados a xeito de réquiems sobre persoas próximas e queridas.
- Álvaro de la Vega achega unha gravata de tea metálica negra embutida en chaqueta con orla na manga, como atributo dunha época.
- O díptico fotográfico de Fernando Páez, 'Celas', traduce a condición de cada ser como cazador ou cazado. Traballo autobiográfico e emocional.
- Xurxo Lobato percorreu camposantos para revivir prácticas ancestrais. Co seu santoral 'Paixón' revive o sentimento relixioso que lograron grandes artífices da imaxinaría barroca.
- Baixo a cúpula, Cristian Villamide instala unha árbore morta coa intención de preservalo recreando con ironía unha posible resurrección.
- A idea da viaxe e da bagaxe como tránsito necesario á morte, o gran circo do mundo é o que presenta Roberto González Fernández.
- David Trullo idea imaxes de morte e resurrección social e política. Intérnase en cemiterios para profanar mausoleos e erixir novos heroes.
- Mónica Alonso idea a última morada, un modelo de urna funeraria elixido polo propio usuario cos atributos que o identificaron en vida ou que formaron parte do seu ámbito.
- Ramón Conde relaciona a "morte" co tema do eterno retorno, caracterizada nunha maternidade totalmente estraña á iconografía tradicional.
- Manuel Sendón, deixa constancia das diferentes maneiras de concibir a morte no rural e o urbano. Presenta necrolóxicas de gran potencial plástico.
- Fran Herbello achégase ao imaxinario mariño nunha homenaxe aos pescadores mortos nun naufraxio.
- Victoria Diehl fai un traballo ao alimón con Susana Cendán titulado "Carmencita", seducidas ambas as dúas pola lenda dunha nena morta.
- Andrea Costas aborda o paso do tempo e a intimidade. Trata as idades do home e rende homenaxe á súa avoa.
- O minimalismo das táboas de Teo Soriano comungan coa exuberancia do retablo barroco da igrexa, choque visual e emocional.
- Xulio Gil e o seu "Fénix"; idea de vida despois da morte, concepto de resurrección indeterminista.
- A cámara de Antonio Blanco viaxa no tempo ao antigo Exipto, con "Vixilia". Homenaxe á antiga civilización nacida nas marxes do Nilo.
- Montse Rego comunga co cemiterio de Fisterra, de César Portela, para intentar acariciar e comprender a inexorable morte.
- O enorme lenzo de Ruth Massó ao abandonar o recinto aborda o tema clásico de vanitas aderezado co toque de fantasía e humor.
- Fernando Yánez busca a idea do irracional e descoñecido, asociado á idea de finitude. Establece unha ponte entre o divino e o humano.

En resumo: vinte e sete fórmulas artísticas doutros tantos autores sobre un tema practicamente inédito en espazos expositivos de Galicia.

O artista multidisciplinar vigués Din Matamoro, que emprega todo tipo de materiais nas súas obras, amosa ata mediados do mes de marzo unha colección do seu traballo máis recente na Galería Trinta.

"Comecei en Madrid nos anos oitenta. Era moi novo. Recordo a necesidade de expresarme, de traducir a realidade facendo un alto para sorprenderme coas cousas mínimas como a luz ao mover o verde das follas ou a monumentalidade das nubes... os debuxos das formas, o imaxinado, o grandioso... "

"Coñecín a pintura mirando os mestres e enganchoume de tal maneira que aínda me retén nun estado de hipnose, sen poder saír do obradoiro. Pintar para seguir lentamente pintando, sorpresivamente acelerando o tempo, un cadro tras outro e, co último, un descubrimento. Un día pecharei o obradoiro por un tempo e lanzarei a chave ao mar".

"Creo na individualidade e peculiaridade do artista. Gústame que o meu traballo sexa un reto sendo consciente de que algúns cambios poden ser perigosos aínda que tamén valentes. Sabendo que en esencia seguirás sendo o mesmo aínda que os días pasen, o corpo cambie e a mente evolucione".

"Das pezas nas que traballo actualmente a cor xorde tímida das entrañas do branco para descubrir lentamente os seus segredos. Nalgún caso pode parecer luz proxectada sobre a superficie pictórica. Dalgún xeito é como perderse nunha néboa espesa de cor onde a mirada encontra outros matices: a luz nua que borra a forma e mostra o difuso, a cor que latexa e que se expande".

Gústame que a miña mirada traspase a obra e non rebote nela. Do mesmo modo me encantaría que o espectador descubrise o ruído interno que está detrás do aparente silencio externo dos cadros que conforman a miña exposición".

Durante unha semana, o salón de actos da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle unha mostra de ilustracións de Xavier Lorenzo do seu volume titulado 'Libro de deshoras', publicado por Edicións Positivas en 2011.

A Fundación Araguaney-Puente de Culturas quere facer visible o labor dos fotoxornalistas nunha exposición na que unha trintena de profesionais gráficos de toda Galicia mostran imaxes aparecidas en prensa ao longo do ano 2011.

A mostra parte con dous obxectivos principais: recoñecer o labor dos reporteiros gráficos galegos e mostrar os mellores momentos do pasado ano a xuízo dos seus autores. Esta iniciativa da Fundación Araguaney pretende render un merecido recoñecemento a todos aqueles que, no desempeño deste oficio, poucas veces teñen a posibilidade de visibilizar o seu traballo identificado con eles. A mostra pretende así deixar constancia das mellores instantáneas do 2011 dende a perspectiva dos seus autores.

O espazo de exposicións do Hotel Virxe da Cerca acolle ata mediados do mes de marzo a nova exposición do artista Fernando Yañez, 'A.M.E.N.', unha colección de traballos realizados no último ano.

Fernando Yáñez é licenciado en Belas Artes na especialidade de pintura. Dende finais dos 90 a súa obra estivo exposta en distintos espazos, destacando a súa participación na exposición ARS MONIA organizada polo Museo de Lugo, onde tivo unha das súas primeiras individuais: Espacios de vacío, ou a máis recente participación en ArteSantander e a exposición Emerxentes na Casa da Parra. A súa obra foi seleccionada e premiada en varios certames de pintura como o premio da Fundación Maria José Jove ou o V Salón de Outono, entre outros. Forma parte de numerosas coleccións institucionais como o Círculo das Artes de Lugo, o Museo de Lugo ou a fundación Konectanet.

Fernando Yáñez é un dos 27 artistas que presenta unha obra na exposición '73 x 73 x 273 A irmá do sono', que se acaba de inaugurar en Igrexa da USC e que poderá verse ata o 10 de marzo en Santiago de Compostela e dende o 15 de marzo na Capela de Sta Maria en Lugo. Esta exposición presenta a obra de 27 artistas que na súa traxectoria artística afrontan a representación plástica da morte.

Esta serie 'A.M.E.N.' é unha colección de obras realizadas no último ano, que comeza coa serie 'Apóstoles', inspirados nos apóstolos de Rivera, o resto das obras parte da mesma inspiración figurativa que deriva no abstracto. O artista comezou esta serie a partir do libro "O espiritual na arte" de Kandinsky.

A mostra enmárcase no proxecto expositivo que se está a realizar nos espazos de Pousadas de Compostela, grazas ao convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo para dinamizar expositivamente os espazos de Pousadas de Compostela. Este espazo dedicado a pintura foi inaugurado en xullo do 2011 polo artista Masía.

A Asociación A Travesa acolle ata finais do mes de febreiro 'Winter', unha exposición da artista plástica Reina D'Hoore na que se exhiben diversos traballos a tinta chinesa con plumiña inspirados na natureza.

"Winter' é a tradución do neerlandés da palabra inverno. Tomei este idioma para o título porque o meu pai é flamenco. O traballo exposto en WINTER leva xa xerándose unha tempada en min, e foi en outubro cando xa se foi materializando. Todo parte da necesidade de expresar o invisible, o que aparentemente non se ve pero que se intúe, o descanso aparente da natureza, a semente dentro da terra debaixo da neve.

Nestas obras, debuxei formas orgánicas non-figurativas a tinta chinesa con plumiña sobre branco, na súa maioría que se inspiran nun primeiro tempo da natureza, en particular a fauna dos profundos fondos mariños, creando así unha ilusión, fantasías que se cren posibles pero que igual non o son, ou si?

Trátase dun traballo suxestivo, feito a partir de moita calma e paciencia, coma se dunha meditación se tratase, como a paciencia que hai que ter para que pase o inverno, normalmente período de latencia que moitos desexamos o máis curto posible para volver á primavera chea de cores. O inverno invita a recollernos, a estar dentro de nós, a ir crecendo por dentro para poder volver saír cando o tempo se fai máis clemente. Quixen presentar a beleza deses momentos de recollemento, o traballo feito pouco a pouco, como os encaixes de palillos, tan apreciados aquí como na miña outra terra, Flandes.

Este traballo é o primeiro traballo que expoño de xeito individual despois de 5 anos, anos durante os cales me dediquei a facer obra para exposicións colectivas e dirixir o Roteiro de Creación. Moitos víronme soamente nesta faceta e para min é agora unha honra poder mostrar outra das miñas facetas, a de creadora, quizais unha das que máis me aporta a nivel persoal. Gustaríame compartir convosco eses momentos de calma que me proporcionou traballar na elaboración desta exposición".

A Galería Caroní inaugura a exposición de xoias 'Arqueoloxía e natureza', creadas por Susana Ruíz, unha mostra composta por unha coidadosa selección de xoias inspiradas en diferentes culturas, como a azteca, a mapuche, a celtibérica ou os petroglifos galegos.

O acto de inauguración contará coa presenza da artista.

'Arqueoloxía e natureza' é o nome que recibe esta colección de pezas únicas, exclusivas e creadas a man por Susana Ruíz, unha arqueóloga de profesión, xoieira por vocación e grande observadora da natureza, feito que plasma nas súas creacións. A propia artista explica que "cada xoia é tratada con delicadeza exclusiva ata o punto de conseguir plasmar calidez na prata, de manifestar a fraxilidade da historia, a fugacidade do tempo, a eternidade dos minerais, a beleza da natureza e a importancia do pasado que nos preservou os seus segredos en forma de arte".

Pulseiras, aneis, colares e brazaletes en prata, coiro ou pedras semipreciosas, compoñen unha variada selección de xoias moi orixinais e vistosas, perfectas para vestir a muller actual.

Todas as xoias estarán tamén á venda dende o 14 de febreiro e ata o 30 de marzo.

O fotógrafo Xurxo Lobato rende un tributo visual á vaca, explicando como vive, de que vive e quen vive dela. Con esta mostra pretende dar a coñecer visualmente a tecnoloxía aplicada nas granxas, a variedade de razas autóctonas, a industria láctea e da carne, a gastronomía ou presentar como as vacas son obxecto de estudo na universidade.

'No país das vacas' presenta as representacións iconográficas onde aparece a vaca, dende o baixorrelevo romano encontrado en Becerreá ao cartel de Castelao na campaña a favor da Autonomía; dende as esculturas de Asorey ás cerámicas de Seoane e pinturas de Laxeiro, pasando polo seu protagonismo na literatura galega ou nos programas de televisión.

Ata mediados do mes de abril, o pazo de Fonseca acolle a exposición colectiva 'IlustraMundos', unha mostra que conta coa participación de 11 recoñecidos ilustradores de diversas partes do mundo.

Máis info: http://ilustramundos.wordpress.com/

**Ilustradores participantes:

Mónica Weiss (Arxentina)
David Pintor (Galicia)
Fernando Vilela (Brasil)
Carme Solé Vendrell (Cataluña)
Marc Taeger (Suíza)
Joanna Domanska (Polonia)
Machiel Braaksma (Países Baixos)
Elena Odriozola (Euskadi)
Piet Grobler (Sudáfrica)
Kristina Sabaite (Lituania)
Antonio Seijas (Galicia)

Guillermo Lourido presenta na Galería Caroní as súas últimas creacións escultóricas, unha serie de obras realizadas en madeira e cerámica.

Trátase dunha serie composta por esculturas realizadas en madeira, dúas máscaras de cerámica e un cadro, na que Guillermo Lourido utiliza a escala e a propoción en cada unha das creacións. O artista traballou de forma directa sobre os materiais que se poden ver na mostra, empregando ferramentas tan elementais como o machado, os formóns, gubias, estucos... algunhas delas mesmo foron expresamente elaboradas para elaborar unha peza concreta. As pezas son todas en madeira, aínda que algunhas levan cor, que o artista utiliza como complemento e para darlle expresividade á obra.

Guillermo Lourido confesa que "dende o punto de vista artístico interésame a expresión, a forza de cada peza e a provocación". Dende o punto de vista técnico é un escultor que podería encadrarse dentro do expresionismo.

Con este conxunto de esculturas, entre as que hai pezas de ata 1,80 cm de alto, Guillermo pretende mostrar ao espectador unha "composción de elementos figurativos que tratan de establecer unha comunicación entre eles e o espazo que ocupan e ao mesmo tempo co espectador". De feito comenta dela que "é unha obra que mira aos ollos do espectador. É unha ventá ao outro lado, aos colectivos máis desfavorecidos e aos espazos máis decadentes".

Guillero Lourido é diplomado universitario en Relacións Laborais pola Universidade de Santiago de Compostela, ademais está a cursar estudos na Facultade de Xeografía e Historia e diplomouse en Restauración e Conservación de Bens Culturais pola Universidade de Vigo.

Ata finais do mes de xuño, o fotógrafo compostelán Juan Guerrero exhibe na Praza de Abastos de Santiago unha exposición fotográfica que nos amosa un estraño e descoñecido retrato dunha bucólica estampa turística da cidade: o seu mercado.

Nunha serie fotográfica realizada na primavera do 2011, Guerrero lévanos a centrar a nosa mirada e reflexionar sobre xestos e escenas cotiás dalgúns personaxes do mercado: os traballadores do matadoiro que cargan a carne dende os camións de repartición ata cada unha das carnizarías.

Lonxe da fotografía documental, a exposición móstrase como unha metáfora, este proceso que sucede case a diario no mercado se converte en ollos do fotógrafo nun exemplo do efecto alienante do traballo. Imaxes cunha rechamante aparencia visceral suxestionan o espectador ata chegar a ver corpos e figuras realizando tarefas mecanizadas duras e tediosas, tarefas máis propias de seres menos humanos.

Juan Guerrero García, Enxeñeiro Agrícola e Paisaxista de profesión, realizou ao longo da súa traxectoria numerosos e dispares proxectos relacionados coa Paisaxe, unha disciplina na que, dende sempre, desenvolveu unha vertente non só técnica, senón tamén creativa. Nos últimos anos, ampliou os seus horizontes no campo da Fotografía con proxectos de moi diversa índole que recibiron diferentes recoñecementos (finalista no concurso Fotografías polo territorio, da Asociación Adega...). En 2010, realiza a súa primeira exposición, Instantáneas de Vietnam e Cambodja tras a súa viaxe por estes dous países. Algúns dos seus traballos poden consultarse na web www.juanguerrero.net/.

Durante o mes de marzo, o Hall da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle unha exposición sobre apicultura. A Asociación Galega de Apicultura (AGA) tratará de introducir o mundo das abellas na biblioteca a través desta e outras actividades.

Exposición sobre bibliografía apícola, apicultura en Galicia e outro material divulgativo da Asociación Galega de Apicultura e da biblioteca Ánxel Casal.

Durante todo o mes de marzo, a Sala infantil da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle unha mostra bibliográfica titulada 'Emocións, sentimentos e valores'.

As mostras bibliográficas poden visitarse durante o horario de apertura da biblioteca.

Con motivo do primeiro centenario do nacemento de Celso Emilio Ferreiro, a Biblioteca pública Ánxel Casal organiza unha mostra bibliográfica sobre a vida e obra deste importante escritor galego.

As mostras bibliográficas poden visitarse durante o horario de apertura da biblioteca.

Ata finais do mes de marzo, o Salón de Actos da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle a exposición fotográfica 'NYC. Many faces, many places', que amosa a ollada do fotógrafo Niti Laíño sobre a cidade de New York.

A exposición pódese visitar durante o horario de apertura da biblioteca.

Con motivo da celebración do Día Internacional da Muller, a Biblioteca pública Ánxel Casal organiza unha mostra bibliográfica para todos os públicos.

As mostras bibliográficas poden visitarse durante o horario de apertura da biblioteca.

Seres que parecen existir á marxe do intenso ritmo vital actual, mostrándose imperturbables cunha calma en certo sentido sospeitosa e ollando cara o seu interior, son os protagonistas da mostra 'Durmintes' do artista galego Miguel Ángel Vigo. Homes e mulleres que parece que están a camiñar polo delgado fío abismal, mantendo ó equilibrio entre as que son as dúas maiores claves da existencia humana, a vida e a morte, enchen o espazo. Ó mesmo tempo, compartindo nome, xa que durmintes son denominados os elementos transversais ó eixo da vía do tren que serven para manter unidos e a unha distancia fixa os dous raies que a conforman, e gardando certa relación con eles, as pezas de Miguel Ángel, móstranse, como ben indicaba, como os eixos de unión que equilibran e manteñen a unha distancia constante o vivo do inerte, separándose unicamente no preciso intre no que a estabilidade desaparece.

Vigo presenta un percorrido que parte do nacemento, recorre varias etapas da vida e remata na vellez, mostrando que durante toda a existencia humana viaxa a súa par un certo carácter de dúbida e incerteza, que podería dicirse que se atopa relacionado co mundo místico. Segundo Sartre “aceptar morrer por vellez é aceptar que a vida é unha empresa limitada”. Esta cita é recollida en varias ocasións polo artista, e serve de apoio para definir certos aspectos elementais da súa obra. Traballos escultóricos, debuxos e pinturas espállense polo espazo e os muros da galería, creando unha especie de universo paralelo que camiña entre o estado de sono _ representado polos soños_ e o estado de alerta ou tamén chamado de vixilia.

¿Existe realmente ese estado vixil ou realmente cando cremos que estamos espertos é cando máis durmidos nos atopamos? A vixilia pode ser interpretada simplemente como o estado de relación e o momento no cal temos contacto co outro, cos iguais, e no cal se constrúen experiencias e se desenrolan actividades en colaboración. Pero non podemos esquecer que o comportamento que se ten durante ó mesmo non deixa de estar suxeito a certas directrices culturais e sociais pautadas, as cales son adquiridas dende o momento no que se chega a este mundo, e contribúen a contaminar e anular a verdadeira esencia do humano. Perdemos existencia persoal pero ó mesmo tempo pasamos a integrar a existencia colectiva, feito que non podemos obviar no desenrolo da nosa existencia. Somos historia.

¿E non será que xustamente cando durmimos nos encontramos con nós mesmos? ¿Por qué razón son os soños o lugar no que aparecen os temores máis turbadores? ¿Por qué se desatan neles os medos sen ter control deles? Podemos dominar a nosa mente cando estamos espertos pero non mentres durminos. ¿Qué é realmente o que xurde neles? ¿Non se pode percibir nisto certa relación coa loucura? Dise que os loucos non son máis que persoas que non teñen control da mente, falta de control que se produce mentres están espertos, ¿son polo tanto seres que permanecen durmidos en vida? Ou será que son os “cordos” os que realmente se atopan durmidos. Durmidos ante un mundo ó que non se quere ver, ante o cal pechamos os “ollos” e nos sumimos nun profundo sono que nos atrapa dende a infancia, impedíndonos espertar e reaccionar ante o que verdadeiramente somos.

A morte tamén é un dos actores principais nas súas pezas, e neste feito non podemos obviar que sendo Galiza a súa terra natal e estando esta tan arraigada e presente histórica e culturalmente no seu territorio, é unha forte influencia na súa labor. Non obstante é unha morte doce pola que se declina, e transcender a ela logrando a eternidade, propón unha dúbida existencial que o atrae e utiliza como unha vía creadora. Somos conscientes da nosa non-eternidade, sentimos e vivimos con certa liberdade propia, pero sempre poñendo en dúbida o noso ser en si mesmo . “Non somos eternos e por iso a única posibilidade de ser libres é sendo finitos”, esta é a reflexión que artista e comisaria comparten ó respecto.

Estas son algunhas das cuestións ás que o artista padronés apunta para realizar as súas creacións, e as cales lanza ó publico que entra en contacto coas súas obras. Nelas tamén se pode sentir certo carácter crítico enmascarado por medio de retratos con expresións grotescas que acaparan a atención e as miradas dos que observan. Moitas incluso rozan o burlesco, ó cómico _recordando a Baudelaire_ e deixando entrever ese certo aire de loucura que mencionaba baixo as súas impasibles aparencias.

“ A beleza reside no grotesco” tal e como sinalaba James Ensor, e isto pódese observar claramente no traballo deste xoven artista.

BEATRIZ SUÁREZ SAÁ

Os libros son moito máis que un espazo para albergar contidos. Así o entenden o escritor e pintor Baldo Ramos e o artista plástico Caxigueiro que, a través da exposición “Os ollos das palabras”, exploran a interferencia entre a plástica e a literatura.

Partindo da súa particular obra -na que os libros convidan a entrar na súa materia, na súa cerna poética, a traspasar a convención da lectura literal-, este proxecto conxunto persegue enfiar un diálogo entre o libro como continente e explorar as súas posibilidades visuais e literarias.

Instalacións, libros en papel de gran formato, esculturas en gres, poemas visuais, versos escritos en diálogo coas creacións plásticas… son algunhas das achegas persoais coas que Baldo Ramos e Caxigueiro convidan a ollar o libro dende as palabras e habitar as palabras dende a materia que manipula o artista e que conta con dúas homenaxes: unha a Díaz Pardo en forma de instalación e outra a Celso Emilio Ferreiro a través dun volume único.

