Goza dunha fusión de linguaxes artísticas, na que a contundencia da arte na pedra vai da man da expresividade da danza. Tres pezas interpretadas polos bailaríns do Centro Coreográfico Galego sorprenderán ao visitante no seu recorrido guiado polos segredos de Gallaecia Petrea. Danza clásica, moderna e contemporánea a través de Uno al cubo, Paso a dos del Cascanueces e Jardí Tancat en alternancia con Aínda, tres pezas de danza que se fusionan co espazo e coa propia mostra ao longo dun percorrido único polos catro andares do Museo Centro Gaiás e as diferentes épocas que atravesa a exposición.

** Un ao cubo
Música: Secret Garden
Coreografía: Mercedes Suárez
Solo de danza interpretado por Miguel A. Ponte, que terá por compañeiro nos seus compases un cubo metálico. Trátase dun fragmento do ballet “O Calar do tempo”, estreado en 2003 e premiado no certame coreográfico de Galicia (á coreografía e mellor intérprete) e no Maratón de Danza organizado polo Teatro de Madrid (Madrid), Concurso de danza de Torrelavega (Santander) e Concurso de danza de Ribaroja del Turia (Valencia). Representado en Galicia, Madrid, Valencia, Torrelavega, Teatro Maurice Béjart e College D’Espagne (París), Gala de clausura del Curso Internacional de danza “Alicia Alonso” del Escorial, Ballet Clásico Nacional de República Dominicana y Ballet Contémpora de R. Dominicana.

** Paso a dous de O Crebanoces
Música: Tchaikovski
Coreografía: M. Petipa
El Cascanueces é un dos ballets máis populares, un conto de fadas-ballet en dous actos e tres esceas composto por Tchaikovski en 1891-1892. O visitante a Gallaecia Petrea poderá conmoverse cun fragmento desta peza de danza clásica: o paso a dous interpretado polo personaxe da Raíña das Neves.

** Jardí Tancat
Música: María del Mar Bonet
Coreografía: Nacho Duato
A coreografía Jardí Tancat foi estreada polo Nederlands Dans Theater en 1983 e, na actualidade, forma parte do repertorio do Ballet de Teatres da Generalitat Valenciana. A montaxe, reestreada no Teatro Albéniz de Madrid en 1992 no inicio da etapa de Nacho Duato como director da Compañía Nacional de Danza, está debuxada por solos, dúos e momentos corais, que adquiren unha profunda impresión de ligazón á terra. En Jardí Tancat, María del Mar Bonet canta e pon música a centenarios textos populares cataláns, que navegan entre a tristura e a melancolía.

** Aínda
Coreografía: M. Suárez
Música: ISGA Collective e tradicional galega
Esta peza contemporánea inspírase na danza tradicional galega co obxectivo de reflectir o potencial da cultura do país. Sendo máis próxima ao estilo contemporáneo, ten porén un marcado carácter galego, xa que se introducen xestos da danza popular de total expresividade. A música está inspirada tamén en melodías tradicionais galegas.

Formulario de inscrición aquí

Interpretación da Sinfonía 3 de Beethoven, coñecida como a Heroica, nace co obxectivo de investigar e interpretar pezas chave da historia da música de orquestra e relacionalas coa danza contemporánea.

Dirección: Rafael Soriano
Escenografía: Icara Maiterena Vallejo
Reparto: Marcos Lázaro, Anuska Alonso, Javier Alameda, Marta Navarrete, Guiomar Campos, Alberto Almazán, Alaia Urcelay

Nesta proposta de creación colectiva, a nosa linguaxe se define grazas ao libre uso de diversas técnicas de danza contemporánea supeditadas ao obxectivo comunicativo da peza e á creación de estilo. Sobre o escenario, é significativa a relación coa peza musical e as diferentes individualidades que, unidas, crean unha linguaxe propia.

+info aquí

A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria presenta no Salón Teatro a última produción do Centro Coreográfico Galego que, baixo o título conxunto de 'Aínda', reúne no programa as pezas Jardí Tancat, de Nacho Duato, e Aínda, creada por Mercedes Suárez e Amaury Lebrun.