Un diálogo radical coas entrañas deses libros que nunca se pechan ao terminar de lelos.

Máis info: aquí

A sala de exposicións do compostelán hotel Porta do Camiño, acolle ata mediados do mes de abril a mostra 'Presenzas' coa obra máis recente do pintor maiorquín Juan Vicente Torres. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

A exposición conta con 15 obras da máis recente creación do artista e está centrada nos ambientes rústicos e naturais das illas Baleares, a súa terra natal. En clave realista, o hábil pincel de Juan Vicente Torres describe bosques, pequenos portos e praias de aldeas mariñeiras, oliveiras ou regatos. Todo iso, sempre bañado por unha suave luz mediterránea que moldea os diferentes elementos da paisaxe e envolve o conxunto.

Quizá o máis sobresainte da mostra constitúao a serie de oliveras que parecen reflectir un estado de ánimo, o “eu interior” do pintor, e que remiten á popular Aciñeira de Theodore Rousseau. Preséntansenos aquelas a diferentes horas do día e en diferentes contextos xeográficos que contribúen a cambiar sutilmente o significado das representacións.

O particular estilo realista de Juan Vicente Torres achégao, no plano estético, á escola de Barbizon. Con todo, afástase da entonación romántica daqueles e, o que é máis importante, actualiza o procedemento. Se unha das claves dos artistas de Barbizon era pintar directamente do natural, agora, Juan Vicente Torres, toma documentos in situ mediante fotografía, vídeo, apuntamentos e bosquexos que garabatea no seu caderno para, finalmente, no seu estudo plasmar a obra nun lenzo.

O proxecto que Mónica Alonso presenta na Galería SCQ leva por título 'Estabilizadores Corporais'. Nesta ocasión a artista abandona a intervención directa e reflexión sobre o espazo expositivo ao que nos ten acostumados, para centrarse na escala humana nunha relación de corpo a corpo.

Dous proxectos centran o discurso, os Corazóns Dobres e os Estabilizadores Corporais. Os Corazóns Dobres asocian ao corazón propio con outro artificial, buscando a harmonía e equilibrio do propio absorbendo o seu deterioro físico e emocional. Corazóns Dobres Sensuais nos que a artista plasma a máxima sensualidade na procura da rexeneración da ilusión amorosa Están inspirados nunha experiencia vivida pola artista no deserto do Sahara, e feitos coa area branca e vermella traídas do deserto.

A consecución da depuración, a rexeneración, o equilibrio, a harmonía, a durabilidade, a sensualidade, corporais, son ideas centrais da exposición. Os Estabilizadores Corporais son referentes orgánicos que bañan a totalidade do corpo con luz. A cor da luz que sae de cada estabilizador está deseñada cun fin concreto: azul rexenerador e verde enerxético. O espectador recorre unha liña mentres a luz incide directamente sobre o seu corpo. As calidades espaciais que a artista foi deseñando na intervención directa de espazos pasan agora a estar concentradas nun deseño de escala humana.

En 2009-2010 foille concedida a Mónica Alonso a beca da CAM co proxecto Do frío ao calor, do calor ao frío, pasando polo temperado, viaxes que a levaron a distintos lugares, de frío e calor, que marcaron profundamente a súa creación futura. O resultado é a gran instalación Angustia Fría - Angustia Quente. A artista desenvolve un dos seus proxectos máis ambiciosos, a idea de Vivir nunha instalación, que ve materializa no proxecto de Gama Cromática Terapeutica para o Centro de día en Maceda, Ourense. O proxecto Terapia Habitación de Hospital realizado na area de pediatría do CHUS de Santiago, no que aplica as súas terapias artísticas ao ámbito clínico. Resultados que serán presentados no CGAC en xuño deste ano. En 2011 o Museo de Lugo dedicoulle a súa primeira exposición retrospectiva, e neste mesmo ano publica o seu primeiro libro, A obra onírica de Carme Casbelisa, no que pon en relación o seu mundo onírico coa súa creación. Acaba de rematar a súa exposición individual na Galería Tiziana Di Caro en Salerno, Italia, titulada Angustia Branca O proxecto inmediato da artista é converterse en Terapeuta Psicoespacial pasando ao traballo directo co espectador.

A presentación das infinitas posibilidades da viaxe son outra parte importante na exposición. Angustia de Viaxe e Des-equilibrio de viaxe xorden das viaxes da artista do frío ao calor pasando polo temperado. A artista proponlle ao espectador iniciar viaxe coa angustia e o des-equilibrio. Dúas maletas conteñen a Angustia Fría - Angustia Quente - Amor antídoto. Equilibrio -Desequilibrio, con indicacións de como usalas. A idea é que a vivencia da angustia e o desequilibrio provoquen desequilibrio emocional, necesario nalgunhas ocasións para acadar parcelas recónditas do noso interior. Camas Quentes é o proxecto que nos leva do sensible ao corporal, da Angustia aos Corazóns Dobres.
A gran peza Cuarto de Sol concentra nun interior arquitectónico o poder da enerxía solar, esa idea que tanto traballa a artista de dar forma real, vivencial, ás emocións.

O artista Erre Mota presenta na Galería Caroní 'Árboles', unha mostra de 18 cadros de pintura abstracta composta por acrílicos sobre tea e acrílicos sobre papel, na que predominan as cores vivas e a presencia da árbore coma o elemento protagonista en cada unha das obras.
 
O traballo actual de Erre Mota, que se inclúe no que se define como pintura abstracta na arte contemporánea, é unha obra eminentemente intuitiva e paixonal. O artista busca na cor e na imperfección unha linguaxe visual autónoma.

Erre Mota nace en 1999 como seudónimo do xornalista Javier Otero Llovo (Santiago de Compostela, 1951), cando decide poñer á venda o que está pintando.
 
Tras catro exposicións en locais de Compostela, outra no Casino de Santiago en 2007, así coma na Galería José Lorenzo nos anos 2008 e 2010, Erre Mota decide expoñer a súa mostra de pintura máis reciente na Galería Caroní.

O Auditorio de Galicia acolle ata finais do mes de xuño 'Ars Combinatoria', extenso percorrido polo traballo de Chema Madoz, un dos creadores máis interesantes da escena artística contemporánea.

O acto inaugural contará coa presenza do propio artista, Chema Madoz, ademais de coa comisaria da mostra, Oliva María Rubio, e o concelleiro de Cultura, Ángel Currás.

Info + reserva visitas guiadas: 09.00-14.00 h (de luns a venres): 981 574 152

José María Rodríguez Madoz nace en Madrid, en 1958. Entre os anos 1980 e 1983 cursa Historia da Arte na Universidade Complutense de Madrid que simultanea cos estudos de fotografía no Centro de Ensino da Imaxe. A Real Sociedade Fotográfica de Madrid expón a primeira mostra individual do autor no ano 1985. En 1988 o Salón Minerva del Círculo de Belas Artes (Madrid) inaugura a súa programación de fotografía cunha exposición dos seus traballos. Dous anos despois, en 1990, comeza a desenvolver o concepto de obxectos, tema constante na súa fotografía ata a data. En 1991 o Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía mostra a exposición, 'Catro direccións: fotografía contemporánea española', que itinerará por varios países. Algunhas fotografías de Madoz forman parte desta exposición. Ese mesmo ano recibe o Premio Kodak. En 1993 recibe a Bolsa de Creación Artística da Fundación Cultural Banesto. A Editorial Art-Plus de Madrid edita en 1995 a súa primeira monografía: o libro 'Chema Madoz (1985 - 1995)'. En 1999 o Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela mostra a exposición individual de traballos realizados entre 1996 e 1997. A finais dese ano, o Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía dedícalle a exposición individual 'Obxectos 1990 - 1999', que se configura como a primeira mostra retrospectiva que este museo dedica a un fotógrafo español en vida. En 2000 o fotógrafo madrileño recibe o Premio Nacional de Fotografía de España. Ese mesmo ano a Bienal de Houston Fotofest recoñéceo como Autor Destacado. A súa obra sobrepasa as nosas fronteiras chegando non só á cidade norteamericana senón tamén ata o Chateau d'Eau de Tolosa (Francia).

O Museo das Peregrinacións e de Santiago ofrece a posibilidade de coñecer a exposición 'O camiño real de Castela a Santiago por Ourense, base do camiño de peregrinación Vía da Prata', unha mostra que ten por obxectivo dar a coñecer, de forma gráfica, a realidade histórica desta ruta. Comisariada pola historiadora Yolanda Barriocanal López, a exposición recolle en 30 paneis a historia desta infraestrutura territorial que vertebrou Galicia no século XVIII.

O seu punto de partida é un libro do mesmo título publicado recentemente pola historiadora con apoio do Grupo Marcelo Macías e o patrocinio da Consellería de Cultura e Turismo: "O camiño real de Castela a Santiago por Ourense, base do camiño de peregrinación Vía da Prata".

A Fundación Araguaney-Puente de Culturas acolle na sala de exposicións do Araguaney Gran Hotel e ata finais do mes de abril unha exposición de pintura do venezolano Arturo Carrión. 'Entre2tiempos' é unha colección de 23 obras de arte realizadas en acrílico e técnica mixta sobre táboa, lenzo e tea, así como técnica mixta sobre madeira, que foron realizadas entre o 2000 e 2008.
 
Son cadros de gran colorido e tamaño, que conforman unha obra na que Carrión trata de “conxugar codificaciones conscientes da linguaxe comunicacional do noso tempo, con fitos inconscientes de características arquetipales que dominan a memoria atávica, logrando con iso, a través de manifestacións de características plásticas, recrear vivencias que se traducen en visións corpóreas bi e tridimensionales revelándose ante a contorna real comunicativo como unha amálgama de trazos, incisiones, impresións, e expresións de movementos formais como inconscientes do ser”.
 
Nacido en Maturín, Venezuela (1953), a formación como artista de Arturo Carrión comeza en 1976 cando entra na Escola de Artes Plásticas "Cristobal Rojas" de Caracas, onde realiza estudos de formación artística con mencións en pintura e escultura.
 
É profesor de debuxo, pintura, escultura, deseño e artes gráficas, aerografía e historia da arte contemporánea no Instituto de deseño Newmann -E.A.P. Cristóbal Rojas - Atelier de Pintores e no Instituto de deseño Villasmil de León - Universidade Simón Bolívar. Ademais, é deseñador grafico, realizador de debuxos animados para televisión educativa e tamén desenvolve labores de deseño audiovisual, traballos experimentais en cine súper oito, fotógrafo, videasta. Arturo é o creador do proxecto HABIT/arte e actualmente é o presidente da fundación co mesmo nome, HABIT/arte de Venezuela. Asesor de Imaxe de proxectos Fundarte -1997/98 e deseñador de páxinas web e comercio electrónico. Dende o 2009 e ata a actualidade traballa nun proxecto multimedia sobre a arte contemporánea venezolana (VANproject).

Dende 1960, Malick Sidibé (Mali, 1936) realizou fotografías no seu estudo de Bamako, Studio Malick. A gran cantidade de fotos que obtivo durante os anos 70 deron lugar a unha vasta catalogación de tipoloxías urbanas conseguidas mediante un labor de documentación sincero e exento de complexos de superioridade. O resultado: unha fotografía afastada dos prexuízos da mirada occidental cara a outras culturas. Ao contrario que outros fotógrafos, cuxa clientela se recruta fundamentalmente entre os círculos oficiais e notables de Mali, Sidibé, entón un mozo de vintetantos anos, se interesa pola xuventude urbana de Bamako, inmersa na euforia da independencia do país, obtida en 1960. Malick Sidibé convértese deseguida no cronista desta cultura, non como observador na distancia, senón como un dos seus membros.

A primeira tira cómica en galego, viñetas de Camilo Díaz Baliño, de Maside e de Castelao , de Federico Ribas... Unha viaxe única polas orixes dunha arte que hoxe en día vive momentos de esplendor: a banda deseñada. Esta é a proposta da exposición “Orixes do cómic en Galicia” coa que a Cidade da Cultura pretende amosarlle ao público obras orixinais e inéditas de creadores galegos de finais do século XIX e principios do XX, moitas das cales forman parte dos fondos da Biblioteca de Galicia.

Arquivo de Galicia
Comisaria: Rosario Crespo Amado
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

Nun percorrido cronolóxico desde a década de 1880 ata 1960, “Orixes do cómic en Galicia” recolle por primeira vez o traballo de cincuenta ilustradores galegos. Tras un arduo labor de investigación da comisaria Rosario Crespo Amado en hemerotecas, arquivos, museos, bibliotecas e coleccións particulares, “Orixes do cómic en Galicia” presenta historietas publicadas en revistas de contido humorístico ou satírico, xornais e manuscritos inéditos.

Grandes descoñecidos como Gerardo Castaño ou Lino González Rubido mistúranse con destacadas figuras da ilustración como José María Cao, Manuel Bujados, Manuel Torres, Federico Ribas, Máximo Ramos, Camilo Díaz Baliño, Castelao, Maside... e con Eduardo Blanco Amor e Ramón Cabanillas como guionistas. Un percorrido pola historia do cómic galego e tamén da traxectoria profesional dos creadores gráficos que traballaron en Galicia e tamén noutros ámbitos xeográficos.

Ata comezos do mes de maio, a galería Metro de arte contemporánea acolle 'Encofrados, chans e altares', unha mostra do traballo do artista Xoán Pardiñas.

'Ollar as cousas fai que reflexionemos sobre elas e as pistas que esa propia observación nos proxecta.
Construcións e infraestruturas acoutan a cotío o noso campo visual. Están tan presentes, vaiamos por onde vaiamos,  que me suxeriron realizar as pezas que presento. Nelas  están representados os materiais empregados nestas edificacións: formigóns, cementos... Así, con ese pretexto, facer un desagravio pola nosa desmesura, sacralizando estas obras mediante a súa representación e a escrita estampada nalgunha delas.
Isto deume pé para realizar unha serie de cadros versionando obxectos, paredes de formigón e chans de cemento en diferentes cores, onde poden xurdir feitos e formas casuais, ou incidir sobre estes con debuxos e grafites.
Acompañando está última obra, presento cadros producidos entre os anos 1997-2001, encadrados xenericamente dentro da serie Altares, produción máis intimista e próxima aos nosos sentimentos.
Na arte as partes obxectivas como a aprendizaxe de teorías e técnicas varias é importante, pero máis o son as emocións, os sentimentos e os sonos que, de tarde en tarde, asoman nas cousas que facemos e que nos levan a expresar máis intensamente o que sentimos e queremos dicir e, dese xeito, chegar aos outros'.

Partindo da premisa fundamental de que un acto de creación, máis alá do seu imperativo comunicacional e ético, podería ser visto no contexto desta sociedade tardocapitalista como un acto de xenerosidade, establécese aquí unha ponte metafórica co acto de coleccionar, principalmente cando este ten a súa raíz nun impulso privado con vocación pública.

Comisario: Miguel von Hafe Pérez
Artistas: Varios

Esta xenerosidade implica, por parte do coleccionista, a comprensión da obra de arte en canto estrutura culturalmente relevante na medida en que posibilita a creación de discursos abertos á lectura de terceiros. Así, estas obras, independentemente da súa valía económica, gañan densidade histórica, social e estética.

Partindo dun núcleo de obras do modernismo clásico (Morris Louis, Ad Reinhardt, Robert Motherwell, Manuel Rivera, Pablo Palazuelo...), a mostra desdóbrase en dous momentos cronoloxicamente consecutivos que, non obstante, dialogan constantemente entre eles: por un lado, as neovangardas e os dispositivos de cuestionamento das prácticas tradicionais característicos da arte dos anos sesenta e setenta (Joseph Kosuth, Ed Ruscha, Gordon Matta-Clark, Equipo Crónica…), e por outro, as prácticas contemporáneas, en particular aquelas que revisitan críticamente a modernidade.

A Asociación de arte A Travesa presenta a última mostra de Patricia Iglesias, 'No Without You', unha exposición feita con sentido do humor e coa idea de provocar un espectador obrigatoriamente activo.

Exposición que xira arredor da figura de Chankecham, veciño de Pontecesures que creou a súa propia imprenta para autoeditarse. A mostra inclúe os libros publicados baixo este sistema artesanal, así como o propio obradoiro do artista.

Chankecham, pseudónimo de Francisco Barros Cascallar (Pontecesures, 1931), é un poeta, escritor e artista que con grande ambición e teimosía levou adiante a 'reinvención' da imprenta de Gutenberg, construíndo polos seus medios unha prensa e un tórculo, labrando a man os tipos, fabricando rodetes, calibradores e outros instrumentos de impresión, e finalmente estampando curtas tiraxes de cada un dos títulos, facendo deles uns asombrosos incunables contemporáneos.

De formación autodidacta, en Madrid mercou os seus primeiros libros, que como explica, viaxaron sempre con el nunha maleta, primeiro ao Brasil no 1956, logo no retorno a Galicia no 1968. Desta maneira, a súa maleta de libros converteuse nunha "universidade portátil, ao gusto persoal". Na Casa de Galicia de São Paulo publicou o seu primeiro libro, Lira celta (1964), con prólogo de Ángel Nieto Vicente.

A súa obra literaria consta de cantigas e odas poéticas, e tamén ensaios literarios de carácter político entre as que destacamos as súas utopías galácticas Galitopia e Viagem ao fim dos tempos.

O esforzo literario, artístico e editorial de Chankecham é escasamente coñecido, e esta exposición é unha ocasión para mellor coñecer e apreciar a súa obra. A exposición "Do it yourself!", presenta o Legado Chankecham á Biblioteca de Galicia, composto por nove libros case-incunables, o tórculo, a imprenta, os tipos e o instrumental, as pranchas de gravado e outros elementos, e documentación sobre o seu prodixioso e secreto labor creativo.

A exposición ábrese cunha enorme pintura mural –feita polo artista Kukas– que reproduce unha das súas estampas, a Conversa do Home da Barba Florida coas Estrelas da Noite.

Acompañando a exposición preséntase un documentario sobre a súa obra e persoa realizado por Simón Vázquez.

Nos primeiros días de maio, un obradoiro de autoedición, dirixido polo artista Federico Guzmán e titulado "Candura & Coraxe", porá en funcionamento por derradeira ocasión a imprenta inventada por este fabuloso e descoñecido artista impresor.

'La bandera en la cima' é primeira presentación completa do proxecto que Rafel G. Bianchi iniciou en 2007: pintar de xeito pormenorizado as catorce montañas máis altas do mundo, os catorce oitomiles.

Comisario: David G. Torres

Unha xesta que no ámbito do alpinismo está cargada de heroicidade e que na súa repetición como proxecto artístico delata o papel do artista embarcado nunha tarefa absurda. Ademais das catorce pinturas finais, La bandera en la cima tamén recolle, nun símil entre a documentación do alpinismo e as estratexias documentais de arte conceptual, os rastros do seu proceso en debuxos, fotografías, películas ou carteis, moitos deles realizados en colaboración con outros creadores.

Parafraseando o título da exposición 'Gravity & Grace. The Changing Condition of Sculpture 1965-1975', que tivo lugar en Londres en 1993, 'Gravity and Disgrace Ep. 1' parte do principio de inestabilidade procesual e teórica que caracteriza a contemporaneidade para suxerir unha reflexión sobre as instancias creativas que representan un mundo en mutación vertixinosa.

Artistas: Manuel Eirís, Carla Filipe, Marlena Kudlicka, Paloma Polo, Diego Santomé

Comisario: Miguel von Hafe Pérez

As obras que se presentan neste primeiro episodio dun evento que se desdobrará noutros momentos expositivos, editoriais, e de reflexión teñen a súa raíz en prácticas que cuestionan as condicións contemporáneas de construción social, e contrapoñen á idea de equilibrio e harmonía as máis proficuas interrogacións en canto proceso, a fluidez contextual como ferramenta crítica e a revisión das aporías do modernismo como elemento fundamental dunha comprensión más ampla de presente.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición colectiva 'Antes e despois', unha mostra de pezas -nunca antes expostas neste espazo- de varios artistas representados pola galería, que permanecerá aberta ata mediados do mes de maio.

Os artistas que participan na exposición son o escultor José Manuel Bouzas (Baños de Molgas, Ourense, 1958), que presenta tres esculturas realizadas en bronce; Roberto González Fernández (Monforte de Lemos, Lugo, 1948), que aporta á mostra varias obras das míticas series “Arriaza” e “DEAYM”; Vivián (Santiago de Compostela, 1949), con algunhas pezas realizadas en técnica mixta sobre papel que saen por primeira vez dos caixóns do seu estudo; e Xurxo Martiño (Vimianzo, A Coruña, 1964), que reinventa as súas paisaxes arquitectónicas unha e outra vez. Todas elas son obras de “antes”, tendo en conta que cada momento vai precedido dun pasado, e que no mesmo instante en que unha peza se materializa deixa de pertencer ao presente, para pertencer ao “despois”.

De feito “antes e despois” non remata aquí. Durante o mes de xullo abrirase de novo ao público unha mostra co mesmo nome, pero que se centrará nese momento futuro, no posterior, dando paso a artistas emerxentes que presentarán as súas propostas antes de pechar a primeira fase do programa de exposicións que Espacio48 ten previsto para o 2012.

El Patito Editorial presenta no Pazo de Xelmírez a exposición 'Compostela Iconográfica' do artista madrileño Jack Mircala. A mostra componse de 24 esculturas, feitas unicamente con cartolina e lapices de cores, que representan a outros tantos santos composteláns. O proxecto no que a editorial leva traballando máis de dous anos complétase cun catálogo, un plano cun percorrido iconográfico pola cidade, e distintos materiais para todo tipo de públicos. A exposición está patrocinada pola Deputación da Coruña, a Fundación Catedral de Santiago e o Concello de Santiago e conta coa colaboración do Arcebispado de Santiago de Compostela, Carris Hoteles, Tesec Audiovisual e a Asociación de Hostalaría de Compostela.

Ao acto de inauguración acudirán o concelleiro de Cultura de Santiago, D. Ángel Currás; o director da Fundación Catedral de Santiago, D. Daniel Lorenzo; a comisaria da mostra Gemma Sesar e o artista Jack Mircala. Previamente, ás doce da mañá celebrarase unha rolda de prensa para os medios na que tamén estará a Vicepresidenta da Deputación da Coruña, Dª. María Faraldo.

O proxecto é unha idea orixinal de El Patito, que busca achegar aos máis novos, e ao público en xeral, ás vidas de santos e os símbolos que caracterizan cada iconografía; de aí que en 2010 propuxesen ao artista Jack Mircala a realización de 24 santos composteláns e dúas ánimas co súa particular técnica. Tesoiras, cúter, pegamento de barra, cartolinas e lapis de cores son os humildes materiais cos que Mircala traballa "material amigo que se ofreceu xenerosamente para ser medio da miña expresión artística e co que me sinto tan en comuñón como o ebanista coa madeira ou o ourive co ouro", declara o artista no catálogo. Con eles realizou estas esculturas, que se mostraran no Pazo de Xelmírez ata finais do mes de agosto, para logo trasladarse a Ferrol e A Coruña, cuxa estética se inspira "tanto na arte clásica (dende o Románico ata O Greco) coma nas vangardas artísticas do século XX (expresionismo, construtivismo, minimalismo), para dotar a cada imaxe dun poder renovado". A exposición complétase cun catálogo, un plano que ofrece ao visitante un percorrido iconográfico polas igrexas do Casco Histórico Compostelán, estampas dos santos; recortables...

Jack Mircala é un dos artistas máis orixinais do panorama español do momento. Ilustrador e escritor, as súas obras, no que se refire ao guión, mostran un fondo coñecemento dos clásicos da literatura internacional, e respecto ao debuxo, destaca a asimilación do mundo da ilustración clásica mesturado coas novas tendencias do cine e do debuxo máis vangardista.

Foi Premio Lazarillo de Ilustración polo libro El acertijo de Valpul no ano 2000, e traballa como ilustrador para as mellores editoriais españolas: Espasa, Anaya, Santillana, Bruño, Hiperión...En 2010, publica con El Patito Editorial a primeira obra da colección El Baúl de las Sombras de Jack Mircala, co título Lóbrego Romance, Pálido Fantasma (en galego e en castelán); e no mes de novembro presentará o segundo título desta serie.

Con motivo do Día Internacional do Libro Infantil, a Biblioteca Novacaixagalicia organiza durante o mes de abril unha mostra bibliográfica dedicada a un dos escritores de contos máis importantes de toda a historia da literatura, Hans Christian Andersen.

Os nenos e nenas que se acheguen durante o mes de abril á Biblioteca Novacaixagalicia terán acceso a un extenso fondo bibliográfico vinculado cos contos de Andersen. Títulos tan importantes como O parruliño feo, A sereíña ou O soldadiño de chumbo forman parte das obras expostas.

Poucos días despois de cumprirse o corenta aniversario do pasamento de Cristóbal Balenciaga, Novacaixagalicia inaugura unha mostra que lle rende homenaxe. Ata o 23 de xuño, a sede de Novacaixagalicia en Santiago acolle unha exposición sobre a traxectoria do modisto de Guetaria. Sesenta imaxes realizadas polo recoñecido fotógrafo de moda Manuel Outumuro e 9 traxes de Balenciaga, que constitúen un magnífico exemplo da mellor creación do gran modisto vasco e que pertencen á colección da Fundación Cristóbal Balenciaga Fundazioa, exhibiranse na rúa do Vilar.

Con «Mirar e pensar Balenciaga. Fotografías de Outumuro», o fotógrafo de Ourense achégase á figura de Balenciaga desde a contemplación e desde a reflexión. As súas 60 imaxes, en gran formato, que se poderán ver na mostra e que recollen modelos creados por Cristóbal Balenciaga entre 1935 e 1968, son produto dun enorme traballo de achegamento á figura do modisto, á súa filosofía de vida e á súa idea da arte.

Para Outumuro, fotografar e coñecer as creacións de Balenciaga implica comprendelo nunha dobre vertente: a primeira, a da observación, que fica na superficie luminosa do contemplado, na aparencia admirable da prenda observada e no pracer estético da beleza das composicións e dos tecidos. A segunda é aquela que empurra o observador a pensar inevitablemente en todo o que pretendeu o modisto ao crear cada peza, a que incita a seguir os camiños da mente do creador no seu percorrido desde a construción da prenda ata o corpo da muller. É nesta etapa, cando o deseñador acada un maior significado, na que recoñecemos, a través da súa moda, o historiador, o artista, o antropólogo que Balenciaga foi. As imaxes de Outumuro facilitan este achegamento: comprendeu ben a necesidade de que as súas obras de arte fotográfica permitisen o acceso ao compoñente filosófico das obras de Balenciaga.

Completan a mostra 9 pezas de indumentaria orixinais cos seus correspondentes manequíns, realizados por Carmen Lucini, quen os adaptou con excelencia ás necesidades de cada creación. Tres abrigos, dous vestidos de cóctel e dous de noite, ademais de 2 conxuntos, acompañan a Outumuro no seu percorrido visual, emocional e reflexivo a través da obra e da personalidade do verdadeiro couturier, como Coco Chanel o chamaba.

Ata finais do mes de abril, o Salón de actos da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle a exposición "Os vellos non deben de namorarse, 1961-2011" unha mostra que conmemora o 50 aniversario da primeira representación en Galicia da obra de Castelao, o 25 de xullo de 1961 na Praza da Quintana.

Ata mediados do mes de maio, a sala de exposicións do compostelán hotel Porta do Camiño, acolle unha mostra coa obra máis recente do pintor Antonio Otero Vilas “Chibú”. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

Na exposición poderase contemplar unha colección de paisaxes, en láminas e lenzos, pintados ao óleo. Neles o artista prescinde dos detalles anecdóticos e elimina o accesorio, incluida a figura humana. Chibú céntrase na luz, a cor, a percepción do espectador na procura do valor que posúe o xénero paisajista en por si.

Con todo, existen importantes diferenzas entre as paisaxes realizadas sobre lenzo e os realizados sobre láminas de papel. Nos primeiros desenvolve unha estética comprometida, partindo de orzamentos decimonónicos, coa realidade observada, mentres que nos segundos o seu modo de traballar parece pasar da representación á interpretación libre. Son estas unhas pezas de gran forza expresiva, que suxiren unha tímida abstracción, unha rebelión da liña e a cor.

Antonio Otero Vilas (Santiago de Compostela, 1958) leva tres décadas dedicado ao oficio da pintura celebrando, xa desde finais da década dos 70, exposicións individuais e colectivas. A estas últimas corresponde a celebrada no compostelán Palacio de Fonseca. A título individual, a máis destacada, foi a que tivo lugar na aula Sociocultural Caixagalicia, tamén en Santiago de Compostela.

A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria organiza a exposición 'Confluencias. Jaime Quessada / Xaime Quesada Blanco' na Casa da Parra de Santiago. A mostra busca establecer un diálogo entre a obra pictórica de Jaime Quessada (1937-2007) e a do seu fillo, Xaime Quesada Blanco (1975-2006), ao tempo que propón unha reflexión sobre os puntos de encontro entre ambas producións a raíz dos fortes vínculos afectivos e artísticos entre os dous creadores ourensáns.

A arquitecta María Jesús Blanco, viúva e nai dos artistas arredor dos que xira Confluencias, é comisaria da exposición xunto a Pilar Corredoira. Coa colaboración da Fundación Xaime Quesada Blanco de Ourense, que atesoura a meirande parte do legado de pai e fillo, seleccionaron para a ocasión máis dunha trintena de obras moi significativas en ambas traxectorias e a través das que se propicia un novo e simbólico encontro artístico entre Quessada e Quesada.
Esta antoloxía supón, ademais, o arranque da programación de 2012 na Casa da Parra, espazo que o departamento que dirixe Xesús Vázquez Abad xestiona a través da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic) co obxectivo de contribuír directamente á promoción das artes plásticas en Galicia e, aproveitando o seu privilexiado emprazamento na emblemática praza da Quintana, favorecer o coñecemento da nosa creación artística entre os numerosos visitantes foráneos que recibe Compostela.

As 32 pinturas e debuxos que reúne Confluencias –aproximadamente a metade de cada un dos creadores– foron realizados a partir de finais da década dos setenta no caso de Jaime Quessada e desde mediados dos noventa, no de Xaime Quesada Blanco, describindo en conxunto un argumento creativo que ten como eixo central o universo persoal e artístico compartido por ambos. Incídese, pois, nas referencias comúns, aínda que constatando as lóxicas diferenzas estilísticas e xeracionais que, pola súa banda, servirán como referencia para entender a evolución da pintura galega nas últimas décadas do século XX. O percorrido complétase cun documental de 15 minutos de duración realizado a partir de material audiovisual inédito sobre ambos artistas.

A exposición ofrecerá ao público unha nova e excelente oportunidade de se achegar á produción pictórica de Jaime Quessada como figura de referencia na arte galega do século XX, cunha relevante significación como artista e intelectual comprometido co seu tempo que transmite desde os diferentes ámbitos a través dos que desenvolve a súa obra: pintura, cartelismo, gravado, escultura, muralismo e literatura. Afondarase, ao tempo, na curta pero intensa traxectoria artística de Xaime Quesada Blanco, quen interpretou e incorporou o legado do seu pai desde unha perspectiva propia, non exenta de compromiso e carga experimental, na que destaca a súa temperán vocación e paixón polo emprego das novas tecnoloxías e as poéticas xeométricas.

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle a última colección de obras do artista Alexandro.

Alexandro forma parte dunha xeración de artistas que xurdiu en Galicia nos anos 70, cuxa obra rompía coa tradición para entrar na contemporaneiade. A súa traxectoria coincidiu coas actividades do grupo Volter, tamén chamados "Os artistiñaos" por Vicente Risco. A súa obra foi descrita polos críticos como unha obra que se achega ao neoexpresionismo e á neofiguración. Traballa todas as disciplinas dentro da plástica, destacando a súa obra sobre papel, concibida como bosquexos prepararatorios da obra de gran formato. A súa última obra está moi influenciada polo mar e a paisaxe da Costa da Morte.

Alexandro leva expoñendo máis de trinta anos a súa obra en galerías privadas e espazos institucionais, sendo unha das súas últimas exposicións, "Sólido, líquido, gasoso", exposición persoal e individual na Igrexa da USC no ano 2009. Esta exposición estivo comisariada por Miguel Santalices e Cristina Carballedo. Este artista volve, polo tanto, despois de tres anos a presentar a súa obra en Santiago de Compostela.
A súa nova colección fundaméntase no traballo destes últimos anos onde, fiel ao seu estilo, traballa a partir da figuración creando obras nas que se pode acceder ao seu universo persoal.

Esta exposición está dentro do proxecto expositivo que se vén desenvolvendo dende o mes de xullo de 2011, froito dun convenio entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Este espazo dedicado a pintura foi inaugurado polo artista Masiá, e nel expuxeron Julio Sanjurjo, Mila Vázquez e Fernando Yáñez. Nos xardíns dos emblemáticos espazos desta empresa expuxeron os escultores Luis de la Cuevas, Alfonso Rivero de Aguilar, Camilo Seira, Alfonso Blanco e Andreas Ruíz.

O artista galego Deli Sánchez inaugura no Centro Empresarial do Tambre unha exposición de pintura titulada 'Alén da paisaxe'.

Ven, achégate. Camiñemos…
É o tempo da poda dos vimbios, da nudez do castiñeiro, da explosión de cor nos mares de herba e nos prados. Lugares espello, terra e magma, terra e auga. A alma recoñece a través dos sentidos ás cores que se revelan, as formas e contornos da materia, que emerxen do espírito da natureza e conversan co espírito tépedo e vibrante do artista.
Porque el, sempre fiel, só recolle, pinta en trazos ceibes toda a liberdade da arte natural.

Ven, achégate. Observa…
Ser, inconmensurable… Mirada queda dende o Pico Sacro, ata o máis profundo. Alén da paisaxe.

A exposición itinerante 'Un canto e unha luz na noite. Asociacionismo cultural en Galicia (1961-1975)', ideada e organizada polo Consello da Cultura Galega en colaboración coa Fundación 10 de marzo, rescata e destaca en vinte paneis explicativos o papel dinamizador e transformador dos axentes e das asociacións culturais en Galicia nos últimos quince anos da ditadura franquista. Arranca en 1961, ano de creación en Compostela da primeira asociación cultural galega “O Galo”.

Na presentación do libro-catálogo o presidente do Consello da Cultura Galega, Ramón Villares, salienta que a mostra “foi ideada para recoller, recoñecer e difundir o traballo das xentes e os colectivos pioneiros do asociacionismo cultural, rescatando ese seu legado da brétema do tempo, activando a memoria e incorporando eses activos a este tempo noso”. E engade: “Para cumprir ese obxectivo terá a mostra carácter itinerante pola Galicia que as entidades asociativas propulsoras da cultura converteron en argumento para o estudo e o coñecemento e en argumento para a reflexión e a transformación da sociedade”.

O comisario da exposición, Ricardo Gurriarán, chama a atención o xeito de traballo das asociacións culturais daquel tempo, que resume nunha metodoloxía integradora e na súa penetración no tecido social. Subliña tamén o feito de que “co seu quefacer tenaz e unha metodoloxía de prudencia moi acaída, malia os numerosos atrancos que impoñía a ditadura, aquelas asociacións culturais dos anos sesenta e setenta e os seus axentes deron os primeiros pasos na construcción dunha cultura nacional ao servizo dunha cidadanía de país, en constante pulso coas instancias do Réxime”.

Gurriarán lembra que a mostra baséase nunha importante recolleita de material, máis de vinte mil documentos escaneados -depositados agora no Consello da Cultura Galega a disposición dos investigadores- e en entrevistas con duas ducias de persoas relacionadas con aquela dinámica asociativa. Elaborouse asemade un libro-catálogo no que 19 autores analizan outras tantas facetas daquel legado asociativo orientado á defensa e á promoción da lingua e da cultura de Galicia. Figuran aí as contribucións de Antón Snatamarina, Henrique Harguindey, Camilo Nogueira, Xosé Luís Chao, Xosé Carlos Sierra, Lalo Gutiérrez, Manuel Lourenzo, Tino Caamaño, Alfonso Vázquez Monxardín, Antón Costa, Miguel Anxo Seixas, Manuel F. Rodríguez, Euloxio R. Ruibal, Elías Torres, Martinho Montero, Luíos Álvarez Pousa, Xesús Alonso Montero, Xosé María G. Palmeiro, Manolores Villanueva e  Manolo Caamaño.

A exposición, conformada por 20 paneis explicativos, detalla e ilustra o contexto sociopolítico e cultural, os antecedentes do asociacionismo, o xurdimento asociativo, a organización do traballo, as relacións co exterior e o exilio, o asociacionismo como primeira fase da normalización cultural, “O Galo” (Compostela, 1961), “O Facho” (A Coruña, 1963), a Asociación Cultural de Vigo (1965), o asociacionismo en Pontevedra, Ourense e Lugo, a eclosión asociativa no exterior (1967-1968), a vida asociativa, a lingua, o teatro, o libro, a liturxia, a música, a cinematografía e a plástica, os medios de comunicación e a política. Un accionar polìtico que, pouco despois, se orientaría prioritariamente á dialéctica da conquista da autonomía e a recuperación das liberdades e os dereitos democráticos, nalgunha medida debedores deses e doutros esforzos e contributos anteriores.

O resultado do traballo de análise do Grupo Etnográfico das Mariñas sobre o traxe tradicional muradano exhíbese ata o mes de xuño no Museo do Pobo Galego.

A mostra está integrada por pezas e recreacións fidedignas de traxes de loito, de festa e cerimonia, xunto con fotografías familiares que datan entre mediados do século XIX ata os anos vinte do século pasado.

Talvez sexa polo seu illamento xeográfico que a vila de Muros gardou e conservou durante séculos as súas tradicións e costumes, entre elas, o seu afamado traxe. O primeiro impacto é de asombro pola súa beleza, elegancia e, sobre todo, pola súa sinxeleza, pero non podemos esquecer que está integrado nun contexto sociocultural no que cobra pleno sentido: unha economía complexa de autosuficiencia, da pesca e fabricación da sardiña, enriquecida co foráneo que chegaba polo mar, e que recorría a traballos recíprocos, colectivos e de balde, cunha forte carga lúdica e de sociabilidade.

Este contexto é unha clave fundamental para entender esta indumentaria e relacionarnos co seu ambiente: moitas veces a mesma rapaza muradá que cultivou o liño, que fiou a la das súas ovellas era muller dun lobo de mar, vendía peixe, arranxaba a casa e bordaba tanto o enxoval coma os panos ou garabatas que logo poría nos días das festas locais de San Pedro, Corpus, Reis ou o Carme. Neste contorno o traxe evolucionou día a día, e desenvolveu as características que o individualizan, e é por esta razón que é entendido como un espello dun modo de vida tradicional. particularmente da identidade da Vila de Muros e, en xeral, da vida galega.
 
A mostra é froito dun traballo de recollida de campo in situ, e está integrada por pezas e recreacións fidedignas de traxes de loito, de levar a cote, de festa e cerimonia, xunto con fotografías familiares cedidas polas casas, que datan entre mediados do século XIX a máis antiga ata os anos vinte do século pasado, onde podemos ver e apreciar o traxe en todo o seu esplendor. Todo un extenso e rigoroso labor que está recollido no libro O Traxe Muradán.

Ata finais do mes de abril, a Asociación Española para a Loita Contra o Cancro (AECC) de Santiago organiza a segunda edición da 'O mundo da cor', unha exposición colectiva na que participan pacientes oncolóxicos, que exhiben ao público os traballos realizados durante a súa enfermidade e o seu posterior proceso de recuperación.

A exposición enriquecerase coa achega dunha serie de debuxos do falecido pintor Carlos Bóveda e unha colección de esculturas realizadas en madeira policromada e pedra do escultor Camilo Seira, ambos os dous de Padrón, que se sumaron desinteresadamente a esta fermosa iniciativa artística.

As obras expostas son froito dunha das actividades postas en marcha pola entidade, a pintura, coa que se pretende facilitar a incorporación paulatina e gradual dos enfermos nas súas rutinas diarias habituais realizando unha actividade social e ocupacional normalizada, promovida por un grupo de pacientes e voluntarios.

Constituída en 1953 como unha institución de carácter benéfico asistencial, sen ánimo de lucro, dedicada á loita contra a enfermidade oncolóxica, a AECC está constituída por voluntarios, socios e persoal contratado, dirixindo os seus esforzos para detectar as necesidades e prioridades de actuación fronte á enfermidade, organizando actividades e accións de investigación, información e intervención ocupacional, tratando de beneficiar ás persoas que padecen ou padeceron unha enfermidade oncolóxica e ás súas familias.

A mostra servirá para dar a coñecer o traballo artístico dos membros do obradoiro, ademais de achegarse ao labor que se realiza dende a asociación, con sede na praza Ponte Castro, no Ensanche. Ademais, a exposición terá carácter solidario, xa que as pinturas realizadas polos pacientes estarán á venda a beneficio da AECC local.

Máis información: 981 576479

A artista Laura Piñeiro inaugura na galería A.dFuga a exposición 'Tic, Tac...', unha mostra comisariada por Paula Cabaleiro. O acto de inauguración inclúe o recital poético Feminino Plural de Susana Sánchez Arins e os videopoemas de As Candongas do Quirombo.

Laura Piñeiro enfía nesta mostra a agulla anacrónica da historia, para chamar a atención sobre as marxes, sobre ese espazo do entre, entre os pespuntes. Porque é alí onde residiu sometida a actividade artística de moitas mulleres ó longo da historia. E ó mesmo tempo, ese trazar de círculos concéntricos, que discorren da man de Chronos, recolle a estela de moitas artistas, que transformaron esas ferramentas opresivas, propias das tarefas “femininas” dende una clave historicista, en “puntadas” de subversión, nun novo camiño ó relacionar o acto de coser coa historia social das mulleres. Mediante este quefacer reflexiona as cambiantes ideas de feminidade e os papeis adscritos ás mulleres.

FAC Peregrina Furancho de Arte Contemporánea presenta a súa primeira montaxe expositiva na modalidade 'FAC Convidadxs', a cargo do artista ferrolano Mauro Trastoy.

“Se alguén oprime o 1 dunha máquina sumadora, e repite a operación, e a segue repetido sen cesar durante horas e horas, a máquina non aprenderá xamáis a anticiparse ao operador sumando un novo 1 por si mesma, a pesar de que calquera persoa asimilaría moi rápidamente o comportamento repetitivo.
Xurde daquela a emoción do infinito”.
(Douglas R. Hofstadter, en Gödel, Escher, Bach. Un eterno e grácil bucle)

Esta é unha selección de obras dos últimos 5 anos.
Algunhas tiveron certa continuidade nunha serie, outras sen embargo quedaron en pequenas incursións ou abandonadas en metade da súa elaboración.
Intento agora que se relacionen entre si nun contexto diferente ao taller, onde foron formuladas.