En AÍNDA a creación propia dialoga cun emblemático título no ámbito da danza contemporánea, como é a obra que abre o programa e coa que Nacho Duato iniciou en 1983 a súa traxectoria como coreógrafo de referencia internacional. O creador valenciano, quen estivo 20 anos á fronte da Compañía Nacional de Danza (CDN) e na actualidade dirixe o ballet do Teatro Mijáilovski de San Petersburgo, cedeu os dereitos de Jardí Tancat (Xardín pechado) para a súa representación por parte da compañía pública galega, así como para a utilización dos deseños de escenografía e vestiario, orixinais do propio Nacho Duato. Jardí Tancat baséase en textos e cantos populares mallorquinos aos que a cantautora María del Mar Bonet puxo música e voz para recrear a tradición mediterránea máis antiga, relativa aos traballos realizados no campo polos payeses e no mar polos pescadores baleares.

Trátase da primeira coreografía que deseñou Duato (Medalla de Ouro ao Mérito das Belas Artes en 1999 e Premio Nacional de Danza en 2003) e coa que iniciou a súa longa traxectoria profesional cando bailaba no Nederlands Dans Theater da Haia, onde foi estreada e pola que obtivo o I Premio do Concurso Internacional de Colonia (Alemaña). Xa como director da Compañía Nacional de Danza, Duato recuperou esta peza para reestreala en 1992 no Teatro Albéniz de Madrid.

A creación componse tecnicamente de solos, dúos e momentos corais, que transmiten durante 20 minutos unha profunda impresión de ligazón á terra. Con iluminación de Nicolás Fischtel e produción de Carlos Iturrioz e Mediart Producciones, para a posta en escena de Jardí Tancat o Centro Coreográfico Galego contou tamén coa achega como repetidores de Hilde Koch e do coreógrafo francés Amaury Lebrun, colaborador habitual de Duato na CDN e, na actualidade, do Centro Coreográfico Galego.

Ademais, Lebrun asina xunto con Mercedes Suárez a segunda das pezas do programa, Aínda, creada expresamente para a unidade de danza da Xunta de Galicia. Con música de ISGA Collective inspirada en melodías tradicionais galegas e vestiario de María Villas, consta de dúas partes que se desenvolven no marco dunha mesma estrutura temática a través da que se busca reflectir sobre o escenario a riqueza cultural de Galicia.

Na súa primeira parte, ideada por Mercedes Suárez, o espírito mediterráneo do Jardí Tancat de Duato serve de referencia á hora de ofrecer un contrapunto atlántico que, sen abandonar o estilo contemporáneo, incorpora xestos e movementos da danza tradicional galega. Pola súa banda, Amaury Lebrun introduciu a chuvia como elemento de inspiración á hora de crear a segunda parte de Aínda. Así, mentres que a primeira parte transmite un forte espírito lúdico na súa ollada cara á tradición, o coreógrafo francés propón unha mirada ao noso interior para obter unha perspectiva máis profunda e conceptual.

O Centro Coreográfico Galego (CCG) coproduce xunto á compañía de danza CONTRA2 'Gharbo!', unha fusión entre a música e a danza tradicional e novas formas musicais e de movemento máis experimentais.

Contra2 / Centro Coreográfico Galego: 'Gharbo!'

Nelson Quinteiro: Compositor
Iván Villar: Coreografía
Iván Villar, Pastor Rodríguez Feal: Bailaríns
Nelson Quinteiro, Ricardo Rozas, Suso Vaamonde, Xosé Lois Romero: Músicos

 «Gharbo!» propón fundamentalmente unha fusión entre a música e a danza tradicional e novas formas musicais e de movemento máis experimentais, con un elenco no que destacan profesionais da música tradicional da altura de Suso Vaamonde, Xosé Lois Romero, Ricardo Rozas e Nelson Quinteiro, así coma bailaríns da traxectoria de Pastor Rodríguez.

Un dos ballets máis fermosos e célebres de Tchaikovsky e de toda a Historia chega esta noite ao Auditorio de Galicia. The Crown of Russian Ballet of Moscow presenta este espectáculo cargado de romanticismo e lirismo. A obra, baixo a forma de conto de fadas, narra a historia de amor imposible entre o príncipe Sigfrido e Odette, unha bela raíña convertida en cisne xunto a toda a súa corte polo feitizo do malvado Von Rothbart.

'Aneis', de Branca Novoneyra, é unha curta sobre os amuletos e a memoria, sobre a repetición continua do recordo en fotogramas de películas antigas. 'Aneis' acadou unha axuda de investigación coreográfica do Centro Coreográfico Galego (CCG). Unha proposta na que a intertextualidade entre a danza e a poesía guía a creación escénica.