Proceso de elaboración:
A partir dun material (corda, arame, madeira…) concreto un xesto/acción (medir-recortar-atar, cortar-pegar…).
A repetición dese xesto/acción constrúe unha estrutura (desde un primeiro momento vanse configurando unhas pautas de acción que procuro manter en todo momento).

O proceso interrómpese debido a varios motivos:
a. Non dispoñer de tempo.
b. Cansazo.
c. Cúbrese o espazo destinado a un proceso determinado (lenzo, habitación…).
d. Alternar varios procesos. Voy comenzando uns en detrimento doutros.
e. …

A artista catalana Eulàlia Valldosera presenta na galería SCQ a exposición titulada 'Luz sin Noche'.

Eulàlia Valldosera naceu en 1963 en Vilafranca del Penedès, Barcelona. De 1981 a 1986 estudou Pintura na Facultade de Belas Artes de Barcelona e despois, entre 1987 e 1988, Gravado na Escola de Artes e Oficios de Cataluña. Viviu en Amsterdam entre 1990 e 1994, obtendo en 1992 unha Licenciatura en Audiovisuais na Gerrit Rietveld Academie. No período 1999-2000 residiu en Berlín, cunha Bolsa do DAAD. Actualmente vive e traballa en Barcelona.

As instalacións e accións lumínicas caracterizan a obra de Eulalia Valldosera, onde a intención non é crear un obxecto para ser observado, senón facer partícipe o público dunha acción que poida ser recordada. Os envases e os produtos de limpeza constitúen o leit motiv da maioría das súas instalacións.

Os seus traballos adoptan o corpo como medida e receptáculo da realidade exterior, para desenvolver unha reflexión sobre a identidade da muller como suxeito intelectual, e céntranse nas nocións de identidade sexual, amor, enfermidade e maternidade. Neste sentido, os arquetipos femininos, os conceptos de fogar e familia; a busca dunha mirada propia non condicionada pola mirada masculina; a reivindicación da enfermidade como vía de curación; a necesaria fragmentación das relacións amorosas; e sobre todo, a imbricación da experiencia no pensamento constitúen algúns dos eixes fundamentais do seu obra.

A partir de fotografías, vídeos, esculturas e proxeccións de luz, Eulàlia Valldosera recrea unhas escenificacións dramatizadas que reflicten simultáneamente a presenza e a ausencia, a memoria e o desexo. Nelas, a sombra e máis recentemente o espello evocan unha busca interior cara ao mundo do subconsciente, non só como espectro dun pasado non resolto, senón tamén como forma de aprehensión da realidade. Con estas pezas, a artista despraza o mundo material e xera un espazo "animado" onde se sitúa o suxeito, en definitiva, o único protagonista da experiencia.

O artista catalán Miquel Mont presenta ata principios do mes de xuño 'Cooperaciones', unha mostra do seu traballo pictórico máis recente.

"Gústame pintar quizais porque esta actividade é moi física. Hai que compoñer coa materia, a pintura, o soporte… e iso paréceme unha resposta interesante á total desmaterialización dos obxectos, das imaxes, na que estamos inmersos.

Creo sinceramente que hoxe en día as categorías tradicionais non teñen moito sentido para entender ou intentar definir o que se presenta como pintura. A nosa experiencia contemporánea é fragmentaria e está profundamente marcada pola nosa percepción da imaxe, do obxecto, da mercadoría.

Penso que hai un antes e un despois no mundo a partir do momento no que os mercados monetarios internacionais abandonan o patrón ouro e progresivamente deixan flotar a apreciación do valor das moedas nos mercados financeiros. É curioso que, nese momento, 1972, tamén no mundo da arte entramos de cheo nun cuestionamento de valores no que o último avatar sería a crítica postcolonial e de xénero a toda a nosa construción cultural e escritura da historia da arte.

No que me concirne persoalmente, todo o que produzo vén dunha actitude pictórica, material e conceptual, de posicionamento fronte ao mundo que fai que todos os elementos que utilizo no meu traballo estean sempre pensados e representados dentro dunha referencia á pintura como campo de reflexión, produción de formas e dispositivos de visibilidade".

Miquel Mont

Durante o mes de maio, a Pulpería El Estanco acolle a exposición de pintura 'Paisaxes galegas', do veterano pintor coruñés J. Liñares Quintanilla, discípulo de Bello Piñeiro.

Nacido en Madrid en 1934, residente en Galicia dende os 9 anos, José Linares Quintanilla séntese máis galego que madrileño, non tanto pola duración da estanza física coma por sentimento, ao ser un namorado de Galicia, especialmente da súa paisaxe, tendencia nacida e desenvolvida profundamente a partir das ensinanzas técnico-pictóricas recibidas do gran paisaxista galego Felipe Bello Piñeiro.

"Sempre tiven especial relación co mundo das Artes, en especial coa pintura, e moi especialmente coa pintura de paisaxe. Profesionalmente, durante uns 30 anos dediqueime á publicidade: empresas, prensa, cine, escaparates, etc

Tras a miña xubilación, retorno aos principios, á pintura paisaxística, para tratar de comunicar ese gran sentimento estético inspirado na marabillosa paisaxe galega: os seus cantos, as súas rías... Dareime por moi satisfeito se logro comunicar a profunda impresión que me producen".

Con motivo da celebración, o 17 de maio, do Día das Letras Galegas, a Biblioteca pública Ánxel Casal rende homenaxe ao escritor Valentín Paz Andrade por medio dunha mostra bibliográfica que poderá ser visitada durante todo o mes de maio en horario de apertura da Biblioteca.

Lugar da mostra: 2º andar

Ao longo do mes de maio, a Sala Infantil da Biblioteca pública Ánxel Casal organiza unha mostra bibliográfica cos títulos máis destacados da literatura galega.

Durante a primeira quincena de maio, a Biblioteca pública Ánxel Casal acolle unha exposición organizada pola Asociación Panxea na que se explica o proceso do comercio xusto, dende a producción ata o consumidor final.

Lugar: 3º andar, durante o horario de apertura da biblioteca.

O Salón de actos da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle ata finais do mes de maio a exposición 'Un paseo ilustrado', de David Pintor e Óscar Villán, unha escolma dos traballos destes dous autores nos últimos anos no eido da ilustración.

Os autores convídannos a dar un paseo polo seu persoal mundo cheo de fantasía, lirismo e imaxinación. Ilustracións acompañadas dunha mostra bibliográfica da nosa biblioteca.

Ao longo do mes de maio, o artista Miguel Cuba (Lugo, 1982), licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo, expón a súa colección titulada 'Iconville. A cidade dos signos'.

Nesta exposición de obra gráfica, o artista presenta distintas vistas dunha cidade na que a publicidade e os letreiros luminosos se apropiaron de nomes e obras emblemáticas da cultura, reducíndoos a simples iconas que non gardan relación coa complexidade e significado dos seus referentes. O autor formula que esta forma de espectacularización da cultura, lonxe de contribuír a difundila ou popularizala, a despoxa do seu sentido e a banaliza.

Con motivo da celebración do seu 25 aniversario, a Libraría Komic organiza unha exposición no centro Sociocultural e Xuvenil O Ensanche cos orixinais da banda deseñada 'Castelao o pobre tolo', de Inacio Vilariño e Iván Suárez.

O Servizo de Didáctica da Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición 'Nenos, obxectos, bestas e mestres', resultado do proxecto didáctico levado a cabo no C.E.I.P. A Barquiña en honor ao surrealismo e á obra de Eugenio Granell.

O acto de inauguración será presentado polo Reponsable do Servizo de Didáctica, Eduardo Valiña.
 
O proxecto xorde a raíz da visita do colexio á exposición Bestiario na Fundación Granell. Tras esta visita, nenos e nenas de 3, 4 e 5 anos constituiron o seu propio bestiario, formado por animais imaxinarios; que serán a base desta exposición.
 
O Servizo de Didáctica da Fundación continúa colaborando con centros de ensino de primaria e secundaria, para dar a coñecer o imprescindible labor realizado polo corpo docente na área de plástica, tanto na formación teórica como técnica do alumnado no campo da arte.

Ata mediados do mes de xuño, a Fundación Granell acolle a mostra 'Encadernando', unha exposición organizada pola Consellería de Economía e Industria a través da Fundación Centro Galego da Artesanía e do Deseño, que achegar á sociedade o traballo dos artesáns galegos, contribuíndo á súa promoción e posta en valor.

'Encadernando' é unha antoloxía de pezas e de creadores de encadernación artesanal elaborada en colaboración coa Asociación Galega de Encadernación de Arte (AGEA), coa que se representa a gran diversidade existente neste oficio en Galicia. O exquisito traballo cos diferentes materiais, así como o uso dunha variedade de técnicas artesanais, contribúen a facer da encadernación unha actividade económica na que os artesáns galegos son un referente a nivel nacional e internacional.

A mostra 'Encadernando', que se pode ver na Fundación Granell tras o seu paso pola Coruña, está formada por 26 pezas coas que se mostra como a encadernación contribúe a converter os libros en pezas de gran beleza estética, persoal e única. As obras foron elaboradas por sete profesionais da encadernación inscritos no Rexistro Xeral de Artesanía da Xunta, e que representan, polo tanto, a marca Artesanía de Galicia.

O artista Álvaro Negro protagoniza unha das exposicións inaugurais do novo espazo cultural compostelán, Kunsthalle, onde ocupa a parede principal do piso Un e o espazo do Black Cube no piso Cero.

Un exemplo do sentido de mestizaxe e relación que se pretende para Kunsthalle é a exposición individual do coñecido artista Álvaro Negro (Lalín, 1973), presentando obras onde se xoga coa relación entre a luz, o son e a imaxe. Por un lado, unha enorme pintura-vidreira de 273 x 67 cm, que domina o espazo expositivo principal traballando a luz dende o propio soporte; por outro, un novo traballo de vídeo, que traballan a luz dende outro medio máis tecnolóxico. Na pintura trabállase dende o estático, mentres no vídeo os fotogramas se descompoñen e se expanden dando protagonismo ao son nunha sorte de resonancia eléctrica que relaciona o estático e o temporal.

A obra de Álvaro Negro pode enmarcarse dentro da disciplina pictórica entendéndoa nunha forma ampla, expandida. Así, a fotografía e o vídeo son lugares dende os que ensaiar un sentido narrativo. A insistencia, a alusión ao que é case igual, sérvenlle para elaborar unha análise visual profunda sobre certas imaxes que queren aparecérselle nun sentido máis literario, como compoñentes dunha narración e como espazos dende os que buscar certa transcendencia. Mentres, a pintura de Álvaro Negro xorde como un descoido de materia sobre a superficie que a contén. Xera con ela un espazo para a aparición do reflexo e o que non podemos identificar, unha sondaxe sobre a capa superficial das cousas. Para Negro, 'na mirada en movemento, o reflexo do espazo varía en función da perspectiva ao mesmo tempo que a pintura permanece inalterable, o que produce unha discontinuidade na percepción do que é cadro, pintura, espazo. Isto non implica unha ruptura na unidade visual, todo o contrario, as devanditas discontinuidades son como os cortes dun escultor na materia: unha unidade de estratos e capas entre o cheo e o baleiro'.

Artista de importante traxectoria, participou en multitude de exposicións como Cine y casi cine no MNCARS de Madrid e a súa obra está presente en coleccións como as de Pilar Citoler, ARTIUM, CGAC, MARCO de Vigo, Fundación Barrié ou Fundación Coca-Cola.

Kunsthalle presenta o traballo site-specific de 5 coñecidos artistas: Jorge Perianes, Alain Urrutia, Suso Fandiño, Carlos Maciá e Misha Bies Golas.

Suso Fandiño presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras. Misha Bies Golas deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local. Carlos Maciá presenta unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas. Jorge Perianes presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación. E Alain Urrutia presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

** Suso Fandiño (Santiago de Compostela, 1970). O seu traballo rescata a linguaxe da arte pop para exercer unha crítica mordaz sobre a sociedade actual. Na súa obra devolve unha visión do creador como xerador dunha mercadotecnia promocional, inserto de pleno nos mecanismos da sociedade de mercado. A esta análise do mundo da arte engade outro máis xeral sobre as estratexias de imaxe promovidas polos medios de comunicación de masas e os pseudo-produtos culturais emitidos pola considerada baixa-cultura. Suso Fandiño participou en numerosas exposicións como Sur le dandysme aujord'hui: Do manequín no escaparate á estrela mediática no CGAC, Santiago de Compostela, Look Up! Natural Porto Art Show en Porto ou La Colección, Fundación Barrié en 2011 e as súas obras están presentes en coleccións como a da Fundación Barrié ou a Fundación Coca-Cola, España. En Kunsthalle presenta unha intervención conceptual sobre o paso das escaleiras.

** Misha Bies Golas (Lalín, 1977) aprópiase da idea dadaísta de ready-made para construír un traballo determinado pola presenza da crítica como modus operandi. A colaxe como forma de desenvolvemento, a seriación e a selección do motivo en relación á esfera vital, aparecen como claves para definir unha obra en continua relación co literario e o cinematográfico. Nos seus patróns, o espazo xeométrico e o ritmo das figuras aparecen como estruturas cunha clara intención musical. Noutras series, o absurdo e a idea de object trouvé cobran nova significación no seu relato. Misha Bies Golas foi gañador do Premio Novos Valores na modalidade de debuxo en 2010, participou en exposicións como Typewriter. A historia escrita á máquina. Colección Sirvent na Cidade da Cultura de Galicia e vén de presentar a súa última publicación A xeito de conclusión no CGAC de Santiago de Compostela. En Kunsthalle deseña unha serie de patróns que se insiren e invaden o espazo do local.

** Carlos Maciá, (Lugo, 1977). O traballo de Carlos Maciá móvese entre a pintura, a fotografía e o vídeo como soportes usados para indagar no campo da experiencia. No caso da súa obra pictórica, unha concepción do espazo como lugar de pegada, como lugar de paso, determina unha pintura dominada pola calidade vertixinosa e multiplicadora dun trazo que case sempre se converte en ocupación. Carlos Maciá participou en numerosas exposicións individuais como La leyenda del tiempo en MACUF, 2008, Time goes back no Espazo rúa Herrezuelos 31 en Antequera, Málaga, 2007 ou ¡Ten cuidado, no vayas a matar a alguien! na Chocolatería, Santiago de Compostela, 2006 e en colectivas como Que de lejos parecen moscas no Museo de Arte Meixela Gil en México DF en 2011 ou Uno más uno, multitud en Doméstico’08 en Madrid, 2008. Carlos Maciá presenta en Kunsthalle unha intervención gráfica nos aseos e un xogo de vibración pictórica nas columnas.

** Jorge Perianes (Ourense, 1974) traballa no espazo coma se fose un campo de minas. As súas esculturas-instalacións desvían a atención do espectador dos aspectos meramente figurativos e aparentemente cómodos das súas imaxes cara á idea de intervención como accidente, como trampa, como método de suspicacia ante a aparencia do real. O obxecto vólvese vital mentres asiste á representación do cotián nun espazo escénico e teatral. Entre as súas exposicións individuais destacan as realizadas en Matadero Madrid dentro do Programa Aberto X obras ou Los animales se equivocan en MACUF, e participou en colectivas como 7 +1 Project Rooms no marco de Vigo en 2008 ou Existencias en MUSAC, 2007. A súa obra forma parte de coleccións como a de MUSAC, MACUF, CGAC ou Coca- Cola. En Kunsthalle presenta dúas intervencións tomando o ser humano, a natureza e a ambigüidade como temas principais da súa investigación.

** Alain Urrutia (Bilbao, 1981). A pintura de Alain Urrutia caracterízase por converter situacións tipicamente cotiás en obxecto de revisión artística, formulando algo así como unha revalorización estética dalgúns instantes que para nada foron elixidos de antemán pola súa condición temática. A pintura adquire un carácter revelador, de certas posibilidades ensoñadoras que a afastan da frialdade do elemento fotográfico como base de rexistro do cotián. En 2011, Alain Urrutia participou na exposición Melodías prohibidas dentro do programa do Festival SOS 4.8 e recibiu a Bolsa de Residencia en Beijing (China) do mastudio. En marzo de 2012 presentou exposición individual na Galería Juan Silió e en outubro de 2012 a súa obra estará presente na conmemoración do 15 aniversario do Museo Guggenheim Bilbao co proxecto 103-B. En Kunsthalle presenta tres polípticos de 252 x 120 cm cada un no teito do espazo.

Na biblioteca do Parlamento de Galicia (Rúa do Hórreo, 63) está aberta ao público a exposición “A Arquitectura do Parlamento de Galicia. De Facultade de Veterinaria a sede da Cámara lexislativa galega” que fai un percorrido visual a través da historia do Pazo do Hórreo.

A mostra está integrada por diferentes paneis explicativos da evolución do conxunto arquitectónico, e unha maqueta do edificio actual na que se poden apreciar a estrutura e distribución actual da sede da Cámara galega.

O horario de visita da mostra é o comprendido entre as 09,30 e as 14,00 horas de luns a venres, e de 16,30 a 19,00 horas, de luns a xoves.

Os visitantes que o desexen tamén poden efectuar unha visita guiada á sede do Parlamento de Galicia, concertando unha cita telefónica (981 55 13 00) ou a través da páxina web da institución: www.parlamentodegalicia.es

'Políptico. Un comentario sobre a posta en valor do patrimonio' é o novo proxecto do artista Enrique Lista concibido para a Zona “C”. Comisariado por María Marco foi o traballo seleccionado no 2011 entre todos os alumnos do curso de posgrao Máster en Arte Museoloxía e Crítica Contemporáneas da Universidade de Santiago de Compostela e agora podemos velo na Zona “C” grazas ao convenio entre a USC e a concellaría de Cultura para o fomento de intervención de creadores na Zona “C”.

Na inauguración participarán, ademais do artista e a comisaria; Amelia González, tenente de alcalde; José Víctor Carou, director-xerente do Auditorio de Galicia; o director do máster, Federico López Silvestre, e o coordinador Pedro de Llano.

Políptico, instalación fotográfica, propón “un comentario sobre a posta en valor do patrimonio”, unha reflexión sobre a construción do discurso visual e o seu papel lexitimador dentro do noso patrimonio cultural. O artista concibe unha serie de fotografías e obxectos que conectan a repostería tradicional galega coa mitoloxía asociada á alimentación e a explotación mercantilista do patrimonio simbólico.

O proxecto de Lista ten a súa orixe na investigación predoutoral tutorizada polo prestixioso fotógrafo Manuel Sendón. Convídanos o creador á reflexión a partir de imaxes-icono do noso patrimonio cultural vinculadas á tradición xacobea como a repostería – souvenir: tartas de Santiago ou doces con formas de vieira consagrados como símbolo e identidade da cultura galega. Estes elementos amósanse na Zona “C” nun percorrido similar á disposición de imaxes en lugares de culto da tradición cristiá.

O espazo queda presidido por un tríptico principal (que da nome a intervención), fotografías realizadas cunha impecable calidade formal que seguen a tradición do bodegón barroco español (Sánchez Cotán) ou prácticas artísticas máis contemporáneas vinculadas ao potencial simbólico da comida (Vik Muniz, etc)

“Políptico” recorda que non existen produtos ni costumes inocentes e que a nosa civilización constrúese sobre a base de profundas cargas culturais. Un proxecto de investigación e análise social  tomando como punto de partida as tradicións culinarias de Galicia xa que en ela conflúen aspectos determinantes como a industria, a identidade local, o patrimonio ou a relixión.

Enrique Lista (Malpica de Bergantiños,1977). Estuda Belas Artes na Facultade de Pontevedra e gráfica publicitaria na Escola de Artes Pablo Picasso da Coruña. Ten desempeñado diversos traballos nos campos do deseño gráfico, das artes plásticas e da fotografía.

Como artista plástico participou en varias exposicións, principalmente con traballos fotográficos, entre elas: Cosas que solo un artista puede hacer (MARCO. Vigo), La osadía del bufón (Centro Torrente Ballester. Ferrol), A títol propi (Sant Andreu. Barcelona), Outonarte 2009 (A Coruña), Situación (CGAC. Santiago de Compostela), Enrique Lista, licenciado en belas artes (Sala Alterarte. Ourense), Nada que ver (Casa da Parra. Santiago de Compostela), Lacôme con grelos. 8 artísticas recetas gallegas (Centro de arte Joven de la Comunidad de Madrid), Temperatura ambiente (Sant Andreu. Barcelona), Corpografías (Galería Sargadelos. A Coruña), Resistentes (Pazo da Cultura. Pontevedra), Diferentes. Junge spanische kunst in Asbach (Museum Kloster Asbach. Rotthalmünster. Alemaña), MICA-ASSAIG I: Artista (Museu Miquel Casablancas. Barcelona), Residentes 05 (Obra Social Caixa Galicia. Santiago de Compostela), Ausencias e memoria (itinerante Galicia) ou O feito fotográfico (MARCO. Vigo)

María Marco é crítica e comisaria de arte contemporánea. Licenciada en Humanidades e Belas Artes, actualmente realiza a tese de doutoramento sobre os procesos de desmaterialización na escultura contemporánea mentres colabora en varias plataformas editoriais como DARDOmagazine. Recibiu diversas axudas de produción, entre elas no Masachussetts Art College (Massart) de Boston (EUA) ou no Kulturmodell de Passau (Alemaña).

Do cultivo do liño no Val de Vea sabemos por diversas fontes que dan fe da súa importancia, igual que a elevada produción está testemuñada pola existencia dun trillo para o liño no lugar de Curuxeiras (Santeles). Pero é o instrumental máis miúdo,espadelas e espadeleiros, o que, unido ao anterior, nos dá unha idea da importancia económica da produción do liño e do seu alto valor social no que concorren as relacións de veciñanza que levan parellos os traballos comunitarios.

O traballo de transformación do liño, case exclusivamente feminino, era un proceso moi longo e laborioso que requiría un grande esforzo por parte de numerosas persoas. Consta de catro fases principais: o cultivo e a colleita, a obtención da fibra, a transformación en fío e a elaboración de tecidos. Na maioría das fases o volume de traballo era tal que as mulleres da casa non eran suficientes para afrontalo, razón pola que pedían axuda ás parentes e veciñas. Estas xuntanzas, baseadas na reciprocidade e na gratuidade, remataban sempre nunha festa á que acudían os mozos e a veciñanza, converténdose nun acontecemento social, sobre todo para as mulleres, pola vinculación do seu lecer cos traballos colectivos femininos.

Cada muller acudía ás espadelas levando a propia ferramenta, espadela e espadeleiro, profusamente adobiadas cos máis diversos motivos decorativos (rosáceas, soles, rodas, abanos, cordóns, custodias e corazóns con incrustacións de cristais e espellos) e con policromía variada. Non cabe dúbida de que esta ferramenta tamén outorgaba certo prestixio social á propietaria, que a amosaba nas concorridas espadelas e presumía da súa feitura.

Para estas mulleres a súa ferramenta contaba cun valor engadido: o feito de tratarse de obxectos que pasaban de xeración en xeración. Algúns, regalos de mozos coma sinal de compromiso, outros encargados a carpinteiros da zona e, nas casas de menos recursos, algún membro da familia –pai, tío, avó ou irmán– copiaba agarimosamente os modelos dos carpinteiros simplificando tallas e motivos.

Esta mostra pretende, pois, dar testemuño dunha singular manifestación, xa non só laboral, senón tamén artística, onde a cultura popular aínda garda sorpresas.

A Fundación Araguaney inaugura a obra retrospectiva do artista noiés Nacho C. Beiro. “Diálogos de cor” é o nome da mostra composta por 20 cadros, na súa maioría acrílicos sobre tea, onde hai un claro predominio das cores cálidas.
 
Nacho C. Beiro cursa estudos na Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos de Barcelona en 1967. Anos despois trasládase a Berlín onde traballa conxuntamente con grupos de Arte Transvanguardista. Alí proxecta as escenografías de varias obras de teatro.
 
Entre outros traballos, Beiro ilustra diferentes portadas de libros, entre eles Informe 0?A educación en Galicia, da Universidade de Santiago ICE, así como dez capítulos da edición príncipe de ?O Quixote? de Xuntanza Editorial. Participa, ademais, nos tres días de arte en Xirona con montaxes e espazos creativos, funda conxuntamente a sala de arte ?Triángulo? e realiza os trípticos ?Tempos de Mar? para a casa dá cultura ?Avilés de Taramancos? (Noia) e ?Andan ó Mar? para a confraría de pescadores de Portosín.?É tamén o encargado de pintar a bóveda do teatro Coliseo de Noia e de deseñar diversos espazos comerciais: Cafeterías Iacobus (Santiago)...?Ademais de todo isto, imparte cursos de acuarela, debuxo, pintura, gravado, pintura mural, para diversos estamentos.?
 
 
As obras de Nacho están repartidas por diferentes museos e países, así como en numerosas coleccións particulares. expuxo de forma individual e colectiva en lugares como: Galería Temps (Barcelona), Galería Riba (Barcelona), Galería do Gall. San Cugat do Vallés (Barcelona), Galería Bennassar. Pollença (Mallorca), Galería Dama, Galería Vilas-Art, Museo Vale Inclán (Pobra do Caramiñal), Galería Catro (A Coruña), Galería Pardo Bazán (A Coruña), Sala de Arte Triángulo (Santiago), Bienal de Branco e Negro (Madrid), Bienal do Deporte nas Belas Artes, Bienal de Pontevedra, Salón de Outono (Sagunto), Real Maestranza de Cabalería de Sevilla, Bienal do Deporte ?Fútbol Club Barcelona?, Concurso Internacional de Debuxo ?Inglada i Guillot?, Mar de fondo. San Martín Pinario (Santiago), Pintores para unha colección (A Coruña)?
 
Desde que obtivo en 1967 o seu primeiro premio de acuarela das Corts (Barcelona), non deixou de recibir numerosos recoñecementos polo seu labor como artista.

A galería de arte Espacio48 presenta ata mediados do mes de xullo a exposición “Finis Terre” de Marta Moreiras, unha nova fotógrafa compostelana que vive dacabalo entre Londres e Santiago.

Marta Moreiras (Santiago de Compostela, 1981), é unha fotógrafa que vive dacabalo entre Londres e Santiago de Compostela. Os seus proxectos deambulan entre a fotografía documental e a arte, xa que as súas obras non só se constitúen nunha evidencia respecto da realidade, se non que exploran os límites que hai entre o real e o ficticio. Deste xeito, Marta Moreiras consegue que o espectador non só perciba a imaxe en si, senón que senta a emoción que emana a súa representación e reflexione sobre a mesma. En 2009 cursa o Máster en Fotoperiodismo e Fotografía Documental da UAL (University of the Arts London). Esta formación representa un punto de inflexión na súa carreira, xa que é a partir de entón cando comeza a desenvolver proxectos que combinan unha base documental cunha aproximación conceptual da realidade. O seu traballo expúxose en España, en Gran Bretaña e nos Estados Unidos, entre outros lugares.

“Finis Terre” é un proxecto artístico-documental que explora os límites entre mito e realidade a través da fotografía e o son. O escenario elixido é Galicia, un lugar onde a lenda fúndese coa historia e a ficción confúndese coa realidade desde a orixe dos tempos. Marta Moreiras aposta por unha paisaxe contemplativa e silenciosa, representada naqueles lugares que permanecen impasibles ante o caos, alleos a calquera alteración que os desvirtúe. Deste xeito, consegue atrapar a través da súa cámara un instante concreto, deteno e conxélao no tempo, e aprisiona ese momento único e irrepetible para sempre, e tal e como reflexionaba Roland Barthes sobre a fotografía, grazas a este xesto “permite repetir mecanicamente o que nunca poderá repetirse existencialmente”. Aproveitándose das incontables posibilidades que ofrece a fotografía, Marta Moreiras logra facernos partícipes dun momento máxico que lonxe de quedarse no esquecemento, podemos volver gozar ata nun espazo pechado como é a sala expositiva dunha galería de arte.

As suxerentes e misteriosas imaxes que se presentan en caixas de luz rodeadas dunha atmosfera visual e sonora creada especificamente para a mostra, irradian unha forza magnética que atrae a nosa mirada. Unha mirada que viaxa a escenarios reais pero ao mesmo tempo cargados da fantasía onírica que se
produce durante as noites de lúa chea, e que vai máis aló da apreciación humana. Esta sensación apóiase á súa vez no complemento sonoro que envolve o espazo, un elemento decisivo que funciona como o verdadeiro catalizador nunha viaxe onde a percepción non ten límites. O son corre a cargo do músico e sound artist Marc Bonet (Barcelona, 1982). A súa obra explora temas de comunicación abstracta, percepción e a interrelación entre realidade, ilusión e identidade cultural.

Segundo a propia autora “Finis Terre volve á orixe da paisaxe contemplativa e rende homenaxe a unha rexión onde a natureza recorda constantemente a quen a habita que a súa forza e o seu dominio son superiores a calquera cousa imaxinada”. E como consecuencia destas intencións, na exposición ten un gran protagonismo o pracer visual que se produce ao descubrir dita natureza dunha forma tan auténtica e inusual.

Durante o mes de xuño, o Claustro do Colexio de Fonseca acolle unha exposición dunha selección do viñetista Andrés Rábago García (El Roto), comisariada por Juan Carlos Arbex, que coincide co Día Mundial do Medio Ambiente e co desenvolvemento do Cumio da Terra (Río + 20) convocada por Nacións Unidas en Río de Xaneiro. Dous acontecimentos internacionais aos que desexa sumarse o mundo universitario de Galicia.

Coas súas viñetas, El Roto propón unha inmersión na sustentabilidade e nas raíces dun modelo económico que campa ás súas anchas sen reglas nin pudores. A chamada á inmersión tamén é o aviso de afundimento dirixido a unha sociedade anestesiada e brutalizada.

O artista Carlos Pardo presenta ata comezos do mes de xullo 'Paisaxes urbáns non reais', unha mostra na que a fantasía distorsiona a realidade de rúas e prazas e mesmo as lembranzas e desexos. 27 obras sobre papel en técnica mixta e pequeno formato.

A mostra componse de 27 obras. Son debuxos de paisaxes urbanas de cidades e vilas non reais. Algunhas con certo parecido ás que podemos encontrar en Galicia, outras en cambio recordan as grandes urbes. Os edificios incorporan ornamentos fantásticos, as cores a miúdo non son reais e nas escenas das rúas adivíñanse liñas de cores que simbolizan forzas invisibles como o tempo, a ilusión, o amor, a imaxinación... o recordo. Outra realidade é posible ou cabe imaxinar o real doutro modo pasándoo polo filtro subxectivo da fantasía de cada un. O recordo e o que anhelamos tamén se tingue de fantasía ás veces.

Todas as obras están realizadas sobre papel en pequeno formato con técnica mixta: acuarela, pastel, tinta, carbón e lapis de cores. A maioría foron realizadas nos dous últimos anos.

O Café BABEL, situado en pleno casco histórico da Cidade e próximo á Facultade de Historia, é lugar ideal e tranquilo para facer un descanso pola tarde na visita á Cidade. Pola noite é un bar con actuacións de grupos musicais, conta contos... É un punto de encontro entre españois e peregrinos, erasmus e voluntarios europeos. Xente de infinidade de países nun ambiente divertido e tranquilo. A miúdo realízanse festas temáticas: recentemente a festa grega e a festa da mafia foron un grande éxito. Non importa a lingua que fale un, en BABEL fálanse todas e todo o mundo o pasa ben.

Máis información en: www.artcarlospardo.com

O Salón Artesonado e a Capela do Colexio de Fonseca acollen ao longo do mes de xuño 'O triángulo e o ruído. Diego Santomé', unha exposición comisariada polos alumnos da V edición do Máster en Arte, Museoloxía e Crítica da Universidade de Santiago de Compostela, que se articula nestes dous espazos do Pazo de Fonseca. Cada estancia acolle unha obra, ambas ligadas por un mesmo discurso, unha liña argumental sólida, establecida polo artista Diego Santomé. Fiel a si mesmo, reverencia nestas obras a súa poética do social, materializando formas, “fundindo” o contido conceptual das pezas co material físico, conformando a corporeidade propia do escultórico, do tallado.

A sala de exposicións do compostelán hotel Puerta del Camino acolle ata mediados do mes de xullo a mostra “Rincones” coa obra máis recente da pintora cántabra Marisa Caballero. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

Na exposición poderase contemplar unha serie de referentes culturais que forman parte do imaxinario colectivo, da Compostela pétrea á torre de Hércules. No entanto, afástase da representación clásica dos diferentes xéneros pictóricos e recorre, nun claro proceso mental de síntese, de evocación do recordo, a unha interpretación esquemática daqueles lugares ou símbolos comúns.  Nesas obras a artista emprega cores planas, renuncia aos volumes e prescinde de detalles que considera anecdóticos como a precisión descritiva ou os asuntos complementarios ao tema principal.

En conxunto pódese dicir que a oposición ao xesto, á expresión, en favor da referencia leva á artista a alcanzar cotas de abstracción, mental e formal, inusitada. Deste xeito, parece manifestar ao espectador como a memoria aboceta a imaxe nos seus trazos definidores esenciais.

Marisa Caballero
Se nos fixamos na traxectoria pictórica, corenta anos, de Marisa Caballero constatamos unha linealidade figurativa e paisaxista que combina, en tempos recentes, cunha obra moito máis próxima á abstracción. Este feito pon de manifesto a permanente procura da artista da superación comunicativa a través da pintura

A galería Sargadelos acolle, ata comezos do mes de xullo, unha exposición que amosa o traballo das escolas infantís en torno ao proxecto de arte "Un mundo de posibilidades".

O proxecto de arte 'Un mundo de posibilidades', desenvolvido nas escolas infantís da cidade entre novembro de 2011 e maio de 2012, pretendeu introducir aos nenos e nenas no mundo da arte de maneira amena, contribuíndo ao desenvolvemento harmónico da súa personalidade, así como sentar as bases que axudaran a desenvolver a sensibilidade artística dos nenos e nenas como futuros cidadáns. O proxecto contou coa colaboración de Xesús Carballido, artista plástico que utiliza a collage obxectual como técnica básica para a realización das súas obras. Tamén participaron diferentes agrupacións da Escola Municipal de Música e profesionais da fotografía.

A exposición recolle o traballo realizado ao longo do ano nas escolas infantís de Conxo, Fontiñas, San Roque, Tambre e Tras Parlamento, que acollen uns 300 alumnos e alumnas. A montaxe, usando as caixas, os obxectos reais que son significativos para os nenos e nenas de 0 a 3 anos e as súas familias, o texto, o vídeo, as fotografías e as proxeccións buscan ofrecer unha ollada ao redor do traballo artístico desenvolvido nas escolas.

Ata finais do mes de xuño, a galería Trinta acolle 'Mecanismos inconscientes del horizonte', unha mostra do artista Miguel Ángel Moreno Carretero.

"Considérome pintor pola miña formación, pero gústame xogar nos límites onde se encontran a pintura, o obxecto e a escultura. Non me interesa a cor pola cor, nin o volume polo volume. Creo na concepción dos elementos dende a súa propia configuración e como os concibe a sociedade".

"A miña definición de arte vén tomada da reflexión propia de Duchamp de como o creador é o principal artífice do que é ou non é arte".

"Falo de elementos a priori distantes como a arte e a sociedade de consumo, as combinacións, a alquimia do obxecto e as súas posibilidades comunicativas. Gústame a poética da arte e a capacidade que ten de evocar pensamentos. De ser unha posición ante a vida. Por outro lado, apaixónanme as armas de sedución da publicidade para dirixir á gran maioría cara a un mesmo destino: o consumo".

"Non adoito crear novos volumes, cos que existen en calquera tenda de todo a 1 euro abóndame e sóbrame".

"Os meus traballos xogan constantemente coa nosa necesidade de posuír os paraísos perdidos: animais, lagos, plantas e árbores que agora vemos en forma de piscinas verticais e industria decorativa de xardíns nos lindes da estrada".

"Interésame trasladar unha mensaxe ou remover no interior das nosas emocións, sobre todo das ligadas aos sentimentos que quedan esquecidos en relación coa paisaxe: o que vemos durante unha viaxe e as cousas que se almacenan na nosa retina e que non teñen aínda unha situación precisa".

O espazo expositivo A.dfuga inaugura a nova mostra do artista Bernardo Tejeda, unha exposición comisariada por Rosa Ulpiano.

"Gardián de calquera desvío, o cuadrilátero deixa paso a un escenario onde o corpo perde a súa tensión, vestixio de languidez, lasitude intrínseca, evocadora dun corpo despreñado. Restos de loita transmutados a un espazo íntimo, a un habitáculo como paradigma de robusta sensibilidade. Na medida que o espazo habitable está moldeado por unha filosofía contraría á unidade cuadrangular instaurada, intentamos controlar non o que existe, senón o que, en nome dese presuposto, non debería existir.
Linguaxes plásticas e estruturas matemáticas constrúen espazos enigmáticos, producindo sitios desviados na súa unidade principal. Conxunción de realidades levadas ao campo do factible, nun cruzado intercambio alegórico. Un espazo inhabitable onde reside o corpo nu, fronte a outro escenario inhóspito onde en aparencia debería habitar. A conceptualización de Bernardo Tejeda, conxugada pola reversibilidade técnica de Carlos Salazar subscribe unha produción de lugares enfrontados. A aparencia do corpo queda desvirtuada nun constante intercambio de espazos e formas. Un desafío metaforizado transfigurando o esencial en físico, en lugar sacrificial afastado da irreversible negritude lineal posmoderna.
O esencial preséntase no seu antagonismo e a súa propia imposibilidade de habitar coa que teñamos para construír un mundo da orde. Unha 'machine à habiter', indicaría Le Corbusier, para constituír ao mesmo tempo o seu contexto total de incerteza. Cando todo está substituído por unha perspectiva lineal, baixo un control ou regra compartida, seguimos habitando unha realidade ou unha ficción? É posible que todo estea implicado nunha regra compartida, nun envite de intercambio de contrapostos. Pel externa de posición singular, descrición do tanxible ou contrario, de vitoria ou derrota, o intelixible ou abrupto, ambigüidade que vai máis alá dun intercambio impropio. As luvas quedan ao descuberto a través da súa segunda pel interna. Unha pel delatada, que mostra unha fráxil condición, a súa nova pegada,".
Rosa Ulpiano

A terraza xardín do restaurante Porta Faxeira acolle ata o mes de setembro '4 x 4', unha exposición colectiva dos escultores Oscar Aldonza, Luis de las Cuevas, Alfonso Rivero de Aguilar e Camilo Seira.

Estes catro escultores presentan obras en madeira, bronce, e pedra, principalmente, nas que o fío condutor é a representación figurativa, dende ópticas e interpretacións persoais.

Os catro artistas que toman parte na mostra intervirán os distintos espazos deste espazo-jardin no que inaugurou a súa última exposición Luis de Las Cuevas hai un ano, sendo o primeiro artista que abría o convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Segundo este convenio, dinamízanse expositivamente os emblemáticos espazos desta empresa. Un ano máis tarde, expuxeron nos distintos espazos Alfonso Rivero de Aguilar, Rafael Masiá, Julio Sanjurjo, Camilo Seira, Andreas Ruiz, Alfonso Blanco, Mila Vázquez, Fernando Yáñez e Alexandro.

O xardín do Hotel Virxe da Cerca acolle a exposición de esculturas do artista ourensano Buciños. unha mostra que se inscribe no convenio de colaboración entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo.

O escultor Buciños recibe o seu nome do topónimo da parroquia lucense onde naceu na década dos anos 30. Licenciouse na escola Superior de Belas Artes de San Fernando en Madrid. Na década dos 70 formou parte da renovación artística en Galicia. Xunto con Xose Luis de Dios, Xaime Quessada, Virxilio, Acisclo e Baltar, recibiu o nome de "Os artistiñas" polo intelectual Vicente Risco. Este grupo era o desaparecido Volter, xa que era neste local onde estes artistas se reunían e a partir de aí xurdiron grandes proxectos.

A súa obra é fundamentalmente figurativa: maternidades, figuras femininas, representadas principalmente en bronce, parellas, etc... son os seus temas máis recorrentes representados en obra monumental, conmemorativa ou de pequeno formato. E faino cunha gran sensibilidade, ductilidade e creatividade, espremendo do material formas cunha gran tenrura, onde en moitas ocasións está representado o mundo rural galego.

A lista de monumentos, premios, e exposicións é longa. A última exposición institucional realizouna no Centro Cultural da Deputación de Ourense e este mes de xuño regresa cunha monográfica a Santiago de Compostela, despois de máis de 8 anos sen expoñer na cidade. 

Amador Iravedra (París, 1966) presenta en Compostela, por primeira vez e por partida dobre, o seu traballo titulado 'Sofas', que ten o seu punto de partida en fotografías realizadas nas rúas de Londres e que transcorre cara a un espazo conceptual que reflexiona sobre o poder da mercadotecnia, a calor do fogar, a memoria dos obxectos vividos e o seu destino final.

Durante ambas as dúas inauguracións desenvolverase a intervención artística SOFÁS IRAVEDRA. Un SEAT 600 de cor vermella, do ano 1959, cun sofá na baca e cos logotipos da marca ficticia SOFAS IRAVEDRA, circulará polo casco histórico da cidade acompañado dun grupo de rapaces e rapazas ataviados con camisetas coa mesma imaxe corporativa, invitando os transeúntes a que asistan á grande exposición de SOFAS de Amador Iravedra.

"Deambular polas rúas de Londres é un regalo para os ollos, moita información en infinidade de imaxes que se amontoan na túa cabeza, pero que é o que quero contar? Resolvín a miña dúbida dende o instante en que encontrei o meu primeiro sofá* abandonado, ou quizais el me encontrou a min cando me chamou poderosamente a atención e decidín fotografalo dende un encadre frontal, directo, deixando ver o habitualmente gris background londiniense. Un tempo despois empecei a fixarme nos catálogos de sofás e o seu mundo ideal de fogares e familias felices, inspirado por esa publicidade decidín montar a miña propia campaña: SOFÁS IRAVEDRA, con camisetas e cartelería previas ás miñas exposicións, que cun aceno despista o espectador e o introducen nunha galería de arte a ver a serie de fotografías SOFAS".
Amador Iravedra

*Sofá: Cálido elemento do fogar que che acolle nos seus brazos sempre que o necesitas e que antes ou despois adoita rematar na rúa, ás veces ten a súa segunda oportunidade e alguén o recolle, marabillas da reciclaxe. 