A peza percorre O aire das acacias, derradeiro poema de Dentro do labirinto (Espiral Maior, 2009), coa que Branca Novoneyra pecha unha serie de traballos arredor do libro. O seu proceso de creación documentouse no blog asociado á peza, http://brancanovoneyra.blogspot.com/ - entre xaneiro e marzo do 2011 i estreouse o día 24 de marzo na Galería SCQ de Santiago de Compostela.

Branca Novoneyra é bailarina e poeta. Nas pezas Nexus 6, Game Over e Aneis percorre o seu libro Dentro do Labirinto (Espiral Maior, 2009), nelas a intertextualidade entre poesía e movemento guía a creación coreográfica. Coordina o Laboratorio de Movementos e o ciclo de lecturas poéticas PICAVERSOS –xunto a Olalla Cocina– en Santiago de Compostela e forma parte do colectivo Tender a Man Publica.

Branca Novoneyra (coreografía, interpretación e poema)
Kirenia Martínez (asistencia coreográfica)
Jesús Andrés Tejada e Isaac Garabatos (espazo sonoro e vídeo)
Esther Taboada (fotografía)

 Compañías de danza das tres universidades galegas, de Barcelona e da portuguesa da Beira Interior de Covilhâ (Portugal) traerán a Santiago os seus traballos entre os días 15 e 16 de abril.

PROGRAMA

** 15 de abril

Universidade de Vigo. Campus Ourense
D-ou-tras
Dirección artística: trasPdiante

Universidade de Santiago de Compostela
Espazo de Danza USC
Compañía DanzaUSClugo
Dirección artística: Juan Carlos Zahera

Universitat Autònoma de Barcelona
Aula de Danza UAB
Dirección artística: Assumpta Ratés

Universidade de Santiago de Compostela
Espazo de Danza USC
Compañía danza USCompostela
Dirección artística: Juan Carlos Zahera


** 16 de abril

Compañía independente da U.S.C
Zur 2 Danza-USC
Dirección artística: Colectivo

Universidade da Beira Interior (Portugal)
Compañía TeatrUBI
Dirección artística: Rui Pires

Universidade  da Coruña
Aula de Danza NORMAL UDC
Dirección artística: Rut Balbís

Universidade de Santiago de Compostela
Espazo de Danza USC
Compañía danza USCompostela
Dirección artística: Juan Carlos Zahera


** 15 de abril

- 13:00 h. Igrexa da Universidade
Performance de DANZATERAPIA e MUSICOTERAPIA 

** 16 de abril

- 13:00 h. Carril da Facultade de Dereito
Pezas Curtas (extractos das coreografías)

Thomas Noone presenta no Teatro Principal a súa máis recente creación para púbico adulto, ‘Lugares extrañamente desastrosos’, a danza máis dinámica, irónica e extrema.

Thomas Noone Dance
Dirección: Thomas Noone
Bailaríns: Silvia Albanese, Javier G. Arozena, Alba Barral, Arnau Castro, Jerónimo Forteza, Elena Montes

No escenario hai tres parellas. Cada unha delas baila a súa relación, as súas emocións. Comparten certo sentido dun inminente desastre, unha danza dinámica e explosiva e unha intensa linguaxe expresiva. A obra conta con música orixinal do compositor e intérprete inglés Jim Pinchen.

Os elementos escenográficos aluden a esta ruta cara ao desastre emprendida polos seis bailaríns. Thomas Noone quixo con esta peza centrarse naquelas situacións que irrevocablemente enfílannos cara ao caos, aínda que Lugares… non é unha peza melancólica senón mais ben irónica e impregnada do humor que caracteriza as súas obras. Unha danza de múltiples riquezas, cun dinámico sentido do ritmo, un uso extremo dos recursos do corpo e coa precisión habitual nas propostas do coreógrafo e bailarín británico, residente en Barcelona desde hai 17 anos.

Estreada o 28 de xullo de 2011 no SAT!, Barcelona. Visitou a Feria Internacional de Teatro y Danza de Huesca, o festival Madrid en Danza, o Teatro Circo de Murcia, o festival Internacional de Teatro e Danza de Varsovia, La Villarroel de Barcelona, o Teatre Gimnazia de Maribor (Eslovenia), o festival Danza Gijón, o festival de Dansa de Samàniga, Offenbur e Resenburg (Alemaña), Teatro Barakaldo e o CC Egia de Donosti.