Amador Iravedra (París, 1966) presenta en Compostela, por primeira vez e por partida dobre, o seu traballo titulado 'Sofas', que ten o seu punto de partida en fotografías realizadas nas rúas de Londres e que transcorre cara a un espazo conceptual que reflexiona sobre o poder da mercadotecnia, a calor do fogar, a memoria dos obxectos vividos e o seu destino final.

Durante ambas as dúas inauguracións desenvolverase a intervención artística SOFÁS IRAVEDRA. Un SEAT 600 de cor vermella, do ano 1959, cun sofá na baca e cos logotipos da marca ficticia SOFAS IRAVEDRA, circulará polo casco histórico da cidade acompañado dun grupo de rapaces e rapazas ataviados con camisetas coa mesma imaxe corporativa, invitando os transeúntes a que asistan á grande exposición de SOFAS de Amador Iravedra.

"Deambular polas rúas de Londres é un regalo para os ollos, moita información en infinidade de imaxes que se amontoan na túa cabeza, pero que é o que quero contar? Resolvín a miña dúbida dende o instante en que encontrei o meu primeiro sofá* abandonado, ou quizais el me encontrou a min cando me chamou poderosamente a atención e decidín fotografalo dende un encadre frontal, directo, deixando ver o habitualmente gris background londiniense. Un tempo despois empecei a fixarme nos catálogos de sofás e o seu mundo ideal de fogares e familias felices, inspirado por esa publicidade decidín montar a miña propia campaña: SOFÁS IRAVEDRA, con camisetas e cartelería previas ás miñas exposicións, que cun aceno despista o espectador e o introducen nunha galería de arte a ver a serie de fotografías SOFAS".
Amador Iravedra

*Sofá: Cálido elemento do fogar que che acolle nos seus brazos sempre que o necesitas e que antes ou despois adoita rematar na rúa, ás veces ten a súa segunda oportunidade e alguén o recolle, marabillas da reciclaxe.     

Ata finais do mes de xuño, o segundo andar da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle 'The Living Daylights (1987): 25º aniversario', unha exposición que conmemora o 25 aniversario da estrea do film de James Bond "The Living Daylights" (1987).

'Gallaecia Petrea' é a primeira exposición do Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura, unha das mostras máis ambiciosas organizada na nosa Comunidade. A través dela, o visitante pode percorrer a historia da construción da cultura galega a partir dun elemento tan emblemático como a pedra.

A mostra, que ocupa os 6.600 metros cadrados do Museo, organízase en seis áreas: Xeoloxía, Prehistoria, Roma, Medieval, Moderna e Contemporánea. As pezas, algunhas de ata dez toneladas de peso, proceden de diferentes partes de Galicia, España e de Portugal. A mostra engloba dende un petroglifo, como elemento exclusivo que en todo o mundo só se ten atopado en Galicia, ata pezas dos grandes da escultura galega contemporánea como Francisco Leiro, Manolo Paz ou Silverio Rivas.

Na exposición, a pedra está presente como elemento de desenvolvemento, materia base dunha das industrias máis puxantes de Galicia (granito, pizarra…). Inclúe unha aproximación dende a xeoloxía, na que, a través de presentación didácticas, explorase Gallaecia como territorio onde se poden atopar algunhas das rochas máis antigas da Península.

Máis información aquí

A Cidade da Cultura participa na celebración do centenario de Eugenio Granell acollendo a exposición 'O encontro na poética de Eugenio Granell', comisariada por Natalia Fernández e por Eduardo López Valiña. A mostra inclúe diversos debuxos, óleos e construcións do artista ao que moitos consideran o último representante español do surrealismo.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

Con motivo da celebración do centenario de Eugenio Granell, o Museo do Pobo Galego acolle unha exposición que reúne a súa valiosa colección de arte étnica.

Ao igual que moitos dos seus compañeiros de movemento, Granell compartía coas culturas étnicas unha percepción similar do obxecto. Segundo certos rituais, as máscaras, esculturas e outras pezas personifican os espíritos e transforman o individuo que os porta. Aberta ata o 2 de setembro, a mostra recolle a obra máis significativa do artista homenaxeado a este respecto.

A Fundación Eugenio Granell celebra este ano 2012 o centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell. O artista nunca esqueceu Santiago de Compostela, cidade na que pasou a súa infancia e xuventude, por iso, este evento celébrase mostrando a súa obra e tamén o rico legado que forma os fondos da Fundación en diferentes sedes culturais da cidade.
Un proxecto que conseguiu involucrar ás principais institucións culturais de Compostela e de Galicia: Cidade da Cultura de Galicia, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporáneo.

O colectivo A Travesa inaugura unha mostra titulada "En proceso". Na exposición móstranse as diversas ideas que ten un artista para chegar ao seu proxecto ou traballo final. Por medio de bosquexos, cadros inacabados, debuxos a medio facer presentaranse os distintos modos de interpretar o proceso artístico.

Baixo o nome de 'O surrealismo hoxe', a Fundación Eugenio Granell acolle unha exposición que, de xeito cronolóxico, mostra a traxectoria do artista galego centrándose na súa faceta de pintor. Deste modo, a mostra presenta os fitos fundamentais do seu desenvolvemento artístico, como a introdución ao mundo do surrealismo e a relación de amizade e influencia recíproca que estableceu cos artistas que coñeceu tanto nos distintos países que o acolleron no seu exilio como na súa volta a España.

A exposición, que ocupa dúas plantas completas do Pazo de Bendaña coa intención de exhibir a traxectoria artística completa do pintor, reúne tamén pezas clave da obra doutros artistas que seguen mantendo vivo o movemento surrealista.

O espazo FAC Peregrina inaugura unha nova exposición colectiva titulada 'Como medir un planeta'. O proxecto está comisariado polo colectivo Baleiro. Trátase da terceira e última mostra da tempada na modalidade FAC Convidados, denominación baixo a que este novo espazo independente na contorna de Santiago de Compostela promove proxectos de colaboración con outros artistas e axentes involucrados no ámbito da creación contemporánea.

'Como medir un planeta' formula unha refexión sobre as condicións obxectivas nas que o ser humano habita o mundo a través do traballo de tres artistas que empregan o acto de medir como estratexia creativa. Eles son Joan Morera (Vigo, 1984), Eduardo Outeiro (A Coruña, 1981) e Miguel Prado (A Coruña, 1985), creadores emerxentes galegos que, servíndose da escultura, o son, o vídeo e a instalación, presentan os seus últimos traballos, algúns deles especificamente producidos para esta mostra. Deste xeito, o vigués Joan Morera afonda na súa investigación sobre a codificación ideolóxica da memoria e do territorio mediante a manipulación de documentos públicos e privados. O seu traballo relé as dimensións monumentais dos fitos históricos desde estratexias domésticas e artesanais, prestando gran atención aos detalles: as súas pezas adoitan ser resultado de longos procesos de produción. Pola súa banda, Eduardo Outeiro presenta un proxecto específico que enfronta os sistemas de medidas tradicionais coa problemática da modernización e a tecnoloxía. Desde a posición do restaurador ou do conservador, Outeiro reflexiona sobre os problemas asociados á globalización e á uniformización dos imaxinarios locais. Por último, Miguel Prado explora as analoxías existentes entre os procesos xeolóxicos e os procesos mentais. A súa proposta concibe a configuración do medio físico como unha suma de erros, accidentes ou traumas que se reflicten na subxectividade humana, establecendo así un diálogo entre o orgánico e o inorgánico, entre a vida e a morte.

Con motivo da inauguración da exposición terá lugar unha mesa redonda que contará coa presenza dos tres artistas e os dous curadores. Nela debaterase sobre a capacidade da arte contemporánea de mellorar a noso coñecemento do medio ambiente, así como dos fenómenos asociados á súa degradación física, produtiva e cultural.

Ata finais do mes de xullo, a Sala infantil da Biblioteca pública Ánxel Casal acolle a exposición 'Nun mar de ideas de Ánxel Casal. Mergúllate nel', unha mostra a cargo de Carme Guillín Gendre, autora autodidacta dunha colección artesanal de libretas, marcapáxinas, sobres...

Con motivo do oitavo aniversario do seu falecemento, a Asociación de Arte A Travesa quere render homenaxe ao pintor Carlos Bóveda por medio dunha exposición que traza un percorrido pola súa evolución artística.

'Medio século na obra de Carlos Bóveda (1954 - 2004)' reúne unha escolma dos habitantes do mundo bovediano.

Nado en 1933, Carlos Bóveda formouse traballando dende os 15 anos como decorador na Cerámica Celta de Pontecesures, por onde pasaron artistas como Asorey, Maside ou Castelao. No ano 1962, emigrou a Buenos Aires, donde pasou 40 anos até os seu emotivo regreso a Galicia, no ano 2002, coa exposición Reencontro, en Santiago de Compostela.  Na Arxentina estableceu contacto con outros artistas na diáspora como Laxeiro, Castro Couso, Geno Díaz e Solla, ademáis de realizar múltiples exposicións individuais e colectivas e ser membro da comisión de cultura do Centro Lucense de Buenos Aires.

Como autodidacta que foi, Carlos Bóveda destacou por un eterno afán de superación que ía en paralelo a unha sobria tranquilidade como pintor, patente na súa pintura, cálida e inimiga das estridencias, donde a cor xoga un papel fundamental. Galicia, omnipresente na súa pintura, foi a súa musa aos dous lados do Atlántico e foi tamén cuestión primordial tanto na súa obra coma no seu pensamento. Bóveda contou a historia da súa terra dende un cariñoso humanismo que daba voz a paisanos e paisaxes, os grandes protagonistas dos seus cadros. Estes son costumistas, cheos de peixeiras, labregos, sementeiras e mariñeiros, e gozan dun realismo expresivo que fuxe das normas pictóricas situándose á marxe dos movementos artísticos propios da época.

Casa Galicia Xapón organiza a exposición de fotografía "Wakayama: Terra dos deuses xaponeses e de Buda", unha mostra composta por trinta imaxes dos lugares sagrados desta prefectura de Xapón.

A prefectura de Wakayama mantén unha amizade coa Xunta de Galicia dende o ano 1998 por un irmandamento relacionado cos camiños espirítuales "o Camiño Kumano Kodo e o Camiño de Santiago" que foron declarados como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. O gobernador desta prefectura de Wakayama, Sr. Yoshinobu Nisaka, visitará a exposición acompañado polos responsables do goberno galego o día 5 de xullo, xoves, ás 11:00 horas.

Lugar: Sala de Arte do Parador Hostal dos Reis Católicos.

'Eugenio Granell no paraíso centroamericano 1940-1956' é o nome da mostra que o Auditorio de Galicia acolle ata o mes de novembro. A exposición enmárcase dentro dos actos conmemorativos que se están a celebrar na cidade con motivo do centenario do nacemento de Eugenio Fernández Granell.

Para o Auditorio de Galicia esta exposición é recordatorio e homenaxe da mostra retrospectiva que no ano Xacobeo 1993 ocupou a sala de exposicións do Auditorio, e que foi o xerme que conduciu, dous anos despois, á creación da Fundación. É por isto que, cando a fundación expón a exposición para este espazo considera oportuno que esta sede albergue, pola súa relevancia, as obras máis significativas dos fondos e a obra da primeira etapa do artista. Un rigoroso traballo de selección de Pilar Corredoira, comisaria desta mostra, que nos permite coñecer a fondo a etapa do exilio en Santo Domingo, Guatemala e Porto Rico. Un momento excepcional no que Granell establece amizade con importantes autores surrealistas como Andre Bretón, Wifredo Lam, Roberto Matta etc.

Coa obra destes amigos vai dando forma a unha importante colección privada, que podemos ver xunto a documentos, cartas, artigos en prensa ou en revistas especializadas etc, un universo que forma a súa equipaxe vital xa que aló onde vai leva consigo todos estes documentos que hoxe podemos ver no Auditorio de Galicia. Entre eles, documentos do seu arquivo persoal, algúns que se amosan  publicamente por primeira vez e que convidan á investigación sobre Granell e o seu mundo.

Na mostra hai obras e documentos de Eduardo Abela, Alberto, Miguel Alzamora, Víctor Brauner, André Breton, José Caballero, Oscar Domínguez, Max Ernst, Esteban Francés, Jose Gausachs, Simon Hantaï, Jacques Hérold, Juan Ismael, Wifredo Lam, Ernesto Lothar, Conroy Maddox, Maruja Mallo, André Masson, R. Matta, Carlos Mérida, Joan Miró, César Moro, Wolfgang Paalen, Benjamín Palencia, Manolo Pascual, Francis Picabia, Antonio Rodríguez Luna, Antonio Saura, Vlady Serge, Saul Steinberg, Toyen e Max Walter Svanberg.

É precisamente na súa etapa centroamericana, comprendida entre os anos 1940 e 1956, cando Eugenio Granell se interna con decisión nos espazos do surrealismo e configura con determinación a súa personalidade creativa. Así, a través da súa produción artística deste período, realizada en República Dominicana, Guatemala e Porto Rico, revisitamos a esencia dun labor influenciado pola súa fascinación polas illas: Granell pinta con intensidade, animado polas extraordinarias experiencias visuais, o clima excesivo e as culturas ancestrais do trópico. Son momentos brillantes, fecundos e fundamentais, que sinalarán o inicio do seu traxecto como artista e a conversión ao surrealismo, cambiando radicalmente a forma de ver o mundo.

Eugenio Fernández Granell nace en A Coruña en 1912. A súa infancia e adolescencia desenvólvese en Santiago onde estuda bacharelato e música. En 1928 trasládase a Madrid onde completa os estudos de violín na Escola Superior de Música de Madrid. Desde moi novo participou en tertulias políticas e literarias. Moi activo politicamente entra en 1935 no P.O.U.M. (Partido Obrero de Unificación Marxista). Coa estalido da Guerra Civil, en 1936, incorpórase ás milicias republicanas e dirixe o periódico “El combatiente rojo” e participou activamente na contienda no frente de Cataluña.
En 1939 inicia o exilio. Chega a París onde se reencontra co poeta surrealista francés Benjamín Péret e o pintor cubano Wifredo Lam. Granell escribe e vai enriquecendo o seu mundo con estas amistades. En Santo Domingo residiu entre 1940 y 1946, traballa como primeiro violín da orquestra sinfónica e intégrase no ambiente cultural. Funda e dirixe a revisa “La poesía sorprendida”, na que colaboran Juan Ramón Jiménez, Jorge Guillén, Pedro Salinas e Lezama Lima. Son os anos nos que inicia amizade con Andre Bretón o que o leva a comprometerse co surrealismo.
En 1946 Granell e a súa familia trasládanse a Guatemala. En 1947 a exposición Le Surréalisme na galería Maeght de París, organizada por André Breton e Marcel Duchamp intégrano activamente no movemento surrealista. A familia trasládase a Porto Rico onde ocupará a cátedra de Historia da Arte na Facultade de Humanidades. Crea con estudantes o grupo “El Mirador”, algúns contribuíron á formación da arte portorriqueña actual.
Da etapa caribeña pasa a un longa estancia de profesor universitario e madurez artística en Nova York e no ano 1985 instálase definitivamente en España e recibe numerosos premios e recoñecementos.
En 1995 establécese en Santiago a Fundación Eugenio Granell para albergar a súa obra e tamén as súas importantes coleccións surrealistas e étnica, e a partir de 1997 as obras doadas polo surrealista Philip West.

Ata mediados do mes de setembro, o centro cultural Novacaixagalicia de Santiago ofrece un repaso pola obra de Eugenio Granell repartida en coleccións institucionais e privadas. 'O espello do pintor. Eugenio Granell nas coleccións institucionais galegas' recolle, ao longo de 77 obras, todas elas pertencentes aos fondos de diferentes institucións galegas, toda a traxectoria pictórica de Granell: o encontro con André Breton, os seus primeiros pasos como pintor, a influencia de Picasso e a idea da metamorfose, as súas «Paisaxes máxicas» de Nova York, o encontro coa figura humana nos anos setenta, os paxaros como símbolos do seu universo máis íntimo, o mundo da literatura e da palabra, as mulleres, as construcións e o seu espello de pintor dos últimos anos.

Os fondos que alimentan a exposición pertencen á Fundación Granell, Consellería de Cultura Xunta de Galicia, Consorcio de Santiago, Auditorio de Galicia, Deputación da Coruña, Fundación María José Jove, Museo de Pontevedra, Museo Carlos Maside de Arte Contemporánea, Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa, Novagalicia Banco e Novacaixagalicia.

Ata finais do mes de agosto, o Salón Artesonado e a Capela do Colexio de Fonseca acollen a mostra titulada 'Heroes ocultos: Inventos xeniais. Obxectos cotiáns', unha exposición producida pola Obra Social "la Caixa" que pretende amosar -a través de pezas, imaxes e vídeos- catro aspectos particularmente interesantes dunha serie de obxectos fabricados millóns de veces pero que seguen a ser indispensables no día a día: a innovación coa fascinante historia da invencións destes obxectos, a produción coas condicións técnicas da súas fabricacións, a evolución co desenvolvemento histórico da diversidade de modelos e variantes e a inspiración da súa estética.

Visitas guiadas para grupos, previa cita no teléfono 981 554 400

'En catro movementos' non é unha exposición antolóxica nin unha retrospectiva da artista Esther Ferrer senón un xeito de visualizar os conceptos esenciais que presidiron todo o seu traballo. A exposición constrúese polo tanto, a partir dos mencionados catro conceptos, representado cada un deles mediante distintas obras: pezas de carácter obxectual (fotografías, cadros, obxectos), instalacións realizadas na propia sala e obras performánticas documentadas a través de debuxos, fotografías e vídeos.

“O accidente é parte da performance”. “Cando o concepto está espido e toda a xente o pode ver, a idea ten que ser boa”. “Cando todo está controlado pola institución xa non hai liberdade”. “Non fago arte para o outro, fago arte para min”. “A arte é o único espazo de liberdade”... Estas frases de Esther Ferrer, recompiladas durante anos de conversas, preséntannos unha artista radical, independente, anti-exposición, libre e con ideas propias. Iso todo converteuna desde o inicio do seu traballo como artista, que é o mesmo que dicir desde que empezou a facer calquera cousa, nunha persoa incómoda e admirable, nun exemplo para todos e á vez en alguén difícil de axustar aos roles asignados a un artista polo sistema artístico actual.

Leva máis de corenta anos desenvolvendo un traballo sistemático, rigoroso e metódico arredor do coñecemento do mundo, e aínda que ela afirme que só lle interesa o seu traballo namentres o está facendo, no seu taller, é inevitable preguntarse que sucede con esas obras cando saen do seu taller, cando saen da súa boca. E o que sucedía até hai moi pouco é que eran absolutamente descoñecidas en España, aínda que recoñecidas internacionalmente. Aos poucos hanse ir vendo algunhas das súas performances, algunhas das súas obras... aos poucos e de xeito desordenado e inconexo. Pero é que Esther Ferrer non quere expor, e non é doado, primeiro, convencela e, despois, reducir o seu pensamento a un puñado de obras nunhas salas.

Poderiamos dicir que toda a súa obra se reduce a unha soa: Esther Ferrer. Ela é a obra, non só ela, o seu corpo e a súa enerxía nas performances, senón ela, sempre ela, nos seus obxectos, nos seus autorretratos, na súa procura do infinito a través do número pi; ela en definitiva, co seu corpo, a súa voz, as súas ideas, as súas palabras, a súa lóxica e a súa desmesura.

Simplemente xenial, tentar sistematizar o seu traballo e reconducilo a unha exposición resulta unha loita que só se pode realizar entrando no epicentro do seu pensamento. Falando coas súas palabras, mirando cos seus ollos, tocando coas súas mans. Por isto eliximos catro ideas que están presentes sempre en todos os seus traballos, dun xeito ou doutro: o tempo, o infinito, a repetición e a presenza. En catro movementos, en catro bloques centrados en cada un destes conceptos, a exposición reúne obra obxectual, instalacións e documentación das súas performances, obras esenciais na súa traxectoria e outros traballos inéditos; algúns nunca vistos, nunca realizados, e outros pensados explicitamente para esta ocasión.

Non se trata dunha mostra retrospectiva, porque Esther non é especialmente amiga de mirar cara atrás, tampouco é unha antolóxica, porque iso é propio de artistas que terminaron a súa traxectoria artística e Esther Ferrer segue activa, coma sempre. Esther Ferrer. En catro movementos pretende pór á vista de todos catro dos eixos sobre os que se constrúe a obra de toda unha vida e, especialmente, amosar unha obra de arte sempre en construción, en permanente progreso e desenvolvemento: Esther Ferrer.

Unha coprodución con ARTIUM, Centro-Museo Vasco de Arte Contemporáneo, ES BALUARD Museu d´Art Modern i Contemporani de Palma e AC/E Acción Cultural Española.

Ata finais do mes de setembro, a Galería Trinta reúne os traballos de Esther Ferrer (San Sebastián, 1937), nunha mostra que conserva o espírito independente da artista, sempre á marxe de tendencias e a sombra dos intereses políticos.

"Hai uns anos pareciamos combatentes dunha guerra rematada. A xente dicíache: pero ti fas performance? Mi madriña, que obsoleta".

"Durante moito tempo tiven que facer outros traballos para subsistir. Por un lado isto era malo, xa que me roubaba tempo para a miña actividade artística, pero por outro tamén era bo porque me daba independencia. Non dependín de nada, nin de institucións, nin de subvencións... e así puiden facer sempre o que quixen. Non obstante é certo que cando consegues un espazo de liberdade para crear, sen que che importe o que dirán, a arte que resulta é, inevitablemente, político".

"Adoito dicir que o meu traballo é un minimalismo baseado no rigor do absurdo. A min gústame moito traballar o absurdo, facer as cousas moi simples. Cando me poño a pensar unha performance, paso o día quitando. Non digo que sexa unha depuración, pero si consiste en extraer todo o superfluo, o adorno. Non pretendo gratificar o espectador. O meu traballo é moi seco moitas veces, máis que sobrio. E gústame moito o rococó e o barroco, pero para que o fagan os outros. Quero que no meu todo saia de forma natural, case só. Como os números 1, 2, 3... son marabillosos. Non hai ningún drama. O drama, se quere, engádello quen o ve".

"A performance é como os vagabundos sen domicilio fixo. Gústame esa idea e en moitas ocasións realicei accións en calquera sitio da cidade. O que non quero é limitalas a un lugar, como as galerías ou os museos. É unha arte nómade. Unha das cousas que me importou nos meus performances é a lixeireza. Isto que o fas, desapareces e non queda nada. Queda na memoria dos que a viron, se queda".

"Non creo que a arte poida cambiar o mundo. Se pensase o contrario debería recoñecer que os artistas o fixemos francamente mal dende os tempos de Lascaux e Altamira, xa que o mundo vai como vai. Penso que a arte pode proporcionar moito gozo, que pode provocar reflexión, que estimula o pensamento, que axuda a vivir (como tantas outras cousas), que che introduce noutros mundos que están neste, como dicía Huxley, e creo que, mentres a humanidade exista, existirá a arte".

Texto extraido da entrevista "Rigoroso absurdo" realizada por Fietta Jarque a Esther Ferrer o 07 de Febreiro de 2009 en El país.

A sala de exposicións do compostelán hotel Puerta del Camino acolle ata mediados do mes de agosto a mostra 'A paisaxe e o retrato a través dos estilos' coa obra máis recente do pintor valenciano, fincado en Eivissa, Emili Pérez. A galería José Lorenzo ocúpase da organización e a entrada é libre.

Na exposición, formada por distintos óleos e acuarelas, poderase contemplar o eclecticismo creativo do artista e a renuncia convencida a interpretar a realidade que o rodea a través dun único estilo. Desta forma, desfaise das ataduras que supoñen a creación desde un só punto de vista.  O obxecto creativo é o que impera e, o artista, utiliza as ferramentas necesarias para conseguilo. Algúns cadros, de corte abstracto, mostran a importancia que no pintor tivo o automatismo e a simboloxía da cor. As acuarelas empezan cunha abstracción esencial da natureza, nas cales convida o espectador a manter a mesma actitude que o artista asume cando observa a natureza. Iso é, a percorrer cunha mirada analítica  os moitos matices que presenta unha paisaxe, coas súas multitudes de formas  e contrates de cor, utilizando “os terras” para potenciar a pureza cromática evolucionando cara a unha abstracción moito mais xeométrica.

O retrato está tamén presente na exposición con pezas que van do fotorrealismo - variante do hiperrealismo que consiste en pintar un cadro tomando como referente unha fotografía - a un estilo moito máis esquemático e expresivo. Pero todos eles cunha característica común: os fondos planos vermellos que teñen o dobre papel de dotar de forza  dramática e, ao mesmo tempo, centrar a mirada do espectador na figura.

A pesar da gran variedade de xéneros, a exposición mostra unha unidade conceptual. Así ofrece un percorrido ao espectador cuxo punto de partida son os retratos, que se converten en figuras das paisaxes e, finalmente, estes últimos, nun claro proceso de abstracción, dilúense en formas e cores esenciais.

Varios óleos son homenaxes a dous pintores; Joaquim Mir e  Dalí; este último a través dunha paisaxe abstracta. Así mesmo, as composicións lineais que lle fascinaron desde os inicios da súa actividade artística son tratadas tamén desde diferentes perspectivas: desde paisaxes a troncos de árbores figurativos e abstractos.

Emili Pérez Ferrer é profesor de secundaria e pintor. A actividade artística de Emilio Pérez (Sueca, Valencia, 1973) comeza en 1987, aos 14 anos, asistindo á escola de arte Escultor Beltrán na súa cidade natal. Alí, impartiríalle clases o profesor Alfredo Clarós. Posteriormente, no ano 1998, recibiu clases de debuxo por parte do pintor Conrado Meseguer, ademais de clases de óleo impartidas por Manuel  Baixauli.

Baixo o título de 'Memoria de Compostela' o Consorcio de Santiago ideou unha mostra na que se invita ao visitante a realizar un singular percorrido pola historia de Santiago a partir de vellas fotografías e dos primeiros rótulos que conformaron o rueiro da cidade e que son propiedade do Concello.

A orixe destes rótulos históricos está nas primeiras ordenanzas municipais encamiñadas a establecer unha rotulación das rúas en 1837. A rotulación non se fai efectiva até 1866 cando se comezan a colocar nas paredes dos edificios as placas con letras negras sobre fondo branco cunha dimensión de ao redor de 40x30 centímetros. Tamén se procedeu á numeración das vivendas, moitas das cales aínda conservan os rótulos orixinais. Estas placas luciron no rueiro santiagués até 1964 cando, baixo a coordinación do arquitecto Francisco Pons Sorolla, substituíronse por unhas novas placas graníticas cos nomes tallados a bisel, reproducindo un abecedario de tipo romano pintado en vermello sangue. Este deseño é o que segue vixente na actualidade.

Xunto ás placas, a exposición recolle varias fotografías antigas, de finais do século XIX e de comezos do XX, que permiten botar a vista atrás e descubrir novas estampas, algunhas inmutables, da cidade de Santiago de Compostela. A mostra quere ser un recoñecemento ao labor que durante décadas realizou José Luís Cabo Villaverde na recuperación de material gráfico inédito, que veu enriquecer o patrimonio histórico-cultural de Compostela e que compilou no seu libro Compostela. Memoria fotográfica, publicada con Pablo Costa e editado por Ara Solis en 1996.

De forma complementaria, a mostra expón unha serie de reproducións de planos antigos da cidade. Son planos que se gardan nos arquivos municipais e da catedral e no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Destacan un plano procedentes do Arquivo Xeral de Simancas, no que se debuxa a antiga muralla, e dúas vistas de Santiago, de Pier Maria Baldi (1669) e Ramón Gil Rey (1837).

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata o mes de setembro a exposición 'Simbiose alternativa' do artista Leandro Sánchez. A mostra forma parte do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Este mes de xullo cúmprese un ano da posta en marcha deste proxecto expositivo no que xa expuxeron os artistas Masiá, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez e Alexandro.

Leandro Sánchez realizou a súa última exposición no Museo de Ourense e conta cunha intensa traxectoria dende hai corenta anos. Realizou estudos de Belas Artes e Historia da Arte, así como de técnicas de pintura e modelado na escola de Artes e Oficios de Palma de Mallorca. Despois de moitos anos de aprendizaxe e oficio na restauración foi responsable das restauracións levadas a cabo no Museo de Santa Teresa en Ávila.
Foi o fundador na década dos 90 do grupo FONERS de Mallorca. Nos últimos dez anos participou en numerosas feiras de arte, en París, Austria, Lisboa e Italia. A súa obra encóntrase en coleccións privadas e institucións como o Museo de Ourense.

A última das seis exposicións organizadas dentro dos actos de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell pretende ampliar a perspectiva do público sobre o artista. A mostra estará formada por materiais que non teñen relación directa coa pintura e, ademais de seis obras cinematográficas, ofrece documentos gráficos, gravacións domésticas e libros.

Foron moitos os artistas que, procedentes do campo da pintura, mantiveron unha estreita relación co celuloide ao longo da súa carreira. Man Ray, Viking Eggeling, Walter Ruttmann, Marcel Duchamp, Fernand Léger ou Jean Cocteau, por citar algúns exemplos, case todos pertencentes aos movementos dadaísta e surrealista, experimentaron coas posibilidades da cinematografía nunha época na que unha situación global caracterizada por grandes fracturas no ámbito do pensamento e a creación propiciou a disolución dos límites interdisciplinares.

Así pois, non é estraño que un artista como Eugenio Granell, cuxa traxectoria vital influíu tan directamente na súa produción, se sentise atraído e fascinado pola imaxe, tanto na súa vertente fotográfica como cinematográfica. Con todo, os seus experimentos no terreo da imaxe en movemento forman parte dunha faceta practicamente descoñecida até agora salvo para investigadores e interesados na materia. A divulgación das súas películas entre o público máis xeral é un acontecemento relativamente recente que se viu favorecido polo auxe das novas tecnoloxías e polo feito de que estas comezasen a circular en mostras ligadas a importantes proxectos de investigación sobre o seu legado.

Ademais da filmografía completa do artista, que consta de tres películas experimentais — Invierno (1960), Lluvia (1961) e Dibujo (1961)— e tres obras de cinema surrealista —Trompos (1961), Middlebury (1962) y Película hecha en casa con pelota y muñeca (1962)—, na exposición mostraranse unha serie de documentos e obxectos persoais que forman parte do universo creativo de Eugenio Granell. Algúns deles foron utilizados directamente no proceso de creación dos filmes, outros forman parte das diferentes coleccións que o artista reuniu ao longo da súa vida e funcionan como catalizadores que facilitan o entendemento da súa proposta.

A exposición 'Eugenio Granell e o cine: unha película de vinte minutos' está enmarcada no proxecto de conmemoración do centenario do nacemento de Eugenio Granell, organizado por la Fundación Granell en colaboración coas seguintes institucións: Fundación Cidade da Cultura, Museo do Pobo Galego, Auditorio de Galicia, Centro Cultural Novacaixagalicia e Centro Galego de Arte Contemporánea.

Por toda a xeografía galega celébranse anualmente máis de mil festas, tanto gastronómicas, como relixiosas como tradicionais. Todas son diferentes e teñen o seu espírito. Esta exposición trata de amosar con grandes fotografías panorámicas as festas máis destacadas de Galicia.

A mostra está baseada no libro 'Festas de Galicia', que contén todas as principais festas declaradas de interese turístico pola Consellería de Turismo de Galicia.

A Galería Metro inaugura a exposición 'Terra adentro, mar de fóra', do artista galego Xurxo Alonso (Bos Aires, 1956), residente en Vilagarcía de Arousa.

Tal e como nos ten afeitos dende hai anos, cando comezou a materializar o seu creado Aldemunde, X.A. segue no seu empeño de dar vida e continuidade a materiais encontrados, reciclados, madeiras, cartóns, plásticos... como acto reivindicativo e ao mesmo tempo creador dunha estética xenuína, imprimindo ás súas obras un inconfundible carácter lúdico e popular. Nesta mostra preséntanos unha exhibición de pequenos navíos, esculturas-colaxe de parede, barcos que dende formas case abastractas nos levan a explorar experiencias ligadas aos traballos artesanais, á infancia, á calidez dos materiais, á súa orixe e o seu destino final, en definitiva, ofrécenos un percorrido optimista polo mundo das sensacións, das vivencias e dos recordos.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición colectiva 'Antes e despois (continuación)', unha mostra de pezas de varios artistas representados pola galería e algunhas novidades, que permanecerá aberta ata o 28 de setembro. A galería manterase pechada do 6 de agosto ao 9 de setembro e durante a exposición, os luns pola mañá tampouco estará aberta ao público.

Os artistas que participan na exposición son Santi Jiménez, Norberto González, Mauro Trastoy, Manuel Bouzo, Juan Rivas, José Andrés Santiago, John Descarfino, Iván Prieto, Israel Jiménez, Iria Rodríguez, Irene Gil e Denís Estévez.

“Antes e despois (continuación)” é a segunda parte da exposición homónima celebrada en Espacio48 con anterioridade, e supón o peche do ciclo iniciado entón. Un xogo de palabras que se daquela se centrou sobre todo no “antes”, agora deixa paso ao “despois”, a pezas actuais sobre todo de escultura e debuxo, pero con presenza tamén de pintura, instalación e outras técnicas, en pequeno e mediano formato, que conteñen a esencia de obras actuais que nos din moito do que virá despois, atopándose todos os artistas propostos -aínda que con matices-, nun momento no cal xa teñen un amplo bagaxe (antes) pero aínda lles falta moito por dicir (despois).

O Museo das Peregrinacións alberga ata final de ano a mostra 'Por fin Santiago! ' formada por 40 debuxos do artista Alfredo González. A exposición ten como obxectivo poñer en valor a creatividade e o patrimonio cultural galego.

Para iso, 'Por fin Santiago!' fai un percorrido pola cidade compostelá cunha peculiar visión dos monumentos, dos espazos públicos así como da xente que habita as súas prazas e rúas.

Dende hai medio século, Alfredo González desenvolve unha excelsa carreira nos ámbitos da publicidade, o humor gráfico, a caricatura, a ilustración e a pintura. Entre a súa produción destaca as series dedicadas á cidades. Neste sentido, Santiago acompaña na obra do artista a Madrid, Caracas, Río de Janeiro, Nova York e Barcelona, entre outras.

O Museo das Peregrinacións de Santiago, creado en 1951, é unha institución museística nacional e centro de documentación, investigación e interpretación de Santiago e das peregrinacións xestionada pola Consellería de Cultura.

Ata finais do mes de novembro, o Espazo de arte Campus Stellae acolle unha exposición do pintor compostelán Sayáns. A mostra componse dunha vintena de representacións paisaxísticas galegas.

Seguindo fiel ao naturalismo e ao hiperrealismo, Sayáns mantén unha loita constante entre a forma e a cor que lle axuda a reflectir o mundo do seu arredor.

O Museo das Peregrinacións e de Santiago inaugúrase cunha mostra extraordinaria que recrea a Santiago do século XIII, a partir de aplicacións interactivas e de recostrución virtual que permiten coñecer o aspecto e coñecer a evolución posterior da cidade. Unha aplicación informática permite viaxar no tempo e acompañar a un peregrino no seu percorrido pola Compostela medieval. Ademais, dúas pantallas xigantes recrean o aspecto da catedral románica, tal e como a viron quenes a coñeceron trala súa consagración, en 1211. Por último, unha maqueta de máis de 20 metros cadrados reconstrúe a fisonomía do Santiago do século XIII, coa catedral románica en todo o seu esplendor, as igrexas e conventos, as portas e a muralla. Para a súa realización seguíronse as descricións que da cidade e da Catedral fai o Códice Calixtino.

A exposición serve ademais para aproximarse á realidade arquitectónica da Catedral de Santiago, coa súa evolución ao longo dos séculos e coas intervencións dos diferentes arquitectos, para o que se recuperou a maqueta de 25 metros cadrados de superficie realizada a escala 1:25 polo Xacobeo e que estivo exposta na Expo de Sevilla de 1992.

A mostra complétase na súa última parte cunha reflexión sobre o Santiago de hoxe. Unha cidade cun dos conxuntos históricos mellor conservados do mundo e que desenvolveu un urbanismo exemplar e respectuoso con medio ambiente.

Para realizar visitas guiadas e concertar as datas pódese facer a reserva no teléfono 981 576 661 ou no enderezo electrónico visitasguiadas@consorciodesantiago.org

A Galería Sargadelos presenta ata mediados do mes de setembro unha exposición de David Pintor titulada 'Compostela'. Trátase de 15 ilustracións do artista plástico galego realizadas para un caderno de viaxe homónima editada pola editorial Kalandraka.

Nelas, Pintor comparte a súa visión máis persoal da cidade a partir dun personaxe -alter ego do ilustrador- que a percorre e plasma na súa libreta diversas estampas da capital galega. Nelas quedan reflectidos dende os edificios máis antigos ata os máis modernos, pasando por rúas e prazas emblemáticas, recunchos  singulares e cafés con encanto. Unha mostra para revivir Compostela dunha forma diferente a partir dos ollos curiosos do artista.

O Pazo de Xelmírez acolle a exposición titulada 'O Códice Calixtino', unha mostra didáctica que ofrece a posibilidade de contemplar durante uns días o orixinal deste manuscrito do século XII e coñecer o seu contido.

A mostra conformouse tras a localización a principios do mes de xullo do Códice Calixtino, que fora roubado hai un ano da Catedral de Santiago e que pasou 12 meses oculto nun garaxe do Milladoiro.

Durante os primeiros catro días da exposición, o orixinal do Códice estará depositado nunha urna antibalas, fabricada especialmente para a ocasión. A continuación será substituído por un facsímile. No Pazo de Xelmírez quedarán tamén ata fin de ano os paneis informativos sobre distintos elementos do Códice e unha versión dixital que permite coñecer, páxina a páxina, este libro.

Ademais de paneis informativos, os asistentes poderán ver un facsímile do Tumbo A e o orixinal da Historia Compostelá de Diego Xelmírez, do século XV, aberto pola páxina na que fala do Códice Calixtino. Así mesmo, tamén están presentes traducións da peza e estudos sobre esta.

Carolina Cruz Guimarey presenta na galería A.dfuga a exposición titulada 'Las imaginadoras', unha mostra que invita o espectador a ser cómplice e testemuña ao mesmo tempo.

As distintas pezas que compoñen 'Las imaginadoras' invítannos a "improvisar" posibles memorias, a sentir, percibir, conectar e redactar. Fannos cómplices e testemuñas. A artista é aquí construtora de escenarios para (re)crear experiencias, articulando imaxes abertas, enxeñando "circunstancias" que propician un veloz xerminar na memoria do espectador.

Un rostro descoñecido. Palabras mecanografadas en papel vello. E a maxia simplemente acontece. Un vestixio. Cres recordar e trazas semellanzas; só unha mirada fugaz, escorregadiza, e abocetas inevitablemente un relato, apoderándote da fotografía doutro. Da súa voz. Das súas feridas.
A sombra inqueda trasládanos a un cuarto propio como o de Virxinia Woolf, onde vellas fotografías resgadas custodian o corpo volátil da autora. O rostro etéreo escapa á nosa retentiva, que trata de fixalo unha e outra vez, reiterando as metodoloxías imperfectas da nosa mente. A inocencia e o xogo alborotan os recordos e axitan a nosa pel. Vémonos reflectidos nesa nena, nesa muller, que xoga a (re)vestirse con outra historia.
Esas reminiscencias á infancia áchanse imprimidas na pequena instalación No se juega. Unha atmosfera escolar, tenra e ferinte ao mesmo tempo  desasoséganos. As espiñas dunha roseira escudríñannos dende un delicado vestido branco. Pureza, candidez, que se asedia entre muros de severa disciplina. Non se xoga, non se xoga... O castigo intransixente de alguén que ten pavor á emancipación dunha mente que decide.

Entrever. Intuír, ver e non ver. Recordar, crer. Esquecer. Tratamos de acoutar os nosos recordos, xa que son rexistro das nosas vidas. A serie Trop D'audace fala deses límites do tanxible, do veraz, e como a nosa vontade de crer esvaece ou transgride esas fronteiras. "A arte está sempre no límite. É sempre un encontro entre un final e un comezo. Beleza como punto e final, utopía como comezo. [...] A arte é perplexidade". Esa marxe que apuntaba Antoni Llena é onde se sitúan estas mulleres anónimas que fantasían coa imaxinación e o desexo para romper o seu medo.

Carolina xoga coa ambigüidade. Coa evocación. Corta, pega, cose. Materiais efémeros, íntimos, etéreos e nebulosos. Atribúe voz aos personaxes afogados na historia. Unha historia íntima, entre as dobras do fogar. O cotián é agora intérprete dunha trama anella. Os obxectos paralízanse nunha encrucillada de direccións que se encontran. E a fotografía berra. E o silencio tórnase material corpóreo, dúctil, maleable. Porque o silencio é aquilo que queremos que sexa.
Como diría Alejandra Pizarnik, "o silencio: única tentación e a máis alta promesa".

Paula Cabaleiro
Comisaria

O artista Eduardo Meijomence expón ata mediados do mes de outubro unha colección de 16 pinturas no Hotel Puerta del Camino. A mostra está organizada pola galería José Lorenzo.

Trátase dunha exposición de 16 obras pertencentes a diferentes etapas artísticas do seu autor, onde a técnica protagonista é o óleo. De formación autodidacta, na pintura de Meijomence o lirismo é a nota definitoria que caracteriza a todas as obras. Esa imprimación poética é común ás paisaxes naif deste artista, ausentes de figuras, cunha coloración fría, gotizante, que parece aludir a Urbano Lugrís. Outras pezas homenaxean o retrato catrocentista, sen esquecer unha abstracción tímida, onde aínda se suxire certa figuración.

Ata finais do mes de outubro, o Museo do Pobo Galego presenta a mostra 'Suite Galicienne', unha colección de fotografías realizadas polo artista Claude Le Gall.

"Eu nacín bretón, ao bordo do mar, na costa setentrional de Finistère, pero por veces penso que en lugar de se ter detido en Armórica, os meus ancestros, sen dúbida chegados de Cornualles ou de Gales, ben poderían ter continuado deica Galicia.

Antes de pisar terras galegas, dedicárame a fotografar durante varios anos a vida cotiá en Irlanda, antes de que o desenvolvemento económico dos anos 90 modificase considerablemente o país. En Galicia atopei unha atmosfera semellante, que me lembraba a Bretaña da miña infancia.