A compañía de danza de Nuria Sotelo presenta no Teatro Principal 'Usted está aquí', un achegamento á forma de mirar ou ao xesto pequeno.

Compañía Nuria Sotelo
Ana Vallés  dirección
Nuria Sotelo, Natxo Montero  bailaríns

Cada mañá infórmasenos sobre as novidades de toda a terra. E sen embargo somos notablemente pobres en historias extraordinarias. Iso provén de que xa non se nos distribúe ningunha novidade sen acompañala con explicacións. Afirma Walter Benjamin.

Partimos da diferencia entre información e comunicación, o xogo deliberado e a relación fortuíta entre estas dúas formas de transmitir algo. Trátase dun zoom sobre a persoa e o seu misterio, un achegamento á forma de mirar ou ao xesto pequeno, o que nos afasta do razoamento e nos achega á comprensión, o imposible de clasificar ou definir o fundamental para comunicar. A información mestúrase coa memoria e coa ficción do recordado.

Onde empeza a danza e onde remata o teatro, que parte de realidade ou ficción hai nunha personaxe, nunha persoa? O límite do cotián do estúpido home branco.

Autora: Ana Vallés
Dirección: Ana Vallés
Adaptación: Ana Vallés
Escenografía: Rubén Vilanova
Deseño son: Compañía Nuria Sotelo
Deseño iluminación: Miguel Muñoz
Vestiario: Compañía Nuria Sotelo
Coreografía: Ana Vallés
Bailaríns: Nuria Sotelo e Natxo Montero

Este espectáculo foi seleccionado de la Rede Galega de Teatros e Auditorios (RGTA).

A Compañía de Danza da USC participa no proxecto da Asociación Danza-T cos 'Asaltos a Danza' dentro do programa InterDID 2013, no Centro de Arte Contemporánea CGAC, coa súa produción 'Comunicando' arredor da celebración do 29 de abril, Día Internacional da Danza, proclamado pola UNESCO no ano 1982.

Asaltos a Danza é un proxecto de danza e artes plásticas en centros de arte como La Laboral, CGAC, MACUF, Guggenheim Bilbao, MAGBA, Reina Sofía, MUVIM, Centro Andaluz de Arte contemporáneo, etc. Os Asaltos a Danza son accións, aparentemente espontáneas, que xurden da multitude, con pezas que se desenvolven en espazos públicos inesperados. Filmadas e distribuídas a través das redes sociais, forman un conxunto de breves e sorprendentes irrupcións coreográficas, achegando a danza e as artes plásticas á un palmo da mirada do espectador.

Os Asaltos da Danza son a acción principal e coordinada de InterDID 2013, un proxecto de Danza-T. Rede de Traballadores da Danza, arredor da celebración do 29 de abril, Día Internacional da Danza, proclamado como tal pola UNESCO no ano 1982. DanzaT é unha plataforma plural de entidades representativas da Danza de toda España na que, no seu conxunto, participan preto de 1.500 artistas da danza.

Co gallo do Día Internacional dos Museos, o Museo do Pobo Galego e o CGAC comparten espazos e actividade. 'Dous espazos, tres movementos' é un espectáculo de danza da compañía TrasPediante que usa a poética do movemento para ensamblar elementos aparentemente dispares. Comezando nos exteriores de San Domingos de Bonaval, achegarémonos despois ao Museo do Pobo Galego e ao CGAC. TrasPediante debuxará un percorrido entre estes lugares a través de tres espectáculos da compañía: Habelas, Baleadas e Track 6.  Poderase disfrutar da música en directo de Ariel Ninas á zanfona e da interpretación de Marta Alonso, Paulina Funes e Begoña Cuquejo nos espazos que forman parte da contorna do MPG e CGAC.

A celebración, que este ano ten como lema “Museos memoria+creatividade”, ten como obxectivo lembrar o papel que desempeñan os museos na preservación, dinamización e difusión da cultura como piar dunha sociedade avanzada. Para isto, seis museos da cidade, Museo do Pobo Galego, CGAC, Museo Catedral de Santiago, Museo Pedagóxico de Galicia (MUPEGA), Fundación Eugenio Granell, Museo das Peregrinacións e de Santiago, xunguiron forzas e coordinaron e difundiron as súas propostas para celebrar esta xornada.