Desde aquel ano de 1987 ata hoxe puiden contemplar moitos cambios en Galicia: a apertura ao turismo de masas, por exemplo. No entanto, as tradicións mantéñense vivas e a hospitalidade dos galegos apenas mudou. Iso é o que me fai volver case todos os anos."

Grial, 187, xullo-setembro 2010.

A Casa da Parra acolle 'Brión Boogie Woogie', unha mostra pictórica comisariada por David Barro que reúne 18 obras a través das que se visualiza un percorrido pola produción máis recente do artista Vítor Mejuto, así como por algunhas das pinturas máis significativas da súa traxectoria. A exposición está organizada pola Consellería de Cultura e Educación da Xunta de Galicia.

O artista Vítor Mejuto ten desenvolvido unha obra que pode enmarcarse dentro da tradición da chamada abstracción xeométrica a partir do construtivismo e o minimalismo como primeiras referencias. O seu traballo está baseado nunha caligrafía persoal que ten como principais referencias o método, o cálculo e a intuición. A investigación sobre cores, liñas e conxuntos xeométricos que buscan novas vías de expansión dan como resultado a construción de espazos ordenados nos que o debuxo actúa como xerador de ideas que se renovan de forma progresiva.

O Museo do Pobo Galego acolle unha nova edición da Bienal de Pintura "Eixo Atlántico". O obxectivo deste certame é o impulso á creatividade dos artistas e á creación do valor engadido no noso patrimonio artístico que abrangue 34 cidades.

A IX Bienal concedeu un premio "Eixo Atlántico" á mellor obra do certame, cun valor de 3.000 € á pontevedresa Montserrat Frieiro Dantas, e dous segundos premios de 1.500 € cada un á mellor obra de autor portugués, Miguel Vasconcellos, e á mellor obra de autor galego para Joseba Muguruzábal Pérez. Igualmente, concedeuse o premio "Jovens Talentos Luso - Galaicos" que recaeu na galega Raquel Iglesias Gándara, premio dirixido aos novos artistas con idades comprendidas entre os 16 e os 25 anos, inclusive, cun valor de 1.500 €.

Ata mediados do mes de outubro, o Colexio de Fonseca acolle unha exposición retrospectiva do artista compostelán Manuel Bonome, quen foi escultor anatómico da Facultade de Medicina. Estudos sobre o corpo humano, porcelanas, tallas, acuarelas e lenzos poden verse nesta insólita mostra.

Manuel Bonome realiza estudos de escultura en París, chegando a ser alumno da Escola do Louvre. De regreso a Compostela, intégrase na Cátedra de Anatomía da Facultade de Medicina USC como escultor anatómico, posto que xa ocupara ata a súa xubilación Francisco Asorey. Ademais, incorpórase ao claustro de profesores da Escola de Artes e Oficios de Santiago, labor que logo substituirá pola de profesor de debuxo e modelado en ensinanza especial.

O percorrido polas distintas etapas creativas de Manuel Bonone presentado no Colexio de Fonseca amosa a poliédrica produción do autor con pezas de diversa natureza e técnica e temáticas de diversa índole. Dende o traballo asociados á Cátedra de Anatomía da USC, con debuxos e estudos previos de diversas partes da anatomía humana ata pezas de porcelana, pasando por tallas, acuarelas e lenzos que deixan constancia dunha vontade polifacética e dun amplo repertorio expresivo no artístico.

Ata mediados do mes de outubro, e con motivo da celebración da XVII edición do Festival Internacional de Títeres Galicreques, a sede da SGAE en Santiago acolle unha exposición titulada 'Teatriños de papel', que amosa ao visitante a colección de teatriños de Carmen Domech.

Nesta exposición recóllese unha ampla mostra de teatriños de papel en tres dimensións que recrean algunhas das máis famosas obras da literatura universal. Poderás atopar Aladino e a lámpada marabillosa, Alicia no país das marabillas, Alí Babá e os 40 ladróns, Carapuchiña Vermella… con personaxes, vestiario, decorados e outros elementos de atrezzo.

Máis info sobre Galicreques 2012 aquí

A Cidade da Cultura organiza ata principios de xaneiro de 2013 unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media.

'Códices, xoias das catedrais galegas na Idade Media' propón unha inmersión nunha Idade Media afastada dos tópicos oscurantistas; unha Idade Media de luminosidade e desenvolvemento cultural, de miniaturas, imaxes, cores, manuscritos e imprentas... Folios e pergameos que translocen toda unha organización social, económica e política. A viaxe levará ao visitante polas principais mostras de códices e libros medievais entre os séculos X e XV, con exemplares únicos en Europa, como o Códice Calixtino e os diversos tombos, o primeiro libro impreso en Galicia, caso do Misal Auriense, ou magníficas copias miniadas, como a Legenda Maior ou o Pasionario Tudense.

Todo un percorrido formulado dende a sinxela dobre perspectiva do coñecemento e do desfrute, e facendo sempre fincapé na importancia, individualidade e particularidade de cada un dos volumes.

Unha exposición irrepetible con doce xoias da produción documental da Igrexa na Idade Media que se mostran ao público en todo o seu esplendor:

Códice Calixtino (½ s. XII)
Tinta sobre pergameo
31,0 x 28,4 x 6 cm

Breviario Auriense (S.XV)
Tinta sobre pergameo
25,0 x 19,0 cm

Libro X de Pergameos Reais (Séculos X-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Tombo A (Cc. 1130-1140)
Tinta sobre pergameo
49,4 x 35,4 x 3,7 cm

Tombo Pechado (Ss. XIV-XV)
Tinta sobre pergamiño
34,5 x 24,5 x 9,0 cm
   
Misal Auriense (1494. Monterrei)
Impreso sobre vitela
34 x 24 x 8,5 cm

Pontifical de Tui (Século XIV)
Tinta sobre vitela
33 x 22 cm

Legenda Maior (Finais s. XIII-comezos s. XIV)
Tinta sobre pergamiño
15,0 x 11,0 x 2,5 cm

Libro XI de Bulas Papais (Séculos XII-XV)
Tinta sobre pergameo
61 x 56 x 6,5 cm

Pasionario Tudense (Primeiro terzo do século XIII)
Tinta sobre pergameo
45,7 x 29,5 cm

Breviario de Miranda (½ s. XV)
Impreso sobre vitela
21,7 x 17,2 x 10,4 cm

Historia Compostelá (S. XVI)
Tinta sobre papel
29,8 x 23,3 x 8,3 cm

Con motivo da celebración da XVII edición do Festival Internacional de títeres Galicreques, a galería Sargadelos alberga a exposición 'China e o seu entorno', unha mostra na que se dá a coñecer o proceso de creación dun monicreque.

As creacións dos titiriteiros chineses gardan unha das máis antigas e mellor conservadas tradicións do teatro e, ao mesmo tempo, asombran pola súa minuciosidade e beleza.  Talvez por iso seguen atraendo misteriosamente a todos os que caen baixo a súa mirada.

Así foi como lles ocorreu a Jorge Rey e Carmen Domech, alá polos anos 90, cando chegou ás súas mans o primeiro títere chinés desta colección. Dende aquela, foron máis de dez anos investigando e xuntando bonecos ata chegar ás máis de setenta pezas que  compoñen hoxe esta exposición que se presentou por primeira vez ao público no marco do IX Festival Internacional de Títeres Galicreques.

Esta mostra recolle títeres, marionetas e sombras chinesas que ilustran diferentes técnicas e xéneros do teatro oriental así como unha panorámica do teatro de bonecos dos países do seu entorno: Tailandia, Vietnam, Myanmar, La India, Sri Lanka, Indonesia e Taiwán. A súa intención é achegar ao público esta arte milenaria, conservada sen dúbida grazas á enorme importancia deste tipo de representacións no país e ao labor das grandes familias de titiriteiros.

Ao mesmo tempo, pretende ser unha fiestra aberta dende a que coñecer algo máis desta distante cultura a través dos personaxes que representan as súas historias e entreteñen ás súas xentes dende tempos inmemoriais.

Máis info sobre Galicreques 2012 aquí

O espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca acolle ata comezos do mes de decembro a exposición 'O gabinete das curiosidades. Obra en papel e esculturas 1999-2012', do artista pontevedrés Xaquin Chaves.

Xaquin Chaves, artista pontevedrés de dilatada traxectoria, participou nos mellores certamenes artísticos, tales como Novos Valores e a Bienal de Pontevedra ou os certamenes de Unión Fenosa. Durante estes anos expuxo en numerosas galerías de Galicia e Portugal, pasando a súa obra a formar parte das coleccións de Caixanova, Unión fenosa ou a Xunta de Galicia, así como de innumerables coleccións particulares. Dende o 2007, Chaves expón con asiduidade en Holanda, en espazos privados e públicos. Ademais compaxina o seu traballo pictórico coa escultura pública: bo exemplo desta faceta son as obras Contrapunto en Catoira ou Rosa de Mar en Vilagarcía de Arousa.

Xaquin Chaves caracterízase por ser un artista multidisciplinar xa que ademais participa noutros campos: catálogos doutros artistas, happenings, performances, deseño e ilustracións. Unha das súas últimas exposicións foi '73 x 73 x 273, A irmá do sono', que se desenvolveu na Igrexa da USC e na Capela de Santa María en Lugo.

A súa obra é considerada pola crítica como unha obra que evoluciona dende referencias formais cara ao informalismo, teniendo como referentes máis próximos a Jose Guerrero, a Guinovart ou aos integrantes do grupo El Paso. Unha das características principais das súas pinturas é a extraordinaria gama de cores que aplica ás súas formas xeométricas, conseguindo como resultado unha obra lírica onde o título adquire especial protagonismo.

A exposición específica que presenta Xaquin Chaves para o espazo de pintura do Hotel Virxe da Cerca é unha colección da súa última obra sobre papel e unha selección de esculturas que pertencen ao período comprendido entre 1999 e 2012.

Esta exposición realízase dentro do proxecto expositivo que se está a desenvolver nos espazos de Pousadas de Compostela, froito do convenio entre esta empresa e a coordinadora de exposicións Cristina Carballedo. Nesta sala expuxeron no que vai de ano ano Rafael Masia, Julio Sanjurjo, Mila Vázquez, Fernando Yáñez, Alexandro e Leandro Sánchez.

Ata mediados do mes de novembro, a galería Trinta acolle unha exposición antolóxica sobre a obra do fotógrafo arxentino Humberto Rivas.

"Eu era un apaixonado de Pessoa, da súa poesía e dos seus textos. Dende 1968 convivín con iso e, aínda que me expresaba a través da fotografía, non deixei de interesarme polas outras artes, sobre todo pola pintura e polo cine. En fotografía recoñezo que teño unha grande influencia dos retratos de August Sander".

"Unha vez pasoume algo na galería Forvm de Tarragona. Era unha exposición de retratos e entrou unha señora maior cun carriño da compra e púxose a mirar todas as fotos con detemento, dando a volta a toda a exposición; de pronto, mirou cara a nós e preguntounos: quen é o que fotografou a todos estes tolos? Seguro que é máis tolo ca eles. A min pareceume fantástico. Cando un non se sente obrigado a facer cousas, forzosamente acábase mostrando".

"...cando lles explico aos estudantes a forma de realizar un retrato, coméntolles que entre o retratado e o fotógrafo hai unha guerra. E esa guerra, para que a foto sexa boa, ten que gañala o fotógrafo e non o retratado, porque é evidente que o retratado asume un rol, unha pose de como lle gustaría aparecer. Dalgún xeito, auto-represéntase, ponse gracioso, sorrí... pero iso non ten nada que ver coa súa personalidade interior, que é o que buscamos nós cando facemos un retrato".

"Se che miro a ti, agora vexo unha persoa que coñezo, cunha forma de ser concreta e disposta a facerse unha foto, pero cun lixeiro sorriso que non me interesa fotografar. Entón pídote que peches os ollos. Cos ollos pechados ninguén finxe. Entón, nun momento dado, pídote que mires á cámara - non que abras os ollos, senón que mires á cámara - e grazas á actitude do suxeito, a fotografía non terá nada que ver co que era antes".

...nunca me deixei atrapar por min mesmo. Ese é o meu traballo, non teño ningunha dúbida, un traballo profundamente sentido. Esas fotos non as podería ter feito de ningún outro xeito".

Humberto Rivas (1937-2009)

O Centro Cultural Novacaixagalicia acolle ata decembro unha exposición antolóxica que percorre as tres principais series gráficas de Fred Stein, autor pioneiro da fotografía na rúa.

A galería de arte Espacio48 presenta a exposición “Os mundos inacabados”, da artista portuguesa Joana Salvador, en colaboración coa Galería 111 de Porto e Lisboa (Portugal), que permanecerá aberta ata o 30 de novembro.

“Os mundos inacabados” de Joana Salvador (Lisboa, 1971), é unha mostra que presenta formalmente á artista portuguesa en España a través da súa obra máis recente. O título da mesma está baseado no texto homónimo escrito pola experta Ana Ruivo en 2005, que á súa vez aludía ás palabras da propia artista cando se refería ás súas incompletas, perturbadoras e acolledoras paisaxes, “tan inacabadas como inacabado está o mundo”. Cunha frase tan contundente, pero ao mesmo tempo tan incerta, marcada polo significado tan aberto que esconde, pódese definir a obra da artista portuguesa, como un mundo propio conformado por un compendio de imaxes extraídas da súa cotidianeidade transitoria, que van configurando ese peculiar hábitat creado expresamente por ela. O significado destas imaxes deixa sen pechar de todo ese macrocosmos, condenado a permanecer inconcluso en aparencia, pero resarcido ao poder ser completado por cada espectador que o contempla.

A obra de Joana Salvador ten un forte carácter autorreferencial, de tal modo que as vivencias que recolle son propias, verídicas ou inventadas, pero creadas e rexistradas na súa memoria como acontecidas, sendo todas elas moi persoais e cheas dunha forza tan especial, que lle permite poder empregalas para buscar o verdadeiro sentido á súa vida.

Joana Salvador traballa con diversos soportes, materiais e técnicas, destacando neste proxecto sobre todo a presenza da encáustica, o que lle aporta textura e plasticidade á obra. As pezas que podemos atopar en Espacio48 son de mediano e pequeno formato, e lonxe do rigor do debuxo clásico, asumen todas elas o trazo como unha tradución espontánea e inmediata. As figuras que habitan os mundos inacabados da pintora están controvertidamente definidas, ben rematadas, e en clara oposición co lugar que ocupan, son personaxes moi concretos, ás veces bastos ou desproporcionados, ás veces doces e infantís, pero todos eles perfectamente trabados, estudados e situados no curioso universo naif que os arroupa. E eses personaxes transmiten ao visitante a sensación de ser totalmente capaces de seguir modificando o espazo impreciso e tan cheo de posibilidades que lles rodea, intentando sempre recordar que neste mundo non se pode dar nada por rematado…

Cristina Moreiro

A galería de arte A.dfuga acolle ao longo do mes de outubro 'Mirar po dentro', unha mostra do artista Luis Moscardó comisariada por Carmen Cabaneiro.

Pasar alleo a un mesmo, e polo tanto ó exterior fenoménico que se constrúe dende nós, ou dirixir a mirada ó interior na procura de claves. Navegar nas aparencias ou transcendelas nunha busca tráxica para o ser humano de Occidente sempre amparado nunha racionalidade herdada dende Platón que tralas filosofías da sospeita queda en entredito. Claves anheladas para acadar un coñecemento que nos permita ver, movernos na vida. “Mirar por dentro” de Luis Moscardó incide en raíces non só estéticas senón antropolóxicas coa súa investigación plástica. Como para María Zambrano todo é xogo de luz e sombras pero o ámbito do pensamento é o ámbito da penumbra, aínda que sexa penumbra lúcida. A súa razón poética propón tender un fío no abismo entre razón e vida. Filosofía e poesía, arte. Non todo no ser humano é razón como xa nos lembraba Nietzsche, desexo, paixón, intuición… forman parte de nós, escindíndonos por dentro. Esa razón poética intenta recuperar a unidade perdida nunha difícil estratexia que trata de reconciliar fragmentos vitais tal como o autor cose feridas sobre os seus papeis.

A distinción entre mirar e ver, a loita entre o que se nos presenta e o que subxace en planos profundos. Esencia fuxitiva que require un exercicio de reflexión sobre significados existenciais e recursos metodolóxicos de expresión. Un transitar persoal que reflicte en Luis Moscardó un claro cruce de culturas entre a exuberancia barroca e visual do Mediterráneo que trata conscientemente de conter para ir ó esencial e o misterio das brumas ambiguas de Galicia, onde todo pode acontecer, tan presente tamén nas súas pinturas. A vista como sentido vinculado a razón, analítico e intelectual, foi asociado tradicionalmente ós saberes e ámbitos de poder masculinos e públicos fronte a outros sentidos como o tacto, olfacto ou gusto, maioritariamente femininos e privados no seu devir histórico. Occidente non incorporou eses saberes femininos ós seus estudos oficiais perdéndonos así, todos, dimensións que especialmente as mulleres desenvolveron nun plano moito máis íntimo e silenciado (que non silencioso). Fronte a isto o autor recupera nos seus collages intelixentemente ambos ámbitos. Construímos o que consideramos realidade dende territorios cheos de fronteiras. Ás veces, os códigos herdados son unha prisión que debemos transgredir en busca de outras coordenadas desde as que descifrar o que nos rodea, nunha expresión próxima a Gracián que inspira o título da mostra e que no seu Oráculo sentencia: “No todos los que ven abrieron los ojos; no todos los que miran ven” [aforismo 230].

Facer explícito o que non é evidente require dedicar un tempo a explorar as relacións que se establecen en pasadizos fascinantes pero moitas veces só intuídos. Enigmas que emerxen do profundo e nos arrastran a lugares que enredan os nosos pasos por camiños menos transitados no cotiá. E así, vai aparecendo neste traballo un universo simbólico que dialoga coa poesía intimista de Luis Pimentel e continua proxectos anteriores como “Un ceo de farrapos” tentando incorporar formalmente outros elementos ós collages como grafismos ou pintura. Un punto de inflexión no que aparecen reminiscencias orientais no tratamento dos papeis ou a fonda impresión deixada polos retratos exipcios funerarios de Al Fayum que trataban de condensar a esencia do ser representado, retando así á morte.
Aparece aquí de novo, como tantas veces aínda, o antigo significado grego da verdade da cal o contrario non era a mentira senón o esquecemento (letheia), verdade como desvelamento (aletheia), tal como Luis Moscardó parece convocar coa súa disposición formal en diversos planos de papeis superpostos así como na estratificación de significados que son tendidos ou retirados en tensión coa súa propia búsqueda. Esta tensión na proposta do autor parece remitir a un intento do coñecemento íntimo da realidade, propósito que devén insubornable na arte, e abre novas dimensións metafóricas a un discurso plástico que pretende a comprensión e expresión do que permanece a miúdo oculto. A fractura entre pensamento e arte denuncia a fenda interna entre contemplar a realidade e actuar sobre ela, aprehendela doce pero tamén dramaticamente. A carencia desa unidade no noso interior dispara a necesidade de tender pontes entre o fragmentario expostas simbolicamente cos fíos e os distintos materiais nas súas pezas. Escenografía e narratividade da súa obra están en función dun obxectivo que non deixa de ser tamén ontolóxico, dar conta explícita dende as diversas dimensións enfrontadas no Ser das que a reflexión, a creación ou a comunicación non son máis que perspectivas diferentes dunha mesma realidade.

A beleza sutil en interacción discursiva coa realidade mostra a esencia na que Luis Moscardó indaga. Esencia que como tal é metafísica e queda fóra do que L. Wittgenstein chamaba o ámbito do dicir, da linguaxe. Esta dimensión transcendental do mostrar, diferente ó dicir, non perde no autor a súa sensualidade construíndo un tempo lento e despregando un imaxinario singular cheo de matices e formas suxerentes. “Sin voz que lo cuente”, o título dun dos seus collages, revela que aquilo que é máis importante, o sentido da existencia e da propia obra queda no ámbito do silencio, fóra do mundo do dicir pero enigmaticamente mostrado nas atmósferas que recrea en cada un deles. Existe unha clara tendencia en “Mirar por dentro” a ir máis alá dos límites do nomeado para recuperar aquilo que realmente importa. Explora eses territorios que rodean o místico con coraxe e discreción. As entrañas da realidade flúen a través dos procedementos, dos materiais e da experimentación formal arrastrando coas súas inquedanzas os nosos ollos un pouco máis abertos trala viaxe a que nos invita.

Carmen Cabaneiro, comisaria

Ao longo do mes de outubro, a galería Metro acolle a exposición 'Cult & Colour!', na que se reúne unha selección de traballos do artista gráfico Marcos Torres.

A obra de Marcos Torres (Eivissa, 1973), recoñecible e cunha marcada identidade propia, é coñecida pola súa impactante narrativa visual, caracterizada por un forte vínculo coa música, o cine, o cómic, a mitoloxía Pop e a paixón que logra transmitir ao espectador a través dunha estética poderosa e sensual.

Os personaxes (algúns recoñecibles e outros ficticios) que protagonizan as súas obras sempre parecen encontrar a arma axeitada para chamar a atención do espectador e atraelo a un mundo particular e deliberadamente fantástico, dominado polo culto á cor e o impacto visual.

Marcos Torres ten exposto a súa obra na súa illa natal, en Madrid, Castelló, Palma, León, Brighton, Londres ou Stuttgart, e o seu traballo foi obxecto de reportaxes en programas como Cuatrosfera (Catro), Ipop (A 2) ou Básico (Telemadrid).